-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: '...

             Βιογραφικ

     O Λευτρης Πανοσης γεννθηκε στην Αθνα. Σποδασε Μαθηματικ στο Πανεπιστμιο Αθηνν. Δολεψε σαν επιμελητς κειμνων σ' εκδοτικος οκους κι ασχολθηκε παρλληλα με τη προθηση επιστημονικν κι εκπαιδευτικν συγγραμμτων.
     Επ 2ετα συμμετεχε στο ραδιοφωνικ σταθμ Κοκκινοσκουφτσα, μ' εκπομπς λογοτεχνικο περιεχομνου. Η Παναγα Tων Νερν εναι το 1ο του μυθιστρημα.
     Σμερα κερδζει τα προς το ζην ως βιβλιοπλης κπου στην Αθνα
.


==================

                              σχΟλια γιΑ τΟ βιβλΙο

  1.  Η ευχριστη τχη φερε στα χρια μου το βιβλο αυτ κι κατσα να το διαβσω απ περιργεια, μιας και σπανως διαβζω σγχρονη ελληνικ πεζογραφα. Ως τη σελδα 50 εχα κιλας διαπιστσει πως κρατοσα στα χρια μου κτι θαυμσιο. Τελικ, δεν τανε μνον αυτ, γιατ τελεινοντς το θα μποροσα να του προσδσω κι λλους χαρακτηρισμος: χορταστικ, εξαρετο, πλοσιο, πανμορφο και μαγευτικ, βαθ κι ερωτικτατο βιβλο. Ο συγγραφας, σχεδν συνομληκς μου. Απ το διβασμα και της τελευταας του σελδας, τονε θεωρ κιλας φλο μου και μλιστα αξιοζλευτο.
     Κλενοντας λοιπν το βιβλο, αμσως σκφτηκα να μοιραστ την εμπειρα μου αυτ και να συμπεριλβω στο Στκι μου να μικρν απσπασμα, να πω δυο λγια για το βιβλο και λγα βιογραφικ στοιχεα του συγγραφα.
     Αυτ το ταξδι, που διαδραματζεται στο Βυζντιο την εποχ της εικονομαχας-εικονολατρεας, εχε πολλ και θαυμαστ στοιχεα. Η υπθεση, εναι να πολ καλ ερημα, να θαυμσιο μθευμα, μελετημνα και προσεκτικ προσαρμοσμνο, στην ιστορικν αλθεια κενης της εποχς. Πρκειται για μιαν 'απλ' ιστορα, στην οποα, με απαρμμιλη μαστορι ο Λευτρης καταφρνει να συνδυσει να σωρ πργματα: τχνη, πολιτισμ, πολιτικ, θρησκοληψα κι ιερωσνη, δος και λαχτρα, θλψη και χαρ και φυσικ λα τοτα, κτω απ την ..."αιγδα" του πανταχο παρντος ρωτα, αλλ ενς ρωτα, χι 'ενοχλητικο' 'πιεστικο', στο υπλοιπο κομμτι, αλλ ενς ρωτα, μλλον ιερο, κομψο και διακριτικο, στω κι αν διακρνεται πολ ντονα η ντασ του σε μερικ σημεα. Τοτο απογεινει κομψ κι ερωτικ το κεμενο, χωρς να πφτει στις ολκλειστες παγδες των μελ λλων ξεκθαρα ερωτικν παραληρημτων. Το πρτο θαυμαστ στοιχεο λοιπν εναι ακριβς τι δε μπορε κανες να πει αβαστα, πως το βιβλο τοτο εναι ερωτικ πολιτικ ιστορικ στω κτι. Δεν εντσσεται...
     Η επιλογ της χρονικς στιγμς που θα ξετυλιχτε η ιστορα, εναι επσης θαυμαστ, γιατ του προσδδει διαχρονικτητα, εφσον πολλ τοτιν προβλματα και καταστσεις που περιγρφονται, ισχουνε και σμερα και πιστεω πως θα ισχουνε πντα. Τρτο θαυμαστ εναι που παραθτει τα διαδραματιζμενα, σαν νας απλς τρτος κι ρα ουδτερος, παρατηρητς, παρλο που σαφς κι χει ποψη επ των πεπραγμνων. τσι καταφρνει να επιβληθε με την αφγησ του, αλλ χι με τις θσεις του, στεκμενος στο ουδτερο σκαλ κι αφνει μνο να φανονε μερικς λεπτς αποχρσεις της θλψης της ευχαρστησης που βινει, συνεπεα των γεγοντων. Διακριτικτατη και σθεναρ, μεστ αφγηση...
     Επσης εναι σγουρο, πως σε καννα σημεο του βιβλου, δε γνεται προβλψιμος. Οι μικρο-μεγαλο-ανατροπς εναι ραγδαες, οι εκπλξεις φθονες και δε μπορε να ξρει κανες τ να περιμνει, μτε καν στην επμενη σελδα. Τολμ να πω, πως δε ξρει κανες ακμα και τ θαυμαστ κορυφ τον περιμνει, στις αμσως επμενες γραμμς. Τραν παρδειγμα το κομμτι που παρουσιζω παρακτω και που δεν εναι τσο της πλοκς του βιβλου. Θα 'λεγα πως εναι να απ τα μπλικα ευχριστα διαλεμματα, μεταξ των γεγοντων, απ τα απαρατητα στολδια τχνης μσα στη τχνη... Θα τολμοσα να πω, πως τοτο το μικρ κομμτι αποτελε να σπουδαο ερημα κι ργο τχνης αυτοσιο. Τοτο μαρτυρ την ευαισθησα κι αποκαλπτει τις φιλοσοφικς του ανησυχες... Τα παραθματα τοτα, σε καμμι περπτωση δεν εναι κουραστικ επιβαρυντικ στην λη δομ του ργου κι αυτ νετα θα το εντασσα στα θετικ της συνολικς του επιλογς.
     Ανακεφαλαιντας θα πω, πως σε καννα σημεο δεν εναι κουραστικς, δεν εναι too much, παρ με σοφα και μαεστρα κατευθνει το χημα της μπνευσς του τσι, στε να παρακαλ να μη τελεισει και σταματσει η μαγεα του. Δυστυχς, τελεινει σντομα: μλις 560 σελδες κι λες εκπληκτικς και μεστς. Τελευταο θαυμαστ τοτου του κειμνου, εναι που καταφρνει να ξεδιπλσει τσα πολλ πργματα, σε μια τσον απλ ιστορα, αφνοντας λλους να πετνε στ' αστρια και στη ... νεφελοκοκκυγα.
     Εδ θα πρπει να συγχαρ και τον Εκδοτικ, την Ωκεανδα κι εναι μλιστα φορ που θα το κνω δημσια. Εχανε προηγηθε, για να θυμσω, ο παινς μου στο ργο της Λουρα Εσκιβλ, Σαν Νερ Για Ζεστ Σοκολτα", αλλ και στη παρουσασ μου του βιβλου της Μργκαρετ τγουντ, Η Κλφτρα Κσσα, κι πως χω πει και ξαναπε και ξαναμαναπε, το καλ να λγεται! Κτι τελευταο απ μσα απ τη καρδι μου: Φλε μου Λευτρη, σ' ευχαριστ που το απλαυσα!
      Πτ. Χατ.

  2. Εποχ εικονομαχας
     Εναι η διαμχη που ξσπασε ανμεσα σε δυο παρατξεις:του εικονολτρες (οπαδος της λατρεας των εικνων) και τους εικονομχους (δικτες της λατρεας των εικνων). Εν συντομα θα λγαμε τι η διαμχη ξεκνησε απ την αντδραση εναντον της θρησκοληψας και των υπερβολν στη λατρεα των αγων λειψνων και εικνων. Στα χρνια αυτ χουμε μεγλη ξαρση του μοναχισμο. Χιλιδες νοι νθρωποι κατφυγαν στα μοναστρια για να αποφγουν την στρτευση τις λλες κοινωνικς υποχρεσεις. Για να ζσουν πολλο απ αυτος εκμεταλλεονταν την αμθεια του κσμου με την πληση λειψνων αγων χρματος απ θαυματουργς εικνες για θεραπευτικος σκοπος
     Πιο σκληρ θεωρεται η πρτη φση (726-787 π.Χ). Εναι η περοδος που στο Βυζντιο βασιλεει η δυναστεα των Ισαρων. Ο ιδρυτς της δυναστεας Λοντας Γ', κινημνος σως απ τους λγους που αναφραμε παραπνω, εξδωσε το 726 μ.Χ να διταγμα εναντον των εικνων. Το πλθος του λαο αντδρασε βαια (φνος αυτοκρατορικν υπαλλλων που προσπθησαν να καταστρψουν εικνες). Πραν μως απ την αντδραση του πλθους χουμε την αντδραση της επσημης Εκκλησας, του Ππα και των ευρωπακν επαρχιν της αυτοκρατορας.
     Αυτ η θλιβερ περοδος, που φερε το διχασμ στο κρτος και μεγλες καταστροφς στους καλλιτεχνικος θησαυρος, τελεωσε το 787 μ.Χ την εποχ της Ειρνης της Αθηναας, γυνακας του γιου του Κωσταντνου Λοντα Δ' κι επιτρπου του ανλικου αυτοκρτορα Κωσταντνου ΣΤ'.
     Εμπνευσμνο απ την εποχ αυτ και αρκετ αξιλογο εναι το βιβλο του Λευτρη Πανοση με ττλο Η Παναγα Tων Nερν. Με ποιητικ λγο μας εισαγγει σε μια ιστορα που διαδραματζεται στην εποχ της Εικονομαχας στο χρο της ττε Βυζαντινς Αυτοκρατορας.
     O Pωμανς διατσσεται να βρει και να καταστρψει τη θαυματουργ εικνα της Παναγις της Kυνηγτρας. Aνμεσα στον εικονομχο στρατιτη και στην εικνα, θα σταθε μια δκιμη μοναχ, η Θεοφαν. Ο ρωτας, κινητριος δναμη για πολλος αγνες, περιγρφεται με ζωηρ χρματα και εικνες που κινονται. Ο λγος ρει πραγματικ πως το νερ κι οι εικνες διαδχονται η μια την λλη σα ζωγραφικ ργα της εποχς μπαρκ.
     Εναι σημαντικ κι ενδιαφρον το τι οι σγχρονοι συγγραφες ανατρχουν σε κομμτια της βυζαντινς ιστορας κι εμπνονται απ' αυτν. Εναι επσης ενδιαφρον τι συγκινονται απ παλαιτερα εδη μυθιστορημτων, πως το ιπποτικ μυθιστρημα. Αυτ δεχνει τι η λογοτεχνα εναι πραγματικ δυναμικ τχνη και μπορε να αξιοποισει λη την προηγομενη παρδοσ της και να οδηγηθε σε να μονοπτια.
     Στλλα Κοντογιννη. Για το 
lexima

  3. Αν το ιερ καθκον του ιστοριογρφου εναι να καταγρψει τα ιστορικ γεγοντα μιας εποχς μελετντας τις ιστορικς της πηγς, το ιερ καθκον του συγγραφα ιστορικο μυθιστορματος εναι να δσει φων σε κενους που τη στερθηκαν. Σε κενους που εδαν την αμφιβολα τους να σβνει στις φλγες, να πφτει, καυτ στχτη, στα βθη του χρνου.

     Την αμφιβολα αυτ κυνηγ με πθος ο συγγραφας του ιστορικο μυθιστορματος. Να ζωντανψει αυτ που δεν ειπθηκαν κατ την ιστορικ καταγραφ. Να φυσξει πνο στα φαντσματα που στοιχεινουν τις σελδες της ιστορας.

     Βυζαντιν Αυτοκρατορα, 717 μ.Χ. Στο θρνο ανεβανει ο Λων ο Γ' o σαυρος, ο οποος εκδδει, λγα χρνια αργτερα, να διταγμα εναντον των χριστιανικν εικνων. Η σκοτειντερη περοδος του Βυζαντου αρχζει, με την ανελητη σγκρουση των εικονομχων με τους εικονολτρες. νας αινας ακραων συγκροσεων, λεηλασιν, σφαγν. Πολιτικ και κοινωνικ αδιξοδα αναδονται με ορμ στην επιφνεια. Ο παλις κσμος καταρρει κι η αγωνα του ανθρπου να βρει νημα στον κσμο γρω του μετατρπεται σε δρμα μιας ολκληρης κοινωνας.

     Στο πλασιο αυτ συνθτει ο Λευτρης Πανοσης το εκπληκτικ πρτο του μυθιστρημα Η Παναγα Των Νερν, απ τις εκδσεις Ωκεανδα. Mια βουτι στα σκοτειν, απθμενα νερ της περιδου εκενης εναι το μυθιστρημα αυτ, αλλ κι να ταξδι της ανσυχης ανθρπινης ψυχς, που προσπαθε να βρει απαντσεις πρα απ τη θνηττητα της ανθρπινης παρξης...

     Το ιστορικ αυτ μυθιστρημα πρε σρκα κι οστ μσα απ μια μελτη 3 χρνων. Μια μελτη της σχετικς βιβλιογραφας και, κυρως, των σων φησαν πσω τους αυτο που ζσανε τα γεγοντα που σημδεψαν την εποχ εκενη, αλλ και την καθημεριντητ της.

   "Οι μαρτυρες αυτς εναι ιδιατερα σημαντικς", επισημανει ο διος, "καθς στα γραπτ τους οι χρονογρφοι εκενοι δεν ξεχριζαν την καταγραφ της ιστορας απ την προσωπικ τους δισταση. Τα κεμεν τους αποθανατζουν με ακρβεια τους θυμος που νιωθαν, τα αδιξοδα που αντιμετπιζαν...".

     Και το πιο σημαντικ: Απ τα κεμενα των χρονογρφων εκενων και κυρως του μοναχο Θεοφνη, που φησε πσω του σημαντικ, γλαφυρ μαρτυρα, προκπτουν κι σα χθηκαν για πντα. "λα τα ργα των εικονομχων κηκαν... καννα κεμενο δε γλτωσε τη μαζικ καση, με την οποα υπγραψαν οι εικονολτρεις τη νκη τους...".

     Στις "εχθρικς", λοιπν, μαρτυρες, γεμτες με υβρεολγιο κατ των εικονομχων, βρσκει ο συγγραφας το υλικ του να συνθσει την πστη την αμφιβολα των ανθρπων εκενων, δλημμα που χθηκε στους μολυβνιους καπνος των ερειπων της ιστορας.
     Νκη Ορφανο (ΣΗΜΕΡΙΝΗ)

 4.  Αποκαλυπτικ λογοτεχνα ολκς για την οποα, ο πρωτοεμφανιζμενος, αποδεικνεται τοιμος απ καιρ και περισσ θαρραλος. Η γραφδα του αναβινει λη τη λησμονημνη ζωτικτητα ενς αρχγονου λγου -φυσικ προφορικο- που σρει, ενσυνεδητα, ακραιη την ευθνη της αποστολς του. θα αντεπεξλθει, εν τω γεννσθαι, στη πραγμτωση της επικοινωνας θα πεθνει πραγος. Ο αναγνστης αντιλαμβνεται σντομα τι χει απαλλαγε, μυστηριωδς, απ την αφρητη κακοπθεια του διαβσματος. Το κεμενο του ψιθυρζεται, τρα, ρυθμικ στο αφτ. Του απαγγλλεται! Εντωμεταξ, ενσω το μυθιστρημα καταγνεται με την ανατομα ανθρπινων χαρακτρων μσω των οποων αναμετρνται σθεναρ η δυναμικ της Πστης, της Γνσης και της Ζως, περιπλεγμνες -αλμονο- σε γρδιο δεσμ, «κυρα επ των τιμν», «επσημη προσκαλεσμνη» αλλ και «μυστικ αγαπημνη» του συγγραφα, αναφανεται κποια λλη. Ενσω διαρθρνεται, σπαραχτικ, το ερτημα, (να εγερεται επιτακτικ το ατημα του απλυτου να εξανσταται διεκδικητικ το δικαωμα της αμφιβολας;), αναπντεχα, στις παρυφς -δθεν- της πλοκς, υπενθυμζεται θριαμβικ στον αναγνστη, τι υφσταται, δη, μα τουλχιστον, υπερβατικο αναστματος, διεργασα, κεκτημνη για την ανθρωπτητα. Η αχειροποητη ειδ, που χθηκε, ανακτται αναπντεχα ως χειροποητη.
     ταν στον μεσαιωνισμ του μλλοντος τα βιβλα θα ξαναρρχνονται στη πυρ, οι σελδες με τη κατατεθειμνη μαρτυρα της Τχνης, αυτο του βιβλου, θα κβονται και θα φυλγονται κρυφ.
        Γ. Σ. Ορ.


 5. Να λοιπον... που κποια στιγμ αρεται η μουγγαμρα των ντων! Να, που πως φαινεται, αυτς ο τπος εναι ακμα ξιος να γενν ιστορες και παραμθια. Να, που σως οι θεο δεν εγκατλειψαν ακμα αυτν την πλη, που οι ανθρπινες ψυχς δεν χουν απωλσει το θαμα τους.

     Η Παναγα των Νερν, εμπνευσμνη ποις ξρει απ ποι μοσα, ρθε ουρανοκατβατη στον κσμο μας, στον κσμο του κοιντοπου, του ο,τιδποτε, στον κσμο του Fame Reality, ποις ξρει απ ποιν κσμο-κσμημα... Ανυποψαστη, ταξδεψε σαμε εδ, σε μας που χουμε ακοσει για τσα πολλ ταξδια σε τπους που ο λγος δεν κατοικεται, σε μας που ακολουθσαμε αμτρητα χνρια, αλλ μας οδγησαν σε ερεπια. Σε μας που ισορροπομε ανμεσα στο φως και το σκοτδι.
     Ηρθε και το "βιβλο" ξεπρασε πλον το εππεδο του πργματος! Υπερβη τον πραγμοειδ του χαρακτρα (το χαρτ και το μελνι) κι αναδθηκε σε ργο τχνης. Ως τετοιο (Χιντεγκερ) εναι α-ληθιν (αντιστκεται στη λθη), αγγζει την αλθεια των ντων ανεξαρττου εποχς, αποδεται το ιστορικ του πλασιο. Η Παναγα Των Νερν εναι το υπροχο δρο του "λλου". Η ρωγμ στις βαθις ρζες του εκστατικο ντος. Η διρρηξη του σιδερνιου μανδα του Εγ. Δεν μπορομε να μνουμε λλο αδιφοροι. Ενα κομμτι του εαυτο μας ταξιδεει πλον αναα στους αινες...

     Μπρβο στην Ωκεανδα που τολμ να εκδδει και πρα απ τη γλυκτατη κατ τ' λλα Ρζ(αμουντ) Πλτσερ.
     Λυδα Αλεξνδρου  Ιστορικς Τχνης

-------------------------------------------------------------------

                            Η Παναγα Των Νερν
(...απσπασμα...)

   ...Ο Ταρασικοντσα παζρεψε επ ρα κι εντλει πρτεινε στον Ρωμαν, να φλασκ με λευκ, ξηρ ονο της Λμνου, σε εξαιρετικ τιμ -μλις να ασημνιο νμισμα. Μετ φερε αρνσια παδκια, σπρο ψωμ και πντε ξι χοιριν λουκνικα, για τα οποα παζρεψε επσης, ανηλες. Ο Ρωμανς ντρπηκε.
     Ο Ταρασικοντσα τον εππληξε για την αριστοκρατικ συμπεριφορ του.
 -"Το μνο εμπρευμα που δεν παζαρεεται εδ", του εξγησε, "εναι αυτ που προσφρουν οι πρνες".
     Αφο φαγαν και πιαν, ο Ταρασικοντσα προσκλεσε μια μεσκοπη πρνη, ονματι Εκτη, να κτσει μαζ τους. Η Εκτη, λλοτε επαγγελταν τη θεατρνα, αλλ περνντας τα χρνια δεν βρισκε δουλει κι αναγκστηκε να ψνει κρατα στα πανηγρια. Παρ την ηλικα της δεν ταν σχημη γυνακα, τα δντια της μως εχαν σαπσει κι ταν γελοσε, θμιζε στοιχει.
     Κρατντας την Εκτη στα γνατ του, ο αγιογρφος τους αφηγθηκε μια παρξενη ιστορα -τι του συνβη με το που αποφσισε να ζωγραφσει τη θυσα του Αβραμ. Η ιστορα εχε ως εξς:
     Τον καιρ προ της απαγορεσεως των εικνων, βρισκε δουλτσες φτιχνοντας αγιογραφες. Η αγιογραφα εχε το καλ πως ξερες τι πρεπε να κνεις, καθς οι παλαιο δσκαλοι τα εχαν φορμρει λα. τσι το μτι, τσι η μτη, τσι το φωτοστφανο. Εχες να χρτη, βδιζες σε στρεο δαφος. Ο Ταρασικοντσα οτε θελε, οτε μποροσε να τ' αλλξει. τσι τα εχε βρει, τσι τα 'φτιαχνε.
     ρθε μως το δικτο του Λοντα που απαγρευε τη λατρεα των εικνων και οι δουλεις κοπκανε μαχαρι. Ο κσμος φοβταν. Η παλαι τχνη πρασε στο περιθριο, παρουσιστηκαν νες ευκαιρες.
     Οι μεταρρυθμιστς που στριζαν την εικονομαχα, προσπθησαν να στρψουν αλλο την τχνη της ζωγραφικς. Οι ρχοντες, οι στρατιωτικο διοικητς, οι κρατικο υπλληλοι, πλησασαν τους αγιογρφους και τους διναν παραγγελες για λλα θματα. Τους ζητοσαν να ζωγραφσουν σκηνς απ την καθημεριν ζω, απλος ανθρπους στρατιτες ρχοντες. Ζητοσαν ακμα να απαθανατσουν σε προσωπογραφες, αυτος και τις γυνακες τους και τα παιδι τους, μερικο μλιστα και τους σκλους τους. Εν ολγοις, οι αγιογρφοι πρεπε να ξεχσουν τα αυστηρ πρσωπα των αγων και να γνουν πιο κοσμικο, πιο ανθρπινοι.
     Αυτ δεν ταν κακ, αλλ δεν μποροσαν να το κνουν λοι. Οι καλο τεχντες κι οι μαστροι του επαγγλματος κπως τα κατφερναν, χρειζονταν μως λλες γνσεις και μια καινορια παρδοση που δεν εχε ακμη δημιουργηθε. ψαχναν στα τυφλ.
     Στον κκλο τους λεγαν τι οι λληνες κι οι παλαιο Ρωμαοι, ξεραν να απεικονσουν το ανθρπινο σμα. Οι γνσεις τους ωστσο εχαν χαθε, οπτε πρεπε να ανακαλψουν πλι απ την αρχ το πως κινεται το χρι, πως κμπτεται ο μυνας, πως φανται να πργμα υπ γωναν -λα αυτ τα μυστικ που εχαν θαφτε μαζ με τους αρχαους θεος.
     Ο Ταρασικοντσα καταλβαινε πως ρχιζε μια καινορια εποχ. Ο κσμος λλαζε κι σοι ταν πραγματικ τεχντες, λλαζαν μαζ του. Αυτς μως παγιδετηκε. Χθηκε.
     Τριγυρνοσε στα εργαστρια συναδλφων, βλεπε, κουε, μθαινε, αλλ τα χρια του εχαν πετρσει, σαν να μην εχε πισει πινλο ποτ του. Οτε διακοσμητικ ρδακα δεν ταν ικανς να ζωγραφσει.
     τσι πως παρδερνε στην γνοι του, εμφανστηκε νας επσκοπος απ τη Σεβστεια και του πρτεινε μια πολ καλ δουλει. θελε να του ζωγραφσει να τοχο στο σεκρτο της Αρχιεπισκοπς. Του πρτεινε μλιστα και το θμα: τη θυσα του Αβραμ.
     Ο Ταρασικοντσα νιωσε σαν να πεσε πνω του κεραυνς.. λη του η κατφεια και η απραξα διαλθηκαν. Και συνχισε την αφγηση:
 -"Ιδο να θμα ξιο για τη μεγλη Τχνη -η θυσα του Αβραμ. Η απεικνιση μιας πρξης απλυτης Πστης. πεσα με τα μοτρα στη δουλει... Μζεψα χαρτι -που μποροσα να βρω σε καλς τιμς- κι ρχισα τα προσχδια.
  "Τ ταν ο Αβραμ;
  "Στρθηκα και μελτησα τη Ββλο. Κουβντιασα με κληρικος και θεολγους. Ρωτοσα χωριτες και ταβερνιρισσες... ψαχνα στα ιερ κεμενα, ψαχνα και στις ψυχς των ανθρπων. Με εχε καταλβει κτι σαν τρλα, σαν δαιμνιο. Ο νους μου ταν μονμως αλλο, το μτι μου εχε αγριψει. Με αποφεγανε.
  "Ο Αβραμ εναι πολ μεγλος για τα ανθρπινα μτρα. Στην εποχ του οι ντρες παιρναν πολλς γυνακες. Τους κνανε παιδι. Ο διος ο γενρχης εχε την 'Αγαρ, εχε κι λλες δολες. Η ννοια του μονκριβου γιου δεν εναι δια μ' αυτ που δνουμε εμες στα μοναχοπαδια μας. Ο Ισακ ταν κτι περισστερο απ' τον βλαστ που δνει ο ανθρπινος σπρος, ταν σαν να λμε η συνχεια του Αβραμ στο χρνο. Νκη απναντι στον θνατο.
  "Δηλαδ, πς να το πω, ταν η απελευθρωσ του. Αν ο Θες του ζητοσε να θυσισει τον Ισμαλ, δεν θα ταν το διο. Ακμα και να του ζητοσε να θυσιαστε αυτς, θα του φαινταν ευκολτερο. Ο Θες μως εναι σκληρς...
  "Ο Αβραμ πρπει να θυσισει το Παν.
  "Πρπει να πρει να μαχαρι και να κψει το νημα της ζως του. Αυτς που του δωσε τον Ισακ, ρχεται και τον ζητει πσω. Σαν να λμε: Αυτς που εξαιτας Του στκει ο κσμος μας στα πδια του ρχεται και μας λει να τον γκρεμσουμε. Ο Θες θλει τον Αβραμ να πεθανει στον αινα.
  "Βαρι πρξη.
  "Ο γενρχης ξαναπφτει απ' τον Παρδεισο. Χωρς λγο.
  "Αυτ η θυσα χει ειπωθε σε λες τις γλσσες, αλλ χει ειπωθε σε μια μυστικ γλσσα. Γι' αυτ και την καταλαβανουν λοι οι νθρωποι, δεν μπορον μως να την εκφρσουν. Το ζτημα ταν: εγ θα μποροσα να την απεικονσω;
  "πιασα τα πινλα κι βαλα μπροστ τα σχδια.
  "Το 'φερνα απ δω, το 'φερνα απ κει, αλλ δεν μου 'βγαινε. Στα ορματ μου τα βλεπα λα καθαρ. Μλις νοιγα τα μτια λα εξαφανζονταν.
  ",τι σχεδαζα το πετοσα.
  "Επα μπως φταιγε που επμενα σε λεπτομρειες. φτιαχνα ασμαντα πργματα: τα σγουρ μαλλι του Ισακ, τη γενειδα του Αβραμ, τα φορματα... λα αυτ συσκτιζαν το ουσιδες.
  "'Αρχιζα να αφαιρ.
  "Πλι μως δεν κατφερα τποτα. Σχεδαζα και μετ πετοσα. Ττε αρχσαν οι καβγδες με την οικογνεια της γυνακας μου, γιατ αυτο με ταζανε.
  "Ξανρχιζα την προσπθεια με να σχδια. Αφαρεσα λες τις μορφς πλην του Αβραμ. Αναζητοσα το γυμν τοπο του πνου. Το αποτλεσμα δεν ταν ικανοποιητικ, μως κπως εχα πλησισει. Κτι πγαινα να κνω, αλλ μου διφευγε.
  "Ο Αβραμ μου παρουσιαζταν ως σεβσμιος γροντας, με τη λευκ του γενειδα και τα φαρδι του περσκια. Εγ δεν νοιαζμουνα για σεβσμιους γροντες -θελα την τρομακτικ ανσα ενς ανθρπου που βαδζει προς την εκμηδνισ του.
  "Πο ταν ο πνος;
  "Πο ταν η συντριβ του κθε ανθρπου, ασχτως αν εναι νος γρος, Ρωμαος Πρσης, δολος βασιλις;
  "Πο κρυβταν το παρλογο της πρξης; Και πο κρυβταν η σιωπ του Θεο;
  "Τα ξανσχισα λα. Και πρτα τη γενειδα του Αβραμ. Εχε κιλας περσει νας χρνος. Δεν εχα φρει δεκρα στο σπτι κι εκενοι μ' βριζαν και εγ κανα πως δεν καταλβαινα. μουν αλλο... φτασα στο σημεο να μην τργω και να μην κοιμμαι. Πρα την απφαση ν' αφσω στα σχδια τα κκαλ μου. θα το κανα θα τλειωνα με την παραμον μου στον μταιο τοτο κσμο.
  "Ευτυχς ο ελεμων Θες με λυπθηκε. Μου παρδωσε την εικνα. πεσαν οι φολδες απ τα μτια μου κι εδα τη θυσα του Αβραμ. Δεν μπορ να το περιγρψω αλλις, παρ ως Αποκλυψη. Στρθηκα αμσως στη δουλει και το φτιαξα. Τα χρια πγαινα μνα τους. Τυφλς να μουνα, που λει ο λγος, πλι θα το 'φτιαχνα. Τση ταν η δναμη της εικνας...
  "Αφο τελεωσα, τραβχτηκα παραπσω για να δω κι εγ τι εχα φτιξει. Μου φανεται πως, για μια στιγμ, ανοχτηκε ο κσμος κι εγ παρατηροσα την καρδι των πραγμτων. Βεβαως ταν κπως απρσμενο.... Εχα ζωγραφσει να χρι να σηκνει τη μχαιρα. Δεν υπρχαν οτε πρσωπα, οτε βωμο, οτε βουν... τποτα. Μνο να χρι που υψωνταν σε δειο τπο, κρατντας το σδερο του θαντου. Η κψη μως του μαχαιριο δεν ταν σδερο. ταν να δκρυ.
  "Ανθρπινο δκρυ.
  "Που συμπκνωνε τους καημος των ανθρπων, απ την Πτση ως σμερα.
  "Επιτλους εχα ξαλαφρσει τη ψυχ μου. Το ιερ εχε αναδυθε χρησιμοποιντας ως ενδιμεσο τα χρια μου. μουν τσο ευτυχισμνος, στε βγκα ξω στους δρμους και φιλοσα ποιον βρισκα μπροστ μου. Νομζω τι φλησα ακμη και τον πενθερ μου
..."

     Ο Ταρασικοντσα σταμτησε απτομα την αφγησ του. Καθταν και κοταζε περλυπος τα δχτυλ του.
     Ο Ρωμανς κι η Εκτη εχαν ανψει απ' την περιργεια και τον πεσαν για να μθυν τι απγινε στη συνχεια. Ο Ταρασικοντσα ανασκωσε τους μους.
 -"Ο επσκοπος εχε παραγγελει το ργο για να στολσει την τραπεζαρα της Μητρπολης. ρθε να δει το σχδιο για να προχωρσουμε στην τοιχογραφα, μως μλις αντκρισε την ιερ εικνα, τον πιασε πανικς. Πρε τη θυσα του Αβραμ και μου την φερε στο κεφλι. Πλι καλ που δεν με κατηγρησε για αιρετικ. Φυσικ δεν μου δωσε δεκρα.
  "Πμφτωχος, μετ ενμιση χρνο εξαντλητικς δουλεις, ζητινεψα λγο φα απ τη γυνακα μου. Τα υπλοιπα σας εναι γνωστ..."
  "Τ να πει κανες... Φανεται τσι χουν τα πργματα...
  "Εγ, πντως, το κανα
..."


                                                  (...τλος αποσπσματος...)

    

    Ημ. 1ης κδοσης:      10/12/'04
            σελδες:                 560
               Τιμ:               14-16 ευρ
         Επιμλεια:          Δημτρης Θνας
Υπεθυνος Σειρς:   Θεοδωρπουλος Στθης

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers