Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Τόλιας Γιάννης: Τροβαδούρος Ερωτικός...

 

                                            Βιογραφικό

     Ο Γιάννης Τόλιας γεννήθηκε στη Πάτρα. Ζει κι εργάζεται στην ίδια πόλη.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

     Χαϊκού

Στάλες στη στέγη
Μου χτυπά η φωνή σου
Τη φιλοξενώ...

Απλώνω δίχτυα
Φεγγαρόφωτα φύλλα
στο πανέρι μου.

'Aνθος χαϊκού
'Aπειρη ευγλωττία
του ελάχιστου. 

Σελίδα κύμα
Γεμίζει ναυάγια
Τους φάρους σβήνεις.

Ομίχλη πέφτει
βραδινή στο κορμί σου
Ανάβω σκιές.

Κορμί γυναίκας
Μυρωδάτο λιμάνι
Γυμνός ναυαγώ.

Aσήμι στάζει
το κρυφό κοχύλι σου
Φιλεύεις πόθους.

Το κερί σβήνω
Ηλιαχτίδα πρωινή
σε ξεφυλλίζει.

Λείπεις τις νύχτες
Τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.

Γέρνεις πάνω μου
Παλεύει το σκοτάδι
το γυμνό φώς σου.

Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω.

Των βημάτων σου
ο βραδινός επαίτης
Ερημωμένος.

Τατουάζ Της Ασφάλτου
                                                  (σε μνήμη Γιώργου Γράψα)
Τα βράδια
αχνίζουν βαθύχρωμο
το πικρό φως
οι φάροι των εικονοστασίων

Ξυπνούν
τότε
τα αίματα των σκοτωμένων
και με συντριβή
ανεβαίνουν

Ανάβουν μηχανάκια στην άσφαλτο
που φρενιάζουν
τροχίζοντας τα πατητήρια τους
στις φουρκέτες του ιλίγγου

Κοντράρουν
οι μελλοθάνατοι τους πεθαμένους
ποιος πρώτος
θα προσπεράσει το θάνατό του

Αθόρυβα
χωρίς νικητές
σβήνει η νύχτα

Επέστρεφες απόγευμα
Η δύση
δε χωρούσε
στους καθρέφτες σου
Γύρισες πίσω να κοιτάξεις
Κι αφιερώθηκες...

  Ψηλαλώνια

Σκοτωμένο απόγευμα
καρφωμένο
στις αιχμές των πεύκων
Αχνίζει πηχτό
το αίμα της δύσης
Ποιό άλλο χρώμα
να συγκριθεί
με το πορφυρό δάκρυ του συντριβανιού;

Κι ο άνεμος σκοτεινός
ξεφυλλίζει τις σελίδες της φοινικιάς
Πέφτουν λυπημένες ιστορίες
σαν αυλαίες μικρών δραμάτων
που ζήσαμε
με αθώους τώρα πια τους απόντες
Περισσότερο από μόνος
Τόσες λέξεις περαστικές
καμία δε γύρισε
να με κοιτάξει.

Στη Θηρεύτρια Των Ονείρων

Έπρεπε να έχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου
Να άρπαζες τα ποιήματα.

Όταν θα 'ρθεις

Όταν θα 'ρθεις
θα σβήσω τα φώτα και τις ώρες
Να αφήσω μονάχα το μωβ
να φωτίζει τα μάτια σου
Θα σε κοιτάζω ασάλευτος
αιμορραγώντας γιασεμί και θέρος

Δε θα μιλάς
Θα γεμίζει το ποτήρι μας
το άρωμα μιας άρρωστης μνήμης
να πίνουμε ατελείωτα
στο μεγαλείο της σήψης

Όταν φύγεις
σε παρακαλώ
μη μου επιστρέψεις την όραση.

Ο Θρήνος Των Επιθυμιών

Απ' όλους τους θρήνους
στη ζωή
ο πιο σπαρακτικός
είναι αυτός της επιθυμίας.

Αν ο χρόνοςεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών
Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη.

Υ.Γ. Όλες οι απώλειες στη ζωή είναι περαστικές
Η μόνη αμετάκλητη είναι αυτή της ζωής

Να Πονάς Από Επιθυμία

Θα αφήσω μέσα σου
ένα κεντρί σα χάδι
Να σε κάνω να πονάς
από επιθυμία.

Με Το Κοπίδι Των Λέξεων

Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες

Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο του κορμιού σου.

Λείπεις
               Η λύπη
                       Της λύπης
                                  Λείπεις

Στο νυχτερινό φως του Απριλίου
οι ακακίες δίδασκαν την ορθογραφία της μοναξιάς

Εκείνη καθισμένη
στο βορινό παγκάκι της πλατείας
εκ γενετής ανορθόγραφη
επέμενε να γράφει
με δύο έψιλον γιώτα
τη γενική της Λύπης

'Αχραντος Βλασφημία

Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας

Θηριώνυμη του πάθους

Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός

Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος

Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια

Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος

Και καταβαίνω
Σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου

Και υποτάσσομαι

Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου

Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω

    Κρυφά Καλείς

Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής
Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτύπωμα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας

Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος
δε λυπάται κανέναν
στέλνεις το δούρειο άρωμά σου
να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης

Με θαμπούς ψιθύρους
κρυφά καλείς
αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους
Η τρυφερότητα της σκιάς σου
ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου
απαλύνει το πένθος των μονολόγων

Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου
συντρίβεις την περιπλάνηση
αγγέλλοντας θριαμβικά
το τέλος της νύχτας

Ξυπνάω ακρωτηριασμένος
είναι αδιαπέραστο
το ναρκοπέδιο των ονείρων.

    Mαταιωμένος

Οι μέρες του φθινοπώρου     
αλυχτούν μέσα στη νύχτα
Αγέλη πεινασμένη
αναμένει να τραφεί
με τις σάρκες των ωρών

Περιφέρω τη λύπη μου
στα άδεια δωμάτια
Τη παρατάσσω
απέναντι στο μέτωπο της χαράς

Μπροστά μου το ποίημα
ζητάει άγρια την αφορμή του
Σπάω τις μύτες των μολυβιών
πάνω στα τζάμια

Αναιρώ κάθε αξία ποιητική
Κάθε υγρό ελιγμό των λέξεων
που εκβάλλει πάνω στο χαρτί
Δεν επιθυμώ να αποτυπωθώ

Τί θα ωφελήσει αν με δείτε;

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers