Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Χατζόπουλος Σεραφείμ: Κάτι... 'Αλλο!

 

       Εικόνες Τρόμου

Βαγδάτη. Μεσάνυχτα Σαββάτου.

Η ζωή κομματιασμένη και πάνω της

η σφραγίδα του Θανάτου:
Γιου Ες Έι

Σιδερένια πουλιά φτεροκοπούν βουίζοντας

στον μαύρο ουρανό της ρημαγμένης πόλης.

Που και που οι Πέρσιγκ και Κρούζ

δοκιμάζουν την καταστροφική τους δύναμη.

Οι σειρήνες παίζουν το νεκρικό τους σκοπό.

Μια μάνα μαδιέται στο σκοτάδι.

Νεκρά και τα δυο της αγγελούδια!

Ένας Βεδουίνος κρατά στο χέρι του

το κομμένο χέρι του αδερφού του.

Ένας άλλος, ένα φύλλο λαμαρίνας

κατακόκκινο από το αίμα του δικού του αδερφού.

Ασθενοφόρα τρέχουνε σφυρίζοντας.

Γυναίκες μαυροντυμένες ουρλιάζουνε

στα ερείπια των σπιτιών τους.

Φωνές και βόγκοι βγαίνουν απ' τα χαλάσματα.

'Ανθρωποι σκάβουν με τα χέρια τις πέτρες.

Κάποιος άνδρας ξεπροβάλει με σπασμένο κεφάλι.

Είναι ζωντανός! Το δεξί του χέρι συντριμμένο.

Με τ' άλλο σχηματίζει το σήμα της Νίκης

και φωνάζει σφαδάζοντας από τον πόνο:

"Ο Αλλάχ είναι Μεγάλος".
                                                                                         1/4/'03

                     (απόσπασμα από το προσωπικό μου ημερολόγιο)

   ...Σήμερα 5 Απρίλη 2003 μέρα Σάββατο κι ώρα 23.45 πριν κοιμηθώ ετοιμάζομαι να διαβάσω οτιδήποτε δεν έχει σχέση με πόλεμο.
    
Αυτή την ώρα για χιλιοστή και παραπάνω ίσως φορά, ξαναβομβαρδίζεται η Βαγδάτη. Όχι η Βαγδάτη του Σαντάμ Χουσεΐν αλλά η Πόλη των Ιρακινών, η Βαγδάτη όλου του κόσμου. Η Πόλη με τις χίλιες και μία νύχτες. Μακάρι αυτοί οι πύραυλοι κι οι μπόμπες να καταλήξουνε τελικά στα κεφάλια του Μπους και του Μπλερ. Ο χρόνος θα το δείξει...


                                          Παιδί Της Βαγδάτης


             Απέραντη Μοναξιά

Κύμα που παίζεις χαρωπά με τους αφρούς σου,
   συντρόφεψε αδερφικά τη μοναξιά μου,

      γιατί στ' αλήθεια κι η σκιά μου

       το μονοπάτι μου περιφρονεί!

             Φθινόπωρο 1963 (τότε 19 χρονών)   

     Τσάγεζι  (και τώρα Στόμιο) Λάρισας

εκεί που έζησε «Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ» του Καρκαβίτσα

       Ατομικό Συμβόλαιο

Μην ακυρώνεις το Συμβόλαιο.

Όχι πως έχει καμιά αξία αλλά θα χαθούν οι σφραγίδες

τα χαρτόσημα και οι πολύ ωραίες υπογραφές!

Το ξέρεις όμως πως η δέσμευση είναι δέσμευση.

Την επιβάλουν οι κοινωνικοί κανόνες συμβίωσης.

Γραπτοί κι άγραφοι νόμοι. Κώδικες απαράβατοι.

Έτσι πνίγεσαι μέσα στα άπειρα πρέπει

κι εκείνο το άτεγκτο "εθιμικό δίκαιο".

Υποχρεώσεις και ζυγοί σου συνθλίβουν το στήθος.

Εσύ μπορεί να επιθυμείς να είσαι ελεύθερος.

Και ποιος λογαριάζει τη βούλησή σου;

Εκτός αν θέλεις να σ' οστρακίσουν στο περιθώριο.

Να σε διαγράψουν απ' όλους τους ονομαστικούς πίνακες.

Έχει όμως και αυτό τη γοητεία του!

Να υπάρχεις και να μην υπάρχεις.

Να μην σου το αναγνωρίζουν όλοι οι άλλοι.

Να είσαι ο ένας, που τόλμησε να πατήσει τα ειωθότα.

 

Μπορεί άλλωστε αυτή σου η στάση να βρει και μιμητές...

Γι' αυτό μην ακυρώνεις το Συμβόλαιο.

Αυτό που συμφώνησες με τον εαυτό σου.

Όλα τ' άλλα, πίστεψε με, δεν έχουν καμιά αξία.

Ούτε τα χειροκροτήματα και οι παραδοχές.

Σημασία έχεις μόνο εσύ κι ο ήλιος που σε βλέπει.

Κι όταν έρθει η αναπόφευκτη ώρα του απολογισμού,

θα έχεις την ικανοποίηση να πεις πως ΕΖΗΣΑ

κι είδα κι άκουσα και γεύτηκα κι οσφρίστηκα

και δοκίμασα κι άγγιξα, όσα ήθελα εγώ.

Μόνον έτσι θα 'χεις το δικαίωμα να επιλέξεις τη συνέχεια

και να βρεθείς όπου θέλεις. Στους κήπους ή τα βάραθρα,

ατενίζοντας με τα ορθάνοιχτα μάτια της ψυχής σου

περήφανα κι ελεύθερα αυτά που έχεις διαλέξει.

                                                                              21/12/04

Περί Παρασίτων Ο Λόγος

Ο εντιμότατος κύριος Ν.

φόρεσε το καινούριο του Αρμάνι,

ασορτί με το ευγενές χαμόγελο

και μπήκε υψηλόφρων στον κόσμο των εντόμων.

Με εστραμμένη την προσοχήν

στα απαστράπτοντα υποδήματά του.

Δεν χαιρετά, δεν ομιλεί, δεν βλέπει.

Επιθυμεί μόνον να τον βλέπουν.

Να φεύγουν απ' εμπρός του

ως στίφος τρομαγμένων στρουθίων.

Να τον χαιρετούν με βαθείαν υπόκλισιν.

Είναι ο Πολύς, ο Ένας κύριος Ν.

Μέσα εις την κενή του κάψα

έχει μόνον μάρκας ακριβών αυτοκινήτων,

ονόματα ευγενών κυριών

και δεκάδα υψηλών προσώπων.

Δεν ηξεύρει τίποτε περί Πλάτωνος,

Ιπποκράτους, Νεύτωνος και Αϊνστάϊν.

Δεν γνωρίζει τις λέξεις: άνθρωπος,

εργασία, πολίτης, δημοκρατία και υποχρέωσις.

Αντ' αυτών γνωρίζει καλώς

τις λέξεις κέρδος, απόδοσις, ρουλέτα

κύκλωμα, ταξίδιον και αυταρέσκεια.

Ίσως και όλας τας συνωνύμους των.

Ο γράφων γνωρίζει καλά τον Καιάδα,

την λαιμητόμον του Ροβεσπιέρου,

την ρήσιν του Παύλου και του Μαρξ:

"Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω"

και του Ιησού δια την "άσυκον συκήν".

                                                                24/6/05

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers