-


Dali &









/




 
 

 

:



                                    Βιογραφικ

     Ο Θεδωρος Κολοκοτρνης (3 Απρλη 1770-4 Φλεβρη 1843) τανε Κλφτης, πολιτικς στην Ελλδα, καπετνιος και στρατηγς της Επανστασης του 1821. Γνωστς κι ως Γρος του Μορι.
     Γεννθηκε στο Ραμαβονι της Μεσσηνας, καταγταν απ το Λιμποβσι και πρασε τα παιδικ του χρνια στην Αλωνσταινα της Αρκαδας που τανε τπος καταγωγς της μητρας του, Ζαμπας Κωτσκη (εκε κατφυγαν οι δυο τους, μετ το θνατο του πατρα). Ο πατρας του, Κωνσταντς, πρε μρος στην νοπλη εξγερση που υποκινθηκε απ την Αικατερνη Β' της Ρωσας το 1770 και σκοτθηκε σε συγκροσεις μαζ με δο αδελφος του απ τους Τορκους.
     Ο Κολοκοτρνης γνηκε Κλφτης της Πελοποννσου και στα 15 του γινε καπετνιος. χοντας αποκτσει περα στη θλασσα ως κουρσρος, το 1805 πρε μρος στις ναυτικς επιχειρσεις του ρωσικο στλου κατ το ρωσοτουρκικ πλεμο. Το Γενρη του 1806 κι εν βρισκτανε στη Πελοπννησο βγκε διταγμα δωξς του. Αποτλεσμα αυτο ταν να ακολουθσει πολμηνη περιπετειδης και δραματικ καταδωξη του απ τους Τορκους σε πολλ χωρι και πλεις της Πελοποννσου. Κατφερε να διαφγει μαχμενος τελικ με πλοιριο, φεγοντας απ τα ανατολικ του Λακωνικο Κλπου και περνντας στα ρωσοκρατομενα Κθηρα μ' ενδιμεση στση στην Ελαφνησο λγω κακοκαιρας. Απ το 1810 υπηρτησε στο ελληνικ στρατιωτικ σμα του αγγλικο στρατο στη Ζκυνθο και τιμθηκε με το βαθμ του ταγματρχη για τη δρση του εναντον των Γλλων.
     Το 1818 μυθηκε στη Φιλικ Εταιρεα κι ρχισε να προετοιμζει την Επανσταση στο Μορι. Ως απεσταλμνος της στη Μνη, σκωσε τη σημαα της Επανστασης στη Καλαμτα στις 23 Μρτη 1821. Πρωταγωνστησε σε πολλς στρατιωτικς επιχειρσεις του αγνα, πως στη νκη στο Βαλττσι (14 Μη 1821), στην λωση της Τριπολιτσς (23 Σεπτμβρη 1821), που σφαγιαστκανε περπου 40.000 μαχοι Τορκοι κι Εβραοι, στη καταστροφ της στρατις του Δρμαλη στα Δερβενκια (26 Ιουλου 1822), που δισωσε τον Αγνα στη Πελοπννησο, αφο πρυτνευσαν η ευφυα κι η τλμη του στρατηγικο του νου. Οι επιτυχες αυτς τον ανδειξαν σε αρχιστρτηγο της Πελοποννσου. Στον εμφλιο πολλς φορς προσπθησε ν' αμβλνει τις αντιθσεις ανμεσα στους αντιπλους, αλλ παρολαυτ δεν απφυγε τη ρξη. Μετ απ νοπλες συγκροσεις, ο διος κι ο γιος του συνελφθησαν και φυλακστηκαν στο Ναπλιο.
     Αξιοσημεωτη εναι η αναφορ στ' απομνημονεματ του σχετικ με τη κατληψη της Τριπολιτσς:

    ταν μβηκα εις την Τροπολιτσ, με δειξαν τον Πλτανο εις το παζρι που εκρμαγαν τους λληνας. Αναστναξα και επα: "'Αντε, πσοι απ το σγι μου και απ το θνος μου εκρεμσθηκαν εκε", και διταξα και το κοψαν.   
 
     Ο Σουλτνος ζτησε τη βοθεια της Αιγπτου για να σταματσει την Επανσταση, οπτε ο γιος του Μεχμτ Αλ και διδοχος του αιγυπτιακο θρνου Ιμπραμ αποβιβστηκε το 1825 στο Μορι. Η Σφακτηρα και το Ναυαρνο πσανε στα χρια των Αιγυπτων και ττε ο Κολοκοτρνης αποφυλακστηκε για να τον αντιμετωπσει μαζ με τον Πετρμπεη Μαυρομιχλη. Χωρς πολυριθμο στρατ ξεκνησε και πλι τον κλεφτοπλεμο, που διρκεσε ως το 1828, ταν στην Ελλδα φτασε το στρτευμα του στρατηγο Μεζν μ' εντολ του Καρλου Ι' της Γαλλας για να διασσει την Ελλδα απ τα αιγυπτιακ στρατεματα.
     Αξζει να τονιστε η στρατηγικ φυσιογνωμα του, καθς διοικοσε τα στρατεματα με ιδιοφυ τρπο, χρησιμοποιντας τακτικς του κλεφτοπολμου στε να μπορε ν' ανταπεξρχεται το στρτευμα στην αριθμητικ υπεροχ του αντιπλου. Ενδεικτικ της δυσκολας του αγνα του '21 εναι το παρακτω απσπασμα απ τα απομνημονεματα του.

    O Ιμπραμης μου επαργγειλε μια φορ διατ δεν στκω να πολεμσωμεν (κατ μτωπον). Εγ του αποκρθηκα, ας πρη πεντακσιους, χλιους, και παρνω και εγ λλους τσους, και ττε πολεμομε, αν θλη ας λθη και να μονομαχσωμεν οι δο. Αυτς δεν με αποκρθηκε εις καννα. Και αν θελε το δεχθ το καμνα με λην την καρδιν, διτι λεγα αν χανμουν ας πγαινα, αν τον χαλνοσα, εγλτωνα το θνος μου.

     Επσης μεγλη σημασα δινε στη καταστροφ πρων (τροφς-ζωοτροφς) του αντιπλου καθς και στην εξασφλιση τροφς για το στρτευμα του. Αναγνρισε πολλς φορς το ργο και τη σημασα των Ελλνων κτηνοτρφων, που εξασφλιζαν με χιλιδες ζα τους τροφ για την υποστριξη των μαχητν και γενικ του Αγνα.

     Ως το τλος της Επανστασης, συνχισε να διαδραματζει ενεργ ρλο στα στρατιωτικ και πολιτικ πργματα της εποχς. Υπρξε νθερμος οπαδς της πολιτικς του Καποδστρια και πρωτοσττησε στα γεγοντα για την ενθρνιση του θωνα. Το 1833, μως, οι διαφωνες του με την αντιβασιλεα τον οδγησαν, μαζ με λλους αγωνιστς, πλι στις φυλακς του Ιτς-Καλ στ' Ανπλι, με τη κατηγορα της εσχτης προδοσας και στις 25 Μη 1834, μαζ με τον Πλαποτα, καταδικστηκε σε θνατο. λαβε χρη μετ την ενηλικωση του θωνα το 1835, οπτε ονομστηκε στρατηγς κι λαβε το αξωμα του Συμβολου της Επικρατεας. Στα τελευταα χρνια της ζως του υπαγρευσε στον Γεργιο Τερτστη τα "Απομνημονεματ" του, που κυκλοφορσανε το 1851 με ττλο "Διγησις Συμβντων Της Ελληνικς Φυλς Απ Τα 1770 'Εως Τα 1836" και τα οποα αποτελον πολτιμη πηγ για την Ελληνικ Επανσταση.
     Ο Θεδωρος Κολοκοτρνης πθανε μια νχτα του 1843 απ αποπληξα, επιστρφοντας απ γλντι στα βασιλικ ανκτορα. Παιδι του ταν ο Γιννης, που γινε στρατιωτικς και μετπειτα πρωθυπουργς, ο Κωνσταντνος, ο Πνος, που σκοτθηκε το 1829 κι η Ελνη, σζυγος του Νικτα Σταματελπουλου (Νικηταρ).

                 
          Πεδον Του 'Αρεως                           Χαλνδρι

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     Ο Θεδωρος Κολοκοτρνης απηθυνε στη Πνκα, τον πιο κτω λγο προς τους νους του Α' Γυμνασου της Αθνας:

     Παιδι μου!
     Εις τον τπο τοτο, οπο εγ πατ σμερα, επατοσαν και εδημηγοροσαν τον παλαι καιρ νδρες σοφο, και νδρες με τους οποους δεν εμαι ξιος να συγκριθ και οτε να φθσω τα χνη των. Εγ επιθυμοσα να σας ιδ, παιδι μου, εις την μεγλη δξα των προπατρων μας, και ρχομαι να σας ειπ, σα εις τον καιρ του αγνος και προ αυτο και στερα απ' αυτν ο διος επαρατρησα, και απ' αυτ να κμωμε συμπερασμος και δια την μλλουσαν ευτυχαν σας, μολοντι ο Θες μνος ηξερει τα μλλοντα. Και δια τους παλαιος λληνας, οποας γνσεις εχαν και ποα δξα και τιμν χαιραν κοντ εις τα λλα θνη του καιρο των, οποους ρωας, στρατηγος, πολιτικος εχαν, δια τατα σας λγουν καθ' ημραν οι διδσκαλο σας και οι πεπαιδευμνοι μας. Εγ δεν εμαι αρκετς. Σας λγω μνον πως ταν σοφο και απ εδ επραν και εδανεσθησαν τα λλα θνη την σοφαν των.
     Εις τον τπον, τον οποον κατοικομε, εκατοικοσαν οι παλαιο λληνες, απ τους οποους και ημες καταγμεθα και ελβαμε το νομα τοτο. Αυτο διφεραν απ ημς εις την θρησκεαν, διτι επροσκυνοσαν τες πτρες και τα ξλα. Αφο στερα λθε στον κσμο ο Χριστς, οι λαο λοι επστευσαν εις το Ευαγγλι του, και παυσαν να λατρεουν τα εδωλα. Δεν επρε μαζ του οτε σοφος οτε προκομμνους, αλλ' απλος ανθρπους, χωρικος κα ψαρδες, και με τη βοθεια του Αγου Πνεματος μαθαν λες τες γλσσες του κσμου, οι οποοι, μολοντι που και αν βρισκαν εναντιτητες και οι βασιλες και οι τραννοι τους καττρεχαν, δεν ημπρεσε καννας να τους κμη τποτα. Αυτο εστερωσαν την πστιν.
     Οι παλαιο λληνες, οι πργονο μας, πεσαν εις την διχνοια και ετργονταν μεταξ τους και τσι λαβαν καιρ πρτα οι Ρωμαοι, πειτα λλοι βρβαροι κα τους υπταξαν. στερα λθαν οι Μουσουλμνοι και καμαν ,τι ημποροσαν, δια να αλλξη ο λας την πστιν του. κοψαν γλσσες εις πολλος ανθρπους, αλλ' εστθη αδνατο να το κατορθσουν. Τον να κοπταν, ο λλος το σταυρ του καμε. Σαν εδε τοτο ο σουλτνος, διρισε να βιτσερ  (αντιβασιλα), ναν πατριρχη και του δωσε την εξουσα της εκκλησας. Αυτς και ο λοιπς κλρος καμαν ,τι τους λεγε ο σουλτνος. στερον γιναν οι κοτζαμπσηδες  (προεστο) εις λα τα μρη. Η τρτη τξη, οι μποροι και οι προκομμνοι, το καλτερο μρος των πολιτν, μην υποφρνοντες τον ζυγ φευγαν, και οι γραμματισμνοι επραν και φευγαν απ την Ελλδα, την πατρδα των και τσι ο λας, στις στερημνος απ τα μσα της προκοπς, εκατντησεν εις αθλαν κατσταση, και αυτ αξαινε κθε μερα χειρτερα, διτι, αν ευρσκετο μεταξ του λαο κανες με ολγην μθηση, τον ελμβανε ο κλρος, στις χαιρε προνμια, εσρετο απ τον μπορο της Ευρπης ως βοηθς του εγνετο γραμματικς του προεστο. Και μερικο μην υποφροντες την τυρανναν του Τορκου και βλποντας τες δξες και τες ηδονς οπο ανελμβαναν αυτο, φηναν την πστη τους και εγνοντο Μουσουλμνοι. Κα τοιουτοτρπως κθε μερα ο λας ελγνευε κα επτχαινε.
     Εις αυτν την δυστυχισμνη κατσταση μερικο απ τους φυγδες γραμματισμνους εμετφραζαν και στελναν εις την Ελλδα βιβλα και εις αυτος πρπει να χρωστομε ευγνωμοσνη, διτι ευθς οπο καννας νθρωπος απ το λα εμνθανε τα κοιν γρμματα, εδιβαζεν αυτ τα βιβλα και βλεπε ποους εχαμε προγνους, τι καμεν ο Θεμιστοκλς, ο Αριστεδης και λλοι πολλο παλαιο μας, και εβλπαμε και εις ποαν κατσταση ευρισκμεθα ττε. θεν μας λθεν εις το νου να τους μιμηθομε και να γνουμε ευτυχστεροι. Και τσι γινε και επροδευσεν η Εταιρεα.
     ταν αποφασσαμε να κμωμε την Επανσταση, δεν εσυλλογισθκαμε οτε πσοι εμεθα οτε πως δεν χομε ρματα οτε τι οι Τορκοι εβαστοσαν τα κστρα και τας πλεις οτε καννας φρνιμος μας επε: "πο πτε εδ να πολεμσετε με σιταροκραβα βατσλα", αλλ ως μα βροχ πεσε εις λους μας η επιθυμα της ελευθερας μας και λοι, και ο κλρος μας και οι προεστο και οι καπεταναοι και οι πεπαιδευμνοι και οι μποροι, μικρο και μεγλοι, λοι εσυμφωνσαμε εις αυτ το σκοπ και εκμαμε την Επανσταση.
     Εις τον πρτο χρνο της Επαναστσεως εχαμε μεγλη ομνοια και λοι ετρχαμε σμφωνοι. Ο νας επγεν εις τον πλεμο, ο αδελφς του φερνε ξλα, η γυνακα του εζμωνε, το παιδ του εκουβαλοσε ψωμ και μπαρουτβολα εις το στρατπεδον και εν αυτ η ομνοια εβαστοσε ακμη δο χρνους, ηθλαμε κυριεσει και την Θεσσαλα και την Μακεδονα, και σως εφθναμε και ως την Kωνσταντινοπολη. Τσον τρομξαμε τους Τορκους, οπο κουγαν λληνα και φευγαν χλια μλια μακρ. Εκατν λληνες βαζαν πντε χιλιδες εμπρς, και να καρβι μιαν ρμδα. Aλλ δεν εβσταξε!. λθαν μερικο και ηθλησαν να γνουν μπαρμπρηδες εις του κασδη το κεφλι. Μας πονοσε το μπαρμπρισμ τους. Μα τι να κμομε; Εχαμε και αυτουνν την ανγκη.
     Απ ττε ρχισεν η διχνοια και εχθη η πρτη προθυμα και ομνοια. Και ταν λεγες τον Κστα να δσει χρματα δι τας ανγκας του θνους να υπγει εις τον πλεμο, τοτος επρβαλλε τον Γιννη. Και μ' αυτν τον τρπο κανες δεν θελε οτε να συνδρμει οτε να πολεμσει. Και τοτο εγνετο, επειδ δεν εχαμε να αρχηγ και μαν κεφαλ. Αλλ νας μπαινε πρεδρος ξι μνες, εσηκνετο ο λλος και τον ριχνε και εκθετο αυτς λλους τσους, και τσι ο νας θελε τοτο και ο λλος το λλο. σως λοι ηθλαμε το καλ, πλην καθνας κατ την γνμη του. ταν προστζουνε πολλο, ποτ το σπτι δεν χτζεται οτε τελεινει. Ο νας λγει τι η πρτα πρπει να βλπει εις το ανατολικ μρος, ο λλος εις το αντικριν και ο λλος εις τον βορα, σαν να τον το σπτι εις τον αραμπ και να γυρζει, καθς λγει ο καθνας. Με τοτο τον τρπο δεν κτζεται ποτ το σπτι, αλλ πρπει να εναι νας αρχιτκτων, οπο να προστζει πως θα γενε.
     Παρομοως και ημες εχρειαζμεθα ναν αρχηγ και ναν αρχιτκτονα, στις να προστζει και οι λλοι να υπακοουν και να ακολουθον. Αλλ' επειδ εμεθα εις ττοια κατσταση, εξ αιτας της διχνοιας, μας πεσε η Τουρκι επνω μας και κοντψαμε να χαθομε, και εις τους στερνος επτ χρνους δεν κατορθσαμε μεγλα πργματα. Εις αυτ την κατσταση ρχεται ο βασιλες, τα πργματα ησυχζουν και το εμπριο και γεωργα και οι τχνες αρχζουν να προοδεουν και μλιστα παιδεα. Αυτ η μθησις θα μας αυξσει και θα μας ευτυχσει. Αλλ δι να αυξσομεν, χρειζεται και η στερωσις της πολιτεας μας, η ποα γνεται με την καλλιργεια και με την υποστριξη του Θρνου. Ο βασιλες μας εναι νος και συμμορφνεται με τον τπο μας, δεν εναι προσωρινς, αλλ' η βασιλεα του εναι διαδοχικ και θα περσει εις τα παιδι των παιδιν του και με αυτν κι εσες και τα παιδι σας θα ζσετε. Πρπει να φυλξετε την πστη σας και να την στερεσετε, διτι, ταν επισαμε τα ρματα επαμε πρτα υπρ πστεως και πειτα υπρ πατρδος.
     λα τα θνη του κσμου χουν και φυλττουν μια Θρησκεα. Και αυτο, οι Εβραοι, οι ποοι κατατρχοντο και μισοντο και απ λα τα θνη, μνουν σταθερο εις την πστη τους. Να μην χετε πολυτλεια, να μην πηγανετε εις τους καφενδες και τα μπιλιρδα. Να δοθετε εις τας σπουδς σας και καλτερα να κοπισετε ολγον, δο και τρεις χρνους και να ζσετε ελεθεροι εις το επλοιπο της ζως σας, παρ να περσετε τσσαρους - πντε χρνους τη νετητ σας, και να μενετε αγρμματοι. Να σκλαβωθετε εις τα γρμματα σας. Να ακοετε τας συμβουλς των διδασκλων και γεροντοτρων, και κατ την παροιμα, "μρια ξευρε και χλια μθαινε". Η προκοπ σας και μθησ σας να μην γνει σκεπρνι μνο δι το τομ σας, αλλ να κοιτζει το καλ της κοιντητος, και μσα εις το καλ αυτ ευρσκεται και το δικ σας.
     Εγ, παιδι μου, κατ κακ μου τχη, εξ αιτας των περιστσεων, μεινα αγρμματος και δια τοτο σας ζητ συγχρηση, διτι δεν ομιλ καθς οι δσκαλοι σας. Σας επα σα ο διος εδα, κουσα και εγνρισα, δια να ωφεληθτε απ τα απερασμνα και απ τα κακ αποτελσματα της διχονοας, την οποαν να αποστρφεσθε, και να χετε ομνοια. Εμς μη μας τηρτε πλον. Το ργο μας και ο καιρς μας επρασε. Και αι ημραι της γενες, η οποα σας νοιξε το δρμο, θλουν μετ' ολγον περσει. Την ημρα της ζως μας θλει διαδεχθ η νκτα του θαντου μας, καθς την ημραν των Αγων Ασωμτων θλει διαδεχθ η νκτα και η αυριαν μερα. Εις εσς μνει να ισσετε και να στολσετε τον τπο, οπο ημες ελευθερσαμε• και, δια να γνη τοτο, πρπει να χετε ως θεμλια της πολιτεας την ομνοια, την θρησκεα, την καλλιργεια του Θρνου και την φρνιμον ελευθερα.
    Τελεινω το λγο μου.
    Ζτω ο Βασιλες μας θων! Ζτω οι σοφο διδσκαλοι! Ζτω η Ελληνικ Νεολαα!

        Πνκα           8 Οκτωβρου 1838          Θεδωρος Κολοκοτρνης

            (δημοσιετηκε στην εφημερδα  Ο Αιν  στις  13 Νοεμβρου 1838)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers