Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Β. Μελίνα: Χνουδάτες Λέξεις

 

                                  Βιογραφικό Σημείωμα

Θα σε γνωρίσω ένα βράδυ καλοκαιριού σε κάποιο δρομάκι, απ' αυτά με τις κρεμασμένες μπλούζες και τα κοσμήματα από κοχύλια.
Θα είναι τέσσερεις παρά, το πρωί και θα έχω το ηλίθιο βλέμα αυτού που έχει πιει τόσο, όσο χρειάζεται για να τα βλέπει όλα όμορφα και χαμογελαστά.
Θα με πας βόλτα με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια ή θα κόψεις εισιτήρια για το πρώτο τραίνο που θα φεύγει για κάπου μακριά.
Εσύ θα φοράς τζιν παντελόνι κι άσπρο T-shirt κι εγώ ένα μπλε κοντό φόρεμα με τιραντάκια και σανδάλια με χάντρες.
Θα σου πω μόνο για την ευχάριστη πλευρά της ζωής μου και θα σου κρύψω επιμελώς το σημάδι που σήμερα βαθαίνει.
Θα σου αναφέρω ότι μου αρέσει μόνο η ξένη μουσική, ότι ξέρω απέξω όλους τους στίχους των αγαπημένων μου τραγουδιών κι ότι σχεδόν πάντα, φοράω μαύρα. Το καλοκαίρι μου αρέσει να πίνω μαργαρίτα με μπόλικο πάγο και σιχαίνομαι το καρπούζι.
Εχω μανία με τα κοκαλάκια και κάνω συλλογή πάνω στα μαλλιά μου.
Το αγαπημένο μου άρωμα είναι το anais-anais κι απεχθάνομαι το έντονο βάψιμο.
Επίσης απεχθάνομαι την ειρωνεία (αν και διαθέτω μεγάλες ποσότητες από δαύτη) κι η χειρότερη φράση που μπορείς να μου πεις είναι: "Έχεις κανένα πρόβλημα;"
Το δεύτερο πιο αγαπημένο μου χρώμα είναι το πορτοκαλί, αν και καμιά φορά υποσκελίζεται από το κόκκινο, καπνίζω Marlboro σκληρό και μου αρέσει το παγωτό παρφέ σοκολάτα.
Πρέπει να κάνεις πολλές προσπάθειες πλέον για να μπορέσεις να με πείσεις να βγάλω τ' ακουστικά μου από τ' αφτιά ή τουλάχιστον να χαμηλώσω τη μουσική, γιατί την τελευταία φορά που το έκανα, πίστεψα στην φωνή που με έπεισε να τα βγάλω και τώρα, δεν μπορώ να την ξεπεράσω. Δεν θα γίνω κακιά, όχι, αλλά θα είμαι πια πάρα πολύ επιφυλακτική.
Θα πρέπει να συνηθίσεις ότι ξαφνικά στην μέση της νύχτας ανοίγω την πόρτα και πάω στην θάλασσα. Και να μην με περιμένεις γιατί πολλές φορές κάθομαι μέχρι το πρωί.
Αν με κάνεις να γελάω τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, σίγουρα θα γίνουμε φίλοι και αν δεν φοβάσαι την γυναικεία οδήγηση θα σε πάω βόλτα στο αγαπημένο μου μέρος
Στο σινεμά θα τρώμε πατατάκια που θα ανοίγουμε ακριβώς μόλις αρχίζει το έργο και θα τα μασουλάμε επίτηδες δυνατά για να γυρίζουν να μας κοιτάνε. Από τα γέλια, ίσως να χάνουμε την υπόλοιπη ταινία, αλλά αξίζει νομίζω.
Αν θες, μπορούμε να μπούμε σ' ένα αεροπλάνο και να γυρίσουμε γύρω-γύρω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Θα βγάζουμε θολές φωτογραφίες και θα κάνουμε μακροβούτια υπό τους ήχους του Βάγκνερ.
Στο τέλος, θα σε προσπεράσω και δεν θα σε ξανασκεφτώ ποτέ. Θα έχω προνοήσει όμως να ταμπουρωθώ καλά πίσω από τις αμυνές μου κι έτσι, δεν θα πονέσω όσο τώρα. Πρέπει να με προφυλάξω κι εμένα μια φορά δεν νομίζεις;
--------------------------
Θα μπορούσε να έχει γραφτεί και πριν 15 χρόνια. Βγάλε απλά τις παραγράφους 5, 7 και 10 και το αντικείμενο παραμένει το ίδιο.
Α! Βγάλε και την ταμπέλα που λέει «μεταχειρισμένο». Τότε δεν την
είχα...

                               "...άκουσέ με μαμά..."

     Γεννιέμαι κάθε μέρα, εδώ και τόσα χρόνια. Κάθε πρωί μου είναι σαν τη δοκιμασία του νεογέννητου που πρέπει να βγει από την ζεστασιά του μητρικού σώματος.
Κάθε βράδυ, επίσης εδώ και τόσα χρόνια, γερνάω σταδιακά. Παλινδρομώ, πέφτω, σηκώνομαι και τρεκλίζω μέσα στον κόσμο.
     Ακόμα τον μαθαίνω. Ακόμα δεν ξέρω τίποτα. Κι ας έχουν περάσει αιώνες δέκα από τότε που χαμογελούσες και έλεγες πως η ζωή είναι μια γιορτή.
     Με θυμάμαι πάντα με τα δικά μου χαμόγελα, να ταξιδεύω στους δρόμους και τα παζάρια της καθημερινότητας. Πολυπατημένοι, αγαπημένοι δρόμοι. Που όσο κι αν τους περπατώ, πάλι από την αρχή θέλω να ξεκινήσω. Στην μικρή μας γειτονιά, με την μεγάλη θάλασσα και τα ηλιοβασιλέματα, που μπλέκονταν στις κουρτίνες του παράθυρου.
     Τότε που τα όνειρα δεν είχαν πτώσεις. Πριν αρχίσουν οι αφαιρέσεις. Πριν πάψω να βλέπω τον κόσμο με τα παιδικά μου μάτια.
     Τότε που οι φίλοι δεν ήθελαν ανταλάγματα και τα γδαρσίματα ήταν στα γόνατα και όχι στην καρδιά.
     Τα άλλα, τα δύσκολα, τα έμαθα μετά. Τις βουτιές στους βυθούς μου, τις έκανα χωρίς μπουκάλες οξυγόνου, με βαθειές αναπνοές.
     Τον εαυτό μου, τον χώρισα σε άπειρα πολοστημόρια για να μπορέσω να τον αγαπήσω όλο. Και τα κατάφερα.
     Πρόδωσα και προδώθηκα. Φόρεσα την αγάπη δαχτυλίδι γυαλιστερό και πολύτιμο στην απλότητά του. Το έχασα, το βρήκα και πάλι απ' την αρχή.
     Γέλασα, έκλαψα, αμφισβήτησα και αμφισβητήθηκα. Κορόιδεψα και κοροϊδεύτηκα.
Γκρέμισα και γκρεμίστηκα. Γέλασα και γελάστηκα. Πούλησα και πουλήθηκα, σε τιμή ευκαιρίας.
     Κι ό,τι απόμεινε από αυτή τη δοσοληψία, το περιφέρω στο σύμπαν μισό, ημιμαθές, ανικανοποίητο.
     Οταν αλλάζει ο καιρός, τ' όστρακό μου πονάει μαμά...

                       Που Πάνε Οι Λέξεις Όταν Νυχτώνει;

Γυαλιστεροί οι δρόμοι που βγάζω βόλτα τις δικές μου κάθε βράδυ.
Τις ποτίζω αναμνήσεις αλκοόλ να μην θυμούνται.
Κι εκείνες γελούν μεθυσμένες πίσω από τα δρώμενα και διηγούνται τις ιστορίες τους.
Για θάλασσες και φεγγάρια. Εναστρους ουρανούς και πλοία που ταξιδεύουν πάνω από τα σύννεφα. Για χαμένα μυστικά και για λύπες που πνίγηκαν με την πρώτη υποψία φωτός.
Είναι κι εκείνες οι ώρες οι ατελείωτες θαρρείς, που χορεύουν μαζί τους και στροβιλίζονται χωρίς σταματημό μέχρι το ξημέρωμα. Eκείνες οι ώρες που μεταμορφώνονται τα γραμματά τους σε άγρια άλογα. Και καλπάζουν άστατα πάνω στις μπλε γραμμές, σαν να έρχονται καταπάνω σου.
Κάθε τέτοια νύχτα, σου παίρνει και κάτι. Κάτι που εσύ με το ζόρι το ψάχνεις στα πρωινά της επόμενης μέρας, μα δεν μπορείς να το βρείς.
Ό,τι λέξη και να βγάλεις στο σκοτάδι, είναι αληθινή. Ό,τι λέξη κι αν είναι αυτή. Μόνο που η νύχτα σου τη κλέβει. Και την επόμενη, σου λείπει κι από μία. Στο τέλος, μην έχοντας μείνει πια καμιά, κάνεις τις προτάσεις σου με παντομίμες.
Εκτοξεύομαι απόψε σε μιαν απόλυτα Πυρηνική 'Ανοιξη.
Με ραδιενεργά κατάλοιπα στα χέρια. Να τα κοιτώ και να προσπαθώ να κρύψω τα πειστήρια.
Κοντά στο ξημέρωμα, πέφτω αμαχητί, χωρίς ήχο κανένα.
Σ' ένα πόλεμο που δεν θέλησα ποτέ να λάβω μέρος.
Απώλειες έχω αμέτρητες, όπως έχεις κι εσύ.
Μόνο που οι δικές μου ακόμα προσμετρώνται.
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω, γιατί σ' αυτό το τραγελαφικό τσίρκο που ζω, πρέπει να είμαι ή ο ακροβάτης ή ο κλόουν. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει;

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers