Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Χατζηαλεξάνδρου Πάτροκλος: Κατασκευή

 

     Εδώ και κάμποσο καιρό, μαλώνω με τον μηχανικό, που 'χε την ατυχία ν' αναλάβει να φέρει σε πέρας ένα τρομερά δύσκολο -όπως αποδείχτηκε, προς μεγάλην απογοήτευσή του- έργο: Να φτιάξει τη νέα μου μόνιμη κατοικία! Μήνες ολάκερους ταλαιπωρείται και ταλαιπωρεί -όσο τούτον είναι δυνατό- κι εμένα. Μα είναι τόσον ηλίθιος ο κακομοίρης... Κι όσο σκέφτομαι πως τον επέλεξα γιατί ήτανε, μαθές, ο καλύτερος. Δε τολμώ καν να φανταστώ πως θα μπορούσε να 'ναι ο ...μεσαίος του είδους. Χα!
     Τώρα για να 'μαι ειλικρινής, δε μπορώ να υποστηρίξω, σε καμιά περίπτωση, πως αυτό που γυρεύω είναι κάτι εύκολο, μα ...σιγά! Αν ήταν όλα εύκολα τότε τι διάλο τα θέμε τ' άριστα πτυχία; Δε θα μπορούσα και με τα μισά λεφτά να κλείσω κάποιο μέτριο και να κάνω κει δα ένα σπιτάκι, ένα κοτετσάκι δηλαδή, για να στεγάσω μιαν οικογένεια πουλερικών κι όξω από τη πόρτα; Ε όχι κύριε! Όχι! Σου αρνήθηκα ή σου παζάρεψα εγώ την αμοιβή σου; Όχι! Παραπονέθηκα ή παζάρεψα το ύψος του τελικού συνολικού κόστους; Όχι! Μπράααβο! Τότε θα κάνεις αυτά που ζητώ ή θα αρνηθείς τη κατασκευή, πάει και τέλειωσε! Χα!
     Αυτό έλειπε. Όμως τι κάθομαι και φλυαρώ; Συγνώμη που με τη ταραχή που με συνεπήρε, δε σας συστήθηκα πρώτα. Είμαι ο Κάρολος-Ευθύμιος Παστραντζόγλου ο Γ'! Εεε είν' αλήθεια πως κατάγομαι από μεγάλο τζάκι. Δουλειά σας παρακαλώ! Ε λοιπόν θα το μολογήσω, γιατί όχι άλλωστε; Η τύχη κι ο μόχθος των προγόνων μου, -από τους πιο παλιούς, μέχρι και τους ...μόλις πριν- τα φέραν έτσι, ώστε η τωρινή μου περιουσία να 'ναι κολοσσιαία! Μόνο... να χαρείτε... μη μου ζητάτε λεπτομέρειες παρακαλώ. Δε ξέρω να μιλώ και πολύ άνετα, με αριθμούς. Το σχολείο μου 'φερνε νύστα. Η νύστα μου 'φερνε ύπνο και μετά τον ύπνο, γουργούριζε η κοιλίτσα μου και ... Ελάτε μωρέ τώρα! Τι να 'κανα στο σχολείο; Σιγά! Λεφτά δόξα τω Θεώ είχα, ό,τι γουστάριζα το 'χα, δε μου 'λειψε ποτέ τίποτα κι όλα τούτα χωρίς καν τον παραμικρό κόπο. Οπότε... Τελικά οι δικοί μου από ντροπή μάλλον, πληρώσανε και πήρα τσάτρα-πάτρα, κει δα έν' απολυτήριο κι όξω από τη πόρτα. Όχι τίποτ' άλλο, μα έστω κι από γινάτι. Χμμ... τι έλεγα; Ααα ναι... για τον μηχανικό.
     Καθίκι! Φανφαρόνος και μου το παίζει σπουδαγμένος κι έτσι! Εϊ, που 'σαι φίλε; Εδώ να σε δω! Φοβάμαι πως δε γίνομαι κατανοητός. Γι' αυτό ας πάμε πάλι πίσω. Σας είπα πως με λένε και πως είμαι πάμπλουτος και σίγουρα θα σας λέει κάτι τ΄όνομά μου, αν όχι, δε σας αδικώ. Φταίει που όλοι μας -πρόγονοι κι εγώ- θελήσαμε να κρατηθούμε στη σκιά. Τι θα 'χε να μας προσφέρει δηλαδή η δημοσιότητα; Τίποτα! Αντίθετα, ίσως και να μας ...έπαιρνε... Τέλος πάντων, όλα στην ώρα τους. Μένουμε λοιπόν, στη πιο ακριβή, πλούσια κι αριστοκρατική συνοικία της πρωτεύουσας, σ' ένα σπίτι, όμοιο παλάτι, που σε τακτά χρονικά διαστήματα, ανακαινίζεται κι αναπαλαιώνεται. Ο εκάστοτε ηγέτης του οικόσημού μας, προσέθετε κι από κάτι όμορφο, κομψό και ταιριαστό, έτσι ώστε το σπιτάκι μου να 'ναι το πιο σπουδαίον αρχιτεκτονικόν επίτευγμα του κόσμου. Ε καλά... ίσως να 'μαι κάπως υπερβολικός, αλλά θέλω απλά να δώσω έμφαση στα λεγόμενά μου.
     Λοιπόν; Ποιο είναι το πρόβλημα; Με το σπιτάκι μου κανέν απολύτως. Τότε γιατί σας τα λέω; Γιατί θεωρώ τον εαυτό μου τελείως στόκο και καθώς είμαι ο τελευταίος της γενιάς μου, δε βλέπω το λόγο να πειράξω -και να κάνω καμιά μαλακία- τούτο το μνημείο. Έπειτα, θέλω βρε αδερφέ να φτιάξω το δικό μου εξοχικό σπιτάκι, σ' ένα θαυμάσιο παραλιακό, ήσυχο μα και με ...φασαρία μέρος. Εντόπισα τον χώρο και τα συνεχόμενα οικοπεδάκια -απροπό, αλήθεια τι μικρά που τα κόβουνε τα οικόπεδα ρε γαμώτο- και τ' αγόρασα. Δεν ήταν όλα για πώληση μα ... ας είναι καλά οι ..."άκρες" μου κι η "πειθώ" των ανθρώπων μου. Τέλος πάντων, άχρηστες κι επικίνδυνες λεπτομέρειες. Αφού βρήκα τον χώρο, έφτιαξα στο υγιέστατο μυαλό μου ένα θαυμάσιο σχέδιο για το σπιτάκι μου κι απόμενε πλέον μόνο να βρω μηχανικό. Επειδή όμως είχα καταλάβει πως αυτό που 'θελα ήτανε κομματάκι δύσκολο, έπρεπε να βρω, όχι απλώς ένα μηχανικό μα τον καλύτερο του είδους. Ε! αυτό κι έκανα!
     Όταν ήρθε να με δει, χαμογελαστός και λαμπερός, τονε κέρασα ό,τι γουστάρισε, του μίλησα όσο πιο καλά μπορούσα για το τι θέλω απ' αυτόν και του γύρεψα να μου κάνει μερικές μελέτες. Στιγμή δεν ανέφερα θέμα χρημάτων κι όταν μου 'κανε διακριτικά -και καλά- νύξη, άφησα σαφέστατα να εννοηθεί πως δεν υπήρχε θέμα χρημάτων, παρά μόνο να πετύχω κείνο που θέλω κι ονειρεύομαι.  Εκείνος στην αρχή συνοφρυώθηκε, κοίταξε πιο προσεκτικά το χαρτί με τις οδηγίες που του 'χα δώσει κι όταν τελικά πίστεψε πως κατάλαβε, έφυγε χαμογελαστός, όπως ήρθε. Κατάλαβε; Χα!
     Σιγά ρε παιδιά! Έχω ακούσει κι έχω δει μάλιστα προσωπικά, πως υπάρχουνε προγράμματα στο πισι, που σου κάνουν όλη τη δουλειά, σχέδια και τα ρέστα. Σιγά λοιπόν τον πολυέλαιο! Δε κάνουνε δα και τίποτε σπουδαίο και κοπιαστικό. Σκεφτείτε παλιότερα που 'πρεπε να γενούν όλα με το χέρι. Ολάκερα νυχτοήμερα με χάρακες, διαβήτες και τα ρέστα και ...τέλος πάντων σε μια βδομάδα μου 'ρθε κουνιστός και λυγιστός και χαμογελαστός! Κρατούσε μερικά ρολά χαρτί και ...καλύτερα να μη σας πω. Μαντέψτε και κάτι.
     Τη δεύτερη φορά περάσανε δυο βδομάδες και κάτι για να ξαναφανεί και τούτη τη φορά ήρθε πιο συμμαζεμένος -προς τιμή του- μα και πάλι συγκρατημένα αισιόδοξος. Έτσι, τούτη τη φορά, συνεκτιμώντας παρουσία και εμφάνιση, αλλά -ας πούμε- και προσπάθεια, δε τονε κλώτσησα. Απλά τον έστειλα στο διάλο. Όχι τι νομίζετε!
     Τη τρίτη φορά, κόντεψε μήνας, μπήκε με βλέμμα αγωνιώδες κι ανήσυχο, αλλά πάλι μέσα του κρυφόκαιγεν η ελπίδα πως κάτι είχε καταφέρει. Όταν τέλειωσε να μου αναλύει δυνατότητες, ιδέες και να μου δείχνει σχέδια και προοπτικές και τα ρέστα.... ξέρετε... του 'πα με συγκρατημένη οργή και με προσποιητό -με κόπο είν' αλήθεια- χαμόγελο: -"Μπράβο αγόρι μου! Κορυφαίε των κορυφαίων, μηχανικέ! Νομίζω πως τώρα κάτι έχεις αρχίσει και παίρνεις χαμπάρι. Είμαι λοιπόν σίγουρος, πως την επόμενη φορά που θα ξανάρθεις, ίσως να 'σαι κοντά και να 'χεις μια πιο συζητήσιμη δουλειά." Αποσβολώθηκεν ο καημένος! 'Ανοιξε το στόμα του να πει κάτι μα σαν είδε να σφίγγω τα δόντια, το ...κατάπιε.
     Τη τέταρτη φορά, μετά δυο μήνες περίπου, ήρθε σα χεσμένη γάτα και πραγματικά είχε κάνει εντυπωσιακή δουλειά. Ααα όχι, θέλω να 'μαι τίμιος -αν και δε μου χρειάζεται δηλαδή. Λεφτά και δύναμη έχω. Όμως για να λέμε τα σύκα-σύκα, όλες του οι δουλειές ήταν εξαιρετικές, με αποκορύφωμα τούτη. Του το 'πα μάλιστα τίμια και παρακαλώ ρωτήστε τον. Αλλά πρόσθεσα επίσης και τη φράση που του πάγωσε το αυτάρεσκο χαμόγελο που ξεκινούσε ν' αναδυθεί: -"... Αλλά... απλά... δεν είν' αυτό που εγώ ζητώ και δε σκοπεύω να υποχωρήσω". Έφυγε πάλι προβληματισμένος, αφού έκατσα και του ξαναεξήγησα μερικά πραματάκια και πρόσθεσα στο τέλος πως θα του 'δινα μιαν ακόμα ευκαιρία. Όχι παίζουμε! Σιγά μη περιμένω ένα χρόνο τον κύριο... Παπάρα! Χα!
     Τώρα έχει περάσει κανά δίμηνο κι ακόμα δεν έχει φανεί. Δεν ανησυχώ! Θα 'ρθει σα δαρμένο σκυλί κι εσείς πτωχοί προλετάριοι του νου, δοξάστε με! Εγώ ο αγράμματος, τεμπέλης... Ααα!... δε σας είπα πως δεν εργάζομαι; Πως δεν εργάστηκα ποτέ μου μιας και δε μου χρειάστηκε ποτέ... Λοιπόν τι έλεγα; Α ναι... έ λοιπόν εγώ ο στόκος, σας τον έκανα τον πανέξυπνο και μορφωμένο μηχανικό να τρέχει και να μη φτάνει... Όχι παίζουμε! Χα!
     Λοιπόν ποιο είναι το πρόβλημά μου; Εεε ξέρετε... Ας το πάμε πάλι πίσω. Θυμάστε που σας έλεγα πως ήμουν όλο μαμ και νάνι; Ε... με τα χρόνια έγινα κάπως... εεε πως να το πω;... παχουλός... Όχι πως υπήρξε πρόβλημα στην αρχή. Όχι... όχι... Θέλω να 'μαι ειλικρινής. Στο σχολείο, μόνο μια φορά -και τούτο στις αρχές- τόλμησε κάποιο παιδάκι να με πειράξει. Θυμάμαι, είχα πληγωθεί πολύ τότε, γιατί με κοιτάζαν όλα τ' άλλα παιδάκια κι εγώ ντράπηκα. Τέλος πάντων, το ξέχασα κι όλα συνεχίστηκαν ομαλά μέχρι το μεσημέρι που γύρισα σπίτι, με τη λιμουζίνα του μπαμπά. Η μαμά στο τραπέζι με ρώτησε πως είχα περάσει τη μέρα μου στο σχολείο, όπως κάθε μαμά φαντάζομαι κι όπως κάθε μέρα. Εγώ πάντα τίμιος και σωστός παιδιόθεν, της είπα πως βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια. Εκείνη η καημένη με μάλωσε τρυφερά, με πήρε αγκαλίτσα κι όλο μου 'λεγε πως έπρεπε να γίνω σπουδαίος και τα ρέστα, πράμα βαρετό, μπούρου-μπούρου μες στο αφτί μου. Αχ τη καημένη τη μαμά. Νομίζω ήτανε το μόνο της ψεγάδι. Ε τι πιστεύετε δηλαδή; Τώρα δεν είμαι ...σπουδαίος; Μια κουβέντα να πω κι όλη η χώρα θα πάψει ν' ...ανασαίνει! Χα!
     Εκεί λοιπόν που με κρατούσεν αγκαλίτσα και με κανάκευε, ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ τη θέση μου και φυσικά με το παιδιάστικο μου στυλ:
 -"Μαμάκα, το μάθημα μου φέρνει νύστα και ...σιγά τα σπουδαία... αν είναι να σε πειράζουνε και τ' άλλα παιδιά..." Συνοφρυώθηκεν αμέσως.
 -"Ποιος σε πείραξε μωρό μου;" με ρώτησε μειλίχια. Ξεθάρρεψα τότε και δε ξέρω... ίσως πίστεψα πως αν πω τι μου συνέβη και βάλω και μπόλικη σάλτσα, ίσως πετύχω το στόχο, να μη ξαναπάω σχολείο δηλαδή και να παίζω όλη μέρα. Έτσι είπα μεγαλοποιημένα τα καθέκαστα, παρ' όλο που όσο θυμάμαι και τώρα, δεν ήτανε δα και τίποτα σπουδαίο, μα ο σκοπός μου σίγουρα, το ορκίζομαι, δεν ήταν εκδίκηση. Η μαμά μ' άκουσε με προσοχή, συνεχίζοντας να με κανακεύει και να με χαϊδευει, χωρίς να πει τίποτα, πέρα από μερικές συνηθισμένες νουθεσίες και τα ρέστα. Έπειτα μ' έστειλε να διαβάσω, γιατί είχε ...δουλειά. Κρίμα! Προτιμούσα την αγκαλίτσα ή το παιχνίδι ή τον ύπνο, μα άντε πέστο αυτό στη μαμά! Τον μπαμπά δε, τον έβλεπα εξαιρετικά σπάνια.
     Την άλλη μέρα λοιπόν που πήγα σχολείο, τίποτε δεν είχεν αλλάξει μέχρι το πρώτο διάλειμμα. Με το που χτύπησε το κουδούνι για μέσα, με κάλεσεν ο κυρ-δάσκαλος στην έδρα. Α όλα κι όλα! Μπορεί να 'μουν ο πιο στόκος όλων των εποχών μα ο κυρ-δάσκαλος -Θεός σχωρέστονε- μου φέρθηκε μειλίχια που αν είχα τον Αϊνστάιν συμμαθητή, να 'χε βάλει τα κλάματα από ζήλεια. Μου είπε λοιπόν ο κυρ-δάσκαλος, μπροστά σ' όλη τη τάξη, πως ολάκερο το σχολείο κι ο ίδιος προσωπικά, μου ζητάνε συγνώμη για τη συμπεριφορά κείνου του παλιόπαιδου -που ειρήσθω εν παρόδω, ήταν από τους πιο καλούς και πιο φτωχούς μαθητές- και πως κανείς ποτέ δε θα με ξαναπειράξει. Γι' αυτό μου είπε να συνεχίσω τη καλή μου προσπάθεια να γίνω... σπουδαίος. Χα!
     Μη σας πω τι του 'κανε του άλλου μετά: Τονε φώναξε και του άλλαξε τον αδόξαστο στο ξύλο, -πράμα που ...περιέργως και νοσηρά εντελώς, τότε, μου είχε αρέσει πολύ, είχα νιώσει ρίγη σ' όλο μου το κορμί. Μαντεύετε τη συνέχεια; Αντί να γίνω μισητός, όπως είχα σκεφτεί αρχικά, γέμισα... φίλους και φίλες. Ακόμα κι εκείνος που τις άρπαξε ήρθε και μου 'γλυψε το χέρι. Από κει και πέρα είχα πολλά και καλά φιλαράκια, είχα τον απόλυτο σεβασμό, τον έλεγχο των πάντων και... προβιβάσιμους βαθμούς. Θυμάμαι μια φορά που -δε ξέρω κι εγώ τι μ' είχε πιάσει- είχα κέφια κι είχα ψιλοδιαβάσει στο μάθημα, ο κυρ-δάσκαλος -Θεός σχωρέστονε- κόντεψε να χεστεί πάνω του από τη χαρά και την έκπληξη! Μου 'βαλε, είπε, δέκα με τόνο, πράμα σπάνιο για κείνον ακόμα και σε παιδιά που 'χαν υπόβαθρο και που πολύ-πολύ κοπιάζανε.
     Εκεί λοιπόν είχα πάρει δυο πολύ μεγάλα μαθήματα στη ζωή μου, για το πως να γενώ σπουδαίος. Η δύναμη που σούρνεις πίσω, σε κάνει επιθυμητό κι όχι απαραίτητα η αξία σου. Το άριστα για σένα θα 'ναι πιο εύκολο απ' ό,τι σ' άλλους. Ήτοι, δε χρειάζεται να μοχθώ κι απόδειξη είναι που τέλειωσα το σχολείο χωρίς να κοπιάσω και ποτέ μα ποτέ, παρ' όλο που 'μουν άτακτος, δεν έτυχα της παραμικρής έστω νύξης για τιμωρία! Σπουδαίο ε; Χα!
     Έτσι λοιπόν, μεγαλώνοντας, μεγάλωνε μέσα μου κι η περιέργεια, που δε μπορώ να την αιτιολογήσω επακριβώς. Ήθελα να δω και να μάθω δηλαδή, με ποιο τρόπο θα μπορούσε να μου φέρει κάποιος αντίρρηση σε κάτι. Αταξίες έκανα; Όλα καλά! Φερόμουν άσχημα; Παρέμενα αγαπητότατος! Για λεφτά δε χρειαζότανε να κοπιάσω, μήτε καν να κουβαλώ πάνω μου. Για παρέες και κορίτσια, ούτε λόγος: Δε κόπιασα ποτέ μήτε κει. Έτσι, -ευτυχώς- δε χρειάστηκε να καλλιεργήσω τρόπους, τεχνικές, τεχνάσματα κι ένα κάρο ερωτικά τερτίπια του κερατά. Κι αν αυτό, τώρα που 'μαι πια κάπως έμπειρος, μου λέει κάτι, μη ξεχνάτε πως τότε ήμουνα μικρός. Έτσι, μεταξύ άλλων, δεν είχα κανένα λόγο να φροντίζω, εδώ που τα λέμε, τη δίαιτα για τη σιλουέτα μου. Ύπνος και φαΐ είν' ό,τι καλύτερο! Οι πρώτες απολαύσεις! Το σεξ; Ε ... έτσι κι έτσι. Δε μου λέει και πολλά εκτός... Τέλος πάντων! Όσο για διασκεδάσεις. δε μου λείψανε και ποτέ. Αχ να ξέρατε τι θα 'θελα για να το διασκεδάσω αφάνταστα... αλλά καλύτερα ας μη πω για τις φαντασιώσεις μου και σας μπερδέψω μ' άλλα.
     Έλεγα λοιπόν πως ναι είμαι κάπως παχουλός, ειδικά μετά την εφηβεία. Στρατό δε χρειάστηκε να πάω, οπότε δε ξέρω να πω. Έτσι λοιπόν καθώς είμαι παχύς, είμαι και πολύ βραδυκίνητος.. Βέβαια τούτο δεν είναι πρόβλημα σε κανονικές συνθήκες, αλλά ...να ... φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ! Δε ξέρω πότε ακριβώς ξεκίνησε τούτο. Γενικά νιώθω βαρεμάρα και φόβο. Νομίζω πως αν κλείσω τα μάτια μου και κοιμηθώ -που μ' αρέσει τόσο πολύ- θα μπει κάποιος μέσα για να με κλέψει και θα με δείρει ίσως, ίσως μάλιστα και με σκοτώσει. Όχι τίποτ' άλλο μα δεν έχω περάσει ακόμα τα τριανταπέντε, δεν έχω προλάβει να ζήσω, ρε γαμώτο.
     Έτσι λοιπόν το πρόβλημα είναι στο πατρικό μου. Έχω μπράβους, έχω βάλει σύστημα συναγερμού τέλειο, έχω τέλεια εκπαιδευμένα σκυλιά και καλά θωρακισμένα πορτοπαράθυρα, μα δε νιώθω ασφαλής. Για να το κάνω ασφαλές φρούριο θα πρέπει να κάνω ένα σωρό παρεμβάσεις που σίγουρα θα χαλάσουνε το προγονικό τούτο μνημείο. Δε θα το 'θελα τούτο με τίποτα. Όχι κύριε, όχι εγώ! Είμαι ο τελευταίος του ένδοξου ονόματος Παστραντζόγλου και μετά από μένα το ...χάος. Δε σκοπεύω να παντρευτώ, μα και να το 'κανα, δεν είχα κανέναν απολύτως σκοπό να κάνω παιδιά. 'Αλλωστε δεν υπάρχει ...κατάλληλη για ένα σπουδαίο σαν κι εμένα. Έτσι σαν τελευταίος κι ο μόνος μάλιστα που δεν έκανε καμιά σπουδαία παρέμβαση στον Οίκο μας, βρήκα τη λύση να φτιάξω κάπου αλλού, κάτι μνημειακό κι ασφαλές και τέλειο σε κάθε τομέα. Υπέρτατη ασφάλεια ακόμα και σε πυρηνικό πόλεμο, λειτουργικότητα που δε σου δένει χέρια και πόδια και φυσικά εύχρηστο για ένα παχουλό σαν κι εμένα, να μπορώ να δέχομαι κόσμο και να τονε θαμπώνω με τα σαλόνια μου και φυσικά όλα τούτα να συνάδουνε με την αρχιτεκτονική τελειότητα, όσο αυτό είναι δυνατό και να δένει το σπιτικό μου με το περιβάλλον του. Ε δε ζητώ δα και τίποτα σπουδαίο ή πολύπλοκο. Είμαι τόσον ευάλωτος, -ειδικά από τότε που δε μπορώ να κινηθώ εύκολα, μοναχός μου-, όσο και σπουδαίος. Μπορώ ν' αγοράσω τα πάντα και δε με νοιάζει σχεδόν τίποτα. Τι ζητώ δηλαδή; Τελικά, ώρες-ώρες, είναι πολύ σκληρή μαζί μου η ζωή! Φοβάμαι... φοβάμαι πολύ... Να τώρα που τα λέμε... σα ν' ακούω ένα παράξενο θόρυβο...
     Και κάτι ακόμα τελευταίο: Έτσι όπως έχω αποτραβηχτεί από τον κόσμο, γιατί τονε βαρέθηκα, -τονε βαρέθηκα μωρέ... τους βαρέθηκα όλους... όλες... κι όλα...- έτσι όπως έχω παχύνει τελευταία, όπως έχω αφήσει μαλλιά και γένεια, ξέρω πως κανείς δε θα με γνωρίσει. Θέλω λοιπόν στο σπίτι μου, όταν είμαι μοναχός μου κι έχω σηκώσει κάθε συναγερμό ασφαλείας κι έτσι κανείς δε θα μπορεί να μπει, να μπορώ να 'χω έναν μυστικόν υπόγειο κόσμο, ολόδικό μου κι από κει μιαν εύκολη έξοδο/είσοδο στους αγρούς, που να μη φαίνεται από τους άσχετους και να μη μπορεί να τη βρει ποτέ κανείς. Βλέπετε τώρα τα τελευταία χρόνια, έχω βρει μιαν αρκετά ενδιαφέρουσα άτακτη απασχόληση και μου αρέσει να επιδίδομαι κρυφά σ' αυτή. Μάλιστα, όσο πιο συχνά τη κάνω, τόσο πιο πολύ μου λείπει, τόσο πιο πολύ τη θέλω. Δε μίλησα γι' αυτή στον μηχανικό. Για την ...απασχόληση λέω!
     Ελπίζω τούτη τη φορά που θα 'ρθει, να 'χει φτιάξει κάτι της προκοπής, γιατί δεν έχω και πολύ χρόνο για χάσιμο και θ' αναγκαστώ να ενδώσω σ' ημίμετρα. Πεινώ πολύ ξέρετε... κι έχω καιρό να ...φάω το φαΐ που πραγματικά λαχταρώ! Αχ!
                                                                     Μάης 2005
------------------------------------------------------------------------------------


   3/11/2005: Σημερινή είδηση: Οι ΗΠΑ κατηγορούνται (CIA) πως διατηρούνε μυστικές φυλακές στην Ανατολική Ευρώπη. Η είδηση ούτε διαψεύδεται, ούτε κι επιβεβαιώνεται. Πρόκειται για ..."Μαύρες Φυλακές" όπου κει μέσα κρατάν ανθρώπους με την υποψία πως είναι τρομοκράτες και δεν τους επιτρέπουνε καν δικηγόρο, επικοινωνία, δίκη και φυσικά ελευθερία. Οι φυλακές αυτές διατηρούνε κώδικες επικοινωνίας και μεταξύ τους, αλλά και με τη Μητέρα Πατρίδα, είναι δε καλοκρυμμένες και καμουφλαρισμένες.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers