-

Dali &

-


-









/




 
 

 

Boccaccio Giovanni:

                            Βιογραφικ         

     Ο Τζιοβνι Βοκτσιο ταν Ιταλς συγγραφας και ποιητς, μαθητς και φλος του Πετρρχη (Petrarch), σημαντικς ανθρωπιστς της Αναγννησης. υπρξε συγγραφας ενς αξιοσημεωτου αριθμο ργων, ανμεσα στα οποα περιλαμβνεται το Δεκαμερον και το Περ Διασμων Γυναικν. Οι χαρακτρες του εναι ξεχωριστο για την εποχ τους, δεδομνου πως εναι ρεαλιστικ, εψυχα κι ξυπνα τομα που στηρζονται στη πραγματικτητα, αντθετα με τους χαρακτρες των συγχρνων του, που ενδιαφρθηκαν για τις μεσαιωνικς αρετς της ιπποσνης, της ευσβειας, και της ταπειντητας.
     Οι ακριβες λεπτομρειες της γννησς του μας εναι γνωστες. Βεβαιωμνον μως πως τανε παρνομος γιος ενς φλωρεντινο τραπεζτη και μιας γνωστης γυνακας. νας πρτος βιογρφος ισχυρστηκε πως η μητρα τι του τανε παριζινα και το Παρσι γεντειρ του, αλλ' αυτ απορρπτεται κατ να μεγλο μρος ως ρομαντικ. Ο τπος γννησς του εναι πιθαντερον η Τοσκνη, σως το Certaldo, τη κωμπολη του πατρα του.
     Γεννθηκε 17 Ιουνου 1313 στο Τσερτλντο και μεγλωσε στη Φλωρεντα, ταν νθος γιος του Μποκτσιιο ντι Κελλνο (Boccaccio di Chellino), πλοσιου μπορου και μιας γνωστης κοπλας ταπεινς καταγωγς. Ο πατρας του τον αναγνρισε ως γιο του και τον πρε το 1327 στη Νπολη, που ασχολετο με το εμπριο. Αυτς μως δε συμπθησε το εμπριο και τις αναγκαστικς σπουδς στο Εκκλησιαστικ Δκαιο κι απ το 1334 ξεκνησε να δημοσιεει ργα του. Σε μια οικονομικ κρση το 1340, αναγκστηκε να επιστρψει στη Φλωρεντα, που το 1350 γνρισε τον Πετρρχη και τελεωσε το γνωσττερο ργο του το Δεκαμερο. Πρασε το υπλοιπο της ζως του ακολουθντας τις μετακινσεις του Πετρρχη, με ανθρωπιστικς μελτες και συγγρφοντας.
     Ο πατρας του εργαζταν για τη Compagnia dei Bardi κι εχε παντρευτε εν τω μεταξ το 1320 τη Margherita
del Mardoli, κρη επιφανος οικογνειας. Θεωρεται πως λαβε τη πρτη εκπαδευση δπλα στον Giovanni Mazzuoli κι εκε εχε μια πρτην εισαγωγ στον Δντη (Dante Alighieri). Το 1326 μετακομσανε στη Νπολη με την οικογνει του, ταν ο πατρας του διορστηκε διευθυντς σε μια τρπεζα εκε κι θελε να κμει τον γιο του τραπεζτη κι τσι τονε τοποθτησε ως μαθητευμενο, αλλ ο γιος δεν θελε να 'χει καμμι σχση με το εμπριο και τα οικονομικ. πεισε τελικ τον πατρα του να τον αφσει να μελετσει νομικ στο Studium στη Νπολη, για τα επμενα 6 τη. Κατπιν ακολοθησε το ενδιαφρον του για τις επιστημονικς και λογοτεχνικς μελτες.

     Ο πατρας του τον μπασε στη ναπολιτνικη αριστοκρατα και το γαλλικ-επηρεασμνο δικαστριο του Ροβρτου Σοφο (Βασιλις Robert της Νπολης) στα 1330. Ττε ερωτετηκε μια παντρεμνη κρη του Ροβρτου, που αργτερα, αναγνωρστηκε σαν η Fiammetta, σε πολλ απ τα ρομαντικ πεζογραφματ του, ιδιατερα το Filocolo (1338). Ο Βοκτσιο γινε φλος του φλωρεντινο Niccolò Acciaioli κι ωφελθηκε απ την επιρρο του ως διοικητ κι σως, εραστ της Catherine Valois-Courtenay, χρα του Philip I του Taranto. Ο Acciaioli γινε αργτερα σμβουλος στη βασλισσα Ιωννα και τελικ, ο 'μεγλος φροντιστς της'.
     Φανεται πως και τα νομικ δε τα συμπθησε πιτερο απ τα οικονομικ, αλλ οι σπουδς αυτς του αφναν μεγλο περιθριο για ευρτερη μελτη, εκε που λαχταροσε η καρδι του και παρλληλα να δημιουργε επαφς με τη καλ κοινωνα κι λλους συντρφους μελετητς. Οι 1ες επαφς του περιλαβαν τους: Paolo da Perugia (φορος αρχαιοττων και συγγραφας μιας συλλογς μθων, το Collectiones), τους ανθρωπιστς Barbato D
a Sulmona και Giovanni Barrili και τον θεολγο Dionigi Di Borgo San
Sepolcro.
     Τη 10ετα του '30, γινε πατρας 2 παρνομων γιων, του Μριο και του Τζολιο και του '40, μιας επσης παρνομης κρης, της Βιολντε. Στη Νπολη, κατλαβε τελικ τη πραγματικ του κλση, τη ποηση και γενικ τη λογοτεχνα. Εκενη την εποχ, βλπουνε το φως ργα πως το Filostrato, που εναι προπομπς του Τρωλου του Τσσερ (Criseyde Chaucer), το Teseida, το Filocolo και το La Caccia Di Diana, ργο μιας εποχς που 'ταν επηρεασμνη απ τον Πετρρχη.
     Το 1341 επιστρφει εσπευσμνα στη Φλωρεντα, για ν' αποφγει τη πανοκλα, αλλ ταυτχρονα χνει την επσκεψη του Πετρρχη στη Νπολη, την δια χρονι. Ο πατρας του εχεν επιστρψει νωρτερα εκε, το 1338 κι εχε χρεωκοπσει και σα να μην φτανε τοτο, ακολοθησε κι ο θνατος της μητρας του σε λγο. Ο Βοκκιος εχε δυσαρεστηθε απ την φιξ του στη Φλωρεντα, μα συνχιζε να γρφει. Ο πατρας του ξαναπαντρεεται τη Bice Del Bostichi και λγον αργτερα, το 1344 αποκτ ναν ακμα γιο τον Jacopo, μιας κι λα του τα παιδι απ τον 1ο γμο, εκτς του Τζιοβνι, εχανε πεθνει.
     Το 1347 αναγκζεται να ξαναφγει γι' λλη μια φορ, λγω πανοκλας, που τελικ σκτωσε τα 3/4 του πληθυσμο της Φλωρεντας κενη την εποχ, γεγονς που το εμφανζει στο Δεκαμερ του, λγον αργτερα. Τοτη τη φορ καταφεγει στη Ραβνα και λγο μετ, το 1349 ξεκιν να δουλεει το Δεκαμερο, τη χρονι κενη που 'χασε τον πατρα του, εν τη θετ του μητρα την εχε χσει νωρτερα στη πανοκλα (πντως δεν εναι εξακριβωμνο αν παρεβρισκταν εκε, τη μαρη κενη περοδο της αρρστιας). Το ργο τελεινει το 1352 κι ταν απ τις πιο ριμες δουλεις του, αν εξαιρσουμε τον Μισογνη Κορμπτσιο (1355-1365) κι να ξαναπρασμα του Δεκαημρου στα 1370-71. Αυτ το χειργραφο χει σωθε στις μρες μας.
     Απ το 1350 και μετ, ανλαβε να προωθσει τις θσεις του βασιλεου, σ' λλες ευρωπακς πλεις και παρλληλα τη μελτη της ελληνικς γλσσας, προβλλοντας τους αρχαους: μηρο, Ευριπδη κι Αριστοτλη. Τον Οκτβρη του 1350 φιλοξνησε τον Francesco Petrarca κι η συνντηση των δυο αντρν ταν εξαιρετικ καρποφρα. Ο Βοκκιος προσφωνοσε τον Πετρρχη 'δσκαλ' του κι εκενος τανε που του νοιξε τις πλες των αρχαων ελλνων συγγραφων και τον ενθρρυνε να τους μελετσει. Αποτλεσμα ταν η συγγραφ του Gentilium Deorum Genealogia μιας μελτης για τη Κλασσικ Μυθολογα κι μεινε σα σημεον αναφορς για πνω απ 400 χρνια.
     Ο Πετρρχης μως δε τον επηρασε μνο σ' αυτ, αλλ κι εκτρποντς τον προς κποιον ασκητισμ. Απ ανοιχτς ανθρωπιστς του "Δεκαημρου" γνεται πιο θρσκος και λνε πως αποκηρττει ττε λα τα προηγομενα γραπτ του, συμπεριλαμβανομνου και του Δεκαμερου ως το πιο ββηλο. Ββαια σ' αυτ βοθησε κι η συναναστροφ του με τον Ππα Ιννοκντιο VI το 1362. Το 1365 αναλαμβνει ξαν διπλωματικς αποστολς και καταφρνει να τις φρει σε πρας μ' επιτυχα. Σε μιαν απ' αυτς συναντ τον Ππα Ουρβαν V.
     Απ τις τελευταες εργασες του, πιο αξιοσημεωτες ταν οι ηθοπλαστικς βιογραφες: De Casibus Virorum Illustrium (1355-1374) & De Mulieribus Claris (1361-1375), καθς κι να λογοτεχνικ λεξικ καλλιτεχνικν τσεων κι επιδρσεων με βση γεωγραφικ κριτρια, με τον ...απελπισμνο ττλο -για τη δημιουργα της λξης 'γεωγραφα'- De Montibus, Silvis, Fontibus, Lacubus, Fluminibus, Stagnis Seu Paludibus Et De Nominibus Maris Liber.
     Eπσης, δωσε μια σειρ διαλξεων για τον Δντη στο Να Santo Stefano, το 1373, που αποτλεσε τη να και βελτιωμνη εργασα του (απ' αυτ του 1350 με το διο θμα) το, Eposizioni Sopra La Commedia Di Dante. H αλλαγ δεν τανε μνον εξ αιτας της συναναστροφς του με τον Πετρρχη τη διαφοροποηση του στα θρησκευτικ και πολιτικ 'πιστεω', αλλ κι η ηλικα σε συνδυασμ με τη χειροτρεψη της υγεας του, που 'χανε σαν αποτλεσμα τη μεωση της σωματικς του ρμης και της πνευματικς, ενδεχομνως, διαγειας. Επσης και στις πμπολλες ερωτικς του απογοητεσεις κι αυτ εξηγε πως ο αγαπν τις γυνακες Βοκκιος γραψε τον Μισογνη Κορμπτσιο. Τλος, ο θνατος του Πετρρχη (1374), -που νωρτερα εχε καταφρει να τονε πεσει να κψει λες του τις εργασες και προσφρθηκε μλιστα να του αγορσει λη τη βιβλιοθκη του, στε να γνει δικ του κτμα-, τον θλιψε τσον, στε γραψε μια σειρ ποιημτων και τα συμπεριλαβε στη τελευταα του ποιητικ συλλογ με ττλο Rime.
     Στα τλη του 1375 εχεν δη προβλματα υγεας και παχυσαρκας κι τσι στις 21 Δεκμβρη, πθανε απ καρδιακ προσβολ, σ' ηλικα 63 ετν και θφτηκε στο Certaldo, που και βρσκεται το μνμα του μχρι και σμερα.

======================

              Βζοντας Το Διολο Στη Κλαση

     Στη πολ Κπσα στη Μπαρμπαρι, ζοσεν νας πολ πλοσιος νθρωπος, που ανμεσα στ' λλα του παιδι εχε και μιαν μορφη και χαριτωμνη κρη, που τη λγαν Αλιμπχ. Δεν τανε χριστιαν, αλλ' ακογοντας πολλος χριστιανος που μνανε στη πλη, να εξυμνον νθερμα τη πστη τους και το να υπηρετε κανες το Θε, μια μρα ρτησεν ναν απ' αυτος με ποι τρπο θα μποροσε κανες ν' αφιερωθε στην υπηρεσα του Θεο. Ο λλος απντησεν τι καλτερα υπηρετοσανε το Θε μνον σοι απεχαν απ τα εγκσμια, πως εκενοι που 'χανε καταφγει στη μοναξι της ερμου της Θβα. Το κορτσι, δεκατεσσρω χρον, το πολ και πολ αγαθ, παρακινημνο, χι απ τη λογικ επιθυμα, αλλ' απ παιδιστικη φαντασα, ξεκνησε κρυφ την επμενη μρα να πει εντελς μνη της στην ρημο Θβα, χωρς να πει σε καννα το σκοπ της.
     πειτα απ μερικς μρες, με την επιθυμα της ακμα ζωνταν, τα κατφερε μ' αρκετ κπο να φτσει στην εν λγω ρημο και βλποντας μια καλβα στον ορζοντα, πγε κατ κει και βρκε στη πρτα ναν γιο νθρωπο, που ξαφνιστηκε σαν την εδε και τη ρτησε τ γρευε. Του απντησε πως εχεν εμπνευστε απ τον Θε κι τι ξεκνησε την αναζτησ της για να μπει στην υπηρεσα Του κι ψαχνε τρα κποιον που θα της δδασκε πως ρμοζε να Τον υπηρετε. Ο ξιος ντρας, βλποντας πως ταν να και πολ μορφη κι επειδ φοβθηκε πως αν τη φιλοξενοσε, θα 'μπαινε σε πειρασμ απ τον Διβολο, την επανεσε για τον ευλαβικ σκοπ της κι αφο της δωσε να φει ρζες βοτνων, γρια μλα, χουρμδες και νερ να πιει, της επε:
 -"Κρη μου, χι μακρυ απ δω, βρσκεται νας γιος νθρωπος, που 'ναι πολ μεγαλτερος δσκαλος απ μνα σ' αυτ που συ αναζητες. Πγαινε λοιπν εκε" και την στειλε στο δρμο της.
     ταν μως φτασε στον λλο μεγλο δσκαλο, πρε κι απ κενον την διαν απντηση και προχωρντας κι λλο φτασε στο κελ ενς νεαρο ερημτη, ενς ανθρπου ευλαβος κι αγαθο, που τ' νομ του τανε Ροστικο και στον οποον κανε την διαν ερτηση πως και στους λλους. Εκενος θλοντας να δοκιμσει τη δικ του πστη, δε την διωξε, πως εχανε κνει οι λλοι, αλλ τη δχτηκε στο κελ του κι ταν ρθεν η νχτα της φτιαξε να μικρ κρεβτι με φλλα φονικα και τη προσκλεσε να πλαγισει και να ξεκουραστε. Αφο γινεν αυτ, οι πειρασμο δεν ργησαν να πολεμνε τη δναμη της αντοχς του, που 'χε κλονιστε σημαντικ και σχεδν τον εχεν εγκαταλεψει κι τσι χωρς να περιμνει και πολλ χτυπματα, παραιτθηκε του αγνα και παραδχτηκε πως εχεν ηττηθε. Μετ, παραμερζοντας ευλαβικς σκψεις, δεσεις κι εξαγνισμος, ρχισε να στριφογυρζει στη μνμη του τα νιτα και την ομορφι της νεαρς κρης και να σκφτεται τ τρπο να βρει, στε να κερδσει αυτ που επιθυμε χωρς να περσει για διεφθαρμνος.
     τσι, την λλη μρα, κνοντς της ερωτσεις, ανακλυψε πως δεν εχε γνωρσει ποτ ντρα και πως τανε τσον αγαθ, σον ακριβς φαιντανε και για το λγον αυτ, συλλογιζταν τι με το πρσχημα της υπηρεσας του Θεο, θα μποροσε να την απολασει. Σε πρτη φση, της εξγησε διεξοδικ πσο μεγς εχθρς του Θεο εναι ο Διβολος και μετ της δωσε να καταλβει πως η μεγαλτερη υπηρεσα που μποροσε να προσφρει κανες στο Θε τανε να βλει τον Διβολο στη Κλαση, εκε που τον εχε καταδικσει Κενος. Το κορτσι ρτησε:
 -"Πς μπορε να γνει αυτ;" κι εκενος της απντησε:
 -"Θα το μθεις αμσως. Κνε ,τι κνω κι εγ..." και λγοντας αυτ, βγαλε τα λγα ροχα που φοροσε κι μεινε τλεια γυμνς. Το διο καμε και το κορτσι. Κατπιν, πεσε στα γνατα, σα να 'κανε προσευχ και την βαλε να κτσει στην αγκαλι του. τσι καταπς εχανε τα πρματα κι τσι πως εχανε φουντσει πιτερο απ ποτ οι επιθυμες του Ροστικο, ταν εδε την ομορφι της ολγυμνη, ρθε κι η ανσταση της σρκας. Η Αλιμπχ το 'δε και ξαφνιστηκε.
 -"Ροστικο", επε, "τ εναι αυτ που 'χεις εσ και που σηκνεται τσι και που δεν χω γω";
 -"χε πστη κρη μου", της απντησε, "αυτς εναι ο Διβολος που σου 'λεγα και κοτα πσο πολ με τυρανν, που με το ζρι αντχω".
 -"Ευλογημνος να 'ναι ο Κριος!", επε ττε το κορτσι, "Απ' ,τι βλπω εμαι σε καλτερη κατσταση απ σνα, γιατ εγ δεν χω κει κτω Διβολο".
 -"Σωστ!" ανταπντησεν ο Ροστικο, "Αλλ συ χεις κτι λλο που δε το 'χω γω, αντ' αυτο..."
 -"Και τ εναι αυτ;" ρτησεν η Αλιμπχ κι εκενος σκεφτικς τχα, απντησε:
 -"Εσ χεις τη Κλαση και σου λω τι πιστεω πως ο Θες σ' στειλε δω για το καλ της ψυχς μου, γιατ ποτε αυτς ο Διβολος θα με βασανζει τσι κι αν σ' ευχαριστε να δεξεις συμπνοια σε μνα και να υπομενεις να τονε βλω πσω στη Κλαση, θα μου χαρσεις τη μεγαλτερη παρηγορι και θα προσφρεις στο Θε πολ μεγλην ευχαρστηση κι υπηρεσα. Ττε θα κνεις ντως αυτ για το οποο λες τι ρθες στα μρη αυτ"!
 -"Πργματι, πατρα μου, αφο εγ χω τη Κλαση, ας γνει τσι ποτε επιθυμες!" απντησε το κορτσι καλπιστα.
 -"Κρη, να 'σαι βλογημνη!" της επεν ο Ροστικο τρμοντας απ ανυπομονησα. "Ας πμε λοιπν κι ας τονε βλουμε πσω κει, για να μ' αφσει μετ στην ησυχα μου!" και λγοντας αυτ, τη ξπλωσε και τη δδαξε τι πρπει να κνει για να φυλακσουνε τον καταραμνο του Θεο. Το κορτσι που δεν εχε ξαναβλει καννα Διβολο μχρι ττε στη Κλασ της, τη πρτη φορ νιωσε κποιο πνο και για το λγον αυτν επε στον Ροστικο:
 -"Αλθεια πατρα μου, αυτς ο Διβολος πρπει να 'ναι πολ κακ πρμα κι χθρς κθε πρξης του Θεο, αφο πον και την δια τη Κλαση, πσο μλλον λα τ' λλα, ταν πας να τονε βλεις πλι κει".
 -"Κρη", απντησεν αυτς, "δε θα συμβανει πντα τσι..." και μχρι το τλος πρεπε να γνει ξι φορς, πριν κουνσουν απ το κρεβτι και τονε βλανε στη Κλαση ξαν, σε ττοιο βαθμ που για την ρα καταπολεμσανε την παρση του κεφαλιο του κι μεινε κει συχα και πρθυμα. Αλλ εκενος γριζε τις επμενες μρες ξαν και ξαν και το υπκουο κορτσι πντα πρσφερε τον εαυτ του για να του τονε βγλει απ μσα του και να τονε βζει μσα της κι τυχε η προσφορ αυτ ν' αρχζει να την ευχαριστε πολ και το 'πε στον Ροστικο:
 -"Βλπω τρα καθαρ πως αυτο οι καλο νθρωποι στη Κπσα λγαν αλθεια, ταν διατενονταν τι τανε τσο γλυκ πρμα να υπηρετες τον Θε, γιατ πργματι δε θυμμαι να 'χω κνει ποτ τποτε λλο που να μου 'δωσε τση χαρ κι ευχαρστηση σο το να βζω τον Διβολ σου στη Κλασ μου. Και γι' αυτ πιστεω πως ποιος δεν αφιερνεται στην υπηρεσα του Θεο εναι ανητος"! τσι κι εκενη ερχτανε πολλκις στον Ροστικο και του 'λεγε: "Πατρα μου, ρθα δω για να υπηρετ το Θε κι χι να μνω πραγη. Ας πμε να βλουμε τον Διβολο πσω στη Κλαση!" κι ταν το κναν λεγε κενη κατ τη διρκεια: "Ροστικο, δε ξρω γιατ ο Διβολος φεγει απ τη Κλαση, γιατ αν μενε εκε σο πρθυμα μπανει και τονε δχεται και τονε κρατ κενη, δε θα 'πρεπε να ξαναφγει ποτ".
     Μ' αυτ το σκεπτικ, το κορτσι προσκαλοσε πολλκις τον Ροστικο και τονε παρτρυνε να υπηρετσουνε τον Θε, που τσον εχεν εξαφανσει την παρση του Διαβλου, που ο καημνος τρεμε πτε θ' αρχσει να ιδρνει ξαν η Κλαση. Γι' αυτ το λγο αναγκστηκε να της πει:
 -"Ο Διβολος δεν πρεπε να τιμωρεται και να μπανει στη Κλαση, κορτσι μου, παρ μνον ταν σκωνε αλαζονικ ψηλ το κεφλι του. Κι εμες" πρσθεσε, "με τη χρη του Θεο, τον χουμε παιδψει τσο που προσευχθηκε στον Κρι μας να τον αφσει να κατοικσει κει συχος!" και με τα παρηγορητικ κι ενθαρρυντικ τοτα λγια κατφερε για κμποσο διστημα να της επιβλλει νηνεμα. Παρολαυτ, ταν εκενη εδε πως ο Ροστικο δε της ζητοσε να βλουνε τον Διβολο στη Κλαση του 'πε μια μρα:
 -"Ροστικο, ακμα κι αν ο Διβολς σου τιμωρθηκε και δε σ' ενοχλε πια, η Κλασ μου δε μ' αφνει σ' ησυχα. Για τοτο λω, πως καλ θα κνεις να με βοηθσεις με τον Διβολ σου να μετρισουμε τη μανα της Κλασς μου, πως κι εγ με τη Κλασ μου σε βοθησα να εξαφανσεις την αλαζονεα του Διαβλου σου"!
     Ο Ροστικο που ζοσε με ρζες και νερ, δε τα κατφερνε ν' ανταποκριθε καλ στα καλσματ της και της επε πως χρειζονταν πολλο Διβολοι, πρα πολλο, για να κατευνσουνε τη Κλασ της, αλλ πως θα 'κανε ,τι μποροσε. τσι την ικανοποιοσε κποιες φορς, αλλ τανε τσο σπνιες που 'τανε σα να τιζες λιοντρι με σπρους και το κορτσι το καημνο, που πστευε πως δεν υπηρετοσε τον Θε τσον επιμελς σο θα 'πρεπε, παραπονιταν αρκετ. σο γινταν αυτ η μχη ανμεσα στον Ροστικο και τον Διβολ του και την Αλιμπχ και τη Κλασ της, απ την λλειψη δναμης απ τη μια κι απ τη πολλν επιθυμα, απ την λλη, φωτι ξσπασε στη Κπσα κι καψε τον πατρα της μες στο σπτι τους, μαζ μ' λα του τα παιδι και την υπλοιπην οικογνει της. Ως εκ τοτου κενη γινε μοναδικ κληρονμος λης της περιουσας. Για το λγον αυτ, νας νεαρς ονματι Νεερμπλ, που 'χε ξοδψει λη τη δικ του περιουσα στις γυνακες, μαθανοντας πως εναι ζωνταν, ξεκνησε να τη βρει.
     ταν τη βρκε και πριν το δικαστριο απλσει το μακρ του χρι στη περιουσα της, προς μεγλην ικανοποηση του Ροστικο, αλλ ενντια στη θλησ της, την φερε πσω στη Κπσα, που τη πρε γυνακα του κι απκτησεν τσι δικαωμα στη τερστια περιουσα του πατρα της. Εκε, ταν οι γυνακες τη ρωτσανε σε τ υπηρετοσε τον Θε στην ρημο, απντησεν (ο Νεερμπλ δεν εχεν ακμα πλαγισει μαζ της) τι τον υπηρετοσε βζοντας τον Διβολο στη Κλαση κι τι ο Νεερμπλ εχε διαπρξει πολ σοβαρ αμαρτα που τη πρε απ την υπηρεσα Του. Οι κυρες ττε ρωτσανε:
 -"Πς βζει κανες τον Διβολο στη Κλαση";
     Το κορτσι λγο με λγια, λγο με χειρονομες τους το εξγησε σαφς κι εκενες ξεσπσανε σε ττοια γλια -ακμα μπορε να γελνε- κι επανε:
 -"Μην ανησυχες καθλου, παιδ μου, γιατ αυτ γνεται κι απ δω κι ο Νεερμπλ θα υπηρετσει πολ καλ τον Κριο μαζ σου, σ' αυτ το θμα".
     τσι, απ στμα σε στμα στη πλη, γινε συνηθισμνη παροιμα πως η μεγαλτερη υπηρεσα που μποροσε να προσφρει κανες στον Θε, τανε να βλει τον Διβολο στη Κλαση, τ' οποο σα γνωμικ πρασε τη θλασσα και χρησιμοποιεται πολ εδ. Για τον λγο αυτ λες εσες οι νεαρς κυρες, που χρειζεστε τη χρη του Θεο, μθετε να βζετε τον Διβολο στη Κλαση, γιατ αυτ πολ ευχαριστε Κενον και πολ ευχαριστε και τα δυο μρη και πολ καλ μπορε να προκψει απ' αυτ...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers