Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

ελληνίδα: σταγόνες...

 Πρωτόπλαστοι

Πάλι φυσάει
τα νερά που κοιμούνται φοβάμαι
μην ξυπνήσουν
και πως να την μαζέψω τόση θάλασσα
που κυλά στις φλέβες μου
κυριαρχεί στο μυαλό μου
πως να σταματήσω τις ανήσυχες λέξεις
τα κρωξίματα των γλάρων
σιγανά να μιλάς
σαν τον φλοίσβο στα βότσαλα.
Βασιλεύει η νηνεμία σ' αυτόν τον τόπο
ένα με τον πόνο του αχινού
ένα με του απομεσήμερου την νάρκη
ένα με την πεταλίδα που κρατιέται στον βράχο
μην γιγαντωθούν τα κύματα και την πάρουν
στο βασίλειο το απέραντο των ματιών σου
που προδίνουν πελαγίσιους δρόμους ανοιχτούς
εκεί σε είδα να κολυμπάς με δελφίνια
του Ποσειδώνα πρωτόπλαστος
κι έμεινα να σε χαζεύω
μετέωρη να αιωρούμαι πάνω απ' το κύμα σου
κι είχε το γέλιο σου την θέρμη του ήλιου.
Και γύρισα στα παλάτια που βούλιαζαν
τα φύκια υψώνονται απ' τα βάθη
δεμένη απ' τους αστράγαλους
ίσα να πάρω μιά ανάσα στην επιφάνεια μπορώ
να δω τον ίσκιο σου να χρυσώνει την θάλασσα .
Ξέπλενα τα μάτια μου με αλμυρό νερό
για όλα αυτά
που ήταν ήδη γραμμένα στην ψυχή μας
και ήθελα να στα πω
θα γραφτούν μόλις κυλήσει το πρώτο δάκρυ
περιμένει ήδη να πάρει υπόσταση.

      Αναπόσπαστοι

Μου ζωγράφιζες τον κόσμο
κι εμείς δυο αετοί που πετούσαν
σε ουράνια που φλέγονταν
κεχριμπαρένια τα σύννεφα έβαφες.

Ενας κόσμος που κατοικείται από λέξεις
ή από την έλλειψη αυτών
επειδή απλά δεν χρειάζεται
αλλά από την άλλη είναι το οξυγόνο μας.

Κι όμως θα μπορούσαν να σιωπήσω για πάντα
να μην ξαναμιλήσω ποτέ πιά
απλά να σε νιώθω, να σ' ακουμπάω
να σ' αγαπάω .

Κι αναρωτιόμουν για το χρώμα
το μελένιο που είχαν τα σύννεφα
και για το τι μέσα τους έκρυψες.

-Την ουσία του κόσμου περιέχουν.

-Μα είσαι το φως! Είσαι ο ήλιος μου!
Η μάλλον ο ήλιος είναι η χρυσή σου στεφάνη.

Κι αναρωτήθηκα αν θα υπήρχε
άλλος ουρανός που θα μπορούσα να ζήσω.
Και ναι θα μπορούσα να ζήσω σε όποιονδήποτε
αρκεί εσύ να ήσουν πάντα μαζί μου
κι εμείς όπως είμαστε
Αναπόσπαστοι.

Στις ιδρωμένες στέγες της πόλης
παράδοξη βροχή
από τους πόρους εισήλθε
και μούσκεψα ως το κόκαλο.

Προσπάθησα να φυλαχθώ
μα εκείνη με έχει υπερβεί.

Μόνο το όνομα της πόλης μην με ρωτάς
Εσύ την έφτιαξες
Εσύ θα την ονομάσεις.

 Ψυχή Μου Στάχυ

Ψυχή μου στάχυ
λυγίζεις με κάθε ριπή του ανέμου
τσακίζεις και ξανασηκώνεσαι
του ήλιου χρυσάφι και γέννημα
το χρώμα του αντικατοπτρίζεις
-χωρίς να ξέρεις αλήθεια
αν είναι δικό σου, δικό του
ή απλά έτυχε-
εκείνος σε θρέφει
εκείνος σε καταστρέφει,
δρεπανηφόρα λόγια του θεριστή
ανέλπιδοι σπόροι σε στέρφο χωράφι.
Πικρός ο καρπός της αγάπης
τόλμησες τ' όνομα της να καλέσεις
μα ξύπνησες αρχέγονους δαίμονες
συμβόλαιο ζητούν και εκδίκηση,
να πονάς μέχρι να λύσεις τα μάγια.
Ψυχή μου στάχυ
λένε πως της αγάπης το όνομα
σαν το προφέρεις θα καείς
το συναίσθημα πάρε
στης ψυχής την μυλόπετρα
ώσπου να γδαρθεί άλεσε το
προσδοκώντας της περιστροφής το τέλος.
Παρελθόντων καιρών πράσινο στάχυ μου
θα 'ρθει ο καιρός που θ' αναγεννηθείς.

             Σπείρα

Δέος, της ζωής το μυστήριο
το μεταξωτό χρυσό ύφασμα
γλυστρά από τους οφθαλμούς
βλέπω γαλάζιο ή οραματίζομαι
ξεδιπλώνομαι κι αναδιπλώνομαι
σε κύματα ανεπαίσθητου θροίσματος
σιωπώντας φωνάζω
αποκαλύπτομαι και κρύβομαι.

Εγώ η σπείρα ίπταμαι
περιστρεφόμενη γύρω από τον εαυτό μου
ή άχρονη και μετέωρη
για να ν' αναπτύξω ταχύτητα αμέσως μετά
αφήνοντας ίχνη της ύλης μου
αυτά που κανείς δεν ορά.

Ή βουτάω στην γήινη παρουσία μου
σε ετέρα μορφή παραμένοντας ίδια
λευκό χιτώνα φορώντας
να μαζεύω της γνώσης κλειδιά
κάτοχος της δύναμης των λόγων
ρομφαία να γίνομαι
με χέρια γυμνά
να μοιράζω το πυρ.

Εγώ η των φόβων μου θηρευτής
κι αμείλικτος τιμωρός
τους καταδικάζω σε αφανισμό
είμαι παζλ και σκορπίζομαι
απολύομαι και επανέρχομαι
από το ζενίθ στο ναδίρ κι αντίστροφα.

Δεν έγινα τώρα
πάντα στον ίδιο ποταμό πλέω
που στις φλέβες μου κυλούσε
ή εγώ στην δική του
αναζητώντας την πηγή του
από την πρώτη μέρα της δημιουργίας
καθάριο το νάμα αναβλύζει
κι αν σε τρομάζει το χάος
είναι που χάνομαι για να βρεθώ.

           'Ανεμος

Οταν παρατηρούσα τον άνεμο
όταν έμαθα να μην τον φοβάμαι
όταν έμαθα να τον αγαπώ
όταν κατάλαβα πως μπορούσα να γίνω
έμαθα πως πάντα ήμουνα άνεμος
αόρατη τρέχω γύρω απ' την σφαίρα
σιγανή κι απαλή γίνομαι
άγρια και καταστροφική
γαλήνια ξεκουράζομαι
δαιμόνια ταράζω τις θάλασσες
παιχνιδιάρικα χορεύω στα στάχυα
λυγίζω δεντράκια αδύναμα
δυναμώνω τις φωτιές ή τις σβήνω
μεταφέρω ανθόσκονη, σπόρους ζωής
όσο εκείνη διαρκεί
λίγες ώρες ή μέρες μέχρι να καταλαγιάσω
μα πιό καλά ξέρω να κρύβομαι
μέχρι να ξαναβγώ απ' την κοίτη μου .

                      Το 5

Περπατήσαμε και φτάσαμε στο τέλος της ερήμου
για να δούμε πως δεν υπάρχει άμμος πια.
Πες μου τι βλέπεις.
Βλέπω εσένα.
Και δεν είναι όαση αλλά η γη της Επαγγελίας
όπως εκείνη είχε αναγγελθεί .
Οτι η στάχτη του Παλαιού Βασιλείου
θα γίνει πηλός να χτιστεί το Νέο
με φοίνικες ως τον ορίζοντα
κι ένα δρόμο πλατύ ανοιχτό
δίχως τέλος
δεξιά κι αριστερά συναντούσα αγάλματα
άνθρωποι παγωμένοι στον χρόνο
κι ουδεμία κίνηση άλλη παρατηρούσα
εκτός απ' την δική μας.

Είναι ο χρόνος ακίνητος;
Που βρισκόμαστε;

Στην έρημο αφού από άμμο
χτίστηκε ο Κόσμος .
Είναι η Δημιουργία ή πριν απ' αυτήν .
Ημέρα πρώτη, η Σκέψη
ημέρα δεύτερη, η Γέννηση
ημέρα τρίτη, η ζωή
ημέρα τέταρτη, η ένωση
ημέρα πέμπτη, το πλήρωμα του χρόνου.

Μα ήταν μόνο πέντε οι μέρες ;
Πάντα έτσι ήταν. Είναι το Ε
το γράμμα της δημιουργίας
το εν Δελφοίς συγγενικόν
Η Έλευσις.

Ηρθες λοιπόν
με την μεγαλοπρέπεια των χρωμάτων σου
του μπλέ και του χρυσού
σταματάω τον χρόνο ν' αρχίσει η αφήγηση.
Πες μου λοιπόν τι έχασα απ' την ζωή σου ;
Τίποτα.
Γιατί τώρα αρχίζει η ζωή
αφού ο χρόνος και ο τόπος
ήταν εδώ πάντα .

                          Desert Τrain

Είναι στιγμές που νομίζω ότι το χρωστάω στον εαυτό μου
για να καταλήξω αμέσως μετά πως όλα είναι μάταια .
Η ανθρώπινη ανάγκη ν' αφήσουμε τα χνάρια μας
λες και δεν θα 'ρθει το επόμενο κύμα άμμου να τα σβήσει .

Στο άχρονο της ερήμου έτρεχα ή έμενα στάσιμη
το ταξίδι στην χώρα του ανέφικτου έλαβε τέλος
εδώ που όλα άρχισαν, εδώ όλα τελειώνουν
διανύσαμε χιλιάδες χιλιόμετρα αναζητώντας την.

Ενας ποταμός από τραίνα
που οι διακλαδώσεις του γυρίζουν την γη
καταδικασμένοι στην ίδια διαδρομή
ξαναγεννιόμαστε και πεθαίνουμε
μέχρι να διορθωθεί η ύλη μας
όχι δεν ήταν πηλός, νερό κι ένα φύσημα
πνεύμα είμαστε σε ύλη φθαρτή.

Ισως να μην την αξίζαμε
διότι ενώ γεννηθήκαμε καθ' ομοίωσιν
δεν γεννηθήκαμε θεοί, ήμασταν απλά ένα λάθος
αναζητάμε τους χαμένους ορίζοντες
κι ελπίζουμε πως πίσω απ' τον επόμενο αμμόλοφο
κρύβεται η παραδεισένια ευτυχία.

Σε πορεία δίχως ράγες, δίχως προορισμό
σκουριασμένο τραίνο στην μέση του πουθενά
αφήστε με εδώ και ξεχάστε με.
Οταν η θέληση για ζωή σ' εγκαταλείπει
μόνο η σιωπή μπορεί να σε καταλάβει.

         Καλπάζοντας

Καλπάζοντας προς τα σύνορα
οι εικόνες γρήγορα εναλάσσονταν
ανακάλυψα πως δεν υπάρχουν πια
το πως καταργήθηκαν αγνοώ
και τρέχω να προλάβω
όλες τι χώρες να γνωρίσω
που έγιναν όλες μία
κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Κοιτώ τα φτερά μου
αναρωτιέμαι ποιός τα κόλλησε
αν είμαι η πλάτη του αλόγου
ή ο αναβάτης
τρέμοντας να πιστέψω
πως ίσως είμαι ο ουρανός.
Και το λέω αυτό
έχοντας πλήρη συνείδηση
πως σ' όλα τα τοπία
ήμουν πάντα παρών
κομμάτια του εαυτού μου
που συνέλεγα με μανία
είμαι τα πάντα και παντού
τίποτα αληθινά σπουδαίο
είμαι εγώ.

   Θάλασσα Αγάπης

Σε μια θάλασσα αγάπης
όπου το ζεν είναι και ζην
όπου η σταγόνα είναι ο ωκεανός
και αντίστροφα
εσύ
η μετέωρη σταγόνα που συνέλαβα .
Αυτή μας περικλείει
αφού οι δύο έσονται εις θάλασσα μία
τόσο καταγιστικά που εισχώρησες
κι αναμείχθηκες
πλέω και πλέεις
αφού ένα κύμα είμαστε πια.
_______________________________________________________________

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers