Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Ντάλιου Διονυσία: Ωδές Στου Φεγγαριού Τη Κόψη

 

  Στο Ιερό Των Μεγάλων Θεών

Φτωχή, βυσσινιά, ανέστια αετοθήκη μου,
Το φεγγάρι φέτες καταπίνεται
Τα βράδυα μου εύκολα.
Στο ιερό των μεγάλων Θεών
Ένα πορτοκάλι ξενυχτάει.
Λερωμένη ως τα βάθη της οχιάς.
Με κάρτες αναπνευστήρων,
Συνεχίζω τον ύπνο μου,
Γνωρίζοντας από αιώνες πριν
Τους χρησμούς των μαντείων μου.
Μια σφαγμένη μέλισσα
Βουγκουνάει ατέρμονα
Στις θηλές των μαστών  μου.
Τα λοιπά μου αδέλφια
Σιγανοπερπατάνε στα λάφυρα.
Κάποτε θα γλιστρήσω στην Ανάσταση.
                                                                        Σαμοθράκη 25-8-01
                     Αντιγραφή

Η σοβαρότητά σου ψαχουλεύει το κορμί μου σαν εριννύα.
Αναπηδούν οι λέξεις στο άκουσμά σου
κι οι βρυχηθμοί συσσωρεύονται στην ανάσα μου.
Η υποψία σου κρύβεται στα βλέφαρα,
η γενναιότητά σου γκρεμίζεται στα χείλη σου.
Ο μήνας Ελαφηβολιώνας σου, δροσίζει την παλάμη μου.
Κάθε πρωί σε βλέπω στον ύπνο μου.
Εκεί περίπου, όταν η Ηώ αρχίζει την εκδίκησή της.
Πότε σαν Ταξιάρχη,
πότε σαν οδηγό λευκών μωρών,
Πότε θλιμμένο για τους καινούργιους δρόμους
που θα χαλάσουν τη γωνιά στο σπίτι σου.
                                                                               7-10-'00
        Το Γκαρσόν

Ο έρωτας λερώνει
τους ξένους περιστερώνες και πεταλώνει ίαμβους
με ιαχές διπλόσυρτες και μωβ σγουρά γαρύφαλα.
Πως ο χρόνος αλλάζει στο χι  του όχι σου,
γυρίζοντας ανάσκελα και πέφτοντας στο πάτωμα,
Παρασκευή απόγευμα, στις πέντε και μισή,
σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο,
με κήπο όμως γιορτινό,
για να πλαγιάζουν οι υποψίες,
παρέα με αγιοκλήματα
και να πέφτουν οι υποψίες,
από γκαρσόνια, που έρχονται ,
να σου σερβίρουν την αλήθεια
χωρίς μαχαιροπήρουνα.

          Γενέθλιος Ημέρα

Δεν έχω ακούσει άλλα τέτοια παραμύθια,
που τ' όνομά σου,
αναρριχάται στα ρίγη του πελάγου,
και με μια βουτιά κάνει παρέα
με τον Ιωνά που τρωγόπινε χαβιάρι
κι αμβροσίες
μες στην κοιλιά του κήτους.
Τρεις μέρες ολόκληρες.
Και τρεις νύχτες.
Τί θαύματα, τί θησαυρούς και μυστικά,
να ψάχνανε μες στην κοιλιά του κήτους,
ο Ιωνάς και το όνομά σου,
μπουσουλώντας ανάρκουδα.
Και πόσην άβυσσο είδα
όταν βγήκε στην ατίθαση πεδιάδα του πρασίνου
-τ'  όνομά σου.
                                                                                   21-9-'00
   Ψάρεμα Με Δυναμίτη

Αιματοβαμμένος τα χαράματα γυρνώ,
κρατώντας τη χολή μου επ' ώμου,
εφορμώντας αβλεπτεί
στις ληστρικές επιδρομές
χρόνου απρόβλεπτου κι ηδονικού.

Δεν μ' αφήνουν σε ησυχία
οι βοσκοί με τα μαχαίρια τους,
κόβουν πρωί-πρωί τα σύρματα,
και τα στρατόπεδα ξοδεύονται σ' ώρες μακρινές,
που δεν τις φτάνει η ησυχία της νύχτας
και του παραμυθιού, η μυθική ματιά,
φάσκοντος ήλιου η περιέργεια.
                                                                                   24-7-'01
         Μια Μέρα-Δευτέρα

Πλέκω πλεξούδες τα φτερά του αετού,
στα νύχια του γύπα ξεκαλοκαιριάζω.
Δυο φορές πριν πεθάνω
ζήτησα λήθη και μαγγάνιο σε μεγάλες ποσότητες.
Η μέρα μου μ' έγδαρε,
μ' όλα τα μυρμήγκια του σιτοβολώνα.
Κατοικήσιμο πείραμα ο έρωτας.
Οι μέρες του Σεπτέμβρη,
ξεφυλλίζουν τις προ(σ)θήκες ασβεστόλιθου,
στα γυάλινα μάτια που τώρα έχω.
Μη θορυβείτε στα εκούσια πατώματα της αλητήριου ελπίδας.
Είναι πρωί ακόμα.
                                                                                                    17-9-'01
             Ξενυχτάω

Ξενυχτάω αναγνωρίζοντας ποιήματα
       Εναλλάξ,
                            με αντίφωτα
κυανού περιγράμματος,
        περιβεβλημένου
                            θανόντος αισθήματος.
                                                                                    17-9-'01
   Ευωδιές Που Ακροβατούν

Ευωδιάζεις μες στη ψυχή των όντων μου.
Καρυάτιδες αγγίζουν τη ματιά σου,
Ευέλπιδες αέρηδες και μπόρες
ανοίγουν μετερίζια στην απογείωση.
Ακροβατείς στη γεωμετρία του σύμπαντος.
Ειλικρινές νυχτολούλουδο σ' ανασαίνει,
το πρωί πριν κλείσει την σκέψη του.
                                                                                  21-9-'01
      Αχ Παναγιά

Αχ Παναγιά κι αρχόντισσα
Εσένα κι αν δε ρώτησα
Ποιό ζάρι να διαλέξω,

Αχ Παναγιά κι αρχόντισσα
Εσένα κι αν δε ρώτησα
Σε ποιό δρόμο να τρέξω,

Και μου πες πως τα πάθη μου
Τους έρωτες, τα λάθη μου
Μ' άλλο νερό να βρέξω.

Αχ Παναγιά κι αρχόντισσα,
Τη νύχτα που σε ρώτησα
Με ποιό καημό να μπλέξω,

Εσύ δεν μου απάντησες,
Μονάχα λίγο δάκρυσες,
Κι έφυγες πέρα κι έξω

Στις γειτονιές στα χώματα,
Στα σπίτια στα πατώματα
Και τώρα πώς ν' αντέξω,
 
Στις γειτονιές στα χρώματα,
Στα σπίτια, στα αετώματα
Και τώρα πώς ν' αντέξω.
                                                               25-11-'07
To Βλέμμα Που Αγάπησα

Το βλέμμα που αγάπησα
Στα κάστρα σεργιανάει,
Και η γιορτή που άφησα
Κάπου αλλού με πάει.

Το βλέμμα που αγάπησα,
'Αλλο ταίρι δεν έχει,
Τα δάκρυά του κράτησα,
Να κλαίνε όταν βρέχει.

Το βλέμμα που αγάπησα,
Μες στις σιωπές βαδίζει
'Αγαλμα είναι και θεριό
Και τους χρησμούς γνωρίζει.
                                                                    27/11/'07
Διψάσανε Τα Χείλη Μου

Διψάσανε τα χείλη μου
Της νύχτας το σταφύλι μου,
Τα διάλεξα εγώ, για μένα μόνο.

Κοιτάζω τα ουράνια μου,
Κι εγώ κι η περηφάνεια μου
Το ξέρουμε. Αλλάξαμε στο δρόμο.
 
Κρύφτηκε στο συρτάρι μου,
Κάτω απ' το μαξιλάρι μου,
Η αγάπη μου που κέρδισε στον πόνο,
 
Διαλέξαμε τα ξέφτια της
Τις νύφες και τ' αδέλφια της
Κι αφήσαμε κραυγές πάνω στο χρόνο.
                                                                   28-6-'02
Γραμμή

Χήρα κι ορφανή
Γραμμή,
Στον υπολογιστή.

Χήρα κι ορφανή
Γραμμή,
Ειμί,
Στο διάστημα.

Χήρα κι ορφανή
Γραμμή,
Σώμα και ψυχή
Κι αφή
Κι ανάστημα.
                                                              9-2-'03
Ζωγράφισα

Ζωγράφισα στις πέτρες
Θαύματα,
Και χόρευα
Με τα φαντάσματα
Τον Μάη καιρό.

Περπάτησα στ' άγρια κύματα
Και διάβαζα νυχτιές μηνύματα.
Στ' άστρα γραμμένα,
Όλα για σένα.
 
Για σένα λέγανε,
Και διαφεντεύανε
Κορμιά και σώματα
Φιλιά κι αρώματα.
                                                                26-5-'99
Του Φεγγαριού Τη Μαχαιριά

Του φεγγαριού τη μαχαιριά
Τη νιώθουν οι νεράιδες
Όταν ψάχνουν τις αγκαλιές
Και τις ευρίσκουν άδειες.

Του φεγγαριού τη μαχαιριά
Τη βρίσκουν οι γοργόνες
Όταν γυρνάνε στους βυθούς
Και όταν μένουν μόνες.
                                                                     19-5-'99
     Το Νυφικό

Την Κυριακή το βράδυ
Θα βάλω νυφικό
Της μοίρας μου σημάδι
Και θα 'ρθω να σε βρω

Στα χρόνια που 'χουν φύγει
Θ' αλλάξω κλειδαριά
Στο πρόσωπο τ' Απρίλη
Θ' αφήσω τα κλειδιά.
 
Στους δρόμους θα γυρίζω
Κι αν κάποτε σε βρω
Το νυφικό θα κάψω
Σε κόκκινο ουρανό.
 
Γιατί η απουσία
Βέρα μου έβαλε,
Κι η λόγχη στη καρδιά μου
Αίμα δεν έβγαλε.
                                                              13-7-'06
Λίγο Πριν Τα Τριάντα

Λίγο πριν τα τριάντα
Με γερές συννεφιές
Θα θυμάμαι για πάντα
Όσα είπαμε χτες

Κυκλοφορώ με δανεικά
Κρυφομιλώ γι' αγάπη
Τα πιο ψηλά μου ιδανικά
Ήταν που 'μαι φευγάτη.
 
Λίγο πριν τα τριάντα
Μόνη κι άνευ δουλειάς
Να τριγυρνώ στην πόλη
Και να μη με κοιτάς
 
Κυκλοφορώ με δανεικά
Κρυφομιλώ γι' αγάπη
Τα πιο γερά μου ιδανικά
Πλεγμένα μ' ένα χάδι.
                                                           1-6-'99
       'Αννα

Τί κάνει η 'Αννα τα Σάββατα
Τί κάνει τις Κυριακές
Κοιμάται μέχρι τις δώδεκα
Κι έχει τηλεφωνητές

Τί κάνει η 'Αννα τα Σάββατα
Όταν δεν έχει λεφτά
Πηγαίνει μέχρι το Όντιχαμ
Να δει μαμά και μπαμπά

Τί κάνει η 'Αννα τα Σάββατα
Τί κάνει τις Κυριακές
Ακούει τζαζ απ' τις δώδεκα
Μόλις αρχίσει ο καφές.
 
Τί κάνει η 'Αννα τα Σάββατα
Όταν δεν έχει ταινία να δει
Βάζει τον Μίλερ στο ράδιο
Και μια μπουκάλα κρασί
 
Παίζει σκραμπλ τα μεσάνυχτα
Στο 'Ασκοτ τις Κυριακές
Έχει τα μάτια ορθάνοιχτα
Για μαγαζιά και δουλειές

Στο Απέναντι Σπίτι
                                                       (ή Αυτοί Που Αγαπάνε)
Στο απέναντι σπίτι
Κεινο που 'χει φεγγίτη
Ξενυχτάω και πίνω
Και δεκάρα δε δίνω
 
Στο απέναντι σπίτι
Συντροφιά μ' ένα αλήτη
Τα σπασμένα μπουκάλια
Απ' τις μπύρες μετρώ
 
Ο αλήτης δικός μου
Ξεναγός κι αδελφός μου
Εραστής μακρινός μου
Μου μιλά με σιωπή.
 
Αυτοί που αγαπάνε
Θεό δεν έχουνε
Τις μέρες δεν μετράνε
Με σφαίρες τρέφονται
 
       Χρέωση

Μου το χρεώνω αλλού
Ετούτο το νόμισμα,
Στο τρύπιο πυθάρι
Του χρόνου,
Στο πρώτο ρούχο
Του καινούργιου μου μισθού,
Στα καλοκαιρινά πέδιλα
Του μικρού παιδιού
Της απογευματινής μου βόλτας.
 
Μου το χρεώνω αλλού
Ετούτο το νόμισμα
Στο τρύπιο πυθάρι
Μιας άδειας καρδιάς.

   Τα Διαμάντια

Έχω όλες τις απαντήσεις
Και δεν έχω ερώτηση
Σαν μου έδωσες λύση
Σε μια ξένη απόκριση

Τα διαμάντια μου πετάω
Και τις πέρλες στο βυθό
Μες στα μαύρα μου γερνάω
Και ακόμα σ' αγαπώ
 
Τα διαμάντια μου πετάω
Και τις πέρλες στο βυθό
Σε μισώ και σ' αγαπάω
Σ' ένα ροκ οδυνηρό.
                                                  17-7-'03
Με Μαγιό Δανεικό
 
Με μαγιό δανεικό
Και βουτιές στο νερό
Τις πληγές μου μετράω,
 
Είναι η ήλιος καφτός
Κι η ζωή μου βυθός
Κι έτσι δε σε ζητάω
 
Με μαγιό δανεικό
Και βουτιές στο κενό
Τις πληγές μου ρωτάω
 
Κι αν δεν είσαι εδώ
Είναι πια περιττό
Με φιλιά να μιλάω
 
Χωρίς μαύρα γυαλιά
Και αντηλιακά
Στης παραλίας το πλήθος
 
Ξαφνικός πυρετός
Και ψυχή κανενός
Της φυγής σου ο ήχος.
 
Το Μπαλκόνι Σου
 
Να δω το παραθύρι σου
Γεμάτο με λουλούδια
Όπως το είδα μια φορά
Και σου 'γραψα τραγούδια
 
Όπως το είδα μια φορά
Και πάνε τόσα χρόνια
Και ύστερα σε γνώρισα
Στου κόσμου τα μπαλκόνια
 
Μα ήταν η αγάπη σου
Πουλί τραυματισμένο
Δεν άντεχε τα ρούχα μου
Κι έμενα να προσμένω
 
Κι εκείνο το μπαλκόνι σου
Που είχα αγαπήσει
Έμεινε μες στη θύμηση
Δίχως να βρει μια λύση.
                                                            Θεσσαλονίκη 7/9/'05
Αυτό Που Ζω
 
Αυτό που ζω
Δεν μου φτάνει
Κι είναι και λίγο βαρύ
 
Ίσως να 'χω πεθάνει
Ίσως να 'χω γεννηθεί
 
Τριγυρνάω στους δρόμους
Κι ακολουθώ τα πουλιά
Έχω αντέξει στους νόμους
Έχω βαφτίσει βουνά
 
Έχω γυρίσει  ρολόγια
Έχω σκοτώσει στιγμές
Κι έχω πει μοιρολόγια
Για να πιστέψω πως φταις.
                                                      Τάμεσης 16/1/'01

Ταξίδι Με Αυτοκίνητο
 
Μ' ανοιχτό το τηλέφωνο
Και με άλλη φωτιά
Της καρδιάς το φερέφωνο
Μου μοιράζει χαρτιά.
 
Πώς κινείται η απόσταση
Σε φθαρμένα κορμιά
Πώς νοθεύεται η υπόσταση
Τί ο χρόνος μετρά
 
Της στιγμής η μετάλλαξη
'Αβλεπτη σοβαρή
Σ' ένα στίχο παράλλαξη
Που βαθαίνει πολύ
 
Οδοιπόροι του σύμπαντος
Σε quattro  που τρέχει
Ηρεμία της θάλασσας
Που πλοιάρια δεν έχει.
                                             Ναϊάδες Λίμνη Πλαστήρα 26/3/'00
Σε Χρώμα Θαλασσί
 
Θα βάψω τα μαλλιά μου,
Σε χρώμα θαλασσί,
Κι όταν γυρίσεις πίσω
Θα πιω γλυκό κρασί.
 
Θα βάψω τα μαλλιά μου
Σε χρώμα χρυσαφί,
είναι όλοι κοντά μου
μα λείπεις πάντα συ.
 
Θα βάψω τα μαλλιά μου
Κι ύστερα θα χαθώ,
Όλα τα ονειρά μου
Τα ξέχασα εδώ.
 
Θα  βάψω τα μαλλιά μου
Κι έτσι θα προδοθώ
Στης θάλασσας το χρώμα
Κι εγώ θ αναδυθώ.
 
      Ποιός Θεός
 
Ποιός Θεός με κυνηγάει,
'Αραγε πού θα με πάει,
Στις βροχές μου ξενυχτάει
Τα όνειρα μου τα μεθάει.
 
Αλητεύει μες στους  μύθους
Λύνει μυστικά και γρίφους
Με ξυπνάει με τραγούδια
Με κοιμίζει με λουλούδια
 
Ποιός Θεός με κυνηγάει,
'Αραγε πού θα με πάει,
Στις βροχές μου ξενυχτάει
Τα όνειρα μου τα μεθάει.
 
Δεν τον βρίσκω, τον ζηλεύω,
Τρέχω πίσω του και κλέβω
Απ' τα πόδια του τα χνάρια
Τους αγγέλους, τα φεγγάρια.
                                                     21.45 Γιαννιτσά-Θεσσαλονίκη 22/8/'02
Να 'ναι Μια Μέρα Του Μάη

Να 'ναι μια μέρα του Μάη,
Μια μέρα του Μαγιού,
Σε ποιά στιγμή μεθάει
Το φως του φεγγαριού.
 
Να βλέπω ν' ανατέλλουν
Γιορτές των λουλουδιών,
Χείλια γιατί να θέλουν
Να βγουν να λυτρωθούν .
 
Οι φίλοι μας να ζούνε,
Διπλή χαρά, γιορτή
Στους δρόμους να συρθούνε
Όνειρα κι ουρανοί.

Εφτά φορές να πέσω
Στο φως και να χαθώ
Τραγούδια να φορέσω
Για σένα π' αγαπώ.
                                       Μάρτης '03
     Μεσάνυχτα
 
Μεσάνυχτα στο σπίτι,
Κι η ώρα είναι αργά,
Κι εγώ απ' το φεγγίτη
Μετρώ τη μοναξιά.
 
Μετρώ κι αναμετριέμαι
Και τρέχω και γυρνώ
Χορεύω και κρατιέμαι 
Από χρυσόν ιστό.
 
Μετρώ κι αναμετριέμαι
Και τρέχω και γυρνώ
Τί μέλλει συλλογιέμαι
Να 'ρθει απ' τον καιρό.
 
Εκεί που 'χεις αράξει
Κι έχεις ξεχάσει πια
Τί λόγια σου 'χω στείλει
Και τί γλυκά φιλιά.
                                             6/8/'06
       Τα cd
 
Κι αν αυτή τη φορά,
Τα cd σου δεν πήρα μαζί μου,
Είναι η τσάντα βαριά,
Γιατί κρύβεται κει,
Σε μια θήκη βουβή,
Η ψυχή μου.
 
Κι αν αυτή τη φορά,
Τα cd σου δεν πήρα,
Είναι ακόμα νωπά
Και τα ζει η καρδιά
Τα φιλιά μες στη λύρα.
                                            9/9/'02
      Η Χαρακιά
 
Η χαρακιά στο μέτωπο
Είναι από τη θωριά σου ,
Που άνοιξε τις πόρτες μου
Και μπήκε τ' ονομά σου.
 
Η χαρακιά στο μέτωπο
Είναι απ' τ' άκουσμά σου
Που ζάλισε τον ουρανό
Κι απ' τη σκληρή καρδιά σου
 
Αν το 'ξερα πως τραγουδάς
Τα βράδια με τ' αηδόνια
Θ' άλλαζα αλλού τα λόγια μου,
Θα 'φευγα σ' άλλα χρόνια,

Να μη με δεις που τριγυρνώ
Τις νύχτες στ' ακρογιάλια
Να μέτρω φύκια και κλωστές
Να διώχνω μαϊστράλια,
 
Να μη σε πάρουνε μακριά,
Αλλού σε άλλα μέρη
Να με κεντά η όψη σου
Με φάρο και μαχαίρι.
 
Αν το ξερα πως τραγουδάς
Τα βράδια με τ' αηδόνια
Θ' άλλαζα αλλού τα λόγια μου,
Θα 'φευγα σ άλλα χρόνια.

Μα όπου κι αν πήγα, στάθηκα
Τ' αηδόνια σε ζητούσαν
Ζήταγαν την ανάσα σου
Και σιγοτραγουδούσαν.
 
Αν ήξερα τα μάτια σου
Ποια πίκρα τα ορίζει
Θα φύτευα τις Κυριακές
Μια χαρά που τρίζει.
                                                Μάης '02
    Ουράνιο Τόξο
 
Κουράστηκα να περπατώ
Στου ουρανού τη φλέβα,
Κατάρτι άσπρο να κρατώ
Και μήλο σαν την Εύα.
 
Στης μοναξιάς τ' αστέρι
Της μοίρας περιστέρι
Σε ξένο μαιστράλι
Γιορτή αρχίζει πάλι.
 
Κουράστηκα να περπατώ
Στου ουρανού τις στράτες
Ουράνιο τόξο να κρατώ
Να βλέπουν οι διαβάτες.
                                                            28/11/'07
Το Γενάρη Βγαίνει Ο Ήλιος

Τραγούδια θα γράψω
Γι' αυτόν π' αγαπώ,
Εγώ δεν θα κλάψω
Για όσα πονώ.
 
Το Γενάρη βγαίνει ο ήλιος
Κι εσύ χάνεσαι,
Να σε βρώ,
Να σε ρωτήσω
Πώς αισθάνεσαι;

Το Γενάρη βγαίνει ο ήλιος
Και ζεσταίνεται,
Το υγρό χώμα,
Και η αγάπη
Ανασταίνεται.
                                                     6/12/'07
 Τα Ψώνια

Με τα ψώνια στο χέρι,
Τετάρτη πρωί
Από 'κει που πηγαίνει
Θα ξανάρθει η ζωή.
 
Με τα ψώνια στο χέρι
Ρωτώ τον εαυτό μου
Το παλτό το δικό μου
Ποιό νικάει νυχτέρι.
 
Με δυο χάρτινες σακούλες,
Και τα ψώνια στο χέρι
Παραμονές Χριστουγέννων
Κι η Αθήνα το ξέρει.
                                                 12/12/'07
Το Χρώμα Της Μέρας
 
Μες στο χρώμα της μέρας
Και τον ήχο της βέρας
Τα μαλλιά μου απλώνω,
Κι όπου απόψε κοιμάμαι
Τη ματιά σου θυμάμαι
Και λυώνω.
 
Μες στο χρώμα της μέρας
Και τον ήχο της βέρας
Η ματιά σου θροΐζει
Και στα μωβ όνειρά μου
Κάποιο άσπρο αστείο
Τα μαλλιά σου θυμίζει.
 
Μες στο χρώμα της μέρας
Και τον ήχο της βέρας
Μες στη δύση βυθίζω
Εισιτήριο τρένου
Μες στην άδεια μου τσέπη
Στην Αθήνα γυρίζω.
                                                             25/11/'07  &  14/12/'07
Τα Πιο Πολλά Τραγούδια
 
Τα πιο πολλά τραγούδια
Που 'χω γράψει
Έχουν το πρόσωπό σου για εικόνα,
Κι ότι τη μνήμη μου έχει χαράξει
Περνάν τα χρόνια
Κρατάει ακόμα.
 
Τα πιο πολλά τραγούδια
Που 'χω γράψει
έχουν την ομορφιά σου για καθρέφτη
κι ό,τι μέσα στο χρόνο έχει αλλάξει
μπροστά μου σαν αυλαία
τώρα πέφτει.
                                                              Αθήνα 16/12/'07
Το Ρούχο
 
Γι' άλλο ρούχο
Κι άλλο ρούχο
Στην αρχή ξεκίνησα
Ξέχνα την αγάπη που 'χω
Και στον κόσμο κίνησα.

'Αλλο ρούχο

Κι άλλο ρούχο
Απ' τη πρόβα φόρεσα.
Δυο κουμπιά και μια καρφίτσα
Απ' όλα τα ξεχώρισα.

Γι' άλλο ρούχο
Κι άλλο ρούχο
Είδες που τα άλλαξα
Σβήσε το τσιγάρο που χω
Κι άδικα τo χάλασα.
                                                              17/12/'07
   Χριστούγεννα

Τα νύχια μου κόκκινα
Θα βάψω.
Τα φώτα του δέντρου μου
Θ' ανάψω
Και μόνη στο σπίτι μου
Θα μείνω
Κατάρτι στον ορίζοντα και κρίνο.

Μέσα στα Χριστούγεννα,
'Ανθισαν δυο τριαντάφυλλα
Στο μπαλκόνι μου.
Μέσα στα Χριστούγεννα
Έδωσα υπόσχεση
Δε θα μείνω μόνη μου.
                                                             22/12/'07
  Ποιό Όνειρο
 
Ποιό όνειρο φόρεσες
Και ήρθες εδώ;

Ποιά νύχτα αγόρεψες
Για φως κι οδηγό;

Ποιά σπίθα σε γιάτρεψε
Ποιά λάγνα φωτιά;

Ποιόν ήχο καβάλησες
Και πήγες μακριά;

Ποιάν ερώτηση απάντησες
Και γέμισες φώς;

Ποιόν αφρό προϋπάντησες
Και βλέπεις αλλιώς;

Ποιό τριαντάφυλλο έκοψες
Και δεν έχεις βραχεί;

Ποιό λεπτό αποδέσμευσες
Απ' τη τόση σιγή;
                                                   Λονδίνο 16/1/'01
Μια Βαριά Αλυσίδα

Μια βαριά αλυσίδα
Έκλεισε και σε είδα
Μες σε ψεύτικο χάρτη
Και βρεγμένη μιλιά.
 
Τραγουδούνε τ' αηδόνια
Λένε ψέματα χρόνια
Που γυρνά το ρολόι
Που χτυπά η καρδιά.
 
Όσο σβήνουν οι λάμψεις
Θα καείς αν κοιτάξεις
Το φτερό της αρκούδας
Του καημού τη μιλιά.
 
Στα κλεισμένα συρτάρια
Τραγουδάν τα φεγγάρια
Κυνηγούν μανιτάρια
Και μαγεύουν παιδιά.
                                                            11/5/'01
Του  Θανάτου Τα Γεφύρια
 
Του θανάτου τα γεφύρια
Τα φοράς εσύ για φρύδια
Του Απρίλη το στεφάνι
Το φοράς σα γαταγάνι.
 
Του θανάτου τα γεφύρια
Τα φοράς εσύ για φρύδια
Τα λουλούδια του Απρίλη
Τα φοράς εσύ για χείλη.
 
Τα διαβαίνω τα γεφύρια
Διώχνω δράκους, διώχνω φίδια
Μα γκρεμίζομαι στα φρύδια
Και στα δυο γλυκά σου χείλια
 
Του θανάτου τα γεφύρια
Τα φοράς εσύ για φρύδια
Του θανάτου τα γεφύρια
Τα φοράς για δαχτυλίδια
                                                               19/2/'02
Στις Μέρες Μου Έβαλα Φωτιά
 
Στις μέρες μου έβαλα φωτιά,
Στις νύχτες μου αγρύπνια
Και δεν θα σε ξανάδω πια
Στους λόφους με τ' αγρίμια.
 
Φεγγάρια μου 'δωσες πολλά
Τους ήλιους και τ' αστέρια
Φύτεψες τα μπαλκόνια μου
Φώτισες μεσημέρια.

Και δύο φτερά μου έδωσες
Για της ζωής το δρόμο
Κι αντάλλαγμα δε ζήτησες
Και είχα αγάπη μόνο.
 
Πουλάκι εσύ που κάθεσαι
Και τραγουδάς στις στράτες
Πάρε ετούτους τους καημούς
Και πέστους στους διαβάτες.
 
Γιατί μονάχη δε μπορώ
Να κλαίω και να λιώνω
Δίχως πληγή να τραγουδώ
Και ν' απαντώ στον χρόνο.
                                              26/9/'02 Πύργος-Βαρθολομιό
     Στο Κύμα
 
Στο κύμα θα κυλήσω
Με ξένα γιατρικά
Το σώμα θα αφήσω
Στο κύμα βιαστικά.
 
Θα με κοιτούν οι γλάροι
Μ' ορθάνοιχτα φτερά
Θα κλαίει το φεγγάρι
Κι ο έσπερος κρυφά
 
Γιατί μας είδαν μόνους
Ν' ανοίγουμε καρπούς
Να ψάχνουμε τους πόνους
Όσο αντέχει ο νους.
 
Στο κύμα θα κυλήσω
Σα βότσαλο παλιό
Κι απ' όπου κι αν αρχίσω
Θα είμαι πάντα εδώ.
                                                      4/10/'02
Δεν Έχω Φύγει
 
Όχι δεν έχω φύγει
Όχι δεν είμαι αλλού
Σβήνω γραμμές του χρόνου
Σημάδια τ' ουρανού.
 
Γοργόνα της ερήμου
Με κόκκινα μαλλιά
Τη φλόγα τη δική μου
Τη σβήσανε σπαθιά.
 
Στιγμή που δεν τελειώνει
Σ' απύθμενο ποτέ
Χρυσό σκοινί στο χιόνι
Το όχι  και το ναι.
 
Φωλιάζουν αγριοπούλια
Σε ψεύτικες σπηλιές
Γυρίζω με τραγούδια
Που ίσως δεν τα θες.
 
Γυρνώ στα ορυχεία
Σαλεύω στους αγρούς
Μιλάω με λατρεία
Για όσα δεν ακούς.
                                                                 Μήλος 30/8/'02
Τα Φυτά Και Τα Κοχύλια
 
Τα φυτά και τα κοχύλια
Κρύβουν δράκους μες στα χείλια
Σκύβουνε πάντα τα βράδια
Και μιλάν σε σπίτια άδεια.
 
Τα πουλιά και τα δελφίνια
Μες στης πόλης τα καμίνια
Παίζουνε κρυφτό και χάντρες
Με κορίτσια και με άντρες.
 
Τα κρινάκια κι οι αστερίες
Μπλέκουν πάντα σε ιστορίες
Που ο φόβος τρέχει μόνος
Κι αλλάζει ρούχα ο χρόνος.
 
Οι μυρτιές κι οι ανεμώνες
Ρίχνουν ζάρια στους αιώνες
Κι αν θα βγει φωτιά κι αστέρι
Θα 'σαι συ δικό μου ταίρι.
                                                                    7/2/'02
Το Ψεύτικο Σώμα
 
Το ψεύτικο σώμα
π' αγάπησα,
Το λάθος τη νύχτα
που κράτησα
Φωνές ξεχασμένες
στο άπειρο
Το φως ανοιχτό
στο παράθυρο.
 
Το ψεύτικο σώμα
Π' αγάπησα,
Το πάθος που ακόμα
Δε γιάτρεψα,
Φιλιά ξεχασμένα
Στον ήλιο μου,
Αχνάρια σβησμένα
Στον ύπνο μου.

     Η Έκπληξη
 
Την έκπληξη κρατάω εγώ
Και την αμφιβολία
Για να την έχω οδηγό
Μες στης καρδιάς τα κρύα.

Την έκπληξη κρατάω εγώ
Και την αμφιβολία
Είναι σαν μια αίσθηση
Και σαν μια υποψία.
 
Την έκπληξη κρατάω εγώ
Μα διώχνω την αλήθεια
Πικρό φευγάτο πρωινό
Που γίνεται συνήθεια.
 
Οι Μνήμες Του Καλοκαιριού
 
Οι μνήμες του καλοκαιριού
Στα νύχια περπατάνε
Κι εκεί στα ακροδάχτυλα
Τους έρωτες πατάνε.
 
Οι μνήμες του καλοκαιριού
Κρατάνε τόσα χρόνια
Έχουν την ομορφιά παιδιού
Δεν σβήνουν απ' τα χιόνια.

Οι μνήμες του καλοκαιριού
Δεν είναι αναμνήσεις
Είναι βαθύ κρύο νερό
Απ' τη καρδιά μιας βρύσης.
                                                       10/7/'06   &  19/1/'08
     Τα Μάτια Σου

Τα μάτια σου ηχούν κρασί
Και το κορμί σου, αγέρα,
Και τη ζωή μου τη μισή
Τη πήγες παραπέρα.
 
Το γέλιο σου γλυκό νερό
Και η φωνή τραγούδι
Όνειρο της ζωής μικρό
Της νύχτας αγγελούδι
                                                     18/12/'07    &    19/1/'08
Δεν Έχω Διεύθυνση
 
Δεν έχω διεύθυνση
Να σου γράψω στο γράμμα
Είμαι κάπου ανάμεσα
Στη χαρά και στο κλάμα.
 
Τόσο πολύ αγάπησα
Το σώμα αυτό που έχω γνωρίσει
Κοιτώ τώρα τον ίσκιο του
Σε ασημένια δύση
 
Κι αν δεν έχω διεύθυνση
Να σου γράψω στο γράμμα
Της ζωής μου η κατεύθυνση
Ο χορός σ' ένα δράμα.
                                                      Οκτώβρης '02   &  Γενάρης '08
Στο Διπλό Καναπέ
 
Στο διπλό καναπέ
Της αγάπης το μπλε
Ξεθωριάζει,
Και για μία στιγμή
Ό,τι βρίσκεται κει
Τη ζωή μας αλλάζει.
 
Στο διπλό καναπέ
Μία κούπα καφέ
Ξενυχτάει,
Και τους δυο μας ξανά
Τί προστάζει η καρδιά
Μας ρωτάει.
                                                   15/10/04   &   19/1/08
Μια Μέρα Του Μαρτίου
 
Έκλεισα μια Σαρακοστή,
Και μια του Μάρτη μέρα,
Τραπέζι πρώτο στη γιορτή
Στο φως και στον αγέρα.
 
Φόρεσα στις ευχούλες μου,
Το βυσσινί φουστάνι
Έκρυψα τις αγάπες μου
Καημός να μη τις φτάνει.
 
Γράφω πάλι τραγούδια
Κι ο χρόνος μου περνά,
Όσο ανθούν λουλούδια,
Η καρδιά μου δεν γερνά.
 
Μια μέρα του Μαρτίου
Στις αρχές της Σταδίου
Έριξα ένα ζάρι,
Κι έπεσε στο φεγγάρι,
Μια εξάρα ζαριά.
                                                                  2/3/'07
     Η 'Ανοιξη
 
Μόνο η άνοιξη το ξέρει,
Που σε πάω, που με πας,
Και το κάθε καλοκαίρι
Που γνωρίζει πως γελάς.
 
Μόνο η άνοιξη το ξέρει,
Που ανθίζει η στιγμή,
Που πετά το περιστέρι
Για να πιει απ' τη πηγή.
 
Τα μάτια των ανθρώπων
Μυρίζουν γιασεμί,
Βοριάς των άλλων τόπων
Σε διψασμένη γη.
 
Μόνο η άνοιξη το ξέρει,
Που σε πάω που με πας,
Και το κάθε καλοκαίρι
Που γνωρίζει που γυρνάς.
                                                                             8/3/'07
Φύτεψα Μενεξέδες
 
Φύτεψα μενεξέδες
Κι ένα βασιλικό
Μεσάνυχτα να βγαίνω
Να σε καληνυχτώ.
 
Φύτεψα μενεξέδες,
Κι ένα βασιλικό
Φιλάκια να μετράω,
Αν θα σε ξαναδώ.
 
Φύτεψα μενεξέδες,
Κι ένα βασιλικό,
Να βγαίνω στο μπαλκόνι
Ν' ανάβω τον καημό.
 
Και τ' αλλα τα λουλούδια
Εκεί όλα μαζί
Του έρωτα τραγούδια
Που έπαψε να ζει.
 
Κι ένα μικρό τραγούδι
Που είπαμε μαζί
Έγινε πεταλούδα
Κι έφυγε σ' άλλη γη.
 
Να Πιω Απ' Το Ποτήρι Σου
 
Να πιω απ' το ποτήρι σου
Τα μυστικά να μάθω
Εγώ για το χατίρι σου
Ακόμα τι θα πάθω.
 
Ήπια απ' το ποτήρι σου
Τα μυστικά τα ξέρω
Γι' αυτό πονάω πιο πολύ
Τις μέρες κι υποφέρω.

Τελείωσε η κούπα σου
Και ο καφές στον πάτο
Δείχνει ένα κήπο μυστικό
Κι ένα όνειρο φευγάτο.
 
Ήπια απ' το ποτήρι σου
Την ώρα που 'χες λείψει
Τα μάτια και τα χείλη σου
Για ποιά τα έχεις κρύψει.
 
Ήπια απ' το ποτήρι σου
Την ώρα που 'χες λείψει
Μήπως και βρώ τη κλειδαριά
Και η καρδιά σου ανοίξει.
                                                                              13/2/'02
Σα Να Σα Ξέρω Από Παλιά
 
Σα να σε ξέρω από παλιά,
Σε κάποιο παραμύθι,
'Αναψε φως και τη χαρά
Την έζησα σα λήθη.
 
Σα να σε ξέρω από παλιά,
Και να 'μουν η σκιά σου,
Βάφτηκε του ήλιου η πληγή
Και έμεινα κοντά σου.
 
Σα να σε ξέρω από παλιά,
Σε κάποιο παραμύθι,
'Αναψε φως και η χαρά
Σβήστηκε μες στα πλήθη.
                                                                                   25/3/'99
Το Παλιό Μου Νυστέρι
 
Το παλιό μου νυστέρι
Στο δεξί μου το χέρι,
Τρία χρόνια κρατάω,
 
Τώρα μες στις παγίδες,
Όλα τα εμπόδια που είδες
Μες στη λάμα κοιτάω.

Σ' αγαπώ κι υποφέρω,
Την αλήθεια τη ξέρω,
Σα φτερό με χαϊδεύει,
 
Το παλιό μου νυστέρι
Στο δεξί μου το χέρι
Στην αγάπη ξοδεύει.
                                                                                   7/'03
Στ' Ανοιχτά Της Αβύσσου
 
Στ' ανοιχτά της αβύσσου
Το βρεγμένο κορμί σου
Θα το βρουν οι γοργόνες,
Την αλμύρα το λάδι,
Σε κρυμμένο πηγάδι,
Θα μετρούν οι αιώνες.

Τρομερά περιστέρια,
Θα φιλεύουν στα χέρια
Βιαστικούς και διαβάτες
Και μετά από χρόνια
Θα μοιράζεις αηδόνια
Σε παλιούς ποιητάδες.

Σε μισό μαύρο δίχτυ
Φτερούγες κι ανεμώνες,
Κι ένα αστέρι στο σπίτι
Της ζωής μου οι θαμώνες.
                                                                     15/1/'01 Λονδίνο
       Η Αγάπη Μου
 
Τα πουλιά τραγουδάνε στους κήπους
Η αλήθεια γεμίζει με φως,
Τα παιδιά ανεβαίνουν στους ίππους
Κι η αγάπη μου πάει εμπρός.
 
Ποιος θα 'ρθεί να μας κλέψει τον ήλιο
Ποιος θα 'ρθεί να μας βάλει φωτιά,
Ν' αγοράσει χρυσάφια διαμάντια,
Να χωρίσει στα δυο τα βουνά.
 
Ποιος θα 'ρθει να πετάξει στις στέγες
Να ανοίξει σοφίτες παλιές
Ν' αγοράσει καημούς και αγάπες
Κι απ' το αύριο να φτάσει στο χτες.
 
Η αγάπη μου σφίγγει τα δόντια
Και μασάει τα άνθη στους αγρούς
Τραγουδάει το φως στα ποτάμια
Και χορεύει σε δρόμους παλιούς
 
Η αγάπη μου σφίγγει τα δόντια
Και μαζεύει απ' το χώμα φιλιά
Μπερδεύεται μες στα ξωκλήσια
Και στα πλοία αλλάζει τροχιά
 
Ανασταίνει αχτίδες τη μέρα
Και ανοίγει τις πόρτες αλλιώς
Περπατάει στα νύχια με ρόδια
Και στα μάτια μετράει το πώς.
 
Τα φεγγάρια στολίζει τις νύχτες
Πικραμύγδαλα αφήνει παντού
Με τους κλόουν γυρνά και μ' αλήτες
Και στα μάτια μετράει το πού.
                                                                     17-1-'01 Λονδίνο
Στη Πλατεία Συντάγματος

Στη πλατεία Συντάγματος
Και στο δόρυ του θαύματος
Περπατώ και βαδίζω
Κι απ' τα τόσα αινίγματα
Μόνο σένα γνωρίζω.
 
Την άνοιξη λέω πως θα 'ρθεις
Την άνοιξη λέω πως θα γυρίσεις
Τα άνθη στον κήπο μου να δεις
Και στη ζωή μου πάλι να κυλήσεις.
 
Θα σε δω και πάλι να γελάς
Στους δρόμους, στις πλατείες, στα καφέ
Κοντό μπλουζάκι πάλι θα φοράς
Και θα 'σαι όμορφος όσο ποτέ.
 
Στη πλατεία Συντάγματος
Στην αγκάλη του τραύματος
Περπατώ και βαδίζω
Κι όσα κάποτε ζήσαμε
Μες στον κόσμο ξορκίζω.
                                              Μάρτης '07

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers