-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

':

  Η φλη ννα εκτς απ ζωγρφος, γρφει κι λας κι ιδο να χαρακτηριστικ δεγμα κι αυτς της πλευρς της προσωπικτητς της. Πνακς της υπρχουν εδ!

---------------------------------------------------------------------------------------------

               σχλιο απ τον εικαστικ Μιχαλ Αγγελκη

     Οι κατεστημνες αντιλψεις περ τχνης θλουν τον καλλιτχνη, πειθνιο ργανο μιας παγκοσμιοποιημνης κι επιβαλλμενης απ διφορα κντρα εικαστικς κφρασης. Ακμα οι κατεστημνες αντιλψεις περ τχνης, θεωρον τι το μνο περιεχμενο που εκφρζει το σμερα, εναι μια ισοπεδωτικ κατσταση πραγμτων κι αξιν ττοια, που να αρσκεται στο ναρκισσισμ ατομικν ιδιαιτεροττων, στο παρξενο, στο εντυπωσιακ και γιατ χι, στο ββηλο και στο υβριστικ -με την αρχαα ννοια του ρου. Τλος αυτς οι αντιλψεις θεωρον τι η λεγμενη Βυζαντιν τχνη χει κλεσει τον κκλο της και τη κατατσσουν στις διακοσμητικς τχνες.

     Εναι μως τσι; Πιστεω πως χι. σο υπρχουν νθρωποι με πστη κι ελπδα σε διαφορετικς αρχς απ την σημεριν ισοπδωση αρχν κι αξιν, θα υπρχουν και καλλιτχνες που θα εκφρζουν με τη λρα τους με το χρωστρα τους αυτος τους ανθρπους.

   Η 'Αννα Κανατ εναι μια να καλλιτχνης με βαθτατη εικαστικ αντληψη. χοντας εντρυφσει αρκετ σοβαρ στην μεγλη σχολ της Ορθδοξης Εικονογραφας, μπορε να καταπινεται και να πειραματζεται σε να υλικ και σε να εκφραστικ μσα.

   Η Ορθδοξη τχνη στην μακραωνη παρδοση της δεν υπρξε διλου μονοσμαντη και στατικ. Αντθετα και παρ τις τσες και τσες δυσκολες και αντιξοτητες, επδειξε να αξιοζλευτο δυναμισμ για να υπρχει και να εμπνει ακμη και σμερα. Βασικ εκφραστικ της δναμη το χρμα και το φως. Το χρμα του επικθεται το να πνω στο λλο για να αναδεξει το φως. Για να εκφρσει τον ολοφτιστο κσμο της υπερβατικς πραγματικτητας των αγων μορφν.

   Αυτ κνει κι η 'Αννα Κανατ. Χωρς να αφσταται της εικαστικς παρδοσης, χρησιμοποιε σαν εκφραστικ μσον τα Fluorecent χρματα τα οποα αναδεικνονται με τον ιδιατερο φωτισμ της υπεριδους ακτινοβολας. Το αποτλεσμα εναι εντυπωσιακ. Οι μορφς τσο των αγων λλ και των απλν καθημερινν μορφν αποκτον μια να δισταση που επιτενει τις προθσεις της εικονογραφας. Η λη καλλιτεχνικ προσπθεια της ζωγρφου, χει την πυκντητα του νου κι οι ποιες... αδυναμες, θα 'λεγα τι εναι φυσιολογικς κι ευτυχς που υπρχουν. Εναι ο πρτος σταθμς μιας αξιπαινης προσπθειας κι ενς προβληματισμο, που πιστεω τι το μλλον της επιφυλσσει ακμα μεγαλτερες επιτυχες.

                                                                Μιχαλ Αγγελκης

------------------------------------------------------------------------------------------

                 Aπουσα

Στην απουσα σου ζω σαν σ' ρμο σπτι μσα

κλειστ παραθυρφυλλα

αν εναι μρα νχτα δεν το ξρω

θαρρ πως εναι πντα νχτα...

Σκις που παγιδετηκαν εντς του οι αναμνσεις

στους λερωμνους τοχους αργοσρνονται

και στα ταβνια

-με τις δυσοωνες ρωγμς απειλητικ να χσκουν

γρικα ξεδοντιασμνα στματα-

χαδεουν τα δδεκα χρια χρματος

τα ξεφτισμνα εδ κι εκε ως να φανε η πτρα

ανηλες καταγραφ του χρνου

ανατομα ενς προαναγγελθντος ρωτος.

Το ξλινο πτωμα να τρζει

στο κθε βμα μου, κλαγοντας γελντας

πολυκαιρισμνα, ξθωρα τα μισοσαπισμνα του σανδια

με δυσκολα να κρατον τα βματ μου

-φοβμαι μην βουλιξω...

μη κατακρημνιστ

απ' τον εθραυστο φλοι της απαντοχς μου

στην ουτοπα της ελπδας που καραδοκε

με τ' αδηφγο της χαμγελο στο στμα

(Το ξλινο πτωμα

μορφο κποτε

κενα τα βρδια των εκστατικν χορν

τα γεμτα αγαλλαση

και τρυφερ εγκατλειψη

-τ' αθα μας βρδια-

κθε τριγμς του τρα και μια λξη

που ειπθηκε σ' λλους καιρος

μελωδες και χοι που πλημμρισαν λλες νχτες

τυρρανικ παραμορφνει ,τι ευλαβικ κατγραψε ο χρνος)

Κι οι πρτες πντα μισνοιχτες
σα να προσμνουν κποιο χρι να τις κλεσει
να τις ανοξει διπλατα
μα δεν υπρχει κανες εκτς απ μνα

-σκι κι εγ μες στις σκις-
και τα ρεματα που ορμον απ τις χαραμδες
των σφαλιστν παραθυριν και της βαρις εξθυρας
της διπλοκλειδωμνης
μη τχει και εισβλλει ξαφνα
κενος ο αναπντεχος εαρινς νοτις

που κποτε σρωσε γεμτος υποσχσεις

τη γυλινη ευτυχα μου

θρυμμτισε τα οικεα νειρα για να μου φρει, λει, λλα
παρνοντας μαζ του της ψυχς μου τα υπρχοντα
μαζ κι ,τι γνριμο ως ττε
μη τχει και γλιστρσει απρσκλητο
το φως εκενο που λουζε κποτε τα μαλλι μου
που στραψε για λγο μες στα μτια σου
της ψυχς μου ιλαρ απαγασμα...
και σκορπιστον σαν φλλα κτρινα οι μνμες.

                                                                       4/4/07 1.30 πμ Τετρτη

Ακροβατ

Ακροβατ

σε χρτινη σιωπ

λξεις καθρφτες

μαχαρια του χρνου

τμνουν τις στιγμς

μα πλι σμγουν.

Ακροβατ στο δικενο

με λξεις χτζω

γιοφρια πτρινα

χρια σε διταση

το κντρο ορζω

απ' το εδ και τρα

στο επκεινα.

Ακροβατ

ελσσομαι

αιωρομαι

λξεις κομμτια

κερματζομαι

μεθ απ' τον λιγγο

και μες στο βλμμα σου

πληρομαι.
                                                               11/3/'07

Σπουδ Στο Μαρο

Το μαρο χρμα

λτρευα απ πντα μου.

Σμβολο της μη παρξης,

του απολτου μηδενς,

της απουσας...

Μαρο το χρμα του Κενο

αυτο που ταν εν Αρχ

του νεογννητου Φωτς

γνιμη μτρα.

Το σκοτδι,

το μυστριο

κι ο θνατος

μαρα φορνε.

Το διο κι η θλψη μου.

τσι η χαρ μου

περισστερο θα λμψει

στο μαρο φντο

σαν προβλλει!

             Αναμον

Μα σπου να ορσει το σννεφο

βαθι θα κρβονται τ' γουρα σπρματα

στην κοιλι του χρνου

κι η νχτα φλακας,

τροφς σε αγπες αγννητες,

εκε, στη σκοτειν πλευρ του φεγγαριο,

θα υφανει τους μθους της,

γλυκ νανουρσματα,

μη και ξυπνσουν καιρα οι ρωτες

κι αναλωθονε μταια οι πθοι.

Μια Θλασσα Ολκερη...

Mια θλασσα ολκερη εντς μου
γαλαζοπρσινα νερ τα νειρα γναν
κι οι πθοι λικα κορλλια στους βυθος
και μεταξνια φκια να χορεουν
στων υπγειων ρευμτων μου τους ρυθμικος κλυδωνισμος
παλινδρομοσες διαθσεις
σπειροειδ κελφη οι προσδοκες
απ φλντισι απαστρπτουσες ροδχροες οι προσμονς
κι οι ελπδες μου κκκοι αμτρητοι σε χρυσοκστανη αμμουδι
ν' αναδεονται στο σμαραγδνιο κμα
απ χρι διφανο αφρισμνο τρυφερ...

Μια θλασσα ολκερη γμισαν τα ποτμια μου
του ρωτα,
του πνου,
της χαρς
γλυκπικρο μεθσι κι εκστατικ αλμρα.

Βουτ στα κρσταλλα νερ και σ' απαντ
μνη μου μορα εσ,
γλυκ βαρ μου πεπρωμνο
βαθ σκοτδι ωκεανο τον λιο που μου αρνεσαι:
με τη ψαρσια μου ουρ το κμα της να σχζω
στα ταραγμνα πλαγα και μ' αγωνα να ρωτ
αν ζει κι αν γεεται χαρς εκενος που δεν ορζω
κι αν στα νερ μου θα λουστε
αυτς που αγαπ...
                                                                      Φλεβρης '07

Προς Τον Ταξιδιτη Του Απερου

Μη κυνηγς,

στωικ περμενε

αφουγκρσου

τις σιωπς, τις απουσες

μην αδημονες

τους πθους σγησε

και τις λαχτρες

τον χρνο ζγισε

τα ρεματα

τ' ανοδικ

τα κατερχμενα

νισε τους ρυθμος

τους κκλους

μετρονμος γνε

των καιρν, του απερου

δσε κι αντειλε

κι εσ σαν τον λιο

σαν το φεγγρι

γμισε, δειασε

το κμα κοτα

ξεσπ και μαζεεται

δναμη παρνει φουσκνει

απλνει αφρος

ξεβρζει δρα

δες την τουλπα

κκκινο κπελλο

δροσοστλες γεμτο

τρεις μρες χαρς

λο κι λο της φτνουν

κοτα το σννεφο

τρα εναι λογο

μετ δελφνι

πως ο νεμος ορσει

στερα γνεται βροχ

χεμαρρος γνεται

θλασσα

χυμς των δντρων

δκρυ αλμυρ

Μη κυνηγς

αυτ που δεν πινεται

την ηλιαχτδα

που βοτηξε στα μτια του

του φεγγαριο το μλαμα

στα μορφα μαλλι του

τ' γριο ρδο των χειλιν

Μσα σου κοτα

τα χνρια βρες

τ' αποτυπματα

ρωγμς του πνου

δες τες και μτρα

γγιξε, μθε

και σκψε, πις

απ' τις δικς σου τις πηγς

λα εκε που κετονται

σ' αινια γαλνη

λμνη ακμαντη

νομα λλαξε και πες:

με λν' αγπη,

με λν' ειρνη,

χαρ του κσμου.

                                               1-5-'07
       Ιθκη

...δεν χω φων,

μνμες μνο, απουσες

την θυμμαι την Ιθκη

παλι κιτρισμνη απλεια

στο δισκι μου μοναδικ μου υπρχον

αφετηρα και τλος μου

μακρ ταξδι...

εκοσι χρνια κρτησε

πρτα φωτι και πλεμος

μετ θεκς κατρες και ναυγια

σ' ανταριασμνα πλαγα

πρσκαιρες χαρς σ' αγκαλις εφμερες

-ποις μορας σκοτεινς το χρος πληρνω;

τρα οι Φαακες με κανακεουν

σβας και δρα
τιμς με ντνουν ασυνθιστες

μου 'λειψε μια ανσα

να χαμγελο...

μου δεχνουν το λιμνι της απναντι

δεν τους πιστεω
πσα τσιγρα ακμα θα μετρσω;
πσα απχω;

Και εναι αυτ που φησα,

αυτ που σπαρταρ στη μνμη μου,

ολφωτη ως τα τρα;

να τσιγρο τελευταο

και θα ξρω...
                                                                    06 Mη '07

 

Του Θαντου Στοχασμο

1

Χρι απλνει τρυφερ

ο νεμος της δσης

ριγε η ρχη του

κκκινες κορδλες

ηλιοδχτυλα

χαδεουν τα μαλλι του.

Κενος,

αργοπερν το χρι

απνω τους

διχνει τις κρυφς χαρς

θλψη βαθει

τρμει στ' αχελι του

της νχτας το αγκλιασμα

προσμνει

νυχτοπολι ρημο.

-Ποι τλος σκοτειν στοχζεται;

2

Για λγο μνο

το παραπτασμα ανμεσα στους κσμους

ανασκωσες

κρυφοματις εκστατικς στο επκεινα.

Θλασσα ζως απ τη μια

Μνμη του πνου, της χαρς

πρτη της γννησης κραυγ

νερ μαζ και χμα

φωτι του ρωτα στερα

των στρων πυρ ανλωμα

λσπη ξαν

γενθλια μορα.

Και Θλασσα Γαλνης απ' την λλη

Λθη λυτρωτικ η διασπορ στο πειρο

ιματα για λησμονι λωτο των στρων

λετερη αρα διφανη αβαρς

απανταχο στα πντα χρονη

μα πνο και πνεμα να,
λα με μιας εν μσω τποτα

ουσα μνη να 'ν' το Φως

κι ο πνος του τλους τλειος.

-Ανθρωποδλφινο, σε ποια νερ θα κολυμπσεις;

3

Εναι ο θνατος που δνει στη ζω αξα

Εναι η ζω που τρομερ κνει τον θνατο

Υπρχει να σημεο τυφλ εκε ανμεσα

Σαν σταθες στο κεφαλσκαλο

-χσμα διπλατο στατη Θρα

στο μεταξ των κσμων διστημα-

μοιζει να μην σ' αγγζει κανν απ' τα δο

Η ζω ιδωμνη απ' την λλη πλευρ

το διο τρομερν χει ψη

καθς γλυκανει ο θνατος.

-Τ σε σκοτζει πιτερο;

       Α! Εσ, Εσ...

Α! εσ, εσ,

Με τα επτ φεγγρια για προσκφαλο,

το στρνο οπο αγκομαχ

η θλασσα των ταραγμνων σκιων

κι λοι οι νεμοι να φυσον ξενητεμ

σε πλγιο βλμμα σκοτειν,

μικρ θε της ρνησης,

που σ' θρεφε κρφος προσμονς

ως να θεριψεις

με θυμιματα ακριβ

Θα περιμνει o λευκς βωμς,

η αινια ραγισμνη πτρα

μες στο μικρ να

των πολχρωμων οραμτων

και των ανθισμνων επιθυμιν

τον ερχομ της ασημνιας βροχς

σαν απ θεο ελεμονος γνιμο δκρυ

να ποτσει το χμα ως τα γκατα

τα δντρα να καρπσουν
και τα σματα

Δυο Ριπς

1

Πως ργισαν τα μτια μου,

σαν θρησαν

τ' ανγλυφο της μορας πρσωπ σου

επτασκλιστο,

αρχαο εικνισμα,

σε τπο απμερο, ιερ

σεργινισαν

οπο θροζαν οι σκις

ριπς ανμου

ασημσκονη

στην ρημη πνω πτρα,

κομμτια χλια!

2

Ψυχ μου,

αθα ντθηκες τ' νειρο

εσρπα διφανη

ν' αντιφεγγζει

κκκινο,

το δρμα ν' ανασανει

λο το φως,

ν' αναρριγ στο γγιγμα

κι στερα πλι,

σιωπ...

αερικ θα εναι

πλνητα ανμου

λογισμς!

Καθρφτισμα

Και εδα

να καθρεφτζεται εκε

στο ρυτιδωμνο κτοπτρο

της θλασσας του χρνου

 

το ασμι του πρσωπο

με τα σημδια απνω του

ενς αρχαου ανμου

που δεν φσηξε ακμα

κι μως

τρεις κοτες ποταμν εχραξε

στο πεπερασμνο μτωπο

χεμαρρους

κι αυλακις βαθις

γρω απ στμα χους

με χελη σμιλευμνου αλβαστρου

και λμνες σκοτεινς ετραξε

μορφα μτια

να θωρον το χρνο

και ν' αντιφγγουν ουραν

και λφο ανρθωσε

μτη περφανη

τ' αρματα της παρξης

να οσμζεται

και στης κμης το στροβλισμα

ριπς του κσμου

νφη καινοφαν αναδθηκαν

γενντορες αστρων

Ω! θαμα μου

πς την εικνα να κρατσω

ακραια;

πς να ιστορσω το πειρο;

                                                                6/30/'07 8:26 μμ

ταν Που βρεχε Κκκινο

ταν που βρεχε κκκινο

απ' το να του μτι,

τ' αριστερ

κι απ' τ' λλο

δυαν οι στιγμς

πσω απ' τα σννεφα.

Με το 'να χρι διωχνε σκις

και σφογγιζε τον δρωτα απ' τ' αστρια

Με τ' λλο μζευε αστραπς

σε αρμαθι φωτις

μη και ραγσουν το γυλινο

περβλημα του κσμου

μη σκσουνε της νχτας

το εβνινο πουκμισο

κι αποκαλψουν

του κρφου της τα μυστικ.

Σε κενο το ρδινο κρφο

πως θα 'θελε να 'γερνε πντα

στερα απ κθε μχη με το ασλληπτο

να μθαγε απ' τις μυρωδις

της γνωστης σρκας

απ' του μυστηρου το ρωμα

κι εκε,

να βθιζε κορμ-ψυχ

για να κρυφτε

μες σε γλυκι αποκρωση.

Κι μως, το 'ξερε.

πως τρεχε λιωμνο σδερο

απ' τα μτια του αντ για δκρυ,

κι ,τι κοιτοσε το κατκαιγε

,τι γγιζαν τα χρια του

στχτη.

Το 'ξερε.

πως δεν θα χρταινε φωτι

μα δεν θα χρταινε κι αγκλη.

Μακρ Καλοκαρι

Θα 'ναι μακρ αυτ το καλοκαρι

Ο λιος θα χαρζει με πρινα δκτυλα

δρμους φωτις στ' αρχαα σου χματα

πορφυρς πολιτεες θα ορθνει στη δση σου

καφτς ο νεμος

τη μορφ σου θα δνει στα νεφελματα

τ' νομ σου θα γρφει μ' αιχμηρ τ' σπρα του δντια

στους βρχους που ρχτηκαν μικρ ξεχασμνα νησι

απ καταβολς του κσμου στην κκκινη θλασσα

και θα 'ρθουν οι παλρροιες διεισδυτικς

βαθτερα θα εισχωρον στον Αγουστο

καινοργιες ακτς θα ορσουν στα φλεγμενα νειρα

κι ακρωτρια προεκτσεις των πθων

στη γη των αποχωρισμν

και τ' στρα κρεμασμνα στο σκοτειν σου πρσωπο

πιο φωτειν θα δεχνουν κι απ' τον λιο της μρας

πιο μεγλα κι απ' αυτ το φεγγρι

που μ' ολοστργγυλη απορα κοιτει το ολοκατωμα

πιο κοντιν θαρρες σε τοτο το καλοκαρι

το πυρπολυμνο απ την προσδοκα του αδνατου.

                                                                                    10-7-'07

   Νοσταλγα

Εναι που νοστλγησα

το θρισμα εκενο

λαμαργη ανσα

σε πτρα πνω

κοπη

γριο χδι

σμλη να γνεται

επμονα, αργ,

στην πτρα

που ονειρεονταν

Κορος πως εναι,

τχα,

Ηνοχος

Πως τρμιζαν τα δκτυλα

Θαρρες σε σρκα στρι!

Χμ,

Κορτσι-πρμα, κποτε

που εδα ν' αναστανεται

στο παρελθν της μνμης

του μλλοντς μου ο καρπς

κκκινο ρδι ριμο,

σαν σκασε,

σκρπισαν σπροι χλιοι!

Μυστικς κπος

Και να που λω:

Δεν πειρζει που τισες με αμα αυτν τον κπο

με τα σπνια αταξινμητα νθη της σρκας

που ευωδαζαν απ προσμονς μακραωνες

και τ' αειθαλ παχσκια δντρα

-τα φερμνα απ' τις αχαρτογρφητες χρες της μνμης-

με τα υποσχμενα μλα χρυσ βλαστρια,

κορμο νευρδεις γυνακειοι μηρο τιτνιοι

τσι βαθι που αναδονταν απ' το ζωοφρο χμα

και σματα τις φυλλωσις φωτοροσες τρμουσες

να θροζουν κσταση στις πνος ταξιδευτν ανμων.

Δεν πειρζει,

που πτισες τις ρζες αινια κοιμμενων πθων μ' νειρα υγρ
-ποτμια σε βαθις, αειφρες κοτες

με χειμαρρδη ορμ που ανβλυσαν απ της γης τα στματα

πηγδια σαν σκαψες επτ

γυμν τα χρια, τα νχια πτρινα

κι απ τις λμνες των ματιν νερ υφλμυρα-

κι εκενοι θριεψαν, λαμαργοι κισσο

ελικωτ συστρφονται

στο σμα του καιρο φιδογυρνντας.

Οτε που αδημονντας γετηκες

του ρθρου πριμους καρπος πρωτγνωρους.

-εδδιμες χαρς παρθνας γης-

σπρματα, ρζες και βλαστος γλυκπικρους

των αορτων σου αποκλυψη

της θλασσας των λογισμν και της αφς ξεχελισμα.

Δεν πειρζει,

το χμα αυτ αν γνηκε κορμ σου

κορμο, βλαστο, φυλλματα τα μλη

στων εποχν τους κκλους που απλνονται.

Δικς σου τπος

αφετηρα και τλος σου

γενθλια γη και τφος.

                                            9/'07

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers