Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Σιούφτα Ελένη-Αριάδνη: Στου Μικρού Θεού Το Σπίτι

 

                                       Βιογραφικό

Y
πάρχω εδώ κι 29 χρόνια.

Με την ποίηση ασχολούμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με μολύβι.

Το πρώτο μου ποίημα ήταν για μια γάτα που δεν είχα.

Έχω εκδώσει μια ποιητική συλλογή που για να τη διαβάσει κάποιος πρέπει να έχει γερό στομάχι κι έχω κερδίσει βραβεία για θεατρικά έργα που σκονίζονται σε ράφια γνωστών Κυπρίων θεατραρχών οι οποίοι αγαπούν το θέατρο και δίνουν ευκαιρίες σε νέους συγγραφείς.

Η καινούρια μου δουλειά είναι ό,τι άσκημο κι ό,τι όμορφο, έχει ανακυκλωθεί μέσα μου και σ αυτή, ταλαιπωρείται πολύ ο Θεός μου, οι λέξεις, οι σιωπές.

Πηγές έμπνευσης είναι η φωνή του Παντελή Θαλασσινού, η θάλασσα του Ελύτη, εκείνα που δεν έμαθα όσες φορές κι αν τα έκανα θάλασσα, οι άνθρωποι που έχασα, οι άνθρωποι που με βρήκαν, οι ατέλειωτες αναμονές, οι αχρείαστες υποθέσεις, ο Νίτσε , το "Δέντρο" κι  η υπομονή της μάνας μου.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Στου Μικρού Θεού Το Σπίτι

Σ' ένα σπίτι φωτισμένο,
που δεν ξέρει ο καιρός

μ' έν' αστέρι δακρυσμένο,
μένει ο μικρός Θεός

Στου μικρού Θεού τον κήπο,
στα γαλάζια χώματα,

σαν παιδί ο χρόνος παίζει,
με τριμμένα γόνατα

Όποιος ξέρει ν' αγαπάει

δίχως να ξοδεύεται

Στου μικρού Θεού το σπίτι,

μένει κι ονειρεύεται

Στου μικρού Θεού το σπίτι,
σβήστηκαν τα ονόματα,

που τον έρωτα ρημάξαν,
μες στα χαρακώματα

Τις μικρές του νου κορνίζες,
τις στιγμές που ζήσαμε

Στου μικρού Θεού το σπίτι,
να χαθούν αφήσαμε,

Όλοι αυτοί που την αγάπη,

μες στις λέξεις ψάξανε

Στου μικρού Θεού το σπίτι,

ήρθανε και κλάψανε

      Το Εργόχειρο

Στου παραδείσου τη γωνιά,

στ' άσπρα σκαλοπατάκια,

έκαν' εργόχειρο ο Θεός,

τα δυο σου τα ματάκια

Του 'φερε γαλανή κλωστή,

ένας μικρός σπουργίτης

και κέντησε στο βλέμμα σου,

τη θάλασσα της Κρήτης

Έβαλε μες στο κέντημα,

άσπρα τ' Ολύμπου χιόνια,

κι απ' του Οδυσσέα την καρδιά,

τα δέκα μαύρα χρόνια

Στα γυριστά ματόκλαδα,

κέντησε ανθούς και νάζια,

απ' των ματιών σου τα όμορφα,

να κρέμονται περβάζια

Παίζαν οι αρχάγγελοι βιολιά,

σαντούρια τ' αγγελάκια,

έτσι όπως σέρναν το χορό,

κλωστές και βελονάκια

Ευλογημένο δίστρατο,

θα 'ρθω να σε γυρέψω,

καλογεράκι της χαράς,

μέσα σου θ' ασκητέψω

               Απάτητες Στεριές

Με τ' όνομά σου κέντησα σταυρό για τον καημό μου

Μες στην καρδιά τον κάρφωσα ν' αγιάσει τ' όνειρό μου

Ευλαβικά προσκύναγες κάθε που με πονούσες

Ποτέ σου δεν μ' ανάστησες κι ήξερες πως μπορούσες

Είναι κάτι γραμμές,
απάτητες στεριές

Στη θάλασσα του γέλιου σου ριγμένες

Είναι κάτι στιγμές,
αβάφτιστες πληγές

Στα μάτια του Θεού συχωρεμένες

Τόση απονιά, πώς χώρεσε, πες μου, μέσα στη γη σου;

Πώς η φυγή σου φύτεψε δεντρί μες στην ψυχή σου;

Δεν σου ζητώ παρηγοριά, γιατί θα την πληρώσω.

Ποτέ δεν με συγχώρεσες που σ' αγαπούσα τόσο.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers