Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Σταυροπούλου Πόπη: Ιδιοσυγκρασίες...

 

                        H Μεταμόρφωση... όχι του Κάφκα

     Πόσα χρόνια με γύρισε πίσω το όνομα του στο μικρό μονόστηλο της εφημερίδας:
   «Κατά την διαδικασία διεξαγωγής των συνεντεύξεων για την πρόσληψη σε δημόσιο οργανισμό, από απόγνωση ένας από τους υποψηφίους σχεδόν ξυλοκόπησε μια απλή υπάλληλο. Θεώρησε ότι η γραφειοκρατική συμπεριφορά της ήταν αφορμή για την απόρριψη του. Το γεγονός κατέγραψαν δημοσιογραφικές κάμερες που βρίσκονταν εκεί για να καλύψουν την άφιξη του υπουργού εργασίας».
     Νικόλας Τσαλαβρίδης του Γεωργίου από τον Παλαμά Καρδίτσας.  Σίγουρα αυτός είναι. Έχω να τον δω δέκα ολόκληρα χρόνια. Από τη μέρα που απολύθηκα από τον στρατό και τον άφησα πίσω στο φυλάκιο στη κορφή του βουνού της Καρπάθου. Τον έχω μέσα μου πάντα σαν μια πολύ γλυκιά ανάμνηση. Από τα πιο τίμια παιδιά που συνάντησα στο στρατό. Πάντα μετρημένος. Διατύπωνε τις απόψεις του διαλέγοντας τις λέξεις προσεκτικά και πάντα έβαζα στο τέλος της σκέψης του ένα καλοφτιαγμένο ερωτηματικό. Το πέμπτο παιδί αγροτικής οικογένειας που δεν είχε να του προσφέρει απλόχερα. Αγαπούσε την επαφή με τη γη. Τους δέκα μήνες που έμεινα στο φυλάκιο όλα είχαν γύρω ανθίσει με τη φροντίδα του. Είχε φτιάξει ακόμα και λουλουδόσπιτα για να τα προστατεύει.
     Όλοι ξέραμε πως μπορούσαμε να στηριχτούμε πάνω του είχε το χάρισμα της εξομολόγησης. Ορισμένοι άνθρωποι είναι πολύτιμοι για την ικανότητα τους ν' ακούνε. Του τα λέγαμε όλα για τους έρωτες μας, για τα λεφτά και τις ανέσεις που λείπανε. Σε όλες τις κρίσιμες στιγμές ήταν η φωνή της λογικής. Έδινε λύσεις χωρίς να το παίζει αρχηγός. Το ένστικτο του τον έκανε να αναγνωρίζει την βαρυθυμία και το μπούχτισμά μας και έβρισκε κάτι δημιουργικό να κάνουμε. 'Αλλοτε να μαγειρέψουμε κανένα πιο πρωτότυπο φαγητό με τα μέσα που διαθέταμε. 'Αλλοτε διαγωνισμούς για το καλύτερο ανέκδοτο ή τη πιο χαζή ιστορία. Εκείνος δεν γελούσε εύκολα. Όμως το χιούμορ του που έδειχνε μια μεγάλη ευφυΐα, μας έσωζε κυριολεκτικά. Δεν τον άκουσα ποτέ να παραπονιέται για κάτι και στις αγγαρείες ήταν πρώτος. Το έβρισκε θεραπεία. "Η αδράνεια", έλεγε, "σκοτώνει το μυαλό και τον άνθρωπο κι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα".
     Όταν είχε ευκαιρία απομονωνόταν και διάβαζε. Κάποια μέρα τον πλησίασα και τον ρώτησα, τί διαβάζει με τόσο ζήλο.
 -"Θα δώσω εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο" μου είπε. Και δίπλα στα βιβλία του είχε ένα σπιρτόκουτο που μάζευε τα ματοτσίνορα του που μαδάγανε από την προσπάθεια που κατέβαλε για να μάθει μαθηματικά και φυσική μόνος του. Στο τέλος μου φαίνεται πως το κουτάκι θα είχε γεμίσει.
     Μια φορά θυμάμαι να τον είδα πραγματικά θυμωμένο μετά από ένα γράμμα που είχε πάρει. Μόλις το τέλειωσε, από την οργή του αναποδογύρισε καρέκλες και τραπέζια. Κλώτσαγε κι έβριζε. Ένας Νικόλας αγνώριστος. Δεν τόλμησε κανείς να πλησιάσει και να ρωτήσει. Την άλλη μέρα μας ζήτησε απλά συγνώμη. Απ' ό,τι κατάλαβα από κάτι μισόλογα, μάλλον η οικογένεια του έχασε το πατρικό του σπίτι από ένα δάνειο που δεν είχε να το πληρώσει. Γύριζε για μέρες με το βλέμμα χαμένο. Μετά διέκρινα μια τρομερή αποφασιστικότητα.
 -"Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί η ζωή μου", μου είπε, "όμως δεν θα επιτρέψω σε κανένα να παίξει άλλη φορά με την αξιοπρέπεια μου. Και να το ξέρεις, τα χρήματα δεν τα έχω καθόλου σε εκτίμηση όμως είναι το διαβατήριο για να σε σέβονται. Νόμιζα πως είναι η εργατικότητα κι οι αξίες αλλά έκανα λάθος".
     Αναρωτιέμαι πάλι ο ίδιος θυμός να τον έκανε να στρέψει την οργή του σε μια απλή υπάλληλο μιας δημόσιας υπηρεσίας; Πάλι η θιγμένη αξιοπρέπεια; Ποιός ξέρει...

     Είμαι το πέμπτο μέλος της κρυφής δημοσιογραφικής ομάδας του Λάκη Γαριφαλόπουλου. Το Νικόλας το έχω παρατήσει εδώ και πέντε χρόνια. Σήμερα είμαι Νικ. Πολύ πιο σικ. Είμαστε  περισσότερο πειραματόζωα παρά δημοσιογράφοι. Κάθε αποστολή μας, οδηγεί και σε μια δήθεν τρομερή αποκάλυψη. Εμείς πληρωνόμαστε αδρά για να βάζουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο, να ρισκάρουμε και κυρίως να παίζουμε τους κατάλληλους ρόλους. Με κρυμμένες κάμερες και μικρόφωνα, έχουμε πάρει αδιάψευστες μαρτυρίες από χρηματισμούς, κλοπές, νοθείες, εγκλήματα και βιασμούς. Είμαστε οι «εκδικητές του καλού». Τα χρήματα από τη συγκεκριμένη επαγγελματική δραστηριότητα αντιστοιχούν σε τρεις κανονικούς μισθούς, ενός καλοπληρωμένου στελέχους μιας ιδιωτικής επιχείρησης. Μου επιτρέπουν να έχω ένα σπίτι αρκετών τετραγωνικών, καλό αυτοκίνητο, ντύσιμο κι αποδοχή. Από τότε που η οικογένεια μου έχασε τα πάντα από έλλειψη χρημάτων αποφάσισα να μην επιτρέψω ποτέ σε κανένα να μας το ξανακάνει.
     Ναι! ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν με νοιάζει που έχασα τον εαυτό μου. Στο ταμείο αισθάνομαι κερδισμένος. Τελικά η θέση σου, προσδιορίζει τις απόψεις σου κι όχι οι απόψεις σου τη ζωή. Πέρασε η εποχή που ήμουν ρομαντικός και νόμιζα πως ο κόσμος μπορεί ν' αλλάξει. Μόνον εγώ άλλαξα. Είχα να διαλέξω ανάμεσα στο εγώ με τις ιδέες μου και την κακομοιριά μου ή τον κυνισμό, το εφικτό και την καλύτερη ζωή.
     Κάθε αποστολή μας απαιτεί συμμετοχή. Πρέπει να είμαστε πειστικοί. Να μοιάζουμε μ' εμπόρους λευκής σαρκός. Οι βιασμοί που γίνονται μπροστά μας πρέπει να δείχνουμε ότι μας καβλώνουν. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι κι αλήθεια. Ο παραλίγο ξυλοδαρμός της υπαλλήλου στη δημόσια υπηρεσία ήταν μέρος του παιχνιδιού. Έπρεπε να φανώ πραγματικά νευριασμένος κι εκτός εαυτού. Οι υπόλοιποι της ομάδας ήταν στημένοι μες στο χώρο και τράβαγαν αντιδράσεις για να πουλήσουν καλύτερα τα πλάνα μας.
     Σε συνθήκες πίεσης οι άνθρωποι αντιδρούν αυθόρμητα και για να προστατευτούν, μιλάνε και δίνουν ο ένας τον άλλο. Αν δεν υπήρχε κανένας να τη προστατέψει θα την έδερνα κανονικά. Δεν είχα κανένα ηθικό ενδοιασμό. Δεν καταλαβαίνω και τους άλλους που έχουν. Ποιός είναι αυτός που καθορίζει ποιο είναι το αθώο θύμα; Η εν λόγω κυρία δεν έφταιγε για το κόψιμο μου από την συνέντευξη. Απλή μεταφορά φακέλων έκανε. Όμως κι αυτή είναι το ίδιο ένοχη με όλη τη κοινωνία. Δουλεύει μέσα σ' ένα σύστημα που ανέχεται την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι και μάλιστα το ντύνει με αξιοκρατικές διαδικασίες.
     Όσο ήμουν μέσα για τη συνέντευξη το έμπειρο μάτι μου είδε τις ξεχωριστές λίστες. Κανένας κακομοίρης που έχει πραγματικά ανάγκη δεν θα πάρει τη δουλειά. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να θυμώσω λοιπόν. Σε μια στιγμή τα είδα πραγματικά κόκκινα. Και να σας πω... είναι και μια γλυκειά εκδίκηση αυτή...
     Αυτό τον θυμό μου εγώ τον πληρώθηκα!

                                        Miss Dictionary... 

συνεδρία 1

 -"Καλώς ήρθατε κυρία Στεργίου. Η συμμετοχή σας στην ομάδα μας, δημιουργεί ιδιαίτερες προσδοκίες για την καλύτερη αντιμετώπιση ορισμένων ας πούμε πολύ ξεχωριστών περιστατικών".

 -"Γεια σας, ευχαριστώ. Και για μένα η ανάγνωση ορισμένων φακέλων αποτελεί πραγματική πρόκληση".

 -"Πιστεύω πως θα έχουμε χρόνο να μιλήσουμε αναλυτικά για κάθε μια περίπτωση όμως θέλω γρήγορα να σας ενημερώσω πως περιμένω από λεπτό σε λεπτό την κυρία dictionary".

 -"Κυρία dictionary;;; Δε θυμάμαι να έχω δει σχετικό φάκελο".
 -"Καινούριο περιστατικό. Θα καταλάβετε".

     Πριν ολοκληρώσει τη φράση της ακούστηκε δειλό χτύπημα στην πόρτα. Μια μεγαλόσωμη, νέα γυναίκα μπαίνει στο δωμάτιο. Το ύφος της δείχνει βαριεστημένη διάθεση. Κάτι σαν 'να 'μαι πάλι εδώ να σπαταλήσω το χρόνο μου'.

 -"Καλησπέρα. (Χαιρετισμός για τις απογευματινές ώρες). Σας διέκοψα μήπως; Δεν έχετε τελειώσει; (Οδηγείτε κάτι στην ολοκλήρωση)"

 -"Κάθισε Κατερίνα. Η κυρία Στεργίου είναι συνεργάτης μας και θα είναι μαζί μας σήμερα αν δεν σε πειράζει..."

 -"Δεν έχω πρόβλημα. (Κάθε θέμα που τίθεται προς επίλυση)".

 -"Πώς είσαι; Έχεις αρχίσει να συνηθίζεις τα καινούργια σου φάρμακα";

 -"Ξέρετε, ήθελα να μιλήσουμε (Εκφράζομαι με τον προφορικό λόγο) γι' αυτό".

 -"Σ' ακούω Κατερίνα, πες μου τί σκέφτεσαι".

     Το μυαλό της προσπαθούσε ν' αποβάλλει την αναζήτηση της ετυμολογίας των λέξεων, είχε κουραστεί να σκέφτεται με αυτό τον τρόπο. Από τα επτά της χρόνια που ο πατέρας έφερε στο σπίτι και τους εικοσιτέσσερις δερματόδετους τόμους της εγκυκλοπαίδειας με τα χρυσά γράμματα απ' έξω, δεν είχε άλλη ψυχαγωγία από το να τους διαβάζει λήμμα-λήμμα και να τους αποστηθίζει με τη φωτογραφική της μνήμη. Στη συνέχεια άρχισε να την ενοχλεί η λάθος χρήση των λέξεων από τους άλλους και συνεχώς τους διόρθωνε από μέσα της. Και σήμερα στα εικοσιπέντε της δεν είχε άλλο τρόπο να σκέφτεται παρά αντιστοιχίζοντας την κάθε λέξη με την αντίστοιχη ερμηνεία ή πληροφορία που τη συνόδευε. Αυτό την έχει κάνει δυστυχισμένη. Όλοι πιστεύουν πως είναι αργόστροφη. 'Ατομο με ειδικές ανάγκες. Μέχρι να εκφράσει την άποψη της οι άλλοι έχουν προχωρήσει τη συζήτηση και μοιάζει συνεχώς ότι απαντά στην προηγούμενη ερώτηση. Έχει συνέχεια διαφορά φάσης. Έχουνε φτιαχτεί κι επαναλαμβανόμενα ανέκδοτα με τις μαλακίες που πετάει σε λάθος χρόνο, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους γνωστοί και φίλοι. Ανυπόφορη κατάσταση. Αυτό την οδήγησε σταδιακά να κλειστεί στον εαυτό της και τελευταία να ψάξει για βοήθεια από κάποιον ειδικό. Με τα χίλια ζόρια μπόρεσε να πει για πρώτη φορά αυτό που πραγματικά της συμβαίνει. Ακολούθησε μια περίοδος συζητήσεων με τους διάφορους ψυχολόγους-ψυχίατρους και χαζές αναζητήσεις των αιτιών που την οδήγησαν εκεί. Παιδική ηλικία, εσωστρέφεια, δύσκολη εφηβεία, πιθανή κακοποίηση. Τίποτα όμως δεν μπόρεσε να βοηθήσει, πραγματικά δεν είχε κάποιο παιδικό τραύμα που να κουβαλάει. Μόνο κείνο το ηδονικό ξεφύλλισμα της τριζάτης σελίδας της εγκυκλοπαίδειάς της. Το άγγιγμα κάθε νέας σελίδας ήταν αρχή ενός ταξιδιού. Ένιωθε έναν ολόκληρο κόσμο να κρύβεται εκεί μέσα και με κάθε λέξη ταξίδευε. Ναι, το γούσταρε αυτό το χάσιμο κι αν δεν υπήρχε αυτή η ασυνεννοησία με τους άλλους θα ήταν μάλλον ευτυχής.

 -"Τα χάπια (μικρού μεγέθους δισκία) που μου δώσατε με κάνουν να ξεχνάω (παύω να θυμάμαι) κάποιες λέξεις (διαδοχή φθόγγων που αναγνωρίζεται από τον ομιλητή ως δηλωτική συγκεκριμένης σημασίας). Νιώθω ακόμα πιο άσχημα (όχι αρεστά) γιατί στη θέση (ο χώρος που τοποθετείται κάτι) τους, βλέπω (αντιλαμβάνομαι μέσω της όρασης) λευκές γραμμές (το συνεχές ίχνος που χαράσσεται πάνω σε μια επιφάνεια κι έχει διάφορα σχήματα). Γίνομαι πραγματικά βλάκας (πρόσωπο που συμπεριφέρεται με ανόητο τρόπο). Αν αυτό επιδιώκετε (προσπαθείτε επίμονα κι εντατικά) το καταφέρατε"!
     Τα είπε δαπανώντας πάνω από ένα τέταρτο. 'Αρχισα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του προβλήματος της.

 -"'Ακου Κατερίνα. Ένας από τους στόχους των συγκεκριμένων χαπιών ήταν να αποδιοργανώσει κατά κάποιο τρόπο την μνήμη σου. Για να μπορέσεις σταδιακά να χρησιμοποιείς τις λέξεις αυτόματα. Δεν πρόσεξες κάποια μεγαλύτερη ταχύτητα στον τρόπο έκφρασης σου";

     Κουνήθηκε εκνευρισμένα στη θέση της. Η γλώσσα του σώματος έδειχνε ανησυχία κι ετοιμασία για επίθεση.

 -"Δεν σας είπα πως παρατήρησα (βλέπω με προσοχή) κι άλλη παρενέργεια(ανεπιθύμητη συνέπεια φαρμάκου) από τα γαμοχάπια σας. Στη σκέψη (μέρος της νόησης αναφέρεται στις λεγόμενες παραγωγικές λειτουργίες) μου, έχουν προστεθεί (καθιστώ κάτι, μέρος ενός συνόλου) κι άφθονες βρώμικες (αυτός που δεν είναι καθαρός) λέξεις που συνοδεύουν αυτά που λέω. Αυθόρμητα (πηγαία εκδήλωση) θα σας έλεγα τώρα, να βάλετε τα χάπια στον κώλο (κατώτατο άκρο του εντέρου από όπου βγαίνουν τα σκατά) σας".

 -"Δεν με παραξενεύει η αντίδραση σου. Αντιθέτως νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο. Ήδη έχουμε δυο στοιχεία που αλλάζουν τη συνήθη ροή τη σκέψης σου. Θα ήθελα να συνεχίσεις να παίρνεις την ίδια δόση και να ξαναμιλήσουμε σε δεκαπέντε μέρες από σήμερα".

 -"Γαμιέται (πηδιέται, χρήση όχι επίσημη) η ιατρική σου κι εσύ τον παίρνεις (κλασικά πόδια ανοιχτά και διείσδυση του αντρικού μορίου) …χμμ, χίλια συγνώμη θα δώσω μια ευκαιρία (περίσταση ευνοϊκή κατάλληλη για επίτευξη ενός σκοπού) αφού λέτε πως μπορεί να έχουμε κάποιο μαλακοαποτέλεσμα".

 -"Οκέι, την ίδια ώρα σε δεκαπέντε μέρες. Θέλω να καταγράφεις όλες τις μεταβολές που θα παρατηρήσεις να συμβαίνουν αυτό το διάστημα".

 -"Ευχαριστώ (αναγνωρίζω τη χάρη και την ανταποδίδω) γιατρέ και να ξέρετε πως είστε μια γαμιόλα (ανήθικη γυναίκα)".

     Το περιστατικό με είχε σοκάρει και ταυτόχρονα, είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Η συγκεκριμένη γυναίκα θα μπορούσε να έχει μια κανονική φυσιολογική ζωή. Παρακάλεσα τη διευθύντρια να μου δώσει τον φάκελο της και να κάνω εγώ την επόμενη συνεδρία. Κατάλαβα πως ανακουφίστηκε με τη πρόταση μου. Στο κάτω-κάτω δεν είναι κι ευχάριστο να σε λένε γαμιόλα ενώ κάνεις τη δουλειά σου. Παρολαυτά σκεφτόμουν πως οι βρισιές ήταν εύρημα της Κατερίνας για να αντιδράσει. Θα δείξει.

συνεδρία 2

     Τη περιμένω. Έχω μελετήσει το ιστορικό της. Εδώ και δεκαπέντε μέρες έχω προσπαθήσει να μπω στη θέση της. Αντιμετώπισα το πρόβλημα της σαν ένα παιχνίδι. Κάθε δεύτερη λέξη έψαχνα την ετυμολογία της. Παρατηρούσα τις αντιδράσεις των άλλων γύρω μου. Σε δυο περιπτώσεις είχα πραγματικό πρόβλημα. Όταν ήθελα να εκφράσω μια συναισθηματική κατάσταση κι όταν ήθελα να χαλαρώσω, να κάνω ελευθέρους συνειρμούς. Όταν θέλεις να πεις σε αγαπάω ή πονάω ή σε σιχαίνομαι και ψάχνεις την ανάλυση της λέξης χάνεις το βάθος του συναισθήματος. Το ίδιο κι αν θέλεις να αφήσεις το μυαλό σου να φανταστεί, να απογειωθεί. Η Κατερίνα κατά τη γνώμη μου, πάσχει από συναισθηματική αδράνεια κι έλλειψη φαντασίας. Έχει εγκλωβιστεί σ' έναν απόλυτα δομημένο κόσμο που κατηγοριοποιεί. Σαν να υπάρχουν διαφορετικά κουτάκια που μέσα κει υπάρχουν πληροφορίες που είναι αδύνατο να συνδυαστούν μεταξύ τους. Θέλω να διασταυρώσω τις σκέψεις μου συζητώντας μαζί της. Και βέβαια μόνο χάπια δεν χρειάζεται.

     Ακούω φωνές απέξω που διακόπτουν τον συλλογισμό μου. Ανοίγω την πόρτα. Μπροστά μου βλέπω μια Κατερίνα τελείως διαφορετική. Αγριεμένη. Με προκλητικά ρούχα, έντονα βαμμένα χείλη κι αλλόκοτο βλέμμα. Μόλις με βλέπει φωνάζει:
 -"Η άλλη καργιόλα θα παίξει μαζί μου σήμερα";
     Της κάνω νόημα μπαίνει στο δωμάτιο και κάθεται με τα πόδια ανοιχτά. Βλέπω πως δεν φορά εσώρουχο από μέσα. Περιμένει.

 -"Κατερίνα, χωρίς περιστροφές, θέλω να σου πω ότι δεν θεωρώ πως έχεις κάτι παθολογικό για το οποίο πρέπει να παίρνεις φάρμακα. Εμείς οι ψυχίατροι πολλές φορές απολυτοποιούμε την ευεργετική χρήση που μπορούν να έχουν οι χημικές ουσίες σε ορισμένες περιπτώσεις. Συνεπώς σταματάμε την όποια φαρμακευτική αγωγή. Και θέλω να σου προτείνω αν δεν είσαι έτοιμη να κάνουμε μιαν ανοιχτή συζήτηση σήμερα, να αναβάλλουμε το ραντεβού μας".
     Είδα το πρόσωπο της να χαλαρώνει. Κλείνει τα πόδια της και με κοιτά στα μάτια.

 -"Τί μαλακίες είναι πάλι αυτές; Όλα τα πειράματα (τεχνητή αναπαραγωγή μιας φυσικής κατάστασης για παρατήρηση) πάνω μου θα τα κάνετε";

 -"Δεν πρόκειται για πείραμα. Είναι η καθαρή επιστημονική μου άποψη. Κι αν νομίζεις πως δεν μπορώ να σε βοηθήσω δεν μπορούμε να συνεχίσουμε μαζί. Πάντως τα χάπια κομμένα. Σύμφωνοι";

 -"Τα χάπια με έχουν τρελάνει... Εκτός από τις βρισιές που ξεστομίζω μ' έχουν κάνει ν' αντιστοιχώ (ταιριάζω με κάτι άλλο) όλες τις λέξεις που αρχίζουν (εκκίνηση) από ένα γράμμα (εικοσιτέσσερις φθόγγοι του ελληνικού) στο αμέσως επόμενο του. Χρειάζεται να σκέφτομαι ακόμα πιο αργά (όχι γρήγορα)".

 -"Φεύγεις, πετάς τα χάπια και τα ξαναλέμε σε δέκα μέρες".

 -"Μα γιατρέ, είναι η πρώτη φορά στη ζωή (κατάσταση που χαρακτηρίζει τα ενόργανα όντα) μου, που νιώθω ελεύθερη (όποιος δεν υποκύπτει σε δεσμεύσεις). Κάθε μέρα είναι και μια έκπληξη (συναισθηματική κατάσταση για την αντιμετώπιση κάτι απρόσμενου). Δεν ξέρω πια πώς να σκέφτομαι... τρελαίνομαι (χάνω τα λογικά μου) αλλά μου αρέσει (ελκυστικός)..."

 -"Παρατηρώ πως δεν είπες ούτε μια βρισιά. Επίτηδες πρόσθετες όλες αυτές τις λέξεις"; Χαμήλωσε τα μάτια και δεν απάντησε τίποτα. Ήταν απάντηση για μένα. "Όπως είπαμε. Αν νομίζεις ότι μπορώ να βοηθήσω, σε δέκα μέρες τα λέμε".

συνεδρία 3

     Δεν ήρθε στο προγραμματισμένο ραντεβού μας. Την ίδια ακριβώς στιγμή έφτασε με courier ένας φάκελος για μένα. Με αποστολέα την Κατερίνα. Τον άνοιξα, τα χέρια μου τρέμανε, έκανα μαύρες σκέψεις. Παρακαλούσα να μην είναι καμένα γράμμα αποχαιρετισμού του μάταιου τούτου κόσμου. Διάβασα:

  «Κυρία Στεργίου,

     σας γραφωγιά να σας ευχαριστήσω και να σας πωπως πραγματικά θεραπεύτηκα. Όταν εφυγαπό το γραφείοσας μετά το τελευταίο μας ραντεβού κατευθύνθηκασε ένα κοντινόμπαράκι για να πιω ένα ουίσκι. Δενσας είχα πει πως οι μοναδικές στιγμέσπου δεν χρειαζόταν ναετυμολογώ ήταν ότανήμουν μεθυσμένη. Διπλαμού στο μπαρ κάθοντανδυο άντρες μίλαγανμεταξύ τους σχετικά δυνατά. Μπορουσάνα τους ακούσω. Ο ένας περιέγραφεμια ερωτική σκηνή στο φίλο του. Πως είχεγαμήσει προσφάτως τηνγκόμενα του. Το βασικό ήταν πως από τις λέξεις που έλεγε οι περισσότερεσμου ήταν άγνωστες δεν υπήρχαν σε κανέναλεξικό. Την είχα βάλει στονπούτσο μου έλεγε ο τύπος και τομουνίτης έσταζευγρά. Κατάλαβα με τα πολλάότι απλά κόλλαγε δυοή τρεις λέξεις μεταξύ τους. Δοκίμασα γιαπλάκα να κάνω το ίδιο και έχασακάθε δυνατότητα ναντιστοιχώ τις λέξειςμε τολεξικό.
     Όπωσθα διαπιστώσετε είναι λίγοδύσκολο να καταλάβουνπάντα οι άλλοι τιλέω αλλάμε λίγη προσπάθεια όσοιθέλουν να επικοινωνησουν μαζίμου θα τα καταφέρουν. 'Αλλωστεη επικοινωνία των ανθρώπωνδεν είναι τίποτα άλλο απόμια συνεχή προσπάθεια να καταλάβουμε σωστάτα μηνύματα πουεκπέμπει ο πομπόςασκώντας σωστάτονρόλο μας ως δέκτη και πίσωανατροφοδότη.

   Ευχαριστώ!»
                                                                                               Κατερίνα

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers