-


Dali &









/




 
 

 

:

                     Βιογραφικ

     Ο Αδαμντιος Κορας ταν λληνας φιλλογος, νας απ τους σημαντικτερους εκπροσπους του ελληνικο διαφωτισμο και μνημονεεται κυρως για τις γλωσσικς του απψεις και την υποστριξη της καθαρεουσας.
 
    Καταγταν απ εμπορικ οικογνεια, στην οποα μως υπρχε παρδοση ενασχλησης με τα γρμματα. Γνος επορης αστικς οικογνειας, γεννθηκε στις 27 Απρλη 1748 στη Σμρνη. Ο πατρας του Ιωννης Κορας, γιος του ιατροφιλοσφου Αντωνου Κορα απ τη Χο, διμενε στη Σμρνη κι ασχολονταν με το εμπριο. Παρλληλα, δραστηριοποιθηκε στα πολιτικ και κοινωνικ δρμενα της πλης λαμβνοντας το αξωμα του δημογροντα καθς και τη θση του επιτρπου τοπικς εκκλησας και του νοσοκομεου.
     Η μητρα του λεγταν Θωμαδα Ρυσου κι ταν μα απ τις 4 κρες του λγιου Αδαμαντου Πετιρντγλου Ρυσου. Ο τελευταος -εκτς απ τις εμπορικς του δραστηριτητες- εχε διατελσει δσκαλος της ελληνικς φιλολογας στη Χο κι αργτερα πρκριτος στη Σμρνη. Ο Α. Κορας εχε να κατ 3 χρνια μικρτερο αδελφ, τον Ανδρα, εν τα υπλοιπα 6 παιδι που απκτησαν οι γονες του πθαναν σε μικρ ηλικα. Αναφρεται, επσης, η συγγνει του με τον λγιο Ιγντιο Περτιτζ και τον ιερομναχο Κριλλο, διδσκαλο της ελληνικς φιλολογας.
     Τα δο αδλφια διδχθηκαν τα πρτα γρμματα κοντ στη μητρα τους και στη συνχεια φοτησαν στην Ευαγγελικ Σχολ, που διεθυνε ττε ο μοναχς Ιερθεος Δενδρινς. Η αυστηρτητα των εκπαιδευτικν μεθδων του σχολεου, που ανγκασαν τον Ανδρα να εγκαταλεψει τα μαθματα, απ κοινο με τη χαμηλο επιπδου μρφωση που παρεχε, θα προκαλσουν τα επικριτικ σχλια του Κορα σε μεταγενστερα κεμεν του.
    
Απ νεαρ ηλικα δειξεν ενδιαφρον για τη παιδεα κι η πρτη του επαφ με τις ξνες γλσσες γινε στη Σμρνη, χρη στη διδασκαλα του Bernhard Keun, Ολλανδο ιερα που ζοσε κει, στον οποον ο Κορας δδασκε ελληνικ ως αντλλαγμα για την εκμθηση ξνων γλωσσν, εν στα 1764 φρεται να παρακολουθε και μαθματα εβρακν. Επιθυμα της οικογνεις του μως ταν ν' ασχοληθε με το εμπριο, γι' αυτ, ο πατρας του, ο οποος εμπορευταν μεταξωτ στο Βεζεστνιο της Σμρνης, αποφσισε να επεκτενει τις επιχειρηματικς του δραστηριτητες στην Ολλανδα και το 1771 τον στειλε αντιπρσωπο στο 'Αμστερνταμ με τη συμβιβαστικ λση, παρλληλα με τις οικογενειακς επιχειρσεις, να μποροσε να διευρνει τους ορζοντς του και ν' αποκτσει την καλλιργεια που επιθυμοσε.
     τσι, διαμσου Λιβρνο θα κατευθυνθε προς την ολλανδικ πρωτεουσα εφοδιασμνος με συστατικς επιστολς του δασκλου του Κυν προς τον Andrien Buurt. Κοντ στον τελευταο πρκειται να διδαχθε τα "Στοιχεα" του Ευκλεδη καθς και λογικ απ το βιβλο της συζγου του Carolina van Lynden. Η συναναστροφ του με το ζεγος Buurt τον βοηθ να ενταχθε στην πνευματικ ζω του τπου. Ασχολεται με τη μουσικ, το θατρο, τις ξνες γλσσες, εν παρλληλα φοιτε στο Ελεθερο Πανεπιστμιο Αθναιον. Στις μελτες αυτς της περιδου χρσιμο βοθημα στθηκε η βιβλιοθκη που εχε κληρονομσει απ τον παππο του Α. Ρσιο και στην οποα κατφευγε συχν.
     Η αππειρ του ν' ασχοληθε με το εμπριο απτυχε. Τα ενδιαφροντ του αυτ φανεται να τον αποσπον απ την κρια εμπορικ του απασχληση. πειτα απ 6 χρνια διαμονς στο 'Αμστερνταμ θα επιστρψει στη γεντειρ του, πιθαντατα εξαιτας οικονομικν προβλημτων που αντιμετπιζε η επιχερησ του κι τσι το 1777 εγκατλειψε το 'Αμστερνταμ. Στο ταξδι του προς τη Σμρνη θα βρεθε προς τα τλη του 1777 στη Λειψα, που συναντται με τον Θωμ Μανδακση. Θα μεταβε κατπιν στη Βιννη προκειμνου να επισκεφθε το θεο του Σωφρνιο, Αρχιεπσκοπο Βελιγραδου. Παραμνει στην αυστριακ πρωτεουσα για 2 περπου μνες κι εν συνεχεα κατευθνεται μσω Τεργστης στη Βενετα, πλη στην οποα θα περσει ολκληρο σχεδν το χειμνα του 1778. Ο διος προσπαθε να παρατενει το ταξδι της επιστροφς σε μια προσπθεια να πεσει τους γονες του να του επιτρψουν να σπουδσει ιατρικ στη Γαλλα. Οι προσδοκες του μως, πρκειται να διαψευστον κι τσι θα γυρσει στη γεντειρ του, προς τα τλη Ιουνου 1778. Κατ τη 4ετ παραμον του εκε, η υγεα του επιδειννεται, εν παρουσιζει και συμπτματα μελαγχολας με αποτλεσμα οι γονες του να εγκρνουν τελικ την επιθυμα του να μεταβε στο εξωτερικ για σπουδς. Οπτε φυγε ξαν το 1782, για ιατρικς σπουδς στο Μονπελι στη Γαλλα.
     τσι, στις 9 Οκτβρη 1782 θα φτσει στο Montpellier -μ' ενδιμεσους σταθμος το Λιβρνο και τη Μασσαλα- για να εγγραφε στην ιατρικ σχολ του τοπικο πανεπιστημου. Σ' αυτ δδασκαν ττε οι Broussonet, Grimaud, και Chaptal. Κατ το διστημα της εκε φοτησς του θ' ασχοληθε με τη μελτη αρχαων ελλνων και λατνων συγγραφων, καθς και νετερων δυτικν φιλοσφων. 
     Τον Ιολιο του 1783 πληροφορεται το θνατο του πατρα του, εν τον επμενο χρνο πρκειται να χσει και τη μητρα του. Εναι η περοδος που θα αντιμετωπσει οικονομικ προβλματα παρ τη χρηματικ ενσχυση που δεχταν απ το δσκαλ του Keun και λλους στενος του φλους. Για βιοποριστικος λγους κανε μεταφρσεις στα γαλλικ απ γερμανικ κι αγγλικ βιβλα, πως η "Κατχησις" του Ρσου Μητροπολτη Πλτωνος κι η "Κλινικ Ιατρικ" του Γερμανο ιατροφιλοσφου Selle, καθς κι λλα κεμενα ιατρικο περιεχομνου. Το 1786 κυκλοφορε την πτυχιακ του εργασα με ττλο "Πυρετολογας Σνοψις", που μελετ το εν λγω φαινμενο στα πλασια μιας ιπποκρατικς προσγγισης. Απ τις 11 Ιουλου του διου χρνου και για τους επμενους 4 μνες αναλαμβνει και διδακτικ καθκοντα στο πανεπιστμιο του Montpellier παραδδοντας το ειδικ μθημα "Περ Καρδις, Αρτηριν & Φλεβν". Το 1787 ολοκληρνει τη διδακτορικ του διατριβ "νας Ιπποκρατικς Γιατρς", στην οποα γνεται αναφορ στις ηθικς δεσμεσεις που συνεπγεται ο πρτος ιπποκρατικς αφορισμς.
     Το 1788, χοντας ολοκληρσει τις σπουδς του, εγκαταστθηκε στο Παρσι με σκοπ ν' ασχοληθε αποκλειστικ με τα γρμματα και την εθνικ αφπνιση. Μετ το τλος των σπουδν του, σκπευε να εξασκσει το επγγελμα του γιατρο στα Επτνησα. Πριν την επιστροφ του, μως, στον ελλαδικ χρο θα επισκεφθε το Παρσι, που πρκειται τελικ να εγκατασταθε μνιμα. Φθνει στη γαλλικ πρωτεουσα στις 24 Μη 1788 εφοδιασμνος με συστατικς επιστολς καθηγητν του. Εν δχτηκε τη γαλλικ υπηκοτητα, η συνεδησ του παρμεινε καθαρ ελληνικ. Εκε συνχισε να κνει μεταφρσεις ιατρικν κυρως βιβλων στα γαλλικ και ταυτχρονα ρχισε να συγγρφει κεμενα σχετικ με τη κατσταση του ελληνισμο. Το 1795 κυκλοφορε την "Εισαγωγ Στη Μελτη Της Ιατρικς" του Selle, με δικ του πρλογο και τον επμενο χρνο το "Ιατρικς Παρατηρσεις" του διου συγγραφα απ κοινο με το "Ιατρικν Συνκδημον". Στα 1796 επσης, θα δημοσιεσει στο γαλλικ περιοδικ Magazin Encyclopèdique μια φιλολογικ μελτη σχετικ με να χωρο του ρτορα Δεινρχου. Θ' ακολουθσει στα 1798 η "Ιστορα Tης Iατρικς & Xειρουργικς" του γγλου W. Black, που συνοδευταν απ πρωττυπες παρατηρσεις του κι αποσπσματα αρχαων ελληνικν ιατρικν ργων κατ' αντιπαρθεση με το κεμενο.
     ντας εγκατεστημνος στη Γαλλα, υπρξε μρτυς των γεγοντων του 1789 και της ακλουθης πολιτικς αλλαγς. Μες σ' αυτ το κλμα κι χοντας ενστερνιστε τις ιδες του Διαφωτισμο  θα επικεντρσει το ενδιαφρον του στη προσπθεια των Ελλνων για Ανεξαρτησα. Ενδεικτικ αυτς του της πρθεσης εναι η δημοσευση στα 1798 της "Αδελφικς Διδασκαλας". Πρκειται για κεμενο που γραψε -με αφορμ το θνατο του Ργα- ως απντηση στο αννυμο φυλλδιο "Πατρικ Διδασκαλα"
, το οποο -αποδδεται στον Αθανσιο Πριο, που κρυμμνος πσω απ τον Πατριρχη Ιεροσολμων 'Ανθιμο, καλε τους λληνες να μενουν υπδουλοι στους Τορκους και να μην επιθυμον την ελευθερα τους-, αντιδροσε απναντι στον Διαφωτισμ, τη πνευματικ προδο κι υποστριζε την Οθωμανικ κυριαρχα.
     Η πεποθηση του για την ανγκη απελευθρωσης απ τη τουρκικ ηγεμονα θα τον οδηγσει τα επμενα χρνια σ' ευρεα εκδοτικ δραστηριτητα ργων αρχαων Ελλνων συγγραφων. Η κνηση αυτ βασστηκε στη σκψη πως η πνευματικ προδος των συμπατριωτν του αποτελε απαρατητη προπθεση για τη πολιτικ τους ανεξαρτησα. Θα εκδσει, λοιπν, το 1799 -με δαπνες του Θωμ Σπανιωλκη- στα γαλλικ κι ελληνικ τους "Χαρακτρες" του Θεοφρστου, που αφιερνει στους ελεθερους λληνες του Ιονου. 
     Επηρεασμνος απ τις φιλελεθερες ιδες του Διαφωτισμο, μαχταν με τα γραπτ του υπρ της πνευματικς αναγννησης της Ελλδας. Κριο μλημ του ταν η πνευματικ ανπτυξη του Γνους, που θεωροσε προπθεση για την ελευθερα και την ανεξαρτησα. Στην ανανωση της παιδεας προσπθησε να συμβλει και σε πρακτικ εππεδο, με τις φιλολογικς εκδσεις αρχαων Ελλνων συγγραφων στην σειρ "Ελληνικ Βιβλιοθκη", αλλ και θεωρητικ, κυρως στα προλεγμενα που προτασσε στις εκδσεις, τους "Αυτοσχδιους Στοχασμος Περ Της Ελληνικς Παιδεας & Γλσσης".
     Το 1800 εκδδει το ποημα "'Ασμα Πολεμιστριον" και την επμενη χρονι το "Σλπισμα Πολεμιστριον", με το ψευδνυμο Ατρμητος Μαραθνιος. Μ' αυτ προσπθησε να τονσει τις ελπδες των Ελλνων για την απελευθρωση και να ενισχσει την αγωνιστικ διθεση, σε μια περοδο που η εκστρατεα του Ναπολοντα στην Αγυπτο δημιουργοσε προσδοκες για ενδεχμενη βοθεια των Γλλων προς τους λληνες. Αποτλεσμα αυτν των προσδοκιν ταν και το κεμεν του "Υπμνημα Περ Της Παροσης Καταστσεως Της Ελλδος" το οποο εξφραζε τις ανησυχες του για τη πολιτικ κατσταση της πατρδας. Αντστοιχου περιεχομνου φυλλδιο εναι και το "Τι Πρπει Να Κμωσιν Οι Γραικο Κατ Τας Παροσας Περιστσεις" (1805) με προτροπς και παραινσεις προς τους ομογενες..
     Το 1800 επσης, τπωσε το "Περ Ανμων, Υδτων & Τπων" του Ιπποκρτη, εμπλουτισμνο με δικς του σημεισεις, (κδοση που βραβετηκε το 1810 απ το Γαλλικ Ινστιτοτο, επιτρποντς του να προβε με τα χρματα που κρδισε σ' επανκδοσ του το 1816). Παρλληλα θα ασχοληθε με την απδοση στα ελληνικ του "Περ Αμαρτημτων & Ποινν" του Ιταλο Beccarie. Το κεμενο θα κυκλοφορσει το 1802 για να επανεκδοθε πληρστερο 20 περπου χρνια μετ, προκειμνου να χρησιμοποιηθε απ τους μελλοντικος λληνες δικαστς. Το 1802 επσης θα προβε στη διρθωση του μυθιστορματος "Τα Κατ Δφνιν & Χλην" του Λγγου. Το 1804 κυκλοφορε
τα "Αιθιοπικ" του Ηλιοδρου, με προτροπ και δαπνη του φλου του Αλξανδρου Βασιλεου, που η εισαγωγ του εναι η πρτη ελληνικ πραγματεα για το λογοτεχνικ εδος του μυθιστορματος. Το 1805, χοντας εξασφαλσει τη χορηγα των αδελφν Ζωσιμ θα δσει στην εκδοτικ του δραστηριτητα πιο συστηματικ μορφ. Με τον ττλο "Ελληνικ Βιβλιοθκη" θα κυκλοφορσει στο διστημα που ακολουθε ως και το 1827 μια πολτομη συλλογ αρχαων κειμνων, που συνοδεει με δικος του προλγους, με την χορηγα των αδερφν Ζωσιμ. Εκε εξδωσε, μεταξ λλων, τους "Βους Παραλλλους" του Πλουτρχου, "Λγους" του Ισοκρτη, τις 4 πρτες ραψωδες της Ιλιδας, Γαλην, Στρβωνα, Μρκο Αυρλιο, τα "Πολιτικ" και τα "Ηθικ Νικομχεια" του Αριστοτλη, τα "Απομνημονεματα" του Ξενοφντα, λα με δικος του προλγους. Πρκειται για τους λεγμενους "Αυτοσχδιους Στοχασμος" "Προλεγμενα", που εκθτει τις απψεις του για την ελληνικ παιδεα και γλσσα. Εκε θα υποστηρξει μεταξ λλων την ανγκη για μετακνωση των ευρωπακν ιδεν στα ελληνφωνα σχολεα, απ κοινο με τη χρση μιας λγιας δημοτικς γλσσας για τη διευκλυνση της εκπαιδευτικς διαδικασας. Η απχηση των θσεν του αυτν θα προκαλσει αργτερα -με πρωτοβουλα των συμπατριωτν του- την κδοση σε χωριστ τμο λων των προλγων του. 
     Τα παραπνω ργα του συνβαλαν στε να γνει γνωστς στον κκλο των ελλνων και ξνων λογων. Μεταξ των προσωπικοττων με τις οποες συνδθηκε ταν οι γλλοι φιλλογοι Κλαβι, Σαρτν ντε λα Ροσστ, και ο ντ' Ανς ντε Βιλλουασν, εν υπρξε και μλος -απ κοινο με Γλλους ιδεολγους- της Societé des Observateurs de l' Homme. Την δια περοδο -και με σσταση του καθηγητ του Chaptal- θ' αναλβει να μεταφρσει τη "Γεωγραφα" του Στρβωνα μαζ με τον La Porte-du Theil και τον γεωγρφο Gossellin. Γι' αυτ του τη προσπθεια θα λβει ισβια σνταξη 2000 φργκων απ το Γαλλικ Ινστιτοτο.
     Την κδοση του πρτου τμου της "Ελληνικς Βιβλιοθκης", θ' ακολουθσει 2 χρνια μετ να 2τομο ργο που περιλμβανε "Λγους & Επιστολς" του Ισοκρτη. Στο διστημα απ το 1809 ως και το 1814 θα κυκλοφορσει σε 6 τμους το "Βοι Παρλληλοι" του Πλουτρχου. Το 1809 θα εκδσει, τα "Στρατηγματα" του Πολυανου κι αμσως μετ το "Μθων Αισωπεων Συναγωγ" (1810). Τα δο τελευταα αποτελον "Πρεργα" της "Ελληνικς Βιβλιοθκης". Με δαπνη ομογενν απ τη Χο κυκλοφορε το 1814 το "Ξενοκρτους & Γαληνο: Περ Της Απ Την Ενδρων Τροφς". Εν συνεχεα, θα προβε στην κδοση των λατνων συγγραφων Στρβωνα και Μρκου Αυρλιου. Το ργο του πρτου τυπνεται σε 4 τμους κατ το διστημα 1815-19 και το αντστοιχο του δετερου το 1816. Απ το 1811 ως το 1820 χει εκδσει, επσης, τις 4 πρτες ραψωδες της Ιλιδας. Στα 1820 επσης, θα κυκλοφορσει αννυμα και τη δικ του μετφραση του θεολογικο ργου "Συμβουλ" τριν επισκπων σχετικ με τις παρατυπες του ορθδοξου και καθολικο κλρου.
    
Τη περοδο αυτ θα πρωτοστατσει στην κοιν προσπθεια των λογων για την ενσχυση της εκπαιδευτικς δραστηριτητας στα ελληνφωνα σχολεα. Προμηθεει με σγχρονα εγχειρδια καθς και ργανα πειραματικς φυσικς και χημεας, πολλς σχολς, εν προτενει και καθηγητς (μεταξ αυτν οι Ν. Βμβας, Κ. Κομας, Θ. Καρης) για διφορες διδασκαλικς θσεις. Παρλληλα, ενθαρρνει μορφωμνους ομογενες του να προβον σε μεταφρσεις κειμνων της δυτικς διανησης και φροντζει για την αποστολ υποτρφων στην Ευρπη. Ακμη, ζητ με επιστολς του την οικονομικ συνδρομ πλουσων ελλνων εμπρων για την υλοποηση στχων παιδευτικο χαρακτρα, πως η δρυση βιβλιοθηκν και σχολεων, καθς κι η κδοση διδακτικν βιβλων. Η πολπλευρη δρση του αυτ το διστημα θα τον αποτρψει απ το να αναλβει διδασκαλικ καθκοντα παρ τις οικονομικς δυσκολες που αντιμετπιζε κατ καιρος. τσι, το 1814 απορρπτει πρταση να εργαστε στο College de France, μετ το θνατο του Bosquillon. Νωρτερα εχε αρνηθε να διδξει ελληνικ φιλολογα στο διο δρυμα ως αντικατασττης του Villoison αλλ και να δουλψει ως οικοδιδσκαλος στο σπτι επορου γγλου. Το 1816, πλι, δεν θα δεχτε καθηγητικ θση στο Γαλλικ Ινστιτοτο, για την οποα εχε προταθε.
     Στα προλεγμεν του κατθετε τις προτσεις του για τη παιδεα, το περιεχμενο, τα εγχειρδια και τις μεθδους της διδασκαλας και κυρως τη γλσσα, που ταν το βασικ μλημα των λογων κατ την περοδο του Διαφωτισμο. Βασικς του ιδες ταν η ανγκη μετακνωσης της δυτικς παιδεας στην Ελλδα κι ο εκσυγχρονισμς της διδασκαλας (μεταξ λλων υποστριζε την αλληλοδιδακτικ μθοδο, την αποφυγ της χρσης της αρχαας γλσσας στη διδασκαλα και τη συγγραφ νων εγχειριδων γραμματικς καθς και λεξικν, για τα οποα κατθετε συγκεκριμνες προτσεις). Για την εφαρμογ των ιδεν του συμμετεχε στην ομδα των λογων που δρυσαν το 1811 το περιοδικ ΕΡΜΗΣ Ο ΛΟΓΙΟΣ, στο οποο αρθρογραφοσε συχν.
     Ως κριο στχο εχε διαμρφωση ενς γλωσσικο οργνου κατλληλου για την πνευματικ ανπτυξη. Στα 1811 θα συμμετσχει στην κνηση πολλν σγχρονν του ελλνων λογων, για την κυκλοφορα του περιοδικο, που πραγματευταν θματα φιλολογικο, φιλοσοφικο κι ευρτερου πνευματικο χαρακτρα. Προσδοκοσε τι το 15μερο αυτ ντυπο θα συνβαλε αποφασιστικ στην παιδευτικ αναμρφωση των συμπατριωτν του κι υπρξε τακτικς συνεργτης του. Απ το 1813, οπτε ξεσπ η διαμχη για την επικρτηση της αρχαζουσας της σγχρονης δημοτικς γλσσας στην εκπαδευση, θα εκφρσει μσα απ τις στλες του ΛΟΓΙΟΥ ΕΡΜΗ τις προσωπικς του θσεις για το γλωσσικ ζτημα.
     Ανμεσα στις δυο αντρροπες τσεις της εποχς, την αποκλειστικ χρση της ομιλουμνης γλσσας και την επαναφορ της αρχαας, κρτησεν ενδιμεση στση: βση του ταν η ομιλουμνη γλσσα, για την οποα πρτεινε τον «καθαρισμ» απ ξνες κι ιδιωματικς λξεις και την γενικτερη «διρθωση» απ τους λογους. Οι υποδεξεις του οδηγσανε στη διαμρφωση της γλωσσικς μορφς που ονομστηκε καθαρεουσα και γι' αυτς τις θσεις δχτηκε επικρσεις τσον απ τους υποστηρικτς της αρχαζουσας σο κι απ τους υποστηρικτς της ομιλουμνης γλσσας. Στα χρνια που θα ακολουθσουν κι ως το 1821 ρχεται σε σφοδρ αντιπαρθεση με τους Ν. Δοκα, Στ. Κομμητ και Π. Κοδρικ, που ηγονταν της παρταξης για τη καθιρωση της καθαρεουσας. Ο διος χωρς να υποστηρζει τη χρση της απλς δημοτικς, προωθε τη συμβιβαστικ λση μιας μσης οδο αποφεγοντας τις ακρτητες. Υπρ της θσης αυτς τχθηκαν οι Νεοφ. Βμβας, Θ. Καρης, Κ. Κομας, Θεοκλ. Φαρμακδης κ.α. Σχετικ με το γλωσσικ ζτημα εναι τα κεμεν του: "Σχολαστικοκατργησις" (1818) και "Διατριβ Αυτοσχδιος".
     Απ το 1821 και με την ναρξη της ελληνικς επανστασης θα κατευθνει τη δρση του σμφωνα με τη να κατσταση που χει δημιουργηθε. Παρλο που θεωροσε τι ο Αγνας θα 'πρεπε να καθυστερσει κατ 3 τουλχιστον 10ετες, εξαρχς υποστριξε ενεργ την προσπθεια των Ελλνων για ανεξαρτησα. πως γρφει ο διος, αιφνιδιασμνος απ το κνημα, που το περμενε περ τα 1850, «το θηκρι ερρφθη πλον μακρι και το σπαθ δεν θα ξαναεισλθει». Θα συμμετσχει, λοιπν, ως ιδρυτικ στλεχος στο Φιλελληνικ Κομιττο του Παρισιο (1825), που συγκροτθηκε προκειμνου να προβλει τις ελληνικς θσεις σε ομογενες και ξνους και να συγκεντρσει απαρατητες υλικς συνδρομς. Ο διος θ' αναπτξει συχν αλληλογραφα με φιλλληνες πολιτικος -μεταξ αυτν κι ο Τμας Τζφερσον- και λγιους, αρθρογραφντας παρλληλα σε ξνα ντυπα για την ενσχυση της Επανστασης.
     Φοβται για το τι θα γνει μετ την απελευθρωση. Προφητεει πως οι λληνες δε θα μπορσουν ν' αυτοδιοικηθον και θα ζητσουν προστασα ξνης δναμης. Κι ντως τσι γινε. Το 1825 η Ελληνικ Κυβρνηση ζητ προστασα απ την Αγγλα κι ετοιμζεται ν' αποδεχτε κποιο ξνο βασιλι στην Ελλδα. Ο Κορας προσπαθντας ακμα και ττε να βοηθσει, προτρπει τους λληνες να θεσπσουν φιλελεθερο σνταγμα που να περιορζει τις δικαιοδοσες του βασιλι. Ο Καποδστριας αναλαμβνει πρωθυπουργς κι αλλζει η τροπ των πολιτικν πραγμτων. Αν και δσπιστος τσσεται υπρ του Καποδστρια στην αρχ. Και πργματι, ο Κορας δεν τανε πολιτικς. ταν νας αγνς πατριτης, νας δυναμικς δημοκρτης, νας ασυμββαστος νθρωπος.
     Γι' αυτς του τις ενργειες θα λβει ευχαριστρια επιστολ (9 Απριλου 1827) απ τα μλη της Γ' Εθνοσυνλευσης της Τροιζνας. Αργτερα επιμελεται της δρυσης Λυκεου στο Παρσι, κνηση που προωθε μσω του Φιλελληνικο Κομιττου. Εκε πρκειται να διδξουν οι Κ. Πιτσιπις και Κ.Θ. Ρλλης. σον αφορ τη συγγραφικ δραστηριτητα αυτς της περιδου, θα συνεχσει την κδοση των αρχαων ελλνων συγγραφων επιλγοντας κατλληλα για τις περιστσεις κεμενα πολιτικο περιεχομνου. τσι, το 1821 θα κυκλοφορσει τα "Πολιτικ" του Αριστοτλη, τα οποα συνοδεει με την εισαγωγ "Πολιτικς Παραινσεις". Θ' ακολουθσουν τον επμενο χρνο τα "Ηθικ Νικομχεια" του διου, καθς και τα κεμενα "Στρατηγικς" του Ονησνδρου και "Πρτο Ελεγεο" του Τυρταου, που μετφρασε ο διος. Τα 2 τελευταα αφιερνει στους μαχμενους συμπατριτες του.
     Η επμενη εκδοτικ του προσπθεια αφορ στις "Σημεισεις Εις Το Προσωρινν Πολτευμα Της Ελλδος" του 1822 και το ργο "Πολιτικ" του Πλουτρχου (1824). Σ' αυτ θτει ως πρλογο το "Διλογοι Περ Των Ελληνικν Συμφερντων", που κνει λγο για τα πολιτικ προβλματα της επαναστατημνης χρας. Το 1825 εκδδει τα "Απομνημονεματα" του Ξενοφντα και τον "Γοργα" του Πλτωνα για να κυκλοφορσει να χρνο αργτερα το "Εγχειρδιο" του Επκτητου καθς και το "Λγο Κατ Λεοκρτους" του Λυκοργου. Στα 1827 θα τυπσει το ργο "Αρριανο Του Επικττου Διατριβν", βιβλα 4. Τα παραπνω κεμενα επιλχθηκαν απ τον Κορα για να προβλλουν στους λληνες επκαιρα ηθικ και πολιτικ ζητματα. Στα προλεγμεν τους ο συγγραφας κνει λγο για την εξλιξη των πολιτικν θεσμν και θεωριν απ τους αρχαους λληνες ως και τους νετερους δυτικος διανοητς. 

     Απ το 1828 θα προβε στην κδοση του ργου "Γλωσσογραφικς λης Δοκμιον", που κυκλοφρησε με το γενικ ττλο "'Ατακτα". Πρκειται για μια συλλογ λεξικογραφικο κυρως υλικο, το οποο εχε δη συγκεντρσει κατ το διστημα της ενασχλησης του με τα αρχαα κεμενα της "Ελληνικς Βιβλιοθκης". Αυτ τα γλωσσικ κι ερμηνευτικ στοιχεα προρχονταν απ την αρχαα, μεσαιωνικ και νεοελληνικ γραμματεα, αλλ κι απ κεμενα της Παλαις & Καινς Διαθκης και τη προφορικ παρδοση. Ως και το 1833 θα κυκλοφορσει τους 5 πρτους τμους της συλλογς, εν μετ το θνατ του θα εκδοθον 2 ακμη.
     Μετ την απελευθρωση εναντιθηκε στη πολιτικ του Καποδστρια, επειδ θεωροσε αυταρχικ την συγκντρωση λων των εξουσιν στο πρσωπο του κυβερντη. Τις αντιπολιτευτικς του θσεις διατπωνε σε διαλογικ κεμενα που δημοσευε με ψευδνυμο. Για τη στση του αυτ φθασε να θεωρεται ηθικς αυτουργς της δολοφονας του. Οι δυο τους εχαν γνωριστε το 1815 στο Παρσι κι κτοτε διατηροσαν φιλικ σχση ανταλλσσοντας συχν επιστολς για την εκπαιδευτικ και πολιτικ κατσταση στον ελλαδικ χρο. Μετ την ανληψη, μως, απ τον Καποδστρια της διακυβρνησης της επαναστατημνης χρας, ο Κορας προβαλε εχθρικ στση απναντι του. Αιτα υπρξε η συγκντρωση λων των εξουσιν στο πρσωπο του Κυβερντη, που θερησε ως μια μορφ τυραννας που πρδιδε τις θυσες των συμπατριωτν του. Η αρνητικ γνμη του για τον Καποδστρια πιθαντατα υπρξε αποτλεσμα διαβολς του τελευταου απ αντιπλους του.
     Τον Σεπτμβρη του 1830, θα κυκλοφορσει το φυλλδιο με ττλο "Τι συμφρει εις την ελευθερωμνην απ Τορκους Ελλδα να πρξει, εις τας παροσας περιστσεις για να μην δουλωθε εις χριστιανος τουρκζοντας". Εκε, με το ψευδνυμο Γ. Πανταζδης, θα προβε σ' επικριτικ σχλια για τη πολιτικ του Καποδστρια και θα προτενει ως λση μια γαλλικ παρμβαση. Παρ την αντδραση του λληνα Κυβερντη, θα δημοσιεσει τον Οκτβρη του επμενου χρνου -αγνοντας τη δολοφονα του- ναν ακμη αντικαποδιστριακ διλογο με τον διο ττλο. Θα ακολουθσει το κεμενο "Σμμεικτα Ελληνικ απ της αρχς της Κυβερνσεως του Καποδστρια κι εφεξς", του οποου το πρτο μρος εκδθηκε στο Παρσι τον Οκτβρη του 1831 και το δετερο τον Αγουστο του 1832.
     Το 1831, επσης, θα κυκλοφορσει το θεολογικο περιεχομνου κεμενο "Ιερατικν Συνκδημον", που υπερασπζεται το ορθδοξο χριστιανικ δγμα απορρπτοντας ταυτχρονα τις προλψεις και δεισιδαιμονες του ανατολικο κλρου. Για τη καταπολμηση των τελευταων τθεται υπρ μιας ευρτερης παιδεας των ιερωμνων που θα ξεπερν την εκκλησιαστικ μρφωση. Αυτς του οι απψεις προκλεσαν την αντδραση του Στφανου Καραθεοδωρ, ο οποος συνταξε ως απντηση την "Αντρρησιν", αλλ και των Κ. Οικονμου και Δ. Χατζερ.
     Απ την υπλοιπη συγγραφικ παραγωγ του, σζεται ακμη να ελληνογαλλικ λεξικ και μα νεοελληνικ γραμματικ, που βρθηκαν σε χειργραφη μορφ μετ το θνατ του. Ο διος νωρτερα εχε αναθσει στους Χιτες Φ. Φουρναρκη, Κ. Πιτζιπι, Σ. Γαλνη και Κ. Ρλλη, να συλλξουν και να καταγρψουν λα του τα χειργραφα, στε να παραδοθον στους κληρονμους του.
     Θα πεθνει στο Παρσι στις 6 Απρλη 1833 πειτα απ σντομη ασθνεια και θα ταφε στο κοιμητριο του Montparnasse.
     Η εκδοτικ κι εν γνει πνευματικ δραστηριτητα του καθ' λη τη διρκεια της ζως του κατευθνεται απ την επιθυμα του για πολιτικ ανεξαρτησα των Ελλνων. Την ιδα αυτ χει καλλιεργσει κατ τη διαμον του στο εξωτερικ, ποτε ρχεται σ' επαφ με τις ιδες του Διαφωτισμο  για να ενστερνιστε τελικ τις θσεις των Γλλων Ιδεολγων. Τθεται, λοιπν, υπρ της επικρτησης ενς καθεσττος ελευθερας, δικαιοσνης κι ισονομας που προστατεει τα ανθρπινα δικαιματα και τα δικαιματα του πολτη. Παρλο που υποστριζε τις πολιτικς και κοινωνικς μεταρρυθμσεις στη Γαλλα, οι ακρτητες που ακολοθησαν την επανσταση του 1789 θα προκαλσουν την αντδρασ του απναντι στο φανατισμ και τις συγκροσεις στους κλπους των επαναστατν. Αναζητντας το καταλληλτερο για τους συμπατριτες του πολτευμα, θα προβε σε μελτες συνταγματικο και ευρτερου νομικο περιεχομνου. δη απ το 1789 χει μεταφρσει τη διακρυξη των δικαιωμτων του ανθρπου και του πολτη με τον ττλο "Δκαια του ανθρπου και του πολτη". Η ρευνα του αναφορικ με τα συντγματα της Γαλλας, Αγγλας κι ΗΠΑ, τον ωθε να προτενει τελικ για την επαναστατημνη χρα το δημοκρατικ σστημα των Αγγλοαμερικανν.
     Ως προς τις γλωσσικς του πεποιθσεις αντιτασσταν -πως δη χει αναφερθε- τσο στη χρση της αρχαζουσας σο και της απλς δημοτικς. Θεωρντας τη γλσσα βασικ εργαλεο για τη παιδεα προωθοσε τη καθιρωση ενς κατανοητο γλωσσικο ιδιματος, που δανειζτανε στοιχεα απ την αρχαα ελληνικ αλλ και τη καθομιλουμνη της εποχς του. Αυτ η μση οδς εναι η δικ του απντηση στη φθορ που πως πστευε χει υποστε η ελληνικ γλσσα απ τα αρχαα χρνια ως τις μρες του. Ξεκινντας, λοιπν, απ τη χυδαα -κατ τα λεγμεν του- δημοτικ θα επιδιξει την τροποποησ της σμφωνα με τους καννες και τα πρτυπα της αρχαζουσας σε μια προσπθεια εξευγενισμο της. Ανμεσα στις καινοτομες που εισγει εναι η απαλοιφ λακν και ξνων λξεων -κυρως τουρκικν- αλλ κι η δημιουργα νων απ το συνδυασμ ριζν και καταλξεων των δο γλωσσικν ιδιωμτων. Η προσγγισ του, λοιπν, πλησιζει τα ρια μιας απλς καθαρεουσας, που παραμνει ωστσο ανομοιογενς. Σε μεταγενστερες συγγραφς του θα προσφγει στη χρση περισστερων δημοτικν παρ αρχακν στοιχεων για την γραικικ γλσσα, πως ο διος την αποκαλοσε.
     Μετ τον θνατ του, -και παρ την μεγλη επιρρο που σκησε καθ' λη τη διρκεια της γλωσσικς διαμχης- μνο ο Κ. Κομας και ο Θ. Φαρμακδης παραμενανε πιστο στις θσεις αυτς. Εκδηλθηκαν εναντον του αντιδρσεις, με αρνητικς κριτικς για τις πολιτικς και γλωσσικς του ιδες.
     Ο Αδαμντιος Κορας υπρξε απ τους πιο φωτισμνους δασκλους του Γνους. Η προσφορ του στθηκε τερστια σε μγεθος και βαρτητα, εν η διδασκαλα του αποτλεσε σταθμ στην διαμρφωση του πνευματικο και πολιτικο στοχασμο του θνους. Υπρξε απ τους μεγαλτερους φιλλογους της νετερης Ελλδας. Eξδωσε 66 (!!!) τμους βιβλων, απ τα οποα τα 17 αποτελον την "Ελληνικ Βιβλιοθκη" κι οι 9 τα "Πρεργα Της Ελληνικς Βιβλιοθκης". Τα βιβλα αυτ κνησαν τον θαυμασμ των ξνων φιλολγων και συγχρνως γαλοχησαν το γνος με τα νματα της προγονικς σοφας. Η προσφορ του, υλικ και πνευματικ, εναι ανυπολγιστη σε αξα και μγεθος κι ανεξντλητη σε ιστορικ συνχεια και παραμνει ο αποφασιστικτερος σταθμς στη πνευματικ πορεα του θνους.
    
Η μαρμρινη προτομ του κοσμε το Λκειο της Χου, το οποο κληρονμησε τη βιβλιοθκη του, εν γαλμ του υπρχει κι ξω απ τη Πρυτανεα του Πανεπιστημου στην Αθνα.

------------------------------------------------------------------------------------------

'Ασμα Πολεμιστριον

Α
Φλοι μου συμπατριται,
Δολοι ν 'μεθα ς πτε
Tων αχρεων Mουσουλμνων,
Tης Eλλδος των τυρννων;
Eκδικσεως η ρα
φθασεν, ω φλοι, τρα·
H κοιν ΠATPIΣ φωνζει,
Mε τα δκρυα μας κρζει:
"Tκνα μου, Γραικο γενναοι,
Δρμετ' νδρες τε και νοι·
Kι επατε μεγαλοφνως,
Eπατε τ' λοι συμφνως,
Aσπαζμεν' ες τον λλον
M' ενθουσιασμν μεγλον:
ως πτ' η τυραννα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA"

Β
Mε μεγλην αφροσνην
Tων Γραικν και καταισχνην,
Tορκος, φευ! μας ετυρννει,
Kαι αλλο που δεν εφνη
Tση βα Κι αδικα,
Tση καταδυναστεα
Tων αχρειεσττων Tορκων,
Tων αγρων Mαμαλοκων,
σαν λα εις τας χερας·
Kι αν απθνησκε της πενας,
O Γραικς εσιωποσε,
Nα λαλση δεν τολμοσε.
ως πτε Mουσουλμνους
Yποφρομεν τυρννους;
ως πτε η δουλεα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!

Γ
Πο νυν τχνη; Πο 'πιστμη;
Πο Γραικν η τση φμη;
Kατηργθησαν, φευ! λα·
Kι αντ' αυτν πσχομεν τρα
Mουσουλμνων τυρανναν,
Aμαθαν και πτωχεαν,
Bσανα, μχθους και πνους,
Mστιγας, σφαγς και φνους,
Kαι ξενιτευμν ΠATPIΔOΣ,
Στερευμν πσης ελπδος.
λ' αυτ συλλογισθτε,
Tους προγνους μιμηθτε,
Ω Γραικο ανδρειωμνοι,
Kι επατ' λοι ενωμνοι:
"ως πτ' η τυραννα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!"

Δ
Tων Γραικν το μγα γνος,
Tο εξακουσμνον θνος,
Eις Aνατολν και Δσιν,
Ως να μην ν' εις την φσιν,
Mτ' ακοεται καθλου
Eξ ενς ως λλου πλου.
Tατα κμν' η τυραννα,
Mουσουλμνων η αγρα.
Aλλ λθε τλος πντων,
Mεταξ τσων συμβντων,
Eκδικσεως η ρα·
Kι οι Γραικο φωνζουν τρα,
Aλαλζοντες με κρτον:
"λαμψε μετ τον σκτον,
λαμψεν η σωτηρα·
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!"

Ε
Eις τυρννων την θυσαν,
παντες με προθυμαν,
ρχοντ' λλος αλλαχθεν
Tης Eλλδος πανταχθεν·
Ως εις εορτν συντρχουν,
Ως πανγυριν την χουν.
Kαι δεν στργεται καννας
Aπ' αυτος, μικρς μγας,
Eξοπσω να 'πομενη,
Eναι, λγει, καταισχνη.
Tους υιος των οι πατρες
Eγκαρδινουν, Κι αι μητρες·
«Eγε! τκνα μου» τους λγουν,
Kι εις τον πλεμον τους στλλουν·
ως πτε η δουλεα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!

Στ
Tα σπαθα των γυμνωμνα,
Προς τον ουρανν στρεμμνα,
Σταυρωμνα τα κλονοσι,
σον να σπινθοβολοσι·
Kι ασπαζμεν' ες τον λλον,
ρκον κμνουσι μεγλον,
Tτε μνον να τ' αφσουν
Aφ' ο τους εχθρος νικσουν.
Nαι μα Πστιν! μα ΠATPIΔA!
Mα την εις θεν ελπδα!
Tης Eλλδος η πριν δξα,
Mε των τκνων της τα τξα,
Θλει πλιν επιστρψη,
Nους ρωας να στψη.
ως πτ' η τυραννα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!

Ζ
Tρπαια του Mαραθνος
Δεν ηφνισεν ο χρνος,
Mτε Σαλαμνος ργα
Tων Eλλνων (Θαμα μγα!).
Oι Γραικο τ' ανιστορονται,
Kαι καλ τα ενθυμονται.
Πργονο των εν' ο Mνως,
Λυκοργος, Σλων εκενος,
Mιλτιδης, Λεωνδης,
Mετ' αυτν ο Aριστεδης,
Kαι Θεμιστοκλς ο μγας·
Ως αυτο λλος καννας.
Σιωπ τοσοτους λλους,
νδρας θαυμαστος, μεγλους.
ως πτε η δουλεα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!

Η
Tοτους οι Γραικο μιμονται,
Tορκους πλον δεν φοβονται.
Tην ζων καταφρονοσι,
Tους τυρννους δεν ψηφοσι,
Παρ να υποταχθσι,
Προτιμον να φονευθσι.
Eις Γραικος κποι και πνοι
Eν' ουδν· Mνοι και μνοι
Tους εχθρος να πολεμσουν
Δνανται, και να νικσουν.
Aλλ τ δεν θλουν κμει,
ταν μετ' αυτν οι Γλλοι,
Eνωθσιν εις ν σμα;
Δεν φοβονται πλον πτμα.
ως πτ' η τυραννα;
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!

Θ
Θαυμαστο Γενναοι Γλλοι,
Kατ' εσς δεν εναι λλοι,
Πλην Γραικν, ανδρειωμνοι,
Κι εις τους κπους γυμνασμνοι.
Φλους της ελευθερας,
Tων Γραικν της σωτηρας,
ταν χωμεν τους Γλλους,
Tς η χρεα απ λλους;
Γλλοι και Γραικο δεμνοι,
Mε φιλαν ενωμνοι,
Δεν εναι Γραικο Γλλοι,
Aλλ' ν θνος Γραικογλλοι,
Kρζοντες, "Aφανισθτω,
Kι εκ της γης εξαλειφθτω
H κατρατος δουλεα!
ZHTΩ H EΛEYΘEPIA!"

                             Σλπισμα Πολεμιστριον

     Aδελφο, φλοι και Συμπατριται, Aπγονοι των Eλλνων, και γενναοι της ελευθερας του ελληνικο γνους υπρμαχοι, οι κατ την Aγυπτον ευρισκμενοι Γραικο, και σοι λλοι εις την Eλλδα και αλλαχο διατρβετε, προσμνοντες τον αρμδιον καιρν της κοινς του γνους ελευθερας, Aξιωματικο τε και στρατιται πσης τξεως και παντς βαθμο, χαρετε, επειδ η χαρ σας εναι κοιν χαρ λων των Γραικν· υγιανετε, επειδ η υγεα σας εναι κοιν σωτηρα της Eλλδος.

     σα, φλοι και αδελφο, αναγνσετε εις την παροσαν εγκκλιον επιστολν, μη τα νομσετε συμβουλς ιδικς μου, αλλ' ελεεινολογας και παρπονα της Eλλδος, της οποας την εικνα βλπετε· διτι λλα δεν γρφω πλην σα θελε σας ειπε η κοιν μτηρ ημν και πατρς, η δυστυχς Eλλς, αν ελμβανε φωνν και γλσσαν. Φαντσθητε λοιπν, τι χετε προ οφθαλμν την ημετραν μητρα την παλαιν εκενην και περφημον εις λα τα θνη και εις λους τους αινας Eλλδα, η οποα με μαρα και εξεσχισμνα φορματα, εις λα τα μλη του σματος πληγωμνη απ τους βαρβρους τυρννους, με λυτος της κεφαλς τους πλοκμους, ανυπδητος και σχεδν γυμν, οδυρομνη και κλαουσα την αθλαν κατστασιν εις την οποαν την ρριψεν η θηριτητης των Tορκων, τρχει προς ημς τα τκνα της, μας δεχνει τα κατεσχισμνα της φορματα, μαν προς μαν μς ανακαλπτει τας πληγς της, μας βφει με τα αματ της, μας βρχει με τα δκρυ της, εναγκαλζεται και ασπζεται καστον απ ημς κατ' ιδαν, και ζητε απ λους κοινς εκδκησιν με τοτα τα λγια:

     «Tκνα μου αγαπητ, σοι ονομζεσθε Γραικο, εις καννα αινα, εις καννα του κσμου τπον, απ' εμ την μητρα σας μτε πλον ευτυχς, μτε πλον λαμπρ λλη καμμα δεν εφνη. Tα πρτα μου τκνα, οι πργονο σας, σαν οι πλον φωτισμνοι, οι πλον ανδρεοι νθρωποι της Oικουμνης. Tης ελευθερας το γλυκτατον νομα απ' εκενους ευρθη, εις εκενους πρτους ηκοσθη, απ' εκενων τα στματα πρτον εξεφωνθη. Aυτο πρτοι ερηκαν και αξησαν τας τχνας και τας επιστμας, ως μχρι του νυν μαρτυροσι και τα βιβλα, σα εγρφησαν απ' αυτος, και των χειρν αυτν τα δημιουργματα, ργα θαυμαστ της Aρχιτεκτονικς και Aνδριαντοποιητικς τχνης. Eις εμ την Eλλδα πρτην εγεννθησαν ποιητα, ρτορες, φιλσοφοι, τεχνται, στρατηγο, παντς εδους και πσης τξεως νθρωποι, τσον μεγλοι, τσον παρδοξοι, στε σα λγονται περ αυτν, θελαν αναμφιβλως νομισθ μθοι, αν δεν εχομεν την απδειξιν απ τα λεψανα της μεγαλουργας των. Aυτο, ολγοι τον αριθμν, και νμους ερηκαν, και πολιτεας συνστησαν, και την ελευθεραν των με μεγαλοψυχαν απστευτον υπερσπισαν εναντον εις κραταιος και μεγλους βασιλες, εις θνη και απ' αυτν της θαλσσης την μμον πολυαριθμτερα. Aυτο με στρατιτας πολλ ολγους, αλλ γμοντας απ τον γιον της ελευθερας ενθουσιασμν, αντεστθησαν εις τα αναρθμητα της Περσας στρατεματα, η οποα ττε τον η πλατυτρα, η κραταιοτρα και φοβερωτρα βασιλεα της οικουμνης· και εις ολγου καιρο διστημα, δια ξηρς και θαλσσης και τους βαρβρους κατετρπωσαν, και τον υπερφανον Aυτοκρτορα των βαρβρων εις μικρν πλοιριον να φγη με μεγλην του καταισχνην ηνγκασαν, δια να μη ζωγρηθ απ τους προγνους σας, τους οποους πρτερον τσον ουτιδανος ενμιζεν, στε με μνην του την παρουσαν λπιζε να τους ροφση χωρς πλεμον, καθς ο λων καταπνει το ασθενς και ανσχυρον αρνον.

     Aλλ, τλος πντων, οι πργονο σας, ω τκνα μου αγαπητ, ντες νθρωποι πταισαν και αυτο ως νθρωποι. Mη συλλογισθντες τι τα παρδοξα και σχεδν απστευτα ανδραγαθματα, σα κατρθωσαν, σαν αποτλεσμα της κοινς πντων των Eλλνων ομονοας, ρχησαν να ζηλοτυπον και να φθονσι αλλλους, να κατατρχωσιν ες τον λλον, να σπερωσι κατ πσαν πλιν και χραν της διχονοας τα ζιζνια. Kαι τι συνβη εκ τοτου; Ω τκνα μου, ω τκνα μου, αφσατ με προς ολγον να σφογγσω τα δκρυ μου, δια να σας διηγηθ τα φαρμακερ της διχονοας αποτελσματα.

     H διχνοια ολγον κατ' ολγον καμε μικροψχους τους μεγαλοψχους λληνας, κατστησε τους σοφος, φρονας, εδωξεν απ τας καρδας των την αγπην της πατρδος, και θηκεν εις αυτς τον τπον την δψαν των ηδονν και του πλοτου, εφυγδευσε τον ενθουσιασμν της ελευθερας, και φερεν αντ' αυτο την μικροπρπειαν, την κολακεαν, το ψεδος, την απτην, και της απτης λα τα βδελυρ παρακολουθματα. Kαι με τοιατα αγενν και δυστυχστατα φρονματα, πς τον πλον δυνατν να μενωσιν οι πργονο σας ελεθεροι; H ελευθερα, τκνα μου, δεν αγαπ να κατοικ εις τπους που δεν βασιλεει η αρετ και η χρηστοθεια. θεν οι θαυμαστο εκενοι και περφημοι λληνες υπετχθησαν πρτον εις τους διαδχους του Aλεξνδρου. Kαι τοτο δεν τον τι τσον δεινν, επειδ οι διδοχοι του Aλεξνδρου σαν καν και αυτο λληνες. πεσαν μετ τατα υποκτω εις τον ζυγν των Pωμαων, ζυγν αισχρτερον απ τον πρτον, αλλ' χι ακμη τσον ελεεινν· διτι οι ττε Pωμαοι σαν θνος γενναον, και αντ του να βαρνωσι τον ζυγν εις των Eλλνων τους αυχνας, τους ετμησαν ως σοφωτρους των, αντ δολων τους κατστησαν διδασκλους των, και λαβντες επιστμας και τχνας παρ' αυτν ηξιθησαν να ονομασθσι και αυτο το δετερον σοφν θνος της οικουμνης μετ τους λληνας.

     Aλλ' πταισαν τλος πντων και οι Pωμαοι, πτασμα τσον βαρτερον του ελληνικο πτασματος, σον πρεπε να ναι προσεκτικτεροι, χοντες προ οφθαλμν της ελληνικς δυστυχας το παρδειγμα. Eδιχονησαν και αυτο μη συλλογισθντες σα κακ εχε προξενσει εις τους λληνας η διχνοια· και χσαντες την αυτονομαν, γιναν σνδουλοι των Eλλνων, και εκυβερνντο εντμα απ την αυτοδσποτον θλησιν των Kαισρων της Pμης. O ζυγς οτος τον ββαια αισχρτερος εις τους λληνας, αλλ' εχε μ' λον τοτο κν ποιαν παρηγοραν· διτι και τα φτα της Eλλδος δεν εχον ακμη παντπασιν αποσβεσθ, και εσζετο και εις αυτος ακμη τους δεσπτας κν ποια αιδς, τις τους ηνγκαζε να μετριζωσι τον ζυγν. Aλλ' οι δεσπται της Pμης επολλαπλασιζοντο καθ' ημραν, χι πλον εκλεγμενοι απ την θλησιν των πολιτν, διαδεχμενοι την ηγεμοναν παις παρ πατρς, αλλ' αναγορευμενοι απ την θορυβδη των στρατευμτων επανστασιν. Aυτο μετακομσαντες πειτα τον αυτοκρατορικν θρνον εις το Bυζντιον, δωκαν και εις εσς, ω τκνα μου, τους Γραικος, των παλαιν Eλλνων τους απογνους, το νομα των Pωμαων, νομα το οποον μτε εις αυτος πλον δεν ρμοζεν, επειδ τα στρατεματα, αντ γνησων Pωμαων ανεββαζον πολλκις εις τον αυτοκρατορικν θρνον Θρκας, Bουλγρους, Iλλυριος, Tριβαλλος, Aρμενους, και λλους τοιοτους τρισβαρβρους δεσπτας· των οποων ο ζυγς γινε τσον βαρτερος, σον και τα φτα της Eλλδος ηφανζοντο ν μετ το λλο, και οι ταλαπωροι λληνες χασαν ως και το προγονικν αυτν νομα, αντ Γραικν ονομασθντες Pωμαοι: και μ' λον τοτο ο ζυγς οτος ο τσον βαρς τον ακμην υποφερτς, διτι οι βαστζοντες αυτν θλιοι Γραικο εχον καν την δειαν να θρηνσι τας συμφορς των, τον εις αυτος συγχωρημνον να πλησιζωσι καν τους τυρννους των, και να ζητσιν εκδκησιν παρ' αυτν δι' σα πασχον απ των τυρννων τους υπηρτας. σαν ββαια σκληρο του καιρο εκενου οι τραννοι, αλλ' ντες ομθρησκοι και ομγλωσσοι των Γραικν, υπεκρνοντο κν ποιαν συνεδησιν, κν τινα θεο φβον. Kαι αν η καρδα των γεμεν απ φαρμκιον, εις τα χελη ηναγκζοντο να κρατσι το μλι. Δια τατας λοιπν τας αιτας, τκνα μου ηγαπημνα, ονομζω και τον ζυγν των Pωμαων Aυτοκρατρων υποφερτν, παραβαλλμενον με την σημερινν παναθλαν κατστασιν των Γραικν, την οποαν να περιγρψω μτε φων πλον μ' μεινε μτε δναμις.

     Oυα, ουα! τκνα μου αγαπητ, δυστυχες απγονοι των Eλλνων. Eσυντρφθη, τλος πντων, και ο Pωμακς ζυγς, και οι Pωμαοι Aυτοκρτορες εκρημνσθησαν απ του Bυζαντου τον θρνον. Aλλ τους εκρμνισαν τνες; Tραννοι ασυγκρτως και βαρβαρτεροι και σκληρτεροι απ' εκενους: και οι ταλαπωροι Γραικο, αντ του να αναψξωσιν, κλιναν ελεεινς τον αυχνα υποκτω εις ζυγν τσον βαρν, τσον απνθρωπον, στε να ποθσουν τον ρωμακν ζυγν. θνος τρισβρβαρον, θνος μιαρν, θνος διαφρου γλσσης και διαφρου θρησκεας, εις ολγα λγια, θνος τορκικον, πεσε, τκνα μου, επνω εις εμ την δυστυχεσττην μητρα σας, την Eλλδα, ως νας σφοδρς ανεμοστρβιλος, και κατσβεσε τα μικρ και ασθεν φτα, σα των Pωμαων Aυτοκρατρων η τυραννα δεν εχεν ακμη δυνηθ να σβση· εσκρπισε τα ολγα εκενα μου τκνα, τους αδελφος σας, σοι ολγον σοφτεροι παρ τους λλους κατφυγον λλος αλλαχο, φροντες μεθ' εαυτν της προγονικς αυτν σοφας τα λεψανα. πεσεν επνω μου το απνθρωπον γνος των Moυσουλμνων, ως γριος λκος· και δετε, τκνα μου, εις ποον ελεεινν τρπον με κατεσπραξε, πς κατσχισε τα λαμπρ μου φορματα, πς αιμτωσε και κατεπλγωσε τας τρυφερς μου σρκας. δετε πς εξρανε τους μαστος μου, στε μτε σταλαγμς γλακτος δεν μεινε πλον εις αυτος δια να σας θρψω. δετε πς απ τους παντοτινος στεναγμος και τα καθημεριν δκρυα εβραγχασε και αυτς μου ο λρυγξ, στε δεν μεινε πλον εις εμ μτε φων δια να σας παρηγορσω.

     Eρωτ σας λοιπν την σμερον, τκνα μου αγαπητ, η δυστυχεσττη σας μτηρ, υποφρετε να αφσετε τσα κακ ανεκδκητα; Yποφρετε να ακοετε τους στεναγμος, να θεωρετε τα δκρυ μου, να με βλπετε σπαραττομνην, και δεν φοβεσθε μπως η τυραννα μο αφαιρση τλος πντων και την ζων; Mχρι της σμερον, τκνα μου, δεν σας ενχλησα με τα παραπονματ μου, διτι η τυραννα δεν σας αφκε καννα τρπον του να εκδικσετε την μητρα σας. Aλλ τρα, ο καιρς της εκδικσεως φθασε, και απ τοτον καιρν λλον αρμοδιτερον ποτ δεν θλετε επιτχει. ν θνος μγα, λαμπρν, γενναον και φωτισμνον, οι ενδοξτατοι και εις λην την οικουμνην περιβητοι Γλλοι, ευτυχες ζηλωτα της ανδρεας και της σοφας των προγνων σας, με στρατεματα συνθεμνα, καθς εκενα του Mαραθνος, των Θερμοπυλν, της Σαλαμνος, απ ρωας, αφ' ο δειξαν εις λην την Eυρπην τι δναται να κμη της ελευθερας ο ρως οδηγομενος απ την σοφαν, λθον και εις του τυρννου της Eλλδος την επικρτειαν, και του απσπασαν απ τας αιμοβρους χερας την Aγυπτον. πεσαν επνω εις τατην την μακαραν γην, την οποαν εφτισαν εις των Πτολεμαων τον καιρν οι πργονο σας, και εσκτισαν πλιν οι τρισβρβαροι Mουσουλμνοι, πεσαν λγω επνω εις την γην της Aιγπτου, χι ως Tορκοι, χι ως κεραυνς εξολοθρεων, αλλ' ως δρσος απ' ουρανο, φροντες εις τους Aιγυπτους τα φτα και την ελευθεραν. H Aγυπτος, ταν φωτισθ, θλει ββαια εκδικσει και τα ιδικ μου αματα. M' λον τοτο, εις τας χερας σας εναι, τκνα μου, να επιταχνετε την εκδκησιν τατην· εις τας χερας σας εναι να ιατρεσετε το γρηγορτερον τας πληγς μου, να με εκδσετε χωρς αργοποραν απ τα σχισμνα τοτα και μεμολυσμνα ρκια, και να με στολσετε πλιν με την αρχααν μου δξαν. Tι λγετε; κινοσιν εις λεον τας ακος σας οι στεναγμο και τα δκρυα της ελεεινς μητρς σας, τους οφθαλμος σας, αι πληγα και τα αματα εις τα οποα με εβπτισεν η τουρκικ απανθρωπα; δεν μεινε πλον εις τας καρδας σας ουδ παραμικρς σπινθρ αγπης προς εμ την αθλαν μητρα σας

     Kαι τατα μεν λγει προς ημς λους τους Γραικος κλαουσα και οδυρομνη η κοιν των Γραικν μτηρ και πατρς, η δυστυχς Eλλς. Aλλ' ημες τι χομεν να αποκριθμεν προς αυτν; Θλομεν ρα φρξει τας ακος εις τους στεναγμος της, και σφαλσει τους οφθαλμος δια να μη βλπωμεν τας αιματωμνας αυτς πληγς; Mη γνοιτο! φλοι και συμπατριται. στις εξ ημν χει τοιατην σπλαγχνον ψυχν, εκενος απγονος των παλαιν Eλλνων γνσιος δεν εναι, μτε πρπει εις αυτν το να ονομζεται Γραικς. Eκενος εναι νανδρον και ευτελς ανδρποδον, ξιος να ραπζεται και να ξυλοκοπται ως λογον κτνος απ τους σκληρος Mουσουλμνους. Δια τους οικτιρμος του Θεο, λληνες, τοιοτον επιτδειον καιρν μην αμελσωμεν, αν δεν θλωμεν να μενωμεν αιωνως δολοι. Tς εξ ημν δεν εδοκμασε την απνθρωπον αγριτητα και ασπλαγχναν της διεστραμμνης των Oσμανλδων γενες; Aυτο δραμον απ την Σκυθαν εις την Eλλδα ως κλπται και ληστα, και μας εγμνωσαν απ την προγονικν ημν δξαν. Aυτο μας μεταχειρζονται ως λογα κτνη, μας καταβαρνουσι με φρους ανυποφρους, τους κπους των χειρν ημν και τους ιδρτας του προσπου κατατργουσιν αναισχντως. Hμες ποιμανομεν, και αυτο σφζουσι τα πρβατα των ποιμνων ημν· ημες σπερομεν, και αυτο τρυγσι, μην αφνοντες εις ημς μτε σον αρκε εις το να θεραπεσωμεν την πεναν ημν· ημες ποτζομεν, και αυτο μας στεροσι και σον χρειζεται δια να σβσωμεν την δψαν ημν. Aυτο μας εγγζουσι καθ' ημραν την τιμν, μας ενοχλοσι και εις αυτν ημν την σεβσμιον θρησκεαν. Tους ιερος ημν ναος μετβαλον εις τζαμα, και μη αρκομενοι εις το να μας στεροσι τα αναγκαα μσα του να συστσωμεν σχολεα εις ανατροφν και φωτισμν των ημετρων τκνων, μας αρπζουσιν απ τους πατρικος κλπους και αυτ τα τκνα, δια να τα κατηχσιν εις την θρησκεαν του Mωμεθ, να τα μεταχειρζωνται... ω Γραικο, και πς να προφρη το στμα μου τοιατην των Γραικν καταισχνην; δια να τα μεταχειρζωνται εις τας ασελγες και παρανμους αυτν ηδονς. Mας κρνουσιν αδκως, και μας στεροσι την ζων χωρς λεον κρσιν. Eις τας κεφαλς των δυστυχν Γραικν πεσαν σμερον λαι αι φρικτα εκεναι κατραι, με τας οποας ο Θες εφοβριζε πλαι τους Iουδαους. Παραβλετε, φλοι και αδελφο, με την παροσαν των Γραικν κατστασιν σα προς εκενους λεγεν ο Θες δια του Mωυσως: «Kαι λατρεσεις τοις εχθρος σου, ους εξαποστελε κριος επ σε εν δψει και εν γυμντητι, και εν εκλεψει πντων. Kαι επιθσει κλοιν σιδηρον επ τον τρχηλν σου, ως αν εξολοθρεση σε. Eπξει επ σε Kριος θνος μακρθεν απ' εσχτου της γης, ωσε ρμημα αετο, θνος, ο ουκ αν ακοση της φωνς αυτο, θνος αναιδς προσπω, στις ου θαυμσει πρσωπον πρεσβτου, και νον ουκ ελεσει. Kαι κατδεται τα κγονα των κτηνν σου, και τα γεννματα της γης σου, στε μη καταλιπεν σοι στον, ονον, λαιον, τα βουκλια των βον σου, και τα πομνια των προβτων σου, ως αν απολση σε και εκτρψη σε εν ταις πλεσ σου*». Eξ αιτας των Tορκων η κοιν πατρς ημν, η πατρς των τεχνν και των επιστημν, η πατρς των φιλοσφων και των ηρων, γινε σμερον κατοικητριον της αμαθας και βαρβαρτητος, αληθς σπλαιον ληστν, των και απ' αυτος τους ληστς αναιδεστρων Oσμανλδων. Δια τους Tορκους ονειδιζμεθα και καταφρονομεθα απ τους Eυρωπαους, οι οποοι χωρς τα φτα της Eλλδος θελον σως ακμη κοιμσθαι εις τον σκτον της προγονικς αυτν βαρβαρτητος. Tοιατα και τοσατα, φλοι και αδελφο, επθομεν απ το απνθρωπον γνος των Mουσουλμνων.

     Aλλ' εναι ασυγκρτως δειντερα σα κινδυνεομεν τι να πθωμεν απ' αυτος. Oι Tορκοι σμερον εναι πληροφορημνοι τι αισθανμεθα πλον παρ ποτ του τυραννικο αυτν ζυγο το βρος. Eξερουσι καλτατα τι τους μισομεν και απ' αυτν τον θνατον περισστερον. Tους εδδαξεν η περα, τι οι εχθρο των εναι φλοι, και οι φλοι των εχθρο ημτεροι. Aνοξατε τους οφθαλμος, Γραικο, και κατανοσατε εις ποον φοβερτατον κνδυνον ευρσκεται το ταλαπωρον ημν γνος. O καιρς σως δεν εναι μακρν, οπταν νας αιμοβρος Σουλτνος, δια να ελευθερωθ απ πσαν υποψαν, θλει, ως λλος Hρδης, αποφασσει την φονοκτοναν λων ομο των Γραικν. Tο σπλαγχνον γνος των Mουσουλμνων εναι μαθημνον να τρφεται με αματα, να κυλεται εις τα αματα. Aματα, και πλιν αματα χρειζονται δια να σβσουν την δψαν των αγριοτρων και παρ τους λκους Aγαρηνν.

     Δια τους οικτιρμος του Θεο, Γραικο, μην αφσωμεν να μας φγη απ τας χερας ο αρμδιος οτος καιρς, τον οποον προσφρει εις των Γραικν το γνος, η λωσις της Aιγπτου. σοι ευρσκεσθε εις Aγυπτον μιμθητε τας ανδραγαθας των Γλλων, οι οποοι, δια το να εμιμθησαν τους προγνους ημν, φθασαν εις της δξης τον αντατον βαθμν. σοι εσθε την ηλικαν νετεροι, προθυμθητε να μθετε απ τους σοφος Γλλους την Tακτικν, γουν την επιστμην του πολμου, επιστμην η οποα πολλαπλασιζει την φυσικν δναμιν, αυξνει το θρσος και την ανδρεαν, επιστμην, εις ολγα λγια, αναγκαιοττην εις εκενους, σοι θλουσι να ζσιν ελεθεροι. Eυταξα, ομνοια, σμπνοια μετ' αλλλων, ζλος ελευθερας θερμτατος, υποταγ εις τους νμους, αγπη θερμ και φιλα δολος προς τους Γλλους, ειρνη μετ των κατοκων της Aιγπτου, τους οποους, επειδ υπετχθησαν και αυτο εις τους νμους, εκδυθντες την τουρκικν αγριτητα, ως Tορκους πλον να στοχζεσθε δεν εναι δκαιον: τατα χρειζονται, φλοι και αδελφο, δια να αυξση η δναμις και το κρτος σας, δια να βρξη επνω εις τα πλα σας λας τας ευλογας του ουρανο ο θες των δυνμεων, και να σας καταστση ρωας ανικτους, καθς σαν οι πργονο σας εν σω εκυβερνντο απ νμους καλος, εν σω σαν στολισμνοι με θη χρηστ.

     σοι δε ευρσκεσθε διασκορπισμνοι εις την Eλλδα, μρος μεν δρμετε με προθυμαν και γρηγορτητα εις την Aγυπτον, δια να αυξσετε τον αριθμν των αδελφν σας. Yπηρετσατε τους Γλλους με προθυμαν, προσφρετε εις αυτος τα προς ζων αναγκαα. Bοηθσατε με τα καρβια, με τας χερας, με τας καρδας, και με την ζων σας αυτν, αν η χρεα το καλση, τους φλους του Eλληνικο γνους, εις την παντελ της Aιγπτου κατσχεσιν, της οποας η ελευθερα εναι της Eλλδος λης κοιν σωτηρα. Eις την Aγυπτον, αφ' ο ημαυρθη των Aθηνν η δξα, κατφυγον αι τχναι και επιστμαι, και ανζησαν πλιν το δετερον οι Γραικο, συστσαντες ακαδημας, συναθροσαντες βιβλιοθκας θαυμαστς, τας οποας πειτα κατκαυσαν οι εχθρο του Eλληνικο γνους, οι σημερινο τραννοι της Eλλδος· Aπ την Aγυπτον και πλιν ας αναφθσι τα φτα, τα οποα χουσι να φωτσουν και τρτον τους Γραικος. Tο δε λοιπν μρος μενατε εις την Eλλδα εξωπλισμνοι, και τοιμοι να δεχθτε τους ελευθερωτς της Eλλδος τους Γλλους, και τους φλους των Γλλων και συμμχους, τους στρατιτας του κραταιο Aυτοκρτορος της Pωσας, κληρονμου της δξης και της αρετς των αειμνστων αυτο προπατρων. Oι Hπειρται ενθυμθητε τα κατορθματα των προγνων σας. Eσες και παλαι εφνητε ανδρεοι, και σμερον ακμην εδεξατε με τας κατ των αγρων Πασδων νκας, τι δεν εχσατε την προγονικν σας μεγαλοψυχαν. Oι Θεσσαλο και οι Mακεδνες ενθυμθητε τι οι πργονο σας κατετρπωσαν τον Δαρεον, στις τον ασυγκρτως φοβερτερος βασιλες απ τον σημερινν νανδρον και γυναικδη τραννον της Eλλδος. Oι Πελοποννσιοι και οι λοιπο λληνες μη λησμονσετε τα τρπαια, σα κατ των βαρβρων ανστησαν οι προπτορς σας· και σεις ανεξαιρτως οι Mανται συλλογσθητε τι εσθε αμα Σπαρτιατν· λοι ομο, σοι με το λαμπρν νομα των Γραικν δοξζεσθε, βλετε καλ εις τον νου σας τι αφ' σας δυστυχας δναται να πθη ο νθρωπος η πλον απαρηγρητος εναι η δουλεα· τι ο δολος μτ' αρετν, μτε τιμν ουδεμαν δναται να αποκτση· τι σιμ εις τλλα κακ σα καθ' εκστην πσχει απ τον τραννον, υποφρει ακμη και την καταφρνησιν λων των λλων εθνν, την φοβερν καταισχνην του να λογζεται κτνος λογον, και χι νθρωπος. Φλοι και αδελφο, μη φοβθητε παντπασι τους Tορκους. Aυτο δεν εναι πλον ,τι σαν προ τριακοσων χρνων. Aυτο εξερουν να φονεωσιν εις τας πλεις, εις τας αγορς, ανθρπους ειρηνικος και απλους· αλλ' εις την στρατιν, κατ πρσωπον του εχθρο, γνονται και απ' αυτς τας γυνακας ανανδρτεροι, καθς η περα σς επληροφρησε περ τοτου, καθς πολλκις τους δετε φεγοντας ως λαγωος απ προσπου των Γραικν.

     Πολεμσατε λοιπν, ω μεγαλψυχα και γενναα τκνα των Παλαιν Eλλνων, λοι ομο ενωμνοι τους βαρβρους της Eλλδος τυρννους. O κπος εναι μικρς παραβαλλμενος με την δξαν, η οποα θλει σς εξισσει με τους ρωας του Mαραθνος, της Σαλαμνος, των Πλαταιν, των Θερμοπυλν, τους ακαταμαχτους προγνους σας. Aλλ τι λγω  θ λ ε ι   σ ς   ε ξ ι σ σ ε ι; Tων Tορκων ο διωγμς απ την Eλλδα θλει σς καταστσει ενδοξοτρους και απ' αυτος τους Mιλτιδας, τους Θεμιστοκλας, τους Λεωνδας· επειδ ευκολτερον εναι να εμποδση τις την αρχν τον εχθρν να εισλθη εις την κατοικαν του, παρ το να τον διξη αφ' ο χρνους πολλος ριζωθ εις αυτν.

     Πολεμσατε, φλοι και αδελφο, τους απανθρπους και σκληρος Tορκους· χι μως ως Tορκους, χι ως φονες, αλλ' ως γενναοι της ελευθερας στρατιται, ως υπερασπιστα της ιερς ημν θρησκεας και της πατρδος. Xσατε χωρς λεον το αμα των εχθρν, σους ερετε εξωπλισμνους κατ της ελευθερας, και ετομους να σας στερσωσι την ζων. Aς αποθνη στις τυραννικς σφγγει των Γραικν τας αλσεις, και τους εμποδζει να ρξωσι τα δεσμ των. Aλλ σπλαγχνσθητε τον συχον Tορκον, στις ζητε την σωτηραν του με την φυγν, ευαρεστεται να μενη εις την Eλλδα, υποτασσμενος εις νμους δικαους, και γευμενος και αυτς τους καρπος της ελευθερας, καθς οι Γραικο, καθς και αυτο της Aιγπτου οι Tορκοι. Aς ναι η εκδκησις ημν φοβερ, αλλ' ας γνη με δικαιοσνην. Aς δεξωμεν εις το γριον των Mουσουλμνων γνος, τι μνη της ελευθερας η επιθυμα, και χι η δψα του φνου και της αρπαγς μς εξπλισε τας χερας. Aς μθωσιν οι απνθρωποι Tορκοι απ την ημετραν φιλανθρωπαν, τι δια να πασωμεν τας καθημερινς αδικας, την καθημερινν κχυσιν του Eλληνικο αματος, αναγκαζμεθα προς καιρν να χσωμεν ολγον τουρκικν αμα.

     Nαι, φλοι και συμπατριται, ολγον αμα τουρκικν θλει ρεσει, διτι ολγοι Tορκοι θλουσι τολμσει να αντισταθον εις των Γραικν την ευψυχαν. Aυτο, χι μνον χασαν την παλαιν αυτν ανδρεαν, αλλ' χουσιν ακμη νεαρ προ οφθαλμν τα παραδεγματα τοσοτων Hγεμονιν της Eυρπης, τας οποας η ευμετβολος τχη παντελς αντρεψεν, σφοδρς εκλνησεν. Aυτς ο κοινς των Tορκων λας, βεβαρυμνοι απ τον ανυπφορον της δουλεας ζυγν, ολγον θλουσι φροντσει δια τον κρημνισμν του τυρννου. Tλος πντων και αυτο της ανατολικς και δυτικς Tουρκας σατρπαι, οι οποοι και τρα ρχησαν να καταφρονσι τας προσταγς του Σουλτνου, θλουν επιταχνει την πτσιν του. λα τατα συντρχουσι με την ευψυχαν των Γραικν εις το να καταπλξωσι τον νανδρον τραννον της Eλλδος, ο οποος αδκως κατχει ξνον θρνον, περικυκλωμνος, ως λλος Σαρδανπαλος, απ γυνακας και ευνοχους, ο οποος εξησθενημνος και την ψυχν και το σμα, απ των ηδονν την κατχρησιν, δεν τολμ μτε την θραν του παλατου του να εξλθη, δια να δεξη καν εικνα στρατηγο κατ των εχθρν του. O καιρς, φλοι και συμπατριται, της καταστροφς του τυρννου εναι τσον αρμδιος, στε θλει πληρωθ εις ημς το προφητικν λγιον,  ε ς   δ ι ξ ε τ α ι   χ ι λ ο υ ς.
    
Eπικαλεσμενοι λοιπν την εξ ουρανο βοθειαν, και ασπασμενοι ες τον λλον με τα δκρυα της ελπδος και της χαρς, οι νοι με τα πλα, οι γροντες με τας ευχς και τας παραινσεις, οι ιερες με τας ευλογας και τας προς θεν δεσεις, λοι ομο ενωμνοι, γενναοι του ελληνικο ονματος κληρονμοι, πολεμσατε γενναως περ πστεως, περ πατρδος, περ γυναικν, περ τκνων, περ πσης της παροσης και της επερχομνης γενες των Γραικν, τον τρισβρβαρον, τον σπλαγχνον τραννον της Eλλδος, αν θλετε να φαντε ξιοι των παλαιν Eλλνων απγονοι, αν θλετε να αφσετε, ως εκενοι, το νομ σας αεμνηστον εις τους αινας των αινων.
     Γνοιτο!
                                                           
Aτρμητος

                                                                     ο εκ Mαραθνος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers