-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

:


                             Αναζτηση

 -"Τ θα κανες αν πθαινα

     Κπως τσι ρχιζε πντα. Με μια υποθετικ ερτηση. Ο Α. εναι συγγραφας. χει εκδσει αρκετ βιβλα με ιστορες καθημερινς τρλας. λες, ξεκινντας απ την δικ του. Διδσκει Ψυχολογα της Λογοτεχνα στο Πανεπιστμιο του Π. και ο μισθς του ικανοποιητικς, του πληρνει το νοκι, τις κρτες, το δνειο και φυσικ το φαγητ. Δεν θα μποροσε να ζητσει τποτα παραπνω απ μα και μνο δουλει. Η κδοση των βιβλων το προσθτει να σεβαστ ποσ κθε εξμηνο στον λογαριασμ του, εν κποιες μικρς ιστορες ερωτικο περιεχομνου που δημοσιεονται κατ καιρος, του δνουν την ευχρεια για μερικ επιπλον ξοδα. Δεν χρειζεται πλον την προσωπικ επαφ με τους εκδτες του και το τρξιμο της αναγνρισης. χει γνει δισημος και τσι μπορε πλον να συμπεριφρεται ιδιτροπα. Και το ντερνετ του δνει αυτν τη δυναττητα. Τρα, κθεται απορροφημνος στο γραφεο του. Στοβες απ χαρτι με χειργραφες σημεισεις βρσκονται μπροστ του, εν η αγαπημνη του πνα παζει σαν ταχυδακτυλουργικ κλπο στα δχτυλ του. Εναι σπνιες οι φορς που επιλγει να γρψει στο χαρτ. Αλλ αυτς οι σκψεις δεν μποροσαν να συγκρατηθον και να συγκροτηθον διαφορετικ. Το χαρτ και η πνα χουν μια μαγεα, μια νοσταλγα και μια θλψη που τονζουν την κατσταση στην οποα βρσκεται εδ και πολ καιρ. Ο φωτισμς εναι χαμηλς. να πορτατφ βρσκεται δπλα σε μια στοβα απ βιβλα και λεξικ, με φως λγο δυναττερο απ να μικρ κηροπγιο τριν θσεων. Το φως μως διαχεται και πολλαπλασιζεται απ τον παλι καθρφτη δπλα του. νας καθρφτης, με δρκους σκαλισμνους στην κορνζα του, τσο παλις και με τσες εικνες να χει δει, που η περα του μπορε να δημιουργσει το εδωλο και του αρατου κσμου. Τον κσμο και τις σκεπτομορφς που δημιουργε ο Α. κθε φορ που κθεται στο γραφεο του. να καθρφτισμα της ψυχς του.

 -"Τ επες

     Μια μορφ στο κρεβτι ανασηκνει τα ελαφρι σκεπσματα που διαγρφουν μια πληθωρικ, γυναικεα σιλουτα. Τα σενρια του Α. βασζονται σε υποθετικς εξελξεις. λες οι ιστορες που χουν γραφτε, εκτς απ τις βασισμνες σε πραγματικ γεγοντα, εναι μια υποθετικ εξλιξη κποιου γεγοντος. Αλλ ο Α. σως εναι απ τους μνους συγγραφες που εξελσσει στο μυαλ του λες σχεδν τις υποθετικς εκβσεις μιας ιστορας, προτο καταλξει σε αυτ που θα γρψει τελικ στο χαρτ. Και ταν το μυαλ του στρευε κολλοσε και δεν μποροσε να σκεφτε λλη υποθετικ εξλιξη, αρκοσε η εξωτερκευση μιας ερτησης για να ανψει το φιτλι. Η Γ. συνθιζε να απαντει αδιφορα και αυθρμητα. Τον βοηθοσε περισστερο τσι. Κποτε, εκενη, αγχωνταν και ανησυχοσε. παιρνε τις ερωτσεις του περισστερο σοβαρ απ σο χρειαζταν. Τον πρτο καιρ μλιστα της σχσης τους, που δεν τον ξερε ακμα, αρπαζταν και ανησυχοσε, κυρως με ερωτσεις που εχαν σαν θμα τους δεσμος, την απιστα και τον χωρισμ. Νμιζε πως θελε να της πει κτι στα πλγια. Να την διξει, να την αντικαταστσει. Αργτερα κατλαβε τι αυτ ταν μα απ τις διαδικασες του. Να βρει μια εκδοχ που θα σκεφτταν κποιος λλος και σως του εχε ξεφγει. 'Ασχετα αν θα την απρριπτε στο τλος. Αλλ αυτ τη φορ η κατσταση ταν λγο διαφορετικ.

 -"Επα, τ θα κανες αν πθαινα; Τ δεν κατλαβες

     να γυναικεο κεφλι με μαρα μακρι μαλλι και χλωμ πρσωπο, ξεπροβλει κτω απ τα σκεπσματα και τον κοιτζει με να σκοτειν βλμμα. Δεν ταν τι δεν κατλαβε την ερτηση. Απλ την εχε πρει ο πνος και δεν εχε ακοσει. "Θα κοιμμουν συχη", σκφτηκε, αλλ δεν το εξωτερκευσε. Δεν θα ταν η απντηση που περμενε και αυτ θα τον κανε να σκσει σαν πυροτχνημα. Δεν ταν τι περμενε μια συγκεκριμνη απντηση. Απλς σε ττοιες στιγμς, που ο Α. εναι απορροφημνος, δεν καταλαβανει απ αστεα. Σαν να ξυπνει απ ναν βαρ λθαργο και δεν χει ακμα πλρη επαφ με την πραγματικτητα. Στην αρχ τουλχιστον. "Αν πθαινες... θα χανμουν", ξανασκφτεται πιο σοβαρ και το πρσωπ της παρνει μια στιγμιαα κφραση μελαγχολας που φανεται εξκοσμη στα μτια του καθρφτη.

 -"Μ' εχε πρει ο πνος. Εξγησ μου".

     Ο Α. γυρνει και της ρχνει μια ματι μσα απ τον καθρφτη. "Εσαι τσο γλυκι", σκφτεται. Τα γουρλωμνα μτια της, δεν του δνουν περιθριο αμφιβολας.  Εχε ξεχαστε χαμνος στις σκψεις του κι δη εναι περασμνες τρεις. Συλλογζεται πως ακμα κι να ττοιο αγγελικ πλσμα χει ανγκη απ λγον πνο, αλλ δεν μπορε να αναιρσει το γεγονς τι την ξπνησε δη. Απορροφιται απ τις σκψεις του. Να της εξηγσει. Παλιτερα δινε περισστερα στοιχεα και παραμτρους στην υποθετικ ερτηση του βζοντας την Γ. στην ατμσφαιρα του κσμου που προσπαθοσε να δημιουργσει. Η Γ. ξεφλλιζε περιοδικ συνθως διβαζε  κποιο βιβλο μχρι αργ συνοδεοντς τον στις περιπλανσεις του. ταν της το ζητοσε.

 -"Εσαι στο μαιευτριο. Τ θα κανες αν πθαινα λγο μετ τη γννα του παιδιο; Την δια μρα ας πομε".

     Δεν χει σκεφτε ποτ της να ττοιο ενδεχμενο. Δεν της χει περσει καν απ το μυαλ πως υπρχε αυτ η πιθαντητα στη ζω της. Να μενει γκυος.

 -"Δεν θλω να σκφτομαι δυσρεστα πργματα".

 -"λα, θα χει ενδιαφρον".

     Η παιδιστικ ικετευτικ κφρασ του Α. της δεχνει τι δεν θα την αφσει σε ησυχα, αν δεν ικανοποισει πρτα την ανγκη του. Ανασηκνεται λγο βζοντας να ακμη μαξιλρι στην πλτη της. "Εσαι σαν να ανσυχο παιδ που ο πνος του δεν συγχρονζεται ποτ με της μητρας του", σκφτηκε ξεφεγοντας αυτ τη φορ μερικς λξεις απ το στμα της.

 -"Τ επες

 -"Τποτα. Σκφτομαι...", του λει και του κνει μια χειρονομα πλησιζοντας τον δεκτη του χεριο της στο στμα για να σωπσει δεχνοντς του τσι τι θλει να συγκεντρωθε. Στην πραγματικτητα θλει να βρει τρπο να συγκρατσει τον πνο της.

 -"Δσε μου περισστερα στοιχεα".

     Ο πρτος γρος χει αρχσει. Κλενει τα μαρα μτια της για να φανταστε την εξιστρηση των γεγοντων και ο Α. αρπζει την ευκαιρα για να ανακεφαλαισει την μχρι τρα τοποθτησ του. Περισστερο για να τα ακοσει ο διος ξεκαθαρζοντας και κρατντας την πιθαν κβαση του γεγοντος που θλει να μελετσει σμερα.

 -"χουμε μετακομσει στην μεγαλοπολη. Εμαστε χρεωμνοι μχρι το λαιμ. Η μετακμιση μας ανγκασε σε να ακμη δνειο. Γεννς και εγ πεθανω σε αυτοκινητιστικ δυστχημα την δια μρα. Εσ εσαι χωρς δουλει, με να μικρ στο χρι, χρη και ενοκιο που πρπει να πληρωθον. Τ κνεις

     χοντας ακμη κλειστ τα μτια της, εικνες περνον ασυνασθητα απ μπροστ. Δσκολο σενριο και ενοχλητικ. Κι αυτ την ταρζει κνοντας τον πνο της να το βλει στα πδια.

 -"Γιατ ασχολεσαι ακμα μ' αυτ

 -"Πρπει να δω".

 -"Δεν νομζεις τι το χεις εξαντλσει το θμα"; Το βλμμα του σκοτεινιζει. "Δεν μπορε απλ να μου απαντσει σε αυτ που την ρωτω" σκφτεται και το γεγονς τον χει δη νευρισει, αλλ δεν το δεχνει. "Αφο σε τρελανει αυτ η ιστορα". Το βλμμα του γνεται ακμα πιο σκοτειν. "Γιατ δεν ρχεσαι να ξαπλσεις μαζ μου".

     Ο ρωτας εκτοννει πντοτε μια κρυθμη κατσταση. Το πδημα ακμα περισστερο. Η ενργεια διοχετεεται σε κανλια απλαυσης, αφνοντας στο τλος μια νωχελικτητα και μια ηρεμα να πλανιται στην ατμσφαιρα. Η Γ. το γνριζε πολ καλ αυτ και φρντιζε να εντοπζει αυτς τις εξρσεις πριν κνουν το ηφαστειο που βρζει, να σκσει γεμζοντας τους κσμους του με καπνος και λβα. Το σεξ δεν ταν η λση, αλλ ο καταλτης.

 -"Πρπει να μθω που μπορε να καταλξει".

     Καταλαβανει τι δεν υπρχει περπτωση να το αποφγει. Εναι μια ιστορα που ακμα την σκαλζει ο Α. -σαν πληγ που δεν την αφνεις να ξεραθε- και δεν μπορε να τον βοηθσει να την ξεπερσει. Και κθε κβαση που σκφτεται, τον τρελανει ακμα περισστερο.

 -"Θα γυρσω στους δικος μου".

     Ο Α. στραβομουτσουνιζει ανικανοποητος. Αυτς οι γενικτητες με μια δση απλτητας, εναι εκνευριστικς. Τα βιβλα δεν γρφονται με γενικτητες. Αυτ εναι στοιχεο των πολιτικν, χι των συγγραφων τρμου.

 -"Για να μετακομσουμε πραμε δνειο και το χρωστμε ακμα. Πο θα βρισκες τα λεφτ να καλψεις τα τρχοντα ξοδα και να επιβαρυνθες με μα μετακμιση ακμα
     Το χει μελετσει το θμα. Εξλλου με αυτ ασχολεται πολ τον τελευταο καιρ. Δεν θα ξεμπερδψει τσο εκολα σο περμενε. χι σμερα τουλχιστον.

 -"Θα δανειζμουν".

     Η απντηση βγκε αυθρμητα, αλλ δεν ικανοποιε οτε την δια. Ο χρνος που διαθτει εναι λγος για να μελετσει τον ρλο της. Δεν εναι να σενριο που θα αντιμετπιζε αυθρμητα ακολουθντας την πρτη σκψη της. Θα εχε λο τον χρνο να σκεφτε, να κλψει, να κνει μερικ τηλφωνα και να καταλξει σε κποιες αποφσεις.

 -"Αν εξαιρσουμε το γεγονς τι μλις χεις γεννσει, χεις δη δανειστε για το μαιευτριο και να με θψεις. Τα ξοδα και οι δσεις τρχουν κι εσ εσαι νεργη. Ας πομε τι δεν θα πληρσεις το νοκι, γιατ θα σου κρατσουν την εγγηση. Μετ μως; Και ποιος θα πακετρει τσα πργματα; Θυμσαι τ εχαμε περσει εμες

     Ο Α. χει δκιο. Δεν εναι μια μετακμιση απ την μα διεθυνση σε κποια λλη, που φλοι με αμξια μπορον να βοηθσουν με διαδρομς, αδειζοντας τα πργματα απ το να σπτι και μεταφροντς τα κατευθεαν στο λλο, χωρς ιδιατερο αμπαλρισμα. Στην δικ τους μετακμιση εχαν ξεσκιστε δο τομα με το πακετρισμα και χωρς να μωρ στην αγκαλι. Και που να βρεις τσα κουτι και χρνο να ταξινομσεις λο εκενο το μπχαλο. Κι η μεταφορ εχε γνει μα κι ξω με μα διαδρομ. Αλλ στο σενριο τα πργματα εναι πιο δσκολο.

 -"Θα φναζα φλους και συγγενες. λο και κποιος θα ερχταν να με βοηθσει".

     Ο Α. αρχζει να δουλεει την κβαση του σεναρου στο μυαλ του ξαν μιας και την εχε σκεφτε πριν απ καιρ. σως αυτ την φορ να καταλξει κπου αλλο. Δεν βρσκεις εκολα χρια ταν εσαι μακρι απ τον τπο σου. Στο μρος σου, οι φλοι εναι αρκετο και κοντ. Στην μεγαλοπολη μως τα πρματα εναι διαφορετικ. Εδ οτε για καφ δεν μπορες να ρθεις σε επαφ με τους λιγοστος γνωστος και φλους. Αλλ απ την λλη, ακμα και οι ξεκομμνοι συγγενες μπορε να ερχντουσαν για βοθεια, συμπαραστεκμενοι στην οδνη μιας χρας με νεογννητο στην αγκαλι. σως τελικ να μην ταν τσο δσκολο να υλοποιηθε η κβαση αυτ. Αυτ μως δεν τον βλευε σεναριακ. Αν κτι εναι εκολο ευνητο, δεν υπρχει λγος να το γρψει.

 -"Γιατ επιμνεις να δουλεεις αυτ το σενριο; Αφο δεν πρκειται να σε οδηγσει πουθεν". Οι σκψεις του ταρζονται σαν θλασσα σε απρσμενο μπουρνι.

 -"Τ εννοες

Ο δετερος γρος αρχζει και χει το πλεονκτημα του αιφνιδιασμο. Ο Α. την κοιτζει βαθι στα μτια μσα απ την αντανκλαση του καθρφτη, προσπαθντας να καταλβει, πο θλει να καταλξει.

 -"Ποις λξεις δε κατλαβες;" τονε ρωτ επιθετικ. Θλει να τον αγχσει. Το φος της, επιτακτικ τον κρατει σε απσταση. Ο Α. πλησιζει το κρεβτι, σε μια προσπθεια να κερδσει χρνο για ν' ανασυγκροτσει τις σκψεις του και την αυτοκυριαρχα του. "χω βαρεθε κθε βρδυ να προσπαθες να δημιουργσεις μια καινοργια κβαση της ιστορας". Ο Α. αρχζει κι ιδρνει. χει ζστη μσα στο δωμτιο, αλλ οι σταγνες ιδρτα που κυλνε στο μτωπ του εναι αποτλεσμα μιας αγωνιδους εγκεφαλικς προσπθειας. "Πρπει να το χωνψεις και να προχωρσεις. Μη κνεις τα δια λθη".

     Τα μτια του αμχανα τριγυρζουν στο δωμτιο χωρς να εστιζουν κπου συγκεκριμνα. Εναι περισστερο μια εσωτερικ αναζτηση μιας ναυαγοσωστικς λμβου. Αυτ δεν πρεπε να συμβε. Ναυαγς μσα στην βυσσο του μυαλο κι οτε μια σκψη, σανδα σωτηρας να αρπαχτε.

 -"Εγ... εγ, δεν..." Τα λγια δεν μπορον να οργανωθον. Η γφυρα συνειδητο κι υποσυνεδητου χει υποστε φθορς, εμποδζοντας την σωστ ρο των σκψεων. "Δσε μου δεδομνα. Δεν μπορ να καταλβω τ εννοες".

     Τα χρια της τον αγκαλιζουν τρυφερ γρω απ τον λαιμ. Του δνει να φιλ πσω απ το αφτ και τον οδηγε στο μαξιλρι. Ξαπλνει και τα μτια του καρφνονται στο ταβνι, αναζητντας λογικ σχδια στην ανομοιομορφα της υφς του. να παιχνδι που παιζε απ μικρς ταν δεν μποροσε να κοιμηθε. ταν βρισκταν στην λεκνη της τουαλτας με πονκοιλο. Τα διφορα ακαννιστα σχδια στο ταβνι το μωσακ, πολλς φορς παρνανε γνριμα σχδια στην φαντασα του βοηθντας τον να ξεπερσει το μαρτριο του πνου. να παιχνδι που παζουν οι περισστεροι νθρωποι με τα σννεφα.

 -"Ξχασ τα λα. 'Ασε με ν' απαλνω τον πνο σου. Γι' αυτ δεν βρσκομαι εδ

     Τα μαλλι της χαδεουν το στθος του καθς το κεφλι της κατεβανει προς τα κτω. Τα χελια της αγγζουν το δρμα του κι η γλσσα της υγρανει την διαδρομ που ακολουθε σχηματζοντας να ποτμι. Η ανσα της, παγωμνο πρωιν, κνει το κορμ του να ανατριχιζει σε κθε της εκπνο. Αγκαλιζει το ργαν του τοιμη να το λατρψει, αλλ το χρι του την σταματει Το εκστασιασμνο βλμμα της σηκνεται γεμτο απορα αναζητντας μια απντηση στο δικ του.

 -"Τ εννοες να μη κνω τα δια λθη

     Σε μια στιγμ συνειδητοποιε πως σως παιξε λθος χαρτ. Μια λθος απντηση κι η επθεσ της θα γυρσει μπομερανγκ. Δεν εναι καθλου σγουρη πια αν πρπει να συνεχσει, μιλντας για λα αυτ που γνωρζει και σκφτεται τσο καιρ αλλ δεν της επτρεπε η θση της να τα ξεστομσει. Μια λθος κουβντα μπορε να καταστρψει τα πντα. λα αυτ που χτστηκαν σε μια σχση που στηριζταν μνο στο σεξ κι χι στον διλογο.

 -"Πρπει να ξεφεγεις απ το παρελθν και να προχωρς, αν θες να κρατσεις αυτ που αγαπς".

     Εναι η πρτη φορ που την σταματ απ το ερωτικ παιχνδι τους, που τσο απολμβαναν οι δυο τους κι αυτ δεν εναι καθλου καλ. Κτι αρχζει ν' αλλζει κι αποφασζει, τουλχιστον να ξελαφρσει την ψυχ της -που και αν βρσκεται αυτ- μιλντας ειλικριν πριν ο Α. δσει τλος. Ανεβανει και ξαπλνει κτω απ το σεντνι. Ο Α. την περιμνει ρεμος να τακτοποιηθε αν κι απ μσα του βρζει.

 -"Αν μουν κολλημνος με το παρελθν, δεν θα μουν μαζ σου".

     Ο Α. μιλει ειλικριν. Πραγματικ πιστεει αυτ που μλις επε. Η αντληψ του μεταφρζει διαφορετικ την πραγματικτητα. Αλλ κι η πραγματικτητα μως χει διαφορετικ αντληψη γι' αυτν.

 -"Δεν χεις προχωρσει οτε σπιθαμ. Κρυμμνος μσα σ' αυτ το δωμτιο, αποκομμνος απ τον κσμο με μνη παρηγορι τα ερωτικ σου ξεσπσματα μαζ μου. Αυτ χεις καταφρει τα τελευταα χρνια".

     Ο Α. την κοιτει μσα στα μτια. Εναι χαμνος πλον μσα στο βλμμα της σαν να παιδ που αναζητει στοργ απ την μητρα του, που μλις το χει βλει τιμωρα. Οι μυνς του χουν εκμηδενιστε. Δεν περμενε ποτ να την ακοσει να μιλει τσι.

 -"Γιατ μου μιλς μ' αυτ τον τρπο"; Στο φος του διακρνεις να παρπονο. να παιδιστικο μουρμουρητ γκρνιας.

 -"Γιατ εσαι να παιδ. να κακ παιδ που μλις σπασε το κρυστλλινο ποτρι της μαμς και πρπει να τιμωρηθε".

 -"Μα... δεν το 'θελα".

     Τα μτια του χουν βουρκσει. Απλνει το χρι του κι ακουμπ το στθος της. Πλησιζει το κεφλι του αργ, θλοντας  να το βλει στο στμα του. Το βλμμα της μως εναι τσο κρο που χει δημιουργσει να τοχος ανμεσ τους. Σταματ κι αποτραβιται.

 -"Κατ βθος το 'θελες. Το κρατοσες τσο σφιχτ να μη σου φγει, που 'ξερες τι κποια μρα θα ασφυκτιοσε. θα χαλρωνες το σφξιμο το ποτρι θα σπαζε. Προτμησες να δεις μχρι που θα ντεχε το ποτρι".

 -"Μα θελα να δω απλς τ θα γινταν αν πθαινα εγ στη θση της". Το απολογητικ του φος θα μποροσε να λισει και την πιο σκληρ καρδι. Αλλ ακμα και μια μητρα κποιες φορς πρπει να διατηρσει την στση της ακλνητη σο και αν πονει. Και πονει περισστερο απ το παιδ της που πρπει να πρει να σκληρ μθημα.

 -"Ποια θση της. Δεν χει πεθνει κανες". Το βλμμα της σταθερ καρφνεται στα μτια του, σουβλζοντς τα μχρι τα βθη του μυαλο του. Αυτ μπερδεει ακμα περισστερο τον Α. που δεν μπορε πλον να ξεχωρσει το σενριο απ την ζω του.

 -"Εναι νεκρ. λοι τους εναι νεκρο. Γυρνοσαν σπτι. Η καταρρακτδης βροχ και το σκοτδι δε της επτρεπε να βλπει μακρι. Ο μικρς στο πσω κθισμα σφιγγε τη παιχνιδομηχαν του. Το αυτοκνητ τους για κποιο λγο ρχισε να κνει τομπες κι πεσε στον γκρεμ. Μετ απ μια ατελεωτη πτση καρφθηκε με τη μορη στο δαφος. Σκοτθηκε μαζ με το παιδ".

     Τα μτια του θολνουν βλποντας την αναπαρσταση του θαντου τους κπου σε μια οθνη του μυαλο του που μπορε ακμα να επικοινωνσει. Μια τραγικ σκην που βρσκεται αποθηκευμνη χωρς μως ποτ να την χει ζσει στη πραγματικτητα, αφο δεν ταν ποτ παρν σ' να ττοιο συμβν. Η εικνα μως ταν ολοκθαρα αποτυπωμνη.

 -"Πρπει να σταματσεις να σκφτεσαι τσι τη Γ. Κανες δεν πθανε". Η ανακονωση ρθε σαν τα κτακτα δελτα που κβουν την ρο του προγρμματος. να κτακτο δελτο που η μουσικ των ττλων σε αναστατνει περισστερο απ τα δια τα να, ταρζοντας την ηρεμα που εχε δημιουργηθε απ την ταινα που μλις βλεπες.

 -"Δεν εναι αλθεια".

     Η σκην συνεχζει να επαναλαμβνεται μετ την διακοπ σαν δσκος πικπ που χει κολλσει και η βελνα πηδει στο διο σημεο ξαν και ξαν. να αυτοκνητο που πηδει στο κεν πειρες φορς εντενοντας την αγωνα του θεατ που γνωρζει το τραγικ αποτλεσμα της πτσης αλλ ο εγκφαλς του χει ανγκη να δει το τλος.

 -"Το ταξδι της ολοκληρθηκε χωρς να μεσολβησει καννα δυστχημα. φτασε στον προορισμ της, μακρι απ σνα κι λοι τους εναι καλ". Διακοπ ρεματος και τα πντα σκοτεινιζουν στην οθνη του μυαλο του. Υγρ σκοτδι τον τυλγει σαν το ππλο του θαντου. Ψυχρ κι απλυτο.

 -"χι... χι... εναι νεκρο σου λω".

 -"Στο μυαλ σου εναι νεκρο, γιατ δεν μπορες να δεχτες το γεγονς τι η Γ. σε παρτησε".

     Το ρεμα επανρχεται τροφοδοτντας χιλιδες προβολες που τον τυφλνουν χωρς μως να θερμανουν το ψχος που τον περιβλει. Σαν αντηλι που χτυπει αλπητα, δο γυμν μτια στους πγους των πλων.

 -"χι. Αυτ δεν εναι αλθεια".

 -"Αυτ εναι η μνη αλθεια. Η Γ. σε παρτησε γιατ δεν σε ντεχε λλο. Πρε το παιδ κι φυγε".

 -"χι... χι... απλς πγαιναν να ταξδι και σκοτθηκαν ταν..."

 -"Δεν σκοτθηκε καννας. Θλανε απλς να ξεφγουν απ σνα και τα κατφεραν. Αλλ ο εγωισμς σου δεν σε αφνει να το δεις. Αρνεσαι πεισματικ πως η Γ. σε παρτησε παρνοντας το παιδ μαζ της και το μυαλ σου σκηνοθτησε το δυστχημα για να γνεις το θμα. Να μπορες να λυπσαι τον εαυτ σου, μη βλποντας την πραγματικτητα για να προχωρσεις".

 -"Λες ψματα. Τποτα απ' λ' αυτ που λες δεν εναι αλθεια".

 -"Τποτα απ' λ' αυτ που ζεις δεν εναι αλθεια. Προτιμς να ζεις κλεισμνος σ' να κλουβ θρηνντας τον εαυτ σου, θμα μιας αδικοχαμνης αγπης, παρ να παλψεις με αυτ που οι λλοι αποκαλον πραγματικτητα. Στην πραγματικτητα  εσαι νας παρατημνος σζυγος γιατ δεν κατφερες να ανταποκριθες..."

 -"Μα την αγαποσα".

 -"Ναι με τον δικ σου τρπο την αγαποσες σο ακολουθοσε τη ρο της δικς σου ζως. θελες σκι, χι σντροφο. Ακολοθα για λγο το δικ μου σενριο. Μλις εγκαταστθηκες στην μεγαλοπολη. Δεν θα γριζες πσω, γιατ αυτ θα 'ταν το τλος της καριρας σου. Η πρωιν σου δουλει, σας συντηρε κι εσαι τυπικς στε να μη την χσεις. Τα βιβλα σου πνε καλ, αλλ αυτ αρχζει να σε απορροφ τσο στε να παραμελες τους ανθρπους γρω σου. Αυτ που κποτε ονμαζες Κατρα του Συγγραφα. Και ττε ρχεται να παιδ στον κσμο και μαζ του να σωρ ευθνες. Το να δνεις τα λεφτ σου δεν εναι αρκετ. Πρπει να συμβλλεις στην ανατροφ του, κι αυτ σημανει τι πρπει να αφσεις για λγο καιρ τον εαυτ σου και τους κσμους του. Να βγεις απ το καβοκι σου και να ασχοληθες με κποιον λλον. Και ττε για πρτη φορ αρχζεις να καταστρφεις αυτ που χει δημιουργηθε. Η παρανοκ στατη συμπεριφορ σου αρχζει να καταστρφει την δια σου την οικογνεια. Χνεις τη ψυχ σου. Και το ποτρι ξεχειλζει. Και ττε η Γ. αποφασζει τι δεν το αξζει αυτ. Οτε το παιδ σας. Και φεγουν μακρι σου. τσι κι αλλις ποτ σου δεν σουν κοντ τους".

 -"Σταμτα"!

 -"Δεν γνεται πια. Γιατ τρα το ποτρι σπασε. Και δεν εναι η πρτη φορ που τα καταφρνεις τσι αδξια. Εσαι τυφλς μσα στον εγωκεντρικ κσμο σου και δεν βλπεις τι πληγνεις τους γρω σου".

 -"Επα να σταματσεις αμσως"! Τα χρια του ανεβανουν στο κεφλι με μια απτομη κνηση προσπαθντας να κλεσουν τ' αφτι του. Σφγγει κλειστ και τα μτια. Αλλ δεν μπορε να απομονωθε απ το σφυροκπημα. Μια ασθηση αναγολας ανεβανει απ το στομχι του.

 -"Τσα χρνια προσπαθες να δσεις μια καλτερη κβαση στην ιστορα για να ησυχσεις, αλλ το μνο που καταφρνεις εναι να μπερδεεσαι περισστερο. Γιατ η μνη πραγματικ κβαση δεν ταιριζει με την τλεια εικνα που χεις στο μυαλ σου για σνα. Φτιχνεις σενρια αναζητντας της ψυχ σου. Αλλ αυτ δεν βρσκεται εκε. Αν εχες καταναλσει την δια φαι ουσα για να καλυτερψεις την ζω σου, τρα τα πργματα θα ταν πολ διαφορετικ. Κι η οικογνει σου δεμνη".

 -"Δεν εναι αλθεια".

     νας μανιακς δολοφνος εμφανζεται μπροστ απ την οθνη του μυαλο του και μ' να κοφτερ μαχαρι αρχζει να την ξεσκζει. Κθε μαχαιρι συνοδεεται απ μια απεγνωσμνη κραυγ.

 -"Κι μως. Δεν χρειζεται πολ για να αποκαλυφθε η αλθεια. Αρκε να βγεις απ αυτ το δωμτιο. Ν' αφσεις για λγο αυτ τον κσμο που χεις δημιουργσει και να κοιτξεις εκε ξω".

 -"Δεν υπρχει τποτα εκε ξω που να χρειζομαι".

     να παιδ κλεισμνο στην ντουλπα προσπαθε να πεσει τον εαυτ του τι χει τα πντα για να επιβισει, για να μην χρειαστε να βγει ξω και να αντιμετωπσει το τρας που μλις κατασπραξε την οικογνει του. νας τπος κλεισμνος στο φρετρο κατ λθος, προσπαθε να διασκεδσει τις εντυπσεις μχρι να τον βγλουν μετ απ μερικς μρες.

 -"Υπρχει η αλθεια. Κι εναι το μνο πργμα που χρειζεσαι. Μια μικρ της δση που σως ξετινξει τα τελευταα χρνια της ζως σου, αλλ θα σου επιτρψει να ζσεις τα υπλοιπα".

 -"Δεν εναι η θση σου αυτ. Δεν σου επιτρπω να μιλς τσι. Το ξρεις τι λ' αυτ εναι εις βρος σου".

     Η ανακονωση φνηκε να μην ταρζει την ψυχρτητ της, αν και το πετρισμα στα βλφαρ της ταν σημδι ανησυχας που μως ο Α. δεν το πρσεξε χαμνος μσα στον πανικ των ργων του. να ζευγρι περπατει στην παραλα. Ο νεμος τριγυρνει με λσσα κνοντας τα κματα να χοροπηδνε σ' να ξφρενο ρυθμ. Λογομαχονε. Εναι μερικ μτρα μπροστ της ταν γυρζει με μτια που κανε. "Για σνα... εμαι ο Θες... κι ο Διβολος. Η ζω κι ο θνατος".

 -"Ναι. Το ξρω. Η θση μου εναι να σε υπηρετ, να εκπληρνω τις επιθυμες σου και να σε κνω ευτυχισμνο".

 -"Ττε γιατ μου αντιμιλς".

 -"Γιατ επαμε τι λα χουν τα ρι τους. Δεν εμαι μια απλ φαντασωση, μαριοντα των επιθυμιν σου. Και γιατ πιστεω τι αυτ η συνειδητοποηση θα σε απελευθερσει. Και γιατ... αυτ το θεωρ αγπη".

 -"Αγπη; τσι δεχνεις την αγπη σου

     νας τπος χει δεμνη την μητρα του σε μια καρκλα. Της δεχνει παιδικς φωτογραφες του. "Κοτα πσο αγαπημνοι μασταν, μαμ". Σγουρα θελε κι εκενη να του πει πσο τον αγαπει, αλλ ταν φιμωμνη.

 -"Ακριβς. Η θυσα εναι αγπη. Αν και αυτ θα εναι η καταστροφ μου, θα 'ναι κι η υπρτατη νδειξη της αγπης μου. Μιας αγπης που ποτ δεν μπρεσες να σταθες αντξις της. πως και με την Γ. νομζοντας τι λα αυτ σου ανκουν δικαιωματικ. παψες να αισθνεσαι πραγματικ, αφοσιωμνος στο ργο σου που σε αποξνωνε απ λους αυτος που σε αγπησαν. Τουλχιστον με κενην βγαζες και καννα βιβλο με τις φρκες σου και ευτυχς για σνα υπρχαν πολλο που τις διβαζαν. Μετ μως, το μνο που κανες ταν να επαναλαμβνεσαι χαμνος σε να σενριο που ποτ δεν κατφερες να ολοκληρσεις γιατ αφοροσε την πραγματικ σου ζω".

     Το βλμμα του αρχζει να σκοτεινιζει πλι. Σννεφα οργς αρχζουν να καλπτουν τον ουραν του. να σκοτδι γεμζει το οπτικ του πεδο.

 -"Μιλς πολ και δε ξρεις τι λες. Και δεν μπορ να καταλβω τον λγο που γνεσαι τσο εριστικ".

 -"Ο λγος εναι η συμπεριφορ σου. Μπορε η θση μου να εναι να σε υπηρετ αλλ χι και να σε ανχομαι. Τουλχιστον χι τσι πως πιστεεις εσ. Μετ απ τσο καιρ σε αγπησα. Και νομζω τι εναι για το καλ σου να συνλθεις".

 -"Και που ξρεις εσ το καλ μου"; να μελαγχολικ ρεφραν επαναλφθηκε στ' αφτι του. "Για το καλ μου, για το καλ μου/ σπου δεν ντεξε στο τλος το μυαλ μου".

 -"σως εμαι το μνο πλσμα στον κσμο σου που ξρει το καλ σου, αλλ αυτ δεν χει σημασα. Σημασα χει πως αυτος που προσπαθον γι' αυτ, τους διχνεις απ κοντ σου με το χειρτερο τρπο. Τους κνεις να σε μισσουν και να σε παρατσουν".

 -"Σταμτα... σταμτα..." Λυγμο αρχζουν να συσπον το στθος του και τα πρτα δκρυα αρχζουν ν' αυλακνουν τα μγουλ του.

 -"Αφιρωσες τη ψυχ σου σε λθος σενριο ενς ανπαρκτου κσμου και αψφησες την δια σου την ζω. Μια επιλογ που εχες λο τον χρνο να την αλλξεις. Αλλ αντ να προσπαθσεις να διορθσεις τα πργματα, απλ τα ζρισες.  Αντ να χτζεις γρω απ την οικογνει σου, χτιζες γρω απ τον εαυτ σου. Κι αυτ ανγκασε ακμα και την ψυχ σου να ασφυκτι, ανμπορη να προχωρσει. Σταμτησες να κοιτς κατματα τα πργματα. Σε βλευε να πορεεσαι παρπλευρους δρμους, πιο μοναχικος, που σε οδγησαν μακρι απ κει που θελες να φτσεις. Κι αντ να ζητσεις βοθεια, προτμησες να κρυφτες και να απομονωθες. ταν το πιο εκολο. Μπως μως ρθε η ρα να επανλθεις; στω κι αν εναι πολ αργ για να φτιξουν κποια πργματα";

     Αφνει το στυλ απ τα χρια του. Κοιτζει στον καθρφτη το κουρασμνο του πρσωπο. Παρατηρε για λγο τις γκρζες τρχες που χουν κνει την εμφνισ τους στα γνια και τα μαλλι του. Κποτε σκαγε να αμυδρ χαμγελο στην θα τους. Αλλ χι σμερα. Κλενει για λγο τα μτια.  Ρχνει το βλμμα του στο καθρφτισμα του κρεβατιο αναζητντας ασυνασθητα την μορφ της Γ. Μταια. Οτε κι η λλη μορφ ταν εκε. Μπορε να μην ταν ποτ εκε. Το κρεβτι δειο κι ακατστατο, αν κι χει καιρ να κοιμηθε εκε. Μερικ ροχα εναι πεταγμνα τσαλα πνω του. Γυρζει το κεφλι του και κοιτζει απευθεας το κρεβτι. Η δια εικνα. Το διο κεν.
     Χαμογελει πικρ. Σηκνεται. Ρχνει πνω του μια λεπτ καμπαρντνα. Ανογει την πρτα του δωματου. να διχυτο φως πλημμυρζει τον χρο. Και μια ζεστασι. Εχε καιρ να νισει ζεστασι και κοντοστκεται στην πρτα. Την αφνει να τον γεμσει. Νιθει σαν να βγανει απ να μπουντρομι στον καλοκαιριν λιο. να συνασθημα τσο οικεο. Αλλ και τσο μακριν. Κνει να βμα προς τα ξω... και κλενει τη πρτα πσω του.

------------------------------------------------------

                                    Θωρντας Το Σκοτδι

     ταν να λιβδι. Καταπρσινο. Στο κντρο αυτο του λιβαδιο βρισκταν να φυτ. ταν νας λιος. Κθε φορ που ξημρωνε, σκωνε ανλαφρα το κεφλι του, παρακολουθντας κατματα τον λιο που ανβαινε στον ουραν και συνχιζε να τον ακολουθε με το βλμμα του στραμμνο πντα σ' αυτν, μχρι που δυε. Ττε κατβαζε το κεφλι του σε μια μελαγχολικ στση, περιμνοντας να ξημερσει η επμενη μρα. Αυτ γινταν κθε μρα. Κποια στιγμ, μσα στο φυτ, στο κντρο του, ρχιζαν να μεγαλνουν τα σπρια του.
     Ξεκινντας απ μια ιδα, καθς περνοσε ο καιρς ρχισαν να αναπτσσονται σε καλοσχηματισμνα σπρια. Κθε βρδυ, τα μεγλα, κτρινα πταλα του λιου κλενανε προς το κντρο σαν μια προσπθεια να τα αγκαλισει να τα προστατψει. Και καθς τα σπρια μεγαλνανε, η κνηση του λιου γινταν λο και πιο δσκολη. Το συνεχμενα αυξανμενο βρος, εχε αρχσει να γνεται αφρητο κνοντας το πρσωπο του φυτο χοντρ, τοιμο να σκσει. Η ανλαφρη κνηση εχε χαθε  και την θση της, την εχε πρει η ντονη προσπθεια. Και τα σπρια μεγαλνανε, κτω απ τις συνεχμενες φροντδες, τον ιδρτα του φυτο και το πλοσιο φως του λιου.
     ταν το ξεκνημα μιας σειρς ονερων.
     Το νειρο συνεχστηκε για αρκετ βρδια. Παρακολουθοσα τα σπρια να μεγαλνουν και να ωριμζουν. Το φυτ, εξουθενωμνο, με μαδημνα τα πταλ του, συνχιζε την αγωνιδη προσπθεια να συνεχσει το δσκολο ργο του, προσπαθντας να αντξει το φορτο. νιωθα αυτ την κοραση και την φρτιση του φυτο, κνοντας μια δυσφορα να βαρανει την ψυχ μου. Και ττε, να βρδυ, εδα το φυτ, σχεδν ξεψυχισμνο, δειο, να κθεται μελαγχολικ  παρακολουθντας το ηλιοβασλεμα.
     Ξπνησα με την δια διθεση, σπου το επμενο νειρο μου δειξε να καταπρσινο λιβδι, γεμτο μικρος λιους με την ανλαφρη κνησ τους, σαν αρα που γλφει την θλασσα, να παρακολουθον την ανατολ. Και στο κντρο, το μεγλο φυτ, ζωνταν και μορφο, κτρινο και λαμπερ, να παρακολουθε και αυτ την ανατολ, αναπνοντας ελεθερα ... με μια καινοργια ιδα να γεννιται στο κντρο του.
     Μετ ρθαν και λλα νειρα. Πιο αλλκοτα για το απλοκ μου μυαλ. Οι εικνες τους, ξεχυνντουσαν στον πνο μου, χωρς να μπορ ττε, να κατανοσω το ελχιστο.
     ταν να πιτο, με μια περεργη κτρινη μζα για περιεχμενο, σαν γρη. Τρα κοτοπουλκια ταν βουτηγμνα στο φαγητ και τργανε λαμαργα πασαλεβοντας το σμα τους και τα ρμφη τους. Αν και σε πολλ σημεα του σματς τους, παραμνανε περεργα καθαρ. Ττε το να, ρθε κοντ μου με το στμα του γεμτο με την κτρινη μζα. νιωθα σαν να ταν το δικ μου κοτοπουλκι, γιατ ξαφνικ νιωσα μια ιδιατερη συμπθεια γι' αυτ. Τα λλα δο ταν κακ απλς αυστηρ στην φτσα τους. Δεν μου δωσαν σημασα. Απλς τργανε απ το φαγητ. Το πρτο κοτοπουλκι που φαινταν και λγο πιο μικρ απ τα λλα δο, με κοταξε με να βλμμα πνου και απορας. Ττε νιωσα τι κποιος κτι δικ μας, εχε πεθνει.
     Ξεκνησα με υποθσεις, προσπαθντας να αναλσω τα κρυφ τους μηνματα, να τα συνδυσω με τους γρω μου, την παρα μου και το μλλον και να χαρξω νες κατευθνσεις μσα απ τα σημδια τους. Αλλ εκε ταν το αρχικ μου λθος. Αργτερα συνειδητοποησα τι τα νειρα μου δεχναν το παρν και χι το μλλον.
     Εκενο τον καιρ εχα σχση με δο κοπλες. χι ερωτικ. Μοιραζμασταν μαζ την δια πνευματικ τροφ που βρσκαμε. Και τα κοτοπουλκια ταν οι ψυχς μας. Δεν μποροσα μως να συνδυσω την συμπεριφορ, τα συναισθματα και τον θνατο, μσα σ' εκενο το νειρο.
     Για μεγλο διστημα νιωθα εκενον τον πνο που νιθεις ταν κτι πεθανει και ξαναγεννιται. νιωθα παγιδευμνος μσα σε μια μεμβρνη σαν αμνοιακς σκος, προσπαθντας να τον ξεσκσω πονντας ο διος για να βγω ξω ...πο ;!;
     πως μια σχση, να νεογννητο ακμα ο πνος που νιθεις ταν πεθανει να κομμτι του εαυτο σου και ξαναγεννισαι μσα απ τις στχτες σου, πνγοντας το παρελθν μσα στα δκρυα, προσπαθντας να κψεις τον ομφλιο λρο με αυτ που σε κρατον δεμνο, αλλ και με αυτ που σε γννησαν.
     Μετ ρθε εκενο. Το λλο νειρο. μουνα νεαρς, λγο πιο μεγλος και ριμος απ τον καιρ που το εχα δει. μουν με λλους δο. Το σκηνικ ταν μια σκοτειν, βιομηχανικ περιοχ με μεγλα κτρια-αποθκες. ταν βρδυ και ο φωτισμς προερχταν απ τις λιγοστς κιτρινισμνες λμπες σε κποιες διασταυρσεις ξω απ τα κτρια, δνοντας μια γκριζο-καφετι σκι στο νειρ μου.
     Θυμθηκα τι εχα ναν γρο μαζ μου, γυμνς απ την μση και πνω ...και τον βασνιζα. Τον εχα κοντ μου για να τον πονω. Και τα κατφερνα καλ. Τον εχα ξαναδε τον γρο σε παλιτερα νειρα. Με βοηθοσε και μου δινε συμβουλς. Πρπει να ταν ο φλακας γγελς μου. Και 'γ τον βασνιζα. Θυμμαι ακμα το πρσωπ μου, αξριστο. Κοιταζμουν σ' να καθρπτη κρεμασμνο πνω απ να νιπτρα σε μια μικρ τουαλτα μιας αποθκης. Το φως που μπαινε απ να παρθυρο ψηλ. Εδα και την λεπδα που κρατοσα, ταν την πλησασα στο πρσωπ μου για να ξυρσω τα στεγν γνια μου. Και ττε σκφτηκα τι με αυτ την λεπδα θα μποροσα να πληγσω κι λλο τον γρο. Και του χραξα να τερστιο Χ, με τις δο γραμμς να καλπτουν λη την κταση της ρυτιδιασμνης, πλαδαρς πλτης του.
      Μετ βρθηκα κτω απ μια λμπα, κοιτντας τους δο λλους νεαρος που μασταν μαζ. Θυμμαι τι γλεφοντας τα χελι μου ασυνασθητα, νιωσα την γεση απ το αμα μου. τρεχε αλμυρ απ το σκσιμο στο κντρο, του κτω χειλιο μου. Παραξενετηκα, αφο δεν εχα χτυπσει. Λγα δευτερλεπτα αργτερα, μια αναγολα ανβηκε απ το στομχι μου, κνοντς με να συνειδητοποισω τι δη εχα πιει αρκετ αμα. νας πδακας ρχισε να αναβλζει απ την πληγ με συνεχς αυξανμενη ρο. 'Aρχισα να τον βλπω να πετγεται. Γρισα προς τους λλους  και τους ζτησα βοθεια. Κντε κτι, τους επα. Αιμορραγ. Αιμορραγ πολ, εν ο πδακας φτανε πια μακρι πιτσιλντας τα πντα. Βοηθστε με, δεν ξρω τι να κνω,  ταν τα τελευταα μου λγια πριν αρχσω να χνω τις αισθσεις μου και ξυπνσω.
Και ξπνησα με μια τση αναγολας που εκτονθηκε στην τουαλτα. Βρισκμουν σε απγνωση.
     ταν εκενη την περοδο που τα προβλματα σκοτενιαζαν τη ζω και τα νειρ μου. ξερα πως θα τα βγαζα πρα με κποιον τρπο. Πντα τα κατφερνα. Εκενο το διστημα μως ... δεν ξερα πς. Ο φλακας γγελς μου πρπει να ταν πολ πληγωμνος απ μνα και η τχη με εχε εγκαταλεψει. 
     Η ζω μου βρισκταν σε μια σγχυση. Προσπαθοσα να ξεκαθαρσω τα πργματα, σκοτζοντας το μυαλ μου ανοσια. κλαιγα στις μοναχικς μου στιγμς και αναζητοσα απαντσεις σε μρη σκοτειν και υγρ, που βρωμοσαν μοχλα και οινπνευμα. Πονοσα και τποτα δεν μποροσε να με λυτρσει. μουν μνος.
     Τα νειρα συνεχζονταν και κθε φορ μου δεχναν πργματα αληθιν, που εγ δεν βλεπα. Κθε φορ μου παρουσαζαν τον κκλο που κανα σκοπα μσα στη ζω μου, χαμνος απ τον πραγματικ μου δρμο σαν τον χαμνο τυχοδικτη που δεν βλπει τποτα λλο στην ρημο και η πορεα του εναι νας μεγλος κκλος, σο κι αν νομζει τι κινεται σε ευθεα.
     Κθε φορ μου τονζανε τα λθη που επμενα να επαναλαμβνω τυφλωμνος απ καττερες, ενστικτδεις ορξεις. σο με καιγαν με το φως της αλθειας, σο το μυαλ μου καιγταν, τσο συνειδητοποιοσα πσο τυφλς μουνα και πσο σκοπα ταν λα.
     τσι να βρδυ, ταν εχα μθει λη την αλθεια, πρα δο πυρακτωμνες βελνες και τις μπηξα στα μτια, που τσο ανοσια κοσμοσαν το πρσωπ μου. Στην αρχ ο πνος σοβλισε το μυαλ μου, κνοντς με να ξεσπσω σε κραυγς. Λγο αργτερα κκκινες και  κτρινες κουκδες, ρχισαν να στολζουν το οπτικ μου πεδο, κυνηγντας η μα την λλη, καταλγοντας σο περνοσε η ρα σε γαλαζοπρσινα στγματα. σπου σβησαν και αυτ δνοντας την θση τους στα μονχρωμα, μουντ νειρα. Ττε, χαμνος στο αινιο σκοτδι αναζητοσα το πραγματικ φως που θα με κανε να δω μσα απ τα μτια της ψυχς.
     Τα νειρα δεν με εχαν εγκαταλεψει. Πιστ, ρχονταν και μου λεγαν πια σα δεν μποροσα να δω. Κι εγ, καρφωμνος στο σκοτειν δωμτιο του μυαλο μου, συνχιζα να αναλω την πορεα που εχα χαρξει.
Χαμνος και ξεκομμνος μσα στην μοναχικτητ μου, βλεπα πια τι τποτα δεν εχε τσο μεγλη αξα στην ζω μου σο η προσωπικ μου αναζτηση.
     Μια αναζτηση εσωτερικ πια. Τελικ, ανακλυψα τι τα λλα δο κοτοπουλκια, δε με εχαν προσξει, σε 'κενο το νειρο, γιατ και κενα ταν τυφλωμνα, σως απ την τροφ που με τσο μανα μπουκνανε, χνοντας το κεφαλκι τους μσα της. Μια τροφ που, τοιμη στο πιτο, λρωνε και κολλοσε στις αισθσεις τους, αφνοντας θικτο το σμα τους. 
     Ττε, που η μνη μου επιθυμα πια, ταν να μποροσα να βρω κτι εξσου αιχμηρ, να μπξω στ' αυτι μου, μπως και σταματσουν οι  φωνς που πολιορκοσαν ακμα το μυαλ μου, απασχολντας το.
     Φωνς που μου λγαν πως πρεπε να κνω κακ στους ανθρπους, γιατ μνο τσι θα καταλβαιναν το μθημ τους. Γιατ ταν κανες κτι καλ γι' αυτος το παραβλπανε και δεν μποροσαν να το συνειδητοποισουν. Εν το κακ, τους πονοσε, το νιθανε θλανε δεν θλανε, παρνοντας το μνυμα που τους ρμοζε για την αδιαφορα τους και την δικι τους κακα. Φωνς που μου δεχναν ναν δρμο που τον θεωροσα σωστ, αλλ δεν μποροσα να το ακολουθσω. Γιατ δεν θελα να κνω κακ στους ανθρπους. θελα μνο να φγουν αυτς οι φωνς. Να σωπσουν.
     Ττε, εντελς αποκομμνος θα μποροσα να βουτξω κι εγ το κεφλι μου στην τροφ που θα μου φερναν τα νειρα, πιστο μου σντροφοι στο ταξδι μσα στο σκοτδι.
     Κποια στιγμ τα κατφερα.
     Η λιποθυμα μου δωσε την αρχικ λτρωση του πνου. Ξυπνντας βρθηκα σ' να σμρι απ μελσσια που βοιζαν  στο κεφλι μου. Η αρχικ μου κνηση να κλεσω τ' αυτι μου στον εκκωφαντικ θρυβο, κντεψε να καρφσει τα δο μολβια, βαθι στον εγκφαλ μου. Ο χος της ρος του αματς μου, χιλιδες φορς ενισχυμνος, συνοδευμενος απ τα τμπανα της καρδις μου, γμισαν τον κσμο μου για αρκετ καιρ. 
     Αινες αργτερα, κατφερα να απομονσω τον εσωτερικ θρυβο σε κποια γωνι του μυαλο μου. Ψευδαισθσεις χων εξαφανστηκαν αργτερα παρα με τις φωνολες που με παδευαν. Εχα καταφρει να απελευθερωθ, παραδνοντας τον εαυτ μου στα νειρα. Και εχα ησυχσει.
     σπου κποια στιγμ στο χρνο, αλμονο ...μρισα το ρωμ της ...και τα νειρα γναν Εφιλτες.

-----------------------------
 
                                        Κρμψικ

"... κι αυτ τα τρατα, με κυνηγνε τρεις ανατολς και τρεις δσεις του λιου τους. Καλ που βρκα αυτν την σπηλι για να ξεκουραστ. Πολ εχθρικ δισταση.
     Κι λα ξεκνησαν με κενα τα βιβλα που βρκα. ταν καταχωνιασμνα και κλειδωμνα. Απαγορευμνα... αλλ αυτ ταν που με προκλεσε. Το να ταν το "Πρα Απ Το Σκοτδι", κποιου Bill D. Simon, το δετερο ταν το "Περιπλανσεις", κποιου Ηλα Φλωρκη και το τρτο, το "Νεκρονομικν" κποιου τρελο ραβα! Αφιρωσα αρκετ χρνο, μελετντας αυτ τα βιβλα. Και φυσικ κατλαβα, τα στοιχεα που δνανε μσα απ τις ιστορες τους. τσι, ρχισα να μελετω κι εγ, λους τους τρπους που περιγρφονταν μσα στα βιβλα, για περσματα σε λλες διαστσεις. Ρτησα διακριτικ, πολλος μεγλους και σοφος, για τις διαστσεις, γι' λλους κσμους. 'Αρχισα να αναζητω υγρ που θ' ανογαν το μυαλ μου.
     Κποια μρα, κατφερα τελικ, να φγω απ τον κσμο μου. Περιπλανθηκα αρκετ μσα σε πλες, σπου κατφερα να βρω κποια μονοπτια. Βρκα τις πλες που περιγρφονταν στα βιβλα. Και σαν εξερευνητς, μπκα σε μια απ αυτς. Και βρθηκα σ' αυτ τον αφιλξενο κσμο. Η ατμσφαιρα, ταν αποπνικτικ για μνα. Ανπνεα με δυσκολα. ψαξα αρκετ, μχρι να βρω κποιο ον, για να του ζητσω βοθεια. Και ττε, αυτ ρχισε να με κυνηγει, μαζ με λλα του εδους του. Και δεν εχα πρει μαζ μου το υγρ. Δεν ξερα πως να γυρσω πσω, στην διστασ μου.
Φοβμαι. Δεν ξρω πσο θα αντξω στην ατμσφαιρ τους. Κι αυτ τα ντα με τρομζουν ακμα περισστερο. χουν δυο χρια, δυο πδια. Στη κορυφ τους χουν τα μτια ... δυο κι απ' αυτ ... μια μτη κι να στμα. Τους παρατηρ καμι φορ κρυμμνος. χουν περεργο δρμα με διαφρους χρωματισμος. Βγανει και μπανει πολ εκολα!!! Και κυκλοφορον σε ομδες με διαφορετικ χρμα στην κορυφ. Μαρο και σπρο κυρως. Νομζω, ονομζονται "νθρωποι", αλλ δεν ξρω τι σημανει αυτ. Δυστυχς... "

 -"Μρμικ. Παρτα το κεμεν σου. Δεν θα μπορσεις ποτ να γνεις σπουδαος, με τις βλακεες που γρφεις γι' λλους κσμους. λοι σε κοροδεουν. Και πρπει να διαβσεις τη δισπαση της αντιλης. χεις εξετσεις αριο στο εργαστριο".
 -"Καλ μαμ". Κρμψικ. Ο εξερευνητς των Διαστσεων εγ... θα γνω ...σπουδαος...

                                                    (1996)

-----------------------------------------
 
                                      Λζα

     ταν κποτε να ζευγρι. Τον Φιλ, τον ξερα απ πολ παλι. μασταν σχεδν παιδικο φλοι. Την Λζα, την γνρισα σ'να πρτι, ταν την φερε ο Φιλ στην παρα και μας τη σστησε. ταν νοστιμολα, αλλ χι ιδιατερα ξυπνη. Παρ'λα αυτ, η σχση τους κρτησε περισστερο απ'σο περιμναμε.
     Ερχντουσαν συχν στην παρα και βγαναμε λοι μαζ για μπρες λγοντας αστεα και ιστορες, λο το βρδυ. να απ εκενα τα βρδια το θμα της συζτησης ταν τα νειρα. Ξεκινσαμε λοι να μιλμε για νειρα και εφιλτες, που ακοσαμε εδαμε. ταν να θμα αρκετ ενδιαφρον. Ο καθνας μας λεγε και κτι τρομαχτικ διασκεδαστικ. Οι ρες περνοσαν ευχριστα. Το μνο τομο που δεν συμμετεχε σ'εκενη την συζτηση, ταν η Λζα, που εχε αποτραβηχτε σε μια γωνι.
     Κποια στιγμ, ταν λοι εχαμε τελεισει αυτ που θλαμε να πομε, σαν εναλλακτικ λση, παροτρναμε την Λζα να μας πει και αυτ κτι, οτιδποτε σχετικ. Στην αρχ ταν αρνητικ και μετ διστακτικ. Μετ μως, μαζεοντας θρρος, αποφσισε να μας πει μια επιθυμα που εχε στα νειρ της.
     Απ μικρ η Λζα, πως και τα περισστερα κορτσια της ηλικας της, ονειρευταν πως ταν πριγκπισσα. βλεπε στα νειρ της τον εαυτ της, μσα σε λευκ μεταξνια φορματα, φορντας μαργαριταρνια κολι, διαμαντνια σκουλαρκια και διφορα λλα αξεσουρ, τα οποα δεν δσαμε ιδιατερη σημασα. Γενικ δεν προσχαμε και πολ, τι λεγε η Λζα. Τα κοριτσστικα νειρα, αφνανε τους πιο πολλος στην παρα, αδιφορους. Η Λζα συνχιζε, με τα μτια της να λμπουν, σαν να εχε λα αυτ τα πργματα, μπροστ της.
     Η ζω μως, πως ταν φυσικ, δεν της πρσφερε τποτα απ'λα αυτ που ονειρευταν. ταν μεγλωσε λιγκι, κατλαβε τι λα αυτ που ονειρευτανε, θα παρμεναν νειρα. τσι της δημιουργθηκε αυτ η επιθυμα. Μια επιθυμα, που ταν μας την επε, λοι κοιταχτκαμε μεταξ μας, μην ξροντας αν πρεπε να γελσουμε χι. Ακμα και ο Φιλ, που κουγε αυτν την ιστορα για πρτη φορ, καθταν αμχανος χωρς να μιλει. Δεν μποροσαμε να καταλβουμε, αν αυτ που μας εχε πει η Λζα ταν αστεο σοβαρ. Δεν μασταν καν σγουροι, αν αυτ που εχε πει, το εχε πει απ ηλιθιτητα εξυπνδα. Τα εννοοσε στ'αλθεια αυτ που λεγε;
     Μας εχε πει ... αν εναι δυνατν, τι αφο δεν μποροσε στην πραγματικτητα να αποκτσει αυτ που θελε, ρχισε να προσπαθε να φρει κτι απ το νειρ της. 'Aρχισε να 'προγραμματζει' τον εαυτ της, πριν κοιμηθε, στε βλποντας κτι που της ρεσε στο νειρο, να το κρατοσε στα χρια της σφιχτ. ταν ξυπνοσε την επμενη μρα, νοιγε τα χρια της για να δει αν εχε καταφρει να φρει τποτα μαζ της. Η επιθυμα της αυτ, της εχε γνει μμονη ιδα και πως μας επε, δεν εχε σταματσει ποτ να προσπαθε.
     Εχα ρωτσει ττε την Λζα, αν τα εχε καταφρει ποτ. Αν και ξραμε λοι μας την απντηση, το εχα κνει απλς για να διξω τη σιωπ που εχε απλσει τα ππλα της, στην παρα, μετ το τλος της αφγησης της Λζας. Και ττε για δετερη φορ, η δια σκην 'κολλματος' εξελχθηκε στην παρα, ταν η απντηση της Λζας βγκε σαν παγωμνος αρας, λγοντας απλς: "Δε ξρω"!
     Πρασαν πολλ χρνια απ ττε. Πολλ πργματα εχαν αλλξει. Η μισ παρα χθηκε, η Λζα φυγε, ο Φιλ και'γ μεναμε. Πντα στο διο στκι, πντα με μια μπρα στο χρι και να ανκδοτο στο στμα.
να βρδυ, εχα μενει μνος με τον Φιλ, συνεχζοντας μερικος γρους μπρας ακμα. Πνω στις αναμνσεις, αναφερθκαμε και σ'κενο το γεγονς. Ομολογσαμε και οι δο, τι απ ττε, εχαμε προσπαθσει κι εμες να φρουμε αντικεμενα απ τα νειρ μας. Μπορε να ακουγταν ηλθιο, αλλ η ιδα ταν πολ καλ. 'Aσχετα αν δεν εχαμε δει αποτελσματα. Μας εχε σφηνωθε η ιδα για τα καλ και κθε βρδυ προσπαθοσαμε μταια.
Πριν δο βδομδες, εν ο Φιλ κι εγ τελειναμε την μπρα μας, μας πλησασε μια γρι γυνακα. Οι ρυτδες, κρβανε τα χαρακτηριστικ της, εν το σμα της, κακοποιημνο απ το χρνο, στηριζτανε σ'να μπαστονι.
 -"Δεν με γνωρζετε, κριοι"; Μας ρτησε με την κουρασμνη φων της.
 -"Δεν ασχολομαστε με κοπλες της ηλικας σου", επε πειραχτικ ο Φιλ.
 -"Πριν λγα χρνια μως, ασχολθηκες μαζ μου Φιλ", απντησε η γρι και τα λγια της, σαν παγωμνος αρας, πγωσαν την ψυχ μας.
 -"Λζα!!!"...
 -"Συνχισα κθε βρδυ να κοιμμαι, προσπαθντας να πισω κτι και να το φρω στον κσμο μας. Μου εχε γνει συνθειο. Κι να πρω ...σηκθηκα απ το κρεβτι και κτι πεσε κτω. Το σκωσα και ταν να διαμαντνιο σκουλαρκι. Σντομα μσα απ τα νειρ μου, εχα γνει πραγματικ πριγκπισσα. Εχα φρει ακμα και το μεταξνιο, λευκ φρεμα που σας λεγα. Δεν χρειαζμουν πια τποτα, απ κανναν. Αλλ κανα να λθος. 'Aρχισα να φρνω πργματα ανεξλεγκτα. σπου να πρωιν, ρχισαν να περνον ...κι οι εφιλτες μου".
     Ακογαμε την Λζα, με το διο ππλο σιωπς, που εχαμε και ττε. Ο χειρτερος εφιλτης της, ταν τα γηρατει. Δεν μποροσαμε να το πιστψουμε. Μπως ταν μια καλοστημνη φρσα; Η γρι, μας συμβολεψε να τα ξεχσουμε λα. ξερε πως κι εμες προσπαθοσαμε να φρουμε πργματα, απ τα νειρ μας. Μας επε, να το βγλουμε τελεως απ το μυαλ μας. Μετ σηκθηκε και φυγε, αφνοντας πνω στον πγκο του μπαρ ...να διαμαντνιο σκουλαρκι, τυλιγμνο σε να κομμτι μεταξνιου, λευκο υφσματος.
     Προσπαθ να βγλω απ το μυαλ μου την ιδα, να φρω κτι απ το νειρ μου. Εμαι δο βδομδες υπνος. Παρνω συνχεια αμφεταμνες. Προσπαθ, αλλ δεν τα καταφρνω, να διαγρψω τελεως αυτ που γιναν. Το γερασμνο πρσωπο της Λζας, με κυνηγει συνχεια. Τα παγωμνα λγια της, ακμα σκεπζουν τη ψυχ μου.
     Αν δε ξεχσω, δεν θλω να κοιμηθ ποτ ...γιατ οι δικο μου εφιλτες ... εναι εξωπραγματικ τρομαχτικο...

-------------------------------------------------------

                                                 Η Ευχ

     ταν σαν σε νειρο. Μπορε και να κοιμμουν ταν συνβη. Δηλαδ κοιμμουν ταν συνβη. Απλ δεν θυμμαι αν ξπνησα ενδιμεσα, ετε απ δψα, ετε για κατορημα. Αλλ ταν τσο ζωνταν. Ξαφνικ βρθηκα στο σκοτδι. πως ταν πας ασυνασθητα το βρδυ στην τουαλτα, ανογεις τα μτια και δεν βλπεις τποτα γιατ δεν χεις ανοξει το φως. Βρθηκα να αιωρομαι στο σκοτδι. Αν κι αιωρομαι δεν εναι η ακριβς κφραση, αφο νιωθα τις γυμνς πατοσες μου να ακουμπον κπου, αλλ ... δεν νιωθα το βρος του σματς μου. ταν κτι εξωπραγματικ. Πρα απ τους νμους της φυσικς, πως τους εχα μθει στο σχολεο. 'Αρα, πρπει να μουν σε νειρο.
     ταν σκοτδι και πατοσα πνω σε κτι σαν σαπουνφουσκα. Χωρς να νιθω κποιο βρος στα πδια μου, νιωθα να εμαι ρθιος. Και χωρς ιδιατερη προσπθεια να κρατσω ισορροπα. Αρκοσε που ακουμποσα κπου. ταν απλυτο σκοτδι κι απλ βρισκμουν εκε. να οικεο σκοτδι. Δεν με τρμαζε. Δεν κρωνα. Αντιθτως. νιωθα μια γαλνη και μια ζεστασι να με περιβλλουν, λες και το σκοτδι ταν η αγκαλι μιας μητρας. Χωρς το σφξιμο. Απλ η αγπη της. Σαν να εσαι αφημνος στην επιφνεια μιας ζεστς θλασσας που αγκαλιζει λο σου το σμα, χωρς μως την ασθηση του υγρο. Μνο η ασθηση ... κτι σχετικ στερεο στις πατοσες μου.
     κανα μερικ βματα και μου φνηκε περισστερο σαν να κινιμουν με την σκψη παρ με μυκ δναμη. Και ττε ακοστηκε μια φων.
 -"Με ζτησες". Ο τνος ταν απαλς, αλλ με γμιζε δος. Τρυφερς, αλλ κι αυστηρς μαζ. Σαν ναν πατρα που θλει να καλοπισει το παιδ του, αλλ χι να του δσει την ευκαιρα να του πρει τον αρα.
 -"Ποις, εγ;", ρτησα, αν και εχα την υποψα πως η φων απευθυνταν σε μνα. κανα πως ο τηλεθεατς που βγανει στον αρα κποιας εκπομπς και ρωτει συνχεια επειδ δεν χει μεση οπτικ επαφ, "Σε μνα μιλτε; Σε μνα; Ε;" Εγ μως το κανα πιο πολ, μπως κερδσω λγο χρνο για να συνειδητοποισω που βρισκμουν.
 -"Βλπεις κανναν λλο τριγρω;" Αν η φων εχε κποιο πρσωπο που να την αντιπροσωπεει πιστεω τι θ' ανκε σε κποιον γρο κι αυτ την στιγμ θα σκαγε να αμυδρ χαμγελο.
 -"Οτε και σνα βλπω. Ποις εναι;" Δεν θυμμουν τελευταα να ζτησα να δω κποιον συγκεκριμνα. Και οι μορφς που αναζητοσα συνθως στα νειρ μου, κθε λλο παρ αντρικς ταν. Κτι πρπει να μου ξφευγε. Μπως ταν φρσα; Καννας πεθαμνος συγγενς μου που θελε να επικοινωνσει απ το υπερπραν;
 -"σως ργησα λγο να παρουσιαστ, αλλ αν ψξεις βαθι μσα σου θα με αναγνωρσεις".
 -"Χριστ μου!", αναφνησα και ττε ΤΣΟΥΦ! νας... Χριστς εμφανστηκε φωτεινς στο ορατ μου πεδο. Σαν μσα στο σκοτδι ν' νοιξα ξαφνικ τον διακπτη, απ εκενα τα μικρ εικονοστσια με την γχρωμη λαμπτσα που εχε η γιαγι μου στο δωμτιο πνω απ το κρεβτι μου, για να φωτζει τα βρδια. Αν μουν στην Γη... μλλον θα εχα παραπατσει απ την τρομρα. Δεν ταν το γνριμο πρσωπ του, πως το εχα συνηθσει μσα απ τις αγιογραφες, αλλ νιωθα πως ταν αυτς. Γαλνιος, ζεστς, ζωντανς. Λουσμνος απ πλετο φως... να με κοιτ κατματα με κατανηση και συμπνια. Κι ταν και τα γενθλι του κενο το βρδυ.
 -"Με σνα μιλοσα Κριε;" ψλλισα.
 -"Μη καλες τ' νομ μου επ ματαω" με συμβολεψε κι η μορφ του εξαφανστηκε το διο απτομα.
 -"Χριστ...", πγε να μου ξεφγει απ την τρομρα, αλλ ευτυχς πρλαβα και το κοψα, γιατ θα μου ρχονταν οικογενειακς αν τελεωνα την φρση. πρεπε να βρω λλη κφραση για να εξωτερικεω την κπληξη και την τρομρα μου. Παρλη την αντθεση φωτς και σκοταδιο, τα μτια μου δεν χρειστηκε να συνηθσουν ξαν στο σκοτδι. "Εσαι ακμα εκε ξω";
 -"Φυσικ. Περιμνω πτε θα μου μιλσεις". Πτε θα του μιλσω; Μνο αυτ δεν περμενα να ακοσω. Δεν μποροσα να φανταστ τι εννοοσε. Απ' σο θυμμουν, η τελευταα φορ που πγα να επικοινωνσω μαζ Του, ταν στο δημοτικ σχολεο, προσευχμενος επειδ μ' βαζε η μητρα μου κθε βρδυ. Πολ περεργο νειρο μετ απ σαρντα χρνια. Προσπθησα να ψαχουλψω την μνμη μου. Να βρω για ποιο λγο εχα ζητσει αυτν την... ακραση. Το γιατ εχε ρθει η ρα να εκπληρωθε σμερα αυτ η απατηση, θα το φηνα να με απασχολσει αργτερα. Τρα η... αγωνα εχε αρχσει να με κυριεει. Ο χρνος περνοσε, ο Κριος με περμενε κι εγ δεν θυμμουν τι τον θελα. "Μην στεναχωρισαι παιδ μου. Ο χρνος εδ κυλει διαφορετικ. Μπορ να περιμνω σο χρειαστε". Διβαζε τις σκψεις μου.
 -"Χριστς κι Απστ... γαμτο". ΤΣΟΥΦ! Η μορφ εμφανστηκε πλι μσα στο σκοτδι. Το βλμμα του, αν και γεμτο κατανηση, μ' κανε να αισθανθ πολ σχημα. Εξαφανστηκε το διο γργορα, αλλ δη εχα κνει το διο λθος δυο φορς. Προσπθησα μως να συγκεντρωθ στο θμα μου. Εχα κποιες εκκρεμτητες με τον Ουρνιο Πατρα κι πρεπε να τις θυμηθ. Κανονικ θα 'πρεπε να νιθω τον ιδρτα να στζει απ το γχος και την αγωνα. Αλλ η ατμσφαιρα ταν τσο γαλνια και δροσερ.
 -"Δεν δνεις εξετσεις παιδ μου. Να σε βοηθσω θλω".
 -"Σε ποι πργμα; Δεν θυμμαι την τελευταα φορ που επικοινωνσαμε".
 -"Εναι αλθεια πως χεις καιρ να μου μιλσεις. Αλλ εγ μουν πντα δπλα σου. πως σ' λα τα παιδι μου. Παρλο που σταμτησες να προσεχεσαι στο Γυμνσιο. Απλ κι εγ με τις δουλεις μου... ξρεις εσ... σ' φησα λγο να πρεις τον δρμο σου".
     Δαγκθηκα. Εναι αλθεια τι ταν φτασα στο Γυμνσιο κι ανεξαρτητοποιθηκα απ την μητρα μου, παψα να προσεχομαι. Ακμα κι ταν ρχισα, λγω μαγκις παρασυρμνος απ τις παρες, να βρζω τα Θεα των λλων και πιο πολ τον Χριστ και... ΤΣΟΥΦ! να εκτυφλωτικ φως μ' κανε να νισω το λθος μου μχρι το κκαλο. Το βλμμα του πρπει να ταν πολ αυστηρ. Δεν το αντκρυσα. Το νιωσα. Σκφτηκα αμσως την λξη "Συγνμη". Δεν ξρω αν αυτ ταν αρκετ, αλλ το φως σβησε. πρεπε να χαλιναγωγσω και την σκψη μου. Κι αυτ δεν εναι καθλου εκολο. Και ττε ταν που μου ρθε η πολ απλ ιδα. Κθε φορ που θα θελα να βρσω να τρομξω να εξωτερικεσω κποιο αντστοιχο συνασθημα, απλ θα λεγα "Τσουφ!". Κτι αντστοιχο με τα μπιπ που ακομε στην τηλεραση ταν θλουν να κρψουν μια βρισι, αλλ στους υπτιτλους βζουν το αρχικ και το τελικ γρμμα κι ακριβς τσες τελτσες σες των γραμμτων που λεπουν. Μνο νας αγρμματος θα χανε παζοντας κρεμλα με αυτς τις λξεις.
 -"Επειδ δεν μπορ να συγκεντρωθ κι εμαι λγο απροετομαστος, μπορες Θε μου να μου πεις περ τνος πρκειται"; Νομζω τι εχα μαζψει λο μου το κουργιο για να κνω αυτ την ερτηση, αλλ θελα να ξεφγω απ αυτ την κατσταση και δεν μουν καθλου σγουρος αν θα ξυπνοσα απ κποιο νειρο.
 -"Η ευχ σου παιδ μου. Η ευχ σου".
     Και νομζω τι ταν περπου εκενη την στιγμ που μια αναλαμπ στο μυαλ μου, φτισε μια σκοτειν γωντσα της. Η ευχ. ταν μουν μικρς, κθε Χριστογεννα δεν ζητοσα δρο απ τον 'Αγιο Βασλη. σως γιατ δεν πστευα τσο σ' αυτ τον θεσμ. σως γιατ ο κσμος μου ταν κατακλεισμνος απ 'Αγιους Βασληδες, ζητινους, βιοπαλαιστς, μθυσους, ηθοποιος στον δρμο, κλφτες και στυρους, που δεν πστευα τι μπορε να υπρχε ανμεσ τους κποιος αληθιν γιος. κανα μως μια ανακεφαλαωση της χρονις που εχε περσει κι αν θεωροσα πως μουν αρκετ καλ παιδ, ζητοσα κτι απ τον καλ Θεολη που μας βλπει και μας ακοει πντα. Μιαν ευχ. Μια μοναδικ ευχ που πρεπε να κρατσει για ναν ολκληρο χρνο. Γι' αυτ και δεν ζητοσα παιχνδια λλα υλικ. Τις περισστερες φορς μως, θυμμαι τι δεν προλβαινα να κνω ευχ, γιατ απ τη πολ σκψη μ' παιρνε ο πνος κι χανα την ευκαιρα μου. Τουλχιστον τσι πστευα μικρς. Πως η ευχ μου θα εκπληρωνταν μνο αν την κανα το βρδυ των Χριστουγννων. Την ημρα των γενεθλων του γιου Του. Και μνο αν η προηγομενη χρονι μ' κανε ξιο ανταπδοσης. Φυσικ, λ' αυτ μχρι που πγα γυμνσια γιατ μετ, ρχισα να χνω τον δρμο μου. 'Αρχισα να βρζω "τσουφ" και "τσαφ", οπτε δεν κανα τον κπο να ξανασκεφτ για ευχ. Ντρεπμουν και θεωροσα τον εαυτ μου ανξιο να ζητσω το οτιδποτε.
 -"σουν παιδ ττε. Γι' αυτ και σε φησα να ωριμσεις λιγκι και να βρεις τον δρμο σου".
     Να ωριμσω; Και να βρω τον δρμο μου; Μεγλη κουβντα. Ο κσμος καθς ωρμαζα πγαινε απ το κακ στο χειρτερο κι εγ πρεπε να βρω τον δρμο μου. Σποδασα, μεγλωσα, πιασα δουλει και δικ μου σπτι. Αλλ σε καμι περπτωση δεν θεωροσα τι εχα βρει τον δρμο μου. Για την ωριμτητα δεν το συζητμε. Ο κσμος μως... αν εναι δυνατν... τσο στραβ τα πργματα; βλεπα ειδσεις, διβαζα τα γεγοντα κι η θλψη σαν νφος γμιζε το σπτι μου. Δεν μποροσα καν να ξεστομσω την φρκη που υπρχε στον κσμο. Κι αναρωτιμουν τ θα μποροσα να κνω. Μια παιδικ αφλεια γμιζε τους εφιλτες μου. Προσπαθοσα να βρω κποιον τρπο, να σκεφτ κτι που σως να λλαζε τον κσμο. χι απαρατητα για πντα. Απλ να πετξω κι εγ το πετραδκι μου απναντι στο κμα, προσπαθντας να κνω σες περισστερες αναπηδσεις γινταν, μχρι να ελαττωθε η φρα του και να το καταπιε κι αυτ η θλασσα. Τσο κακ απ τον διο τον νθρωπο! Η σημαντικτερη συμβουλ για μνα "μην κνεις στους λλους, αυτ που δεν θα θελες να σου κνουν" εχε ολτελα διαγραφε απ το ανθρπινο DNA.
     Τελικ ναι. Εχα σκεφτε πολλς φορς, αν συνχιζα να κνω μιαν ευχ κθε χρνο, ποια θα θελα να εναι. Να εξαλεψω την πενα, τους πολμους, την φτχεια, τον πλοτο... τον θνατο. Αλλ λα καταλγανε σε φισκο στο μυαλ μου. Γιατ πντα θα υπρχε κποιος νθρωπος να καταστρψει αυτ που κποιος λλος ονειρεεται. Η ευχ του για προσωπικ φελος, θα υπερσχυε της ευχς για να γενικ καλ βρσκοντας το παραθυρκι ανμεσα στις λξεις. πρεπε λοιπν η ευχ να εναι αληθιν. Δυνατ. Φτιαγμνη με ττοιες λξεις που να εναι αψεγδιαστη. Τλεια στην ερμηνεα της και να μην μπορε κανες να την αμφισβητσει να την αναιρσει. Οι γενικτητες δεν εχαν θση σε ναν κσμο τσο ρεαλιστικ σκληρ και ψυχρ.
 -"Εσαι σε καλ δρμο", μου επιβεβαωσε η φων Του. Και σως να ταν αλθεια.
     Εκε που ο χρνος κυλοσε τσο διαφορετικ, που η γαλνη μου δινε την ευκαιρα να συλλογιστ και να διαλογιστ, σως να ταν η ευκαιρα να βρω την ευχ μου. Αυτ που σως σωζε τον κσμο. Αν και μπκα πολλς φορς στο δλημμα και τον πειρασμ, να ευχηθ κτι για μνα. σως πλοτο. Αλλ αυτ θα μ' κανε διο με κενους. λους εκενους που εχα μισσει καθς μεγλωνα, που στ' νομα του πλοτου ξεχνοσαν τον νθρωπο. Τον Σεβασμ. Που δνανε στην Τιμ, νομερα. Απ αυτν που πρκαρε πνω στην διβαση πεζν, αυτν που νθευε την τροφ για να βγλει μερικς δεκρες παραπνω, μχρι εκενους που κνανε πολμους για να πουλσουν πλα. Κι εγ πνω απ' λα, θελα να μενω νθρωπος.
     Δεν εμαι καννας ιδεαλιστς, φιλσοφος ανθρωπιστς. Δεν φαντζομαι τον εαυτ μου σαν κποιον Πρεσβευτ Καλς Θλησης κτι αντστοιχο. Εμαι απλ νας απεγνωσμνος νθρωπος απ τον πνο. Και δεν χρειζεται ο πνος να μπει στο σπτι σου για να τον νισεις και να καταλβεις. Δεν χρειζεται να μενεις χωρς πδια για να καταλβεις τι και το αναπηρικ καροτσκι πρπει να χει πρσβαση στο πεζοδρμιο. Δεν χρειζεται να χσεις το παιδ σου απ το δηλητριο που βζεις στο φαγητ που πουλς. Και ττε συνειδητοποησα τ θα θελα να ευχηθ. Και το ζτησα με λη την δναμη της ψυχς μου. Και ξπνησα.

                                                       ***

     Αυτ ταν το νειρο που εδα τα Χριστογεννα. Χτες δηλαδ. Κι η υπλοιπη μρα μου φνηκε τσο διαφορετικ. Δεν ταν τι κανα μια ευχ. ταν τι ακμα μια φορ προσπθησα ν' αλλξω κτι. Κι χι μνον αυτ. Αλλ εχα το συνασθημα πως αυτ τη φορ εχα κτι πετχει. τι κτι εχε αλλξει. Το νιωθα στην ατμσφαιρα. Κτι διαφορετικ συνβαινε, αλλ δεν μποροσα να προσδιορσω τ. Βγκα βλτα προσπαθντας να δω κτι. Οτιδποτε. να σημδι, μια φων. Ο κσμος εχε την δια μουντ φτσα. Τα σκυθρωπ τους πρσωπα, σκυμμνα κοιτντας ο καθνας τον εαυτ του, τρχανε στις δουλεις τους. Αμλητοι. Θλιμμνοι.
     Το πιο αστεο στην λη υπθεση μως ταν, ταν κουγα κποιον να βρζει τα Θεα, νιωθα τι σε κποια γωνι εμφανιζταν ο "Τσουφ!". Κθε φορ που κουγα το νομ Του, αντηχοσε στ' αφτι μου το τσουφ κι ψαχνα με το βλμμα μου σε κθε πιθαν σημεο να τον δω. Κι ταν τσο ζωνταν η ανμνηση του ονερου, που κποιες φορς πιανα την μορφ Του με την κρη του ματιο μου. Δεν μπορ μως να σας πω στα σγουρα αν βρισκταν εκε χι, γιατ γυρζοντας το κεφλι μου δεν βλεπα τποτα. Κι η αναισθησα αυτο που ξεστμιζε το νομ Του, μου επιβεβαωναν να πργμα. τι αν ο "Τσουφ!" εμφανιζταν... εμφανιζταν μνο μες στο μυαλ μου. Θα θελα μως να ξερα τι θα γινταν στον κσμο αν εμφανιζταν πραγματικ σε καθνα που Τον φναζε.
     Αυτ μως συνβαινε χτες. Γιατ σμερα συνειδητοποησα τι πγαινε στραβ. να το θσω καλτερα, συνειδητοποησα πως λα πγαιναν καλ. Οι μαροι κκλοι στα μτια, η κοραση της απνας, η ταλαιπρια του αρρστου που σφδαζε στους πνους λο το βρδυ, ταν εμφανες στα πρσωπα των συνανθρπων μου. 'Ανοιξα την τηλεραση κι σοι εχαν το κουργιο να κνουν εκπομπ, εχαν την δια κφραση. Τα δια χλια. Χαμογλασα και βγκα στους δρμους. Καννας δεν βριζε, καννας δεν παραπονιταν εκνευρισμνος, καμι κρνα απ αμξια. Καννας δεν παραδεχταν αυτ που του εχε συμβε. σως περιμνανε λοι, κποιος λλος να κνει την αρχ. σως γιατ δεν μποροσαν να πιστψουν αυτ που εχε γνει το προηγομενο βρδυ. Αυτ που εχε απλ ξεκινσει το βρδυ των Χριστουγννων. Περνντας μως ξω απ τα πρκα, αν εχες το κουργιο να το παρατηρσεις θα βλεπες τι μνο τα πρσωπα των παιδιν χαμογελοσαν. Μνο απ τα στματα των παιδιν κουγες γλια. Κι εγ το παρατρησα και για πρτη φορ νιωσα ευτυχισμνος. ταν η πρτη μρα στη Γη που κουγες μνο τη Φση και τα παιδι. Κι ταν το συνειδητοποησα, αναφνησα:
 -"Χριστ μου, αυτ πρπει να το δεις". Αλλ δεν εμφανστηκε. Καννα "Τσουφ!" στον ορζοντα. σως γιατ εκε που βρισκταν να εχε καλτερη θα. Και χαμογλασα. Ναι. Για πρτη φορ μετ απ τσα χρνια... χαμογλασα με τη ψυχ μου. χι γιατ μουν σε καλτερη θση απ τους λλους. Αλλ γιατ νιωσα ευγνωμοσνη.
     Κι αυτ τα γρφω σε σας, γιατ... κποιος πρπει να κνει την αρχ. Κι σως αυτς ο κποιος... εγ... να πρπει να παραδεχτ πως λα ξεκνησαν απ κενο τ' νειρο. Απ κενη την ευχ. Δεν ξρω πσο κθισα σε κενο το νειρο, γιατ ο χρνος κυλοσε διαφορετικ. Αυτ τα Χριστογεννα μως θα μου μενουν αξχαστα. Απλ κι εγ δεν μπρεσα να κοιμηθ το βρδυ απ τους πνους. Δεν μποροσα να φανταστ πως αυτ που εχα κνει ταν τσο κακ. χι στο νειρο... στην πραγματικτητα. μως... θα επανορθσω. Τρα που ξρω... τρα που νιωσα τι εχα κνει, θα επανορθσω. Και χαρομαι που δεν χω κνει χειρτερα πργματα.
     Δεν μετανινω για την ευχ που κανα. Οι καλο θα επιβισουν. Οι κακο ελπζω να μετανισουν και να προσπαθσουν ν' αλλξουν. σοι προλαβανουν. Οι υπλοιποι... ας πρω τον χαμ τους πνω μου, αλλ δεν θα λεψουν σε καννα. Η ανθρωπτητα χει σοβαρτερα πργματα να σκεφτε. Γιατ η ευχ που κανα χει πισει.
 -"Εχομαι... ταν οι νθρωποι πφτουν να κοιμηθον, να νιθουν τον πνο που προκλεσαν στον συννθρωπ τους με τις πρξεις τους".
                                                                 
                                                                  ΤΕΛΟΣ

     ΣΗΜ:  Ο Ηλας υπρχει και στην Ερωτικ Λογοτεχνα με τις ιστορες του εκε!


              -----------------------------  0  -----------------------------

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers