Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Κωστήρης Μίμης: Στίχοι Φοβισμένοι Φωτισμένοι

 

                                 Βιογραφικό

     Ο Μίμης Κωστήρης γεννήθηκε στη Πάτρα, όπου και διαμένει. Είναι τεχνολόγος μηχανικός
.

---------------------------------------------------------------------------------------------

       Ψητοπωλεία

Στις θολές αίθουσες της εσχάρας
οι άνθρωποι σε παραλήρημα
σπονδές αφιέρωναν
στους επιτραπέζιους θεούς

Με παραπλανημένα όνειρα
αποξενωμένοι από το θαύμα
στα πιάτα τους γύρευαν
χαμένους Παραδείσους

Το βλέμμα, το πνεύμα τους
στραμμένο κάτω
Μόνο η κνίσα έθρωσκεν άνω...

         Η Πτώση

Ανέμιζες το βαθύ σου αίσθημα
σαν επινίκεια σημαία

Οι κόρες των ματιών σου
αντιφέγγιζαν την περιλάλητη χαρά

Απ' την άκρη ενός ρόδινου σύννεφου
πιάστηκες και σελάγιζες στους γαλαξίες

Το κορμί σου ανέδιδε από ψηλά
την υπεροψία θριάμβου

Δε λογάριασες όμως
το βραχύβιον των ανθέων

Έτσι απ' τις βουνοκορφές των άστρων
πέφτοντας
έγινε πιο αιμάτινη η συντριβή

      Υστεροφημία

Θεέ μου σώσε τους στίχους μου!
Τη θαλπωρή των τοίχων δεν αντέχουν

Στην βουή της Αγοράς
γυμνοί θέλουν να βγουν
στην τριβή των συναναστροφών
στ' αδιάκριτα βλέμματα
στη βάσανο των κρίσεων

Κάνει όμως παγωνιά έξω
κι εγώ φοβάμαι
Είναι τόσο τρυφεροί
κι ανυπεράσπιστοι

Θεέ μου σώσε τους στίχους μου!
Εγκαταλείπουν την τρυφή του γραφείου
στο φως να παραδώσουν τη ψυχή τους

       Σε Μείζονα Κλίμακα

Όταν ο πόνος πυρώνει
ο ουρανός σκεπάζει τις πληγές μας με φως
Τα δένδρα αποτινάζουν τη σιωπή τους
αφήνοντας διάδρομο στην θεϊκή ακτίδα

Μακρόθυμη τώρα η ψυχή
αναπνέει του μηνύματος την αύρα
Με σύμφωνα ντύνεται
ανεξίκακος ο λυγμός
Αναγνώσιμος γίνεται
Λυτρωτικός
της αγιότητας ο δρόμος φωτίζεται

Εγκαταλείποντας τις ελάσσονες κλίμακες
δοξαστικό τραγούδι της εγκαρτέρησης συνθέτω

        Ακόμα

Τελευταία το ίδιο όνειρο βλέπω

Ο πατέρας να με καλεί
απ' τον ανοιχτό τάφο
"Έλα άργησες...
Πρέπει να κλείσω
..."

Κι η μητέρα πάντα πονόψυχη
να τον μαλώνει
"'Αφησε το παιδί έξω να παίξει..."

       Έλλειψη

Ο τελευταίος ποιητής
πέθανε χθες το βράδυ

Λίγο πριν το τέλος ψέλλισε
"Δε μπορούσα άλλο να βλέπω..."

Τον θάψαμε εν τιμή,
εμείς οι λιγοστοί φίλοι του

Παρά τις προσπάθειες
δεν καταφέραμε να τον σώσουμε

Βλέπετε όσο κι αν ψάξαμε
δε βρέθηκε αίμα της ομάδας του
Ρέζους Ποιητικόν
ή άλλως
της αισθητικής
των Πραγμάτων θεώρησης

                 Ρύπανση

Τελευταία όλο και πιο συχνά τους απαντώ
Εκείνους που αφήνουν στους δρόμους
τα απορρίμματα των συμπεριφορών τους

Ρύπους πλαστών κωδικών και γραφών
σκορπίζουν
ή απ' το ανοικτό παράθυρο του αυτοκινήτου
πετούν έξω
το άδειο πακέτο της ζωής τους

        Σταυροί

Κεραίες υψώνονταν
πάνω απ' τις ταράτσες
Ένα δάσος πυκνό
μέχρι πέρα μακρυά
όσο πήγαινε το μάτι
όσο απλωνόνταν η άχαρη πόλη

Σταυροί έλεγες σε απέραντο νεκροταφείο
Στις πολυκατοικίες μέσα
θαμμένοι οι ζωντανοί...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers