-


Dali &









/




 
 

 

:

   

                                       Βιογραφικ
 
     ταν διακεκριμνος πολυγραφτατος σοφιστς και συγγραφας του καιρο του, γεννημνος στη Συρα, το 120 μ. Χ. γραψε περισστερα απ 80 ργα, λα δε στην Αττικ διλεκτο. Ταξδεψε σ' λες σχεδν τις χρες του αρχαου Ρωμακο κρτους. μαθε τη ρητορικ κι εργστηκεν αρχικ ως δικηγρος. Αργτερα μως γινε και σοφιστς, επιδεικνοντας τη τχνη του στα πανηγρια και τις εορτς. Στη συνχεια, γοητευμνος απ τους πλατωνικος, ρχισε να επιδδεται και στη φιλοσοφα. Τα ωραιτερα απ τα ργα του εναι γραμμνα διαλογικ, σ' αυτ ειρωνεεται (μαστιγνοντς τα), τα ελαττματα της δεισιδαιμονας, της τυπολατρας των γραμματιζομενων και της προσποησης των ασχολομενων με τη φιλοσοφα. τσι, αναδεχθηκε σε ικαντητα των ανθρπινων παθν και αδυναμιν, που με το χλευασμ τους, επεδωξε να τα θεραπεσει στω, σε σημαντικ βαθμ, να τα περιορσει. Αναφρεται τι πθανε, το 200 μ. Χ., σ' ηλικα 80 ετν περπου, στην Αλεξνδρεια της Αιγπτου, υποφροντας απ ποδγρα -χωρς μως να 'ναι τποτε σγουρο.
     Ο Λουκιανς γεννθηκε γρω στο 120 μ.Χ. στα Σαμσατα, πρωτεουσα της περιφρειας Κομμαγηνς που ττε ανκε στην επαρχα Συρας. Παρ το γεγονς τι ο διος στα ργα του μιλ για πολλ πρσωπα και πργματα της εποχς του, συχν με εμπθεια, οι σγχρονς του πηγς σιωπον σον αφορ τον διο. Αυτ οφελεται κατ πσα πιθαντητα στο γεγονς τι στον επαγγελματικ στβο ο Λουκιανς υπρξε σχετικ σημος. Τα λγα βιογραφικ του στοιχεα τα συνγουμε απ τα ργα του, και ιδιατερα απ τα Περ του ενυπνου (τοι Βος Λουκιανο) και το Δις κατηγορομενος.
     Ο Λουκιανς καταγταν μλλον απ σχετικ ταπειν οικογνεια της πλης των Σαμοστων, γιατ, εν κατφερε να πρει μαθματα ρητορικς, η μρφωση και η κοινωνικ του θση δεν ταν ττοια που να του επιτρψει γργορη νοδο. Το τελευταο μρος των σπουδν του το πραγματοποησε στην Ιωνα. Στη συνχεια, δδαξε ρητορικ, με μτρια μλλον επιτυχα, στη Μικρ Ασα, αλλ και σε λλες περιοχς της αυτοκρατορας, πως η Γαλατα, η Βρεια Ιταλα κι η Μακεδονα. Το 163-164 μ.Χ. γνωρζουμε τι βρθηκε στην Αντιχεια της Συρας για ναν ρητορικ διαγωνισμ ενπιον του Λεκιου Βρου, στον οποο ωστσο δε διακρθηκε. Στη συνχεια βρσκεται στην παφλαγονικ πλη Αβνου Τεχος, που ασχολθηκε με το μαντεο του Γλκωνα και το μντη Αλξανδρο τον Αβωνοτειχτη. Η παραμον του εκε μως ταν μλλον σντομη, γιατ το καλοκαρι του 165 πγε στην Ολυμπα για να παρακολουθσει τους αθλητικος αγνες και τυχαα υπρξε αυτπτης μρτυρας στην αυτοπυρπληση ενς κυνικο φιλοσφου, του Περεγρνου-Πρωτα.
     Στα μεσοδιαστματα αυτν των ταξιδιν του πρπει να διμεινε και στην Αθνα, την οποα φανεται απ τα ργα του τι γνριζε καλ. Γρω στο 170 πντως εγκατλειψε τη ρητορικ για να αναλβει υπαλληλικ θση, συγκεκριμνα αυτν του γραμματα στην Αγυπτο. Η απφασ του αυτ φανερνει σως απογοτευση απ το επγγελμ του και ανασφλεια μπροστ στα οικονομικ προβλματα. Μετ το 180 μ.Χ. χνονται τα ιστορικ του χνη. Δε γνωρζουμε αν δημιοργησε οικογνεια, μλλον μως δε συνβη κτι ττοιο. Ο θνατς του τοποθετεται μσα στη δεκαετα του 180 σως στις αρχς της δεκαετας του 190 μ.Χ.
     Το ργο του αποτελοσε συνδυασμ στιρας και ρητορικς, με φιλοσοφικς προεκτσεις, που σκοπ εχε να καυτηρισει κακς κεμενα και κοινωνικς τσεις. τσι, προσεγγζοντας το ργο του πρπει κανες να χει στο νου του τσο τα χαρακτηριστικ του 2ου αι. μ.Χ. σο και αυτ του κοινωνικο περιβλλοντος μσα στο οποο ζησε και δρασε ο Λουκιανς.
     Ο 2ος αι. μ.Χ., και συγκεκριμνα η Αντωννεια περοδος, που καθορστηκε απ τη βασιλεα του Αδριανο (117-138), του ρωμακ ειρνη εχε εδραιωθε, νοι, ασφαλες δρμοι διτρεχαν την αυτοκρατορα απ' κρου εις κρον και εξασφλιζαν την απρσκοπτη διεξαγωγ του εμπορου. Επικρατοσε ευημερα, τουλχιστον μεταξ των ανωτρων και μεσαων στρωμτων, η οποα επτρεπε την ανπτυξη των τεχνν και την νοδο του μορφωτικο επιπδου. Οι περισστερες πλεις ξαναχτζονταν καλλωπζονταν με να δημσια κτρια. Ταυτχρονα μως γνονταν πιο ντονες οι κοινωνικς αντιθσεις κι η φιλοσοφικ και θρησκευτικ αναζτηση επιχειροσαν να καλψουν το ασθημα κενο που δημιουργοσε η ευμρεια.
     Η γεντειρ του Λουκιανο, τα Σαμσατα, ταν μια πλη πλοσια, συγκοινωνιακς κμβος του δρμου που οδηγοσε απ τη Μικρ Ασα στην Ινδα. Ο πληθυσμς αποτελοσε να ιρανο-σημιτικ μεγμα, επιφανειακ εξελληνισμνο. τσι ο Λουκιανς πρε ελληνικ παιδεα, αλλ δεν παψε ποτ να αισθνεται Σρος.2 Το γεγονς αυτ, αλλ κι η μτρια επαγγελματικ του επιτυχα, τον καναν να μη νιθει ποτ πλρως ενταγμνος στην εποχ του και ιδιατερα στο πνεμα χλιδς και εκλπτυνσης των ελληνορωμακν πλεων τις οποες επισκφθηκε για να διδξει.
     Αν το επγγελμ του δεν του χρισε τις τιμς που προσδοκοσε εν ζω, του δωσε ωστσο τη δυναττητα να ταξιδεει διαρκς, να παρατηρε και να διευρνει τους ορζοντς του. Υπρξε τσι αυτπτης μρτυρας γεγοντων κι εξελξεων σημαντικν για την εποχ του, τα οποα μπρεσε να αποτυπσει στα ργα του υπ το πρσμα του βαθι συντηρητικο ανθρπου, που ξρει ωστσο να διακωμωδε αυτ με τα οποα δε συμφωνε. Τα σημαντικτερα ργα-μαρτυρες για την εποχ του και κυρως για τους φιλοσοφικος κκλους εναι το αυτοβιογραφικ Δις κατηγορομενος, που παρουσιζεται η σχση του προς την Ακαδημα και το Λκειο στην Αθνα, καθς και ο Νιγρνος, που απεικονζεται η διδασκαλα της φιλοσοφας στη Ρμη απ τον πλατωνικ φιλσοφο Νιγρνο, με τον οποο ο Λουκιανς εχε προσωπικ επαφ κατ τη σντομη παραμον του εκε.
     Το πολυσχιδς του χαρακτρα του κανε και το συγγραφικ του ργο να παρουσιζει σημαντικς διαφορς και διακυμνσεις. Ο Λουκιανς, ιδιατερα στην αρχ της καριρας του, ασχολθηκε κυρως με ργα φιλοσοφικο περιεχομνου σε μορφ διαλογικ ρητορικ. Ρητορικ φος εχαν λλωστε και οι πραγματεες που συνταξε την δια εποχ, γνωστς με το χαρακτηρισμ «προλαλια». πως μως φανεται απ τα ργα αυτ, ο Λουκιανς δε μπρεσε ποτ να απομονσει τα λεγμεν του απ την προσωπικ του διθεση καυστικο σχολιασμο της πραγματικτητας και να αναπτξει υψηλ φιλοσοφικ ρητορικ φος, πως καναν λλοι δισημοι σοφιστς την περοδο εκενη, πως ο Αλιος Αριστεδης.



     Το γεγονς τι τα ργα του δεν γιναν ευρως γνωστ φανεται τι τον κανε να στραφε στα μσα σως της δεκαετας του 150 και λγο αργτερα, πιο ντονα προς τη στιρα, γρφοντας παραδοξολογες με ρητορικ αφηγηματικ στυλ, πως η κλασικ πια Αληθιν ιστορα, να απ τα πιο πριμα διηγματα επιστημονικς φαντασας, παρμοιο με την Ουτοπα του Ιαμβολου που αφηγεται ο Διδωρος Σικελιτης στην Ιστορικ Βιβλιοθκη.4 Επηρεασμνος απ τον κωμωδιογρφο Μνιππο γραψε επσης μια σειρ διαλγων που ακροβατον μεταξ φαντασας και πραγματικτητας.
     Μετ το 160 μ.Χ. μως ασχολθηκε σχεδν αποκλειστικ με τους σατιρικος διαλγους, λογοτεχνικ εδος που εμπνεστηκε ο διος, καθς και με την καυστικ στιρα κατ ακραων φιλοσοφικν και πνευματικν τσεων της εποχς του. Στην τελευταα κατηγορα ανκουν μεταξ λλων τα ργα Αλξανδρος Ψευδμαντις, που σχολιζει τον Αλξανδρο τον Αβωνοτειχτη,5 και η Περεγρνου τελευτ, που αφηγεται την αυτοκτονα ενς κυνικο φιλοσφου, σκιαγραφντας παρλληλα με ειρωνικ τρπο την ασθηση του κενο που εχε αρχσει να δημιουργε στους ανθρπους η ευμρεια του 2ου αινα οδηγντας τους σε ποικλες πνευματικς και θρησκευτικς αναζητσεις.
     Στο στχαστρο του Λουκιανο βρθηκαν κυρως τρα θματα: οι ανθρπινες αδυναμες, η φιλοσοφα, ιδιατερα η κυνικ κι η θρησκεα, ιδιατερα ταν εκδηλωνταν με φαινμενα θρησκοληψας και ευπιστας απ πλευρς των ανθρπων. Ο γνωστς μελετητς της αρχαας λογοτεχνας A. Lesky υποστηρζει τι η σαρκαστικ τση του Λουκιανο για πργματα υψηλ οφειλταν στη δικ του ανεπρκεια να ασχοληθε με αυτ και σε να ασθημα κατωτερτητας που εχε αναπτξει εξαιτας ιδως της επιπλαιης και επιφανειακς επαφς του με τον κσμο της διανησης. Ωστσο, γνεται τσο ζωντανς στις περιγραφς του και καριος στα πργματα τα οποα επιλγει να καυτηρισει, στε το ργο του αποκτ διαχρονικτητα, πργμα που σπνια συμβανει με ανθρπους ανκανους κι επιπλαιους.
     Αρκετ απ τα ργα του βρκαν μιμητς, εν η τση του να χρησιμοποιε ψευδνυμα δημιουργε ερωτηματικ σχετικ με την πατρτητα λλων ργων. Μεταξ αυτν που αποδδονται στο Λουκιαν με αμφιβολες εναι τα: Πατρδος εγκμιον, Δκη συμφνων, Ψευδοσοφιστς Σολοικιστς καθς και το Περ της Συρης θεο. Ανεξρτητα απ το ποιος εναι ο συγγραφας, το τελευταο ργο αποτελε μια απ τις σημαντικς φιλολογικς πηγς για τη λατρεα της Ατργατης στο να της Βαιτοκκης.
     Παρ τη μτρια επιτυχα του εν ζω, ο Λουκιανς ταν απ τους συγγραφες που τα ργα τους γνρισαν μεγλη διδοση μεταγενστερα. Παραδξως, ο Λουκιανς χι μνο διαβαζταν στο Βυζντιο κι ταν αγαπητς στους κκλους διανοουμνων, πως ο Πατριρχης Φτιος κι ο Ιωννης Τζτζης, αλλ αποτελοσε διδακτικ πηγ, πως φανεται απ το Γνωμολγιον του Ιωννη Γεωργδη (τλος 9ου αινα) απ την Εκλογ αττικν ονομτων και λξεων του Θωμ Μαγστρου (14ος αινας). Το σατιρικ του φος ταν μλιστα τσο επιτυχημνο, στε αρκετο Βυζαντινο συγγραφες τον αντγραψαν, με πρτο και κυριτερο το Λοντα το Σοφ (10ος αινας).7 Ββαια, ο σκεπτικισμς του, αλλ κι η ενασχλησ του με θματα θρησκευτικ και το γεγονς τι σε αρκετ απ τα ργα του καταφρεται κατ των χριστιανν κανε λλους Βυζαντινος, πως τον Αρθα (β μισ 9ου αινα) και το συντκτη της Σοδας να τον κατακρνουν με τρπο πολ αυστηρ.
     Στην στερη περοδο του Βυζαντου, στα τλη του 14ου και τις αρχς του 15ου αινα, η αναγεννμενη Ιταλα ρχισε να χει πιο ντονες επαφς με τους πνευματικος κκλους του εκλεπτυσμνου Βυζαντου. Πολλο συγγραφες «ταξδεψαν» ττε στη Δση, μσα στις αποσκευς Βυζαντινν λογων που πγαιναν προσκεκλημνοι σε ιταλικς πλεις και αυλς μοναρχν. νας απ αυτος ταν και ο Λουκιανς. Κατ την περοδο αυτ τα ργα του αντιγρφηκαν απ ιταλος γραφες και μχρι τα μσα του 15ου αινα εχαν κνει την εμφνισ τους και οι πρτες μεταφρσεις στα λατινικ, πως αυτς του Guarino da Verona (1374-1460) και του Poggio Bracciolini (1380-1459). Οι Λατνοι μεταφραστς και φιλλογοι εκτμησαν ιδιατερα το χιομορ, το διεισδυτικ πνεμα αλλ και το ασθημα ηθικς του Λουκιανο και δεν πτοθηκαν απ την ανοιχτ αντιχριστιανικ του διθεση, σως λγω της αμφισβτησης της εκκλησιαστικς εξουσας στη Δση την δια εποχ. Ο Λουκιανς εχε ανακαλυφθε την κατλληλη στιγμ. Μιμητς εμφανστηκαν και εδ: ο Maffeo Vegio (1407-1458) με το ργο Defelicitateemiseria Palinurus και ο Leon Batista Alberti (1404-1472) με το Virtus dea που αποτελοσε μρος της συλλογς του Intercoenales. Απ την Ιταλα, στα τλη του 15ου αινα ο Λουκιανς πρασε τις λπεις και γινε γνωστς στη Γαλλα και την κεντρικ Ευρπη. Υπρξε νας απ τους λγους σχετικ αρχαους συγγραφες των οποων εκδθηκαν τα παντα. Το ργο εκδθηκε απ το τυπογραφεο του Laurentius de Alopa το 1496, αλλ την επιμλεια της κδοσς του εχε μλλον ο Ιανς Λσκαρης.
     Η μεγλη διδοση μως του Λουκιανο οφειλταν στο θατρο. Οι σατιρικο του διλογοι παζονταν συχν, συνθως διασκευασμνοι, για λγους παιδευτικος, εν νας απ αυτος, ο Τμων Μισνθρωπος γινε κλασικ ργο και γνρισε πνω απ 12 αντιγραφς και απομιμσεις, με χαρακτηριστικ αυτ του Σαξπηρ.      Τλος, το φανταστικ ταξδι της Αληθινς ιστορας δωσε φτερ στη φαντασα και λλων δυτικν συγγραφων, πως ο Swift, που γραψε τα Ταξδια του Γκιολιβερ. Πντως, οι μελετητς φανεται να συμφωνον τι μεγλη επδραση σκησε ο Λουκιανς στο σνολο του ργου δο μεγλων Ευρωπαων στοχαστν, του ρασμου (16ος αινας) και του γγλου συγγραφα και λογοτχνη Henry Fielding (18ος αινας).
     Στη σγχρονη Ελλδα, ο Λουκιανς χει γνει αγαπημνος θεατρικς συγγραφας, ιδιατερα με τους Νεκρικος Διαλγους του, που ενπνευσαν τους συντελεστς του «Ελεθερου θετρου» και το Μνο Χατζηδκι το 1980. Η σγχρονη φιλολογικ ρευνα χει ασχοληθε εκτεταμνα με το Λουκιαν, ωστσο χι εξαντλητικ. Κυριαρχον δο κυρως απψεις, η «κλασικιστικ», που θεωρε τα ργα του Λουκιανο ενταγμνα σε μια φιλολογικ και λογοτεχνικ σχολ της εποχς του και ρα δημιοργημα επιτυχημνης αφομοωσης καθιερωμνων τπων με διθεση καινοτομας κι η «κοινωνικ», που πιστεει τι η στιρα του Λουκιανο ταν γνσια προσωπικ του επτευγμα και τι εχε τις ρζες της στις κοινωνικς αναταραχς και τις πνευματικς αναζητσεις της εποχς, σε συνδυασμ με τη προσωπικτητα του δημιουργο τους.

---------------------------------------------------------------------------------------

                      1ος.) Χροντα, Μνιππου & Ερμ
 
     (Το βαρκκι του Χροντα φτνει στην χθη της Αχερουσας. Οι νεκρο βγανουν νας-νας πληρνουν το ναλο τους (ναν οβολ) στον Χροντα και χνονται δεξι. Τελευταος βγανει ο Μνιππος, που πει να φγει χωρς να πληρσει. Ο Χρος τονς πινει απ τον μο:)

ΧΑΡΟΣ: Κατβαινε, βρε καταραμνε, τον ναλο!
ΜΕΝΙΠ: Δε πα' να φωνζεις Χρε, σο σ' αρσει.
Χ: Πλρωσε ρε σου λω, για το ταξδι που 'καμες!
Μ: Δε μπορες να πρεις απ κποιον που δεν χει.*
Χ: Καλ! Υπρχει κποιος που να μην χει ναν οβολ;
Μ: Αν εναι και κνας λλος, δε ξρω. Εγ πντως δεν χω.
Χ: Βρωμιρη. Θα σε πω στον Πλοτωνα, αν δε πληρσεις.
Μ: Κι εγ θα σου ρξω μα με το κουπ και θα σου σπσω το κρανο.
Χ: Τζμπα ταξδεψες δηλαδς;
Μ: Ο Ερμς, που με κουβλησε 'δω, να σε πλερσει.
Ε: Θα 'πρεπε να πουληθ ολκερος αν ταν να πλερνω τους πεθαμνους.
Χ: Δε θα το κουνσω στιγμ απ κοντ σου.
Μ: Αν εν' τσι, βγλε ξω τη βρκα και κτσε. Μα δεν χω μα! Τι θα πρεις;
Χ: Δεν ξερες ρε, πως πρεπε να 'χεις το ναλο;
Μ: Το 'ξερα και λοιπν; Αφο δεν εχα μα, τι να 'κανα; Να μη πθαινα;
Χ: Δηλαδ μνο συ θα καυχισαι πως τη πρασες τζμπα;
Μ: Ε χι και τζμπα ρε μγκα! Νερ βγαζα, κουπ τρβηξα και μνο 'γω απ' λους, δεν κλαιγα!
Χ: Αυτ δε περννε σε βαρκρη! Πλρωσε το ναλο. Δε μπορε να γνει αλλις!
Μ: Ε ττε γρνα με πσω...
Χ: Ωραα τα λες. Να τις φω κι απ πνω απ τον Αιακ!
Μ: Ε ττε μη μου κολλς.
Χ: Δεξε μου τι χεις μες στο σακ;
Μ: Λοπινα. Θες λιγκι; Κι να πρσφωρο.
Χ: Απ που μας κουβλησες βρε Ερμ τοτο το κοπρσκυλο; Το τι λεγε στο ταξδι δε περιγρφεται! Περαζε και κορδευε λους τους λλους κι ταν ο μνος που τραγουδοσε εν κενοι θρηνοσανε.
Ε: Δε ξρεις Χρε ποιον εχες στη βρκα; Τον Μνιππο! 'Ανθρωπος τελεως λετερος. Τποτε δεν τονε νοιζει!

Ο Μνιππος βρσκει ευκαιρα που ο Χρος μιλ με τον Ερμ και τη κοπαν...

Χ: Αχ και να σε πισω καμι φορ...

   Ακογετ' η φων του Μνιππου απ μακρι

Μ: Αν με πισεις φλε μου. Δυο φορς δε μπορες να με πισεις.

*γνωστ φρση που 'μεινε παροιμιδης: Οκ ν λβοις παρ του μ χοντος!

                     2ος.) Νεκρν, Πλοτωνα & Μνιππου

ΚΡΟΙΣΟΣ: Δεν τον υποφρουμε πια βρε Πλοτωνα τοτο τον σκλο τον Μνιππο να 'ναι με μας. στελ'τον αλλο  στελε μας να πμε σ' λλο τπο.
ΠΛΟΥΤΩΝ: Τι μπορε να σας κνει; Νεκρς εναι κι αυτς πως κι εσες.
ΚΡΟΙΣΟΣ: ταν εμες θρηνομε και στενζουμε, ταν θυμμαστε πσα εχαμε στον επνω κσμο, ο Μδας χρυσφι, ο Σαρδανπαλος δξα και μαλθακτητα κι εγ τα πλοτια μου, αυτς μας εμπαζει και μας βρζει. Μας λει γομρια και καθρματα κι ταν κλαμε, αυτς τραγουδ και γενικ μας λυπε σο δε φαντζεσαι.
ΠΛΟΥΤΩΝ: Τι εν' αυτ που λνε Μνιππε;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αλθεια λνε βρε Πλοτωνα. Τους σιχανομαι γιατ εν' χρηστα κουφρια και παλινθρωποι. Δεν τους φτανε που ζσανε με τσο κακ τρπο, αλλ και πεθαμνοι θυμονται και νοσταλγον αυτ ακριβς.
Καλαμπουρζω με το δολεμ τους.
ΠΛΟΥΤΩΝ: Μα δεν εναι φυσικ να λυπονται; Χσανε πρα πολλ!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Χζεψες και συ Πλοτωνα; Επικροτες τα παρπον τους;
ΠΛΟΥΤΩΝ: Κθε λλο! Απλς δε θλω φασαρες μεταξ σας.
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Λοιπν ακοστε με σεις που 'σασταν οι χειρτεροι ανμεσα στους Λυδος, τους Φργες και τους Ασσριους, μθετε πως εγ δε θα σταματσω που κι αν πτε να σας ακολουθ και να σας περιγελ, να σας χλευζω και να σας βρζω.
ΚΡΟΙΣΟΣ: Αυτ δεν εναι βρισις;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: χι. Βρισις ταν αυτ που κνατε στη ζω σας. Που θλατε να σας προσκυννε λετεροι νθρωποι και καλοπερνγατε χωρς να σκεφτσαστε το τλος. Απ δω κι πρα θα θρηνετε καθς θα θυμσαστε σα χσατε.
ΚΡΟΙΣΟΣ: Εγ, Θε μου,  τα πολλ και μεγλα χτματα που 'χα!
ΜΙΔΑΣ: Εγ το χρυσφι μου!
ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟΣ: Εγ τη βλεψ μου!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: τσι μπρβο. Εσες να θρηνετε κι εγ να σας θυμζω το γνθι σ' αυτν. Εναι τι πρπει για τους οδυρμος σας.

                                3ος.) Μνιππου & Ερμ

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Ερμ που 'ν' οι ωραοι κι οι ωραες; Οδγησ με παρακαλ, μιας κι εμαι νιφερτος εδ.
ΕΡΜΗΣ: Δεν χω χρνο βρε Μνιππε, αλλ να! παρατρησε 'κει δεξι, βρσκονται ο Υκινθος, ο Νρκισσος, ο Νηρας, ο Αχιλλας, η Τυρ, η Ελνη κι η Λδα: λες οι παλις ομορφις.
Μ: Εγ βλπω μονχα κκαλα και κρανα σαρκα κι μοια μεταξ τους.
Ε: Κι μως αυτο 'ναι που θαυμσαν λοι οι ποιητς, αυτ τα κκαλα που συ περιφρονες.
Μ: Δεξε μου τουλχιστον την Ελνη, δε μπορ να τη διακρνω.
Ε: Να, τοτο το κρανο εναι της Ελνης.
Μ: Για τοτο 'δω το καυκ γεμσανε χλια καρβια με τα νιτα λης της Ελλδας και σκοτωθκανε τσοι και τσοι κι αναστατωθκανε τσες πλεις;
Ε: Βλπεις εσ Μνιππε δεν την εδες ζωνταν. Αν την εχες δει θα 'λεγες κι εσ: «Ας βρσκομαι κοντ της κι ας υποφρω πολλ». Γιατ και τ' νθη αν τα δει κανες ξερ, να 'χουνε χσει το χρμα και το σχμα, δε μπορε να φανταστε πσο ταν μορφα ταν ανθοσαν.
Μ: Απορ βρε Ερμ, πως δχτηκαν να υποφρουν για κτι που γργορα και τσον εκολα μαρανεται.
Ε: Δεν χω χρνο Μνιππε να κτσω να τα φιλοσοφσω μαζ σου. Διλεξε να μρος  που γουστρεις και βολψου. Πρπει να φρω καινοργιους νεκρος.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers