-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

                                    ...Λγο Πριν Το Δεπνο

     Τον τελευταο καιρ χω αποκτσει τη συνθεια, το βραδκι λγο πριν το δεπνο, να βγανω να περπατο στο πρκο που 'ναι κοντ στο σπτι μου. Μνω μονχος μου απ ττε που με χρισε η κοπλλα μου.... αλλ' αυτ η ιστορα ακμα πον πολ... Λοιπν κθε φορ που βγανω τονε κνω λο και μακρτερο, ξεκινντας λγο νωρτερα κι επιστρφοντας λγο αργτερα κι σως φταει που βαριμαι να βλπω τους δειους τσσερεις τοχους... Εν τω μεταξ, δεν χω δα και τση διθεση κι ρεξη, πως παλιτερα. χι, μη φανταστε κανες τρομερ πρματα, απλ χει πσει το ενδιαφρον μου για τη ζω, αλλ μιας κι εμαι εξαιρετικ φοβητσιρης για να θσω τρμα στη ζω μου, καμνομαι πως ζω, καμνομαι πως φλερτρω με το θνατο κι ο καιρς περν χαρωπ. Λγο πριν το δεπνο λοιπν κνω τη βολττσα μου, στο τερστιο πρκο που 'χω τη τχη να με γειτονεει... Τερστιο πρκο, τερστιο σπτι, δεια και τα δυο σα τη καρδι μου.



     Σμερα λοιπν βγκα χοντας να περεργο αλλ καλ προασθημα. Μλις εχε πσει το σκοτδι κι εχε λιγκι δροσολα. Περπτησα χαλαρ ανμεσα στις σειρς των δντρων. Φωτισμς ανπαρκτος, αλλ μου αρσει. Περιπλανθηκα, βαδζοντας εξαιρετικ σιγ και νωχελικ -αν μ' βλεπε κποιος θα του σπγανε τα νερα.



     χασα γργορα την ασθηση του χρνου και της απστασης που 'χα διανσει, ταν ξφνου σα σε μαγεα, παραμερσανε τα σννεφα που τσην ρα κρβανε τη σελνη και το πρκο λοστηκε μ' ασημνιο, λαμπερ, πλοσιο φως. Κοντοστθηκα και κοταξα ψηλ, χζεψα με τη θα της Κυρς της Νχτας. "Πανσληνος" σκφτηκα, "τσι εξηγεται η περεργη διθεσ μου".



     Κατβασα το βλμμα μου, ευχριστα κπληκτος και συνχισα το σουρτ νωχελικ βδισμ μου. "Το καλτερο που μου 'χει συμβε τον τελευταο καιρ!" σκφτηκα και σχεδν αμσως το πρα πσω! Λγα μτρα πιο πρα εδα κτι ακμα καλτερο που μου 'κοψε την ανσα: να κορτσι περπατοσε το διο νωχελικ με μνα κι μοιαζε να μαζεει πνω της λο το φως του φεγγαριο. Τα 'χασα!



     Τη χζεψα λιγκι: τανε λυγερκορμη, φορσοσε να σκορο κκκινο φρεμα με τιρντες που φηνε γυμν τη πλτη και τους μους της. Εχε μακρι, σκορα μαλλι, που της φτναν ως χαμηλ στη μση, σα πνω απ την αρχ των γοφν. Ο τρπος που περπατοσε... πς να τονε περιγρψω; Αρχοντικς κι απελπισμνος ταυτχρονα, ερωτικς κι αποτρεπτικς. Οι μορφες γμπες της, που μνανε γυμνς απ το μκος του φορματος, διασταυρνονταν με χρη και πκρα, αργ κι αδυσπητα, για το βλμμα μου. Εντελς ασυνασθητα, πως ο σκρος που 'χει τη μανα να πετ προς το φως,  τχυνα το βμα μου και τη πλησασα. ταν εχα φτσει αρκετ κοντ, νιωσα το ρωμ της... ν ρωμα που δεν εχα ξαναμυρσει. Μου 'δινε την εντπωση μαραμνου μοσχομυριστο νθους, σε συνδυασμ με την οσμ των πεσμνων φλλων που 'χουν ανακατευτε με το υγρ χμα. Εξαιρετικ παρξενο και θελκτικ ρωμα.
     Καθς πλησαζα, για να μη τη τρομξω, ρχισα να σιγοσφυρζω να παλι σκοπ κι ταν φτασα κοντ της, τη χαιρτησα απαλ!
 -"Καλησπρα σου ομορφι μου!" της επα κι ταν γρισε να με κοιτζει, δεχνωντας κοκτικα ευχαριστημνη, υποκλθηκα.
 -"Καλησπρα σου ευγενικ μου κριε", επε τχα αδιφορα και στρφηκε μπροστ της, συνεχζοντας να βαδζει στο διο τμπο.
     Παλβωσα. τανε τσον μορφη, μα τσον μορφη... που μου 'κοψε την ανσα. Μεγλα σκορα μτια με μεγλες βλεφαρδες, φρδια μεγλα τοξωτ και γραμμνα, μεγλα, σκουροκκκινα και σαρκδη χελια, μικρ, κομψ μυτολα και πρσωπο... "φεγγρι" -που 'λεγε κι συχωρεμνη η γιαγι μου- λευκ σαν οπτασα, στηριγμνο σ' να κυκνσιο λαιμ.
 -"Σε βλπω τσι κι αναρωτιμαι, πς και δε νιθεις τη ψυχρολα", επα μη ξροντας τ λλο να πω.
 -"Ω! χεις δκιο... βλπεις συνηθζω να παρνω τον περπατ μου, λγο πριν το δεπνο, σμερα μως μλλον εκτμησα λθος τον καιρ... με παρσυρε κι εκενο το φεγγρι... Πντως αντχεται ακμα..."
     Ο νους μου ρχισε να βουζει... "στε χουμε την δια συνθεια";
 -"Ξρεις; Κι εγ συνηθζω να περπατ λγο πριν το δεπνο... Μου ανογει την ρεξη", της επα ψμματα χαμογελντας κι νιωσα τη μτη μου να μεγαλνει μερικ εκατοστ. Γρισε και με κοταξε τχα αδιφορα. Τρα βαδζαμε πλι-πλι και μποροσα να κοιτ το προφλ της... για την ακρβεια μνον αυτ κοιτοσα μαγεμνος. Χαμογλασε επσης κπως κεφα.
 -"Εμνα μου ...δνει ρεξη", επε κι αυτ η ατκα μου φνηκε σοφ.
 -"Εσαι φιλσοφος, υποθτω", της επα με μια βεβαιτητα. Χαμογλασε.
 -"Πς κατληξες σ' αυτ το συμπρασμα;" με ρωτησε ανκφραστα -σχεδν οτε ο ερωτηματικς τνος δε φνηκε στη φων της. Σειρ μου να χαμογελσω.
 -"Υποθτω πως χι πριν πολ καιρ, χρισες..." συνχισα απτητος τις μαντεψις.
 -"Αυτ δε τα ρωτνε σε μια κυρα". απντησε κπως παιγνιδιρικα.
 -"Κθε φορ ο περπατος... μεγαλνει..." ακθεκτος εγ.
 -"Αα στε τσι εξηγεται λοιπν: με παρακολουθες!" παιγνδισε με τη φων μα χι με το πρσωπο.



     Αλθεια, πριν επα κορτσι, τρα αναρωτιμαι τχα πσω χρονν να 'ναι. Με μπρδεψε που 'τανε μικροκαμωμνη, μως επε: "Κυρα", αλλ και πλι, τρα που τη κοιτ κατ πρσωπο, δε μπορ να προσδιορσω την ηλικα της. Υποθτω κπου μεταξ εκοσι και τριανταπντε.
 -"...κι η ρεξη μεινεται, τσι δεν εναι;" ολοκλρωσα τη διακοπεσα μαντεψι.
 -"Ααααα μα και το σπτι μου παρακολουθες λοιπν; Αρχζω να φοβμαι..." με κοταξε στα μτια και για λγο χασα τον κσμο.
 -"χι, απλς εμαι μγος!" επα με στμφο, ταν κατφερα να βρω την αυτοκυριαρχα μου.
 -"Μγος ε; Κνε μου να μαγικ λοιπν!" επε χαμογελντας τονα. Προφανς εχε περσει κι αυτ μεγλο τρκο. χει χσει το ενδιαφρον κι απλς αντιδρ ανακλαστικ, βγαλα το συμπρασμα. Τη κοταζα συνχεια και κντεψα να πσω, σκοντφτοντας. Γλασε. να γργαρο ηχηρ γλιο που με συγκλνισε. Δεν τα 'χασα στιγμ μως! Βρισκμουνα στο δαφς μου τρα.
 -"Εδες; Ντο!" επα.
 -"Ναι, πς δεν εδα. Σπουδαος μγος που δε βλπει μτε μπρος απ τη μτη του!" επε και συνχισε να γελ.
 -"Κι μως... ταν ν απλ μαγικ, που κνει το λυπημνο κορτσι να λνεται στα γλια", της επα με καμρι.



     Σταμτησε να γελ κρατντας μως το χαμγελο στα χελη της. Μου φανρωνε δυο θαυμσιες σειρς δντια, ολλευκα και πανμορφα, σα κομματκια πρλες.
 -"Νομζω πως μλις μου 'κανες να ρομπο!" επε. "Πργμα που τολμ να πω, δεν εναι συνηθισμνο. Μπρβο λοιπν!" κι δειξε να με προσχει σα να μ' βλεπε πρτη φορ. Γρισε μπροστ και σοβαρεμνη συνχισε να βαδζει.
 -"Μπορ να κνω πολλ μαγικ... αλλ δε θλω ρομπους..." φησα τη φρση να αιωρεται. Γρισε και με κρφωσε με το βλμμα.
 -"Τ θλεις;" με ρτησε και φαινταν τοιμη να μου χυμξει. Το ρισκρισα.
 -"Θα σου φαιντανε πολ χαζ αν σου 'λεγα πως εδ και λγην ρα, το μνο που θλω στη ζω μου εναι να κερδσω την ενοι σου";
     μεινε σιωπηλ, κοιτζοντς με, αλλζοντας εκφρσεις: απ κπληξη με θυμ ως την κπληξη με μπλικη θηλυκι φιλαρσκεια. ταν πρασαν λες:
 -"Μου φανεται πως βιζεσαι πολ... Αυτ κι αν θα 'ναι μαγικ! Αναρωτιμαι τ γητεις και ξρκια θα χρησιμοποισεις για να το πετχεις".
 -"Θα 'ναι δσκολο, το ξρω. Πρπει να κψω το μικρ μου δαχτυλκι, να βρω και μια ψφια κουκουβγια νυχτερδα..."
 -"Στοπ! Δεν εναι αστεο! Ανατρχιασα... πω πω!" μου 'πε πειραχτικ.
 -"..αλλ' αντ' αυτο λω ν' ακολουθσω τη πεπατημνη!" ολοκλρωσα τη φρση μου.
 -"Αχ... δηλαδ τα δια πληκτικ που λεν λοι οι ντρες! πφφφ..."
 -"Η πεπατημνη που εννο εγ εναι να σου προσφρω τη καρδι μου"!
 -"Τρα το πγες στο μελ"!
 -"Το εννο! Με το που 'δα να σε λοζει το φως της σελνης, νομζω πως ολκερη η ζω μου δεν χει λλο νημα, πρα απ' το να 'μαι δπλα σου"!
 -"Και τα μαγικ; Θα τα παρατσεις";
 -"χι φυσικ! Αυτ θα μου χρειαστονε να διχνω τα σννεφα απ τη σελνη μας, κθε βρδυ, στε να σε φωτζει συνχεια. Τη καρδι σου μως θλω να τη πρω με την αξα μου"!
 -"Ε λοιπν πλκα χεις!" επε χαμογελντας.
 -"Θα μου επιτρψεις, σο βαδζουμε, να σου κρατ το χρι";
 -"Ω μα βιζεσαι πρα πολ ε";
 -"Ε σιγ... δεν επα δα και τποτα κακ! Ας περπατσουμε χρι-χρι παρακαλ, για να μη ...σκοντψω ξαν! Βλπεις, δε μπορ να πρω το βλμμα μου απ πνω σου"!
 -"Γιατ νομζω πως με ρομπωσες πλι;" μου 'πε τχα απειλητικ. πλωσα το χρι μου αργ κι απαλ κι πιασα το δικ της. Δε φνηκε να το χρηκε, αλλ δε το τρβηξε κιλας. "Νομζω πως το κρδισες με την αξα σου"! Χαμογλασα. Χαμογλασε.



     Το χρι της τανε τσο απαλ, μα πολ δροσερ. Σταμτησα. Σταμτησε κι εκενη παραξενεμνη.
 -"Μισ λεπτ, παρακαλ"!
 -"Τ γινε; Τ παθες;" ρτησεν ανσυχα. Τρβηξα το χρι μου κι βγαλα το σακκι. Της το 'ριξα στους μους.
 -"χει δροσολα κι εσ δε το καταλαβανεις ββαια, αλλ κρυνεις. Το χρι σου εναι δροσερ... Κνω λοιπν το μαγικ της ...ζεστασις!" επα με στμφο και της ξανπιασα το χρι. Δχτηκε το σακκι μου χωρς να πει κτι, αλλ μου φνηκε πως δειξε να της αρσει το ενδιαφρον μου. Συνεχσαμε να περπατμε. Μετ απ κμποσην ρα, που εγ εχα χαθε στον κσμο μου αγαλλιασμνος με το δροσερ απαλ γγιγμα του χεριο της, σπασε τη σιωπ:
 -"Πες μου τ ονειρεεσαι"; Με αιφνιδασε! Κοταξα το ρολι μου επιδεικτικ, χωρς να τα χσω:
 -"Μχρι πριν... μισν ρα εννοες απ κει και μετ"; Χαμογλασε με τη καρδι της.
 -"Ντος κι ο τρτος ρομπος"!
      Γρισε και με τλιξε με το βλμμα της. Ζεστθηκα, ζεστθηκα σγκορμος. Γιατ πρπει να μολογσω πως απ την ρα που 'βγαλα το σακκι μου και της το 'δωσα, ρχισα να νιθω στο κορμ μου τη ψχρα.
 -"χι! Αλθεια λω... Δε σου 'χει τχει ποτ";
 -"Δεν απντησες μως..."
 -"σα-σα! Απντησα μια χαρολα... Σειρ σου τρα..."
 -"Τ πργμα";
 -"Εσ τ ονειρεεσαι";



     Σοβαρετηκε. Πρε ονειροπλο βλμμα, γρισε μπροστ της κι ρχισε να λει, αργ και μ' λη της τη θαυμσια χρη:
 -"Ονειρεομαι, πως ...λγο πριν το δεπνο, που θα 'χω ετοιμσει και σερβρει εγ για τον καλ μου, θα του φωνξω: <Αγαπημνε, τοιμο το δεπνο σου καλ μου>. Μετ θα κτσω κοντ του, να κοιτζω που τρει, να ευχαριστιται κι εγ να χορτανω... να χορτανω... να γεμζει ζω κι ευχαρστηση λο μου το κορμ. Κι ταν χορτσει, να του σκουπσω τα χελια με τα δικ μου, να φω κι εγ ,τι περσσεψε και μετ να με πρει αγκαλι, να πμε στο κρεβτι μας... και..." σταμτησε απτομα. "Μα τ κθομαι και σου λω, ε";
 -"χι-χι... συνχισε..."
 -"Ναι καλ", παιδιρισε, "εσ δεν επες..."
 -"Ορστε, εδες; Κρεμμουν απ' τα χελια σου συνεπαρμνος κι εσ το 'κοψες στο καλτερο!" επα παριστνοντας τον παρεξηγημνο. Γλασε. Αχ αυτ το γλιο της μου 'λυσε τα γνατα. "Λοιπν σκφτομαι να κνω να μαγικ..."
 -"Ωχ! Δηλαδ";
 -"Να... λω πως με το που θα πω: Ασπρηπετραξξασπρη, θα 'μαι, λει, ο καλς σου, αλλ θα σου προσφρω εγ το δεπνο στο σπτι μου... εεε δεν εναι απαρατητη η μετ πορεα..." Εκενη σταμτησε να βαδζει, γρισε με κοταξε, δστασε. στερα σα να το σκφτηκε καλτερα:
 -"χι... χι"!
 -"Μα γιατ; Αντ να χωριστομε σε λγο -το λω και νιθω δη να μου λεπεις- να φμε μονχοι μας στο δειο σπτι του καστος, προτενω να φμε παρα, απλς. Τποτ' λλο"!
 -"Αααα... επα κι εγ..." γλασε, "...αλλ και πλι..."
 -"Τ; Τ εναι πλι"; λος αγωνα!
 -"Νομζω πως εναι... καλτερα... στο δικ μου σπτι!" επε, με τις διακοπς στα κατλληλα σημεα, στε να μου εντενει την αγωνα! Στο τλος της φρσης της σχεδν αναστναξα, ανακουφισμνος. Αλλ και πλι δεν χασα λο το παιγνδι:
 -"Μπα; Και γιατ παρακαλ";
 -"Να... υποθτω πως το σπτι σου εναι πιο μακρι... περπατμε τσην ρα... εν το δικ μου εναι σε λγα μτρα. Πο να τρχουμε τρα στο δικ σου;" χαμογλασε πειραχτικ.
 -"Ορστε! Να αυτς εναι ρομπος... νικητριος..." επα ευχαριστημνος και πανευτυχς. Προσπθησα να το συγκρατσω μα δε τα κατφερα. Η ευτυχα μου ξεχελιζε. Χαμογλασα μχρι τ' αφτι: "...και μλιστα πολλαπλς"!
 -"Απ την κφραση που 'χεις στο πρσωπ σου, να υποθσω πως δεν εχες φαγητ στο σπτι ε";
 -"Χμμ... προδθηκα ε; Ε λοιπν οτε σπτι χω..."
 -"πουλο πλσμα"!
     Βλαμε τα γλια.



     Κναμε τα λγα μτρα μχρι το σπτι της χαχανζοντας, τρχοντας, παζοντας, σα δυο ερωτευμνοι φηβοι. Περιττ να πω πως νιωθα να πετω ψηλ... δπλα στη σελνη. Κρατοσα το χρι του κοριτσιο μου, νιωθα δυνατς και τυχερς, -σχεδν λυπμουνα τους λλους ντρες που δεν εχανε ττοιο πλσμα δπλα τους. Εκενη φοροσε ακμα το σακκι μου και χαμογελοσε.



     ταν νοιξε τη πρτα με το κλειδ της, μου 'κανε μια βαθει υπκλιση και μου 'γνεψε να περσω.
     Μπκα μσα. τανε μισοσκτεινα, πργμα απολτως φυσικ, καθς εχε βγει, ταν ακμα τανε μρα. στω στο τελεωμ της, αλλ φεγγε ακμα.
     Την κουσα πσω μου να κλενει τη πρτα και να κλειδνει, εν ακμα προσπαθοσα να συνηθσω τη να ραση του μισοσκταδου. Επειδ δεν βλεπα, μεινα ακνητος. κουσα πσω μου τα βματ της. Μ' σπρωξε απ πσω απαλ, για να προχωρσω. Προχρησα λιγκι κι στερα κανα στο πλι να της κνω χρο να περσει για να με οδηγσει. ναψε τα φτα...



     Ξαφνικ, χωρς καννα προφαν λγο, νιωσα μια πελρια παγωνι να με τυλγει, ξεκινντας απ το κντρο του στρνου και ν' απλνεται παντο... ως τις κρες των δαχτλων...
    στερα την κουσα να λει, με μια δυνατ και γλυκει φων:
 -"Αγαπημνε, φερα το δεπνο σου καλ μου"!

                                                                                      Δεκμβρης '11

----------------------------------

                    Η Ασκρτη & Ο Ραπτομηχανς Θες

     τανε κποτε μια κοπλα ορφαν, απ γονες και παρθενι. Τη παρθενι της την χασε λγο μετ που τλειωσε το λκειο, απ κποιονε που εκμεταλλετηκε την αγντητ της, πρε αυτ που θελε -και που κενη μουδιασμνα και σαστισμνα και λαγγεμνα και απρθυμα προσφρθηκε να του το δσει και μετ κθισε σε μιαν κρη και ...παρακολουθοσε να της το παρνει, αδστακτα, βουλιμικ, σταθερ κι επανειλημμνως- και μετ τη παρτησε το κτνος για μια κομμτρια κι κτοτε χασε τα χνη του.
     Τους γονες της τους χασε λγο καιρν αργτερα, σε κποιο αεροπορικ δυστχημα, πνω απ τα Υψματα του Γκολν, πρμα συνηθισμνο δηλαδ κενη την εποχ. Το αεροσκφος εχε δεχτε πυρ κατ λθος -ουσιαστικ μια και μνην οβδα, αλλ σε πολ λθος σημεο- καθς τυχε να περν μσα σε κτι, τοπικς φσης, συνθεις αψιμαχιολες κι εχε συντριβε λγον αργτερα, σε κποιο λφο της περιοχς. Οι σωστικς δυνμεις που σπεσανε μετ απ 18 συναπτς μρες μλις, δεν εχανε βρει μτε ρουθονι.
     τσι, η κοπελι, προσγειθηκεν απτομα κι ανμαλα, σαν το αεροσκφος, σ' αυτ που λν οι μυημνοι πλον, πραγματικ ζω, αληθιν πραγματικτητα. Η καημνη, μχρι ττε, ζοσε με παραμθια για βασιλπουλα με λευκ τια, κολοκθες που γνονται αμαξρες και στις ... ελεθερες ρες της ασχολιτανε και με τις κοκλες της.
     Αυτ λοιπν η κοπλα, ταν μεινε νωρς στη ζω χωρς τους γονες και τη παρθενι της -το δετερο το αναφρω τσι υπενθυμητικ, θλοντας να ελαφρσω κπως τοτο το βαρ κεμενο και να μεταφρω λιγκι το κντρο βρους της ιστορας, μη δνετε σημασα- και καθς δεν εχεν λλα αδλφια να τη προστατψουνε απ τις κακοτοπις, πρεπε να φροντσει τον εαυτ της και να κερδσει τη ζω της. Πς μως; Που κτι ττοιο δηλαδ, εναι δυσκολτατο, ακμα και για καταρτισμνα τομα και σπουδαγμνα κι εκενη, χι μνο δεν εχε προφτσει -πλην της εμπειρας του σεξ κι αυτς χι με πτυχο- να καταρτιστε σε καννα τομα και δεν τανε και καμμι κουκλρα να πεις. Επσης φωνρα δεν εχε, ρα ξεκβουμε το καλλιτεχνικ στερωμα, εν αφνουμε να υφρπει μια ελπδα πολιτικς σταδιοδρομας, -ως ακατρτιστη το αναφρω- αν και δεν εχε οτε μσο. Το να κνει αυτ που -σας βλπω να χαμογελτε πονηρ- σας ρχεται στο νου, οτε λγος. Μυαλρα επσης δεν τανε -χμμ αυτ με τη πολιτικ πολ το ...γυροφρνουμε- κι ρα πς να πορευτε το κακμοιρο το κορτσι, το παρατρχα σπιλο;
    Ε πς! ξερε μια τχνη. χι παζουμε! Η μαμ της, -Θες σ'χωρστηνε- ταν τανε μικρ, της εχε μθει να κεντ και να ρβει, για να φτιξει -και καλ- τα προικι της και τα ρστα πασατμπο. Ε λοιπν μπορε να 'τανε χαζ, ασχημολα κι ατλαντη, αλλ στο ρψιμο και στο κντημα ταν αητς! Γτα με κπιτσα που λνε, η μικρ. τσι, μην χοντας λλο δρμο, στρφηκε στη τχνη της ραπτικς και του κεντματος. Υπρχει μια παροιμα που λει: "Μθε τχνη, πιστηνε κι μα πεινσεις βρες λλη κλψε"... κπως τσι και σχωρτε με αλλ δε τις θυμμαι καλ λες τοτες τις παροιμες.
     Να μη πολυλογ, πιασε δουλει στο σπτι, κοπτορραπτο, φασν κι τσι. Ββαια, σα που 'βγαζε τα προς το ζην, ο λιος δεν την βλεπε κι οι ρες ξεκορασης, χαλρωσης, διασκδασης, λιγοστς. Δολευε στο περπου, πνω απ 12 ρες τη μρα, στραβωντανε το κακμοιρο το κορτσι για να μπορε να φορ η κυρ της καλς κενωνας, το εξτρ-ορντινρ ρουχαλκιον και να πλουτζει ο εργοδτης της. Αλλ πολ στο μελ το γυρσαμε κι ουδλως εναι ο σκοπς μου αυτς. Τλος πντων, χετε την εικνα...
     Τη κοπλα, που απ μεγλη μου παρλειψη δε σας τη σστησα, τη λγανε Ασκρτη. Εδ υπρχει μια ιστοριολα για τοτο το παρξενο νομα κι ακοστε:
     Οι γονες της θλανε να της δσουν νομα, καστος της δικς του μνας. Αλλ το θμα σκλωνε πντα με καβγ. Προκειμνου λοιπν να γνουνε μαντρα και να χωρσουν, ακμα δεν εχανε παντρευτε, αποφασσανε τη μεσοβζικη λση. Επειδ ως μωρ τανε κουκλκι, σκεφτκανε να τη βαφτσουν Αφροδτη. Επειδ μως θλανε να κνουνε και λιγκι μπαμ, σκεφτκανε την ...ασιατικ βρσιον: Αστρτη. Ωραα ιδα, πανηγυρισμο, κακ, αλλ... -τιμο αλλ, πανταχο παρν-... λογαριζανε χωρς το νουν. στις το μεν πλουσιτατος, αλλ συνβαινε να 'ναι και ραμολ του κερατ, μπκρας κι αγρμματος. Θα μου πετε πως συμβανει; Ε ... μη ρωττε! Συμβανει καμμι φορ. τσι λοιπν Αστρτη του 'πανε, αυτς κονησε τη γκλβα και τη μρα της βφτισης, σκφτηκε πως θα μποροσε να τα φρει καλτερα βλτα, αν πρτα κοπνοσε καν μισκιλο τσπουρο, απ' αυτ ντε το ...τυρναβιτικο το φνο. Και... ταν ρθεν η ρα να πει τ' νομα του παιδιο πως διλο του ξφυγε κι αντ να πει Αστρτη, επε Ασκρτη. Ο παπς αλλοιθρησε, μα επειδ σεβτανε πντα τους πλοσιους ηγτες, σκφτηκε να μη φρει αντρρηση κι τσι η μικρ πρε αυτ το -τουλχιστον- πρωττυπο νομα. Κι χι τποτ' λλο, αλλ δεν βγαζε και καν υποκοριστικ της προκοπς... Τλος πντων, να συνεχσω...
     Η Ασκρτη λοιπν εχε μια ραπτομηχαν, απ τις παλις, κληρονομημνη κι αυτ, εκτς απ τα ...υπλοιπα περιουσιακ στοιχεα, απ τη μητρα της, που κι αυτ αν δε κνω λθος, την εχε κληρονομσει απ τη μαμ της. Να σκεφτετε πως το μοντλο αυτ δεν υπρχε πλον οτε σε φωτογραφες. Αυτ λοιπν η ραπτομηχαν, λο αγκομαχοσε, λο τη καθυστεροσε, λο θελε μστορη και λεφτ δεν βγαζε δα και τσα πολλ, στε να τη πει στο Εθνικ Αρχαιολογικ Μουσεο, να τη παρατσει και να πρει μιαν λλη καινορια. Οπτε, πορευτανε με το βρεσκομενο κι απλ δστου και φναζε το μστορη συχν. Λχαινε τρα ο μστορης να 'ναι νας φνος, μουστακαλς τριαντρης, πολ σνιος μγκας και -μπροστ δεν μασταν, ρκο δεν παρνουμε- πολ συχν της την φτιαχνε, και τσο συχν που μπαινβγαινε στο σπιτκι της μικρς κι αθας ατυχσασας κοπελις, μπορε -λμε τρα- να της φτιαχνε κι λλα πραματκια.
     Φτιχνε-φτιχνε, στο χρνο πνω, χλασεν οριστικ το μηχνημα και σχεδν ταυτχρονα, η μικρ μεινε γκυος! Ο μστορης, ακογοντας το μανττο -πως η μηχαν πια ξαναχλασε και δε θα μποροσε να τη φτιξει δηλαδ- την κανε μ' ελαφρ και μη τον εδατε, μη τον απαντσατε τον Πανα το λεβντη το καραμπουζουκλ. (Πανα τονε λγανε). Η Ασκρτη μεινε πλι στους πντε δρμους, στη διασταρωση δηλαδ, τοτη τη φορ με μεγαλτερες απλειες. Λεφτ δεν εχε για μηχαν, γνωριμες τποτα, εξν του μστορη, χωρς μηχαν να δουλψει και το κυριτερο: μ' να παιδ στη κοιλι.
     να βρδυ, ταν εχε φει κθε τι βρσιμο στο σπτι, εχε ξοδψει και το τελευταο καπκι και φως δε φαιντανε πουθεν στο τονελ, τη πρε το παρπονο. να παρπονο βουβ στην αρχ, που βαθμηδν εξελχτηκε σε δυνατ θρνο. Κι πως -κου να δεις αδρεφκι μου- εχε κτσει στη χαλασμνη ραπτομηχαν κι κλαιγε, νσου κι ακοει μια φων να της μιλ και να της λει:
 -"Τ χεις κοπλα μου και κλαις και βαριαναστενζεις";
     Η Ασκρτη, στην αρχ δε κατλαβε, αλλ ταν η φων ξανακοστηκε, δυναττερα, να τη ρωτ, παλβωσε! Αφο να σκεφτετε, σταμτησε το κλμα της στο μσο μιας εξαιρετικ πολπλοκης και λεπτς προσπθειας, για να μετατρψει να μπσο αναστεναγμ σε λεπτ κρεσντο τσιρδας, που να κλεσει σ' να σταδιακ μειομενο θρηνητικ κλαψορισμα. Αντ' αυτο, φαλτσρισε, γλστρησε κι απογοητευμνη απ το αποτλεσμα αλλ και παραξενεμνη, γρισε να κοιτξει, απ πο ακουγταν η φων. Του κκου μως, στο δωμτιο δεν τανε κανες.
 -"Ππποις εναι; Πο εσαι; Τ εσαι;" ρτησε τον νεμο, τρομαγμνη.
 -"Αν χει τση σημασα αυτ, εμαι αυτ που λγανε παλιτερα, ο ...Ραπτομηχανς Θες", της επε κι η αλλαγ χροις στη φων του, φανρωνε πως μσα του χαμογελοσε.
 -"Ο... ποις;" η λλη τα 'χε χαμνα τελεως. "Μα... δεν ταν τσι..." σταμτησε μπερδεμνη, μιας και δε θυμτανε πως ακριβς τανε. Η φων δε μλησε. Η κοπλα βλθηκε να κοιτ τριγρω.
 -"Αν λο κι λο εναι αυτ το πρβλημ σου, ττε... δεν χω δουλει δω πρα! Χαρετε!" επεν η φων, μα και πλι φαιντανε να το διασκεδζει.
 -"χι... στσου... δηλαδ... ναι... Τ;" κι ταν τοιμη να μπξει πλι τα κλματα, γιατ νιωσεν λλη μια φορ παρατημνη.
 -"χι ναι; Διλεξε κτι επιτλους", το χαμγελο πρπει να του 'χε φτσει στ' αφτι, αν εχε χαμγελο κι αφτι δηλαδ.
     Η Ασκρτη ρχισε να σιγοκλαει, αλλ αναπδησε καθς νιωσε μια ψυχρ πνο αρα να την αγγζει στο μπρτσο. Ανατρχιασε κι πως δεν θελε και πολ, ρχισε να λει τα βσαν της, ανμεσα στ' αναφυλλητ. Η πνο στο μπρτσο της ζστανε σο την κουγε κι απαλ την ενθρρυνε, μχρι που τα 'πεν λα. Ττε της ξαναμλησε:
 -"Ββαια, δε μου πες κτι που δεν ξερα, αλλ τουλχιστον ξαλφρωσες λιγουλκι. Λοιπν κου με. Σταμτα τρα αμσως τις κλαψες κι κουσ με!" ο τνος τανε καταπραντικς, το γγιγμα γλυκ, ζεστ κι ρεμο, τσι η κοπλα κανε ακριβς ,τι της επε. "Τα πρματα τις περισστερες φορς, εναι πολ πιο απλ και πιο εκολα, απ' σο μας φανονται εκ πρτης ψεως. Η μεγλη θλψη, πως φυσικ κι η μεγλη χαρ, εναι πντα παραμορφωτικ φλτρα. Συχν μας ξεγελνε. Βλπεις... ο Οξαποδς χει πολλ πλοκμια και πολλ πρσωπα. Συνιστ, κατ' αρχν, ηρεμα. Απλυτην ηρεμα".
 -"Ναι..."
 -"Κμε αυτ που σου λω και δε θα χσεις...", συνχισε κμποσο να της δνει οδηγες χαμηλφωνα, που δε μπορσαμε ν' ακοσουμε δυστυχς και μετ σπασε τελεως. Τρα θες ο κατευναστικς χος της φωνς, θες το ανλαφρον γγιγμα, η ζεστασι της επαφς; Ποις ξρει; Πντως κατφερε να της μεταφρει την ασθηση πως δεν εχανε χαθε λα κι αυτ η σκψη, σα πρτο βμα, φερε μια σειρ αλυσιδωτν σκψεων και λσεων. Ββαια κι απ μνον αυτ τη πρτη σκψη, χωρς να το καταλβει, η μικρ εχε περσει στην απναντι χθη. Αυτ την χθη που δε σε πινει τποτα, σοβαρ. Τελικ, στο νου της σχηματστηκε το πλνο που θ' ακολουθοσε και θα 'λυνε τα προσωριν προβληματκια της...

 -"... και που λες κοριτσκι μου, τσι κατφερε η Ασκρτη του παραμυθιο μας, να ζσει κι αυτ και το αγννητο ακμα κοριτσκι της".
 -"Ναι μα... καλ μαμκα, ποτ δε μου λες αυτ το ωραο παραμθι ως το τλος! Πς τα κατφερε";
 -"Τρα εναι αργ πια ματκια μου γλυκ. Εναι ρα για πνο. Αριο θα σου πω, στο υπσχομαι, το δχως λλο".
     Η μικρολα πγε ν' αντιδρσει:
 -"Μα... κθε φορ το ...διο λες...", αλλ αδναμα, πολ αδναμα. Κατπιν, ταν η καταπραντικ επδραση του αγγγματος της μητρας της φτασε στα μχια του εναι της, εχε κιλας περσει απναντι.
     ταν η μητρα βεβαιθηκε πως εχε κοιμηθε βαθι, βγκεν απ το δωμτιο και πγε στη κουζνα, να φτιξει να ζεστ. κατσε στη πολυθρνα, κρατντας το φλυτζνι με τα δυο της χρια, σα να εξαρτιταν η ζω της ολκερη απ' αυτ, και το 'φερε στα χελη...
   "Κθε φορ γνεται λο και πιο δσκολο, λο και πιο πολπλοκο, γαμτη μου!" σκφτηκε. Μα κτι το ζεστ γγιγμα, κτι οι απαλο κατευναστικο χοι της νχτας, κτι οι μορφς που σχημτιζαν οι αχνο απ το ζεστ της ρφημα, την ηρεμσανε τσον, στε να διαβε τη γφυρα και να περσει στην απναντι χθη.
   "Ο χρνος λιγστεψε κι αυτ πντα επιστρφει... πντα..." πρφτασε να πει πριν παραδοθε ξαν...

                                                         Αρχς Φλεβρη '08

---------------------------------------

                                    Η Τελευταα Σναξη

     τανε καθισμνος χι και πολ αναπαυτικ, στο Γραφεο. Ακουμποσε πνω, λες και περμενε τη μπαλωθι του αφτη, να τιναχτε τρχοντας προς κποιον αρατο στβο, κποιον αρατο τερματισμ, σ' αγνστου μκους απσταση. Εχε μισοτακτοποιημνα, φακλους, χαρτι, υποθσεις, υποθκες, εντολς, χρεγραφα, θυμητρια... συμβντα μιας ολκερης ζως.
     Ναι! Μιαν ολκερη ζω τη πρασε Καπετνιος, σε τοτο το Σκαρ και τρα ρθεν η ρα της απσυρσης. Πολ καλ επιλογ λξης: "Απσυρση"! Οτε "συνταξιοδτηση", οτε "αναχρηση", οτε "παρατηση", οτε τποτ' λλο. Απσυρση λοιπν και μλιστα χωρς φανφρες μπντες να παιανζουνε κατ την ξοδο. Μονχος, με μια μικρ σεμνν αποφνηση -λλη μια θαυμσια επιλογ λξης: "Αποφνηση", η δετερη σε λγα λεπτ κι οι δυο τους εξαιρετικ περιγραφικς-, σε πολ κλειστ κκλο. Ολκλειστο κκλο, για την ακρβεια!
     Συνχισε να τακτοποιε τα γγραφα. χι πως ταν απαρατητο δηλαδ, απλ συγκντρωνε, νου και δυνμεις, στε να μη τρεκλσει στη πορεα προς την ξοδο. Βαριταν. ταν τακτοποησε σε βαθμ που του φνηκε ικανοποιητικς, γειρε πσω στη πολυθρνα κι επτρεψε στον εαυτ του, ν' ανψει τσιγρο και να προσπαθσει να χαλαρσει. Μπα! Τι το 'θελε; Μνμες ορμξαν απ παντο, να καταλβουν εξ εφδου, κθε πιθαν κεν κομμτι ενεργο νος. κλεισε τα μτια κι αφθηκε...
     να διακριτικ μα σταθερ χτπημα στη πρτα, τον επανφερε στα εγκσμια. Αδιφορα και με προσπθεια να φανε σταθερ κι αυστηρ η φων, πταξε: "Ποιος εναι" ξροντας μως εκ των προτρων την απντηση. Απντησεν ο Αρχιθαλαμηπλος. Λθος επιλογ λξης αυτ τη φορ. "Αρχιθαλαμηπλος" δεν εν' η σωσττερη προσφνηση. "Ε αυτν χουμε για την ρα" σκφτηκε τσατισμνος στ' αλθεια. Δηλαδ πως αλλις θα μποροσε να τον ονοματσει;
     σο πσω κι αν γυρσει τη μνμη, εκενος τανε πντα κει. Πντα τσο κοντ, σον απαιτοσαν οι περιστσεις κι οι ανγκες του και πντα τσο μακρι, σον απαιτοσεν η θση κι οι κατ καιρος συνθκες. Εχεν ν' ρτιο νστικτο, να ξεχωρζει τις μεν απ τις δε. ταν αρωγς, συντρχτης, σιωπηρς μρτυς, αυστηρς και τμιος κριτς, αδκαστος κι αδιφθορος σμβουλος, μα το κυριτερο: ξερε τον διο καλτερα κι απ τον διο κι παιρνε πντα τις ψογες θσεις και τις σωστς αποφσεις. Διακριτικς και πντα ευθς, μεσος και για λα τοτα, υπερπολτιμος. Κι σο για την ...αμοιβ του... ας μη το συζητσουμε καλτερα!
     Ε λοιπν, "Αρχιθαλαμηπλος" δεν εναι δα κι η πιο επιτυχημνη προσφνηση και ρε γαμτο, πντα θελε να 'ναι προσεκτικς κι ακριβς σ' ,τι λεγε. σως υπρ το δον προσεκτικς και σκεπτμενος... Συχν εχε παραμενει σιωπηλς, εν κρμονταν απ τα χελη του, να πει κτι, μια λξη, μια μαλακισμνη στω λξη, για να λισει σα βοτυρο το τεχος πγου, μεταξ αυτο κι απναντι. Κι αυτς εχε παραμενει σιωπηλς. Γιατ ψαχνε να βρει τη καταλληλτερη λξη, χοντας απορρψει με ταχτητα αστραπς, δεκδες κι εκατοντδες λξεων, σ' λες τις πιθανς διαβαθμσεις αξας, που ακμα κι τη χειρτερη απ' αυτς να διλεγε να πει, θα 'χε πρει μονχος τη ...πλη!
     'Aλλοτε πλι, ενθουσιασμνος, ευτυχισμνος και χαρομενος, επιδιδτανε σε μιαν ακατσχετη κι ανοσια σως φλυαρα και ττε...ω του θαματος... διαπστωνε, εκ των υστρων δυστυχς, πως θα 'τανε προτιμτερο να 'χε παραμενει σιωπηλς. σως γιατ σε κενες τις φσεις τανε που 'πρεπε να σωπσει να βρει τη καταλληλτερη, τη μοναδικ σως σ' λο το κσμο, λξη να πει. Ανποδος κσμος, μα την αλθεια μου!
     Λοιπν "Αρχιθαλαμηπλος" μπορε να μην ταν η καταλληλτερη λξη, μα προσγγιζεν αρκετ τη κατσταση. Αν μλιστα σκεφτομε, πσο χρνο ξδεψε να την ανασρει μεταξ χιλιδων λλων, ττε...
 -"Σε λγο..." του απντησε, "δσε μου να τεταρτκι... τακτοποι..." κι φησε να αιωρεται η τελευταα λξη.
 -"Καλς" απντησε πειθνια, ρεμα και διακριτικ, το Δεξ Του Χρι! Μπα! Εναι περφραση και μλιστα χι επιτυχημνη. Δηλαδ αν ταν αριστερχειρας; Τλος πντων... Γιατ ζτησε χρνο, αφο εχε τακτοποισει σχεδν τα πντα; Μλλον χρειαζτανε λιγκι ακμα μοναχικ και σιωπηλ χρνο!
     ριξε μια ματι ολγυρα στο Γραφεο. Γραφεο; Χμ... χι! Κντρο Επιχειρσεων Μονδας! Περφραση μεν, μα τοτη 'δω επιβεβλημνη, κομψ και ταιριασττατη! Το κτω-κτω, δεν τανε δα και φιλλογος και πλι καλ να λες! 'Aναψε κι λλο τσιγρο με τη κατρα του προηγομενου, πιε μια τζορα καφ κι κλεισε πλι τα μτια. Του κκου! Δε μποροσε να χαλαρσει! Κατασπατλησε το κερδισμνο χρονικ περιθριο που γρεψε, σε μια χαλαρ υπερδιγερση αναμονς. Κολοπερφραση μα... χσε μσα! Το χτπημα στη πρτα. Ο ...Ιδιατερα Ειδικς Βοηθς & Σμβουλος! "Σκατ κι απσκατα"!
 -"Πρασε".
     Μπκε με μιαν ρεμη κι απλ ιεροτελεστα και στθηκεν ρεμος και θαρρετς απναντι, σα να περμενε κτι. σως πλι και να 'ταν ιδα του. Δεν ντεξε αυτ το βλμμα:
 -"Λοιπν";
 -"Πρασα για να λβω τυχν οδηγες της τελευταας στιγμς, μπως υπρχουν αλλαγς νες αποφσεις" και σταμτησεν ρεμος. ξερε... κι οι δυο τους ξρανε...
 -"Πολ καλ καμες. Πρα πολ καλ, φλε μου" σηκθηκεν ρθιος, "τσα χρνια μαζ, κατ κποιο τρπο -κατ πολλος τρπους δηλαδ-...αχριστοι, ακμα κι αν μασταν σε μεγλη απσταση. Πολτιμος και σωστς. Θα 'θελα λοιπν εσνα να σε δω πρτον απ' λους τους λλους. Να σε χαιρετσω πρτο και κατλληλα. τσι πως σου αξζει" νιωσε συγκινημνος με τις τελευταες λξεις.
     Ο λλος στεκεν ρεμος. Ο Καπετνιος πλησασε, πλωσε το χρι και του 'σφιξε με θρμη το δικ του. πειτα, τνε τρβηξε πνω του και τον αγκλιασεν αντρκεια, χτυπντας του τη πλτη. Ο Αρχιθαλαμηπλος δεν δειξε να δυσαρεστεται, μτ' μως λιωσε κι απ τον ενθουσιασμ. στερ' απ λγα δευτερλεπτα, σο διρκεσε τοτος ο αντρκειος εναγκαλισμς, οι δυο τους σταθκανε πλιν απναντι. Ο Καπετνιος εμφανς συγκινημνος, ο Αρχιθαλαμηπλος δειχνε ...καλ.
 -"Τσα χρνια στθηκες δπλα μου τμιος και σωστς." συνχισε απ κει που 'χε σταματσει. "Με συμβολευες σωστ πντα και το 'ξερα, ακμα κι ταν δεν κουγα ,τι πρτεινες. Με βοθησες σωστ και με υποστριξες πντα σε τρτους. Λειτουργοσες σαν εγ, ταν εγ λειπα και χειριζσουνα τα πντα με σνεση κι ταν λειπα, νιωθα πως σουν εσ εδ για μνα. Για λα τοτα και για να σωρ λλα που δεν επα μα γνωρζω, σ' ευχαριστ! Δε ξρω τι λλα να πω και τι θα μποροσα να σου προσφρω τοτες τις στιγμς, σ' νδειξη της βαθις μου υποχρωσης κι εκτμησης..."
 -"Δε χρειζεται Καπετνιε... Δεν κανα παρ το καθκον μου. Τποτ' λλο... και μλιστα αυστηρ και μνον αυτ. Ωστσο... ο καλς σου ο λγος..." εδ σταμτησε κι ο διος. δειξε να κομπιζει στιγμιαα... μα ...μνο στιγμιαα κι πειτα πλι το ...καθκον πρε τα ηνα: "Χρειζεται κτι λλο λα θα γνουνε κατ πως σχεδισαμε"; Απλ ρτησε για να σπρξει πρα τη δσκολη στιγμ, ν' αλλξει θμα και το κατφερε θαυμσια!
     Αμσως η κουβντα στρφηκε στην οργνωση της τελευταας αποφνησης. Ο Καπετνιος εχε καταστσει σαφς πως δεν θελε παρτες και φανφρες και μλιστα εχε τονσει ιδιαιτρως πως δεν θελε καν εκπλξεις. Αν κι ξερε πως τανε περιττ η επισμανση. Θα 'βλεπε μνο μερικος απ τους πιο σημαντικος, υψηλβαθμους κι εγγς Αξιωματοχους του, με ζωτικς θσεις στη Μονδα κι αυτ ταν λο.
 -"Θλεις να ρξουμε μια ματι στη λστα, μπως χουμε ξεχσει κτι;" ρτησεν ο Αρχιθαλαμηπλος κι νοιξε το χρυσδετο ντοσι, κνοντας πως κοιτζει μσα μ' αμριστη προσοχ.
 -"Αν και δε νομζω να 'χουμε ξεχσει κτι κι αποκλεω τη πιθαντητα σφλματος, βρσκω καλ την ιδα σου φλε μου" του 'πε κλενοντας το μτι κι αμσως μετ σκφτηκε: "Δε θα τον αποκαλοσα ποτ Αρχιθαλαμηπλο μπροστ του" και χαμογλασε... πειτα, ταν τελεισανε τη μελτη της λστας, του ζτησε να τον αφσει για λγο μονχο. ταν ο λλος βγκε, πρε πλι τη γνωστ του θση στο Γραφεο κι ναψε τρτο τσιγρο.
     Πρτος στη λστα ταν ο Υπεθυνος Υποστριξης & ΕΦοδιασμο Μονδας. Μπορε να μη πολυχνευε τοτη την υπηρεσα, μτε και τον Υπεθυν της, λγω θσης του, μα δε μποροσε να παραγνωρσει τη μεγλη χρησιμτητα και των δυο. Δε τα 'χε καταφρει κι σχημα... διλου σχημα...
     Μετ θα καλοσε τον Υπεθυνο Επικοινωνας & Δημοσων Σχσεων Μονδας. 'Aλλη μια αχνευτη ειδικτητα κι ανγκη, μα για το λγο αυτ καθς κι επειδ ο φρτος τανε σαφς μικρτερος, του 'χεν αναθσει και την Οργνωση Ψυχαγωγας. τσι κατφερε και γλκανε το ρλο του Αξιωματοχου του κι αυτς τα 'χε καταφρει θαυμσια. 
     πειτα, σειρν παιρνε ο Υπεθυνος Κνησης Μονδας. Επιφορτισμνος με τον σχεδιασμ μα και τις μεταφορς, για οιονδποτε λγο, μσα κι ξω στη Μονδα. Υλοποιοσε τις αποφσεις κι φερνε σε πρας κθε μετακνηση, γι' αναζτηση ζωτικν πρων  κι ακμα για διασκδαση.
     Στη τταρτη σειρ βρισκτανε ο Υπεθυνος Συντρησης Μονδας. Πολ ζωτικ θση κι ειδικτητα κι ο Υπεθυνς του εχε σημαντικ προσφορ. Πολλκις, χωρς καν τα κατλληλα εργαλεα εφδια, εχε κνει θαματα, κρατντας τη Μονδα "Ζωνταν" μχρι τουλχιστον το πλησιστερο σημεο εφοδων κι επισκευν.
     Τελευταος ταν ο Υπεθυνος Οργνωσης Πλνων Επθεσης-'Aμυνας-Ηρεμας Μονδας. Ανλογα τις περιστσεις κι εκενος εχε σταθε στο ψος του, με πολλ και σημαντικ προσφορ. Ε δε μπορε κανες να πει... λοι τους τα 'χανε θαλασσσει κατ καιρος. Και πρτος-πρτος ο διος! Μη ξεχν κανες πως τις διαταγς τις δινε εκενος, ο Πρτος Καπετνιος. Αυτο απλ τις υλοποιοσανε. πειτα υπρχει και μια λογικ ...αστοχα του συστματος!
     Θα τους καλοσε λους, ναν-να και θα τους απεθυνε το σντομο λγο-χαιρετισμ που 'χε σκεφτε. Για το καθνα τους, θα 'τανε και λγο διαφοροποιημνος, ανλογα με το ποιν, τις δυναττητες και τη θση τους στο Σκφος. Η κεντρικ ιδα πντως θα 'ταν δια πνω-κτω. Στο τλος θα τους σφιγγε το χρι και θα τους χριζε σαν θυμητρι, απ να κομψ και σχετικς ακριβ ρολι. Πιτερο συμβατικ και συμβολικ δρο, παρ η αξα του...
     Μετ, ταν θα 'χε φγει κι ο τελευταος, θα 'ρχοταν ο Αρχιθαλαμηπλος με τα Κλειδι. Ο Υπεθυνος εκενος, ο Κτω Του Καπετνιου. Το πρσωπο κενο που ενορχστρωνε λες τις ενργειες, μετφερε τις εντολς στους υπλοιπους κι εν γνει αποτελοσε τον ενδιμεσο κρκο μεταξ αυτο κι λου του υπλοιπου Σκφους γενικτερα! Το πρσωπο κενο που μποροσε να διατζει ταν λειπεν ο διος. Το ...α/α του. Θα 'ρχοτανε με τα Κλειδι και τα Σπρτα. Θα χαιρετινταν ακμα μιαν επσημη φορ, -χωρς πολλ πολλ τοτη τη φορ- θα επβλεπε τη τακτοποηση των Εγγρφων και το Κλεδωμ τους προσεχτικ στους αναλογοντες ξλινους Φοριαμος, με τα ενδεικτικ ταμπελκια στοιχεων κι ημερομηνιν, προσεκτικ και μεθοδικ κολλημνα σ' εμφανς μρος, πνω τους. Θα 'ταν εκενος που θα 'βαζε τη Φωτι και θα βγαναν συχα-συχα ξω. Θα 'ταν εκενος που θα κλεδωνε τη Πρτα του Γραφεου -του Κντρου Επιχειρσεων Μονδας- που 'γραφε πνω, με χρυσομπροτζινα καλλιγραφικ γρμματα, τ' νομ του και τις δυο ημερομηνες της Υπηρεσας του -αρχ και τλος.
     Κι εν ο Καπετνιος θ' απομακρυνταν αργ, με βμα στρωτ και περφανο, θ' κουγε τη τελετουργικ φρση του Αρχιθαλαμηπλου, συνοδευμνη απ τη κλαγγ των ταυτχρονων χαιρετισμν των Αξιωματοχων που θα παρουσαζαν πλα, με θλιμμνο βλμμα καρφωμνο πνω του, ακολουθντας τη κνησ του:
 -"Ουδες λλος πλν εσο δναται ν εισλθη δι τς Πλης αυτς, διτι η Πλη ατη προωρζετο αποκλειστικς δι' εσ. Τρα θ τν κλεσω"!

                                                                        Μρτης 2005

-------------------------------------------

                                            Κατασκευ

     Εδ και κμποσο καιρ, μαλνω με τον μηχανικ, που 'χε την ατυχα ν' αναλβει να φρει σε πρας να τρομερ δσκολο -πως αποδεχτηκε, προς μεγλην απογοτευσ του- ργο: Να φτιξει τη να μου μνιμη κατοικα! Μνες ολκερους ταλαιπωρεται και ταλαιπωρε -σο τοτον εναι δυνατ- κι εμνα. Μα εναι τσον ηλθιος ο κακομορης... Κι σο σκφτομαι πως τον επλεξα γιατ τανε, μαθς, ο καλτερος. Δε τολμ καν να φανταστ πως θα μποροσε να 'ναι ο ...μεσαος του εδους. Χα!
     Τρα για να 'μαι ειλικρινς, δε μπορ να υποστηρξω, σε καμι περπτωση, πως αυτ που γυρεω εναι κτι εκολο, μα ...σιγ! Αν ταν λα εκολα ττε τι διλο τα θμε τ' ριστα πτυχα; Δε θα μποροσα και με τα μισ λεφτ να κλεσω κποιο μτριο και να κνω κει δα να σπιτκι, να κοτετσκι δηλαδ, για να στεγσω μιαν οικογνεια πουλερικν κι ξω απ τη πρτα; Ε χι κριε! χι! Σου αρνθηκα σου παζρεψα εγ την αμοιβ σου; χι! Παραπονθηκα παζρεψα το ψος του τελικο συνολικο κστους; χι! Μπρααβο! Ττε θα κνεις αυτ που ζητ θα αρνηθες τη κατασκευ, πει και τλειωσε! Χα!
     Αυτ λειπε. μως τι κθομαι και φλυαρ; Συγνμη που με τη ταραχ που με συνεπρε, δε σας συστθηκα πρτα. Εμαι ο Κρολος-Ευθμιος Παστραντζγλου ο Γ'! Εεε εν' αλθεια πως κατγομαι απ μεγλο τζκι. Δουλει σας παρακαλ! Ε λοιπν θα το μολογσω, γιατ χι λλωστε; Η τχη κι ο μχθος των προγνων μου, -απ τους πιο παλιος, μχρι και τους ...μλις πριν- τα φραν τσι, στε η τωριν μου περιουσα να 'ναι κολοσσιαα! Μνο... να χαρετε... μη μου ζηττε λεπτομρειες παρακαλ. Δε ξρω να μιλ και πολ νετα, με αριθμος. Το σχολεο μου 'φερνε νστα. Η νστα μου 'φερνε πνο και μετ τον πνο, γουργοριζε η κοιλτσα μου και ... Ελτε μωρ τρα! Τι να 'κανα στο σχολεο; Σιγ! Λεφτ δξα τω Θε εχα, ,τι γουστριζα το 'χα, δε μου 'λειψε ποτ τποτα κι λα τοτα χωρς καν τον παραμικρ κπο. Οπτε... Τελικ οι δικο μου απ ντροπ μλλον, πληρσανε και πρα τστρα-πτρα, κει δα ν' απολυτριο κι ξω απ τη πρτα. χι τποτ' λλο, μα στω κι απ γιντι. Χμμ... τι λεγα; Ααα ναι... για τον μηχανικ.
     Καθκι! Φανφαρνος και μου το παζει σπουδαγμνος κι τσι! Ε, που 'σαι φλε; Εδ να σε δω! Φοβμαι πως δε γνομαι κατανοητς. Γι' αυτ ας πμε πλι πσω. Σας επα πως με λνε και πως εμαι πμπλουτος και σγουρα θα σας λει κτι τνομ μου, αν χι, δε σας αδικ. Φταει που λοι μας -πργονοι κι εγ- θελσαμε να κρατηθομε στη σκι. Τι θα 'χε να μας προσφρει δηλαδ η δημοσιτητα; Τποτα! Αντθετα, σως και να μας ...παιρνε... Τλος πντων, λα στην ρα τους. Μνουμε λοιπν, στη πιο ακριβ, πλοσια κι αριστοκρατικ συνοικα της πρωτεουσας, σ' να σπτι, μοιο παλτι, που σε τακτ χρονικ διαστματα, ανακαινζεται κι αναπαλαινεται. Ο εκστοτε ηγτης του οικσημο μας, προσθετε κι απ κτι μορφο, κομψ και ταιριαστ, τσι στε το σπιτκι μου να 'ναι το πιο σπουδαον αρχιτεκτονικν επτευγμα του κσμου. Ε καλ... σως να 'μαι κπως υπερβολικς, αλλ θλω απλ να δσω μφαση στα λεγμεν μου.
     Λοιπν; Ποιο εναι το πρβλημα; Με το σπιτκι μου κανν απολτως. Ττε γιατ σας τα λω; Γιατ θεωρ τον εαυτ μου τελεως στκο και καθς εμαι ο τελευταος της γενις μου, δε βλπω το λγο να πειρξω -και να κνω καμι μαλακα- τοτο το μνημεο. πειτα, θλω βρε αδερφ να φτιξω το δικ μου εξοχικ σπιτκι, σ' να θαυμσιο παραλιακ, συχο μα και με ...φασαρα μρος. Εντπισα τον χρο και τα συνεχμενα οικοπεδκια -απροπ, αλθεια τι μικρ που τα κβουνε τα οικπεδα ρε γαμτο- και τ' αγρασα. Δεν ταν λα για πληση μα ... ας εναι καλ οι ..."κρες" μου κι η "πειθ" των ανθρπων μου. Τλος πντων, χρηστες κι επικνδυνες λεπτομρειες. Αφο βρκα τον χρο, φτιαξα στο υγιστατο μυαλ μου να θαυμσιο σχδιο για το σπιτκι μου κι απμενε πλον μνο να βρω μηχανικ. Επειδ μως εχα καταλβει πως αυτ που 'θελα τανε κομματκι δσκολο, πρεπε να βρω, χι απλς να μηχανικ μα τον καλτερο του εδους. Ε! αυτ κι κανα!
     ταν ρθε να με δει, χαμογελαστς και λαμπερς, τονε κρασα ,τι γουστρισε, του μλησα σο πιο καλ μποροσα για το τι θλω απ' αυτν και του γρεψα να μου κνει μερικς μελτες. Στιγμ δεν ανφερα θμα χρημτων κι ταν μου 'κανε διακριτικ -και καλ- νξη, φησα σαφστατα να εννοηθε πως δεν υπρχε θμα χρημτων, παρ μνο να πετχω κενο που θλω κι ονειρεομαι.  Εκενος στην αρχ συνοφρυθηκε, κοταξε πιο προσεκτικ το χαρτ με τις οδηγες που του 'χα δσει κι ταν τελικ πστεψε πως κατλαβε, φυγε χαμογελαστς, πως ρθε. Κατλαβε; Χα!
     Σιγ ρε παιδι! χω ακοσει κι χω δει μλιστα προσωπικ, πως υπρχουνε προγρμματα στο πισι, που σου κνουν λη τη δουλει, σχδια και τα ρστα. Σιγ λοιπν τον πολυλαιο! Δε κνουνε δα και τποτε σπουδαο και κοπιαστικ. Σκεφτετε παλιτερα που 'πρεπε να γενον λα με το χρι. Ολκερα νυχτομερα με χρακες, διαβτες και τα ρστα και ...τλος πντων σε μια βδομδα μου 'ρθε κουνιστς και λυγιστς και χαμογελαστς! Κρατοσε μερικ ρολ χαρτ και ...καλτερα να μη σας πω. Μαντψτε και κτι.
     Τη δετερη φορ περσανε δυο βδομδες και κτι για να ξαναφανε και τοτη τη φορ ρθε πιο συμμαζεμνος -προς τιμ του- μα και πλι συγκρατημνα αισιδοξος. τσι, τοτη τη φορ, συνεκτιμντας παρουσα και εμφνιση, αλλ -ας πομε- και προσπθεια, δε τονε κλτσησα. Απλ τον στειλα στο διλο. χι τι νομζετε!
     Τη τρτη φορ, κντεψε μνας, μπκε με βλμμα αγωνιδες κι ανσυχο, αλλ πλι μσα του κρυφκαιγεν η ελπδα πως κτι εχε καταφρει. ταν τλειωσε να μου αναλει δυναττητες, ιδες και να μου δεχνει σχδια και προοπτικς και τα ρστα.... ξρετε... του 'πα με συγκρατημνη οργ και με προσποιητ -με κπο εν' αλθεια- χαμγελο: -"Μπρβο αγρι μου! Κορυφαε των κορυφαων, μηχανικ! Νομζω πως τρα κτι χεις αρχσει και παρνεις χαμπρι. Εμαι λοιπν σγουρος, πως την επμενη φορ που θα ξανρθεις, σως να 'σαι κοντ και να 'χεις μια πιο συζητσιμη δουλει." Αποσβολθηκεν ο καημνος! 'Ανοιξε το στμα του να πει κτι μα σαν εδε να σφγγω τα δντια, το ...κατπιε.
     Τη τταρτη φορ, μετ δυο μνες περπου, ρθε σα χεσμνη γτα και πραγματικ εχε κνει εντυπωσιακ δουλει. Ααα χι, θλω να 'μαι τμιος -αν και δε μου χρειζεται δηλαδ. Λεφτ και δναμη χω. μως για να λμε τα σκα-σκα, λες του οι δουλεις ταν εξαιρετικς, με αποκορφωμα τοτη. Του το 'πα μλιστα τμια και παρακαλ ρωτστε τον. Αλλ πρσθεσα επσης και τη φρση που του πγωσε το αυτρεσκο χαμγελο που ξεκινοσε ν' αναδυθε: -"... Αλλ... απλ... δεν εν' αυτ που εγ ζητ και δε σκοπεω να υποχωρσω". φυγε πλι προβληματισμνος, αφο κατσα και του ξαναεξγησα μερικ πραματκια και πρσθεσα στο τλος πως θα του 'δινα μιαν ακμα ευκαιρα. χι παζουμε! Σιγ μη περιμνω να χρνο τον κριο... Παπρα! Χα!
     Τρα χει περσει καν δμηνο κι ακμα δεν χει φανε. Δεν ανησυχ! Θα 'ρθει σα δαρμνο σκυλ κι εσες πτωχο προλετριοι του νου, δοξστε με! Εγ ο αγρμματος, τεμπλης... Ααα!... δε σας επα πως δεν εργζομαι; Πως δεν εργστηκα ποτ μου μιας και δε μου χρειστηκε ποτ... Λοιπν τι λεγα; Α ναι... λοιπν εγ ο στκος, σας τον κανα τον πανξυπνο και μορφωμνο μηχανικ να τρχει και να μη φτνει... χι παζουμε! Χα!
     Λοιπν ποιο εναι το πρβλημ μου; Εεε ξρετε... Ας το πμε πλι πσω. Θυμστε που σας λεγα πως μουν λο μαμ και ννι; Ε... με τα χρνια γινα κπως... εεε πως να το πω;... παχουλς... χι πως υπρξε πρβλημα στην αρχ. χι... χι... Θλω να 'μαι ειλικρινς. Στο σχολεο, μνο μια φορ -και τοτο στις αρχς- τλμησε κποιο παιδκι να με πειρξει. Θυμμαι, εχα πληγωθε πολ ττε, γιατ με κοιτζαν λα τ' λλα παιδκια κι εγ ντρπηκα. Τλος πντων, το ξχασα κι λα συνεχστηκαν ομαλ μχρι το μεσημρι που γρισα σπτι, με τη λιμουζνα του μπαμπ. Η μαμ στο τραπζι με ρτησε πως εχα περσει τη μρα μου στο σχολεο, πως κθε μαμ φαντζομαι κι πως κθε μρα. Εγ πντα τμιος και σωστς παιδιθεν, της επα πως βαριμαι τα δια και τα δια. Εκενη η καημνη με μλωσε τρυφερ, με πρε αγκαλτσα κι λο μου 'λεγε πως πρεπε να γνω σπουδαος και τα ρστα, πρμα βαρετ, μπορου-μπορου μες στο αφτ μου. Αχ τη καημνη τη μαμ. Νομζω τανε το μνο της ψεγδι. Ε τι πιστεετε δηλαδ; Τρα δεν εμαι ...σπουδαος; Μια κουβντα να πω κι λη η χρα θα πψει ν' ...ανασανει! Χα!
     Εκε λοιπν που με κρατοσεν αγκαλτσα και με κανκευε, νιωσα την ανγκη να υπερασπιστ τη θση μου και φυσικ με το παιδιστικο μου στυλ:
 -"Μαμκα, το μθημα μου φρνει νστα και ...σιγ τα σπουδαα... αν εναι να σε πειρζουνε και τ' λλα παιδι..." Συνοφρυθηκεν αμσως.
 -"Ποιος σε περαξε μωρ μου;" με ρτησε μειλχια. Ξεθρρεψα ττε και δε ξρω... σως πστεψα πως αν πω τι μου συνβη και βλω και μπλικη σλτσα, σως πετχω το στχο, να μη ξαναπω σχολεο δηλαδ και να παζω λη μρα. τσι επα μεγαλοποιημνα τα καθκαστα, παρ' λο που σο θυμμαι και τρα, δεν τανε δα και τποτα σπουδαο, μα ο σκοπς μου σγουρα, το ορκζομαι, δεν ταν εκδκηση. Η μαμ μ' κουσε με προσοχ, συνεχζοντας να με κανακεει και να με χαδευει, χωρς να πει τποτα, πρα απ μερικς συνηθισμνες νουθεσες και τα ρστα. πειτα μ' στειλε να διαβσω, γιατ εχε ...δουλει. Κρμα! Προτιμοσα την αγκαλτσα το παιχνδι τον πνο, μα ντε πστο αυτ στη μαμ! Τον μπαμπ δε, τον βλεπα εξαιρετικ σπνια.
     Την λλη μρα λοιπν που πγα σχολεο, τποτε δεν εχεν αλλξει μχρι το πρτο διλειμμα. Με το που χτπησε το κουδονι για μσα, με κλεσεν ο κυρ-δσκαλος στην δρα. Α λα κι λα! Μπορε να 'μουν ο πιο στκος λων των εποχν μα ο κυρ-δσκαλος -Θες σχωρστονε- μου φρθηκε μειλχια που αν εχα τον Ανστιν συμμαθητ, να 'χε βλει τα κλματα απ ζλεια. Μου επε λοιπν ο κυρ-δσκαλος, μπροστ σ' λη τη τξη, πως ολκερο το σχολεο κι ο διος προσωπικ, μου ζητνε συγνμη για τη συμπεριφορ κενου του παλιπαιδου -που ειρσθω εν παρδω, ταν απ τους πιο καλος και πιο φτωχος μαθητς- και πως κανες ποτ δε θα με ξαναπειρξει. Γι' αυτ μου επε να συνεχσω τη καλ μου προσπθεια να γνω... σπουδαος. Χα!
     Μη σας πω τι του 'κανε του λλου μετ: Τονε φναξε και του λλαξε τον αδξαστο στο ξλο, -πρμα που ...περιργως και νοσηρ εντελς, ττε, μου εχε αρσει πολ, εχα νισει ργη σ' λο μου το κορμ. Μαντεετε τη συνχεια; Αντ να γνω μισητς, πως εχα σκεφτε αρχικ, γμισα... φλους και φλες. Ακμα κι εκενος που τις ρπαξε ρθε και μου 'γλυψε το χρι. Απ κει και πρα εχα πολλ και καλ φιλαρκια, εχα τον απλυτο σεβασμ, τον λεγχο των πντων και... προβιβσιμους βαθμος. Θυμμαι μια φορ που -δε ξρω κι εγ τι μ' εχε πισει- εχα κφια κι εχα ψιλοδιαβσει στο μθημα, ο κυρ-δσκαλος -Θες σχωρστονε- κντεψε να χεστε πνω του απ τη χαρ και την κπληξη! Μου 'βαλε, επε, δκα με τνο, πρμα σπνιο για κενον ακμα και σε παιδι που 'χαν υπβαθρο και που πολ-πολ κοπιζανε.
     Εκε λοιπν εχα πρει δυο πολ μεγλα μαθματα στη ζω μου, για το πως να γεν σπουδαος. Η δναμη που σορνεις πσω, σε κνει επιθυμητ κι χι απαρατητα η αξα σου. Το ριστα για σνα θα 'ναι πιο εκολο απ' ,τι σ' λλους. τοι, δε χρειζεται να μοχθ κι απδειξη εναι που τλειωσα το σχολεο χωρς να κοπισω και ποτ μα ποτ, παρ' λο που 'μουν τακτος, δεν τυχα της παραμικρς στω νξης για τιμωρα! Σπουδαο ε; Χα!
     τσι λοιπν, μεγαλνοντας, μεγλωνε μσα μου κι η περιργεια, που δε μπορ να την αιτιολογσω επακριβς. θελα να δω και να μθω δηλαδ, με ποιο τρπο θα μποροσε να μου φρει κποιος αντρρηση σε κτι. Αταξες κανα; λα καλ! Φερμουν σχημα; Παρμενα αγαπηττατος! Για λεφτ δε χρειαζτανε να κοπισω, μτε καν να κουβαλ πνω μου. Για παρες και κορτσια, οτε λγος: Δε κπιασα ποτ μτε κει. τσι, -ευτυχς- δε χρειστηκε να καλλιεργσω τρπους, τεχνικς, τεχνσματα κι να κρο ερωτικ τερτπια του κερατ. Κι αν αυτ, τρα που 'μαι πια κπως μπειρος, μου λει κτι, μη ξεχντε πως ττε μουνα μικρς. τσι, μεταξ λλων, δεν εχα καννα λγο να φροντζω, εδ που τα λμε, τη δαιτα για τη σιλουτα μου. πνος και φα εν' ,τι καλτερο! Οι πρτες απολασεις! Το σεξ; Ε ... τσι κι τσι. Δε μου λει και πολλ εκτς... Τλος πντων! σο για διασκεδσεις. δε μου λεψανε και ποτ. Αχ να ξρατε τι θα 'θελα για να το διασκεδσω αφνταστα... αλλ καλτερα ας μη πω για τις φαντασισεις μου και σας μπερδψω μ' λλα.
     λεγα λοιπν πως ναι εμαι κπως παχουλς, ειδικ μετ την εφηβεα. Στρατ δε χρειστηκε να πω, οπτε δε ξρω να πω. τσι λοιπν καθς εμαι παχς, εμαι και πολ βραδυκνητος.. Ββαια τοτο δεν εναι πρβλημα σε κανονικς συνθκες, αλλ ...να ... φοβμαι. Φοβμαι πολ! Δε ξρω πτε ακριβς ξεκνησε τοτο. Γενικ νιθω βαρεμρα και φβο. Νομζω πως αν κλεσω τα μτια μου και κοιμηθ -που μ' αρσει τσο πολ- θα μπει κποιος μσα για να με κλψει και θα με δερει σως, σως μλιστα και με σκοτσει. χι τποτ' λλο μα δεν χω περσει ακμα τα τριανταπντε, δεν χω προλβει να ζσω, ρε γαμτο.
     τσι λοιπν το πρβλημα εναι στο πατρικ μου. χω μπρβους, χω βλει σστημα συναγερμο τλειο, χω τλεια εκπαιδευμνα σκυλι και καλ θωρακισμνα πορτοπαρθυρα, μα δε νιθω ασφαλς. Για να το κνω ασφαλς φροριο θα πρπει να κνω να σωρ παρεμβσεις που σγουρα θα χαλσουνε το προγονικ τοτο μνημεο. Δε θα το 'θελα τοτο με τποτα. χι κριε, χι εγ! Εμαι ο τελευταος του νδοξου ονματος Παστραντζγλου και μετ απ μνα το ...χος. Δε σκοπεω να παντρευτ, μα και να το 'κανα, δεν εχα κανναν απολτως σκοπ να κνω παιδι. 'Αλλωστε δεν υπρχει ...κατλληλη για να σπουδαο σαν κι εμνα. τσι σαν τελευταος κι ο μνος μλιστα που δεν κανε καμι σπουδαα παρμβαση στον Οκο μας, βρκα τη λση να φτιξω κπου αλλο, κτι μνημειακ κι ασφαλς και τλειο σε κθε τομα. Υπρτατη ασφλεια ακμα και σε πυρηνικ πλεμο, λειτουργικτητα που δε σου δνει χρια και πδια και φυσικ εχρηστο για να παχουλ σαν κι εμνα, να μπορ να δχομαι κσμο και να τονε θαμπνω με τα σαλνια μου και φυσικ λα τοτα να συνδουνε με την αρχιτεκτονικ τελειτητα, σο αυτ εναι δυνατ και να δνει το σπιτικ μου με το περιβλλον του. Ε δε ζητ δα και τποτα σπουδαο πολπλοκο. Εμαι τσον ευλωτος, -ειδικ απ ττε που δε μπορ να κινηθ εκολα, μοναχς μου-, σο και σπουδαος. Μπορ ν' αγορσω τα πντα και δε με νοιζει σχεδν τποτα. Τι ζητ δηλαδ; Τελικ, ρες-ρες, εναι πολ σκληρ μαζ μου η ζω! Φοβμαι... φοβμαι πολ... Να τρα που τα λμε... σα ν' ακοω να παρξενο θρυβο...
     Και κτι ακμα τελευταο: τσι πως χω αποτραβηχτε απ τον κσμο, γιατ τονε βαρθηκα, -τονε βαρθηκα μωρ... τους βαρθηκα λους... λες... κι λα...- τσι πως χω παχνει τελευταα, πως χω αφσει μαλλι και γνεια, ξρω πως κανες δε θα με γνωρσει. Θλω λοιπν στο σπτι μου, ταν εμαι μοναχς μου κι χω σηκσει κθε συναγερμ ασφαλεας κι τσι κανες δε θα μπορε να μπει, να μπορ να 'χω ναν μυστικν υπγειο κσμο, ολδικ μου κι απ κει μιαν εκολη ξοδο/εσοδο στους αγρος, που να μη φανεται απ τους σχετους και να μη μπορε να τη βρει ποτ κανες. Βλπετε τρα τα τελευταα χρνια, χω βρει μιαν αρκετ ενδιαφρουσα τακτη απασχληση και μου αρσει να επιδδομαι κρυφ σ' αυτ. Μλιστα, σο πιο συχν τη κνω, τσο πιο πολ μου λεπει, τσο πιο πολ τη θλω. Δε μλησα γι' αυτ στον μηχανικ. Για την ...απασχληση λω!
     Ελπζω τοτη τη φορ που θα 'ρθει, να 'χει φτιξει κτι της προκοπς, γιατ δεν χω και πολ χρνο για χσιμο και θ' αναγκαστ να ενδσω σ' ημμετρα. Πειν πολ ξρετε... κι χω καιρ να ...φω το φα που πραγματικ λαχταρ! Αχ!

                                                                     Μης 2005
----------------------------
   3/11/2005: Σημεριν εδηση: Οι ΗΠΑ κατηγορονται (CIA) πως διατηρονε μυστικς φυλακς στην Ανατολικ Ευρπη. Η εδηση οτε διαψεδεται, οτε κι επιβεβαινεται. Πρκειται για ..."Μαρες Φυλακς" που κει μσα κρατν ανθρπους με την υποψα πως εναι τρομοκρτες και δεν τους επιτρπουνε καν δικηγρο, επικοινωνα, δκη και φυσικ ελευθερα. Οι φυλακς αυτς διατηρονε κδικες επικοινωνας και μεταξ τους, αλλ και με τη Μητρα Πατρδα, εναι δε καλοκρυμμνες και καμουφλαρισμνες.
---------------------------------------------

                                Τα Βοσκοτπια Της Θλψης

     Η συνεδραση εχεν ανψει για τα καλ. Το "Μγα Συμβολιο Των Γερντων" -με προεξρχοντα τον "Σεβσμιο Γροντα"-, τανε σε μεγλο αδιξοδο. Δε μποροσανε να βρονε -τουλχιστον προς το παρν- μια στρωτ, σωστ, βισιμη και με κπως μακροπρθεσμο ορζοντα, λση, σ' να μεγλο πρβλημα, που 'χε ωστσο, εντοπιστε απ καιρ. Πρα πολ καιρ, πριν... Τσο που ακμα κι οι μεγαλτεροι, απ τους παρισταμνους, δεν εχανε καν γεννηθε κι ας μετροσε δη πολλ χρνια ζως, ακμα κι ο μικρτερος εξ αυτν.
     Τσα χρνια και λση δεν εχε βρεθε... Φυσικ! Γι' αυτ τανε και μεγλο το πρβλημα... Εχανε μλιστα εντοπσει με μεγλη ακρβεια και το χρονικ σημεο, που 'κενο θα 'τανε πλον βρχος για τους Ηγτες, αλλ και τον διο τον "Εκλεκτ Λα". Εχανε τη δναμη, τις δυναττητες και τα μσα, ν' αντιμετωπσουνε σχεδν κθε πρκληση, μεσα, καρια κι αποτελεσματικ! Εεεε... σχεδν... τελικ, πως αποδεχτηκε.
     Η τροφοδοσα απ τις Κτω Γαες, μειωνταν αισθητ, πως εχε αρχσει να μεινεται, εδ και πνω απ διακσια πενντα χρνια κι αυτ εχε προβλεφθε ακμα παλιτερα. Μπορε να μην αποτελοσε ζωτικ λλειψη ττε, μα εχαν εντοπσει πως θα 'φτανε και χρονικ στιγμ, -πως τρα- που θα 'στεκε απειλητικ, πνω απ τα σοφ κεφλια τους η πενα. Σε περπου πενντα χρνια, πνω-κτω, δε θα επαρκοσε πλον η ζωτικ τροφ και τοτο, με την πιο υπεραισιδοξη -αστρικτα υπεραισιδοξη, κατ τα συνθη- πρβλεψη. Γιατ καιρο κι καταστσεις εχανε δεξει πως θα χειροτερψουνε τα πρματα και μλιστα με πολ πιο ταχ ρυθμ, απ' τι μχρι σμερα.
     Διακσιες εξντα οχτ ττοιες μεγλες, ετσιες συνεδρισεις δεν εχανε φρει αποτλεσμα. Μνο κτι πρσκαιρες λσεις, μα, πως εναι γνωστ, τοτες, απλ μεταθτανε το πρβλημα, μλιστα, συνθως μεγεθυμνο. χι! Χρειαζτανε δυνατ, βισιμη και μακροπρθεσμη λση. Πργμα που φαντζει πλον ανφικτο!
     Η σκψη να ελεγχθε να σταματσει προσωριν και να μειωθε ακμα, ο πληθυσμς του "Εκλεκτο Λαο", εχεν εγκαταλειφθε, στω κι χι αβασνιστα. Δεν τανε λση, απλ θα κερδζανε καιρ. Αν και τρα πια, τσα χρνια πειτα, απ τη πρτη φορ που 'χε πσει σαν ιδα, μσα στον διο αυτ χρο, πλι πεσε βουβαμρα, καθς ακοστηκε ξαν. Πρταση που 'χε γνει φβητρο κι οι καλτεροι υπολογισμο λεγαν πως: αν μειωνταν ο ρυθμς αξησης, θα κερδζανε πενντα χρνια ακμα λιτς ευμρειας, αν σταματοσε εντελς η αξηση, λλα εβδομντα, κι αν μειωνταν ο πληθυσμς, κατ το να τταρτο, θα κρδιζαν λλα εκατ, σως εκατν εκοσι χρνια. λα τοτα φυσικ με τις καλτερες συνθκες!
     Οι νθερμοι της ιδας ετοτης, υποστριζαν τι, σ' αυτ το χρονικ διστημα, θα μποροσανε να βρονε μιαν οριστικτερη λση σως το πρμα να 'φτιαχνε μονχο του. Αυτ δεν ταν απθανο να συμβε σως, απλ εχε απειροελχιστες πιθαντητες. Αν μως συνβαινε, θα μποροσανε να ξαναδσουνε τη χαμνη πνο, πσω στο κσμο τους.
     Απ την λλη πλευρ, λοι ξρανε καλ, πως τανε πρα πολ δσκολο να υλοποιηθε κτι ττοιο. Εκτς αυτο, εχε δη μειωθε τσο ο ρυθμς ανπτυξης, που 'χε μεγλο κι αρνητικ αντκτυπο στο Λα, μα και στους διους τους Ηγτες του. Ο "Εκλεκτς Λας" βρισκταν δη στο χαμηλτερο σημεο λων των Εποχν και μ' σχημη αναλογα, μεταξ νων και γρων. Σαν αρχ της αλυσιδωτς αντδρασης, εχεν αποτλεσμα, την νιση κατανομ εργασιν κι ωραρων, εις βρος της ανπαυσης και του σκεπτικισμο, πργματα εξσου σοβαρ, με τη διατροφ. Περαιτρω μεωση, θα 'φερνε χειρτερα αποτελσματα κι χι μνο.
     Για να πειστε νας Λας, που μχρι ττε θεωροσε εαυτν Εκλεκτ κι ιδιατερα προνομιοχο, να υποστε ττοια θυσα, θα χρειαζταν, εκτς της μεγλης πειθος του "Σεβσμιου Συμβουλου" κι αρκετς δημσιες εμφανσεις των μελν, σως ακμα και "πρτα-πρτα" κι το πιθαντερο να χρειαζτανε κι η εμφνιση του διου του "Σεβσμιου Γροντα". Ειδικ αυτ το τελευταο, θα 'ταν εσχατι αισχστης μορφς! Αν δσεις σρκα κι οστ σ' να θρλο, τονε κνεις σαν ναν απ σνα, ρα μεωση πρεστζ και πειθος και φυσικ απαρχ αντδρασης. Τουλχιστον, παρ' λα τα προβλματ τους, δεν εχανε φτσει σε ττοιο βαθμ. Μα δεν τανε μνον αυτ. Αν ο πληθυσμς μειωντανε κτω απ να σημεο Χ -που δεν εχε μετρηθε, παρ' λες τις μχρι τρα μελτες και μνο με σχετικ χαλαρ προσγγιση- ττε θα 'ταν αδνατο να σταματσει η κατηφρα!
     'Αλλο να σημεο λοιπν, που οι μεγλες και βαθυστχαστες μελτες, εχανε τελματσει. Δεν εχανε φτσει μτε καν στο στω ικανοποιητικ σημεο, του σχατου βαθμο ασφαλεας. Πργμα που καταστοσε την λη φση, ακμα πιο ανασφαλ.
     Οι μελτες αυτς μετροσανε, πνω απ διακσια χρνια κι εν στην αρχ εχανε προχωρσει με λματα, σκορπντας ενθουσιασμ κι ανακοφιση, εχανε σντομα πψει να "περπατνε", γιατ σκλωνανε σ' ανπαρκτα δεδομνα, γνωστα ζητομενα κι να σωρ αστθμητους παργοντες. Ββαια, οι εκστοτε μελετητς, ισχυριζντανε πως τοτο οφειλτανε στην ανικαντητα των δη υπαρχντων μαθηματικν, χι τσο σαν νες, αλλ σα μαθηματικ δεδομνα. Προφανς "κτι" τους ξφευγε, "κτι" δεν εχαν ακμα ανακαλψει. Και μιλμε για να Λα που συγκντρωνε -βσει της διχυτης επικρατοσας ποψης, μσα στους διους τους κλπους του- τις δινοιες του Σμπαντος! Αδυνατοσαν να διανοξουν νους δρμους νησης -σως ντως να 'χανε κουρσευτε λοι-, με πιθαν αιτα, τη μεωση του πληθυσμο και ... Φαλος κκλος!
     Ο "Σεβσμιος Γροντας" ανκφραστος και με κλειστ μτια, ρχισε να μιλ. πεσε σιωπ τφου στη Μεγλη Αθουσα.
 -"Αν δε βρκαμε λση μετ τσα χρνια μελετν, με πιο μεγλη νεση εργασιν και πληθυσμο, πως περιμνουμε να βρομε, στερα απ τση μεγλη κι ατιμωτικ ...πεση"; ρτησε συχα χωρς ν' απευθνεται σε κανναν ιδιατερα. πειτα βυθστηκε πλι "Μσα" του. Η νεκρικ σιγ παρμεινε, ν' αντηχε τα τελευταα λγια, στην Αθουσα του Θλου. Κλησε κμποσος σιωπηλς χρνος...
     Σε λγο, η στροφ ταν θεαματικ. λοι πασχσανε να λβουνε το λγο, χοντας σπρξει στο πσω μρος του νου, τη λση της μεωσης. Το μνο που κατφερναν μως ταν να μιλνε ο καθνας μνος του και ν' ακογονται σαν χλος. Μτε κι οι διοι δεν ακογανε τι λγανε κι ο "Σεβσμιος Γροντας" αγωνστηκε σκληρ να κρατσει το ανκφραστο, ρεμο προσωπεο του. Ευτυχς, τοτο το κακ, δε κρτησε πολ. ταν λοι τους σεβσμιοι "Γροντες" κι χι τποτε νεαρο, νθερμοι κι ενθουσιδεις. Σιγ-σιγ, η χλαλο κπασε εντελς. λοι κοιτξανε τον "Σεβσμιο" κι αν δε τονε ξρανε, θα μποροσανε να στοιχηματσουνε λη τους τη περιουσα, αντ του πιο μικρο κρματος, πως κοιμτανε με χαμνο το λογικ του. ταν η σιγ πεσε πλι, θραυστη σα βυθς κι λα τα βλμματα εχανε πσει πνω του, εκενος λες και το 'νιωσε. Χωρς ν' ανοξει τα μτια του και δχως να κουνσει το παραμικρ μυ, ρχισε να μιλ, σα να μην εχε σταματσει...
 -"Αν δε βρκαμε λση τσα χρνια, που δεν εχαμε το φσμα του πανικο, νεκα της πενας, που επικρεμται πλον πνω απ τα σοφ κεφλια μας σα πλεκυς, πως περιμνουμε να βρομε, ταν τα λεπδια της θ' αρχσουνε ν' αγγζουν και να κβουνε τα σοφ πεινασμνα λαργγια μας"; Εχε μιλσει πλι δχως λγια. Εχε μιλσει αργ και σταθερ! Να θραυστη σιγ βυθο στην Αθουσα!
     Στα πρσωπα λων των "Γερντων" εχε φανε θλψη κι απογοτευση... Αυτ η σιγ, κρτησε κμποσο... Η αρχικ ελπδα, με την οποα εχανε κοιτξει τον Πρωτοκαθμενο, εχε γνει σκτη θλψη κι απογοτευση... Σκεφτκανε να κνουνε αυτ που 'πρεπε, ,τι δηλαδ κανε κι εκενος. Να στραφονε προς το "Βαθ Μσα" τους! Μα κανες τους δε μποροσε να χειραγωγσει λξεις, φρσεις, σκψεις σε τσον ικανοποιητικ βαθμ, στε να πετχει το δσκολο αυτ πρμα! Η θλψη θα γιντανε πανικς, αν ξεραν τι κι ο "Σεβσμιος" νιωθε κρυφ, την δια αδυναμα.
     Αυτς τανε πιο ευλωτος απ' λους. Τερστια βρη, λγω ηλικας κι ευθυνν, με τερστιες φθορς, λλειψη συγκντρωσης, παρ' λο το μεγλο κπο κι απαρχ πανικο. να σωρ! Με πολυ δυσκολα κατφερνε να δεχνει ατραχος, αγρωχος και γενικ, πηγ ηρεμας και σοφας! Εικνες τριγυρζανε στο νου του, σα καλειδοσκπιο...
     ...Εν' ακμα "Νεαρς Στοχαστς" και συμμετχει σε μιαν απ τις σπνιες Αποστολς, κτω στα "Βοσκοτπια". Οι Αποστολς αυτς, με το καιρ μειωνντανε, γιατ οι κνδυνοι εχανε μεγαλσει πια πρα πολ. Παλιτερα... πρα πολ παλιτερα-σχεδν σο κι η αρχ του Κσμου-, μια Μεγλη κι Υψηλ Ομδα "Δουλευτν", "Στοχαστν" και "Γερντων" εχε στσει αριστοτεχνικ, με κπους κι εργασες πολλν ετν, εκενα τα "Βοσκοτπια"! κτοτε και για πρα πολλ χρνια μετ, οι Αποστολς τανε πυκνς: Κτι που πγαινε στραβ, κτι μερικς νες βελτισεις, κτι μικροπροβληματκια κατ τη πορεα, κτι μικρολθη υπολογισμν, μα πντα, πντα, βρισκτανε λση και πολλκις περισστερες της μιας. Με σχεδν ανπαρκτο κπο και χρνο και το σπουδαιτερο: Χωρς απλειες για τον "Εκλεκτ Λα" και τα πανσχυρα, πανκριβα και πλρως εξοπλισμνα οχματ του!
     Αυτς οι παρεμβσεις, τανε ζωτικ να γνουνε, γιατ αλλοις τα "Βοσκοτπια" θα καθσταντο ανενεργ κι ρα χρηστα. Στηρζοντανε δε, στην απαρατητη ταχτητα και στην απλυτη μυστικτητα. Αυτ ταν εκολο σο στα "Βοσκοτπια" τριγριζαν βουλα κι αμαθ ντα. Την εποχ που ο "Σεβσμιος" ταν νεαρς, οι αποστολς εχαν αραισει αρκετ, αυστηρ μνο σε πολ εξαιρετικς περιπτσεις, σο πιο γργορες και ολιγομελες γιντανε και με τα καλτερα, ταχτερα οχματα.
     Θυμται, ταν καλσανε την Ομδα για Ενημρωση, λγο πριν ξεκινσει. ταν δη ορατ το πρβλημα της τροφς, μα σε 'κενο το νεαρ, που ακμα μθαινε, ταν εντελς γνωστο. Το νου του απασχολοσε η εκπαδευση και τα λλα ενδιαφροντα του.
     Η Ενημρωση κρτησε κμποσο... Γνηκε μ' εμφτευση εικνων και πληροφοριν, απ καταβολς "Βοσκοτπων" κι εντεθεν. Απρησε, θυμται, και θαμασε! Στιγμ δε του 'χε περσει απ το νου ττε, πως αυτ η θαυμαστ σλληψη "Υψηλν Νον" θα γιντανε βρχος στο λαιμ του "Εκλεκτο Λαο" κι ειδικ στον διο, σα "Σεβσμιο Γροντα". Μα μπως φανταζτανε, πως θα 'παιρνε το πατο τοτο αξωμα; Μλλον μως τοτο ταν το τλος... Ο βρχος εχεν αρχσει κι κλεινε... Τι σημασα εχε πενντα, εκατ στω κι εκατν πενντα χρνια ακμα; ταν κτι μη αναστρψιμο...
     Μλις μπκε αυτ η σκψη στο νου του, οι μχρι ττε ακνητοι μες του προσπου του αντδρασαν κι αρχσανε να συσπνται. Στην αρχ αδιρατα, μα σταδιακ, λο και πιο ντονοι σπασμο, τσακζανε την ηρεμα... Πσχισε να το παλψει μα σα να μην φτανε τοτο, ανοξανε κι οι κρουνο των ματιν...
     ...Στη πρτη του αυτ Αποστολ, που 'μελλε να 'τανε και τελευταα του, δεν ταν επικεφαλς. Οτε καν υψηλβαθμο στλεχος. ταν απλς νας φρελπις "Νεαρς Στοχαστς", με προδιαγραφμενο λαμπρ μλλον, πργμα που αποδεχτηκε και μλιστα πολ σντομα. ταν αυτ η Αποστολ κι οι επιδξιοι χειρισμο του, που τον εκτοξεσανε, στην "Μεγλη Επετηρδα". Η Αποστολ απτυχε μεν κι αυτς ταν ο μνος διασωθες. Εφτ τομα, χαθκανε ττε κι να εξαιρετικ τλειο, πανκριβο κι υπερσγχρονο σκφος! Οι απλειες θα 'ταν απερως μεγαλτερες, αν λα τοτα πφτανε στα χρια των "καττερων ντων". μως η μακρια και παροιμιδης ψυχραιμα κι ο γοργς, καθριος τρπος σκψης, του επιτρψανε να εξαφανσει λα τα στοιχεα, αφο πρτα πρλαβε να στελει το σμα κινδνου.
     Χρειστηκε να παραμενει στο "Βοσκοτπι" για περπου να χρνο, πριν τονε περισυνελξουνε, βιαστικ κι πως-πως, μια κρα κι ρημη νχτα, σχεδν στα τυφλ. Μα τουλχιστον, αυτ η Αποστολ, πτυχε πλρως. Στο διστημα που 'χε μενει 'κει, κατφερε να ελιχθε θαυμσια, να μελετσει δομς και να φρει σε πρας μνος του, το κριο λγο της αποστολς του. Οι μελτες, οι τεχνικς παρατηρσεις κι οι πιθανς προβλψεις του, θεωρθηκαν εμπνευσμνες, απ το "Συμβολιο Των Γερντων" και λγο λειψε να δει κατ πρσωπο, τον διο τον ττε "Σεβσμιο Γροντα"!
     Απ "Νεαρς Στοχαστς" προβιβστηκε σ' Επτιμο Μλος του πατου Συμβουλου, αν κι εχε μικρ σημασα, γιατ πρασε καιρς πολς μχρι να του επιτρψουνε να παραστε σε κποιο. Η θηση αυτ στη καριρα του 'δωσε ισχυρ ταχτητα ανδου κι λα πια εχανε γνει πιο εκολα. Τραγικ ειρωνεα! Η πρτη του "Δημσια Παρκληση" -λλος τρπος για να πει κανες τη λξη Διαταγ-, ταν ανλαβε τον πατο Θκο" του "Σεβσμιου Γροντα" ταν πως: οι Αποστολς στα "Βοσκοτπια" δε βρσκουνε σμφωνο τον "Εκλεκτ Λα" και τους "Ηγτες" του κι ρα διακπτονται οριστικ. Θα γνονται μνο σε πολ εξαιρετικς περιπτσεις και σε ιδιατερα ζωτικ ανγκη!
     ...Τα δκρια ετν, τρεχαν ασταμτητα κι ανεξλεγκτα πλον κι ολκερο το σμα του "Σεβσμιου" συσπταν. Λυγμο! ψιστοι λυγμο, απ τον "Εκλεκτ" των "Εκλεκτν", που πρτη φορ στη πολχρονη ζω και θητεα του, δεν εχε καταφρει να τ' αντιμετωπσει, δια κι μοια πως και το πρβλημα.
     'Ανοιξε τα μτια... λοι τους τανε δακρυσμνοι κι η ατμσφαιρα παλλε απ την ηχηρ θλψη... Αυτ του 'δωσε τη δναμη να ελγξει καλτερα τη σρκα του -αν κι χι ακμα το πνεμα- και να μιλσει λλη μια φορ, με κπως σταθεροποιημνη -κατπιν ισχυρς προσπθειας- φων:
 -"...και πως, με τις μεισεις αυτς, θα μπορσουμε να προεκτενουμε τσι τη Υψηλ μας Τεχνολογα, στε να ξαναρχσουμε να στλνουμε Αποστολς, πιο ευλικτες και πιο σγχρονες, για να μπορσουμε σως κποτε, να επιδρσουμε επ τπου, με θετικτερο για μας αποτλεσμα"; Μλησε ακμα πιο πια, αργ κι ρεμα, σα να μην εχε διακψει, μα μσα του συνχιζε να κλαει γοερ! Σηκθηκαν λοι, βιαστικ, με σεβασμ και τονε κοιτξανε κατ πρσωπο, με προσμον. "Πηγανετε στην Ευχ! Τα ξαναλμε στο επμενο Συμβολιο κι εναι περιττ να προσθσω, πως ποιος νομσει πως βρκε ικανοποιητικς απαντσεις στα ερωτματ μου σκεφτε λση στο πρβλημα, μπορε να ζητσει κτακτη σγκληση". Η "Αθουσα Του Θλου" δειασε γργορα κι συχα.
     μεινε ολομναχος, με τις μνμες χιλιδων ετν, συσσωρευμνες μσα στο πανσχυρο, γρικο μυαλ του...
     ...Οι Αρχαοι Σοφο πργονο του, εχαν εγκαταστσει, μ' να θαυμαστ τρπο, παντο στο Γνωστ Σμπαν, "Βοσκοτπια" για τον "Εκλεκτ Λα"! Παντο εννοεται, που ταν εφικτ... 'Αλλα ευδοκμησαν, λλα χι... Με τη προδο χιλιετηρδων, μειναν μονχα, τα "Βοσκοτπια" του "Γαλαζοπρσινου Πλαντη", μα τανε τσον ανεξντλητα και τσο πλοσια, που απ μνα τους θα μποροσαν να θρψουνε δκα λαος ακμα, σαν τον δικ του κι αυξημνους μλιστα, στο πακρο! Οι "γνοι" -πως αυτοαποκαλονται αυτ τα καττερα ντα του "Γαλαζοπρσινου Πλαντη"- με το να ζουνε και να λειτουργονε, στο τπο τους, παργαγαν τις θρεπτικς αυτς ουσες συναισθημτων, πως λπη, χαρ, οργ, μσος, αγπη, ρωτα κι να σωρ λλα ττοια μικρτερης μως θρεπτικς αξας! Αυτ τους καναν να εκκρνουν ουσες, απ τα κορμι τους και να εμποτζουνε τις σφαρες-φλτρα αριων στρωμτων, που εχανε κατασκευσει και "φορσει" οι Σοφο Πατρες! Αυτς οι μζες λοιπν, τανε φιλτρα που κατακρατοσανε τις τυχν χρηστες ουσες, μεταλλσανε κι επαυξνανε τις χρσιμες λειτουργντας παρλληλα και σαν ...ενισχυτς-πολλαπλασιαστς. πειτα μ' να πολπλοκο σοφ σστημα σρωσης, συλλγανε τις ουσες αυτς στους ταμιευτρες του πλαντη τους, που μ' να απλ στη σκψη και σλληψη, σστημα ρδευσης, αυτς ψεκζονταν στην αρια μζα που περιβαλλε το χρο. Οι Σοφο Πατρες, καναν ντως μια τλεια δουλι. Τσο τλεια, που οι "γνοι" σιγ-σιγ,  μεταλλαχτκανε σε σχεδν "κατ' εικνα κι ομοιση", μ' αυτος που τους κατασκευσανε.
     Αυτ τανε τελικ κι ο αδναμος κρκος στην αλυσδα. Οι σκεπτμενοι "γνοι" ανσυχοι, μα χι σοφο κι εκλεκτο, κνανε μαντρα τα βοσκοτπια! Ββαια, πριν απ' αυτος, με μνον σκεφτα ζα δηλαδ, η παραγωγ των ωφελμων ουσιν τανε σχεδν ανπαρκτη. Τα ζα, εχεν αποδειχτε, πως παργαγαν χαμλη ποστητα και ποιτητα "Τροφς", αλλ αυτ σως εχεν αντιμετωπιστε καλτερα, στο μλλον. σως με την ενσχυση των πληθυσμν τους, σως με την πολλαπλασιαστικ ενσχυση των φλτρων... σως ...σως...
     Τρα πια δεν χει σημασα, τι θα μποροσε να 'χε γνει. Σημασα χει πως το πρβλημα υφσταται και λση δεν υπρχει. Οι "γνοι" βλψαν ανεπανρθωτα τον εγγς χρο τους και τις αριες μζες που τονε περιβλλει και το αστεο εναι πως αυτς ακριβς οι μζες αερων, εκτς των λλων, εχανε και το πρσθετο χαρακτηριστικ, να τους προστατεουνε απ τις διφορες επικνδυνες ακτινοβολες. Αυτ τα καττερα ντα, πολεμοσανε μεταξ τους, μαλλνανε, -πργμα ακαταλαβστικο για τον "Εκλεκτ Λα", που ζοσε ειρηνικ και με αγπη- κι οι ουσες του μσους τους, -οι λιγτερο θρεπτικς, εν' αλθεια- γμιζαν λο και περισστερο τους ταμιευτρες. Μικρ το κακ, αν αυτο ακριβς οι πλεμοι, που με τη προδο του καιρο γνονταν λο και πιο εξελιγμνοι, δε κνανε ζμια στο "Βοσκοτπι" και στα "Φλτρα" του.
     Πσες φορς δε προσπαθσανε, παλιτερα, να 'ρθουνε σ' επαφ, να επικοινωνσουνε μαζ τους; Δοκιμσανε κθε τρπο... κθε πιθαν κι απθανο τρπο... Μταια μως! Κανες πλον απ τους "Υψηλος Νες" του "Εκλεκτο Λαο" δε ξρει, ποις λας θα καταστραφε πρτος! Εκενο που ξρουν εναι πως η πτση του ενς, θα επισπεσει και τη πτση του λλου. Γιατ ο "Εκλεκτς Λας" φρντιζε και καλλιεργοσε τα "Βοσκοτπια" του.
     Εικνες, ορματα, ιδες, ιδανικ, προσευχς, εντχνως ερριμνα και καλοπροαρετα, φτιχναν υπροχες σταγνες-εκκρματα πλουσων συναισθημτων, ειδικ σαν χρησιμοιονταν σωστ. Αυτ σως να 'ταν να δετερο λθος, πνω στο πρτο, που ρχισε να εφαρμζεται σταδιακ, για να βελτισει και ν' ανεβσει τη ποιτητα και τη ποστητα.
     Τρα τα "Βοσκοτπια Του Γαλαζοπρσινου Πλαντη" -εκτς συγκλονιστικο απροπτου-, πνουνε τα λοσθια και μαζ τους κι ο Λας του!
     Σχεδν ολκερη η ττε αναφορ, που τελικ τον ισχυροποησε τσο στη θση του, σο κι οι προβλψεις του, περν απ το μυαλ του ριπηδν! Θυμται πως τη συνταξε με τση προσοχ κι χι χωρς κποια νεανικ παρση εξυπνδας!
     ...νιωσε κοραση και σκφτηκε να καλσει τον πνο. Τα Βοσκοτπια της Γνιμης Θλψης στερεανε...
     Στην λλη κρη της πλης, ο γις ενς απ τους "Σεβσμιους" που 'χε λβει μρος στο κρσιμο Συμβολιο, νας φρελπις "Νεαρς Στοχαστς", σσος στα Υψηλ Μαθηματικ, με ποιητικ φλβα κι αρκετ νεανικ παρση, ανπτυσσε στο Γροντα πατρα του, να ανκουστο σχδιο, για μιαν στατη στω προσπθεια...
     Μιαν Αποστολ Υψστης Σημασας!

"...λας παστορας
  ντελ θιλο...
"                                    Γενρης 2005


---------------------------------------------------------------------

                              Αποστολ Υψστης Σημασας

     Μπκα στο Διαπλανητικ Ερευνητικ Κντρο, που με παρλαβαν κτι τποι με τις καθιερωμνες, λευκς, μακρις, επιστημονικς ρμπες, σαν τις ιατρικς να πρμα. Ολγυρα στους τοχους της Α. Α. (μη τρελλανεστε εναι η Αθουσα Αναμονς, απλ, δ μσα λα εναι με αρχικ χριν μυστηριδους και επιστημονικς ...φρτισης), υπρχαν, σε πλρη σε μικρολεπτομερ ψη, φωτογραφες πλανητν ενδεικτικ των τροχιν τους κι να σωρ λλα ττοια! 
     ''Υποβλητικ ατμσφαιρα οι ...βαστζοι και το ντεκρ'' σκφτηκα αυτματα, ''σε παραπμπει σε ψυχιατρεο παιδιν!'' Ανατρχιασα! Περμενα λγα λεπτ χωρς να μπορ να καπνσω, πρμα που μ' εκνερισε αρκετ. Αυτ πλι τι ρατσισμς! Εμες οι καπνιστς και μλιστα μανιδεις, πως εγ, πριν περσει πολς καιρς, θα 'μαστε επικηρυγμνοι κι να σωρ τυχοδικτες, αγμητοι, ακλυπτοι -κι λλα στερητικ, στερημνα, στεροειδ- Κυνηγο Κεφαλν, θα σρνουν τα γυμν γδαρμνα κουφρια μας πσω απ τις καρτσες των ΒΑΝ τους. πειτα γραμμ για το Γραφεο Ελγχου & Πληρωμν Επικηρξεως της περιοχς τους για την ημερσια εσπραξη των 5e αν κεφαλ! μπως εναι καλτερα να κρατνε μνον τα παπρια μας που σαφς πινουν λιγτερο χρο και κπο κι σο για τη διαπστευση της νικοτνης, μια απλ εξταση του DNA θα 'ν' αρκετ. Σ' αυτ τη σκψη νιωσα τ' οσχο μου να συστλλεται. Μ' να τρυφερ χδι καθησχασα τα καημνα τ' αβγουλκια! 
     Ο χρνος αναμονς ληξε απτομα με το νοιγμα μιας αυτματης πρτας, που 'μεινε να χσκει σα κθετο στμα μ' γρια δντια κι απ μσα του ξρασε να μλλον νεαρ, μλλον χοντρ, μλλον στρογγυλοπρσωπο και διοπτροφρο, μλλον επιστμονα, που μου χαμογελοσε μλλον με το ζρι, γνφοντας μου μλλον να τον ακολουθσω. Επα μσα μου: "Καλτερα να φω χαρτοφλακα και κασσετοφωνκι παρ να γνω εθελοσια τροφ στο Μ.Π.Ε.Κ. -Μεγλο Πεινασμνο Επιστημονικ Καταπινα!-" Κι ξω μου:
 -"Ω σας ευχαριστ πολ κριε. Δεν αργσατε σχεδν καθλου" και χαμογλασα εγκρδια τουλχιστον ελπζω να φνηκε αρκετ τσι, σο το Π.Α.Κ. -Περιργως Ακρεστο Κτνος- μας κατπινε! Ο Μεγλος Κριος Ανθυποκαθκης με κοταξε κατπληκτος πιστεοντας πως κοροδεω, μιας κι εχα περσει περπου μισ ρα στην Α.Α. κι αυτ το 'δα κοιτντας το ρολ μου κπληκτος. Μα... μισ ρα; Βλπετε εχα βυθιστε στις σκψεις και στ' αρχδια μου -που, ειρσθω ν παρδω, εχανε πρει παλι τη κανονικ, χαρωπ, κρεμαστ στση και το ρεμο σχμα τους- και δε κατλαβα πως πρασε η ρα. "Περεργο" σκφτηκα, "θα ορκιζμουν πως σ' αυτ το κτριο, η φαντασα θα 'χε απαγορευτικ διαρκεας"!
 -"...πς επατε σας λνε..." με επανφερε η ρεμη φων του Γενικο Αρχιαποθηκριου Κοπρνος σο ανεβαναμε. Ανεβαναμε; Περεργο! Πως ξρω τι ανεβαναμε; Α! Τα φωτειν νομερα ψηλ στο ταμπλ αξαιναν να-να με μεγλη ταχτητα κι μως στον Ανελκυστρα Του Κτηρου Της Μεγλης Αηδας τποτε δε γινταν αντιληπτ! Τρμω στη σκψη πως αν σπσει το φρνο στο τελευταο ροφο, με τη φρα που 'χουμε, γκρεμζοντας τη σκεπ, θα τεθομε υπ τροχιν.
 -"...εστε καλ.... κτι σας απασχολε... κτι σας ρτησα..." επε ο Γις Του Σοπερμαν Σε Πιο Εσωμη Και Σοφιστικ Βρσιον!
 -"Εεεε ... με συγχωρετε, ντως κτι σκεφτμουν που δεν χει σχση μ' αυτ που 'ρθα να κνω εδ. Τ με ρωτσατε παρακαλ"; Κι απ μσα μου: "Α γαμσου Κριε Παπρα που θες και κουβεντολα!"
 -"Ελπζω οι μχρι τρα εντυπσεις σας απ το Δ.Ε.Κ. μας να 'ναι θετικς". Επε ο ψιστης Βαθμδας Σκατιρης. "Πως επατε σας λνε";
  "Μεγλο Κακ Λκο και σε βλπω σαν Κοκκινοσκουφτσα Σχρας"! Κι απ' ξω μου:
 -"Τ' νομ μου -πως αναφρω στην ατηση- ("που δε θυμστε καν" θελα να πω μα δε το 'πα) εναι Χ... Π... κι ετοιμζω να ρθρο για λογαριασμ του περιοδικο Τ..., που αφορ στις εργασες πνω στη κνηση των πλανητν". λπιζα φυσικ η ...'κλυψ' μου σ' τι ισχυριζμουν, να 'τανε σωστ ειδεμ θ' αντιμετπιζα μεγλο πρβλημα. "Εναι γεγονς" συνχισα, "πως δη εμαι θετικ προκατειλημνος μ' σα χω δει". δειξε ικανοποιημνος και μου χαμογλασε πι ζεστ! Α στο καλ! Χαμογελει κι λας! Απστευτο! Σκφτηκα κπληκτος. Κτι μσα μου εξεγρθηκε.
 -"Ρε μγκα πολ τον ξυπνο δε κνεις"; Βλπετε, να μεγλο μρος της Αυτο Εργαλειτητας μου, πντα μεροληπτε σ' αυτος που χαμογελον! Το καθησχασα: "Καλ! Εσ Ονειροπρχτη μου, τσι και δεις κουρδα κκλωπα που, λγω τσαλης πτσης σε κακοτρχαλο δαφος, κνει καμπλη ρωγμ, εσαι σε θση να κνεις κι υπκλιση!" Προς τιμ του, δε μλησε! Πλι καλ γιατ δεν εχα διλου κφι για καβγ. Τις λλες που τα 'χαμε τσουγκρσει, θυμμαι, τανε πολ επδυνο. Μου 'πε πως θλει να φγω και του υπενθμισα χαμογελντας καταχθνια, πως ταν η σειρ του, μιας και τη προηγουμνη φορ, εχα φγει εγ. Μ' εγκατλειψε και στις αρχς ταν λα πολ συχα. Μετ ταν βαρετ συχα και λγο πιο μετ, εκνευριστικ συχα! Δε μποροσα να λειτουργσω, μτε κι αυτς -πως μου εκμυστηρετηκε αργτερα. τσι σε περπου δυο βδομδες απ το χωρισμ μας, πσαμε -πως πντα- ο νας στην αγκαλι του λλου με συγκνηση. Αυτ κρτησεν μως λγες μρες και μετ αρχσαμε πλι τα πειργματα. Πρπει να το π: Μου 'χε λεψει πολ το κθαρμα. Μα...
 -"Κριε Χ... Π... φοβμαι πως εδ κι ρα δε με παρακολουθετε!"
 -"Συγνμη! Λοιπν ναι, χετε δκιο! Εμ' λος δικς σας τρα και σας ακοω με προσοχ" Και μσα μου: Μπα ας μη το γρψω καλτερα, θα θυμσει ο ... λλος και δεν χω κφια για καυγδες... Ο Μεγλος Βεζρης Του Κστρου Της Μεγλης Μπουρμπουλθρας Απ Κλσιμο Ελφαντα Σε Μικρ Λιμνολα, εχε αρχσει να λει κι νοιξα το μικρο κασσετοφωνκι:
 -"πως ξρετε, το ηλιακ μας σστημα εναι δη πρα πολλν ετν κι σο να 'ναι περν μια φση  ...εεεε ...πς να το 'πω ...φση μσης ηλικας" επε και γλασε ηλθια, ικανοποιημνος με τη μαλακα που σερβρισε!
 "Γιατ ρε συ; Εστοχο ταν"! Πετχτηκε και το παρλιακ! Δε μλησα μτε χαμογλασα κι οι δυο τους δειξαν τσατισμνοι.
 -"Εμες λοιπν εδ, σε συνεργασα φυσικ μ' λα τ' λλα Δ.Ε.Κ. του κσμου, χουμε σα σκοπ να το βοηθσουμε να περσει αυτ τη φση σο το δυνατν ομαλτερα. Ακογεται απλ γιατ η πραγματικτητα κι οι λεπτομρειες εναι κουραστικς κι ανατριχιαστικς! Εσες πντως αυτ πρπει να ξρετε και συνεχζω: Πς το βοηθμε; πως θα σας δεξω αργτερα, επεμβανουμε σο μας επιτρπουν οι δυναττητς μας για να εξομαλνουμε και να εξαλεψουμε, προβλματα. Τοτο για να μη κινδυνψει ο δικς μας αγαπημνος πλαντης: η Γη μας που πνω της αναπνουμε, κινομαστε κι ερωτευμαστε!" Τνισε με σημασα τη τελευταα λξη, κλενοντας το μτι χαμογελαστς. 
     Στρφηκα προς το Ευρ Ευασθητο Ενσρκωμα μου κι επα πειραχτικ: "Εδες; Εγ που νμιζα πως δεν χει πλοσιο λεξιλγιο! Που να την κουσε ραγε"; Με τσμπησε δυνατ, χαμηλ στη κοιλι και δεν απντησε, μλλον θυμωμνο. Ντα μας εμφλιος! Ο Μγας Χαμολων καθρισε το λαιμ του, σκοπισε τον ιδρτα και συνχισε απτητος:
 -"Ουσιαστικ προσπαθομε να καθυστερομε τη φθορ που προκαλεται στους κοντινος μας πλαντες, απ προβλματα περιστροφς και τροχις, καθς κι απ πιθανς αλλαγς σε μορφολογα και μζα. Τοτο φυσικ απαιτε καλ γνση, συνεχ μελτη κι επαγρπνηση, γργορους κι ακριβες υπολογισμος κι λ' αυτ σ' εικοσιτετραρη βση, για την γκαιρη διγνωση, ταχεα πρληψη και με τον σο το δυνατ καλτερο τρπο γνεται! Πιο συγκεκριμνα εδ χουμε αναλβει να πολ μικρ τμμα, απ' αυτ το τερστιο σχδιο, ωστσο χι και μικρς σημασας. Παρακολουθομε, μελετομε και δρομε σε τρεις πλαντες, χωρς αυτ να σημανει ββαια πως αφνουμε απ τα μτια μας κι λους τους λλους. Ο νας -θα σας δεξω πειτα απ το Κντρο Ελγχου και Δρσης- εναι απ καιρ καταδικασμνος να εκραγε. χει χσει την αρχικ τροχι, λγω πτσης ενς αρκετ μεγλου μετεωρτη πνω στην επιφνεια του που προξνησε δυνατος σεισμος κι ισχυρ παλιρροκ κματα. Μετατοπστηκε ελαφρς το μαγνητικ του πεδο κι ρχισε να ασκε πισεις στους δυο μικρος δορυφρους του, αλλζοντας τους τα ...συνθεια κι αυτ εναι μλις το να σκλος προβλημτων του. Το λλο σκλος..." 
     Χασμουρθηκα διακριτικ, κνοντας πως ελγχω τχα το κασσετφωνο, μα το Μεγλο Θηριδες Τρας Ουφογνσεων με πρε χαμπρι και μλιστα χωρς καν ...τηλεσκπιο! Χειροκρτησα απ μσα μου μα ο ...λλος με τσμπησε ξαν δυνατ. Αν υποψιαστ πως το τερν μου μισυ χει εκστασιαστε θα προτιμσω να μενω πλι ...μισς! Ο λλος δε, το χαβ του:
 -"Σας κορασα φοβμαι!"
 -"χι... χι... παρακαλ συνεχστε... απλ χθες πρασα πολ δσκολη νχτα" απντησε ο Μικρς Πργκηψ, εκπλσσοντς με, με τη πρωτοβουλα του! Εεεε λοιπν ντε πρνα συ μπρος να μιλς με τον Μεγλο Διαγαλαξιακ Αυνανιστ! Εγ αποσρομαι στα ενδτερ μας.
 -"...Το λλο σκλος προβλημτων του εναι πως αυτ το τρομερ κτπημα κι λα σα επφερε, επηρασαν μορφολογα και μζα του σε τρομερ βαθμ και κατ' επκταση, τη περιστροφ γρω απ τον εαυτ του. Η φυγκεντρος παψε να 'ναι σ' αρμονα κι τσι οξνει μεγεθνοντας τα προβλματα του. Αν εμες δεν επμβουμε διλου, θα διαλυθε και τα κομμτια του θα πλξουν, αναλγως χρονικς στιγμς και συγκυριν, τους γρω πλαντες. Θα ξεκινσει να ντμινο, ανυπολγιστης διρκειας κι ντασης κι αυτ δε θα θλαμε -πιστψτε με- να το ζσουμε, για να διαπιστσουμε τη τελικ του κβαση!"
 -"Ακογεται πολ τρομερ αυτ που λτε" επα εκστασιασμνος, "και πως αντιμετωπζεται η κατσταση";
 -"Βσει ενς πολπλοκου -για να σας το αναλσω- σχεδου, βομβαρδζουμε μ' ελεγχμενη ισχ και συχντητα, διφορα -χι φυσικ τυχαα- σημεα του, με τριπλ στχο
     "Πρτον, προσπαθομε με τα κτυπματα αυτ να τον επαναφρουμε σο πιο γργορα και σωστ μπορομε πσω στην αρχικ τροχι. Αυτ εναι ουτοπικ, παρλο που η πορεα επιτυχας εν' εντυπωσιακ, γιατ φοβμαστε πως αν μναμε μνο σ' αυτ το στχο δε θα 'χαμε τον απαιτομενο χρνο. Για να 'μαι ακριβστερος, αγνοομε αν χουμε αυτ το ζωτικ χρονικ διστημα".
 -"Γιατ δεν αυξνετε νταση και συχντητα βομβαρδισμν";
 -"Εν' δη στο μγιστο επιτρεπτ -ββαια βσει ανθρπινων υπολογισμν- τσι στε να μη προξενσουμε οι διοι αυτ που θλουμε να αποφγουμε που θα συμβε νομοτελειακ σε κποιο μακροπρθεσμο χρονικ ορζοντα, αλλ απ φυσιολογικ ατια".
 -"Κατλαβα. Παρακαλ συνεχστε και συγνμη για τη διακοπ". 
 -"Ο δετερος στχος εν' ουτοπικς σε μεγαλτερο βαθμ: Προσπαθομε να μεισουμε, αν προλβουμε τη μζα του σ' σο πιο ακνδυνο ποσοστ μπορσουμε. Ελογον εναι, πως μικρτερη μζα σημανει ευκολτερος λεγχος και χειρισμς της κι ρα μικρτερος κνδυνος για τη Γη μας".
 -"Μτε γι' αυτ ξρουμε αν χουμε χι, τον απαιτομενο χρνο! τσι δεν εναι";
 -"Σωστ! Εμες μως πρπει να προσπαθσουμε τσι κι αλλις".
 -"Συνεχστε". 
 -"Ο τρτος εναι ο πιο βατς μας στχος κι εκε χουμε κνει -τολμ να πω- αρκετ σημαντικ βμα! Προσπαθομε να επιδρομε σε μζα, μορφολογα και σε θματα κνησς του γενικ, τσι στε να κερδζουμε χρνο για τις λλες δυο ...ουτοπες μας!"
 -"Πως γνεται δηλαδ αυτ";
 -"Εναι κπως απλ σα σκψη. πως σως ξρετε, το ιδανικ σχμα για τη φση εναι η σφαρα. σο πιο τλεια τσο πιο ιδανικ και τοτο διτι χει μηδενικ ενργεια. λοι οι πλαντες εναι περπου σφαιρικο μα υπρχουν οροσειρς, και φαργγια και λοιπ κι εμες προσπαθομε να επιτχουμε σο το δυνατν ιδανικτερη σφαιρικτητα. Πιστεουμε το εξς: Αν προλβουμε κι επαναφρουμε τον πλαντη στη τροχι του και σ' να σο το δυνατν τελειτερο σφαιρικ σχμα ττε, εκτς απροπτου θα 'χουμε γλιτσει γι' αρκετ μεγλο χρονικ διστημα τον οιονδποτε κνδυνο".
 -"Χμμ, χω να κνω μια παρατρηση μνο και συγνμη... Ξρω πως μτε γι' αυτ χουμε χρνο, τσι δεν εναι";
 -"Ναι μα εδ ξρουμε σχεδν ακριβς, πσος καιρς θα απαιτηθε για να το καταφρουμε και το μνο που ζητμε -κι ευχμαστε- εναι να μας δοθε αυτς ο χρνος".
 -"Ωραα, με καλψατε ρα μπορ να κνω τη παρατρησ μου. Η δικ μας επδραση τσι πως τσο εληπτα περιγρψατε, δε θα 'χει λλα, ενδεχομνως χι ευνοκ, αποτελσματα τσο στους δορυφρους σο και στον διο τον πλαντη; Θλω να πω πως αν επιδρσουμε τσο σε μορφολογα, μζα και στη κνησ του και κατ' επκτασιν στις μαγνητικς δυνμεις του, μπως οι δορυφροι ετε προσεγγσουν την επιφνει του, ετε χαλαρσουν απ' αυτν και δημιουργσουν μεγαλτερο πρβλημα απ' αυτ που πμε ν' αποφγουμε"; Ε δε το πιστεω τι το 'πα εγ αυτ ...που 'πα! Το Μεγλο Μυστικοπαθς Αμνοερφιο, συνοφρυθηκε! Πω πω πστα μεγλε! Θα 'θελα να φοροσα καπλο τρα δα και να στο 'βγαζα ευχαρστως! Ρε συ, σ' εχα παρεξηγσει! Σ' αγαπ φλε! Συνχα κι εγ αποσρομαι πλι μα να ξρεις μου 'φτιαξες το κφι! "λα σκσε τρα! Μαλακες λω!"
 -"Με εκπλσσετε κριε ...εεε  ...πως επαμε τι σας λνε; Α ναι... Π. Χ. ...συγνμην αλλ ...λοιπν ...χετε απλυτο δκιο και στις δο παρατηρσεις σας! Αν τα πργματα πνε κατ' ευχν και χωρς καννα απροπτο, θα 'χουμε μλλον προσγγιση παρ χαλρωση".
 -"Ωστσο δεν εστε σγουρος..."
 -"Ποτ και για τποτε δεν εναι σγουρος κανες, αλλ βσει υπολογισμν και ρυθμο πορεας των εργασιν, θα 'ναι τσι πως σας το λω. Προσγγιση των δορυφρων με σκηση πισεων στην επιφνεια του πλαντη, χωρς μεγλα προβλματα, εκτς απ παλιρροκ κματα και κλιματολογικς αλλαγς και τοτο λγω ακριβς του τλειου σφαιρικο σχματος του. Το θμα δεν εναι εκε, μα το αν οι -μχρι τρα- ...φρνιμοι δορυφροι χαλαρσουν απ τη καταστροφ του πλαντη κι αυτ, πως προεπα εναι θμα χρονικς στιγμς! μως αυτο εναι εκολα ελγξιμοι κι εν πση περιπτσει θα 'ναι να πρβλημα που, οτως λλως υφστατο και θα μας απασχολσει ταν αρχσει ...να 'ναι"!
 -"Διλου καθησυχαστικ αυτ μα σας καταλαβανω! Συνεχστε παρακαλ. Μιλσατε και γι' λλους πλαντες, -αν θυμμαι καλ- που δραστηριοποιεται το Δ.Ε.Κ. σας".
 -"Καλ θυμστε. Εκε μως τα πργματα εν' απλοστερα. Τον ναν απλ τον παρακολουθομε συνεχς. Δεν χει προς το παρν πρβλημα κι εν' αυτ που λνε δουλει ρουτνας. Ο λλος εν' νας γηραις επσης πλαντης που υπστη κι αυτς τον κατακλυσμ του και τρα πια το νερ καλπτει 80-85% της επιφανεας του. Εκε παρατηρομε επσης μα και βομβαρδζουμε προληπτικ σ' αραι μα τακτ χρονικ διαστματα χοντας δο στχους: Και να του δσουμε το τλειο σφαιρικ σχμα του για ν' αποφγουμε μελλοντικ προβλματα -κι χουμε φθονο χρνο γι' αυτ- και με κποια πολπλοκη -για να σας τη περιγρψω- διαδικασα, λαμβνουμε δεγματα απ την επιφνει του για περαιτρω βαθτερη και καλτερη μελτη! Τοτο διτι παρουσιζει -αυτ που θα 'λεγα σο πιο απλοκ, εληπτα και συμπεπτυγμνα μπορ- 'συμπτματα Γης', αν και με εντελς λλη σειρ και φυσικ μ' λλη σνθεση στοιχεων στην επιφνεια κι ατμσφαιρ του".
 -"Μα ττε δε φοβστε μπως υπρχει κι εκε ζω, πως εδ στη Γη μας και μπως αυτο οι βομβαρδισμο προκαλονε ζημις και θαντους; πειτα, τα θρασματα, τα εκτινγματα αυτ, δεν αποτελον καννα κνδυνο";
 -"Εναι ττοιοι οι βομβαρδισμο που δεν αφνουν μεγλα επικνδυνα υπολεμματα κι αυτ που αφνουν τελικ ειν' ανξια λγου και προσοχς. Ωστσο αν κποιο κποια ξεφγουν, μπορομε να τ' αντιμετωπσουμε με την δια ακριβς μεθοδολογα. Συνθως μως γνονται αστρικ σκνη και τθενται σε τροχι γρω απ' το πλαντη κι αν ξεφγουν, περιφρονται σκοπα μχρι να διαλυθον". Εδ ο Μξιμους Κρητσριους Επιστημνικους χαμογλασε και να δεις που ετοιμζεται να πετξει πλι καννα απ' αυτ τα Ψυχρολουσιακ Διαγαλαξιακ Παγκια, μλλον και που επιμνει να τα θεωρε αστεα -ο θες να μας φυλει απ κακ, απ' δικο κι απ ερασιτχνη επιστμονα κωμικ! "Υπερβολικς κι εκνευριστικς πως πντα! Ο νθρωπος προσπαθε να μην εναι βαρετς και τποτε λλο. Τση ρα πιστεει πως μας χει φλομσει με τα λγια του και..." 'Ασε με μωρ κι εσ. Κοτα που ακμα δεν απντησε επ της ουσας και πει να τη κνει γαργρα. Μη τον αφσεις να ξεγλιστρσει κι εγ ξαναβουτ στο ...ιδιατερο μας, περιμνοντς σε χρυσ μου! Χαμογελσαμε κι οι δο!
 -"Πντως ακμα και να ξεφγουν απ' λα και πσουν στη Γη, πλι δε θα υπρξει καννας κνδυνος, εκτς αν πσουν σε καννα κεφλι", επε κι ετοιμστηκα να χειροκροτσω ειρωνικ, μα το γριο βλμμα συνοδευμνο απ ξεγυρισμνο τσμπημα, μ' επανφερε σε τξη. Θλησα να ουρλιξω "στο 'πα εγ" μα μετνιωσα αμσως στη σκψη ενς νου καβγ! Εν τω μεταξ ο Τζρρυ Λιοις Σε Εμβρυακ Στδιο συνχισε απτητος:
 -"Ελτε! Μην ανησυχετε δχως λγο! Ξρουμε καλ τι κνουμε κι επσης ξρουμε πρα πολ καλ ΤΙ δε ξρουμε! λα ειν' υπ λεγχο κι εμαστε σε συνεχ συνεργασα μ' λο το κσμο! Τρα, με την δει σας, μιας κι ξερα πως θα 'ρθετε, φρντισα τσι το ραντεβο μα και το πργραμμα μας, στε να παρευρεθετε πνω σε δραστηριτητα μας! τσι θα 'χετε σο το δυνατ, καλτερη κλυψη".
 -"Δεν χω να πω τποτε και σας ακολουθ πειθνια", επα χαμογελντας ... συγκλαδοκορμρριζος!
     Μας οδγησε σ' να λλο Χανον Στμα Κατ' Επφασιν Ασανσρ και μχρι να φτσουμε στο Κντρο Ρψης Διαγαλαξιακς Σοκολατοκαραμλας Με 'Αρωμα Λιβνι, μας εξγησε πως θα 'χουμε τη τχη να παρακολουθσουμε δυο βομβαρδισμος αλλ και δειγματοληψα. Εκε η καρδι σφχτηκε! Λγο πριν εισλθουμε στο Χρο Χαρς Κι Αναψυχς μας σταμτησε κι επε μ' να ξαφνικ σο-βαρεμνο φος:
 -"χουμε λγο χρνο και θλω να σας πω κτι τελευταο! Εμαστε περφανοι γιατ μας ανατθηκε στω κι αυτ το μικρ μα σπουδαο κομμτι, απ 'να τερστιο πργραμμα, παρ' λο που 'μαστε μικρ χρα! Αυτ οφελεται στη Κυβρνησ μας που τσα χρνια πριν, εχε φροντσει να 'χουμε τη κατλληλη υποδομ, ρχνοντας στιβαρ και θαρραλα θεμλια. πειτα με κατλληλους χειρισμος πτυχε τι σμερα χετε τη τχη να βλπετε κι αριο -ελπζω- στο ρθρο σας να μιλσετε με τη πρπουσα προσοχ και σημασα! Ξρω πως σως σας φανε ανοσιο κι χρηστο μα εγ πρεπε να δσω μφαση σ' αυτ την υπενθμιση! Τρα"... κοταξε επιδεικτικ το πανκριβο ρολι του, "...πμε, αν δεν χετε αντρρηση να ρωτσετε κτι". 
     Τον ακολουθσαμε δχως να πει κανες μας τποτε, μα το τελευταο δεν εχε αρσει σε καννα μας και το σφξιμο μεγλωνε μσα μας! «τερε μισε, μου βρωμει αυτ» επα, κι εκενος ρεμος: "Ευλογον τα γνια τους και ...σκσε πια! Το υποσχθηκες εδ κι ρα!" Ε λοιπν σκω ...σκω γαμτο και ... σκω! Πμε δικ μου να δομε τι μας επιφυλσσεται ακμα να δομε.
     Ανεβκαμε στο Κ.Ε. κι για πνω απ μια ρα παρακολουθσαμε τα πντα με κομνη ανσα. Τα λγια λιγτερα κι μνο τα απολτως απαρατητα. Πολλ περισστερα δε τα πατματα κουμπιν ανεβοκατεβσματα μοχλν. Ξερο χοι και μπιπ σε συνδυασμ με κονσερβαρισμνες καθησυχαστικς ατκες του κεντρικο υπολογιστ μεγλης ισχος. Φως λευκ κι πλετο. Περιβλλον οσμο, αποστειρωμνο και λιτ. ρθιοι βλπαμε δχτυλα να πατνε κουμπι, μια κνηση που διαρκοσε κλσματα δευτερολπτου μα στελνε, ολσια στη καρδι, μεγατνους εκρηκτικς λης και μλιστα με μια εκνευριστικ ηρεμα κι απθεια. Τα παρακολουθσαμε λα κι ταν πια βγκαμε επιτλους απ 'κει, χαιρετντας ευγενικ -ο λλος, χι εγ- διαπιστσαμε πως εχαμε ιδρσει. Το Καλ Κομτι Του Εαυτο Μου εχε την μπνευση και το θρρος να ζητσει λιγκι απ το δεγμα του πλαντη Υ. Ο Μεγλος Αρχικαθκης συνοφρυθηκε και στρτζωσε τα ποδρια:
 -"Εεεε ...αυτ απαγορεεται ...μπορε να 'ναι επικνδυνο ξρετε..." επε.
 -"Ω ελτε τρα", επε τ' αδρφι κι νιωσα να βουρκνουν τα μτια μου, "ποιος θα το μαρτυρσει. Εγ πντως χι, μπως εσες; ννοια σας και το ρθρο για το Δ.Ε.Κ., αλλ κυρως για τον υπυθυνο του θα 'ναι σπσιαλ. Εστε εκπληκτικς αλθεια", του 'πε και τον λυωσε σα πριμη ανλατη μυζθρα. Τι θα 'κανα χωρς αυτν; Εσαι τλειος αγρι μου!
 -"Μα ξρετε ...εντξει δε λω, αλλ ...δε πρπει να 'ρθει σ' μεση επαφ με γυμν σρκα. Μπορε να 'χει γνωστους ιος να 'ναι λανθανντως ραδιενεργ κι εκτς αυτο εναι σχετικ θερμ υλικ και μλιστα με σταθερ θερμοκρασα", του απντησε, στριμωχνοντας τον, ο Μστερ Τλειος και ττε εδα πως ταν η σειρ μου να επμβω:
 -"Λοιπν, ακοστε τι θα κνουμε" επα κι βγαλα απ' το λαιμ μας να μορφο κουμπωτ μενταγιν σε σχμα καρδις, "θα 'χετε σγουρα μονωτικ σελοφν κτι ττοιο. Θα τυλξουμε λιγκι και θα το κλεσουμε μσα 'δω". Το Αδρφι μου με χιδεψε στο κεφλι: "Σειρ μου να σε χειροκροτσω αγρι μου" επε κι νιωσα περφανος!
     ταν σκορο, ολοζντανο, λαμπερ καφ, ψιλ χμα! Ακριβς πως το 'χαμε αφσει προ αμνημονετων, ταν ξεκινοσαμε αυτ την Αποστολ Υψστης Σημασας, που τελικ στφθηκε μ' απλυτη αποτυχα. Θελσαμε κι οι δυ, σαν λλοι Οδυσσες, να σκψουμε και να το φιλσουμε μα πρεπε να ... συγκρατηθομε!
     Βγκαμε ξω στον κσμο και μνο ττε φησα μερικ δκρια να κυλσουν. ξω επικρατοσε χος κι απ' τι ακοσαμε εχε γνει κποιος ισχυρς σεισμς κι λα ταν νω-κτω! Πανικς! "Αντισεισμικ το Κτριο Του Βερνικωμνου Κρατος βλπω! Δεν γινε αντιληπτ τποτε!" Δυστυχς χι δικ μου και λυπμαι γι' αυτ! Το Μενταγιν παλλε στο στρνο και μας ζσταινε τη καρδι! Στην επαφ με το Πτριο Χμα, ακμα κι εγ γινμουν Αρνκι Γλακτος Σε ρα Μακαριτητος Μετ Τη Χνεψη! Του 'πιασα το χρι! "Σ' αγαπ δικ μου" του 'πα, χρησιμοποιντας για πρτη φορ, τη σχεδν ξεχασμνη γλσσα μας κι χι χωρς να κομπισω λιγκι! Αυτ η τσο μορφη, τσο τλεια, εηχη, κελαριστ γλυκει γλσσα κι χι σαν τοτη 'δω τη τραχι! "Κι εγ σ' αγαπ!" μου απντησε με τον διο τρπο, "μα πρπει να προσπαθσουμε να στελουμε ραπρτο για λα τοτα που μθαμε σμερα".
     Ξρουμε κι οι δυ πως δεν υπρχει τρπος! Ξρουμε κι οι δυ πως δε θα ξαναδομε το τπο μας! Ωστσο μιας κι ακμη ανασανουμε, εμες οι τελευταοι επιζσαντες της Αποστολς, δε χνουμε την ελπιδα! σως υπρχουν τρποι! σως υπρξουν κποιοι τρποι...
     Πιασμνοι ακμα χρι-χρι, δακρυσμνοι και παρακμπτοντας σο χος βρκαμε μπροστ μας, μπκαμε στο Βαν...

                                                                  Μρτης 2004

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers