-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Boccaccio Giovanni:

                            Βιογραφικ         

     Ο Τζιοβνι Μποκτσιο ταν Ιταλς συγγραφας και ποιητς, μαθητς και φλος του Πετρρχη (Petrarch), σημαντικς ανθρωπιστς της Αναγννησης. υπρξε συγγραφας ενς αξιοσημεωτου αριθμο ργων, ανμεσα στα οποα περιλαμβνεται το Δεκαμερον και το Περ Διασμων Γυναικν. Οι χαρακτρες του εναι ξεχωριστο για την εποχ τους, δεδομνου πως εναι ρεαλιστικ, εψυχα κι ξυπνα τομα που στηρζονται στη πραγματικτητα, αντθετα με τους χαρακτρες των συγχρνων του, που ενδιαφρθηκαν για τις μεσαιωνικς αρετς της ιπποσνης, της ευσβειας, και της ταπειντητας.
     Οι ακριβες λεπτομρειες της γννησς του μας εναι γνωστες. Βεβαιωμνον μως πως τανε παρνομος γιος ενς φλωρεντινο τραπεζτη και μιας γνωστης γυνακας. νας πρτος βιογρφος ισχυρστηκε πως η μητρα τι του τανε παριζινα και το Παρσι γεντειρ του, αλλ' αυτ απορρπτεται κατ να μεγλο μρος ως ρομαντικ. Ο τπος γννησς του εναι πιθαντερον η Τοσκνη, σως το Certaldo, τη κωμπολη του πατρα του.
     Γεννθηκε 17 Ιουνου 1313 στο Τσερτλντο και μεγλωσε στη Φλωρεντα, ταν νθος γιος του Μποκτσιιο ντι Κελλνο (Boccaccio di Chellino), πλοσιου μπορου και μιας γνωστης κοπλας ταπεινς καταγωγς. Ο πατρας του τον αναγνρισε ως γιο του και τον πρε το 1327 στη Νπολη, που ασχολετο με το εμπριο. Αυτς μως δε συμπθησε το εμπριο και τις αναγκαστικς σπουδς στο Εκκλησιαστικ Δκαιο κι απ το 1334 ξεκνησε να δημοσιεει ργα του. Σε μια οικονομικ κρση το 1340, αναγκστηκε να επιστρψει στη Φλωρεντα, που το 1350 γνρισε τον Πετρρχη και τελεωσε το γνωσττερο ργο του το Δεκαμερο. Πρασε το υπλοιπο της ζως του ακολουθντας τις μετακινσεις του Πετρρχη, με ανθρωπιστικς μελτες και συγγρφοντας.
     Ο πατρας του εργαζταν για τη Compagnia dei Bardi κι εχε παντρευτε εν τω μεταξ το 1320 τη Margherita del Mardoli, κρη επιφανος οικογνειας. Θεωρεται πως λαβε τη πρτη εκπαδευση δπλα στον Giovanni Mazzuoli κι εκε εχε μια πρτην εισαγωγ στον Δντη (Dante Alighieri). Το 1326 μετακομσανε στη Νπολη με την οικογνει του, ταν ο πατρας του διορστηκε διευθυντς σε μια τρπεζα εκε κι θελε να κμει τον γιο του τραπεζτη κι τσι τονε τοποθτησε ως μαθητευμενο, αλλ ο γιος δεν θελε να 'χει καμμι σχση με το εμπριο και τα οικονομικ. πεισε τελικ τον πατρα του να τον αφσει να μελετσει νομικ στο Studium στη Νπολη, για τα επμενα 6 τη. Κατπιν ακολοθησε το ενδιαφρον του για τις επιστημονικς και λογοτεχνικς μελτες.



     Ο πατρας του τον μπασε στη ναπολιτνικη αριστοκρατα και το γαλλικ-επηρεασμνο δικαστριο του Ροβρτου Σοφο (Βασιλις Robert της Νπολι) στα 1330. Ττε ερωτετηκε μια παντρεμνη κρη του Ροβρτου, που αργτερα, αναγνωρστηκε σαν η Fiammetta, σε πολλ απ τα ρομαντικ πεζογραφματ του, ιδιατερα το Filocolo (1338). Ο Βοκτσιο γινε φλος του φλωρεντινο Niccolò Acciaioli κι ωφελθηκε απ την επιρρο του ως διοικητ κι σως, εραστ της Catherine Valois-Courtenay, χρα του Philip I του Taranto. Ο Acciaioli γινε αργτερα σμβουλος στη βασλισσα Ιωννα και τελικ, ο 'μεγλος φροντιστς της'.
     Φανεται πως και τα νομικ δε τα συμπθησε πιτερο απ τα οικονομικ, αλλ οι σπουδς αυτς του αφναν μεγλο περιθριο για ευρτερη μελτη, εκε που λαχταροσε η καρδι του και παρλληλα να δημιουργε επαφς με τη καλ κοινωνα κι λλους συντρφους μελετητς. Οι 1ες επαφς του περιλαβαν τους: Paolo da Perugia (φορος αρχαιοττων και συγγραφας μιας συλλογς μθων, το Collectiones), τους ανθρωπιστς Barbato Da Sulmona και Giovanni Barrili και τον θεολγο Dionigi Di Borgo San
Sepolcro.
     Τη 10ετα του '30, γινε πατρας 2 παρνομων γιων, του Μριο και του Τζολιο και του '40, μιας επσης παρνομης κρης, της Βιολντε. Στη Νπολη, κατλαβε τελικ τη πραγματικ του κλση, τη ποηση και γενικ τη λογοτεχνα. Εκενη την εποχ, βλπουνε το φως ργα πως το Filostrato, που εναι προπομπς του Τρωλου του Τσσερ (Criseyde Chaucer), το Teseida, το Filocolo και το La Caccia Di Diana, ργο μιας εποχς που 'ταν επηρεασμνη απ τον Πετρρχη.
     Το 1341 επιστρφει εσπευσμνα στη Φλωρεντα, για ν' αποφγει τη πανοκλα, αλλ ταυτχρονα χνει την επσκεψη του Πετρρχη στη Νπολη, την δια χρονι. Ο πατρας του εχεν επιστρψει νωρτερα εκε, το 1338 κι εχε χρεωκοπσει και σα να μην φτανε τοτο, ακολοθησε κι ο θνατος της μητρας του σε λγο. Ο Βοκκιος εχε δυσαρεστηθε απ την φιξ του στη Φλωρεντα, μα συνχιζε να γρφει. Ο πατρας του ξαναπαντρεεται τη Bice Del Bostichi και λγον αργτερα, το 1344 αποκτ ναν ακμα γιο τον Jacopo, μιας κι λα του τα παιδι απ τον 1ο γμο, εκτς του Τζιοβνι, εχανε πεθνει.



     Το 1347 αναγκζεται να ξαναφγει γι' λλη μια φορ, λγω πανοκλας, που τελικ σκτωσε τα 3/4 του πληθυσμο της Φλωρεντας κενη την εποχ, γεγονς που το εμφανζει στο Δεκαμερ του, λγον αργτερα. Τοτη τη φορ καταφεγει στη Ραβνα και λγο μετ, το 1349 ξεκιν να δουλεει το Δεκαμερο, τη χρονι κενη που 'χασε τον πατρα του, εν τη θετ του μητρα την εχε χσει νωρτερα στη πανοκλα (πντως δεν εναι εξακριβωμνο αν παρεβρισκταν εκε, τη μαρη κενη περοδο της αρρστιας). Το ργο τελεινει το 1352 κι ταν απ τις πιο ριμες δουλεις του, αν εξαιρσουμε τον Μισογνη Κορμπτσιο (1355-1365) κι να ξαναπρασμα του Δεκαημρου στα 1370-71. Αυτ το χειργραφο χει σωθε στις μρες μας.
     Απ το 1350 και μετ, ανλαβε να προωθσει τις θσεις του βασιλεου, σ' λλες ευρωπακς πλεις και παρλληλα τη μελτη της ελληνικς γλσσας, προβλλοντας τους αρχαους: μηρο, Ευριπδη κι Αριστοτλη. Τον Οκτβρη του 1350 φιλοξνησε τον Francesco Petrarca κι η συνντηση των δυο αντρν ταν εξαιρετικ καρποφρα. Ο Βοκκιος προσφωνοσε τον Πετρρχη 'δσκαλ' του κι εκενος τανε που του νοιξε τις πλες των αρχαων ελλνων συγγραφων και τον ενθρρυνε να τους μελετσει. Αποτλεσμα ταν η συγγραφ του Gentilium Deorum Genealogia μιας μελτης για τη Κλασσικ Μυθολογα κι μεινε σα σημεον αναφορς για πνω απ 400 χρνια.
     Ο Πετρρχης μως δε τον επηρασε μνο σ' αυτ, αλλ κι εκτρποντς τον προς κποιον ασκητισμ. Απ ανοιχτς ανθρωπιστς του "Δεκαημρου" γνεται πιο θρσκος και λνε πως αποκηρττει ττε λα τα προηγομενα γραπτ του, συμπεριλαμβανομνου και του Δεκαμερου ως το πιο ββηλο. Ββαια σ' αυτ βοθησε κι η συναναστροφ του με τον Ππα Ιννοκντιο VI το 1362. Το 1365 αναλαμβνει ξαν διπλωματικς αποστολς και καταφρνει να τις φρει σε πρας μ' επιτυχα. Σε μιαν απ' αυτς συναντ τον Ππα Ουρβαν V.



     Απ τις τελευταες εργασες του, πιο αξιοσημεωτες ταν οι ηθοπλαστικς βιογραφες: De Casibus Virorum Illustrium (1355-1374) & De Mulieribus Claris (1361-1375), καθς κι να λογοτεχνικ λεξικ καλλιτεχνικν τσεων κι επιδρσεων με βση γεωγραφικ κριτρια, με τον ...απελπισμνο ττλο -για τη δημιουργα της λξης 'γεωγραφα'- De Montibus, Silvis, Fontibus, Lacubus, Fluminibus, Stagnis Seu Paludibus Et De Nominibus Maris Liber.
     Eπσης, δωσε μια σειρ διαλξεων για τον Δντη στο Να Santo Stefano, το 1373, που αποτλεσε τη να και βελτιωμνη εργασα του (απ' αυτ του 1350 με το διο θμα) το, Eposizioni Sopra La Commedia Di Dante. H αλλαγ δεν τανε μνον εξ αιτας της συναναστροφς του με τον Πετρρχη τη διαφοροποηση του στα θρησκευτικ και πολιτικ 'πιστεω', αλλ κι η ηλικα σε συνδυασμ με τη χειροτρεψη της υγεας του, που 'χανε σαν αποτλεσμα τη μεωση της σωματικς του ρμης και της πνευματικς, ενδεχομνως, διαγειας. Επσης και στις πμπολλες ερωτικς του απογοητεσεις κι αυτ εξηγε πως ο αγαπν τις γυνακες Βοκκιος γραψε τον Μισογνη Κορμπτσιο. Τλος, ο θνατος του Πετρρχη (1374), -που νωρτερα εχε καταφρει να τονε πεσει να κψει λες του τις εργασες και προσφρθηκε μλιστα να του αγορσει λη τη βιβλιοθκη του, στε να γνει δικ του κτμα-, τον θλιψε τσον, στε γραψε μια σειρ ποιημτων και τα συμπεριλαβε στη τελευταα του ποιητικ συλλογ με ττλο Rime.
     Στα τλη του 1375 εχεν δη προβλματα υγεας και παχυσαρκας κι τσι στις 21 Δεκμβρη, πθανε απ καρδιακ προσβολ, σ' ηλικα 63 ετν και θφτηκε στο Certaldo, που και βρσκεται το μνμα του μχρι και σμερα.



   
Ο Ιταλς ποιητς και λογοτχνης Τζιοβνι Μποκκτσιο, θα επηρεαστε πως κι λοι οι μεγλοι συγγραφες της εποχς του απ τον αρχαο ελληνικ κσμο. Στην Ιταλα την εποχ εκενη ρχισε να ανθζει με κντρο τη Φλωρεντα μα μεγλη λογοτεχνικ κνηση με κριους εκπροσπους το Δντη, τον Πετρρχη, αρκετ αργτερα τον Πιτρο Μπμπο κι λλους. Αξιοσημεωτη εναι ββαια και η ανπτυξη διαφρων ρευμτων στο χρο της τχνης. Χαρακτηριστικ εναι η αρχετυπικ μορφ του αναγεννησιακο καλλιτχνη Λεονρντο ντα Βντσι, αλλ και του Μικελντζελο, ο οποος σκησε μεγλη επδραση στην ανπτυξη της δυτικς τχνης.
     Ο Βοκκιος, ο οποος υπρξε μαθητς του Πετρρχη, το 1350-53 θα τελεισει το σπουδαιτερο ργο του, το Δεκαμερο χρησιμοποιντας τη λακ γλσσα πως λει ο διος, γρφει στο Φλωρεντιν ιδωμα. Το ργο αποτελεται απ εκατ διηγματα χωρισμνα σε δκα μρη κι απ να προομιο στο οποο αναγγλλεται απ τον κθε οργανωτ βασιλι της ημρας το θμα γρω απ την αφγηση των ιστοριν. Στο τελευταο προομιο, ο συγγραφας περιγρφει με μεγλη νταση την επιδημα της πανλης, που το 1348 εχε πλξει την Ευρπη και σρωσε τη Φλωρεντα.
πως ο διος μας λει στην αρχ της πρτης μρας του Δεκαμερου, το 1348 στη Φλωρεντα, την ωραιτερη πλη ανμεσα στις περιφημτερες πλεις της Ιταλας, χμηξε γρια η θανατηφρα επιδημα της πανλης. Η δε νταση της ταν τσο μεγλη στε τα νεκροταφεα δεν επαρκοσαν για λους τους ενταφιασμος. τσι, σκαβαν μεγλους λκκους στους οποους ριχναν τα πτματα κατ εκατοντδες, πως μσα στο αμπρι ενς καραβιο στοιβζονται τα εμπορεματα, εν πολλο σφετερζονταν το επγγελμα του νεκροθφτη.


                                       Το σπτι του σμερα

     Ωστσο, μσα σε αυτ τον ορυμαγδ εφτ κυρες, ντυμνες πνθιμα και τρεις νοι θα συναντηθον σε μα εκκλησα. Εκε θα συναποφασσουν, πνω στην κορφωση της απελπισας τους, να φγουν απ τη πλη μαζ με τους υπηρτες τους και να συγκατοικσουν σ’ να θαυμσιο πργο μλις δο μλια ξω απ τα τεχη της πλης, που θα περσουν δκα ημρες διηγομενοι ιστορες για την αγπη, τα ανθρπινα πθη, την τχη, το πεπρωμνο και την αναγννηση. Παρ το γεγονς πως τα διηγματα των νων δεν χουν χρονολογικ τοποθτηση, κριο χαρακτηριστικ τους εναι η υποκρισα των ανθρπων, αλλ και ο πθος για λαγνεα, ο οποος καταγρφεται σε λες τις κοινωνικς τξεις των τολμηρν τους ιστοριν μσα απ μα ελευθεριζουσα για την εποχ αφγηση. τσι, ο ερωτικς τους χαρακτρας μαζ με την αντιεκκλησιαστικ τους στση για τα καθιερωμνα της εποχς αποτελε και τον κριο λγο για τον οποο το ργο εχε καταστε τσο γνωστ.
     O Μελς στον πρλογο της κριτικς του για το Δεκαμερο χαρακτηρζει το Βοκκιο ως ρεαλιστ, γυναικολτρη και κοσμικ ερωτολγο αλλο σαρκολτρη και πιο ανθρπινο σε αντιδιαστολ με τους ασκητς Δντη (θεολτρη θεπνευστο) και Πετρρχη (ιδεολτρη ιδανιστ). Εν σε λλο σημεο μας λει πως ο Βοκκιος "Πιστεει στη παντοδυναμα του ρωτα, σε κθε κοινωνικ τξη, σε μεγλους και μικρος, […] κοσμικος και κληρικος".



     Στην Ελλδα λγω της υποκριτικς αντληψης της καθεστηκυας τξης, η παρουσα του ργου του τον 20 αι. υπρξε περιορισμνη. Ο Βοκκκιος και το ργο του προκαλοσαν συζητσεις κι απαγορεσεις, καθς ακμη και τη 10ετα του '50, εχανε λβει χρα ακραες καταστσεις και γεγοντα. Ο Βοκκκιος βρθηκε στο εδλιο του κατηγορουμνου, κηρχτηκε νοχος και το Δεκαμερο κατασχθηκε αφο:

   "Συμφνως προς τελευτααν καταδικαστικν απφασιν του Πενταμελος Εφετεου Αθηνν εναι επικνδυνος δια την ελληνικν νεολααν και το μσον ελληνικν αναγνωστικν κοινν. Το “Δεκαμερον” δεν επιτρπεται πλον να εμφανζεται εις την Ελλδα, αφο εκδται του ετιμωρθησαν επειδ το εκυκλοφρησαν εις (λογοτεχνικν, πλρη και με σντομον κατατοπιστικν πρλογον) μετφρασιν. πρπει να εμφανζεται μερικς, αποσπασματικς, “κεκαρθαμνον απ παντς απρεπος λγου".
  - Εφημερδα Ελευθερα, 29/5/1955, σελ. 1.

     Αξζει μλιστα να αναφερθε η εισαγωγ που κνει ο Γερσιμος Σπαταλς στο προομιο της μετφρασης του Δεκαμερου για να παρουσισει τον Βοκκκιο και την απχησ του: "Για τον μεγλο Βοκκκιο … πολ λγα πργματα χουν γνει γνωστ στον τπο μας, κι αν πω πως ο μγας εκενος νθρωπος και λογοτχνης εναι παρεξηγημνος και θεωρεται απ τους περισστερους σαν κποιος κοινς πορνογρφος … δεν θα πεχα και πολ απ την αλθεια".
     Και πργματι εναι νας παρεξηγημνος λογοτχνης, καθς μσα απ τον καυστικ και σατιρικ τρπο των αφηγσεν του, με πολ χιομορ και οξνοια, σχολιζει χωρς συναισθηματισμος λους τους τπους των ανθρπων, απ ποια κοινωνικ τξη και αν προρχονται, μιας και ξεσκεπζει τ’ ανθρπινα πθη που κυοφορονται σε λες τις κοινωνικς βαθμδες: απ βασιλιδες πριγκπισσες μχρι ζητινους, απ κληρικος καλγερους μχρι πρνες και απ μεγαλμπορους χωρικος μχρι τοκογλφους και αυλικος.
     Aν και παρεξηγημνος, θεωρεται γενικτερα μεγλος και δισημος συγγραφας σχεδν αποκλειστικ απ το Δεκαμερο και τις τολμηρς του ιστορες. Δικαως λοιπν ο Ιταλς νομπελστας ποιητς Τζουζπε Καρντοτσι (1835-1907) γραψε: "Καννας πειτα απ τον Δντη και πριν απ τον Σαξπηρ δε δημιοργησε πως ο Βοκκιος τσα διφορα πρσωπα σε τσο διαφορετικς συνθκες".


                                         Το μνμα του

     Αξζει δε να σημειωθε η μεγλη επδραση του Δεκαημρου ακμη στο χρο της 7ης τχνης. Οι αδελφο Ταβινι θα μεταφρουν στην οθνη το 2015 πντε ιστορες μσα απ την δικ τους οπτικ, εν ο μεγλος αιρετικς του Ιταλικο σινεμ Παζολνι, που προηγθηκε κατ σαρανταπντε χρνια, χειρστηκε μσα απ τη δικ του θερηση κι οπτικ αισθητικ, εννα συνολικ ιστορες, απ τις οποες μως καμι δεν συμππτει με κενες των Ταβινι. δη μως απ το 1962 ο Μριο Μονιτσλι, ο Φεντερκο Φελνι, ο Λουκνο Βισκντι κι ο Βιτριο ντε Σκα θα μεταφρουν το διαχρονικ πνεμα του Βοκκιου και ειδικτερα του Δεκαημρου του, στη σγχρονη εποχ.


======================

 
                         Βζοντας Το Διολο Στη Κλαση

     Στη πολ Κπσα στη Μπαρμπαρι, ζοσεν νας πολ πλοσιος νθρωπος, που ανμεσα στ' λλα του παιδι εχε και μιαν μορφη και χαριτωμνη κρη, που τη λγαν Αλιμπχ. Δεν τανε χριστιαν, αλλ' ακογοντας πολλος χριστιανος που μνανε στη πλη, να εξυμνον νθερμα τη πστη τους και το να υπηρετε κανες το Θε, μια μρα ρτησεν ναν απ' αυτος με ποι τρπο θα μποροσε κανες ν' αφιερωθε στην υπηρεσα του Θεο. Ο λλος απντησεν τι καλτερα υπηρετοσανε το Θε μνον σοι απεχαν απ τα εγκσμια, πως εκενοι που 'χανε καταφγει στη μοναξι της ερμου της Θβα. Το κορτσι, δεκατεσσρω χρον, το πολ και πολ αγαθ, παρακινημνο, χι απ τη λογικ επιθυμα, αλλ' απ παιδιστικη φαντασα, ξεκνησε κρυφ την επμενη μρα να πει εντελς μνη της στην ρημο Θβα, χωρς να πει σε καννα το σκοπ της.
     πειτα απ μερικς μρες, με την επιθυμα της ακμα ζωνταν, τα κατφερε μ' αρκετ κπο να φτσει στην εν λγω ρημο και βλποντας μια καλβα στον ορζοντα, πγε κατ κει και βρκε στη πρτα ναν γιο νθρωπο, που ξαφνιστηκε σαν την εδε και τη ρτησε τ γρευε. Του απντησε πως εχεν εμπνευστε απ τον Θε κι τι ξεκνησε την αναζτησ της για να μπει στην υπηρεσα Του κι ψαχνε τρα κποιον που θα της δδασκε πως ρμοζε να Τον υπηρετε. Ο ξιος ντρας, βλποντας πως ταν να και πολ μορφη κι επειδ φοβθηκε πως αν τη φιλοξενοσε, θα 'μπαινε σε πειρασμ απ τον Διβολο, την επανεσε για τον ευλαβικ σκοπ της κι αφο της δωσε να φει ρζες βοτνων, γρια μλα, χουρμδες και νερ να πιει, της επε:
 -"Κρη μου, χι μακρυ απ δω, βρσκεται νας γιος νθρωπος, που 'ναι πολ μεγαλτερος δσκαλος απ μνα σ' αυτ που συ αναζητες. Πγαινε λοιπν εκε" και την στειλε στο δρμο της.
     ταν μως φτασε στον λλο μεγλο δσκαλο, πρε κι απ κενον την διαν απντηση και προχωρντας κι λλο φτασε στο κελ ενς νεαρο ερημτη, ενς ανθρπου ευλαβος κι αγαθο, που τ' νομ του τανε Ροστικο και στον οποον κανε την διαν ερτηση πως και στους λλους. Εκενος θλοντας να δοκιμσει τη δικ του πστη, δε την διωξε, πως εχανε κνει οι λλοι, αλλ τη δχτηκε στο κελ του κι ταν ρθεν η νχτα της φτιαξε να μικρ κρεβτι με φλλα φονικα και τη προσκλεσε να πλαγισει και να ξεκουραστε. Αφο γινεν αυτ, οι πειρασμο δεν ργησαν να πολεμνε τη δναμη της αντοχς του, που 'χε κλονιστε σημαντικ και σχεδν τον εχεν εγκαταλεψει κι τσι χωρς να περιμνει και πολλ χτυπματα, παραιτθηκε του αγνα και παραδχτηκε πως εχεν ηττηθε. Μετ, παραμερζοντας ευλαβικς σκψεις, δεσεις κι εξαγνισμος, ρχισε να στριφογυρζει στη μνμη του τα νιτα και την ομορφι της νεαρς κρης και να σκφτεται τ τρπο να βρει, στε να κερδσει αυτ που επιθυμε χωρς να περσει για διεφθαρμνος.
     τσι, την λλη μρα, κνοντς της ερωτσεις, ανακλυψε πως δεν εχε γνωρσει ποτ ντρα και πως τανε τσον αγαθ, σον ακριβς φαιντανε και για το λγον αυτ, συλλογιζταν τι με το πρσχημα της υπηρεσας του Θεο, θα μποροσε να την απολασει. Σε πρτη φση, της εξγησε διεξοδικ πσο μεγς εχθρς του Θεο εναι ο Διβολος και μετ της δωσε να καταλβει πως η μεγαλτερη υπηρεσα που μποροσε να προσφρει κανες στο Θε τανε να βλει τον Διβολο στη Κλαση, εκε που τον εχε καταδικσει Κενος. Το κορτσι ρτησε:
 -"Πς μπορε να γνει αυτ;" κι εκενος της απντησε:
 -"Θα το μθεις αμσως. Κνε ,τι κνω κι εγ..." και λγοντας αυτ, βγαλε τα λγα ροχα που φοροσε κι μεινε τλεια γυμνς. Το διο καμε και το κορτσι. Κατπιν, πεσε στα γνατα, σα να 'κανε προσευχ και την βαλε να κτσει στην αγκαλι του. τσι καταπς εχανε τα πρματα κι τσι πως εχανε φουντσει πιτερο απ ποτ οι επιθυμες του Ροστικο, ταν εδε την ομορφι της ολγυμνη, ρθε κι η ανσταση της σρκας. Η Αλιμπχ το 'δε και ξαφνιστηκε.
 -"Ροστικο", επε, "τ εναι αυτ που 'χεις εσ και που σηκνεται τσι και που δεν χω γω";
 -"χε πστη κρη μου", της απντησε, "αυτς εναι ο Διβολος που σου 'λεγα και κοτα πσο πολ με τυρανν, που με το ζρι αντχω".
 -"Ευλογημνος να 'ναι ο Κριος!", επε ττε το κορτσι, "Απ' ,τι βλπω εμαι σε καλτερη κατσταση απ σνα, γιατ εγ δεν χω κει κτω Διβολο".
 -"Σωστ!" ανταπντησεν ο Ροστικο, "Αλλ συ χεις κτι λλο που δε το 'χω γω, αντ' αυτο..."
 -"Και τ εναι αυτ;" ρτησεν η Αλιμπχ κι εκενος σκεφτικς τχα, απντησε:
 -"Εσ χεις τη Κλαση και σου λω τι πιστεω πως ο Θες σ' στειλε δω για το καλ της ψυχς μου, γιατ ποτε αυτς ο Διβολος θα με βασανζει τσι κι αν σ' ευχαριστε να δεξεις συμπνοια σε μνα και να υπομενεις να τονε βλω πσω στη Κλαση, θα μου χαρσεις τη μεγαλτερη παρηγορι και θα προσφρεις στο Θε πολ μεγλην ευχαρστηση κι υπηρεσα. Ττε θα κνεις ντως αυτ για το οποο λες τι ρθες στα μρη αυτ"!
 -"Πργματι, πατρα μου, αφο εγ χω τη Κλαση, ας γνει τσι ποτε επιθυμες!" απντησε το κορτσι καλπιστα.
 -"Κρη, να 'σαι βλογημνη!" της επεν ο Ροστικο τρμοντας απ ανυπομονησα. "Ας πμε λοιπν κι ας τονε βλουμε πσω κει, για να μ' αφσει μετ στην ησυχα μου!" και λγοντας αυτ, τη ξπλωσε και τη δδαξε τι πρπει να κνει για να φυλακσουνε τον καταραμνο του Θεο. Το κορτσι που δεν εχε ξαναβλει καννα Διβολο μχρι ττε στη Κλασ της, τη πρτη φορ νιωσε κποιο πνο και για το λγον αυτν επε στον Ροστικο:
 -"Αλθεια πατρα μου, αυτς ο Διβολος πρπει να 'ναι πολ κακ πρμα κι χθρς κθε πρξης του Θεο, αφο πον και την δια τη Κλαση, πσο μλλον λα τ' λλα, ταν πας να τονε βλεις πλι κει".
 -"Κρη", απντησεν αυτς, "δε θα συμβανει πντα τσι..." και μχρι το τλος πρεπε να γνει ξι φορς, πριν κουνσουν απ το κρεβτι και τονε βλανε στη Κλαση ξαν, σε ττοιο βαθμ που για την ρα καταπολεμσανε την παρση του κεφαλιο του κι μεινε κει συχα και πρθυμα. Αλλ εκενος γριζε τις επμενες μρες ξαν και ξαν και το υπκουο κορτσι πντα πρσφερε τον εαυτ του για να του τονε βγλει απ μσα του και να τονε βζει μσα της κι τυχε η προσφορ αυτ ν' αρχζει να την ευχαριστε πολ και το 'πε στον Ροστικο:
 -"Βλπω τρα καθαρ πως αυτο οι καλο νθρωποι στη Κπσα λγαν αλθεια, ταν διατενονταν τι τανε τσο γλυκ πρμα να υπηρετες τον Θε, γιατ πργματι δε θυμμαι να 'χω κνει ποτ τποτε λλο που να μου 'δωσε τση χαρ κι ευχαρστηση σο το να βζω τον Διβολ σου στη Κλασ μου. Και γι' αυτ πιστεω πως ποιος δεν αφιερνεται στην υπηρεσα του Θεο εναι ανητος"! τσι κι εκενη ερχτανε πολλκις στον Ροστικο και του 'λεγε: "Πατρα μου, ρθα δω για να υπηρετ το Θε κι χι να μνω πραγη. Ας πμε να βλουμε τον Διβολο πσω στη Κλαση!" κι ταν το κναν λεγε κενη κατ τη διρκεια: "Ροστικο, δε ξρω γιατ ο Διβολος φεγει απ τη Κλαση, γιατ αν μενε εκε σο πρθυμα μπανει και τονε δχεται και τονε κρατ κενη, δε θα 'πρεπε να ξαναφγει ποτ".
     Μ' αυτ το σκεπτικ, το κορτσι προσκαλοσε πολλκις τον Ροστικο και τονε παρτρυνε να υπηρετσουνε τον Θε, που τσον εχεν εξαφανσει την παρση του Διαβλου, που ο καημνος τρεμε πτε θ' αρχσει να ιδρνει ξαν η Κλαση. Γι' αυτ το λγο αναγκστηκε να της πει:
 -"Ο Διβολος δεν πρεπε να τιμωρεται και να μπανει στη Κλαση, κορτσι μου, παρ μνον ταν σκωνε αλαζονικ ψηλ το κεφλι του. Κι εμες" πρσθεσε, "με τη χρη του Θεο, τον χουμε παιδψει τσο που προσευχθηκε στον Κρι μας να τον αφσει να κατοικσει κει συχος!" και με τα παρηγορητικ κι ενθαρρυντικ τοτα λγια κατφερε για κμποσο διστημα να της επιβλλει νηνεμα. Παρολαυτ, ταν εκενη εδε πως ο Ροστικο δε της ζητοσε να βλουνε τον Διβολο στη Κλαση του 'πε μια μρα:
 -"Ροστικο, ακμα κι αν ο Διβολς σου τιμωρθηκε και δε σ' ενοχλε πια, η Κλασ μου δε μ' αφνει σ' ησυχα. Για τοτο λω, πως καλ θα κνεις να με βοηθσεις με τον Διβολ σου να μετρισουμε τη μανα της Κλασς μου, πως κι εγ με τη Κλασ μου σε βοθησα να εξαφανσεις την αλαζονεα του Διαβλου σου"!
     Ο Ροστικο που ζοσε με ρζες και νερ, δε τα κατφερνε ν' ανταποκριθε καλ στα καλσματ της και της επε πως χρειζονταν πολλο Διβολοι, πρα πολλο, για να κατευνσουνε τη Κλασ της, αλλ πως θα 'κανε ,τι μποροσε. τσι την ικανοποιοσε κποιες φορς, αλλ τανε τσο σπνιες που 'τανε σα να τιζες λιοντρι με σπρους και το κορτσι το καημνο, που πστευε πως δεν υπηρετοσε τον Θε τσον επιμελς σο θα 'πρεπε, παραπονιταν αρκετ. σο γινταν αυτ η μχη ανμεσα στον Ροστικο και τον Διβολ του και την Αλιμπχ και τη Κλασ της, απ την λλειψη δναμης απ τη μια κι απ τη πολλν επιθυμα, απ την λλη, φωτι ξσπασε στη Κπσα κι καψε τον πατρα της μες στο σπτι τους, μαζ μ' λα του τα παιδι και την υπλοιπην οικογνει της. Ως εκ τοτου κενη γινε μοναδικ κληρονμος λης της περιουσας. Για το λγον αυτ, νας νεαρς ονματι Νεερμπλ, που 'χε ξοδψει λη τη δικ του περιουσα στις γυνακες, μαθανοντας πως εναι ζωνταν, ξεκνησε να τη βρει.
     ταν τη βρκε και πριν το δικαστριο απλσει το μακρ του χρι στη περιουσα της, προς μεγλην ικανοποηση του Ροστικο, αλλ ενντια στη θλησ της, την φερε πσω στη Κπσα, που τη πρε γυνακα του κι απκτησεν τσι δικαωμα στη τερστια περιουσα του πατρα της. Εκε, ταν οι γυνακες τη ρωτσανε σε τ υπηρετοσε τον Θε στην ρημο, απντησεν (ο Νεερμπλ δεν εχεν ακμα πλαγισει μαζ της) τι τον υπηρετοσε βζοντας τον Διβολο στη Κλαση κι τι ο Νεερμπλ εχε διαπρξει πολ σοβαρ αμαρτα που τη πρε απ την υπηρεσα Του. Οι κυρες ττε ρωτσανε:
 -"Πς βζει κανες τον Διβολο στη Κλαση";
     Το κορτσι λγο με λγια, λγο με χειρονομες τους το εξγησε σαφς κι εκενες ξεσπσανε σε ττοια γλια -ακμα μπορε να γελνε- κι επανε:
 -"Μην ανησυχες καθλου, παιδ μου, γιατ αυτ γνεται κι απ δω κι ο Νεερμπλ θα υπηρετσει πολ καλ τον Κριο μαζ σου, σ' αυτ το θμα".
     τσι, απ στμα σε στμα στη πλη, γινε συνηθισμνη παροιμα πως η μεγαλτερη υπηρεσα που μποροσε να προσφρει κανες στον Θε, τανε να βλει τον Διβολο στη Κλαση, τ' οποο σα γνωμικ πρασε τη θλασσα και χρησιμοποιεται πολ εδ. Για τον λγο αυτ λες εσες οι νεαρς κυρες, που χρειζεστε τη χρη του Θεο, μθετε να βζετε τον Διβολο στη Κλαση, γιατ αυτ πολ ευχαριστε Κενον και πολ ευχαριστε και τα δυο μρη και πολ καλ μπορε να προκψει απ' αυτ...

------------------

                                              Μια Ιστορα

     Ζοσε κποτε στο Αρτσο νας πλοσιος που τον λεγαν Τοφνο κι εχε πρει για γυνακα του μια ωραιτατη να που τη λγανε Μαργαρτα και που, χωρς να ξρει το γιατ, εχε αρχσει αμσως να τη ζηλεει. Η γυνακα του, βλποντας να ττοιο πργμα, αγανκτησε κι αφο τον ρτησε πολλς φορς ποια εναι η αιτα της ζλειας του, χωρς εκενος να ξρει να της πει λλο απ γενικτητες και πονηρις, αποφσισε να τον κνει να σκσει απ εκενο ακριβς που φοβτανε.
     Παρατηρντας λοιπν πως νας νος πολ καθωσπρπει, κατ την γνμη της, την γλυκοκοταζε, ρχισε να ανταποκρνεται. Κι ταν τα πργματα προχωρσανε τσο ανμεσα τους που δεν λειπε παρ μονχα να μπονε τα λγια σε πρξη, ρχισε να σκφτεται η γυνακα με ποιον τρπο θα το κατρθωνε. Γνωρζοντας πως μσα στις κακς συνθειες του νδρα της ταν να πνει, ρχισε να του παινεει το ποτ και να τον παρακινε για να πνει πιο συχν. Και τσο τον κανε να συνηθσει το ποτ, που κθε που το επιθυμοσε, τον κανε να πνει τσο που μεθοσε. Κι ταν τον βλεπε μεθυσμνο για τα καλ, τον παιρνε και τον βαζε για πνο.
     τσι συναντθηκε για πρτη φορ με τον εραστ της και κατπιν, σγουρη πια, εξακολοθησε να συναντιται πολλς φορς μαζ του. Και τση εμπιστοσνη απκτησε στο μεθσι του, στε χι μνο φερνε τον εραστ σπτι, αλλ πολλς φορς πγαινε και στο δικ του, που δεν απεχε πολ απ το δικ της και περνοσε μεγλο μρος την νχτας μαζ του. Εν λοιπν η γυνακα του εξακολουθοσε να φρεται τσι μαζ του, παρατρησε εκενος κποια μρα πως εν τον παρακινοσε να πνει, εκενη δεν πινε καθλου. Αυτ τον κανε να υποψιαστε, μπως τον μεθοσε, πως πραγματικ κανε, για να μπορε να ικανοποιε τους πθους της ταν αυτς κοιμτανε. Κι επιθυμντας να βεβαιωθε αν ντως συνβαινε τσι, χωρς να χει πιει την μρα εκενη, καμθηκε τη νχτα πως ταν ο πιο μεθυσμνος νθρωπος του κσμου.
     Η γυνακα του τον πστεψε και κρνοντας πως δεν ταν ανγκη να του δσει να πιει περισστερο, τον βαλε αμσως για πνο. Μλις κανε αυτς τι κοιμταν, πγε στο σπτι του εραστ της κι μεινε εκε ως τα μεσνυχτα. Ο Τοφνο, μλις φυγε η γυνακα του, σηκθηκε αμσως κι κλεισε τη πρτα απ μσα, κι στερα πγε στο παρθυρο για να δει πτε θα γυρσει η γυνακα του για να της αποδεξει πως γνριζε για τα καμματ της. Και περμενε μχρι που γρισε. ταν εκενη βρκε την πρτα κλειδωμνη, πολ στεναχωρθηκε και ρχισε να προσπαθε να την ανοξει με τη βα. Ο Τοφνο, αφο περμενε πρτα λγο, τελικ της επε:
-"Γυνακα δικα παιδεεσαι, γιατ εδ μσα δεν εναι δυνατν να ξαναμπες. Πγαινε ξαν εκε που σουν ως τρα και να εσαι ββαιη πως δεν θα ξαναρθεις εδ μσα, προτο σου κνω την τιμ που αρμζει στην πρξη σου, μπροστ στους γονες σου και στους γετονς μας".
     Η γυνακα του ρχισε να τον παρακαλε και να τον ορκζει στο νομα του Θεο να της ανοξει, γιατ δεν ερχταν απ κει που υποψιαζταν αλλ απ μιας γειτνισσας που εχε πει να περσει την ρα της επειδ η νχτα ταν μεγλη και δεν μποροσε να κοιμται τσο πολ οτε να μνει ξγρυπνη μονχη της. Σα παρακλια δεν ωφελοσαν σε τποτε γιατ εκενο το ζωντβολο ο νδρας της το εχε βλει σκοπ να μθουν λοι την ντροπ τους, εκε που δεν την ξερε κανες. Η γυνακα βλποντας πως δεν την ωφελοσαν τα παρακλια, ρχισε τις φοβρες:
-"Αν δεν μου ανοξεις, θα σε κνω τον πιο δυστυχισμνο νθρωπο στον κσμο".
     Κι ο Τοφνο της απντησε:
-"Και σαν τ μπορες να μου κνεις";
     Η γυνακα που ο ρωτας τς εχε τροχσει το μυαλ με τις συμβουλς του, απντησε:
-"Παρ να υποφρω την ντροπ που θλεις δικα να μου δσεις, θα προτιμσω να πσω στο πηγδι που εναι εδ δπλα, κι ταν θα με βρονε εκε μσα πνιγμνη, κανες δεν θα πει πως πεσα μονχη, λοι θα πουν πως με ριξες εσ πνω στο μεθσι σου. Κι τσι θα αναγκαστες να φγεις και θα καταντσεις φυγδικος, θα σε πισουν και θα σου κψουν το κεφλι γιατ με σκτωσες, πως θα εναι και το σωστ".
     Τα λγια αυτ δεν λλαξαν καθλου την κουτ γνμη του Τοφνο. Και ττε η γυνακα του επε:
-"Μου εναι αδνατον πια να υποφρω αυτ την τυραννα. Ο Θες να σου το συγχωρσει! Κοταξε μνο να πρεις και να κρψεις την ρκα μου, που παρατ εδ πρα".
     Και λγοντας τσι, καθς ταν η νχτα σκοτειν, που με δυσκολα δικρινε στο δρμο ο νας τον λλον, επγε η γυνακα προς το πηγδι, πρε μια μεγλη πτρα που τανε στη βση του πηγαδιο και φωνζοντας δυνατ: "Ο Θες να με συγχωρσει"., την ριξε στο πηγδι. Η πτρα φτνοντας στο νερ, κανε να δυνατ παφλασμ. Ακογοντς τον ο Τοφνο πστεψε πραγματικ πως εχε πσει εκενη στο πηγδι. τσι, παρνοντας τον κουβ και το σκοιν, πετχτηκε ξω απ το σπτι για να τη βοηθσει. Η γυνακα, που εν τω μεταξ εχε κρυφτε κοντ στην εσοδο του σπιτιο, μλις τον εδε να τρχει στο πηγδι, χθηκε αμσως στο σπτι κι κλεισε απ μσα. Μετ πγε κατευθεαν στο παραθρι κι ρχισε να λει:
-"ταν πνει, πρπει να βζει κανες λγο νερ στο ποτ του και να μη τρχει τη νχτα για νερ".
     Ακογοντς την ο Τοφνο κατλαβε το πθημ του και γρισε στην εσοδο. Μην μπορντας να μπει, ρχισε να της λει να του ανοξει. Εκενη αφνοντας την χαμηλ ομιλα, ξεκνησε να ξεφωνζει σο δυναττερα μποροσε:
-"Μα τα καρφι του Χριστο, απψε δεν θα μπεις στο σπτι παλιομεθστακα, δεν μπορ να υποφρω πια τα φερσματ σου, θα αφσω να δει και να μθει λος ο κσμος ποιος εσαι και τι ρα γυρζεις στο σπτι σου".
     Ο Σφανο εξαγριθηκε με τη κοροδα και ξεκνησε να φωνζει και να βρζει. Κι οι γετονες, ακογοντας τον θρυβο βγκαν στα παρθυρα τους, νδρες και γυνακες, ρωτντας τι συμβανει. Και ττε η γυνακα κλαγοντας του λει:
-"Αυτς ο κακοργος ο νδρας μου, που μου ρχεται κθε βρδυ μεθυσμνος στο σπτι, που κοιμται στις ταβρνες και στερα ρχεται ττοια ρα, το υπμενα τσο καιρ μα εδα πως δεν ωφελε λλο, και μην μπορντας να υποφρω πια, τον κλεισα ξω απ το σπτι, μπως δει την ντροπ του και διορθωθε".
     Ο Τοφνο απ την λλη λεγε τα πργματα πως πραγματικ εχαν συμβε και τη φοβριζε μανιασμνος. Κι η γυνακα του λεγε στους γετονες:
-"Κοιτξτε με τι νδρα χω να κνω. Σι θα λγατε αν κατ τχη μουν εγ στο δρμο πως εναι αυτς και εκενος ταν στο σπτι πως εμαι εγ; Μα το νομα του Θεο, πολ φοβμαι πως θα πιστεατε πως λει την αλθεια. Απ αυτ μπορετε να καταλβετε το μυαλ του. Λει ακριβς πως κανα αυτ που ξρω τι χει κνει εκενος. Και πστεψε πως θα με κνει να τρομξω με το να πετξει, δεν ξρω και εγ τι, μσα στο πηγδι, που μακρι να εχε πσει στ' αλθεια και να εχε πνιγε για να νερωθε το υπερβολικ κρασ που πιε και απψε".
     Οι γετονες, νδρες και γυνακες, ρχισαν να αποπαρνουν τον Τοφνο και να του ρχνουν δικο για λα εκενα που λεγε ενντια στη γυνακα του. Και σε λγο, τσο απλθηκε ο θρυβος απ γειτονι σε γειτονι, που φτασε και στα αυτι των γονιν της γυνακας. Τρχοντας εκενοι και μαθανοντας τα καθκαστα, δσανε να καλ ξλο στον Τοφνο και πρανε τη κρη στο σπτι τους.
      Ο Τοφνο, βλποντας πως η θση του εναι σκημη και πο τον εχε σρει η ζλεια του κι επειδ αγαποσε την γυνακα του, βαλε μερικος φλους να της μαντατψουνε πως θλει να τα ξαναβρον. Κι τσι, στερα απ πολλς προσπθειες, κατρθωσε να ξαναπρει τη γυνακα του σπτι, δνοντας ρητ υπσχεση πως δεν θα την ζλευε πια. Κι εκτς απ αυτ, της δωσε την δεια να κνει τι της αρσει, αρκε να κνει τις δουλεις της τσο σοφ στε να μη το καταλαβανει ο διος. τσι, χρειστηκε να πθει πρτα ο χονδροκφαλος κι στερα να συμφωνσει μαζ της, πως ο χωριτης που δεν του φτνει το σκοιν μον εν διπλ του φτνει και περισσεει.
----------------------

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers