-


Dali &








-

/




 
 

 

Valery Paul:

 

 Πολ Βαλερ

 Αυτοπορτρτο του

                                                  Βιογραφικ

     O Πωλ Βαλερ, γεννθηκε 30 Οκτβρη 1871, απ Κορσικαν πατρα (Barthelemy Valery) και μητρα Γενοβζα (Fanny Grassi), στο Sete, μια πλη στη μεσογειακ ακτ Herault, αλλ ανατρφηκε στο Μονπελι, απ το 1884, να μεγαλτερο αστικ κντρο κει κοντ. Σ' ηλικα 7 ετν επισκφθηκε με τη μητρα του το Λονδνο. Μετ τη παραδοσιακ ρωμαιοκαθολικ στοιχειδην εκπαδευση και τον θνατο του πατρα του, (το Μρτη του 1887), το 1888 εγρφεται για να σπουδσει νομικ στο Πανεπιστμιο του Μονπελι. Γενικ ταν μτριος μαθητς κι αν κι τανε κοινωνικς κι επικοινωνιακς χαρακτρας, πντα κρατοσε μσα του να μυστικ κπο, που κει αποσυρταν, ταν θελε, για να τασει την οργιδη, ευασθητη κι ερωτικ φαντασα του, μ' εικνες εξ ολοκλρου δικς του. Διαβζει Ουγκ (Hugo), Γκοτι (Gautier), Μποντλρ (Baudelaire), Βερλν (Verlaine) και ττε ξεκιν να γρφει τα πρτα του ποιματα. Ττε περπου, ανακαλπτει και το "Musee Fabre The Dictionnaire De l' Architecture" του Viollet-le-Duc και το "The Grammar Of Ornament" του Owen Jones κι αρχζει να σχεδιζει, να σκιτσρει και να ζωγραφζει. νας φλος του, ο Pierre Feline, τονε μπζει στη χρα των μαθηματικν και της μουσικς, ιδιατερα κενης του Βγκνερ (Wagner).
     Λγον αργτερα, ρχεται κι η πρτη δημοσιεση ποιημτων του και φυσικ νιθει ευτυχς και περφανος. Διαβζει Μαλαρμ (Mallarme), Πε (Poe) & Huysmans. Την επμενη χρονι παρουσιζεται για τη στρατιωτικ του θητεα και παρλληλα γνωρζεται με τη κυρα De Rovira, που θ' αποτελσει το πρτο ερωτικ του σκρτημα και τη πρτη ερωτικ του απογοτευση, που θα του επιφρει μια πρσκαιρη τρικυμα στο μυαλ.
Το 1890 γνωρζεται και συνπτει φιλικ σχση με τους, Pierre Louys κι Andre Gide και την επμενη χρονι δημοσιεει τα του "Νρκισσου". Το φθινπωρο του διου χρνου, επισκπτεται τον Μαλαρμ κι αποφασζει να εγκατασταθε στο Παρσι, για λη την υπλοιπη ζω του. Το 1893 ξεκιν να μελετ επιστημονικ: Faraday, Maxwell, Lord Kelvin, Riemann, Lobatchevsky, Russel, Cantor, Poincare. Συνπτει φιλα με τον Marcel Schwob, που τονε μπζει στους 'Αγγλους συγραφες και πιο συγκεκριμνα στους: Stevenson, Defoe, Meredith. Την επμενη χρονι πινει διαμρισμα στην οδ Gay-Lussac και μελετ στη βιβλιοθκη το συγγραφικ, επιστημονικ ργο του Λεονρντο Ντα Βντσι.
     Το 1900, παντρετηκε τη Jeannie Gobillard, κοιν φλη του Μαλαρμ και συγγενς της ζωγρφου Berthe Morisot κι αποκτσανε μαζ παιδι:  ClaudeAgathe και FrancoisΓενικ, εργστηκε σε διφορες δουλεις κι ργησε πολ ν' ασχοληθε αποκλειστικ και μνο με το γρψιμο, στην ηλικα των 50 ετν. Το 1925 εκλγεται μλος της Ακαδημας Παρισιο κι κτοτε κνει διαλξεις και μελτες, για πολιτιστικ και λογοτεχνικ θματα, σ' λη την Ευρπη. Το 1931 ιδρει το College Internationale De Cannes, ιδιωτικ σχολεο που δδασκε, γαλλικ γλσσα, πολιτισμ κι ιστορα και λειτουργε ακμα και σμερα. To 1932 δωσε πνο στον εορτασμ των 100 χρνων απ το θνατο του Johann Wolfgang Von Goethe. Το 1937 διορστηκε διευθυντς στο Πανεπιστμιο Νκαιας. Στο Β' Παγκ. Πολ., η κυβρνηση των δοσιλγων του Vichy, αφαρεσε πολλ απ τα προνμι του.
     Ο Πολ Βαλερ πθανε στις 20 Ιουλου 1945 και θφτηκε 5 μρες αργτερα, στο κοιμητρι της γεντειρς του, το Sete, σ' ηλικα 74 ετν.

------------------------------------------------------------------

             Σπαργματα Νρκισσου

Ι

Cur aliquid vidi?

λα και λμψε επιτλους, αγν τρμα αυτς της φυγς!

Καθς το ελφι, απψε, που διψασμνο πηγανει προς της πηγς

Τη μερι κι λο τρχει σπου πινεται σε καλμια πικρ

τσι κι εγ απ' τη δψα γκρεμζομαι λγο πριν τα νερ.

Πς να δροσσω αυτ τον κατξερο ρωτα;

Θα πρπει να πψω της πηγς την ξαψη πρτα:

Νμφες μου, νμφες, αν μ' αγαπτε, κοιμηθετε ακμα!

Κθε ψυχολα εναι φρκη και ξφνιασμα στο δικ σας το σμα.

Το ελχιστο φλλο, ταν πφτει στα δση.

Ξυπν και ραγζει ολκερη πλση.

Κι ας φεγει κι ας κρβεται σ' σκιους βαθι,

Ο πνος σας εναι για με, ευτυχα ανκητη απ σπαθι,

Επιτλους, αυτς ο ανατιος φβος ας φγει!

Το πρσωπο μου ας μενει σαν νειρο που δε καταλγει

Που μνο νας θες που 'χει φγει μπορε να θυμται!

Νμφες μου σεις που κοιμστε και συ ουραν,
μη σταματτε να με κοιττε!

Ονειρευτετε, ονειρευτετε με!... Δχως εσς, ωραες πηγς,

Η ομορφι μου, ο πνος μου, μταιες θα 'ταν πληγς.

,τι πιο πνω αγαπ θα 'ψαχνα δχως ελπδα.

Το κορμ μου ολκερο χαμνη θα 'ταν φροντδα.

Και το βλμμα μου λυπημνο κι ανξερο

Αλλο θα ζητοσε τον οστρο...

σως προσμνατεπρσωπο αδκρυτο κι θλιβο,

Εσες που μονχα τα νθη και τα κλαρι

Και τ' αγρωχο ψος χετε μθει,

Δεχτετε αυτ την ανταγεια απ' ανθρπινα πθη,

Ω Νμφες!... Υπακοω στις μαγεμνες πλαγις.

Που με φρνουν κοντ σας και μου δεχνουν μονοπτια, βραγις.

Νερ μου ακμαντα, νερ βαθι, τα κορμι σας
απ την πνοια εναι λιωμνα!

Εμαι μνος!... Ας μ' αφσουν κι εμνα

τσι να 'μαι: οι θεο, οι χοι, οι θρνοι, τα κματα!

Μνος!... Κι μως πλι στον εαυτ μου πηγανω με κλματα.

πως κποιος πηγανει σε κποια πηγ που κρβει να φλλωμα...

Απ' τα ρη ψηλ ο αρας παει τρα το ρμαγμα·

Η φων των πηγν ξφνου αλλζει, μου μιλ για το βρδυ·

Ακοω την ελπδα, με ακον τα νερ, ποναι συχα λδι.

Μσα στην για σκι ακοω τη χλη να μεγαλνει.

Και το πανοργο φεγγρι τον καθρφτη του παντο να γυρζει

Μχρι μσα βαθι στα μυστικ της πηγς που κρυνει...

Μχρι μσα βαθι οτα μυστικ της ψυχς που να μθει δειλιζει,

Μχρι μσα βαθι στην αγπη για τον πικρ κρυμμνο εαυτ,

Τποτε πια απ' το αμλητο βρδυ δεν μπορε κανες να ελπζει...

Στο κορμ μου η νχτα κρυφ διαδδει τι αγαπω μνο αυτ.

Δροσερ η φων της στις ευχς μου αποκρνεται·

Και αμσως μετ μες στην αρα ιδο υποκρνεται,

Του ναο της ο τρμος εναι αβσταχτος.

Στη σιωπ παραδδεται, εν' ο τπος αυτς ανυπταχτος.

Τ γλυκ, ακμα να σε κρατ στη ζω, η μρα,

ταν πια σα ρδο του ρωτα σκορπ στον αγρα,

Μες στο αμα αργ να κυλ, φορτωμνη

Τρυφερος θησαυρος και να μοιζει γερμνη

Μες στη μνμη, σε θνατο ολγεμο και πορφυρ

Ευτυχισμνη ωστσο, τα 'χει λα αρπξει σα λφυρο

Τ' αφνει κατπιν και χνεται μ' λο τον τργο

Καταλγει σ' νειρο, που το βρδυ κρβεται λγο.

Σ' να τσον συχο τπο βουλιζεις βαθι στο Εγ!

Η ψυχ σου μχρι που φεγει ψχνει για να Θε

Τον ζητει στο ρημο κμα, διο με κκνο

Που αφνει στο πρασμα λαμπρτατο λκνο...

Στο κμα αυτ ποτ δεν ρθαν να πιονε τα πλθη!

Μνο κι λλοι χαμνοι που 'ρθαν να βρονε τη λθη

Και να τρα απ' τη δσμοιρη γη να μνμα ολοφτεινο ανογει...

μως δε βγανει καθλου γαλνη απ 'κει, μνο φβοι και ργη!

ταν η μαρη ηδον, που κοιμται η λμψη,

Σα φλλωμα εμπρς μου ξαναπετξει,

Ττε, ω σμα μου τυραννικ, θα 'χεις δαμσει

Τη σκι, θχεις το φβο της αφσει στα δση.

Για την αινια νχτα της μνο συ θα λυπσαι!

Για σνα δω λα εναι πλξη, Νρκισσε!

λα σε κρζουν, σε δνουν στο λαμπρ σου κορμ

Που στλνει πνω σου των νερν η κρα ορμ!

Ας θρηνσω τη μοιραα σου λμψη, τη τσον αγν,

Γιατ μνον εγ σου παραστκομαι, πηγ,

Τα δικ μου τα μτια τρυγον απ σνα κρα ανταγεια και κυαν,

Της ψυχς μου τα μτια κοιτζουνε σαν κπληκτη μαρμαρυγ!

Βθη, ω βθη κι νειρα σεις, που με κοιττε,
Καθς θα κοιτζατε μιαν λλη ζω,
Πστε μου, μνα δεν εναι που μνο κοιττε,
Το κορμ μου δεν εναι δικ σας ρο;

Πψτε πια, ω πνεματα μαρα, αυτ το μαρτριο

Που κατατρχει μια ψυχ που αγρυπν

Μην ψχνετε μσα σας, στους ουρανος, το ελιξριο

Για το θαμα της παρξης που τσο πον:

Στην πηγ θα το βρετε, εναι το σμα μου, να μυστριο...

Κρατεστε στα μτια σας το εξασιο θραμα,

Αιχμαλωτεστε μαζ και τον ρρωστο ρωτα για τον εαυτ του

Οι βλεφαρδες σας, μεγλες σα δχτυα θα εναι κρμα

Απ μετξι κι απ τη λμψη του ωραου αιχμαλτου-

Μη πιστψετε μως τι θα πει ποτ σε λλο μρος.

Αυτς μονχα στο κρσταλλο μνει·

Τποτε δεν μπορε, σο κι αν επιμνει,

Να τον πρει αυτν απ' τα νερ, σπου γνεται γρος...
ρως

        ρως;

                  Κποιος φωνζει ρως... Α, χλευαστ!

Ηχ μακριν που φρνει μνυμα!

Απ το γλιο της ο βρχος πφτει, σπει την καρδι μου σαν την κλωστ

Και η σιωπ σαν απ θαμα,

Παει!... μιλ, γεννιται ξαν μες στα νερ...

ρωτας;...

ρωτας μαρος!... Εσες μου το λτε καλμια πικρ,

Και την πληγ μουστον νεμο γυρντε μ' αγκθια!

Σπηλις, την ψυχ μου ανογετε κι λλο βαθι,

Η σκι σας πονει, τρμει η φων της και ξεψυχει...

Ο ψθυρος σας, κλαδι, σα φμη αντηχει,

Σπαρζει και σρνεται με του δσους τα πνεματα,

Σα χρυσφι λεπτ παραδρνει στης μορας τα νεματα...

Θεο ασυγκνητοι, λα με μνα τρα πια επιδδονται!

Τα μυστικ μου στους πντε ανμους ευθς διαδδονται,

Γελει ο βρχος, το δντρο θρηνε, με το δικ του το θρνο,

Στους ουρανος, την παρξη μου ολκληρη τενω,

Τη δναμη της εκε θλω να χσει!

Τι κρμα! Μες στην αγκλη που γεννει τα δση,

Μια λμψη δειλ αμφβολης ρας υπρχει,..

Εκε, απ να περσσευμα μρας προβλλει ο νυμφος,

Ολγυμνος και στων νερν πιασμνος τη λυπημνη απχη.

μορφος δαμονας, ηδονικτατος, κρος!

Εσαι εσ, γλυκ μου κορμ, απ φεγγρια και ρδα,

Ω μορφ μου υπκουη, τις ευχς μου εμπδια!

Και τι φρνουν τα χρια, ωραα και μταια δρα!

Τα χρια μου αργ μες στο χρυσφι γρνουνε τρα

Παουν πια να ζητον τον αιχμλωτο που τα φλλα κρατον

Η καρδι μου μνο φωνζει, μα οι Θεο δεν ακον!...

Τ ωραο το στμα σου μνει σ' αυτ τη βουβ βλασφημα!

Πσο μου μοιζεις!... Αλλ πσο πιο μορφη χεις φυσιογνωμα,

Καθαρτατη στα μτια μου μπρος, αυτ η εφμερη αθανασα,

Το κορμ σου ολφεγγο μαργαριτρια και τα μαλλι σου ωραα μετξια

Γιατ λ' αυτ ρθ' η σκι και τα μαρισε,

Η νχτα γιατ μας χωρζει, ω Νρκισσε,

Γιατ να μας κβει σαν κρο μαχαρι που κβει να μλο!

Τι χεις; πες μου.

                          Σε κορασ' ο θρνος μου;...

                                                                     Να σου στελω

Πασκζω λγη πνο, αδελφ μου, στα χελη.

Μα η διφανη κμα τρμει πολ, ξω μας κλενει σαν Πλη!

Πς τρμεις!... Αλλ τα λγια που λω

Εναι μνο ψυχ που διστζει και καω

Απ τη μνμη που σρνει το δλιο κεφλι...

Να σε πιω θα μποροσα, εμαι τσο κοντ, μου ρχεται ζλη.

Πρσωπο μου!... νας σκλβος γυμνς εν' η δψα που χω

Μχρι τρα εχα μθει απ' τον εαυτ μου ν' απχω,

Να τον αγαπω δεν ξερα οτε πς να τον βρω!

Σε βλπω, σκλβε γυμν, στης καρδις μου κθε σκιο αβρ

Υπακοω, υπακοω στον πθο, μνο σ' αυτν.

Βλπω στο μτωπο την καταιγδα, βλπω τη λμψη των μυστικν,

Βλπω, τι θαμα να βλπω, το στμα αυτ να χαρζει

Να προδδει... επνω στο κμα λουλοδι απ σκψη να ζωγραφζει

Και τι γεγοντα σκορπει στα μτια!

Τι παρση και νωχλεια ως πρα στα πλτια.

Καμι νμφη παιδολα ττοια δεν χει

Καμα! Με τα νζια που κνει, ταν τρχει,

Καμι απ' τις νμφες, καμι δε με θλγει, γι' αυτ

Μνο σνα αγαπω, Εγ μου αστρευτο!...

ΙΙ

Πηγ, ω πηγ, ψυχρ μου παρν.

Τρυφερ συγκατβαση στη δψα των ντων,

Που πρθυμα τρχουν στη φωλι τσυ θαντου.

Για σε λ' αυτ εναι νειρο, παγερ αδελφ του αναπτρεπτου.

Δεν προφτανεις τη μορα να δεις κι αμσως αλλζει,

Το πρσωπ της κατ τη φυγ πντα κοιτζει,

Ο πνος σου, ω κμα, τα ψη μαγεει!

Απ' τα ντα που νβεις καννα δε σε μολεει

Και τα χρνια περνον απ πνω σα νφη

μως γνωρζεις το καθετ που σου γνφει

Αστρια, τριαντφυλλα, εποχς, τα κορμι, τις αγπες τους!

Ττοια νμφη διφανη, με πυκν ομορφι, δεν εδαν ποτ τους

Ν' ανθζει, να παρνει ζω απ' ,τι γλυκ την αγγζει.

Στο βρχο της μσα σοφα συνζει,

Τη σκι της ημρας χαρζει στα δση.

Γνωρζει τα πντα που υπρξαν στην πλση...

Σκεπτικ παρουσα, νερ με την συχη ανατριχλα

Σκοτειν θησαυρ συγκεντρνεις απ μθους και φλλα,

Το πεθαμνο πουλ, το ριμο φροτο, πφτουν αργ,

λ' αυτ και δαχτυλδια παλι η σιωπ σου τρυγ.

τι τρφεσαι φανεται απ' την απλεια,

Η αινια ψη σου απαυγζει των μεγλων ερτων

Την κρα συντλεια...

Καθς το φλλωμα στον νεμο πλει,

Και τρμει και φεγει κι απ' λα τα μρη του κλαει,

Το μαρο ρωτα βλπεις να δρνεται σαν καταιγδα.

Το φλογερ εραστ ν' αγκαλιζει τη λευκ παλλακδα,

Να νικ τη ψυχ... Και ξρεις με τ τυφερτη

Το ερωστο χρι του περν τη πυκντη

Της κμης που κοσμε το ωραο κεφλι,

Απλνεται ββαιο σα να 'ναι η μνη αγκλη-

Κυριεει τη σρκα, στ' αφτ ψιθυρζει.

Ο αινιος νεμος τα μτια πικρζει

Και βλπουν μονχα το αμα που τα βλφαρα βφει,

Η τρομερ του πορφρα σκοτεινιζει τα φτα και τα εδφη.

που πρα βαδζει να ζευγρι, μλλον τρεκλζει

Κι οι δυο στενζουν... Η γη τους μαυλζει

Τα κορμι τους κλονζονται, ακμη παλεουν

Απ' την μμο που το σμξιμο κβει να γλιτσουν γυρεουν

Η αγπη τους μως σε λγο πεθανει...

Η ανσα τους μνο ανυπτακτη μνει,

Η ψυχ που πιστεει τι τχα μ' λλη ψυχ ανασανει

Αλλ συ, ακριβ μου πηγ, γνωρζεις καλ τι συμβανει

Τι καρπ ττοιες μαγεμνες στιγμς πντοτε βγζουν!

Γιατ, ταν οι ερωτευμνες καρδις ησυχζουν

ταν εναι πια με ηδον χορτασμνες

Κι ταν οι δυο εραστς χωριστον, βλπεις τι μαραμνες

Οι μρες τους εναι μσα στο ψμα

Τι τρυφερ ο νας του λλου πνουν το αμα!

Σε λγο, πνσοφο κμα μου, πιστο, πντοτε διο,

Αυτος τους τρελος που τον ρωτα εχαν πιστψει για πιστ κατοικδιο

Ο χρνος τρα προς τα βρχια σου σρνει πικρ να στενζουν!

Με τα βματα τους εκε τις μνμες μετρον που συνζουν...

Μπρος στις χθες σουφορτωμνοι σκις και ωχρτη

Πετρωμνοι και βαθι πληγωμνοι απ τ' ουρανο την πολλ ωραιτη

Που κρατ και θυμζει των παλιν ημερν τους τη λμψη,

Εκε πρα ζητον, στα ωραα που χουν χαθε, την ανπαψη.

«Αυτ εκε η γωνι στη σκι ταν δικ μας, πσο συχη

«Το κυπαρσσι αυτ η αγπη μου πσο το λτρευε, με τ ψυχ»

«Απ 'δω μας εδρσιζε η ανσα της θλασσας πρα

Αλμονο τρα! Και τα τριαντφυλλα εναι πικρ μες στον αγρα...

Λιγτερη πκρα φρνει ο καπνς, η οσμ,

Απ' τα φλλα που σπονται σε βρχου σχισμ!...

Τους πνγει αυτς ο αρας, δεν ξρουν στ' αλθεια αν περπατον

Με τα πδια τους τρβουν την απελπισα που ζουν...

Το βδισμα τους πτε αργ πτε γργορο, πως οι σκψεις,

Που περνον στο κεφλι τους, σαν πληγς και σαν τψεις!

Το χδι κι ο φνος στα χρια τους μπλκονται

Η καρδι τους πει να σπσει, που κι αν τρα πορεονται.

Ωστσο παλεει, κρατει μσα της λγη ελπδα.

μως στο πνεμα τους καμι ηλιαχτδα.

Εναι λαβρινθος, εναι κατρα!

Η τρελ μοναξι τους δια με πνου γλυκι συμφορ

Ξεγελ το παρν η μυστικ ακο τους

Παντο ξεθβει φωνς που ποθε η ψυχ τους.

Τποτε δε γλιτνει απ' την απλυτη δναμη των δικν τους ονερων

μως οτε ο λιος δεν μπορε να νικσει το μηδν των απερων!

Στο χρυσφι μσα το βλμμα τους κι αν γυρν.

Εναι μαρο, με τα δκρυα του τον δη κερν,

Τον ποθε πιο πολ κι απ' λη της μρας τη χρη!

Και στο σμα αυτ, απ' που ο ρωτας τα πντα χει πρει

Και που η ψυχ με τη βα στκει λλο,

Καει σα φιλ να σφοδρ μυστικ και μεγλο...

μως εγ, Νρκισσε μου ακριβ, δεν χω απορα

Παρ μνο για τη δικ μου ουσα·

Κθε λλος χει για μνα καρδι γεμτη μυστρια.

Κθε λλος εναι για μνα απουσα.

Κορμ μου κυραρχο χω μνο εσνα!

Ο πιο ωραος θνητς πς ν' αγαπσει λλο καννα...

Γλυκς, χρυσαφνιος, δεν εναι σαν εδωλο πιο ιερ

Απ' λο το δσος που χνεται με τον καιρ

Κι ας εναι ζωσμνο απ τσα πουλι και ουραν;

Δεν εναι σα δρο πιο θεκ απ κθε κρουν,

Κι η μρα που σβνει ποιον λλο σκοπ

Υψηλτερο χει απ' το να φρνει στα μτια μου τ' ωραο μου πρσωπο;

Ας αρχσει λοιπν μεταξ μας η γλυκι ανταπδοση.

Αδελφ μου ομφωτε, απ σιωπ κι απ κσταση!
Της ψυχς μου ω τκνο και των κυμτων, δξου αυτν τον χαιρετισμ

Του καθρφτη αμθητο χρυσωρυχεο, μοιρσου μαζ μου τον κσμο!

Η τρυφερτητα μου σε σνα προστρχει

Μεθ με τον πθο που μνο χορτανει μ' ,τι δεν χει!

Με τις ευχς μου πς μοιζεις εσ απαρλλαχτος!

Απαλς πσο δεχνεις, δχως λλο ανγγιχτος.

Εσαι φως, μνο φως, εσαι η μια μνο πτυχ

Απ ναν ρωτα ποναι νωση αδναμη, ψυχη!

Δυστυχς εναι η δια η νμφη που μας χωρζει!

θα μποροσε κανες εκτς απ δκρυα κτι λλο πια να ελπζει;

Τι ωραους κινδνους θα μποροααμε οι δυο μας να προτιμμε!

Μαζ δχως φβο να λαχταρμε.

Οι δυστυχες μας σα χρια, σα δχτυλ,α, σφιχτ να πλεχτον,

Οι σιωπς μας τα δια νειρα να ονειρευτον,

Η δια νχτα να κλαει στα μτια μας με σπαραγμος.

Να στηθοδερνμαστε με τους διους πικρος στεναγμος

Να σφγγουμ' οι δυο μας την δια καρδι πρθυμη μνο εμς ν' αγαπσει...

Επιτλους αρνσου αυτ τη σιωπ, γυρεω απντηση,

Νρκισσε μου σκληρ, ωραε κι απρσιτε ρωτα.

Την ομορφι μου κρατς, τη νμφη, αν θες, ρτα...

III

...Αυτ το καθριο κορμ ραγε ξρει πσο πολ με ταρζει;

Απ τι βθη ξεκιν η ορμ σου που τα σπλχνα μου σφζει,

Ω ερημτη εσ της αβσσου χωρει ο νους

Πως εσαι τρα στα σκοτειν, εσ που χεις πσει απ' τους ουρανος;

Εσαι το κσμημα του λυπημνου μου πθου,

να χαμγελο που τολμ να χαρζει στο κντρο του ζφου,

Τσο ακριβ, λεπττατο τσο, που τρμω μη σβσει,

Αν τυχν η καρδι μου κτι λλο ελχιστο επιθυμσει!

Ποια πνο σ' ανεβζει στο κμα, ψυχρ μου, ωραο τριαντφυλλο!

Αγαπ... Αγαπω!... Ποιος θα μποροσε, λοιπν, ν' αγαπ κτι λλο

Παρεκτς το γλυκ εαυτ του;

Μνον εσ κορμ μου, κορμ, ω αγπη των κρων.

Με φυλς και με βγζεις απ' τα νχια των κρων νεκρν.

Μια προσευχ μες στη σιωπ τρα απ μας ας ακουστε

Μια προσευχ στους θεος που απ' την τση αγπη χουν συγκινηθε

Γι' αυτ η μρα με εντολ τους μες στο λυκφως χει σταθε!...

Εθε, ω 'Αρχοντες ευτυχισμνοι, που θερμ συνισττε της πλνης το χδι

Η λμψη απ' το ρδο το σμαργδι

Το σκπτρο απ' τα νειρα που σεις κραττε να αναλβει

Εθε αγν και δια με πνεμα καθριο που αναπαει

Ψηλ στο στερωμα να με προσμνει

Και μσα εκε με την αγπη μου νβρω κλνη στρωμνη

Εθε να βγεις απ' της νμφης το κρο πλευρ

Κοιτζοντας με στα μτια, τον εαυτ μου τσι να βρω,

Μες στη ζω μου τρυφερ η μορφ σου να γερει,

Να σ' αγγξω επιτλους!... Το γλυκ σου κορμ σαν τη γρη

Να με τυλξει, απ κθε καρπ, απ κθε γυνακα, πολ πιο αγν...

μως εναι απ πτρα σκληρ ο νας, που εγ τριγυρν.

που ζω... Γιατ απ' τα χελη σου εγ ζω, αν τι ζω πω!...

Κορμ μου, ακριβ μου κορμ, ο νας μου εσαι, ω,

μως γιατ μου κρατς μακρι το δικ μου θε...

Αν γαληνψω το στμα σου, μ' να φιλ μου θα πιω

Κθε φραγμ που μας χωρζει απ' την υπρτατη παρξη,

Αυτ την ντρομη, συνεσταλμνη και μοιραα απσταση

Σε μνα ανμεσα και το νερ, στην ψυχ μου ανμεσα και τους θεος.

Αντο... Νιθεις και συ αυτος τους μριους χαιρετισμος;

Γρω μας τρμουν, αρχζουν ταρζονται και οι σκις!

να δντρο τυφλ με τα κλαδι του σφιχτ αγκαλιζεται, δες,

Της ψυχς του γυρεει το δντρο που χνεται σως...

Η ψυχ μου και μνα χνεται, να, στο δικ της γριο δσος.

Εκε που η νταση ξεπερνει τα μτρα...

Η ψυχ, η ψυχ μελανφθαλμη, αγγζει τα τρταρα

Μεγαλνει, απλνεται, μως στο τποτε πντα περν...

Στο θνατο ανμεσα και τον εαυτ της, Θε μου, τι βλμμα γυρν!

Θεο! Της γιας ημρας τ' απομεινρια,

Στης επρατης μορας το δρμο τραβον δχως χνρια·

Γκρεμζονται μσα στης βυθης μνμης την κλαση

Αλμονο! Ω θλιο σμα, μην αποφεγεις την νωση...

Σκψε... φιλσου. Συγκλονσου ως της παρξης σου τα γκατα!

Ο απρθητος ρωτας που ρθες εδ να μου τξεις με κλματα

Σαν γριο ργος, περν, σπαρζει τον Νρκισσο, φεγει...

            Μιλ Ο Νρκισσος 

                                                                         narcissae placandis manibus

Κρνα, λυπημνα αδλφια μου, πεθανω

Απ ομορφι και προς την αθα γμνια σας πηγανω

Και προς εσνα, Νμφη, ω Νμφη, Νμφη της πηγς

ρχομαι κλαγοντας, δκρυα προσφρω της σιγς.

Μια γαλνη απραντη με κρατει μα εγ τη νιθω σαν ελπδα τρελ.

Η φων των πηγν λο αλλζει και για τη νχτα μου μιλε-

Ακοω τη χλη, τ ασημνια, να μεγαλνει στην για σκι,

Και το φεγγρι, με τον καθρφτη του, πιστο πλι

Ψχνει ως μσα στης σωπασμνης πηγς τα μυστικ.

Μα εμνα η καρδι μου μες στα καλμια μ' χει ριγμνο,

Απ τη θεα ομορφι μου αργ να πεθανω!

Το μαγεμνο νερ μονχα μπορ ν' αγαπω

Και τα χαμγελα, τα τριαντφυλλα λο ξεχνω.

Τη μοιραα σου λμψη τρα ας θρηνσω,

Τ γλυκ, τ θανσιμα, ω πηγ, σ' αγκλιαζω,

'Αραγε ποιον, εσνα τα μτια μου εγ να μισσω

Που την εικνα μου χω πιε σα φαρμκι και γοργ παρακμζω.

Αλμονο! Τ μταιο εδωλο, τ δκρυα παντοτιν!

Μες απ δση γαλζια κι απ' τ' αδελφο μου περν

Την αγκαλι, μια λμψη αχν σαν ρα ακραου δισταγμο,

Κι ιδο ο νυμφος προβλλει ολγυμνος απ' του φωτς τα συντρμμια

Στο νερ σχεδιζεται μα ψη πνιγμο...

Δαμον μου ωραε, ψυχρ και απρσιτε, πως τ' αγρμια!

Στο νερ το κορμ μου απ κρα δροσι καμωμνο κι απ σελνη

Μορφ μου υπκουη κι μως σκληρ στων ματιν τη γαλνη

Τα χρια μου απλνονται σαν κρνα αθα κι ευγενικ!...

Η ικεσα αυτ πς τα κορασε τσι σκληρ

Και πρακτα πφτουν στα φλλα επνω και στα μαρα νερ!

Μταια κρζω, οι θεο δεν χουν ονματα, τα κρατον μυστικ.

Χαρε, ανταγεια που σβνεις στο συχο κμα,

Νρκισσε... και τ' νομα σου ακμη γλυκανει

Την καρδι σαν ευωδι. Φυλορροε και πηγανει

Μαζ σου στο θνατο η τριανταφυλλι να ρδινο μνμα.

Στμα μου, γνε η τριανταφυλλι, γνε το φιλ

Που μια μορφ λατρεμνη τη γαληνεει αγλι,

Γιατ η νχτα ανσυχη φεγει ξαναγυρν

Και με λγια μισ μιλει στα φλυπνα νθη.

Το φεγγαρκι με της μυρτις γλεντει τα πθη.

Κτω απ' τα μρτα αυτ τα νεκρ, ο ερωτς μου ξαγρυπν

Για σνα δστυχο κορμ που νθισες μνο για τη μοναξι

Για τον καθρφτη αυτν στο δσος βαθι που σε κοιτει μ' ακαταδεξι.

Απ' τη ζω σου μταια φεγω μακρι,

Ολονα ο χρνος μας ξεγελει με ψετικα δκρυα

Και με κρυμμνη χαρ μας προσπερν.

Χαρε, Νρκισσε... Ιδο το λυκφως, καιρς να πεθνεις!

Με το στεναγμ, ω καρδι μου, τ ζω να σημνεις,

Με τη φλογρα θαμμνη στα ουρνια πς να ποιμνεις

Το κοπδι των χων της λπηςπου περισσεει.

Αλλ στο θανσιμο κρο, που μλις φγγει τ' αστρι,

Προτο η ομχλη σα μνμα σκεπσει τα μρη,

Κρτα καλ το φιλ μου που ανογει τα δατα λα!

Γιατ η ελπδα μονχα συντρβει τα κρσταλλα.

Ας με πλανψουν λοιπν τα νερ, ας με προυν στην εξορα

Ας γνει η ανσα μου αυλς ρια

Κι ας μου κρατσει κι εμ η μουσικ κπου μιαν κρη.

Φγε, επιτλους, ω παρξη θεα και ταραγμνη!
Και συ φλογρα συνδεψε τον συγκινημνη
Βρξε παντο το φεγγρι μ' ασμι και δκρυ.

       Μετφραση: Βαγγλης Κσσος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers