Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Sheckley Robert: Η Τέλεια Γυναίκα

 


                                                        Ρόμπερτ Σέκλι

                                               Βιογραφικό

     Αμερικανός συγγραφέας Φανταστικής Λογοτεχνίας κι από τους πιο σημαντικούς της γενιάς του '50. Το πρώτο του έργο, "Final Examination", εκδόθηκε το 1952 στο Imagination. Το επιμελημένο σατιρικό ύφος του, η μετρημένη ισορροπία της δράσης και της κοινωνικής ανάλυσης στα έργα του τον κάνουνε σχεδόν κλασικό. Γεννήθηκε το 1928, στο Μπρούκλιν και μεγάλωσε στο Νιού Τζέρσεη. Όταν τέλειωσε τις σπουδές του, το 1946, κατατάχτηκε στον στρατό και υπηρέτησε στη Κορέα. Το 1951 κατάφερε να τελειώσει το Πανεπιστήμιο και τον επόμενο χρόνο δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα. Η καριέρα του χωρίζεται σε 3 περιόδους: τα 50's, τα 60's κι η μεταγενέστερη περίοδος.
     Στην πρώτη περίοδο έγραψε κυρίως μικρές ιστορίες σε διάφορα περιοδικά, κυρίως στο GALAXY SCIENCE FICTION. Αυτή η δουλειά του είναι η περισσότερο γνωστή. Κατά την δεύτερη περίοδο έγραψε πολλές νουβέλες που συνδύαζαν κωμική σάτιρα και μεταφυσικές υποθέσεις. Το The Collected Short Stories of Robert Sheckley (5τομη συλλογή, 1991) αν κι ατελές παρέχει μια καλή όψη της καριέρας του.
    
Στην πρώτη του συλλογή, Untouched Βy Human Hands (1954) βρίσκονται πολλές απο τις πρώτες του δημιουργίες που τον έκαναν διάσημο, όπως το "The Monsters" (1953), η ομώνυμη ιστορία "Untouched...Hands" (1952), και το θαυμάσιο "Specialist" (1953). Επίσης το "Seventh Victim" (1953), που πολύ αργότερα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σαν La Decima Vittima (1965), με πρωταγωνιστές τους: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι κι Ούρσουλα 'Αντρες. Σύντομα ακολουθήσανε κι άλλες επιτυχημένες συλλογές: Citizen in Space (1955), Pilgrimage to Earth (1957), Notions: Unlimited (1960), Store of Infinity (1960) & Shards of Space (1962). Μεταγενέστερα compilations περιλαμβάνουν The Robert Sheckley Omnibus (1973 UK) & Is THAT What People Do?: The Selected Short Stories (1984).
    
Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε με το Immortality Delivered (1958-9 ως "Time Killer"), που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σαν "FreeJack" και συνέχισε με τις καλύτερες νουβέλες του, τα "The Status Civilization" (1960), "Journey Beyond Tomorrow" (1962), και "Mindswap" (1966).
    
To Dimension of Miracles (1968) απ' ό,τι φαίνεται σηματοδότησε τη τρίτη περίοδο. Η καλύτερη νουβέλα της τρίτης περιόδου είναι το "Options" (1975) καθώς και το "The Alchemical Marriage of Alistair Crompton" (1958 σαν "The Humours"). Η ποιότητα των μικρών ιστοριών του έπεσε, ή η αυξανόμενη τάση του να γράφει σχεδόν γελοίες ιστορίες (FABULATION) δεν ήταν μέσα στα γούστα της ΕΦ αγοράς, μια υπόθεση που κερδίζει πόντους είναι ότι πολλές απ' αυτές τις μεταγενέστερες ιστορίες πρωτοδημοσιεύτηκαν σε περιοδικά όπως το Playboy παρά στα ΕΦ περιοδικά του χώρου, παρόλο που το "A Suppliant in Space" βραβεύτηκε με το Jupiter για την Καλύτερη Σύντομη Ιστορία του 1973. Οι περισσότερες απο τις ιστορίες του Can You Feel Anything When I Do This? (συλλογή του 1971) είναι τυπική της όψιμης δουλειάς του -σπασμωδική, αστεία, απελπιστική.
     Φαίνεται πως η ανικανότητα του να πάρει στα σοβαρά τις απλούστερες, πιο περιπετειώδεις μορφές του είδους, που τόσο όμορφα σατίρισε στα νιάτα του, είχε παραλυτικό αποτέλεσμα στον ώριμο Σέκλι, καθώς συχνά φαίνεται σα ξύλινος Kurt Vonnegut. Αν αυτό αληθεύει, είναι απώλεια για την ΕΦ ότι ένα απο τα πιο λαμπρά μέλη της δε μπόρεσε να τη πάρει στα σοβαρά. Θεωρείται πρόδρομος του Ντάγκλας 'Ανταμς στο χιούμορ και μάλιστα πιστεύεται πως το ταξίδι του Ωτοστοπατζή του Διαστήματός του, διαδραματίζεται στον κόσμο του Σέκλι, μα το χιούμορ του Σέκλι είναι πιο σκοτεινό κι αφήνει πικρή γεύση στα χείλη, αντίθετα με κείνο του 'Ανταμς. Επίσης διαφέρει από τον Ρέη Μπράντμπερι γιατί ενώ κείνος φαίνεται να πενθεί που δε θα καταφέρει να ζήσει ένα κόσμο μέλλοντος με διαστημικά φανταστικά ταξίδια, ο Σέκλι δείχνει να χλευάζει αυτές τις αυταπάτες. Επίσης μια μοναδική ομοιότητα μπορούμε ν' ανιχνεύσουμε στον Κάφκα, γιατί και σε κείνον οι φίλοι του δε γελούσαν ποτέ, όταν τους διάβαζε τα... "κωμικά" του έργα.
     Έγραψε συνολικά πάντως, περισσότερα από 15 μυθιστορήματα και περίπου 400 διηγήματα. Η μυθιστοριογραφία του έχει μεταφραστεί στα γερμανικά, ελληνικά, ουγγρικά, ιταλικά, σλάβικα, ρωσικά, ισπανικά, σουηδικά, φιλανδικά και λιθουανικά. Η εργασία του είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη. Πολλές από τις ιστορίες του γίνανε ταινίες στον κινηματογράφο. Έκανε 5 γάμους, έζησε 5 διαζύγια -λίγο πριν πεθάνει είχε χωρίσει τη 5η σύζυγό του-, απόκτησε 4 παιδιά και 3 εγγόνια.
     Πέθανε το 2005 στη Νέα Υόρκη από επιπλοκές ενός ανευρύσματος στον εγκέφαλο σ' ηλικία 77 ετών.

------------------------------------------------------------------------------------------

     Ο κύριος Μόρτσεκ ξύπνησε με ξυνίλα στο στόμα κι ένα γέλιο να κουδουνίζει στ' αφτιά του. Ήταν το γέλιο του Τζωρτζ Όουεν-Κλαρκ, το τελευταίο πράμα που θυμόταν από το πάρτι του Τριαντ Μόργκαν. Και τί πάρτι! Όλη η Γη γιόρταζε το γύρισμα του αιώνα. Το έτος 3000 μ.Χ.! Ειρήνη κι ευμάρεια για όλους κι ευτυχισμένη ζωή...
 -"
Πόσο ευτυχισμένη είναι η ζωή σου;" είχε ρωτήσει ο Όουεν-Κλαρκ, μ' ένα πλατύ ειρωνικό και μπαμπέσικο χαμόγελο, εντελώς μεθυσμένος. "Εννοώ, πώς είναι η ζωή με τη γλυκειά σύζυγό σου";
    
Αυτό ήταν δυσάρεστο. Όλοι γνωρίζανε πως ο Όουεν-Κλαρκ ήτανε πρωτογονιστής, αλλά ποιό δικαίωμα είχε να ενοχλεί τον κόσμο μ' αυτό; Έτσι, μόνον επειδή αυτός είχε παντρευτεί μια Πρωτόγονη γυναίκα...
 -"
Αγαπώ τη γυναίκα μου", είπεν ο Μόρτσεκ αποφασιστικά, "κι είναι απείρως ωραιότερη, με μεγαλύτερη συναισθηματική ανταπόκριση απ' αυτό το σωρό των νευρώσεων που αποκαλείς γυναίκα ΣΟΥ".
     Μα
βέβαια δε μπορείς να μπεις στο τομάρι ενός Πρωτογονιστή. Οι Πρωτογονιστές αγαπούν τα μειονεκτήματα των γυναικών τους όσο και τα προτερήματά τους... αν όχι και περισσότερο. Ο Όουεν-Κλαρκ χαμογέλασεν ακόμα πιο ειρωνικά και μπαμπέσικα κι είπε:
 -"Ξέρεις αγαπητέ μου Μόρτσεκ νομίζω πως η γυναίκα σου χρειάζεται ιατρικό έλεγχο. Έχεις παρατηρήσει τα αντανακλαστικά της τελευταία";
    
Ανυπόφορε βλάκα! Ο κύριος Μόρτσεκ μ' άνεση σηκώθηκε από το κρεβάτι του παίζοντας τα μάτια του από τον λαμπερό πρωινό ήλιο που έμπαινε πίσω από τις κουρτίνες. Τα αντανακλαστικά της Μύρα... υπήρχε μια δόση αλήθειας σ' ό,τι είχε πει ο Όουεν-Κλαρκ. Τελευταία, η Μύρα φαινόταν κάπου να χάνει.
 -"
Μύρα!" φώναξεν ο Μόρτσεκ. "Είναι έτοιμος o καφές μου";
     Ακολούθησε μια παύση. Ύστερα η φωνή της έφθασε πάνω καθαρή.
 -"Σ' ένα λεπτό"!
    
Ο Μόρτσεκ φόρεσε ένα άνετο παντελόνι τρεμοπαίζοντας ακόμα αγουροξυπνημένος τα μάτια του. Δόξα τον Στατ οι επόμενες τρεις μέρες ήταν σημεία επετείου. Θα τις χρειαζόταν όλες για να συνέλθει από το χθεσινό πάρτι.
    
Κάτω η Μύρα στριφογύριζε φουριόζα βάζοντας καφέ, διπλώνοντας πετσέτες, βοηθώντας τον να καθίσει στο τραπέζι. Κάθησε, κι αυτή τον φίλησε στη καράφλα του. Του άρεσε να τον φιλάνε στη καράφλα.
 -"
Πώς είναι η μικρή μου σύζυγος σήμερα το πρωϊ;" ρώτησε.
 -"
Θαυμάσια, αγάπη μου" είπε ύστερα από σύντομη παύση. "Σου ετοίμασα σέφινερς σήμερα. Σου αρέσουν τα σέφινερς".
    
Ο Μόρτσεκ δάγκωσε ένα ψημένο στην εντέλεια και ρούφηξε τον καφέ του.
 -"
Πώς αισθάνεσαι σήμερα;" την ρώτησε.
    
Η Μύρα του βουτύρωσε μια φρυγανιά κι ύστερα είπε:
 -"Θαυμάσια, αγάπη μου. Χθες ήταν ένα θαυμάσιο πάρτι. Ευχαριστήθηκα κάθε στιγμή του".
 -"
Το 'ριξα λιγάκι έξω", είπεν ο Μόρτσεκ με πικρό χασκογελάκι.
 -"
Σ' αγαπώ όταν το ρίχνεις έξω!" είπε η Μύρα. "Μιλάς σαν άγγελος... εννοώ σαν ένας πολύ έξυπνος άγγελος. Θα μπορούσα να σ' ακούω για πάντα". Του βουτύρωσε άλλη μία φέτα.
    
Ο Μόρτσεκ έλαμψε χαμογελώντας της σα καλωσυνάτος ήλιος, ύστερα σκυθρώπιασε. 'Αφησε το σέφινέρ του κι έξυσε το μάγουλο.
 -"Ξέρεις", είπε, "ψιλοαρπαχτήκαμε με τον Όουεν-Κλαρκ. Μίλαγε περί Πρωτογόνων Γυναικών".
    
Η Μύρα του βουτύρωσε πέμπτη φέτα χωρίς ν' απαντήσει, προσθέτοντάς τη στο σωρό που σχηματιζόταν. Πήγε να πιάσει έκτη, αλλά της άγγιξε το χέρι ελαφρά. Έγειρε μπροστά και τονε φίλησε στη μύτη.
 -"
Πρωτόγονες Γυναίκες!" σάρκασε. "Αυτά τα νευρωτικά πλάσματα. Δεν είσαι ευτυχέστερος μαζί μου, αγάπη μου; Ίσως είμαι Σύγχρονη... αλλά καμμία πρωτόγονη Γυναίκα δεν θα μπορούσε να σ' αγαπάει όπως εγώ... και σε λατρεύω"!
    
Ο,τι είπε ήταν αλήθεια. Σ' όλη του τη γραπτή ιστορία, ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ καταφέρει να ζήσει ευτυχισμένα με μη επαναδομημένη Πρωτόγονη Γυναίκα. Τα εγωιστικά, κακομαθημένα πλάσματα ζητούσαν προσοχή κι ενδιαφέρον μιας ζωής. Ήταν πασίγνωστο ότι η σύζυγός του Όουεν-Κλαρκ τον έβαζε να σκουπίζει τα πιάτα. Κι ο τρελός το ανεχόταν! Οι Πρωτόγονες Γυναίκες ζητούν συνεχώς χρήματα με τα οποία αγοράζουν ρούχα και μπιχλιμπίδια, ζητούν το πρωινό στο κρεβάτι, πετάγονται για μπριτζ, μιλούν για ώρες στο τηλέφωνο κι ο Στατ ξέρει τι άλλο. Προσπάθησαν να πάρουν τις δουλειές των ανδρών. Τελικώς κατέδειξαν την ισότητα τους.
    
Μερικοί ηλίθιοι όπως ο Όουεν-Κλαρκ επέμεναν να τις θεωρούν απαράμιλλες. Μες στη περιβάλλουσα αγάπη της γυναίκας του ο κύριος Μόρτσεκ αισθάνθηκε ν' απομακρύνεται από το κεφάλι του το βάρος της προηγούμενης βραδιάς. Η Μύρα δεν έτρωγε. Ηξερε πως είχεν ήδη φάει, ώστε ν' αφιερώσει όλη της τη προσοχή στο δικό του πρωινό. Κάτι τέτοια μικροπράγματα ήταν όλη η διαφορά.
 -"
Είπε ότι ο χρόνος αντίδρασής σου είναι πεσμένος".
 -"
Αλήθεια;" ρώτησε η Μύρα, ύστερα από μια παύση. "Αυτοί οι Πρωτογονιστές νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα".
    
Ήταν η σωστή απάντηση, αλλά υπερβολικά καθυστερημένη. Ο κύριος Μόρτσεκ έκανε στη γυναίκα του μερικές ακόμα ερωτήσεις, παρατηρώντας το χρόνο αντίδρασής της με το δείκτη των δευτερολέπτων του ρολογιού της κουζίνας. Όντως η καθυστέρηση χειροτέρευε!
 -"
Ήρθε το ταχυδρομείο;" τη ρώτησε γρήγορα. "Τηλεφώνησε κανείς; Θα αργήσω στη δουλειά μου";
    
Ύστερα από τρία δευτερόλεπτα άνοιξε το στόμα της και το ξανάκλεισε. Κάτι πήγαινε τρομερά στραβά.
 -"
Σ' αγαπώ", είπεν απλά.
    
Ο κ. Μόρτσεκ αισθάνθηκε την καρδιά του να χτυπά στο στήθος του. Την αγαπούσε! Τρελά, με πάθος! Αλλά αυτός ο αηδιαστικός Όουεν-Κλαρκ είχε δίκιο. Χρειαζόταν ιατρικό έλεγχο. Η Μύρα έδειχνε ν' αντιλαμβάνεται τις σκέψεις του. Ανασυγκροτήθηκε αισθητά κι είπε:
 -"Το μόνο που θέλω είναι η ευτυχία σου αγάπη μου. Νομίζω ότι είμαι άρρωστη... θα φροντίσεις για την νοσηλεία μου; Θα με πάρεις πίσω ύστερα από τη θεραπεία μου... και να μη τους αφήσεις να 'αλλάξουν... δε θα ήθελα να μ' αλλάξουν!" Το λαμπερό της κεφάλι βυθίστηκε στα χέρια της. Έκλαιγε... αθόρυβα, ώστε να μη τον ενοχλήσει.
 -"
Θα 'ναι απλώς ένα τσεκ-απ λατρεία μου", είπεν o Μόρτσεκ προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Αλλά ήξερε... όπως ήξερε κι αυτή... ότι ήταν πραγματικά άρρωστη. 'Ήτανε τόσον άδικο', σκέφτηκε. 'Η Πρωτόγονη Γυναίκα με τις χονδροειδείς πνευματικές ίνες, ήτανε σχεδόν απρόσβλητη από τέτοιες ασθένειες. Αλλά η λεπτεπίλεπτη Σύγχρονη Γυναίκα, με τις λεπτές ισορροπημένες ευαισθησίες, ήταν υπερβολικά επιρρεπής. Τόσο τερατωδώς άδικο! Διότι οι Σύγχρονες Γυναίκες περιείχαν όλα τα λεπτότερα, ακριβότερα χαρακτηριστικά θηλυκότητας '.
    
Εκτός από αντοχή.
    
Η Μύρα ανασυντάχθηκε πάλι. Σηκώθηκε στα πόδια της με προσπάθεια. Ήταν πολύ όμορφη. Η αδιαθεσία της είχε προσδώσει ένα κοκκίνισμα στα μάγουλα κι ο πρωινός ήλιος τόνιζε τα μαλλιά της.
 -"
Αγάπη μου", είπε. "Δε θα μ' αφήσεις να μείνω λίγο ακόμα; Ίσως συνέλθω από μόνη μου". Αλλά τα μάτια της γρήγορα έγιναν απλανή. "Αγάπη..." Επιβλήθηκε στον εαυτό της προς στιγμή κρατώντας την άκρη του τραπεζιού. "...οταν θα 'χεις μια νέα γυναίκα... προσπάθησε να θυμάσαι πόσο πολύ σ' αγάπησα". Κάθισε με το πρόσωπο κενό.
 -"
Θα φέρω τ' αμάξι", μουρμούρισεν ο Μόρτσεκ κι έφυγε βιαστικά. Λίγο ακόμα και θα 'σπαγε κι ο ίδιος.
    
Περπατώντας προς το γκαράζ αισθάνθηκε μουδιασμένος, κουρασμένος, τσακισμένος. Μύρα... τέλος! Κι η σύγχρονη επιστήμη, μ' όλα τα μεγάλα επιτεύγματα, ανίκανη να βοηθήσει. Έφθασε στο γκαράζ κι είπε:
 -"Εντάξει, έξω". Απαλά το αυτοκίνητό του βγήκε έξω και στάθηκε δίπλα του.
 -"
Τίποτα στραβό, αφεντικό;" ρώτησε το αυτοκίνητό του. "Δείχνεις σκοτισμένος. Ακόμα έχεις κεφάλι από τα χθεσινά";
 -"
Οχι... είναι η Μύρα, είναι άρρωστη..."
    
Το αυτοκίνητο παρέμεινε σιωπηρό για μια στιγμή. Υστερα είπε απαλά:
 -"Λυπάμαι πολύ κύριε Μόρτσεκ, θα 'θελα να υπήρχε κάτι που να μπορούσα να κάνω".
 -"
Σ' ευχαριστώ", είπε ο Μόρτσεκ, ευχαριστημένος που 'χεν ένα φίλο σε μια τέτοιαν ώρα. "Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί κανείς να κάνει".
    
Το αυτοκίνητο πήγε στη πόρτα κι ο Μόρτσεκ βοήθησε τη Μύρα να μπει μέσα.
    
Ήρεμα το αυτοκίνητο ξεκίνησε.
    
Κράτησε διακριτική σιωπή στο δρόμο για το εργοστάσιο...
___________________________________________________________________

Robert Sheckley
"
The Perfect Woman" (1953)
Μετάφραση: Γιώργος Σκρέτας

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers