-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Lovecraft Howard Phillips ':

     Γοργνες και Σειρνες και Χμαιρες -φοβερς ιστορες της Κελαινος και των Αρπυιν- μπορε ν' αναπτσσονται στη σφαρα της δεισιδαιμονας, αλλ κποτε υπρξαν, Εναι πρτυπα, προπλσματα τα αρχτυπα υπρχουν μσα μας και εναι αινια, Πς αλλις θα μποροσε η αφγηση αυτν που, ταν εμαστε σε εγργορση, αναγνωρζουμε σαν αναληθ, να μας επηρεζουνε; Μπως αντιλαμβανμαστε σωματικ τον τρμο απ ττοια αντικεμενα, θεωρντας τα ικαν να μας βλψουν σε φυσικ εππεδο; Ω, κθε λλο! Αυτο οι τρμοι πηγανουν πολ πσω στο χρνο.

Υπρχουν πριν απ το σμα - και χωρς το σμα θα ταν οι διοι, αν το εδος του φβου που αναλεται εδ εναι καθαρ διανοητικ. αν εναι πανσχυρος σε αναλογα πως εναι και στοχος πνω στη γη αν προηγεται απ την περοδο της αναμρτητης βρεφικς ηλικας μας, εναι ερωτματα στα οποα η απντηση μπορε να μας βοηθσει να σχηματσουμε μια εικνα για την προκοσμικ κατστα-σ μας και να ρξουμε επιτλους μια κλεφτ ματι στη σκιδη γη πριν απ την παρξ μας...

                     ΤΣΑΡΛΣ ΛΑΜΠ: "Μγισσες Κι 'Αλλοι Σκοτεινο Φβοι"


                                                       Ι

     Αν ο ταξιδιτης στη Βρεια Μασαχουστη πρει λθος στροφ στο σταυροδρμι του 'Αλσμπουρι Πικ, λγο,ξω απ το Ντινς Κρνερς, φτνει σε μιαν απομονωμνη και παρξενη περιοχ. Το δαφος γνεται λο και πιο ανηφορικ κι οι σκεπασμνοι με ρεκια πτρινοι φρκτες στριμχνονται λο και πιο κοντ στ' αυλκια του στριφογυριστο χωματδρομου. Τα δντρα στ' απλχωρα δση γρω φαντζουνε πελρια και τ' αγριχορτα, οι βλτοι και τα χαμδεντρα φυτρνουνε πιο οργιαστικ απ' σο περιμνει κανες σε κατοικημνες περιοχς. Αντθετα, τα καλλιεργημνα χωρφια φανονται παρδοξα λγα και χρσα, εν τα αραι σκορπισμνα σπτια δημιουργον μιαν αλλκοτα ομοιμορφη εντπωση γηραιτητας, εξαθλωσης κι ερμωσης. Για κποιον ανεξγητο λγο, ο περαστικς διστζει να ζητσει οδηγες απ τις ζαρωμνες, μοναχικς φιγορες που συναντ σε μισογκρεμισμνα κατφλια πνω στα επικλιν, δισπαρτα με πτρες λιβδια. Αυτς οι φιγορες εναι τσο αθρυβες και φευγαλες, στε νιθει αντιμτωπος με απαγορευμνα πργματα, που θα 'τανε καλτερα ν' αποφγει κθε επαφ. Οταν μια ανηφρα του δρμου φρνει στ' οπτικ του πεδο τα βουν πρα απ τα πυκν δση, αυτ το ασθημα ακατανητου φβου δυναμνει. Οι κορφς εναι πολ στρογγυλεμνες και συμμετρικς, μη δνοντας ασθηση παρηγορις και φυσικτητας, εν, μερικς φορς, ο ουρανς τονζει με ιδιατερη καθαρτητα τους αλλκοτους κκλους των ψηλν πτρινων στηλν που τις στεφαννουν.

     Λαγκδια και βαθις ρεματις του κβουν το δρμο κι οι κακοφτιαγμνες ξλινες γφυρες απ πνω τους φανονται απειλητικς. 'Οταν ο δρμος κατηφορζει πλι, περνει ανμεσα σε βλτους που γεννον ενστικτδη απχθεια και σχεδν φρκη τη νχτα, ταν αθατα νυχτοπολια φλυαρον κι οι πυγολαμπδες βγανουν σε ασλληπτους αριθμος να χορψουν στους βραχνος, ανατριχιαστικ επμονους ρυθμος των βατρχων. Η λεπτ, λαμπερ γραμμ του ψλτερου κομματιο του Μισκατνικ θυμζει φδι κυλντας στους πρποδες των καταραμνων βουνν που κρβουν τις πηγς του.

     Πλησιζοντας, οι δασωμνες πλαγις των βουνν τραβονε τη προσοχ του περαστικο περισστερο κι απ τις στεφανωμνες με κολνες κορυφς. Αυτς οι πλαγις δεσπζουν τσο σκοτεινς και δυσοωνες, στε εχεται κανες να μεναν μακρι του. ωστσο, δεν υπρχει τρπος να τις ποφγει. Πρα απ μια σκεπαστ γφυρα αντικρζει να μικρ χωρι, στριμωγμνο ανμεσα στο ποτμι και την κατακρυφη πλαγι του Στρογγυλο Βουνο, και ξαφνιζεται βλποντας τις κεκλιμνες σκεπς που μαρτυρον μια αρχιτεκτονικ ακμα παλιτερη και απ εκενη της γειτονικς περιοχς. Σγουρα θ' ανατριχισει ανακαλπτοντας τι τα περισστερα σπτια εναι ρημα κι ετοιμρροπα και η εκκλησα με το ραγισμνο καμπαναρι φιλοξενε το μοναδικ, τσαπατσολικο εμπορικ του χωριο. Νιθει δος φτνοντας στο σκοτειν τονελ της γφυρας κι ωστσο δεν μπορε να το αποφγει. Μλις περσει απναντι, αντιλαμβνεται μιαν ανεπασθητη αλλ' απασια μυρωδι γρω απ το δρμο του χωριο, σαν απ συγκεντρωμνη μοχλα κι αποσνθεση αινων. Βγανοντας, τονε κυριεει βαθι ανακοφιση. Ακολουθντας το στεν δρμο γρω απ τους πρποδες των λφων και μσα στην εππεδη περιοχ ανμεσ τους, ξαναβγανει στη δημοσι για το 'Αλσμπουρι Πικ. Μνο εκ των υστρων σως μθει τι πρασε απ το Ντνγουιτς.

     Οι ξνοι επισκπτονται το Ντνγουιτς σο πιο σπνια γνεται. Απ κποια στιγμ και μετ γκρεμστηκαν λες οι πινακδες που δειχναν το δρμο προς τα εκε. Το τοπο, εξετζοντς το κανες με τα συνηθισμνα αισθητικ κριτρια, εναι ιδιατερα μορφο. Κι μως, δεν προσελκει καλλιτχνες παραθεριστς. Πριν δο αινες, ταν οι νθρωποι δεν περιγελοσαν πργματα πως η μαγεα, η λατρεα του Σαταν και οι αφσικες παρουσες στα δση, αυτο ταν οι λγοι που απφευγαν την περιοχ. Στο δικ μας αινα της λογικς αφο ο τρμος του Ντνγουιτς στα 1928 αποσιωπθηκε απ' αυτος που νοιζονταν για την ευημερα ολκληρου του κσμου ο κσμος το αποφεγει χωρς να ξρει ακριβς το γιατ. σως νας λγος μολοντι δεν ισχει για τους ανυποψαστους ξνους εναι τι οι ντπιοι εναι απτοκρουστικ ξεπεσμνοι, χοντας τραβξει μακρι στο μονοπτι της παλινδρμησης που εναι τσο συνηθισμνη σε πολλ απομονωμνα μρη της Νας Αγγλας. χουν καταλξει ν' αποτελον μια ξεχωριστ φυλ, με οφθαλμοφαν διανοητικ και σωματικ σημδια του εκφυλισμο και της ενδογαμας. Ο μσος ρος του δεκτη νοημοσνης τους εναι αξιοθρνητα χαμηλς, εν τα χρονικ τους ξεχειλζουν απ ωμ μοχθηρτητα και μισοκαλυμμνους φνους, αιμομειξες και εγκλματα της πιο ακατονμαστης βιαιτητας και διαστροφς. Η παλι τξη των ευγενν, που αποτελεται απ δο τρεις παλις οικογνειες που ρθαν απ το Σλεμ στα 1692, κρατθηκε κπως ψηλτερα απ το γενικ εππεδο της παρακμς, μολοντι πολλ παρακλδια της καταποντστηκαν μσα στη χυδαα μζα, τσο βαθι, στε μνο τα ονματ τους μαρτυρον την καταγωγ που ντροπιζουν. Μερικο απ τους Γουτλι και τους Μπσοπ στλνουν ακμα τους πρωττοκους γιους τους στα πανεπιστμια Χρβαρντ και Μισκατνικ, αν κι αυτο οι γιοι σπνια επιστρφουν στις μουχλιασμνες σκεπς κτω απ τις οποες γεννθηκαν αυτο κι οι πργονο τους.

     Κανες, οτε καν αυτο που γνωρζουν τον πρσφατο τρμο, δε μπορε να καταλβει τι συμβανει με το Ντνγουιτς. Παλιο θρλοι μιλον για ανερες τελετς και μυστικς συνξεις των Ινδινων, στις οποες καλοσαν α.ιοταγορευμνες σκοτεινς μορφς α.ιοτ τους ψηλος στρογγυλος λφους, εν στις φρενιασμνες προσευχς τους απαντοσαν δυνατο τριγμο και υπκωφα βουητ απ τα γκατα της γης. Το 1747 ο αιδεσιμτατος Χντλεη, νεοφερμνος στην προτεσταντικ εκκλησα του Ντνγουιτς, κανε ν αξιομνημνευτο κρυγμα με θμα τη κοντιν παρουσα του 'Αρχοντα του Σκτους και των δαιμνων του. Επε τα εξς:

   "Οι Βλσφημοι Δαμονες της Κλασης εμφανζονται τσο συχν στο χωρι μας στε δεν μποτορομε να το αγνοσουμε. Οι επρατες Φωνς του Αζαζλ και του Μπουζραλ, του Βελζεβολ και του Βελιλ ακογονται απ τα Τρσβαθα της Γης, πως μπορον να βεβαισουν πολλο αξιπιστοι Μρτυρες που ζουν ακμα. Εγ ο διος κουσα μια Συνομιλα Μοχθηρν Δυνμεων στο Λφο πσω απ το Σπτι μου πριν απ δεκαπντε μρες περπου, ακογονταν Κροταλσματα και Συρσματα, Βογκητ, Σκληργματα και Σφυργματα που καννα Πλσμα του Κσμου μας δε μπορε να παραγγει και που δε μπορε να προρχονταν παρ απ τις Αβσσους που μνο η Μαρη Μαγεα μπορε ν' αποκαλψει και μνο ο Διβολος να ξεκλειδσει".

     Ο κριος Χντλε εξαφανστηκε λγο μετ που εκφνησε αυτ το κρυγμα, αλλ το κεμενο, τυπωμνο στο Σπρνγκφιλντ, σζεται ακμα. Οι θρυβοι στους λφους συνεχστηκαν ν' αναφρονται τα επμενα χρνια κι αποτελον ακμα μυστριο για τους γεωλγους και τους φυσιογρφους.

     'Αλλες παραδσεις αναφρουν μια εμετικ δυσωδα κοντ στους κκλους των πτρινων στηλν που στεφαννουν τους λφους και ορμητικς αρινες παρουσες, που ακογονται αμυδρ ορισμνες ρες απ κποια συγκεκριμνα σημεα στα βθη των μεγλων φαραγγιν, εν πολλο προσπαθον ακμα να εξηγσουν τη «Πστα Του Διαβλου» μια ανεμοδαρμνη, καψαλισμνη βουνοπλαγι που δε φυτρνει οτ' να δντρο, θμνος αγριχορτο. Τλος, οι ντπιοι φοβονται θανσιμα τα πολυριθμα νυχτοπολια που σκοζουν τις ζεστς νχτες. Τα θεωρον ψυχοπομπος που περιμνουν τις ψυχς των ετοιμοθνατων, συγχρονζοντας τα απκοσμα κρωξματ τους με τη κοφτ ανσα του αρρστου. Αν καταφρουν ν' αρπξουν την ψυχ που φεγει απ το σμα, φτερουγζουν μακρι τερερζοντας να σατανικ γλιο. αλλ, αν αποτχουνε, βυθζονται σταδιακ σε μιαν απoγoητευμνη σιωπ.

     Αυτο οι θρλοι, φυσικ, εναι γελοοι κι εξωφρενικο, αφο προρχονται απ μια ξεχασμνη αρχαιτητα. Και πργματι, το Ντνγουιτς εναι εξωφρενικ παλι -πολ αρχαιτερο απ οποιαδποτε κοιντητα βρσκεται σ' ακτνα τριντα μιλων απ' αυτ. Στα ντια του χωριο μπορε κανες να δει τους τοχους του υπογεου και την καμινδα ενς παλιο πρεσβυτερου που χτστηκε πριν το 1700, εν τα ερεπια του μλου στους καταρρκτες, που χτστηκε το 1806, εναι το πιο σγχρονο ργο της αρχιτεκτονικς στο χωρι. Η βιομηχανα δεν νθισε εδ και το πρασμ της απ το Ντνγουιτς το δκατο νατο αινα αποδεχτηκε βραχβιο. Παλιτερα απ' λα εναι τα μεγλα δαχτυλδια των πτρινων στηλν στις κορφς των βουνν, αλλ αυτ αποδδονται περισστερο στους Ινδινους παρ στους αποκους. Σωρο σκελετν και κρανων, που βρθηκαν μσα σ' αυτος τους κκλους και γρω απ τον ογκδη εππεδο βρχο στο λφο Σντινελ, υποστηρζουν τις τοπικς δοξασες τι αυτ ταν κποτε τα νεκροταφεα γνωστων φυλν. πολλο εθνολγοι, ωστσο, απορρπτοντας σαν απθανη αυτ τη θεωρα, επιμνουν να τα θεωρον απομεινρια της Καυκσιας φυλς.

                                                       ΙΙ

     Στη περιφρεια του Ντνγουιτς, σε μια μεγλη και μισοερειπωμνη αγροικα που ταν χτισμνη πνω σε μια πλαγι, τσσερα μλια απ το χωρι κι ενμισι απ τον κοντιντερο γετονα, γεννθηκε ο Γουλμπουρ Γουτλι στις πντε το πρω της Κυριακς, 2 Φλεβρη 1913. 'Ολοι θυμονταν την ημερομηνα, επειδ, εκτς του τι ταν η Υπαπαντ την οποα οι κτοικοι του Ντνγουιτς γιορτζουν μυστηριωδς μ' λλο νομα χησαν γι' λλη μια φορ οι υπκωφοι θρυβοι στους λφους κι λα τα σκυλι της γρω περιοχς γβγιζαν αδικοπα λη τη νχτα της παραμονς. Λιγτερην ασθηση προκλεσε το γεγονς τι η μητρα ταν απγονη των εκφυλισμνων Γουτλι μια κπως παραμορφωμνη, σχημη κι χρωμη γυνακα γρω στα τριντα πντε, που ζοσε με τον ηλικιωμνο και μιστρελο πατρα της, που στα νιτα του θεωρονταν πρωταγωνιστς σε φρικτς ιστορες μαγεας. Η Λαβνια Γουτλι δεν ταν παντρεμμνη, αλλ, πως συνηθιζταν στη περιοχ, δε προσπθησε ν' αποκηρξει το παιδ. Οι ντπιοι μποροσαν -πως κι καναν- να υποθσουν ,τι θλανε. Αντθετα, εκενη φαινταν ανεξγητα περφανη για το μελαψ, τραγμορφο βρφος που 'κανε τσην αντθεση με το δικ της αρρωστημνο αλμπινισμ (Σημ. Αλμπινισμς Αλφισμς: οργανικ ανωμαλα που χαρακτηρζεται απ την πλρη λλειψη χρωστικν ουσιν στο δρμα και τα μαλλι και τα κοκκινωπ μτια) και πολλο την κουγαν να μουρμουρζει παρξενες προφητεες για τις ασυνθιστες δυνμεις και το συνταρακτικ μλλον του.

     Μα τοτη η συμπεριφορ εναι αναμενμενη απ να μοναχικ πλσμα σαν τη Λαβνια, που συνθιζε να περιπλανιται στους λφους μσα στις καταιγδες και να προσπαθε να διαβσει τα βλσφημα βιβλα που εχε κληρονομσει ο πατρας της απ δυο γενις Γουτλι και που διαλονταν πια απ τη φθορ και το σαρκι. Δεν εχε πει ποτ στο σχολεο, το μυαλ της μως ξεχελιζε απ ασνδετα αποσπσματα της αρχαας γνσης που της δδαξε ο πατρας της. 'Ολοι απφευγαν το απομακρυσμνο αγροτσπιτο εξαιτας της φμης του γερο-Γουτλι, πως ασχολιταν με τη μαρη μαγεα κι ο ανεξγητος, φρικτς θνατος της γυνακας του, ταν η Λαβνια ταν δδεκα χρονν, δεν εχε βελτισει φυσικ τη φμη του. Μνη μσα σε παρξενες επιρρος, η Λαβνια περνοσε το χρνο της με αλλκοτες και μεγαλεπβολες ονειροπολσεις κι ασυνθιστες ασχολες. Εξλλου, δεν εχε και πολλς δουλεις στο αγροτσπιτο, που ακμα κι η στοιχειδης τξη και καθαριτητα εχαν εκλεψει προ πολλο.
     Μια φοβερ κραυγ κλυψε ακμα και τους θορβους του λφου και τ' αλυχτσματα των σκυλιν το χραμα που γεννθηκε ο Γουλμπουρ, αλλ κανες γιατρς μαμ δεν παραβρθηκε στην φιξ του. Οι γετονες δε μθανε γι' αυτν παρ μια βδομδα αργτερα, ταν ο γερο-Γουτλι οδγησε το λκηθρ του μες στο χινι ως το κντρο του Ντνγουιτς και κουβντιασε ασυνρτητα με την ομδα των αργσχολων που μαζεονταν στο. παντοπωλεο του Οσμπορν. Ο ηλικιωμνος ντρας φαινταν αλλαγμνος -εχε προστεθε λλο να στοιχεο στη μυστικοπθεια του ταραγμνου μυαλο του, μετατρποντς τον σιγ-σιγ απ πηγ σε αντικεμενο του φβου, μολοντι δεν ταν απ' αυτος που θα συγχυζταν απ να συνηθισμνο οικογενειακ γεγονς. Μσα σ' λ' αυτ επδειξε κποια χνη της περηφνειας που 'γινε αργτερα πιο αντιληπτ στη στση της κρης του. Αυτ που επε για τον πατρα του παιδιο χαρχτηκαν ανεξτηλα στη μνμη των ακροατν του.

 -"Δε με νοιζει τι σκφτονται οι λλοι, αν το αγρι της Λαβνια μοιαζε με τον πατρα του, δε θα μοιαζε με τποτα που ξρουμε. Εναι κουτ να πιστεετε τι μνο οι ντπιοι εναι καλο. Η Λαβνια χει διαβσει κι χει δει πργματα που οι περισστεροι απ σας δεν τολμτε οτε να ψιθυρσετε. Σας λω, ο ντρας της εναι απ τους καλτερους που υπρχουν απ' αυτ τη μερι του 'Αλσμπουρι κι αν ξρατε για τους λφους σα ξρω γω, δε θα ζητοσατε καλτερη εκκλησα για το γμο της. να θα σας πω μνο: κποια μρα θ' ακοσετε το γιο της να καλε τον πατρα του απ την κορυφ του λφου Σντινελ"!

     Οι μνοι που εδαν τον Γουλμπουρ στη διρκεια του πρτου μνα της ζως του ταν ο Ζαχαρας Γουτλι, απ το υγις παρακλδι της οικογνειας κι η γυνακα του Ερλ Σγιερ, η Μμι Μπσοπ. Η επσκεψη της Μμι γινε απ καθαρ περιργεια και δικαιθηκε με το παραπνω απ τις ιστορες που εχε να διηγηθε, αλλ ο Ζαχαρας εχε πει να παραδσει να ζευγρι γελδες που ο γερο-Γουτλι εχε αγορσει απ τον Κρτις, το γιο του. Αυτ τα δυο ταν τα πρτα απ αμτρητα γελδια που αγορστηκαν απ τη μικρ οικογνεια του Γουλμπουρ ως το 1928, αφο πρασε ο τρμος του Ντνγουιτς, ωστσο, κανες δεν εδε ποτ το σαραβαλιασμνο στβλο των Γουτλι γεμτο με ζωνταν. Κποια στιγμ, οι ντπιοι ταν αρκετ περεργοι στε ν' ανβουν κρυφ και να μετρσουν το κοπδι που βοσκε νωθρ στην απτομη πλαγι πνω απ το παλι αγροτσπιτο. δε βρκαν πνω απ δκα δδεκα λιπσαρκα, αναιμικ ζωνταν. Προφανς, κποια μλυνση αρρστια -σως εξαιτας του ανθυγιεινς βοσκς των νοσηρν παρσιτων απ τα μουχλιασμνα δοκρια του βρομερο στβλου- θριζε τα ζα των Γουτλι.

     Ωστσο, παρατρησαν παρξενες ουλς, σαν τομς, στο σμα των γελαδιν και, μια δυο φορς στη διρκεια των πρτων μηνν, κποιοι επισκπτες επανε πως εδανε παρμοιες ουλς γρω στο λαιμ του πελιδνο, αξριστου γρου και της βρομερς, κατσαρομλλας αλμπνας κρης του.

     Την νοιξη μετ τη γννηση του Γουλμπουρ, η Λαβνια ξανρχισε τις συνηθισμνες τις περιπλανσεις στους λφους, κρατντας στα δυσανλογα μπρτσα της το μελαψ παιδ. Το γενικ ενδιαφρον για τους Γουτλι υποχρησε, αφο εχανε δει σχεδν λοι το παιδ και κανες δεν μπαινε στον κπο να σχολισει το πσο γργορα μεγλωνε μρα τη μρα. Η ανπτυξ του ταν πργματι πρωτοφανς, αφο τρεις μνες μετ τη γννησ του εχε το ψος και τη δναμη που σπνια βρσκει κανες σε μωρ κτω του ενς τους. Οι κινσεις, ακμα κι η φων του, δεχνανε μια πειθαρχα και σιγουρι, πολ παρξενη για μωρ και κανες δε ξαφνιστηκε τελικ ταν, σ' ηλικα εφτ μηνν, ρχισε να περπατ χωρς βοθεια, ξεπερνντας και τα τελευταα χνη του δισταγμο του στη διρκεια του επμενου μνα.

     Λγον αργτερα -και συγκεκριμνα στη γιορτ των Αγων Πντων- εμφανστηκε μια δυνατ λμψη τα μεσνυχτα στη κορυφ του λφου Σντινελ, που βρσκεται η παλι εππεδη πτρα ανμεσα στους τμβους των αρχαων σκελετν. 'Αρχισαν αρκετς συζητσεις ταν ο Σλας Μπσοπ -απ τους υγιες Μπσοπ- ανφερε πως εχε δει το αγρι ν' ανεβανει τρχοντας ορμητικ το λφο μαζ με τη μητρα του, περπου μιαν ρα πριν φανε η λμψη. Ο Σλας εχε πει να μαζψει μια ξεστρατισμνη δαμλα, αλλ παραλγο να ξεχσει την αποστολ του ταν εδε φευγαλα τις δυο φιγορες μες στο αχν φως του φαναριο του. τρεχαν αθρυβα σχεδν μσα απ τα χαμδεντρα κι ο εμβρντητος μρτυς εχε την εντπωση πως ταν εντελς γυμνο. Aργτερα επε πως σως το αγρι φοροσε κποιου εδους ζωνρι κι να σκουρχρωμο φαρδ παντελνι. Απ ττε, πντως, κανες δεν εδε ποτ τον Γουλμπτουρ να μην εναι ντυμνος και κουμπωμνος μχρι το λαιμ, εν η παραμικρ πιθαντητα ν' αποκαλυφθε μρος του σματς του τονε πλημμριζεν οργ και νευρικτητα. Η αντθεσ του με τους κουρελιρηδες συγγενες του, κανε τους πντες ν' απορον μχρι που ο τρμος του 1928 απντησε στα ερωτματ τους.

     Τον επμενο Γενρη πολ λγοι ασχολθηκαν με το γεγονς τι «το μολικο της Λαβνια» εχεν αρχσει να μιλ, μλις ντεκα μηνν. Η ομιλα του ταν αξιοθαμαστη, τσο γιατ διφερε απ το ιδωμα της περιοχς σο κι επειδ ταν απαλλαγμνη απ το παιδιστικο ψεδισμα σε βαθμ που θα 'κανε περφανο να παιδ τριν τεσσρων χρονν. Το αγρι δεν ταν φλαρο. ωστσο, ταν μιλοσε, εχε ναν αλλκοτο τνο που 'τανε πρωτκουστος στο Ντνγουιτς και τους κατοκους του. Κι η κπληξ τους δε γεννιταν μνον απ' αυτ που τον κουγαν να λει απ τις εκφρσεις που χρησιμοποιοσε, αλλ συνδεταν με τη χροι της φωνς, με τις διες τις φωνητικς του χορδς που γεννοσανε τσο παρξενο χο. Το παρουσιαστικ του εχε αποκτσει στο μεταξ μια παρξενη ωριμτητα, εν εχε το πολ μικρ πηγονι της μητρας και του παππο του, η αετσια, ρωμακ μτη του, σε συνδυασμ με την κφραση των μεγλων, σκουρχρωμων, απθμενων ματιν του του δνανε την ψη σχεδν ενλικου μ' εξαιρετικ νοημοσνη. Ωστσο, παρ τη λμψη της εξυπνδας του, ταν εξαιρετικ σχημος. Υπρχε κτι ζωδες, τραγσιο θα 'λεγε κανες, στα χοντρ του χελη, το κιτρινωπ του δρμα με τους διεσταλμνους πρους, τα τραχι σγουρ μαλλι και τ' ασυνθιστα μακρστενα αφτι του. Γργορα ρχισαν να τον αντιπαθον ακμα περισστερο απ' σο τον παππο και τη μητρα του κι λες οι συζητσεις σχετικ μ' αυτν τανε καρυκευμνες μ' αναφορς στη παλι μαγεα του γερο-Γουτλι και στο πως σεστηκαν οι λφοι ττε που εχε φωνξει το φρικτ νομα του Γιογκ Σοδθ μσα σ' να κκλο απ πτρες, κρατντας να μεγλο βιβλο ανοιχτ στα χρια του. Εξλλου, τανε και τα σκυλι: μισοσαν το αγρι, που αναγκαζταν ν' αμνεται με διφορους τρπους στις απειλητικς διαθσεις τους.

                                                     ΙΙΙ

     Στο μεταξ, ο γερο-Γουτλι συνχιζε ν' αγορζει γελδια, χωρς το κοπδι του να πληθανει ποτ. Και μια μρα, ρχισε να κβει ξλα και καταπιστηκε με την επισκευ των τμημτων του αγροτσπιτου που εχανε πσει σ' αχρηστα. ταν νετο οικοδμημα με κεκλιμνη σκεπ και με το πσω μρος του, κυριολεκτικ σκαμμνο μες στη βραχδη πλαγι. Τα τρα λιγτερο καταστρεμμνα δωμτια του ισογεου ταν αρκετ για τις ανγκες του διου και της κρης του. Πντως, πρπει να 'χεν εκπληκτικ αποθματα δναμης για να φρει σε πρας τσο σκληρ δουλει και μολοντι εξακολουθοσε να μουρμουρζει ασυνρτητα κατ καιρος, οι ικαντητς του στη ξυλουργικ μαρτυροσανε κοφτερ μυαλ. Εχε ξεκινσει αυτ τη προσπθεια απ τη γννηση του Γουλμπουρ, επισκευζοντας ν απ τα υπστεγα στην αυλ. Το κρφωσε με σανδες και το εξπλισε μ' να γερ καινοριο λουκτο. Την δια επιμλεια επδειξε και στην επισκευ του ερειπωμνου πνω ορφου του σπιτιο. Η παραφροσνη του εκδηλθηκε μνο ταν κρφωσε με σανδες λα τα παρθυρα -αν και πολλο πιστεανε πως τανε τρελ και μνο που ασχολθηκε με την επισκευ του σπιτιο. Πιο λογικ τους φαινταν η προσθκη ενς δωματου για τον εγγον του στο ισγειο. Αυτ το δωμτιο -επενδυμνο με ψηλ, γερ ρφια, που πνω τους ο γερο-Γουτλι τακτοποιοσε με σχολαστικ τξη λα τα σαρακοφαγωμνα και μισοσκισμνα παλι βιβλα που στην εποχ του ταν ανκατα στιβαγμνα- το εχανε δει πολλο, αλλ κανες δεν εχε ανβει ποτ στον ερμητικ κλειστ πνω ροφο.

   «Τα χρησιμοποησα κι εγ στην εποχ μου», μονολογοσε ο γερο-Γουτλι, συναρμολογντας μια ασπρμαυρη σελδα με κλλα που ετομαζε στο φορνο της σκουριασμνης κουζνας, «αλλ το αγρι θα τα χρησιμοποισει ακμα καλτερα. Τα θλει στην καλτερη δυνατ κατσταση, γιατ απ' αυτ θα διδαχτε».

     ταν ο Γουλμπουρ ταν ενς τους κι εφτ μηνν -το Σεπτμβρη του 1914- το παρουσιαστικ και τα επιτεγματ του τανε σχεδν ανησυχητικ. μοιαζε με παιδ τεσσρων ετν, ταν ευφραδς κι απστευτα ξυπνος ομιλητς. τρεχε ελεθερα στους αγρος, στους λφους και συνδευε τη μητρα του σ' λες της τις περιπλανσεις. Στο σπτι, μελετοσεν επιμελς τις αλλκοτες εικνες και τα διαγρμματα των βιβλων του παππο, εν ο γερο-Γουτλι τονε δδασκε και τον κατηχοσε χαμηλφωνα γι' ατλειωτα απομεσμερα. Στο μεταξ, η ανακανιση του σπιτιο εχε τελεισει, γεννντας ερωτηματικ σ' σους το βλπανε. Γιατ να απ τα παρθυρα του πνω ορφου, αυτ στο ανατολικ κρο του αετματος κοντ στο λφο, εχε μετατραπε σε πρτα με χοντρ μαδρια; Και σε τ εξυπηρετοσε η επικλινς πλατφρμα που τη συνδεε με το δαφος;
     Την δια εποχ περπου, οι επισκπτες παρατρησανε πως η παλι αποθκη, που τανε διπλοκλειδωμνη και καρφωμνη με σανδες απ ττε που γεννθηκε ο Γουλμπoυρ, εχεν εγκαταλειφθε και πλι. Η πρτα χασκεν ανοιχτ και μια φορ που μπκε ο Ερλ Σγιερ -εχε πει να παραδσει καινορια γελδια στο γερο-Γουτλι- αναγολιασε απ την εμετικ μυρωδι που κυριαρχοσε εκε, μια αηδιαστικ δυσωδα, πως επε, που δεν εχε μυρσει ποτ πριν, παρ μνο κοντ στους ινδινικους κκλους πνω στους λφους -μια φρικτ βρμα που δε μπoρε να προερχταν απ τποτα υγις γινο. Αλλ, πλι, τα σπτια και τα υπστεγα των ανθρπων του Ντνγουιτς δε διακρνονταν για την ευωδι τους.

     Τους επμενους μνες δε συνβη καννα σημαντικ γεγονς, εκτς απ τ' τι λοι ορκζονταν πως εχανε παρατηρσει μιαν αργ αλλ σταθερ αξηση των μυστηριωδν κρτων απ το λφο. Τη Πρωτομαγι του 1915 οι κρτοι αυτο ακοστηκαν ως το 'Αλσμπουρι, εν την ερχμενη Αποκρι ακοστηκε να υπγειο βουητ που ταν ανεξγητα συγχρονισμνο με τις εκρξεις φωτις -«κατορθματα αυτν των μγων, των Γουτλι»- στη κορφ του λφου Σντινελ. Ο Γουλμπουρ συνχιζε να μεγαλνει αφσικα, μ' αποτλεσμα να εναι τεσσρων ετν και να μοιζει με δεκχρονο παιδ. Διβαζεν ασταμτητα, μνος του πια, αλλ μιλοσε πολ λιγτερο απ πριν. ταν τρομερ μυστικοπαθς κι οι ντπιοι ρχισαν να σχολιζουν για πρτη φορ τη μοχθηρ κφραση που αποτυπωνταν μρα τη μρα στο τραγμορφο πρσωπ του. Κποτε-κποτε μουρμοριζε ακατληπτα κορακστικα κι ψαλλε σε αλλκοτους ρυθμος, προκαλντας ργη ανομολγητου τρμου σ' ποιο τχαινε να τον ακοσει. Η απχθεια που προκαλοσε σ' λα ανεξαιρτως τα σκυλι γνηκε θμα ατλειωτων συζητσεων. Κυκλοφοροσε με πιστλι για να μπορε να διασχζει με ασφλεια την εξοχ κι η σποραδικ χρση του πλου δεν αξησε, φυσικ, τη δημοτικτητ του στους ιδιοκττες των μαντρσκυλων.

     Οι λιγοστο επισκπτες του σπιτιο βρσκανε συχν τη Λαβνια μνη στο ισγειο, εν παρξενοι θρυβοι και βματα αντηχοσαν απ τον ερμητικ κλειστ πρτο ροφο. Εκενη δεν αποκλυπτε ποτ τι κναν ο πατρας κι ο γιος της εκε πνω, μολοντι μια φορ χλμιασε και πανικοβλθηκε ταν νας πλανδιος ψαρς -αινιο πειραχτρι- κανε ν' ανοξει τη κλειδωμνη πρτα που οδηγοσε στη σκλα. Αυτς επε αργτερα στους αργσχολους στο Ντνγουιτς τι του φνηκε πως κουσε ποδοβολητ αλγου απ τον πνω ροφο. Κενοι το σκεφτκανε λγο, το συνδυσανε με τη πλατφρμα, τη πρτα και τα γελδια που εξαφανζονταν τσο τακτικ κι αναρργησαν ταν αναλογστηκαν ιστορες απ τα νιτα του γερο-Γουτλι και θρλους για τρομερ πλσματα που ξεπηδον απ τα γκατα της γης ταν θυσιζεται νας ταρος τη κατλληλη στιγμ με συγκεκριμνο τελετουργικ. Εχανε παρατηρσει απ καιρ πως τα σκυλι απεχθνονταν κι τρεμαν ολκληρο το κτμα των Γουτλι, το διο λυσσασμνα σο μισοσαν κι τρεμαν τον διο τον Γουλμπουρ.

     Το 1917 ξσπασε ο πλεμος κι ο δικαστς Σγιερ Γουτλι, επικεφαλς του τοπικο στρατολογικο γραφεου, δυσκολετηκε να βρει στο Ντνγουιτς αρκετος νους κατλληλους να σταλον για εκπαδευση. Η κυβρνηση, ξαφνιασμνη απ τσα ντονα σημδια γενικς κατπτωσης, στειλε μερικος αξιωματικος και στρατιωτικος γιατρος να κνουν ρευνες. Το πρισμα των ερευνν τους εκδθηκε στον Τπο της Νας Αγγλας, πως σως θυμονται οι αναγνστες. Η δημοσιτητα αυτ βαλε τους δημοσιογρφους στα χνη των Γουτλι. Η Μπστον Γκλουμπ κι η 'Αρκχαμ Αντβερτιζερ τυπσανε φανταχτερ ρθρα στα κυριακτικα φλλα τους γρω απ τη πρωρη ανπτυξη του νεαρο Γουλμπουρ, τη μαρη μαγεα του γερο-Γουτλι, τα παρξενα βιβλα στα ρφια, το σφραγισμνο πρτο ροφο της παλις αγροικας, τα παρδοξα φαινμενα λης της περιοχς και τους θορβους των λφων της. Ο Γουλμπουρ ταν τεσσερμισι ετν ττε κι μοιαζε δεκαπεντχρονος νεαρς. Τα χελη και τα μγουλ του σκοτενιαζαν δη απ γνεια κι η φων του εχεν αρχσει να χοντρανει.

     Ο Ερλ Σγιερ συνδευσε στο σπτι των Γουτλι ομδες δημοσιογρφων και φωτογρφων και τους επστησε την προσοχ στην απασια δυσωδα που τρα φαινταν ν' αναδεται απ τον πνω ροφο. "ταν", επε, "ακριβς σαν τη μυρωδι που του εχε κψει την ανσα στο υπστεγο που εγκαταλεφθηκε μετ την αποπερτωση της επισκευς του σπιτιο και σαν τις αμυδρς αναθυμισεις που υπρχαν μερικς φορς κοντ στον πτρινο κκλο στα βουν". Οι κτοικοι του Ντνγουιτς διαβσανε τ' ρθρα που γραφτκανε και χαμογελσανε για τις ανακρβειες. Απορσανε, κυρως, που οι συντκτες επιμνανε τσο στ' τι ο γερο-Γουτλι πλρωνε πντα για τα γελδια του με αρχαα χρυσ νομσματα. Οι Γουτλι εχανε δεχτε τους επισκπτες τους μ' απροκλυπτη δυσφορα, μολοντι δε τλμησαν να προκαλσουν επιπλον δημοσιτητα με μια βαιην αντδραση την ρνηση να μιλσουν.

                                                    IV

     Για μια δεκαετα τα χρονικ των Γουτλι θβονται μες στη γενικ ζω μιας αρρωστημνης κοιντητας που 'ταν εξοικειωμνη με τις αλλκοτες συνθεις τους και μαθημνη στα ργι τους κθε Πρωτομαγι και των Αγων Πντων. Δυο φορς το χρνο θ' ανβανε φωτις στη κορφ του λφου Σντινελ και τα βουητ του βουνο θ' ακογονταν ακμα δυναττερα κι αγριτερα. ωστσο, σ' λη τη διρκεια του χρνου γνονταν αλλκοτα και δυσοωνα πργματα στο μοναχικ αγροτσπιτο. Οι επισκπτες ισχυρζονταν πως κουγαν παρξενους χους απ το σφραγισμνο πνω ροφο ακμα κι ταν λα τα μλη της οικογνειας τανε κτω κι αναρωτινταν πσο βασανιστικ αργ θυσιαζτανε συνθως μια γελδα νας ταρος. Συζητσανε λγο τη πιθαντητα να προσφγουνε στην Εταιρεα Προστασας Ζων, αλλ τελικ το φησαν να περσει. Βλπετε, οι κτοικοι του Ντνγουιτς αποφεγανε κατ καννα να τραβονε πνω τους τη προσοχ του ξω κσμου.

     Γρω στο 1923, ταν ο Γουλμπουρ ταν δεκχρονο αγρι, εν το μυαλ, η φων, το παρστημα και το γενειοφρο πρσωπ του δνανε την εντπωση του ριμου ντρα, ρχισε καινοριος οργασμς δραστηριτητας στο παλι σπτι. Αυτ τη φορ περιορστηκε στο σφραγισμνο πνω ροφο κι απο τις ξηλωμνες σανδες που συσσωρευτκανε στην αυλ οι νθρωποι συμπραναν τι ο νεαρς κι ο παππος του εχανε ρξει λα τα χωρσματα κι εχαν αφαιρσει, μλιστα και το δπεδο της σοφτας, αφνοντας να πελριο κεν χρο ανμεσα στο δπεδο του πρτου ορφου και την επικλιν στγη. Οι Γουτλι εχανε γκρεμσει ακμα και τη μεγλη κεντρικ καμινδα και συνδσανε στη σκουριασμνη κουζνα ν εξωτερικ τενεκεδνιο μπουρ σμπας.

     Την επμενη νοιξη, ο γερο-Γουτλι παρατρησε πως αυξανταν ο αριθμς των νυχτοπουλιν που βγαναν απ το Φαργγι Της Κρας Πηγς  για να τιτιβσουνε κτω απ το παρθυρ του τις νχτες. δινε μεγλη σημασα στο γεγονς κι επε στους αργσχολους του 'Οσμπορν τι μλλον πλησαζε η ρα του.

 -"Κρζουν ακριβς με το ρυθμ της ανσας μου τρα", επε "κι ετοιμζονται, φαντζομαι, ν' αρπξουν τη ψυχ μου. Ξρουν τι φεγω και δε θλουν να τη χσουν. Αφο φγω, θα καταλβετε λοι σας αν μ' πιασαν χι. Αν τα καταφρουν, θα τερερζουν σαν να γελνε ως το ξημρωμα. Αν χι, θα 'ναι συχα. Τα περιμνω, μως και σκοπεω να παλψω γρια για τη ψυχ μου"!

     Το βρδυ της Γιορτς της Σοδεις, την 1η Αυγοστου 1924, ο δκτωρ Χφτον απ το 'Αλσμπουρι κλθηκεν επειγντως απ τον Γουλμπουρ Γουτλι, που 'χε καλπσει σα τρελς μες στη νχτα με το μοναδικ λογο που του 'χεν απομενει για να τηλεφωνσει απ το μαγαζ του σμπορν. Φτνοντας, βρκε το γερο-Γουτλι σε πολ σοβαρ κατσταση. Ο σφυγμς κι η ρογχδης ανσα του, μαρτυροσαν τι το τλος πλησαζε. Η σχημη αλμπνα κρη του κι ο παρξενα γενειοφρος εγγονς του στκονταν δπλα στο κρεβτι, εν απ το δειο κλυφος απ πνω ακογονταν ρυθμικ πλαταγσματα πλατσουρσματα, σαν τον παφλασμ κυμτων σε λεα ακρογιαλι. 'Ομως αυτ που ενχλησε πνω απ' λα το γιατρ ταν τα φλαρα νυχτοπολια απ' ξω: μια πολυπληθς λεγενα πουλιν που τσριζε ξαν και ξαν το ατλειωτο σλπισμ της σε διαβολικ συντονισμ με τη ρηχ ανσα του ετοιμοθνατου. "ταν απασιο κι αφσικο...φρικιαστικ", σκφτηκε ο δκτωρ Xφτoν, πως κι λη η περιοχ στην οποα εχε μπει τσο απρθυμα ανταποκρινμενος στην επεγουσα κλση.

     Γρω στη μα το πρω, ο γερο-Γουτλι ανκτησε τις αισθσεις του, δικοψε το αγκομαχητ του και ψλλισε μερικς λξεις στον εγγον του:

 -"Περισστερο χρο, Γουλι, περισστερο χρο, γργορα. Εσ μεγαλνεις, αλλ κενο μεγαλνει γρηγορτερα. Σντομα θα 'ναι τοιμο να σε υπηρετσει, αγρι μου. 'Ανοιξε τις πλες του Γιογκ Σοδθ με το μεγλο ψαλμ που θα βρεις στη σελδα 751 της ολοκληρωμνης κδοσης και ττε μνο βλε φωτι στη φυλακ. Η φωτι απ τη γη δε μπορε να το βλψει πια". τανε θετρελος, πρ' απ κθε αμφιβολα. Μετ απ μια παση, που στη διρκεια της το κοπδι των νυχτοπουλιν απ' ξω συντνισε τα κρωξματ του με τον αλλαγμνο ρυθμ της ανσας του κι ακουστκανε παρξενες βροντς απ το βουν, πρσθεσε μερικς ακμα φρσεις: "Τιζ το τακτικ, Γουλι, μη τ' αφσεις να πεινσει, αλλ οτε και να μεγαλσει πολ γργορα, γιατ, αν βγει ξω πριν ανοξεις το Γιογκ Σοδθ, θα τελεισουν λα. Μνο κενοι απ κει ξω μπορον να το κνουν να πολλαπλασιαστε και να δουλψει... Μνο κενοι, οι παλιο που θλουν να γυρσουν πσω..."

     Τα λγια του πνιγκανε ξαν σ' αγκομαχητ κι η Λαβνια βγαλε μια κραυγ ταν τα κρωξματα απ' ξω συγχρονιστκανε και πλι με την ανσα του. Αυτ συνεχστηκε για μιαν ρα σχεδν, σπου ρχισε ο τελικς ργχος. Κι ταν ο δκτωρ Χφτον κατβασε τα ρυτιδωμνα βλφαρα πνω απ τα απλαν γκρζα μτια, ο σαματς των πουλιν σιγ-σιγ σβησε τελεως. Η Λαβνια κλαιγε με λυγμος, αλλ ο Γουλμπουρ γλασε, εν οι κρτοι απ τα γκατα της γης ηχοσαν απ μακρι.

 -"Δεν τον πιασαν!" μουρμορισε με τη βαθι, βαρτονη φων του.

     Ο Γουλμπουρ εχε αποκτσει πραγματικ φοβερ μρφωση με το μονπλευρο τρπο του κι τανε γνωστς δι' αλληλογραφας σε πολλος βιβλιοθηκριους στα μακριν μρη που φυλσσονται σπνια κι απαγορευμνα βιβλα. Οι νθρωποι του Ντνγουιτς τον μισοσανε και τον τρεμαν λο και περισστερο, ειδικ ταν ρχισαν να τον υποψιζονται για την εξαφνιση μερικν παιδιν. Αλλ κατφερναν πντα να αποσιωπον την ρευνα απ φβο απ απληστα, αφο τα παλι χρυσ νομσματα εξακολουθοσαν, πως και στην εποχ του παππο του, να ρουνε τακτικ για την αγορ γελαδιν. Στο μεταξ, ο Γουλμπουρ δειχνε πραγματικς ντρας πια και μολοντι το ψος του ταν δη στον μσον ρο συνχιζε ν' αναπτσσεται. Το 1925, ταν τον επισκφτηκε νας καθηγητς απ το πανεπιστμιο Μισκατνικ -με τον οποο αλληλογραφοσε- κι φυγε αργτερα κτωχρος και ταραγμνος, ο μικρς εχε ξεπερσει τα δυο μτρα σε ψος.

     Απ την αρχ ο Γουλμπουρ αντιμετπιζε την παραμορφωμνη αλμπνα μητρα του με ολονα μεγαλτερη περιφρνηση και τελικ της απαγρευσε ν' ανεβανει μαζ του στα βουν τα βρδια της Πρωτομαγις και των Αγων Πντων. Το 1926, το θλιβερ πλσμα παραπονθηκε στη Μμι Μπσοπ τι τον φοβταν.

 -"Ξρω περισστερα γι' αυτν απ' σα μπορ να σου πω, Μμι", επε "και τον τελευταο καιρ υπρχουνε κι λλα που δε θλω να μθω! Μρτυς μου ο Θες, δεν ξρω οτε τι θλει οτε τι προσπαθε να κνει".

     Κενη τη μρα των Αγων Πντων, οι θρυβοι απ το βουν ηχσανε δυναττεροι απ ποτ και φλγες φωτσανε τη κορφ του Σεντινλ. Οι ντπιοι μως προσξανε πιτερο τα ρυθμικ κρωξματα ενς μεγλου σμνους νυχτοπουλιν που, χοντας καθυστερσει αφσικα στην αποδημα τους, εχανε συγκεντρωθε γρω απ τη σκοτειν αγροικα των Γουτλι. Μετ τα μεσνυχτα, οι διαπεραστικς ντες τους ξεσπσανε σ' να εδος τερερσματος που θμιζε σατανικ γλιο κι αντηχοσε σ' λη τη περιοχ μχρι που 'φεξε για τα καλ, Μνο ττε εξαφανιστκανε, πετντας βιαστικ προς το Ντο, τουλχιστον να μνα αργτερα απ συνθως, Κανες δε μπρεσε να το εξηγσει αυτ παρ μνον αργτερα. Δεν εχε πεθνει κανες απ τους χωρικος, αλλ κανες δε ξανδε τη δστυχη Λαβνια Γουτλι, την εκφυλισμνη αλμπνα.

     Το καλοκαρι του 1927, ο Γουλμπουρ επισκεασε δυο καλβες στην αυλ του σπιτιο κι ρχισε να μεταφρει κει τα βιβλα και τα πργματ του. Λγον αργτερα, ο Ερλ Σγιερ ανακονωσε σ' αυτος που συχνζανε στου σμπορν τι οι ξυλουργικς εργασες εχανε ξαναρχσει στην αγροικα των Γουτλι. Ο Γουλμπουρ κρφωνε λες τις πρτες και τα παρθυρα του ισογεου και μλλον αφαιροσε τα χωρσματα, πως εχε κνει ο παππος του στον πνω ροφο πριν απο τσσερα χρνια. Τρα μενε σε μιαν απ τις δυο αποθκες κι ο Σγιερ επε πως του φαινταν ασυνθιστα ανσυχος και φοβισμνος. 'Ολοι υποψιζονταν τι ξερε κτι για την εξαφνιση της μητρας του κι ελχιστοι τολμοσαν να πλησισουνε πλον στο κτμα του. Εχε ξεπερσει τα δυο μτρα και δεκαπντε πντους σε ψος και τποτα δεν δειχνε πως η ανπτυξ του θα σταματοσε.

                                                  V

     Το πιο παρδοξο γεγονς του επμενου χειμνα ταν το πρτο ταξδι του Γουλμπουρ ξω απ τα ρια του Ντνγουιτς, Παρ τη πυκν αλληλογραφα του, με τη Βιβλιοθκη Γουιντνερ του Χρβαρντ, την Εθνικ Βιβλιοθκη του Παρισιο, το Βρετανικ Μουσεο, το Πανεπιστμιο του Μπουνος 'Αιρες και τη Βιβλιοθκη του Πανεπιστημου Μισκατνικ στο 'Αρκχαμ, δε κατφερε να δανειστε το βιβλο που χρειαζταν απεγνωσμνα. τσι, ξεκνησε τελικ ο διος -θλιος, βρμικος, με γενειδα και με ξεστη διλεκτο- να συμβουλευτε να αντγραφο στο Μισκατνικ, που 'τανε το πιο κοντιν γεωγραφικ. Με ψος κοντ δυμισι μτρα τρα και με τη καινορια βαλτσα που 'χεν αγορσει απ το μαγαζ του σμπορν, το μελαψ και τραγμορφο τρας εμφανστηκε μια μρα στο 'Αρκχαμ ζητντας το φοβερ βιβλο που φυλασστανε κλειδωμνο στη βιβλιοθκη του πανεπιστημου: το τρομερ Νεκρονομικν του τρελο 'Αραβα Αμπντολ Αλχαζρντ στη λατινικ κδοση του Ολους Βρμιους, πως κυκλοφρησε στην Ισπανα το δκατο βδομο αινα. Κι εν δεν εχε ξαναδε ποτ του πλη, η μοναδικ του γνοια ταν να βρει το δρμο για το πανεπιστμιο. Φτνοντας, πρασεν απτητος μπροστ απ το μεγαλσωμο σκυλ-φλακα που, χοντας γυμνσει τα δντια του, γβγιζε μ' αφσικη λσσα κι εχθρτητα και τντωνε φρενιασμνα τη χοντρ αλυσδα του.

     Ο Γουλμπουρ εχε μαζ του την ανεκτμητη αλλ' ατελ αγγλικ κδοση του δκτορα Ντι, που του 'χε κληροδοτσει ο παππος του. Καταφρνοντας να πρει στα χρια του το λατινικ αντγραφο, ρχισε αμσως να παραβλλει τα δυο κεμενα, με σκοπ ν' ανακαλψει το συγκεκριμνο απσπασμα που αντιστοιχοσε στη σελδα 751 του ελλιπος αντιγρφου του. Αυτ δε μποροσε να το κρψει απ το βιβλιοθηκριο -τον καθηγητ Χνρι 'Αρμιτατζ (πτυχιοχο τριν πανεπιστημων) που τον εχε επισκεφτε στο αγρκτημα και τρα του 'κανε διφορες ερωτσεις χωρς να τον προσβλει. 'Οπως αναγκστηκε να παραδεχτε, ψαχνε για κποια μαγικ ωδ ξρκι που θα περιεχε το φοβερ νομα Γιογκ-Σοδθ, αλλ δυσκολευταν συναντντας ασυμφωνες, επαναλψεις και διφορομενες διατυπσεις. Κι εν κενος αντγραφε τη μαγικ ωδ που διλεξε τελικ, ο δκτωρ 'Αρμιτατζ κοταξε θελ του πνω απ τον μο του νεαρο τις ανοιχτς σελδες. Η αριστερ, η λατινικ κδοση, περιεχε τερατδεις απειλς για την ειρνη και τη πνευματικ υγεα του κσμου:

   "Κι οτε πρπει να πιστεετε (λεγε το κεμενο πως το μετφραζε νοερ ο 'Αρμιτατζ) πως ο νθρωπος εναι ο πρτος ο τελευταος κριος της γης πως τα γνωστ ζωνταν κι υλικ πργματα εναι τα μνα στον κσμο. Οι Παλιο υπρχαν, υπρχουν και θα υπρχουν. 'Οχι στις διαστσεις που γνωρζουμε, αλλ ανμεσ τους βαδζουνε γαλνιοι και πρωτογενες, αδιστατοι κι αρατοι για τα μτια μας. Ο Γιογκ-Σοδθ ξρει τη Πλη. Ο Γιογκ-Σοδθ εναι η Πλη. Ο Γιογκ-Σοδθ εναι το Κλειδ κι ο Φλακας της Πλης. Το παρελθν, το παρν, το μλλον, λα εναι να με τον Γιογκ-Σοδθ. Ξρει απ που φγαν οι Παλιο ττε κι απ πο θα ξαναγυρσουν. Ξρει πο πτησαν Εκενοι το δαφος της γης και που θα το πατσουν ξαν και γιατ κανες δε μπορε να Τους εμποδσει. Μνο απ τη μυρωδι Τους καταλαβανουν οι νθρωποι μερικς φορς τη Παρουσα Τους, αλλ τη Μορφ Τους δε μπορε να τη ξρει κανες, εκτς απ τα χαρακτηριστικ που Αυτο προσδσανε στην ανθρωπτητα. Κι αυτ εναι πολλν ειδν και ποικλλουν απ το πισττερο ομοωμα του ανθρπου ως το αρατο κι υλο σχμα που χουν Αυτο. Περπατον αρατοι και τρομερο σε μοναχικ μρη που χουν προφερθε οι Λξεις κι χουν απαγγελθε δυνατ οι Τελετουργες στις Εποχς τους. Ο νεμος μουρμουρζει με τις φωνς Τους κι η γη ψιθυρζει με τη συνεδησ Τους. Τσακζουνε το δσος και συνθλβουνε τη πλη για να μη μπορε κανν απ τα δυο να δει το χρι που χτυπ. Η Καντθ Τους γνρισε στην ερημι των πγων, αλλ ποις νθρωπος γνωρζει τη Καντθ; Η παγωμνη ρημος του Ντου και τα βουλιαγμνα νησι του Ωκεανο χουνε πτρες που φρουνε τη σφραγδα Τους, αλλ ποις χει δει την παγωμνη πλη το σφραγισμνο πργο που στολζεται εδ κι αινες με φκια και πεταλδες; Ο Μγας Κθολου εναι ο ξδερφς Τους κι ωστσο μνο θολ μπορε να Τους διακρνει. Ι! Σουμπ-Νιγκουρθ! Σα δυσωδα θα Τους γνωρσετε. Το χρι Τους βρσκεται στο λαιμ σας, αλλ δεν Τους βλπετε. Η Κατοικα Τους εναι μσα στα διπλοκλειδωμνα σπιτικ σας. Ο Γιογκ-Σοδθ εναι το Κλειδ της Πλης, που συναντιονται πολλς σφαρες. Ο νθρωπος κυβερν τρα κει που Αυτο κυβερνοσανε κποτε. Σντομα θα κυβερνον Αυτο κει που τρα κυβερν ο νθρωπος. Μετ το καλοκαρι ρχεται ο χειμνας, μετ το χειμνα το καλοκαρι. Περιμνουν υπομονετικο και σγουροι, γιατ ξρουν τι θα ξανρθει η Βασιλεα Τους".

     Ο δκτωρ 'Αρμιτατζ, συνδυζοντας αυτ που διβαζε με τα σα εχεν ακοσει για το Ντνγουιτς, για τις ζοφερς παρουσες του, για τον Γουλμπουρ Γουτλι και τη σκοτειν, αποτρπαιη φμη γρω απ το νομ του, που ξεκινοσε απο μια μυστηριδη γννα κι φτανε στην υποψα μητροκτονας, νιωσε να τον τυλγει νας τρμος τσον απτς σο η υγρασα του τφου. Ο ζωμορφος γγαντας που ταν σκυμμνος μπροστ του μοιαζε με γννημα λλου πλαντη διστασης, με κτι που ανκε μνο κατ να μρος στην ανθρωπτητα και εχε δεσμος με μαρες αβσσους ουσας και ονττητας που απλνονται σαν τιτνια φαντσματα πρα απ τις σφαρες της δναμης και της λης, του χρου και του χρνου. Ο Γουλμπουρ σκωσε το κεφλι του κι ρχισε να μιλει μ' αυτ τη παρξενη, βαρτονη φων που μαρτυροσε πως οι φωνητικς του χορδς δεν ταν ακριβς ανθρπινες.

 -"Κριε 'Αρμιτατζ", επε, "νομζω τι πρπει να δανειστ αυτ το βιβλο. Υπρχουνε πργματα που πρπει να δοκιμσω κτω απ συγκεκριμνες συνθκες που εναι αδνατες εδ και θα τανε θανσιμο αμρτημα ν' αφσετε να γραφειοκρατικ κανονισμ να με σταματσει. Αφστε με να το πρω μαζ μου, κριε και σας ορκζομαι τι κανες δε θα το καταλβει. Δε χρειζεται να σας πω τι θα το προσξω σαν τα μτια μου. Δεν κατντησα εγ το αντγραφο του Ντι σ' αυτ τα χλια..." Δικοψε τη φρση του διαβζοντας την ανυποχρητη ρνηση στο πρσωπο του βιβλιοθηκριου και τα ζωμορφα χαρακτηριστικ του σκοτενιασαν. Ο 'Αρμιτατζ, τοιμος να του πει τι μποροσε ν' αντιγρψει ποια αποσπσματα θελε, σκφτηκε ξαφνικ τα πιθαν επακλουθα και συγκρατθηκε. Θα 'παιρνε πολ μεγλη ευθνη δνοντας σ' να ττοιο πλσμα το κλειδ για ανερες εξτερες σφαρες. Ο Γουτλι μντεψε τις σκψεις του και προσποιθηκε τον αδιφορο. "Πολ καλ, λοιπν, αφο αυτ θλετε. σως στο Χρβαρντ δεν εναι τσο κατηγορηματικο σο σεις". Χωρς λλη λξη, σηκθηκε και βγκε απ το κτριο, σκβοντας για να περσει απ τις πρτες.

     Ο 'Αρμιτατζ κουσε το γριο γβγισμα του μεγλου σκυλιο-φλακα και κοταξε τη θερατη κορμοστασι του Γουτλι να διασχζει τον κπο του πανεπιστημου που φαινταν απ το παρθυρο. Αναλογστηκε τις γριες ιστορες που 'χεν ακοσει και θυμθηκε τα παλι ρθρα που εχανε κυκλοφορσει στην Κυριακτικη Αντβερτιζερ, μαζ με τις δοξασες που 'χε σταχυολογσει απ τους χωρικος του Ντνγουιτς στη διρκεια της επσκεψς του...
     Αρατα πργματα που δεν ταν απ τη γη - τουλχιστον απ την τρισδιστατη γη- κυκλοφοροσανε, δσοσμα και τρομακτικ, μες στα λαγκδια της Νας Αγγλας και γεννοβολοσαν αισχρ πνω στις κορφς των βουνν. Γι' αυτ τανε ββαιος απ πολ καιρ. Τρα μως νιωθε να πλησιζει ανατριχιαστικ ο Εισβολας-Τρμος κι αντιλφθηκε μια τρομακτικ προδο στο σχδιο του αρχαου και, κποτε, παθητικο Εφιλτη. Απστρεψε το βλμμα απ το Νεκρονομικν, μ' να ργος αποστροφς, αλλ στο δωμτιο κυριαρχοσε ακμα μια ανσια κι ακαθριστη δυσοσμα. «Σαν δυσωδα θα Τους γνωρσετε», αναλογστηκε. Ναι, η μυρωδι ταν η δια που τον εχε αναγουλισει στην αγροικα των Γουτλι λιγτερο απ τρα χρνια πριν. Σκφτηκε τον Γουλμπουρ, ζωμορφο κι απειλητικ λλη μια φορ και γλασε δυνατ ταν θυμθηκε τις φμες που
κυκλοψοροσαν στο χωρι για τον πατρα του.

 -"Ενδογαμα;" μονολγησε ο 'Αρμιτατζ. "Μεγαλοδναμε Θε, τι αφελες! Δεξε τους το Μγα Θε Πνα του 'Αρθουρ Μχεν και θα τον αποδσουν σ' να συνηθισμνο σκνδαλο του Ντνγουιτς! Αλλ τ πλσμα, ποι επρατη, αρατη δναμη πνω ξω απ' αυτ τη τρισδιστατη γη ταν ο πατρας του Γουλμπουρ Γουτλι; Γεννημνος την Υπαπαντ, εννι μνες μετ τη Πρωτομαγι του 1912, ταν ο απηχος των κρτων της γης φτασε μχρι το 'Αρκχαμ... Τ βδισε πνω στα βουν κενη τη νχτα; Ποι ανσια φρκη εμφανστηκε στον κσμο με μισοανθρπινο αμα και σρκα";

     Στη διρκεια των επμενων εβδομδων, ο δκτωρ 'Αρμιτατζ βλθηκε να συγκεντρσει σες περισστερες πληροφορες μπoροσε για τον Γουλμπουρ Γουτλι και τις υλες παρουσες γρω απ το Ντνγουιτς. Επικοιννησε με το δκτορα Χφτον απ το 'Αλσμπουρι, που 'χε φροντσει τον γερο-Γουτλι στη μοιραα του αρρστια και τα τελευταα λγια του παππο, πως τα επανλαβε λξη προς λξη ο γιατρς, του γεννσαν να ερωτηματικ. Μια επσκεψη στο Ντνγουιτς δεν του αποκλυψε τποτα καινοριο, αλλ μια πιο προσεκτικ ανγνωση του Νεκρονομικο, στα δια αποσπσματα που αναζητοσε τσον απεγνωσμνα ο Γουλμπουρ, φνηκε να παρχει καινοριες και τρομερς πληροφορες για τη φση, τις μεθδους και τις επιθυμες του αλλκοτου δαμονα που απειλοσε αυτ τον πλαντη. Συζητντας με αρκετος μελετητς αρχακς γνσης στη Βοστνη κι αλληλογραφντας με πολλος λλους, νιωσε να τονε πλημμυρζει λο και μεγαλτερο δος, που εξελχτηκε απ ανησυχα σε μια κατσταση δριμτατου διανοητικο τρμου. Καθς πλησαζε το καλοκαρι, νιωσε τι κτι πρεπε να γνει με την απειλ που καραδοκοσε στη κοιλδα του Μισκατνικ και με το τερατδες πλσμα που τανε γνωστ με το ανθρπινο νομα Γουλμπουρ Γουτλι.

                                                   VI

     Ο τρμος του Ντνγουιτς ξσπασε ανμεσα στη Γιορτ της Σοδεις και την ισημερα του 1928 κι ο δκτωρ 'Αρμιτατζ ταν ανμεσα σ' αυτος που γναν μρτυρες του φρικιαστικο προλγου του. Εχε μθει, στο μεταξ, για τη γκροτσκα εμφνιση του Γουτλι στο Κμπριτζ και τις απεγνωσμνες του προσπθειες να δανειστε ν' αντιγρψει αποσπσματα του Νεκρονομικο απ τη Βιβλιοθκη Γουντνερ. Αυτς οι προσπθειες αποδεχτηκαν καρπες, αφο ο 'Αρμιτατζ εχε στελει σαφες προειδοποισεις σ' λους τους βιβλιοθηκριους που ταν υπεθυνοι για το φοβερ βιβλο. Ο Γουλμπουρ φνηκε τρομερ ανσυχος στο Κμπριτζ χρειαζταν οπωσδποτε το βιβλο κι ανυπομονοσε να επιστρψει το συντομτερο στη γεντειρ του, σα να φοβταν τι κτι φοβερ θα συνβαινε στη διρκεια της απουσας του.

     Στις αρχς Αυγοστου συνβη αυτ που σχεδν αναμενταν, Τις μικρς ρες της 3ης του μνα, ο δκτωρ 'Αρμιτατζ ξπνησε ξαφνικ απ τ' γρια, φρενιασμνα ουρλιαχτ του σκλου-φλακα του πανεπιστημου. Βραχν και τρομακτικ, τ' αλαλιασμνα, ξετρελαμνα αλυχτσματα και γρυλσματα συνεχζονταν με ολονα μεγαλτερη νταση, αλλ και πασεις με τρομερ υπονοομενα. Ττε αντχησε μια κραυγ απ ναν εντελς διαφορετικ λρυγγα, μια κραυγ που ξπνησε το μισ 'Αρκχαμ και στοχειωσε τον πνο των κατοκων του για πντα, μια κραυγ που δε θα μποροσε να προρχεται απ πλσμα που γεννθηκε στη γη που ανκει σ' αυτ.

     Ο 'Αρμιτατζ, αφο ντθηκε και βγκε βιαστικ, εδε πως λλοι ταν δη ξω και τρχανε μπρος του κι κουσε το διαπεραστικ χο του συναγερμο της βιβλιοθκης να σκζει τη σιγαλι της νχτας. να παρθυρο χασκε ανοιχτ και σκοτειν μσα στο φεγγαρφωτο. ,τι ταν αυτ που 'χεν ρθει, εχε καταφρει προφανς να μπει, γιατ τα γαβγσματα και τ' αλυχτσματα του σκλου, που σβνανε τρα σ' να φρικιαστικ ντουτο γρυλισμτων και πονεμνων κραυγν, ακογονταν δη απ μσα. Κποιο νστικτο προειδοποησε τον 'Αρμιτατζ τι αυτ που συνβαινε δεν τανε κατλληλο θαμα γι' ανυποψαστα μτια κι τσι προσπρασε το πλθος με αυταρχικτητα και ξεκλεδωσε τη πρτα του προθαλμου. Ανμεσα στους λλους εδε τον καθηγητ Γουρεν Ρις και το δκτορα Φρνσις Μργκαν, με τους οποους εχε συζητσει να μρος των υποψιν και των φβων του και τους γνεψε να τον ακολουθσουν μσα.
     Ο μνος χος που ακουγτανε τρα τανε το φοβισμνο, μοντονο κλαψορισμα του σκλου, αλλ τρα ο 'Αρμιτατζ αντιλφθηκε μ' να ξαφνικ τναγμα πως αμτρητα νυχτοπολια εχαν αρχσει τους καταραμνους ρυθμικος κρωγμος τους μες απ τους θμνους, σα σε συγχρονισμ με τις στερνς ανσες κποιου ετοιμοθνατου.

     Η ατμσφαιρα μσα στο κτριο ταν αποπνικτικ απ την τρομερ δυσωδα που γνριζε πια τσο καλ ο δκτωρ 'Αρμιτατζ κι οι τρεις ντρες διασχσανε τρχοντας τη σλα προς το μικρ αναγνωστριο απ' που ερχτανε το σιγαν κλαψορισμα. Για μια στιγμ, κανες δε τλμησε ν' ανψει το φως, αλλ τελικ ο 'Αρμιτατζ βρκε το κουργιο να γυρσει τον διακπτη. νας απ τους τρεις, δεν εξακριβθηκε ποιος, ορλιαξε μ' λη του τη δναμη βλποντας αυτ που κειττανε μπρος τους ανμεσα στ' αναποδογυρισμνα τραπζια και τις σκορπισμνες καρκλες. Ο καθηγητς Ρις δλωσε πως νιωσε τις αισθσεις του να τον εγκαταλεπουνε για μια στιγμ, μολοντι δε κλονστηκε, οτε πεσε.

     Το πργμα που ταν γερμνο στο να πλι μσα σε μιαν εμετικ λμνη απ κιτρινοπρσινο ιχρ και κολλδη μζα εχε ψος δυο μτρα κι εβδομντα πντε πντους. Ο σκλος εχε σκσει να μρος των ροχων του και λγο απ το δρμα του. Δεν ταν νεκρ, αλλ συστρεφταν σιωπηλ και σπασμωδικ, εν το στθος του ανεβοκατβαινε στον διο ρυθμ με τους φρενιασμνους κρωγμος των ανυπμονων νυχτοπουλιν απ' ξω. Κομμτια απ τα παποτσια και τα ροχα του ταν σκορπισμνα παντο μες στο δωμτιο κι ακριβς ξω απ το παρθυρο τανε πεταμνη μια δεια υφασμτινη τσντα. Κοντ στο κεντρικ γραφεο τανε πεσμνο να ρεβλβερ που, πως εξακριβθηκε αργτερα, δεν εκπυρσοκρτησε εξαιτας ενς ελαττωματικο φυσιγγιο. Ωστσο, τη προσοχ των παρευρισκομνων εκενη τη στιγμ μονοπωλοσε το διο το πλσμα. Θα τανε κοιντοπο κι ανακριβς να πομε τι καμι ανθρπινη πνα δε θα μποροσε να το περιγρψει, αλλ γεγονς εναι τι δε θα μποροσε να το φανταστε κποιος του οποου η αντληψη περιορζεται στις συνηθισμνες μορφς ζως αυτο του πλαντη και των τριν γνωστν διαστσεων. Αναμφβολα τανε κατ να μρος ανθρπινο -τα χρια, το κεφλι και το ζωμορφο πρσωπο με το τραβηγμνο πηγονι που 'φερε τη σφραγδα των Γουτλι. Αλλ το στθος και τα χαμηλτερα μρη του σματος ταν απστευτα τερατμορφα, τσον, στε μνο το επιμελς ντσιμο του επτρεπε να κυκλοφορε ατιμρητο πνω στη γη.

     Απ τη μση και πνω ταν σχεδν ανθρωπμορφο, αν και το στθος, στο σημεο που τα φονικ σαγνια του σκλου ακουμποσαν ακμα προσεκτικ, εχαν το σκληρ, λεπιδωτ δρμα του κροκδειλου του αλιγτορα. Η πλτη εχε κτρινες και μαρες βολες και θμιζε αμυδρ το πουκμισο φιδιο. Αλλ απ τη μση και κτω η φρκη κορυφωνταν, γιατ εδ εξλειπε κθε ομοιτητα με τον νθρωπο και κυριαρχοσε η πιο εξωφρενικ φαντασα. Το δρμα ταν καλυμμνο με τραχ μαρο τρχωμα κι απ τη κοιλι προεξεχαν πολυριθμα μακρστενα γκριζοπρσινα πλοκμια που κατληγανε σε κκκινα στματα σα βεντοζες. Η θση τους, τανε περεργη και φαινταν ν' ακολουθε τις συμμετρες κποιας κοσμικς γεωμετρας γνωστης στη γη το ηλιακ μας σστημα. Πνω σε κθε μηρ, βαθι μσα σε κποιου εδους ροδαλ, τριχωτ κχη, υπρχαν υποτυπδη μτια, εν στη θση της ουρς κρεμταν κποιου εδους προβοσκδα κεραα με πορφυρ δαχτυλδια που αναβοσβνανε κι μοιαζε με ατροφικ στμα λαιμ. Τα κρα, εκτς απ το πυκν μαρο τρχωμ τους, θμιζανε τα πσω πδια γιγντιων προστορικν σαυροειδν και τελεινανε σε πδια που δεν ταν οπλς οτε νχια. 'Οταν ανπνεε το πλσμα, η ουρ και τα πλοκμια λλαζανε ρυθμικ χρμα. Δεν υπρχε χνος απ ανθρπινο αμα, μνο το βρωμερ πρασινοκτρινο ιχρ που κυλοσε πρ' απ την ακτνα της παχρρευστης μζας, ξεθωριζοντας το χρμα του βαμμνου δαπδου.

     χοντας νισει τη παρουσα των τριν αντρν, το ετοιμοθνατο πλσμα ρχισε να μουρμουρζει χωρς να γυρσει να σηκσει το κεφλι του. Ο δκτωρ 'Αρμιτατζ δε κατγραψε τποτε απ τα λγια του, αλλ δηλνει τι δεν κουσε οτε μια λξη στ' αγγλικ. Στην αρχ οι συλλαβς δεν εχαν καμι συγγνεια με οποιαδποτε γινη γλσσα, αλλ προς το τλος ακοστηκαν μερικ αποσπσματα που ταν αναμφβολα απ το Νεκρονομικν, εκενη τη τερατδη βλασφημα στην αναζτηση της οποας εχε χσει τη ζω του το πλσμα. Αυτ τ' αποσπσματα, πως τα θυμται ο 'Αρμιτατζ, τανε κτι σαν: «Ν' γκι, ν' γχα-γχαα, μπουγκ-σογκγκ, γι' αχ: Γιογκ-Σοδθ, Γιογκ-Σοδθ...» Σιγ-σιγ σβσανρ τελεως, καθς τα νυχτοπολια σκοζανε σε ρυθμικ κρεσντο ανερης προσμονς.

     πειτα ακολοθησε μια παση στο ργχο και το σκυλ σκωσε ψηλ το κεφλι του, αφνοντας να παρατεταμνο, πνθιμο ουρλιαχτ. Στο κιτρινωπ, τραγμορφο πρσωπο του κατκοιτου πλσματος σημειθηκε αλλαγ και τα μεγλα μαρα μτια βουλιξανε φρικιαστικ. ξω απ το παρθυρο εχε σταματσει ξαφνικ το διαπεραστικ τερρισμα των νυχτοπουλιν και πρα απ τους ψιθρους του συγκεντρωμνου πλθους ακοστηκε ο χος πανικβλητων φτεροκοπημτων. Μεγλα σννεφα φτερωτν μαρτρων κρυψαν το φεγγρι στη φυγ τους, ξετρελαμνα απ' αυτ που εχαν αναζητσει για λεα τους.

     Την δια στιγμ, ο σκλος πετχτηκε ρθιος, γβγισε τρομαγμνα και πδηξε ξω απ το παρθυρο απ το οποο εχε μπει. Μια κραυγ ξφυγε απ το συγκεντρωμνο πλθος κι ο δκτωρ 'Αρμιτατζ φναξε τι κανες δεν πρεπε να μπει στη βιβλιοθκη μχρι να 'ρθει αστυνομα και γιατρς. ταν ευγνμων τρα που τα παρθυρα ταν πολ ψηλ κι τσι δε μποροσε κποιος να κοιτξει μσα. κλεισε προσεκτικ τις βαρις κουρτνες. Στο μεταξ, εχανε φτσει δυο αστυνομικο κι ο δκτωρ Μργκαν, συναντντας τους στον προθλαμο, προσπαθοσε να τους πεσει, για το δικ τους καλ, ν' αναβλουν την εσοδ τους στο βρωμερ αναγνωστριο μχρι να 'ρθει ο γιατρς και να σκεπσει τελικ το αφσικο πτμα.

     Στο μεταξ, πνω στο δπεδο ρχισαν να συμβανουν τρομακτικς αλλαγς. Δε χρειζεται να περιγρψει κανες το εδος και το βαθμ συρρκνωσης κι απoσνθεσης που συνβη μπρος στα μτια του δκτορα 'Αρμιτατζ και του καθηγητ Ρις. αλλ αξζει ν' αναφερθε πως, εκτς απ την εξωτερικ εμφνιση του προσπου και των χεριν, το ανθρπινο στοιχεο μσα στον Γουλμπουρ Γουτλι πρπει να 'ταν ελχιστο. 'Οταν ρθε τελικ ο γιατρς, υπρχε μνο μια κολλδης ασπριδερ μζα πνω στις βαμμνες σανδες κι η φρικτ μυρωδι εχε σχεδν εξατμιστεΙ Ο Γουτλι δεν εχε κρανο οτε σκελετ, τουλχιστον, με κποια κατανοητ σταθερ ννοια. 'Οπως φανεται, εχε κληρονομσει πολλ απ τον γνωστο πατρα του...

                                                  VII

     Ωστσο, λ' αυτ δεν τανε παρ πρλογος στον τρμο του Ντνγουιτς. Οι απαρατητες διατυπσεις γιναν απ σοκαρισμνους αστυνομικος, οι ανατριχιαστικς λεπτομρειες κρατθηκαν μυστικς απ Τπο και κοιν και στλθηκαν ντρες στο Ντνγουιτς και το 'Αλσμπουρι να εξετσουνε το κτμα και να ειδοποισουνε τους τυχν κληρονμους του Γουλμπουρ Γουτλι. Βρκανε το χωρι σε μεγλη ανασττωση, τσον εξαιτας των ολονα δυναττερων βουητν απ τους καταραμνους λφους σο κι απ την ασυνθιστη δυσοσμα και τους χους σα πλαταγσματα και ρουφγματα που ρχονταν απ το τερστιο κακαλο της αγροικας των Γουτλι. Ο Ερλ Σγιερ, που 'χεν αναλβει να φροντζει τ' λογο και τα γελδια σο θα 'λειπε ο Γουλμπουρ εχε υποστε να τρομερ σοκ. Οι αστυνομικο επινησανε διφορες δικαιολογες για να μη μπονε στο θορυβδες κι ερμητικ κλειστ σπτι και περιορσανε την ρευν τους στο χρο που ζοσε ο εκλιπν -τα δυο πρσφατα επισκευασμνα υπστεγα- σε μια και μοναδικ επσκεψη. Δσαν ογκδη αναφορ στην εισαγγελα του 'Αλσμπουρι, προσθτοντας τι οι δικαστικο αγνες σχετικ με τη κληρονομι ταν ακμα σ' εξλιξη ανμεσα στους αμτρητους Γουτλι, εκφυλισμνους και μη, της κοιλδας του Μισκατνικ.

     'Ενα μακροσκελστατο χειργραφο, που εχε γραφτε με παρξενους χαρακτρες σ' να τερστιο λογιστικ βιβλο και θεωρθηκε κποιου εδους ημερολγιο, εξαιτας των μεγλων δικενων και της ποικιλας μελανιο και πνας που 'χανε χρησιμοποιηθε, αποτλεσεν ανεξιχναστο γρφο γι' αυτος που το ανακλυψανε πνω στο παλι γραφεο του νεκρο. στερα απ μια βδομδα διαβουλεσεων, στλθηκε στο πανεπιστμιο του Μισκατνικ μαζ με την αλλκοτη συλλογ βιβλων για μελτη κι σως για μετφραση. Ωστσο, ακμα κι οι κορυφαοι γλωσσολγοι καταλβανε πως η αποκρυπτογρφησ του θα 'τανε πολ δσκολη. 'Οσο για τ' αρχαα χρυσ νομσματα με τα οποα πληρνανε πντα τα χρη τους, ο γερο-Γουτλι κι ο Γουλμπουρ, δε βρθηκε οτ' να.

     σπου, μια σκοτειν νχτα του Σεπτμβρη, ελευθερθηκε ο τρμος. Οι κρτοι απ το λφο τανε πολ δυνατο στη διρκεια του απογεματος και τα σκυλι γαβγζανε ξετρελαμνα λη τη νχτα. Αυτο που ξπνησανε πιο νωρς πρσεξαν μιαν ιδιζουσα δυσοσμα στον αγρα. Γρω στις εφτ το πρω, ο Λοθερ Μπρουν, βοσκπουλο στο κτμα του Τζορτζ Κρε, ανμεσα στο Φαργγι της Κρας Πηγς και το χωρι, γρισεν αλαφιασμνος απ τη πρωιν του εξρμηση με τις αγελδες στο κοντιν λιβδι. τανε σχεδν υστερικς απ τον τρμο καθς μπκε τρικλζοντας στη κουζνα, εν ξω στην αυλ ν εξσου τρομοκρατημνο κοπδι γελαδιν μουγκνιζε αξιοθρνητα κι ξυνε το χμα με τις οπλς του, συμμεριζμενο τη πανικβλητη φυγ του αγοριο. Ασθμανοντας κι αγκομαχντας, ο Λοθερ διηγθηκε τραυλζοντας την ιστορα του στη κυρα Κρεη.

 -"Κει πνω στο δρμο... πνω απ το φαργγι, κυρα-Κρεη... κτι ταν εκε! Μυρζει σαν τον κεραυν κι λοι οι θμνοι και τα δεντρκια εναι σπασμνα στα πλγια του δρμου, σα να πρασε απ μσα ολκληρο σπτι! Και δεν εναι αυτ το χειρτερο! Υπρχουνε πατημασις στο δρμο, κυρα-Κρεη -μεγλες, στρογγυλς πατημασις, μεγλες σα βαρλια και βαθις στο χμα, σα να τις κανε ελφαντας, μνο που καννα τετρποδο δε θα μποροσε να τις κνει! Κοταξα μια-δυο πριν το βλω στα πδια κι εδα πως εχαν λες γραμμς που ξεκινοσαν απ να σημεο, σαν να εχανε πατηθε κτω μεγλα φλλα φονικα -διπλσια τριπλσια σε μγεθος. Κι η μυρωδι ταν απασια, σαν αυτ που υπρχει γρω απ το παλι σπτι του μγου Γουτλι..." Εδ κμπιασε κι ρχισε να τρμει πλι. Η κυρα Κρεη, ανκανη να του αποσπσει λλες πληροφορες, ρχισε να τηλεφωνε στους γετονες. τσι ρχισε ν' απλνεται νας πανικς που προμνυε ακμα μεγαλτερο τρμο. 'Οταν βρκε τη Σλι Σγιερ, οικονμο στο σπτι του Σεθ Μπσοπ, που 'τανε πιο κοντ σ' αυτ των Γουτλι, ταν η σειρ της ν' ακοσει αντ να διηγηθε. Φανεται τι ο γιος της Σλι, ο Τσσνι, που κοιμθηκεν ελχιστα, ανβηκε στο λφο προς το κτμα των Γουτλι κι επστρεψε ξετρελαμνος απ φβο, χοντας δει το διο το σπτι και το λιβδι που 'χεν αφσει τα γελδια του για τη νχτα ο κριος Μπσοπ.

 -"Ναι, κυρα-Κρεη", ακοστηκεν η τρεμμενη φων της Σλι, "ο Τσσνι γρισε σα σφουνας και δε μποροσε οτε να μιλσει απ το φβο του! Λει τι το σπτι του γερο-Γουτλι εναι σα να τινχτηκε στον αρα, τα ξλα εναι σκορπισμνα τριγρω σαν απ κρηξη δυναμτη! Μνο το ισγειο υπρχει κι εναι καλυμμνο μ' να πργμα σα πσσα που μυρζει απασια και στζει στο χμα απ τα σανδια των γκρεμισμνων τοχων. Κι υπρχουνε φοβερ παρμοια χνρια στην αυλ. Μεγλα στρογγυλ χνρια, μεγαλτερα απ βαρλι της μπρας, που κολλνε με τη βρωμερν ουσα που υπρχει και στο διαλυμνο σπτι. Ο Τσσνι λει πως οδηγονε προς τα λιβδια, που υπρχει μια πελρια αυλακι, μεγαλτερη κι απ στβλο κι λοι οι πτρινοι φρκτες εναι γκρεμισμνοι στο δρμο του. Και λει ακμα, κυρα-Κρεη, τι καθς πγαινε να δει τις αγελδες του Σεθ, πανικβλητος πως τανε, τις βρκε στο πνω λιβδι, κοντ στη Πστα Του Διαβλου, σε φρικτ χλια. Οι μισς χουν εξαφανιστε κι σες εδε δεν τους εχεν απομενει στλα αμα κι ταν λο πληγς πνω τους, σαν εκενες που εχανε τα γελδια των Γουτλι απ ττε που γεννθηκε το μολικο της Λαβνια. Ο Σεθ βγκε τρα να τις δει μολοντι θα ορκιζμουν τι δε θα τολμσει να πλησισει στου μγου Γουτλι! Ο Τσσνι δε κοταξε προσεκτικ για να δει που πγαινε η αυλακι μετ το λιβδι, αλλ του φνηκε τι κατευθυντανε για το στεν δρμο προς το χωρι. Σ' το λω, κυρα-Κρεη, υπρχει κτι ξω που δε μοιζει με τποτα που ξρουμε κι εγ τουλχιστον νομζω τι κενος ο φοβερς Γουλμπουρ Γουτλι, που βρκε το τλος που του ξιζε, φταει για την παρξ του. Δεν ταν ολτελα νθρωπος, εγ το 'λεγα πντα. Νομζω πως αυτς κι ο γερο-Γουτλι κτι μεγαλνανε στο καρφωμνο σπτι τους, κτι χειρτερο κι απ τον διο. Πντα υπρχαν αρατα πλσματα γρω απ το Ντνγουιτς -ζωνταν πλσματα- που δεν εναι οτε ανθρπινα οτε καλ για τους ανθρπους. γη μιλοσε χτες βρδυ και προς το πρω ο Τσσνι κουγε τα νυχτοπολια τσο δυνατ απ το φαργγι, που δεν κατ φερε να κλεσει μτι. Μετ νμισε πως κουσε ναν λλο σιγα ν χο απ το σπτι του μγου Γουτλι -κτι σαν να σπζαν, να σκζανε ξλο, ανογοντας να μεγλο ξλινο κιβτιο. Μ' αυτ και με κενα, ξαγρπνησε μχρι που ξημρωσε. Και πρωi-πρω, πγε να δει τι εχε γνει στου Γουτλι. Κι εδε αρκετ κυρα-Κρεη! Δε μπορε να εναι καλ λ' αυτ και νομζω πως λοι οι ντρες πρπει να μαζευτονε και να κνουνε κτι. Κτι φοβερ υπρχει δω γρω και νιθω -ο Θες να με συγχωρσει!- πως ρθεν η ρα μου".

 -"Πρσεξε ο Λοθερ προς τα πο κατευθνονταν τα χνρια; 'Οχι; Αν ταν στο δρμο απ τη δθε πλευρ του φαραγγιο και δεν φτασαν ακμα σπτι σου, θα πγανε στο διο το φαργγι. Δε με παραξενεει. Εγ πντα λεγα τι το Φαργγι της Κρας Πηγς δεν εναι οτε καλ οτε υγιειν μρος. Τα νυχτοπολια κι οι πυγολαμπδες εκε δε φρονταν ποτ σα πλσματα του Θεο κι πως λνε, ακος παρξενα πλσματα να περννε και να μιλνε στον αρα κει κτω αν σταθες στο κατλληλο σημεο, ανμεσα στα βρχια και τη Φωλι της Αρκοδας".

     Ως το μεσημρι εκενης της μρας τα τρα τταρτα των αντρν κι αγοριν του Ντνγουιτς περιπολοσαν λοι μαζ στους δρμους και τα λιβδια ανμεσα στα συντρμμια του σπιτιο των Γουτλι και στο Φαργγι της Κρας Πηγς, εξετζοντας ντρομοι τα μεγλα, τερατδη αποτυπματα, τα ακρωτηριασμνα γελδια του Μπσοπ, το αλλκοτο, δσοσμο ερεπιο του αγροτσπιτου και τη ξεριζωμνη, πατικωμνη βλστηση στα λιβδια και στις πλευρς του δρμου. ,τι κι αν ταν αυτ που ελευθερθηκε στον πνω κσμο εχε σγουρα κατβει στο κοντιντερο λαγκδι, αφο λα τα δντρα στις χθες ταν λυγισμνα και σπασμνα κι εχεν ανοιχτε νας πελριος δρμος στους θμνους που κρμονταν στον γκρεμ. ταν θαρρες κι να ολκληρο σπτι, σπρωγμνο απ μια χιονοστιβδα, εχε συρθε μσ' απ τη σπασμνη βλστηση της κθετης σχεδν πλαγις. Απ κτω δεν ερχτανε καννας χος, μνο μια απμακρη, αμυδρ δυσοσμα. και δεν εναι παρξενο που οι ντρες προτμησαν να σταθον στην κρη και να φιλονικον αντ να κατβουν και ν' αντιμετωπσουν τον γνωστο κυκλπειο τρμο στη φωλι του. Τρα σκυλι που ταν μαζ με την ομδα γβγιζαν δαιμονισμνα στην αρχ, αλλ δελιασαν και ζρωσαν πλησιζοντας στο φαργγι. Κποιος τηλεφνησε τα να στην εφημερδα 'Αλσμπουρι Τρνσκριπτ, αλλ ο εκδτης, συνηθισμνος με τις παρξενες αναφορς απ το Ντνγουιτς, δεν κανε τποτα παραπνω απ το να γρψει να χιουμοριστικ ρθρο γι' αυτ. Το κεμενο σντομα αναδημοσιετηκε απ το Πρακτορεο Ηνωμνου Τπου.

     Κενη τη νχτα γρισαν λοι στα σπτια τους και οχρωσαν σο καλτερα μποροσαν σπτια και στβλους. 'Οπως ταν αναμενμενο, καννα κοπδι γελδια δεν μεινε σ' ανοιχτ λιβδι. Γρω στις δο το πρω, μια φοβερ δυσωδα και το γριο γβγισμα των σκυλιν ξεσκωσε την οικογνεια του λμερ Φρι, στην ανατολικ κρη του Φαραγγιο της Κρας Πηγς, και λοι κουσαν καθαρ κποιου εδους πνιχτ φουρφουριστ ρουφηχτ χο απ κπου ξω στο σκοτδι. Η κυρα Φρι πρτεινε να τηλεφωνσουν στους γετονες κι ο λμερ ταν τοιμος να συμφωνσει, ταν τους σταμτησε ο ξηρς κρτος ξλου που σπαγε. Ερχταν, προφανς, απ το στβλο. αμσως μετ, χησαν ντρομα μουγκανσματα και ποδοβολητ γελαδιν. Τα σκυλι ζρωσαν κλαψουρζοντας στα πδια της φωνης απ τον τρμο οικογνειας. Ο Φρι ναψε να φανρι απ συνθεια, αλλ ξερε τι θα ταν αυτοκτονα να βγει στο σκοτειν κπο. Τα παιδι κι οι γυνακες κλαψουρζανε, συγκρατντας τις κραυγς αγωνας τους απ κποιο σκοτειν, αρχγονο νστικτο αυτοσυντρησης που τους λεγε τι η ζω τους εξαρτιταν απ τη σιωπ τους. Τελικ ο σαματς που καναν τα γελδια υποχρησε σε οικτρ πονεμνα αγκομαχητ και ακολοθησαν κρτοι, χτυπματα και τριξματα. Οι Φρι, μαζεμνοι κοντ κοντ μες στο σαλνι, δε τλμησαν να κουνηθον σπου σβησαν και οι τελευταοι απηχοι βαθι μσα στο Φαργγι της Κρας Πηγς. πειτα, μες στ' ανατριχιαστικ αγκομαχητ απ το στβλο και το σατανικ τερρισμα των νυχτοπουλιν στο φαργγι, η Σελνα Φρι πρε το τηλφωνο και μετδωσε τα να που αποτελσανε τη δετερη φση του τρμου.

     Την επμενη μρα λοι οι περοικοι ταν πανικβλητοι. ντρομες, βουβς ομδες αντρν πηγαινορχονταν στο σημεο που εχεν εμφανιστε το δαιμονικ πλσμα. Δυο τιτνιες αυλακις εκτενονταν απ το φαργγι προς το κτμα των Φρι, τερατδη χνρια διακρνονταν καθαρ στο χμα κι η μια πλευρ του παλιο κκκινου στβλου εχε καταρρεσει. Απ το κοπδι των ζωντανν μνο το να τταρτο βρθηκε κι αναγνωρστηκε. Μερικ τανε φρικτ ακρωτηριασμνα κι λα σα επζησαν τανε τσο χλια, στε τα πυροβλησαν επιτπου. Ο Ερλ Σγιερ υποστριξε πως πρεπε να ζητσουνε βοθεια απ το 'Αλσμουρι το 'Αρκχαμ, αλλ οι λλοι επαν τι δεν εχε νημα. Ο γερο-Ζμπιουλον Γουτλι, απ τους Γουτλι που ισορροποσαν ανμεσα στο υγις και το εκφυλισμνο παρακλδι, μλησε για τρομερς τελετουργες που πρεπε να γνουνε στις κορφς των λφων. Η παρδοση τανε πολ ισχυρ στην οικογνει του κι οι αναμνσεις του απ ψαλμωδες εκε πνω τανε παλιτερες απ τον Γουλμπουρ και τον παππο του.

     Το σκοτδι πεσε πνω σε μια κοιντητα πολ τρομαγμνη για να οργανσει αξιλογη μυνα. Σε μερικς περιπτσεις, τα μλη συγγενικν οικογενειν συγκεντρθηκαν λοι μαζ κτω απ μα στγη και παρακολουθοσαν στα σκοτειν. Γενικ, πντως, οι νθρωποι αμπαρωθκανε κι οχυρθηκαν πως και τη προηγομενη νχτα, καταφεγοντας στην επιπλαιη κνηση να γεμσουν τα μουσκτα τους και να χουνε δικρνια κοντ τους. Ωστσο, μνο τα βουητ του βουνο ακοστηκαν εκενη τη νχτα. Κι ταν ξημρωσε, πολλο λπιζαν τι ο καινοριος τρμος εχε περσει το διο ξαφνικ σο εχε εμφανιστε. Υπρξαν μλιστα και πιο θαρραλοι που πρτειναν μιαν επιθετικ εξρμηση κτω στο φαργγι, μολοντι δεν τλμησαν να δσουν το καλ παρδειγμα στη φοβισμνη πλειοψηφα.

     ταν πεσε πλι η νχτα, επαναλφθηκε το αμπρωμα, αν κι τανε λιγτερες οι οικογνειες που συγκεντρθηκαν λες μαζ. Το πρω, η οικογνεια του Φρι και του Μπσοπ ανφεραν τι τα σκυλι τους ταν ανσυχα, πως κουσαν ακαθριστους θορβους και πως ερχτανε φοβερ δυσωδα απ μακρι, εν οι πρωινο εξερευνητς εδαν ντρομοι μια καινορια σειρ τερατωδν αχναριν στο δρμο που ανεβανει το λφο Σντινελ. 'Οπως και πριν, τα τσακισμνα φυτ στις πλευρς του δρμου μαρτυροσαν τον ανσια πελριο γκο του τρμου, εν η διρθρωση των αχναριν δειχνε τι το κινομενο βουν εχε ανβει απ το Φαργγι της Κρας Πηγς κι εχε γυρσει εκε απ τον διο δρμο. Στους πρποδες του λφου μια αυλακι σπασμνων χαμδεντρων με πλτος κοντ δκα μτρα οδηγοσε κθετα προς τα πνω κι οι δικτες μειναν ναυδοι ταν εδαν τι οτε τα πιο απκρημνα σημεα δε μπρεσαν να αναχαιτσουν την αμελικτη πορεα. 'Ο,τι κι αν ταν ο τρμος, μποροσε ν' αναρριχηθε σε μια βραχδη πλαγι σχεδν κθετη κι ταν οι εξερευνητς σκαρφλωσανε στη κορφ απ πιο ασφαλ μονοπτια, εδαν τι εκε η πορεα σταματοσε - μλλον αντιστρεφταν.

     Εκε ταν που οι Γουτλι συνθιζαν ν' ανβουν τις σατανικς φωτις τους και να τραγουδον τους κολασμνους μνους τους πνω στον εππεδο βρχο τα βρδια της Πρωτομαγις και των Αγων Πντων. Ο διος βρχος αποτελοσε τρα το κντρο ενς μεγλου κκλου οργωμνου απ το γιγαντσωμο τρμο, εν πνω στην κπως κολη επιφνει του υπρχε να παχ και βρομερ στρμα απ την κολλδη 0υσα που εχε παρατηρηθε στο δπεδο της αγροικας των Γουτλι ταν ελευθερθηκε ο τρμος. Οι ντρες κοιτζονταν ναυδοι και μιλοσανε ψιθυριστ μεταξ τους. πειτα κοιτξανε κτω απ το λφο. Προφανς ο τρμος εχε κατβει απ τον διο σχεδν δρμο που εχεν ανβει. Δεν εχε νημα να κνουν υποθσεις. Το σκεπτικ, η λογικ και το πιθαν κνητρο αυτς της εξρμησης ταν εντελς ακατανητα. Μνον ο γερο-Ζμπιουλον που δεν ταν μαζ με την ομδα, θα μποροσε να εκτιμσει τη κατσταση να προτενει μια λογικ εξγηση.

     Η νχτα της Πμπτης ξεκνησε πως και οι λλες, αλλ τελεωσε με συμφορ. Τα νυχτοπολια στο φαργγι σκοζανε με τσον ασυνθιστην επιμον, στε πολλο δε μπρεσαν να κλεσουν μτι και γρω στις τρεις το πρω λα τα τηλφωνα της ομδας χτπησαν ταυτχρονα. Αυτο που σηκσανε τ' ακουστικ κουσαν μια ξετρελαμνη απ τρμο φων να τσιρζει:
 -"Βοθεια, ω Θε μου!..." και μερικο επαν τι αυτ τη κραυγ απγνωσης ακολοθησε νας δυνατς κρτος. Κανες δε τλμησε να κνει το παραμικρ και κανες δεν ξερε απ ποιον εχε γνει το τηλεφνημα ως το επμενο πρω. Τηλεφωνντας σ' λους, ανακλυψαν τι μνο οι Φρι δεν απαντοσαν. Η αλθεια αποκαλφθηκε μιαν ρα αργτερα, ταν να βιαστικ συγκεντρωμνο απσπασμα οπλισμνων αντρν φτασε στο κτμα των Φρι, στο νοιγμα του Φαραγγιο. Αυτ που αντκρυσαν ταν φρικτ, αλλ δεν τους ξφνιασε. Υπρχαν καινοριες αυλακις και τερατδη αχνρια, αλλ δε βρκαν τποτα, οτε ζωνταν οτε νεκρ. Μνο δυσοσμα και μια κολλδη, σα πσσα, ουσα. Η οικογνεια του λμερ Φρι εχε αφανιστε απ το Ντνγουιτς.

                                                   VIII

     Στο μεταξ, μια αθρυβη αλλ πιο οδυνηρ πνευματικ φση του τρμου ξετυλιγτανε κρυφ πσω απ τη κλειστ πρτα ενς δωματου που ξεχελιζε απ βιβλα στο 'Αρκχαμ. Το παρξενο χειργραφο αρχεο ημερολγιο του Γουλμπουρ Γουτλι, που 'χε παραδοθε στο Πανεπιστμιο Μισκατνικ για μετφραση, εχε προκαλσει ιδιατερη κπληξη και σγχυση στους ειδικος, τσο των αρχαων σο και των σγχρονων γλωσσν. Το διο του το αλφβητο, παρ τη γενικ ομοιτητα με το αραβικ της Μεσοποταμας, ταν εντελς γνωστο σ' λους, Το τελικ συμπρασμα που κατληξαν ομφωνα οι ειδικο ταν τι το κεμενο αποτελοσε να τεχνητ αλφβητο, κτι σα κρυπτογραφικ κωδικ. Ωστσο, καμι απ τις συνηθισμνες μεθδους αποκρυπτογρφησης δεν ρριξε το παραμικρ φως στο κεμενο, ακμα κι ταν ερευνθηκαν λες οι γλσσες που ενδεχομνως εχε χρησιμοποισει σα βση ο συγγραφας. Τα αρχαα βιβλα που εχαν κατασχεθε απ το σπτι των Γουτλι, μολοντι πολ ενδιαφροντα και σε πολλς περιπτσεις, ικαν ν' ανοξουν καινοριους και τρομερος δρμους ρευνας σε φιλοσφους κι επιστμονες, δεν τους βοθησανε στο συγκεκριμνο πρβλημα. να απ' αυτ, νας βαρς τμος με σιδερνια κλειδαρι, ταν σ' λλο γνωστο αλφβητο, πολ διαφορετικ μως, αφο μοιαζε περισστερο σανσκριτικ παρ μ' οποιαδποτε λλη γραφ. Το παλι λογιστικ βιβλο παραδθηκε τελικ στο δκτορα 'Αρμιτατζ, τσον εξαιτας του ιδιατερου ενδιαφροντος που 'δειχνε για την υπθεση Γουτλι, σο και για τις πλοσιες γνσεις του στη γλωσσολογα και τις απκρυφες μυστικιστικς ωδς της αρχαιτητας και του μεσαωνα.

     Ο 'Αρμιτατζ σκεφτταν τι σως το αλφβητο αυτ χρησιμοποιονταν απ τους μυημνους σε κποιες απκρυφες λατρεες που ξεκνησαν απ την αρχαιτητα κι φτασαν ως την εποχ μας, κληρονομντας πολλος τπους και παραδσεις απ τους μγους της εποχς των Σαρακηνν. Ωστσο, δε θεωροσε ζωτικ αυτ το ερτημα, αφο θα 'ταν σκοπο να ξρει τη προλευση των συμβλων αν πως υποψιαζταν, χρησιμοποιονταν για την κωδικοποηση μιας σγχρονης γλσσας. Πστευε τι, λαμβνοντας υπ' ψη το μεγλο γκο του χειρογρφου, ο συγγραφας δε θα 'μπαινε στον κπο να χρησιμοποισει λλη γλσσα απ τη δικ του, εκτς σως απ ορισμνες συγκεκριμνες ωδς και ξρκια. τσι, ρχισε τη μελτη του χειρογρφου προποθτοντας -αυθαρετα στω- τι το κριο μρος του ταν στ' αγγλικ. ξερε απ τις επανειλημμνες αποτυχες συναδλφων του τι ο γρφος ταν βαθς και περπλοκος, οπτε θα 'ταν σκοπο να εξετσει τις απλοστερες μεθδους επλυσης.
     Τις τελευταες μρες του Αυγοστου αφοσιθηκε στη σχολαστικ μελτη συγγραμμτων γρω απ την κρυπτογραφα. βασιζμενος στις φθονες πηγς της βιβλιοθκης του κι ανατρχοντας κθε νχτα στη μυστικιστικ γνση της "Πολυγραφας" του Τριθμιου, στο "De Furtivis Literarum Notis" του Τζιανμπτατστα Πρτα, στο "Δοκμιο Περ Κρυπτογραφας" του Ντε Βιζενρ, στο "Cryptomenysis Patefacta" του Φαλκονρ, σε μελτες του δκατου γδοου αινα των Ντιβι και Θκνες, καθς και σε πιο σγχρονες αυθεντες πως ο Μπλερ, ο φον Μρτεν κι ο Κλμπερ, πεστηκε με το χρνο τι εχε να κνει με να απ τα πιο πανοργα και ιδιοφυ κρυπτογρμματα, στα οποα πολλο διαφορετικο κατλογοι γραμμτων χρησιμοποιονταν πως στον πνακα πολλαπλασιασμο και το μνυμα γινταν κατα νοητ μνο απ το γνστη των αυθαρετων λξεων-κλειδιν. Οι παλιτεροι ειδικο φανονταν πιο χρσιμοι απ τους νετερους κι ο 'Αρμιτατζ κατληξε στο συμπρασμα πως ο κδικας του χειρογρφου ανκε στην αρχαιτητα κι επζησε αναμφβολα μσα απ πολλς γενις οπαδν του μυστικισμο. Αρκετς φορς του φαινταν τι πλησαζε στη λση, αλλ ξαναβρισκταν στο μηδν απ κποιο απρσμενο εμπδιο. πειτα, καθς πλησαζε ο Σεπτμβρης, τα σννεφα ρχισαν να καθαρζουν. Μερικ γρμματα, πως χρησιμοποιονταν σε κποια σημεα του χειρογρφου, επιβεβαιθηκαν πρ' απ κθε αμφιβολα, επαληθεοντας την υποψα του τι το κεμενο ταν στ' αγγλικ.

     Το βρδυ της 2ας Σεπτεμβρου πεσε και το τελευταο φργμα κι ο δκτωρ 'Αρμιτατζ διβασε για πρτη φορ μια σελδα του αρχεου του Γουλμπουρ Γουτλι. ταν πργματι ημερολγιο, πως εχαν υποθσει λοι κι ταν διατυπωμνο σ' να φος που συνδαζε τη πολυμθεια σε απκρυφες επιστμες και την αμορφωσι σε λλα θματα του αλλκοτου πλσματος που το γραψε. Το πρτο κιλας μεγλο απσπασμα που αποκωδικοποησε ο 'Αρμιτατζ, που 'χεν ημερομηνα 26 Νοεμβρου του 1916, αποδεχτηκε εκπληκτικ και τρομακτικ. ταν γραμμνο απ να παιδ τρεισμισι ετν που 'μοιαζε με δωδεκχρονο δεκατριχρονο φηβο.

   "Σμερα μαθα το 'Ακλο του Σαβαθ", λεγε "αλλ, δε μου ρεσε, γιατ η απντηση ρχεται απ το βουν κι χι απ τον αρα. Αυτ πνω μ' χει ξεπερσει περισστερο απ' σο περμενα και δε μου φανεται πως χει καθλου γινο μυαλ. Πυροβλησα το κλεη του λαμ Χτσιν ταν πγε να με δαγκσει κι ο λαμ λει τι θα με σκτωνε αν.μποροσε. Δε νομζω τι το εννοε. Ο παππος μ' βαλε να λω συνχεια την ωδ Ντχο χτες βρδυ και νομζω πως εδα τη μυστικ πλη στους δυο μαγνητικος πλους. Θα πω σ' αυτος τους πλους αφο καθαριστε η γη, αν δε μπορσω να ξεφγω ψλλοντας την ωδ Ντο-Χνα. Αυτο απ τον αρα μου 'πανε το Σββατο τι θα περσουν χρνια πριν καταφρω να καθαρσω τη γη κι υποθτω πως ο παππος θα 'χει πεθνει ως ττε, οπτε πρπει να μθω λες τις στροφς και τις φρσεις απ το Γρ ως το Νχγκρ. Αυτο απ' ξω θα με βοηθσουν, μα δε μπορον να ενσαρκωθον χωρς ανθρπινο αμα. Αλλ κενο πνω εναι ,τι πρπει. Το βλπω λγο ταν κνω το σμβολο Βορις του ρχνω τη σκνη του Ιμπν Γκαζ και μοιζει πολ μ' αυτος πνω στο λφο τη Πρωτομαγι. Το λλο πρσωπο μπορε να ξεθωρισει λγο. Αναρωτιμαι πς θα φανομαι ταν η γη θα χει καθαριστε απ τα γινα πλσματα. Αυτς που ρθε με το 'Ακλο Σαβαθ μου 'πε πως σως μεταμορφωθ, αφο θα πρπει να φροντσω πολλ απ τα ξω".

     Το ξημρωμα βρκε το δκτορα 'Αρμιτατζ λουσμνο στον κρο ιδρτα του τρμου κι γρυπνο απ αγωνα. Δεν εχε αφσει το χειργραφο λη τη νχτα, αλλ, καθισμνος στο γραφεο του κτω απ το φως της λμπας, γριζε τη μια σελδα μετ την λλη με τρεμμενα χρια, σο πιο γργορα μποροσε ν' αποκρυπτογραφε το κεμενο. Εχε τηλεφωνσει αγχωμνος στη γυνακα του τι δε θα γριζε σπτι κι ταν εκενη του πγε πρωιν την επομνη, δεν το γγιξε. Συνχισε να διαβζει λη κενη τη μρα, σταματντας αλαφιασμνος κθε φορ που ταν απαρατητος ο επαναπροσδιορισμς της λξης-κλειδιο. Του πγανε γεμα και δεπνο στο γραφεο του, αλλ φαγε ελχιστα. Γρω στα μεσνυχτα της επομνης τον πρε ο πνος στη καρκλα, αλλ ξπνησε πολ σντομα απ φρικτος εφιλτες που συναγωνζονταν σε φρκη τις απειλς για την ανθρωπτητα που 'χε ανακαλψει στο ημερολγιο.

     Το πρω της 4ης Σεπτεμβρου ο καθηγητς Ρις κι ο δκτωρ Μργκαν επμειναν να τον δονε για λγο μα φγανε σοκαρισμνοι και κτωχροι. Κενο το βρδυ, ο 'Αρμιτατζ πγε στο κρεβτι αλλ κοιμθηκεν ελχιστα. Τη Τετρτη -την επομνη- ξαναγρισε στη μελτη του χειρογρφου κι ρχισε ν' αντιγρφει αποσπσματα απ τις σελδες που διβαζε κι λλες που 'χε διαβσει νωρτερα. Τις μικρς ρες εκενης της νχτας κοιμθηκε λγο σε μιαν νετη πολυθρνα του γραφεου, αλλ ξανπιασε το χειργραφο πριν χαρξει. Λγο πριν το μεσημρι ο γιατρς του, ο δκτωρ Χρτγουελ, πγε να τον δει κι επμεινε πως πρεπε να σταματσει τη δουλει. Εκενος αρνθηκε, ομολογντας πως εχε ζωτικ σημασα γι' αυτν να ολοκληρσει την ανγνωση του ημερολογου και δνοντας το λγο του τι θα του εξηγοσε σντομα το γιατ.
     Εκενο το απγευμα, την ρα που πεφτε το λυκφως, τελεωσε τη τρομερ του μελτη κι γειρε εξαντλημνος στο κθισμα. Η γυνακα του, φρνοντας το δεπνο, τον βρκε σε ημικωματδη κατσταση. αλλ εχε αρκετ τις αισθσεις του για να την αποτρψει με μια δυνατ κραυγ να διαβσει τις σημεισεις του. Σηκθηκε αδναμα, μζεψε τα χαρτι και τα 'βαλε σ' να φκελο, τον οποο σφργισε κι βαλε αμσως στην εσωτερικ τσπη του παλτο του. Εχεν αρκετ δναμη για να επιστρψει σπτι του, αλλ ταν τσο φανερ τι
χρειαζταν ιατρικ βοθεια, στε η γυνακα του κλεσε αμσως το δκτορα Χρτγουελ. Εν ο γιατρς τον βαζε στο κρεβτι, κενος μουρμοριζε μνο ξαν και ξαν:
 -"Μα, για νομα του Θεο, τι μπορομε να κνουμε";

     Ο δκτωρ 'Αρμιτατζ κοιμθηκε, αλλ στη διρκεια της επμενης μρας πεφτε συχν σε παραλρημα. Δεν δωσε καμι εξγηση στον Χρτγουελ. Στις πιο ρεμες στιγμς του ζητοσε να δει επειγντως τον Ρις και τον Μργκαν. Στο παραλρημ του λεγε αλλκοτα πργματα, μαζ με φρενιασμνες εκκλσεις να καταστρψουν κτι σ' να ερμητικ κλειστ αγροτσπιτο και φανταστικς αναφορς σε κποιο σχδιο για την εξολθρευση ολκληρης της ανθρπινης φυλς και κθε ζωικς και φυτικς μορφς ζως απ κποια τρομερ παλιτερη φυλ ντων απ λλη δισταση. Ξεφνιζε τι ο κσμος αντιμετπιζε θανσιμο κνδυνο, αφο τα Αρχαα Πλσματα θλαν να την απογυμνσουν και να τη σρουν μακρι απ το ηλιακ σστημα και την υλικ υπσταση, σε κποιο λλο πεδο εππεδο παρξης απ το οποο εχε ξεφγει, μυριδες αινες πριν. 'Αλλες φορς ζητοσε το "Νεκρονομικ" και τη "Δαιμονολατρεα" του Ρεμγκιους, στα οποα λεγε πως σως βρισκε κποια μαγικ φρση που θα ξρκιζε το κακ για το οποο μιλοσε.

 -"Σταματστε τους, σταματστε τους!" φναζε. "Αυτο οι Γουτλι σχεδαζαν να τους αφσουν να περσουν και, μα το Θε, φησαν το χειρτερο! Πετε στον Ρις και τον Μργκαν τι πρπει να κνουμε κτι! Εμαστε στο σκοτδι αλλ ξρω πς παρασκευζεται η σκνη... Στις 2 Αυγοστου, ταν ρθε εδ ο Γουλμπουρ και βρκε το θνατο, σγουρα..."

     Αλλ ο 'Αρμιτατζ εχε γερ κρση παρ τα εβδομηνταεφτ του χρνια και ξεπρασε τη ταραχ πφτοντας σε βαθ πνο κενη τη νχτα, χωρς να ανεβσει πυρετ. Ξπνησε αργ τη Παρασκευ, με πλρη πνευματικ διαγεια, αν και σκυθρωπς απ να βασανιστικ φβο κι να βαρ ασθημα ευθνης. Το απγευμα του Σαββτου τανε σε θση να πει στη βιβλιοθκη και να καλσει τους Ρις και Μργκαν για να συμβολιο και την υπλοιπη μρα οι τρεις ντρες βασνισαν το μυαλ τους με τις τρομερτερες εικασες και την πιο αποκαρδιωτικ συζτηση. Παρξενα και τρομερ βιβλα βγκαν απ τα καγκελφραχτα ρφια κι λλα ασφαλ μρη που φυλσσονταν. Διαγρμματα και μαγικς φρσεις αντιγρφτηκαν με φρενιασμνη σπουδ και σε εκπληκτικ αφθονα. Δεν υπρχε χνος δυσπιστας. 'Αλλωστε, εχαν δει και οι τρεις το σμα του Γουλμπουρ Γουτλι να κετεται στο δπεδο της διας αθουσας κι στερα απ' αυτ, κανες τους δεν εχε τη παραμικρ τση ν' αψηφσει το ημερολγι του σα παραληρματα ενς τρελο.

     Οι γνμες διχστηκαν, ωστσο, για το αν πρεπε να ειδοποισουν την Πολιτειακ Αστυνομα της Μασαχουστης. επικρτησε η αρνητικ ποψη. Υπρχανε πργματα που απλοστατα δε θα γνονταν πιστευτ απ' σους δεν εχαν δει να δεγμα, πως λλωστε επαληθετηκε απ τις μεταγενστερες ρευνες. Αργ τη νχτα το συμβολιο πρε τλος, χωρς να χει καταλξει σε κποιο συγκεκριμνο σχδιο δρσης, εν ολκληρη την Κυριακ ο 'Αρμιτατζ ταν απασχολημνος συγκρνοντας μαγικες φρασεις κι αναμειγνυοντας χημικα στοιχεα που προμηθετηκε απ το χημεο του πανεπιστημου. σο περισστερο σκεφττανε το απστευτο ημερολγιο τσο περισστερο τεινε ν' αμφισβητσει την αποτελεσματικτητα οποιουδποτε υλικο μσου για την εξλειψη αυτς της ονττητας που εχεν αφσει πσω του ο Γουλμπουρ Γουτλι -της ονττητας που απειλοσε τη γη και που σε λγες ρες επρκειτο να ελευθερωθε και να γνει ο αλησμνητος Τρμος του Ντνγουιτς.

     Η Δευτρα ταν μια επανληψη της Κυριακς για το δκτορα 'Αρμιτατζ, αφο η ευθνη που 'χεν επωμιστε απαιτοσε φθονη ρευνα και πειραματισμ. Περαιτρω αναγνσεις του τερατδους ημερολογου γναν αιτα για διφορες αλλαγς στο σχδιο κι ξερε πως ακμα και στο τλος δε θα μποροσε να 'ναι απλυτα σγουρος. Ως την Τρτη, εχε καταστρσει να συγκεκριμνο σχδιο δρσης και πστευε τι θα μποροσε να επιχειρσει να ταξδι στο Ντνγουιτς μσα στην ερχμενη εβδομδα. πειτα, την Τετρτη, ρθε η τρομερ κπληξη. Καταχωνιασμνο σε μια γωνι της 'Αρκχαμ Αντβερτιζερ ταν να κωμικ μικρ ρθρο απ τον Ηνωμνο Τπο, που μιλοσε για το ασλληπτο κτνος που εχε γεννσει το παρνομο ουσκι του Ντνγουιτς. Ο 'Αρμιτατζ, εμβρντητος, τηλεφνησε αμσως στους Ρις και Μργκαν. Συζτησαν για πολλς ρες εκενη τη νχτα και το επμενο πρω αρχσανε τις πυρετδικες προετοιμασες. Ο 'Αρμιτατζ ξερε τι θα ερχταν αντιμτωπος με τρομερς δυνμεις, αλλ παρλληλα καταλβαινε τι δεν υπρχε λλος τρπος να ανατρψει την ουσιαστικτερη και πολ πιο μοχθηρ ανμιξη που εχαν λλοι πριν απ' αυτν.

                                                  IX

     Το πρω της Παρασκευς ο 'Αρμιτατζ, ο Ρις κι ο Μργκαν ξεκνησαν με αυτοκνητο για το Ντνγουιτς. Φτσανε στο χωρι γρω στη μα το μεσημρι. Ο καιρς ταν ευχριστος, αλλ ακμα και στο δυναττερο φως του λιου νας υποχθνιος τρμος και μια δυσοωνη ατμσφαιρα κρεμταν πνω απ τους παρξενα στρογγυλεμνους λφους και τα βαθι, σκοτειν λαγκδια της πληγεσας περιοχς. Στιγμς στιγμς μποροσαν να διακρνουν κντρα στον ουραν ναν ρημο κκλο απ πτρες. Η ατμσφαιρα του βουβο τρμου στο μαγαζ του σμπορν τους πεισε τι κτι φρικτ εχε συμβε και σντομα πληροφορηθκανε τον αφανισμ του σπιτιο και της οικογνειας του λμερ Φρι. Πρασαν λο το απγευμα τριγυρνντας ολκληρο το Ντνγουιτς, ρωτντας τους ντπιους γι' αυτ που 'χανε συμβε και βλποντας οι διοι, με παγερ ργη τρμου, τα ερεπια του σπιτιο των Φρι με τα αποτυπματα της κολλδους ουσας που εχαν απομενει, τα πληγωμνα γελδια του Σεθ Μπσοπ και τις πελριες αυλακις τσακισμνης βλστησης σε διφορα σημεα.
     Η επσκεψη του πλσματος στο λφο Σντινελ εχε ζωτικ σημασα στα μτια του 'Αρμιτατζ και κοταξε για πολλν ρα τον απειλητικ, σα βωμ, βρχο στη κορφ.
Τελικ οι νεοφερμνοι, μαθανοντας για μια ομδα αντρν της Πολιτειακς Αστυνομας που 'χαν ρθει απ το 'Αλσμπουρι το διο πρω μλις πληροφορηθκανε τη τραγωδα των Φρι, αποφσισαν να βρουν τους αστυνομικος και να συγκρνουνε τα συμπερσματ τους στο βαθμ που 'τανε δυνατ. 'Οπως αποδεχτηκε, ταν ευκολτερο στα λγια παρ στη πρξη, γιατ σο κι αν ψαξαν δε βρκαν το παραμικρ χνος της ομδας πουθεν. τανε πντε ντρες μ' να αμξι, αλλ τρα το αυτοκνητο ταν εγκαταλειμμνο κοντ στα ερεπια του σπιτιο των Φρι. Οι ντπιοι, που εχαν μιλσει λοι με τους αστυνομικος, αρχικ φνηκαν το διο σαστισμνοι σο ταν ο 'Αρμιτατζ κι οι σντροφο του. Ττε ο γερο-Σαμ Χτσινς σκφτηκε κτι και χλμιασε, σκοντησε τον Φρεντ Φαρ και του 'δειξε το υγρ, βαθ φαργγι που χασκε λγο πιο πρα.

 -"Θε μου!" βγκηξε, "τους επα να μη κατβουνε στο Φαργγι. Δε περμενα τι θα το τολμοσαν, μ' αυτ τ' αχνρια και τη μυρωδι και τα νυχτοπολια που σκοζουν εκε κτω, μσα στη σκοτεινι που χει ακμα και το καταμεσμερο..."

     Τρομερ ανατριχλα απλθηκε στους ντπιους και τους επισκπτες ταυτχρονα κι λοι ρχισαν να αφουγκρζονται ενστικτωδς. Ο 'Αρμιτατζ, χοντας τη πρτη του ουσιαστικ επαφ με τον τρμο και τα τερατδη ργα του, τρεμε σγκορμος απ την ευθνη που 'νιωθε να βαρανει τους μους του. Γργορα θα 'πεφτε η νχτα και ττε θα 'βγαινε και πλι η βλασφημα των βουνν, ανογοντας τα φρικιαστικ μονοπτια της. Negotium perambulans in tenembris... Ο ηλικιωμνος βιβλιοθηκριος επανλαβε στο μυαλ του τη μαγικ φρση που εχε αποστηθσει κι γγιξε μηχανικ το χαρτ στο οποο εχε σημεισει την λλη, που δεν μπρεσε ν' αποστηθσει. λεγξε αν ο φακς του δολευε κανονικ. Ο Ρις, πλι του, βγαλε απ μια βαλτσα να μεταλλικ ψεκαστρα, σαν αυτν που χρησιμοποιεται για το ψκασμα των φυτν, εν ο Μργκαν εξτασε τη μεγλη καραμπνα του, που πνω της βασιζτανε, παρ τις προειδοποισεις του συναδλφου του τι καννα υλικ πλο δε μποροσε να βοηθσει.

     Ο 'Αρμιτατζ, που 'χε διαβσει το φοβερ ημερολγιο, ξερε με οδυνηρ βεβαιτητα τι εδους ανοσιοργημα να περιμνει. αλλ δεν θελε να εντενει τον τρμο των κατοκων του Ντνγουιτς δνοντς τους στοιχεα κνοντας νξεις. λπιζε τι θα κατφερνε να το νικσει χωρς ν' αποκαλψει στον κσμο τη τρομερ μορα που 'χεν αποφγει. Κι εν πεφτε το σκοτδι, οι ντπιοι ρχισαν να σκορπζονται ο καθνας για το σπτι του, ανυπομονντας να κλειδαμπαρωθον μσα παρ τη χειροπιαστ απδειξη τι καμι ανθρπινη κλειδαρι αμπρα δεν ταν χρσιμη μπροστ σε μια δναμη που μποροσε να σπζει δντρα και να συνθλβει σπτια αν το 'θελε. Κονησαν αρνητικ τα χρια τους στη πρταση των νεοφερμνων να μενουνε σκοπο στα ερεπια της αγροικας των Φρι, κοντ στο φαργγι. φεγοντας, πολ λγοι περμεναν να ξαναδον ζωντανος τους παρατηρητς.

     Εκενη τη νχτα ακοστηκαν και πλι βροντερο χοι απ τα βουν και τα νυχτοπολια σκουζαν απειλητικ. Κθε τσο, το νυχτεριν αερκι που φυσοσε απ το Φαργγι της Κρας Πηγς φερνε μιαν υποψα απ την ανεπωτη δυσωδα, την δια που οι τρεις επιστμονες εχαν οσμιστε κι λλοτε, ταν στθηκανε πνω απ να ετοιμοθνατο ανοσιοργημα που εχε περσει δεκαπεντμισι ολκληρα χρνια σαν ανθρπινο πλσμα. Αλλ ο τρμος που περιμνανε δεν εμφανστηκε. τι κι αν ταν αυτ κτω στο φαργγι, καιροφυλακτοσε κι ο 'Αρμιτατζ επε στους συναδλφους του τι το να επιτεθον μες στο σκοτδι θα 'τανε καθαρ αυτοκτονα.

     Το πρω ρθε θαμπ κι οι νυχτερινο χοι σταμτησαν. ταν μια γκρζα, μουντ μρα και ψιχλιζε που και που, εν λο και βαρτερα σννεφα μαζεονταν στα βορειοδυτικ πνω απ τα βουν. Οι ντρες απ το 'Αρκχαμ δε μποροσαν ν' αποφασσουνε τι πρεπε να κνουνε. Βρσκοντας καταφγιο απ τη βροχ που δυνμωνε σ' να απ τα λιγοστ υπστεγα του κτματος των Φρι που δεν εχε καταστραφε, συζτησαν αν ταν πιο συνετ να περιμνουν να περσουν στην επθεση και να κατβουν στο φαργγι, ψχνοντας το ακατονμαστο, τερατδες θραμ τους. Η βροχ δυνμωσε κι ακογονταν μακρινο κεραυνο, λο και πιο δυνατο. Ξφνου, μια διχαλωτ αστραπ λαμψε πολ κοντ τους, σα να κατβαινε στο καταραμνο φαργγι. Ο ουρανς σκοτενιασε κι οι επιστμονες ευχθηκαν να σταματοσε γργορα η καταιγδα και να καθριζε ο ουρανς.

     ταν ακμα ανατριχιαστικ σκοτειν μια ρα αργτερα, ταν να συγχυσμνο κομφοζιο φωνν χησε κτω στο δρμο. Την επμενη στιγμ εμφανστηκε μια τρομοκρατημνη ομδα απ μια ντουζνα ντρες που ουρλιζανε, τρχανε και μοιρολογοσαν υστερικ. νας απ τους πρτους εξγησε ξπνοα στους επιστμονες τι συνβαινε.

 -"Ω Θε μου, Θε μου!" ρχισε με σπασμνη φων. "Τριγυρν πλι κι αυτ τη φορ μσα στη μρα! Εναι ξω! Εναι ξω! Τριγυρνει αυτ τη στιγμ και μνο ο Θες ξρει πτε θα μας επιτεθε"!

     Ο ντρας σπασε παλεοντας να πρει ανσα κι ανλαβε νας λλος να ολοκληρσει το μνυμα.

 -"Λιγτερο απ μια ρα πριν ο Ζεμπ Γουτλι εδ κουσε το τηλφωνο να χτυπ κι ταν η κυρα-Κρεη, που μνει κτω στη διασταρωση. Επε τι ο μικρς Λοθερ εχε βγει να οδηγσει τις αγελδες στο στβλο μετ το μεγλο κεραυν, ταν εδε λα τα δντρα λυγισμνα στο στμιο του φαραγγιο -στην αντθετη πλευρ απ δω- και μρισε την δια βρμα που υπρχε και ττε που εδε τα μεγλα αποτυπματα την περασμνη Δευτρα. Και της επε ακμα πως κουσε να σρσιμο, δυναττερο απ' ,τι θα κνανε τα δντρα λυγζοντας κι οι θμνοι σπζοντας και, ξαφνικ, τα δντρα κατ μκος του δρμου ρχισαν να πιζονται απ τη μια μερι κι ακουγταν να φοβερ ποδοβολητ και πλατσορισμα μες στη λσπη. Αλλ -Ο Θες να μας λυπηθε! ο Λοθερ δεν εδε απολτως τποτα, μνο τα δντρα και τους θμνους να λυγζουν! Κι πειτα, λγο πιο κτω, εκε που πγαινε ο Μπρουκ, ο γιος του Μπσοπ, κτω απ το δρμο, κουσε να φοβερ τρξιμο πνω στη γφυρα και λει τι γνρισε το θρυβο του ξλου που αρχζει να σπει. Κι λη αυτ την ρα δεν βλεπε τποτα, μνο τα δντρα και τους θμνους να τσακζουν! Κι ταν ο κελαρυστς χος απομακρνθηκε πολ -στο δρμο προς το σπτι του μγου Γουτλι και το λφο Σντινελ- ο Λοθερ βρκε το θρρος να σκαρφαλσει εκε που το εχε πρωτοακοσει και να κοιτξει το δαφος. ταν λο λασπνερα και ο ουρανς ταν σκοτεινς και η βροχ σβηνε λα τ' αχνρια τριγρω πολ γργορα. αλλ στο στμιο του φαραγγιο, εκε που 'χανε κινηθε τα δντρα, υπρχαν ακμα μερικ απ τ' αχνρια που εχε δει κι εκενη τη Δευτρα"!

     Σ' αυτ το σημεο τον δικοψε ο πρτος πληροφοριοδτης.

 -"Αλλ δεν εναι αυτ το φοβερ! Αυτ ταν μνο η αρχ. Ο Ζεμπ εδ τηλεφωνοσε σ' λους τα να ταν τον δικοψε να τηλεφνημα απ του Σεθ Μπσοπ. Η οικονμος του, η Σλι, εχε πθει κρση. Εχε δει μλις τα δντρα να λυγζουν στις πλαγις του δρμου κι επε πως κουγε κποιου εδους βαρ πλατσορισμα, σαν απ ελφαντα, να κατευθνεται προς το σπτι. ξαφνα μλησε για μιαν απασια μυρωδι κι επε πως ο γιος της, Τσσνι, ξεφνιζε πως ταν η δια μυρωδι που 'χε μυρσει στα ερεπια των Γουτλι το πρω της Δευτρας. Κι οι σκλοι γαβγζανε και κλαψορtζαν λοι μαζ. Και ττε βγαλε μια φοβερ κραυγ κι επε τι το υπστεγο κτω απ το δρμο εχε γκρεμιστε σα να το 'χε χτυπσει τυφνας, μνο που ο νεμος δεν ταν τσο δυνατς για να χει κνει κτι ττοιο. 'Ολοι παρακολουθοσαν στη γραμμ κι ακοσαμε αρκετος ν' ανασανουνε κοφτ. Ξαφνικ η Σλι ορλιαξε πλι κι επε πως ο φρκτης της μπροστινς αυλς εχε σπσει, μολοντι δεν βλεπε ποιος το 'χε κνει. Ττε λοι στη γραμμ κουσαν τον Τσσνι και το γερο-Σεθ Μπσοπ να ουρλιζουνε κι η Σλι ξεφνιζε τι κτι βαρ εχε χτυπσει το σπτι -χι κεραυνς κτι ττοιο, αλλ κτι βαρ πεφτε με δναμη πνω στην πρσοψη, ξαν και ξαν, μολοντι δεν βλεπε τποτα απ τα μπροστιν παρθυρα. Και ττε... και ττε..." λα τα πρσωπα συσπστηκαν απ τρμο κι ο 'Αρμιτατζ σοκαρισμνος πως ταν, κατφερε με κπο να παροτρνει τον ομιλητ να συνεχσει. "Και ττε…. η Σλι ορλιαξε: 'Βοθεια! Το σπτι γκρεμζεται!'… και στο τηλφωνο ακοσαμε ναν τρομερ κρτο και πολλς κραυγς... πως ττε που πεσε το σπτι του λμερ Φρι, μνο που…"

     Ο ντρας σπασε και συνχισε κποιος λλος απ το πλθος.

 -"Αυτ ταν. Οτε νας χος οτε κιχ στη γραμμ στερα απ' αυτ. Μνο ησυχα. Εμες που τ' ακοσαμε βγλαμε φορτηγ και κρα και μαζψαμε σους ικανος ντρες μποροσαμε στο σπτι του Κρεη κι πειτα ρθαμε εδ να μθουμε τι λτε σεις να κνουμε. Εγ, πντως, νομζω τι ρθε η ρα να μας κρνει ο Θες για τις αδικες που 'χουμε κνει και καννας θνητς δεν μπορε να την αποτρψει..."

     Ο 'Αρμιτατζ κατλαβε πως εχεν ρθει η στιγμ για δρση και μλησε αποφασιστικ στη διστακτικ ομδα των τρομοκρατημνων χωρικν.

 -"Πρπει να το ακολουθσουμε, παιδι", επε σο πιο πειστικ μποροσε. "Νομζω πως χουμε ελπδες να το βγλουμε απ τη μση. Εσες ξρετε πως οι Γουτλι ταν μγοι... Λοιπν, αυτ το πλσμα εναι γννημα της μαγεας και πρπει να το πολεμσουμε με τα δια μσα. Εδα το ημερολγιο του Γουλμπουρ Γουτλι και διβασα μερικ απ τα παρξενα παλι βιβλα που μελετοσε κενος. Νομζω, λοιπν, τι ξρω τα κατλληλα μαγικ για ν' αφανσουμε αυτ το πλσμα. Φυσικ, δεν μπορομε να εμαστε σγουροι, αλλ πρπει να το διακινδυνεσουμε. Το πλσμα εναι αρατο -πως το περμενα- αλλ χουμε μια σκνη σ' αυτ τον ψεκαστρα που σως το κνει να φανε για μια στιγμ. Θα τη δοκιμσουμε αργτερα. Εναι πολ φοβερ που υπρχει, αλλ δεν εναι φοβερτερο απ' αυτ που θα λευτρωνε ο Γουλμπουρ αν εχε ζσει περισστερο. Δε θα μθετε ποτ απ τι γλτωσε ο κσμος. Τρα χουμε μνον αυτ το πλσμα να πολεμσουμε και δε μπορε να πολλαπλασιαστε. Ωστσο, μπορε να κνει μεγλο κακ. Γι' αυτ πρπει να βιαστομε ν' απαλλξουμε την κοιντητα απ' αυτ. Πρπει να το ακολουθσουμε, ξεκινντας απ το μρος που μλις καταστρφηκε. Ας μας οδηγσει κποιος. Δε ξρω πολ καλ τους δρμους σας, αλλ θα υπρχει τρπος να κψουμε δρμο. Τι λτε γι' αυτ";

     Οι ντρες δστασαν για λγο κι πειτα ο Ερλ Σγιερ πρε το λγο κι δειξε μ' να λιγδιασμνο δχτυλο μσα απ τη βροχ που εχε αρχσει να κοπζει.

 -"Θα φτσετε γρηγορτερα στου Σεθ Μπσοπ κβοντας δρμο απ το χαμηλτερο λιβδι εδ, διασχζοντας το ρυκι πιο κτω και ανεβανοντας απ το χωρφι του Κριερ και το δσος πιο πρα. Θα βγετε στον πνω δρμο κοντ στου Σεθ -εναι απ την λλη μερι, λγο πιο κτω".

     Ο 'Αρμιτατζ με τον Ρις και τον Μργκαν ξεκινσανε προς τη κατεθυνση που τους δειξε ο χωρικς. Οι περισστεροι απ τους ντπιους τους ακολουθσανε διστακτικ. Στο μεταξ, ο ουρανς εχεν αρχσει ν' ανογει κι λα δειχναν τι η καταιγδα εχε τελεισει. 'Οταν ο 'Αρμιτατζ πρε λθος κατεθυνση, ο Τζο 'Οσμπορν του φναξε να σταθε και τελικ πρασε μπροστ για να του δεχνει το δρμο. Το θρρος κι η αποφασιστικτητα των αντρν αυξνονταν, αν και το λυκφως του σχεδν κατακρυφου δασωμνου λφου, που υψωνταν προς το τλος της διαδρομς τους και τα αιωνβια δντρα, ανμεσα στα οποα πρεπε να σκαρφαλσουν, τανε σκληρ δοκιμασα αυτν των αισθημτων.

     Λγο μετ βγκαν σ' να λασπωμνο δρμο κι εδανε τον λιο να εμφανζεται ξαν στον ουραν. ταν λγο πριν το σπτι του Σεθ Μπσοπ, αλλ τα λυγισμνα δντρα και τα ξεκθαρα αχνρια μαρτυροσαν τι εχε περσει απ εκε. Επιθερησαν βιαστικ τα ερεπια πρα απ τη στροφ. ταν μια επανληψη της καταστροφς του σπιτιο των Φρι και τποτα -νεκρ ζωνταν- δε βρθηκε κτω απ τα χαλσματα που ταν κποτε ο στβλος και η αγροικα των Μπσοπ. 'Ολοι βιζονταν ν' απομακρυνθον απ τη δυσωδα και την κολλδη ουσα και στρφηκαν μηχανικ προς την κατεθυνση που ειχαν τα τρομερα αποτυπωματα: προς το ερειπωμενο σπιτι των Γουτλι και τις πλαγις του Σντινελ, με το βωμ στην κορυφ. Περνντας απ τη γη του Γουλμπουρ Γουτλι, οι ντρες ταρχτηκανε κι η αποφασιστικτητ τους σκιστηκεν απ δισταγμ. Δεν ταν αστεο πργμα ν' ακολουθονε κτι αρατο, που 'χε το μγεθος σπιτιο κι λη την αχαλνωτη μοχθηρα ενς δαμονα. Απναντι απ τους πρποδες του Σντινελ, τ' αχνρια βγαναν απ το δρμο κι υπρχε μια καινορια αυλακι παρλληλα με κενη που μαρτυροσε τη προηγομενη πορεα του τρατος προς κι απο την κορυφ.

     Ο 'Αρμιτατζ βγαλε να αρκετ ισχυρ τηλεσκπιο τσπης και κοταξε την απτομη καταπρσινη πλαγι του λφου. πειτα δωσε το ργανο στον Μργκαν, που εχε καλτερη ραση. Την επμενη στιγμ, ο Μργκαν βγαλε μια κραυγ κι δωσε το τηλεσκπιο στον Ερλ Σγιερ, δεχνοντς του να συγκεκριμνο σημεο της πλαγις. Ο Σγιερ, με την αδεξιτητα αυτν που δεν χουν ξαναπισει ττοια ργανα, το ψαχολεψε λγο και τελικ κατφερε να εστισει τους φακος με τη βοθεια του 'Αρμιτατζ. Η κραυγ του ταν ακμα δυναττερη απ' αυτ του Μργκαν.

 -"Μεγαλοδναμε Θε! Το χορτρι κι οι θμνοι κουνιονται! Ανεβανει πνω... αργ... ρποντας... φτνει στη κορφ που να 'ναι, νας Θες ξρει με ποιο σκοπ"!

     Αυτς ο σπρος του πανικο βρκε πρσφορο δαφος σ' λη την ομδα. 'Αλλο να κυνηγονε την ακατονμαστη ονττητα κι λλο να τη βρσκουν. Μπορε τα μγια να ταν τα κατλληλα -αλλ' αν δεν ταν; Οι ντπιοι ρχισαν να ρωτονε τον 'Αρμιτατζ τ ξερε για το πλσμα, αλλ καμι απντηση δε φνηκε να τους ικανοποιε. λοι τους νιωθαν τι εχαν πλησισει πολ σε πλευρς της Φσης και της παρξης που ταν αυστηρ απαγορευμνες κι εντελς ξω απ τις υγιες εμπειρες της ανθρωπτητας.

                                                    Χ

     Στο τλος, οι τρεις ντρες απ το 'Αρκχαμ, ο ηλικιωμνος, ασπρομλλης δκτωρ 'Αρμιτατζ, ο γεροδεμνος, γκριζομλλης καθηγητς Ρις κι ο λεπτς, αρκετ νος δκτωρ Μργκαν, ανβηκαν μνοι το λφο. στερα απ πολ προσεκτικς οδηγες για την εσταση και τη χρση του, αφσανε το τηλεσκπιο στη τρομοκρατημνη ομδα των αντρν, που 'μεινε στο δρμο. τσι, θα μποροσαν οι ντπιοι να παρακολουθονε τη πορεα τους. ταν δσκολη ανβαση κι ο 'Αρμιτατζ χρειστηκε βοθεια αρκετς φορς. Ψηλ πνω απ την ομδα που σκαρφλωνε με κπο, η πελρια αυλακι σειτανε καθς ο δαιμονικς δημιουργς της ξαναπρασε με βραδτητα σαλιγκαριο. Ττε γινε φανερ πως οι δικτες του κρδιζαν δαφος.

     Ο Κρτις Γουτλι -απ το υγις παρακλδι- κρατοσε το τηλεσκπιο, ταν η ομδα απ το 'Αρκχαμ στριψε κθετα στην αυλακι. Επε στους λλους τι οι ντρες προσπαθοσαν μλλον να φτσουνε σε μια χαμηλτερη κορφ που δσποζε στην αυλακι, αρκετ πιο μπροστ απ το σημεο που σαρνονταν τρα οι θμνοι. Η υπθεσ του επαληθετηκε κι οι ντπιοι εδανε τους τρεις ντρες να καταλαμβνουνε τη χαμηλτερη κορυφ λγα δευτερλεπτα αφτου τη πρασε η αρατη κατρα. Ττε ο Γουσλι Κρεη, που 'χε πρει το τηλεσκπιο, φναξε τι ο 'Αρμιτατζ ετομαζε τον ψεκαστρα που κρατοσε ο Ρις κι τι κτι επρκειτο να συμβε απ στιγμ σε στιγμ. Το πλθος κινθηκε νευρικ, ξροντας τι η σκνη που περιεχε θα 'κανε τον αρατο τρμο, ορατ για μια στιγμ. Δυο-τρεις ντρες κλεισαν τα μτια τους, αλλ ο Κρτις Γουτλι ρπαξε το τηλεσκπιο και γορλωσε τα μτια του. Εδε πως ο Ρις, απ το πλεονεκτικ σημεο που 'χε καταλβει η ομδα πνω και πσω απ τη κατρα, εχε μιαν εξαιρετικ ευκαιρα να εκτοξεσει τη θαυματουργ του σκνη.

     Αυτο που κοταζαν με γυμν μτι διακρνανε στιγμιαα να γκρζο σννεφο στο μγεθος περπου μεγλου κτιρου, κοντ στη κορφ του λφου. Ο Κρτις, που 'χε το τηλεσκπιο, το πταξε στη λασπουρι του δρμου με μια διαπεραστικ κραυγ. Οπισθοχρησε μηχανικ και θα 'χε καταρρεσει αν δεν τονε πινανε δυο-τρεις λλοι. Το μνο που μποροσε να κνει ταν να βογγ ξεψυχισμνα.

 -"Ω, ω Θεολη μου!…. Αυτ... Αυτ το..." Ακολοθησε πανδαιμνιο ερωτσεων και μνον ο Χνρι Γουλερ σκφτηκε να μαζψει το τηλεσκπιο και να το καθαρσει απ τη λσπη. Ο Κρτις στο μεταξ μιλοσε ασυνρτητα κι απαντοσε με κατακερματισμνες φρσεις στους λλους. "Μεγαλτερο κι απ στβλο... ολκληρο φτιαγμνο απ σκοινι που στριφογριζαν... με σχμα αβγο χνας και ντουζνες πδια σα βαρλια που σα να γαντζνονται στο χμα... τποτα το στερε πνω του... Σα ζελς, φτιαγμνος απ χωριστ σκοινι που περιστρφονται κολλημνα μεταξ τους... μεγλα εξογκωμνα μτια παντο... δκα εκοσι στματα προβοσκδες παντο στα πλγια, μεγλα σαν μπουρι κι λα να τινζονται και ν' ανοιγοκλενουν... γκρζο, με μπλε πορφυρ δαχτυλδια... Ω Μεγαλοδναμε Θε!... Εκενο το μισ πρσωπο απ πνω..."

     Αυτ η τελευταα θμηση, ποια κι αν ταν, αποδεχτηκε αβσταχτη για τον μοιρο τον Κρτις, που λιποθμησε πριν προλβει να συνεχσει. Ο Φρεντ Φαρ κι ο Γουλ Χτσινς τον μεταφρανε στην κρη του δρμου και τονε ξαπλσανε στο βρεμμνο χορτρι. Ο Χνρι Γουλερ, τρμοντας σγκορμος, στρεψε το τηλεσκπιο προς το βουν. Μσα απ τους φακος δικρινε τρεις μικρς φιγορες που τρχανε προς τη κορφ σο πιο γργορα τους επτρεπε η μεγλη κλση του εδφους. Μνο αυτς -τποτε λλο. Ττε λοι πρσεξαν ναν αλλκοτα καιρο χο μες στο βαθ φαργγι πσω τους, αλλ κι ανμεσα στους θμνους του διου του Σντινελ. ταν το κρξιμο αμτρητων νυχτοπουλιν και μσα στη διαπεραστικ χορωδα τους παραμνευε μια ντα ντονης και μοχθηρς προσδοκας.

     Ο Ερλ Σγιερ πρε τρα το τηλεσκπιο κι ανφερε πως οι τρεις φιγορες στκονταν στη ψηλτερη κορφ, που 'τανε στο διο ψος με το βωμ, αλλ σ' αρκετ απσταση απ' αυτν. "Η μια φιγορα", επε, "ψωνε τα χρια πνω απ το κεφλι της ρυθμικ". Κι εν περιγραφε τη σκην ο Σγιερ, το πλθος νμισε πως κουγε ναν αμυδρ, σχεδν μελωδικ κι απμακρο χο, σαν να συνδευε τις κινσεις νας δυνατς ψαλμς. Η παρξενη σιλουτα πνω σε κενη τη μακριν κορφ πρπει να 'ταν να πολ γκροτσκο σο κι εντυπωσιακ θαμα, αλλ κανες απ τους θεατς δεν εχε διθεση για αισθητικς εκτιμσεις.
 -"Υποθτω τι λνε το ξρκι", ψιθρισε ο Γουλερ αρπζοντας πλι το τηλεσκπιο. Τα νυχτοπολια σκοζανε ξετρελαμνα και μ' να πολ παρξενο, τακτο ρυθμ, που δεν τανε συγχρονισμνος με τη τελετουργα που εξελισσταν.

     Ξαφνικ το φως του λιου φνηκε να θαμπνει χωρς να μεσολαβσει καννα ορατ σννεφο. ταν να πολ παρξενο φαινμενο που λοι παρατρησαν. νας υπκωφος κρτος απ τα γκατα των λφων συνπεσε μυστηριωδς με μια δυνατ βροντ που ακοστηκε απ τον ουραν. Φνηκε μια εκτυφλωτικ αστραπ και το σαστισμνο πλθος ψαξε μταια για σημδια τι πλησαζε κι λλη καταιγδα. Η ψαλμωδα των αντρν απ το 'Αρκχαμ ακουγταν τρα πιο καθαρ κι ο Γουλερ εδε μσα απ το τηλεσκπιο πως ψωναν λοι τα μπρτσα τους στη ρυθμικ απαγγελα. Απ κποιο μακριν κτμα ακοστηκε το φρενιασμνο γβγισμα των σκυλιν.

     Η αλλαγ στη φωτειντητα του λιου μεγλωσε και το πλθος κοταζε ναυδο τον ορζοντα. Ττε φνηκε λλη μια αστραπ, πιο φωτειν απ την προηγομενη και το πλθος νμισε τι δικρινε ομχλη γρω απ το βωμ. Κανες ωστσο δε χρησιμοποιοσε το τηλεσκπιο κενη τη στιγμ. Τα νυχτοπολια συνεχζανε τους τακτους κρωγμος τους κι οι ντρες του Ντνγουιτς συγκεντρσανε το κουργιο τους ν' αντιμετωπσουν την αστθμητη απειλ που 'χε φορτσει ξαφνικ την ατμσφαιρα.

     Ξαφνικ, χωρς προειδοποηση, ακοστηκε κενη η βραχν, σπασμνη, τραχι φων που δε θα σβηστε ποτ απ τη μνμη σων την ακοσανε. Δε μπορε να προερχταν απ ανθρπινο λρυγγα, γιατ οι φωνητικς χορδς του ανθρπου δεν μπορον να παργουνε ττοιες ηχητικς διαστροφς. Θα 'λεγε κανες τι βγαινε απ την δια τη κλαση, αν η πηγ της δεν ταν ο βωμς στη κορφ του λφου. Εναι σχεδν σφαλερ να τ' αποκαλσουμε χο, αφο ο απκοσμος, υποχθνιος τνος απευθυνταν σ' αχνοφτιστα κντρα του συνειδητο και του τρμου πολ πιο ευασθητα απ το αφτ. Αλλ και πλι ταν χοι, αφο η μορφ τους ταν αναμφβολα αν κι αριστα αυτ μισοαρθρωμνων λξεων. ταν δυνατο -δυνατο πως οι κρτοι κι οι βροντς πνω απ τους οποους αντηχοσαν- κι ωστσο δεν προρχονταν απ ορατ ον. Κι επειδ η φαντασα μπορε να υποβλλει ζοφερς εικνες μες στον κσμο των αρατων πλασμτων, οι ντρες στους πρποδες του βουνο ζρωσαν πιο κοντ μεταξ τους και μρφασαν, σα να περμεναν να χτπημα.

 -"Γγκνιχ... γγκνιχ... θφθχκχνγκα... Γιογκ-Σοδθ..." αντηχοσε το φρικτ κρξιμο απ το διστημα. "Γ' μπθνκ... χ' εγιΕ... ν' γκρκντλ ' λχ..."

     Η ορμμφυτη επιθυμα να μιλσει σβησε εδ, σαν να γινταν μια τρομερ ψυχικ μχη. Ο Χνρι Γουλερ φερε το τηλεσκπιο στο μτι του, αλλ εδε μνο τις τρεις ανθρπινες φιγορες πνω στη κορφ να σηκνουν λες ξφρενα τα χρια τους σε αλλκοτες κινσεις καθς η ψαλμωδα τους πλησαζε στη κορφωσ της. Απ ποι κατασκτεινα πηγδια αχερντειου φβου συγκνησης, απ ποις ανεξερενητες αβσσους εξωκοσμικς συνεδησης σατανικς, κρυμμνης για πολ καιρ κληρονομικτητας βγαιναν αυτο οι μισοαρθρωμνοι βροντερο κρωγμο; Φνηκαν να συγκεντρνουν καινορια δναμη και συνοχ καθς κορυφθηκαν σε απλυτη, ψιστη, στατη φρεντιδα:

 -"Εχ-γ-για-για-γιαχαχ... ε γιαααα... νγκχ’ ααα... νγκχ’ ααα... χ' γιουχ... χ' γιουχ... ΒΒΒ-ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ!... Πα-ΠΑΤΕΡΑ! ΠΑ ΤΕΡΑ! ΓΙΟΓΚ-ΣΟΔΟΘ!..."

     Αλλ αυτ ταν λο. Οι κτωχροι ντρες στο δρμο, κθαμβοι ακμα απ τις αναμφβολα αγγλικς συλλαβς που εχαν ξεχυθε βαρι και βροντερ απ το ξαλλο τποτα δπλα στο βωμ που σειταν, δεν επρκειτο να ξανακοσουν ποτ κτι παρμοιο. Αντ γι' αυτ, τινχτηκαν ντρομοι απ τον πανσχυρο κρτο που θαρρες και ξερρζωνε τους λφους, το εκκωφαντικ, κατακλυσμιαο μπουμπουνητ του οποου την πηγ -αν προερχταν δηλαδ απ τα ουρνια απ τα γκατα της γης- κανες δε μπρεσε να προσδιορσει. Μια μοναδικ αστραπ λαμψε απ το πορφυρ ζενθ στο βωμ κι να πελριο παλιρροκ κμα αρατης δναμης κι ανεπωτης δυσωδας ξεχθηκε απ το λφο και σκπασε λη τη γρω περιοχ. Δντρα, χορτρι και χαμδεντρα μαστιγθηκαν λυσσασμνα και το τρομοκρατημνο πλθος στους πρποδες του λφου, αποκαμωμνο απ τη φονικ δυσοσμα που τους πνιγε, σχεδν εκτοξευτκανε πσω. Τα σκυλι γβγιζαν απ μακρι, το γρασδι και το φλλωμα των δντρων μαρθηκε σ' να παρξενο, αρρωστημνο γκριζοκτρινο και στο δσος και τα χωρφια σκορπστηκανε τα σματα ψφιων νυχτοπουλιν.

     Η δυσωδα υποχρησε γργορα, αλλ η χλωρδα δεν ξανγινε ποτ η δια. Μχρι σμερα υπρχει κτι απκοσμο και μιαρ στη βλστηση και γρω απ τον καταραμνο λφο. Ο Κρτις Γουλτι εχε αρχσει ν' ανακτ τις αισθσεις του, ταν οι τρεις επιστμονες κατβηκαν απ το βουν, λουσμνοι στις ηλιαχτδες ενς λιου που ταν και πλι λαμπερς κι αμλυντος. τανε σοβαρο, αμλητοι και φανονταν συγκλονισμνοι απ αναμνσεις και σκψεις ακμα φοβερτερες απ' αυτς που εχανε κνει τους ντπιους να τρμουν. Σαν απντηση σε μια καταιγδα ερωτσεων περιορστηκαν να κουνσουν το κεφλι και να επιβεβαισουν να σημαντικ γεγονς.

 -"Το πλσμα φυγε για πντα!", επε ο 'Αρμιτατζ. "Διαλθηκε σ' ,τι ταν αυτ που το αποτελοσε αρχικ και δε μπορε να υπρξει ποτ πια. τανε κτι απαρδεκτο για το φυσικ κσμο. Μνον να ελχιστο μρος του αποτελονταν απ πραγματικ λη, με την ννοια που την αντιλαμβανμαστε. ταν σαν τον πατρα του -και το μεγαλτερο μρος του γρισε σε κενον, σε κποιο ακαθριστο βασλειο δισταση ξω απ το υλικ μας σμπαν, σε κποια απροσγγιστη βυσσο απ' που μνον οι πιο καταραμνες τελετουργες της ανθρπινης βλασφημας μπορε να το καλσανε για μια στιγμ στους λφους".

     Ακολοθησε σντομη σιωπ, που στη διρκει της ο δστυχος ο Κρτις Γουτλι ρχισε να ξαναβρσκει τις αισθσεις του. πιασε το κεφλι του βογγντας. Η μνμη τονε ξαναπγε στη στιγμ που 'χε λιποθυμσει κι ο τρμος του θεματος που τον εχε συντρψει ξσπασε πλι πνω του.

 -"Ω, ω Θε μου, κενο το μισ πρσωπο! Κενο το μισ πρσωπο στη κορφ... Κενο το πρσωπο με τα κκκινα μτια και τα κατσαρ ξεπλυμνα μαλλι, με τραβηγμνο πιγονι, πως των Γουτλι... 'Ηταν να χταπδι, μια σαρανταποδαροσα, κτι σαν αρχνη, αλλ εχε να μισοσχηματισμνο ανθρπινο πρσωπο απ πνω κι μοιαζε με το μγο Γουτλι, μνο που ταν τσο μα τσο μεγλο..."

     κανε μια παση, εξουθενωμνος, εν λοι οι ντρες κοταζαν με κατπληξη που δεν εχε κρυσταλλωθε ακμα σε καινορια φρκη. Μνο ο γερο-Ζμπιουλον Γουτλι, που θυμταν πργματα απ το παρελθν κι εχε κρατσει το στμα του κλειστ ως τρα, μλησε τελικ.

 -"Πριν απ δεκαπντε χρνια", μουρμορισε, "κουσα το γερο-Γουτλι να λει τι κποια μρα θ' ακογαμε το παιδ της Λαβνια να φωνζει το νομα του πατρα του απ τη κορφ του λφου Σντινελ..."

     Αλλ ο Τζο 'Οσμπορν τον δικοψε για να ρωτσει ξαν τους ντρες απ το 'Αρκχαμ:

 -"Τ τανε τελικ και πς το κλεσε ο νεαρς μγος Γουτλι απ την ανυπαρξα";

     Ο 'Αρμιτατζ διλεξε πολ προσεκτικ τα λγια του.

 -"τανε... Τλος πντων, τανε κυρως να εδος δναμης που δεν ανκει στη δικ μας δισταση. να εδος δναμης που ενεργε, αναπτσσεται κι υλοποιεται σμφωνα μ' λλους νμους απ' αυτος που διπουν τη Φση που γνωρζουμε μεις. Δε πρπει να καλομε ττοια πργματα απ το υπερπραν και μνο πολ μοχθηρο νθρωποι και πολ μοχθηρς λατρεες το επιχειρον. να μρος του ταν και μσα στον διο τον Γουλμπουρ Γουτλι -αρκετ για να τον μετατρψει σε δαμονα κι υπερανεπτυγμνο τρας και να κνει το θνατ του να πραγματικ φρικτ θαμα. Θα κψω το καταραμνο ημερολγι του κι αν εστε συνετο θα τινξετε στον αρα το βωμ κει πνω και θα γκρεμσετε λους τους κονες που σχηματζουν κκλους πνω στους λλους λφους. Γιατ ττοια πργματα φρανε στον κσμο μας τα πλσματα που λτρευαν οι Γουτλι και θα τ' φηναν να υλοποιηθον για ν' αφανσουν την ανθρπινη φυλ και να σρουνε τη γη σε κποιο ακατονμαστο μρος για κποιον ανομολγητο σκοπ. Αλλ σο για το πλσμα που μλις στελαμε πσω... Οι Γουτλι το ανθρεψαν για να παξει να φοβερ ρλο σ' αυτ που θ' ακολουθοσαν. Μεγλωσε γργορα για τους διους λγους που μεγλωνε κι ο Γουλμπουρ, αλλ τον νκησε επειδ εχε μεγαλτερη δση απ το υπερπραν μσα του. Δε χρειζεται να με ρωττε πς το κλεσε ο Γουλμπουρ απ το πουθεν. Γιατ δεν το κλεσε. ταν ο δδυμος αδερφς του... αλλ μοιαζε περισστερο με τον πατρα τους απ' σο ο Γουλμπουρ".

------------------------------------------------------------------------------------------

Howard Phillips Lovecraft
"The Dunwich Horror" (1928-9)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers