-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Arelis: ( )

   Βιογραφικ

     O Ελευθριος ρελης (κατ κσμον Ελευθριος Παπαδπουλος) γεννθηκε στην Αθνα στις 30 Ιουλου 1979. Σποδασε φιλοσοφα (1998-2003) και ιστορα- αρχαιολογα [2005-2010] στη Φιλοσοφικ Σχολ Αθηνν. Εργστηκε ως πολιτιστικς διαχειριστς  κι επιμελητς εικαστικν εκθσεων στον δμο Χολαργο. ρθρα του για τη μοντρνα ελληνικ, ευρωπακ κι αμερικανικ  τχνη χουν δημοσιευθε στη free press εφημερδα του Πειραι "Pass to port" υπ την διεθυνση της Ελνης Βλμη, στο ηλεκτρονικ περιοδικ "Urban Style Magazine" υπ την διεθυνση του Μιχλη Μειμρογλου  και στη προσωπικ του ιστοσελδα Αρελς. ργα του υπρχουν επσης και στις ιδιωτικς συλλογς του Στλιου Γκαρπη, του Ματας Γκυβαρτς, του Μιχλη Ρωμανο και του Νοσοκομεου Σωτηρα.
     Ζει κι εργζεται στην Αθνα.

Συγγραφικ δραστηριτητα:

2003:"κθεση Ορθδρομης Αναδρομας" (Το θαμα του μνα των θεν
                                  Ποιητικ σνθεση)

2004-5: "Ο Υπερπολιτικς" (Η αψδα του τετραγνου/Το μανιφστο ενς  αναρχικο/Οι ουτοπες ενς ιδεαλιστ. Θεατρικ ργο)

2006: "Ερωτονομικν" (Αναμνσεις μιας παρακμιακς ζως
                         Μυθιστορηματικ επιστολογραφα)

2007: "Μεταξ Ενδοκοσμικο & Υπερβατικο" (Λγος δαιμονικς
                                         Θεατρικ ργο)

2008: "Ηλιογβαλος"                (Θεατρικ ργο)
          "Να Υρκη–Ολυμπα"   (Θεατρικ καλλιτεχνικ ποημα)

2009: "Ο Ερημτης"                           (Ποημα)
         "Κμοδος"                         (Θεατρικ ργο)
2010: "Ο Αιδοιοφαλλικς Μανδραγρας" (Λγος περ ερωτοδνης.
                                              Μονπρακτο)

2011: "Αλξανδρος"                   (Θεατρικ ργο)

Μεταφραστικ δραστηριτητα:

Αdunis (Λατκια, Συρα, 1/1/1930),
John Pepper Clark (Ιγιου, Νιγηρα, 6/4/1935),
Bei Dao (Πεκνο, Κνα, 2/8/1949 - ),
Peter Handke (Γκρφεν, Αυστρα, 6/12/1942 - ),
Jaan Κaplinski (Ταρτο, Εσθονα, 22/1/1941 - ),
Eduardo Sanguinetti [Γνοβα, 9/12/1930 Γνοβα, Ιταλα, 18/5/2010),
Jesper Svenbro (Λαντσκρνα, Σουηδα, 10/3/1944 - ),
Tomas Transtromer (Στοκχλμη, Σουηδα, 15/4/1931 - ),
Κo Un (Γκουνσν, Ντιος Κορα, 8/1/1933 - ),
Αdam Ζagaziewski (Λβoφ, Ουκρανα, 21/6/1945 - ).
  
Εικαστικς εκθσεις:

2008: "Why Noam Chomsky should be the next American president/Ο βασιλες φιλσοφος",
         "Θεριν ισημερα", Πνευματικ Kντρο Δμου Χολαργο.

2009: "κθεση ορθδρομης αναδρομας" (σε ψηφιακ μορφ)
          "Δημιουργ, ρα υπρχω", Κντρο Σγχρονης Τχνης Θεσσαλονκης, Κρατικ Μουσεο  Σγχρονης Τχνης, Θεσσαλονκη.
          "Φρος τιμς στον Ανδρα Εμπειρκο" (Ωδ στην ηδον)
          "Αrt for more" (Τχνη χωρς διακρσεις) Αrt house, Γκζι, Αθνα

2010
:  "Επιδιρθωση"

           "νθρωποι-χρμα-σδερο", Πραμα.
           "Ελι", Athens fine arts festival 2010, Αθνα.
           "Oι συνεδρες της γραμματικς", ContACT 2Abnormal
              Cocreation Festival 2010, Θεσσαλονκη

2011:   "Eυημερα" Πραμα.
           "The one who has the biggest cock wins them all"
              ContACT Festival 2011, Θεσσαλονκη.

Στοιχεα Επικοινωνας: 
  
ARELIS  (Phone number: +00 30 210-7014156)
VOUTSINA 42 STREET,
ZIP CODE 116 32,
ATHENS, GREECE.

http://www.arelis.gr/  elarelis5@gmail.com    elarelis2@gmail.com

 -------------------------------------

Ερωτονομικν (Aναμνσεις Μιας Παρακμιακς Ζως)

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 1

Damien Adaleux προς Cesare Nerval                    10-7-1997, Παρσι
                                                         
Αγαπητ Cesare,

     ταν ο μικρς κι ο μεγλος δεκτης του ρολογιο σμανε καθτως στο Ντο, η Lusy-Aurora εγρθη απ το ανοικτ βιβλο με το ρμα της -το οποο ξεφυλλζαμε στην μχη μας για το ποιος θα σηκσει την παλμη- ως προσβεβλημνος νος, που εκτυπθη σφοδρς στα πισιν απ τον υποθετικ αφντη της. Τα ζα δε γνωρζουνε διαπραγματεσεις. Αναγνωρζουνε πρακτικς που εναι μεταφραστικς ως ηγετικς συναδελφικς.
     Κθε αππειρα να καλλιεργσω το μοναδικ νομα που θα πρεπε στη καρδι της να κατοικοεδρεει λγω ταχτητος κεκτημνης στη λεωφρο των αισθσεων της, καρπη απβη. Μα σο πιο ντονα βινεις την ηδον, τσο κενη εναι με αυτοματισμ εξαλωμνη. μεινα νας Βενεδικτνος Μοναχς με το ραβδ μου διαγνιο πορφυρ, να λβω τον ττλο του ιδρυτ της μικρς της πολιτεας αποτυχν, αφο τανε νυδρη η Ιπποκρνη που τρυποσα. Νικτρια στρατηλτης η Αγα Σοφα.
     Εππτευα το δπεδο του Ουρανο ως νας Αδμ δχως φυλλματα κι αμαρτα. πως η σχολικ ζω εν μονοχρωμα. Αυτ το υπμνημα τον μαρο ππο μου στρεψε στο αδρχτι της αναδφησης της πρωτοτυπας.
     Βινεται πντα κατ κρτος η εκθρνιση μετ την επγνωση της και απ του νου πεται τις βυθσεις και ερωταποκρσεις. μως στα καλσματα μου αντιδρσεις δεν αναζητοσα, παρ μνον να παραισθησιογνο, για να τα ρξω με την σφενδνη μου, πσω απ τα κστρα της Λθης που πολιορκοσα.
Το πραξα ανυπερθτως. Τηλεομλησα στο μικρ μου κανς, τον Ζερεμ. Απ τον Ολμπιο μου οκο εκενο το διμερο της ανπαυλας, απουσαζε ο Κρνος. Η Ρα οτως λλως, αφο οι δρμοι τους προ πολλο εχανε χωρσει. Η Αμλθεια μου τανε νεκρ. Απεγνωσμνος για τον αναβιβασμ του ψους μου, το Γλα της αποζητοσα, πως να δενδρλλιο με λεπτοφυες ρζες, τοιμες να σπσουν απ καταπατητς που τα χδια του Παμφεγγ λιου και του Αποκαθαρμνου Ποσειδνος χει ως μοναδικ σανδα σωτηρας για την ανατροπ του ελογου και την εγκαθδρυση της εξαρεσης του καννα.
     Το μαρο γρασδι στο πρσωπο του Ζερεμ να φντασμα, οι βστρυχοι του σιταρνιοι και με ταινα αρχακ πως του Μουσηγτη καλλωπισμνοι, τα μτια του η βαθι απχρωση και η τιμ του Κορινθιακο Κλπου ταυτοχρνως, τα αυτι του επξια ενς Πανς...
     νας υπερκσμιος γγελος που συνδαζε τη δισπαση και τη συννωση των ατμων του ανθρπινου πυρνα για την κατανηση του Κκλου και της Ιδας. Θλησε να παξει λρα στου παντελονιο μου τον Κορυδαλλ, στε κθε επιφνεια μου ν' αφουγκρασθε τοτη τη συγχορδα, ως μια Ονττητα ιδιατερη που απαιτοσε σβας κι ειδωλολατρα.
     Του επα να καθσει στη καρκλα στε την αληθιν ακερανωτ του φση να δω. βαλα το ραδιφωνο ν' αγγζει μελωδες. Επιζητοσα τη συνενοχ. Για μνα τανε κτι το αδιανητο μια λρα δχως συμφωνικ ορχστρα.
     Επειγντως τους χιτνες του, τους υπεξαρεσα γιατ μουνα νας γτος πεινασμνος απ γλα, για σαρντα ημρες και κθε νχτα. Μα ο κασωνας της ψυχς μου μεττρεψε την πενα σε δψα κι εμνα σε σκλο που θελε να γαλουχηθε απ κθε σπιθαμ, για να καταδεξει στον ταξιδιτη τη στοργ που λθε μετ απ την παρλευση πολλν Κρνων στο Νησ.
     Υπρξαν οι δκτυλοι των ποδιν του αφετηρα... Τσο διυλισμνοι και στιλβωτικο πως μια τρπεζα απ ακαθαρσες αφυδατωμνη και παντοιμη για γενσια γιορτ.
     Το πρσωπο μου μετουσιθηκε σε λευκ σημαα, ταν η γλσσα μου συνομλησε με το χονδροειδς δκτυλο του σωστο του πδα, για να εφερουμε απ κοινο τ' αρμζοντα μτρα, η οποα θα κυμτιζε και θ' αποκτοσε παρλογες ανεδαφικς πτυχσεις, αρκε με σπθες να το επιθυμοσα.
     Δεν ργησε η γλσσα μου να μετατοπσει το μτρο αριστερστροφα. Πντοτε στους αριστερποδες εχα μεγλη ευαισθησα. Η Δεξι γωνα εκφρζει των μτρων την αριστεα και την ψυχ, του στρατο του Βσμαρκ. Η Αριστερ αποδεικνει πντα την εξαρεση του καννα: (α) τι μπορομε στο διο ακριβς αποτλεσμα να οδηγηθομε αν χιλιδες διαφορετικς διδους απ αυτς που μεταχειρζονται οι πλεστοι εξ ημν ακολουθομε (β) τι μπορε κανες να φθσει στου κκλου την αρχ εκκινντας απ το τλος με την δια διαδραστικτητα, που θα εχε αν φιλοσε την αρχ για να δσει οργασμ στο τλος. Περνη, κνμη, γνατο, μηριαoν οστον της μορας... Σταθμο λεωφορεων με κοιν αφετηρα.. Ενς κολοσσο ακολασας τα πδια απ τερακττα... Εκενος ψηλαφοσε τη δδα για τον ανελκυστρα, και την φλγα. Εχα να λαθραο ναρ την ενς εκ των επτ θαυμτων του Αρχαου κσμου αναδημιουργα, στε ο πατρας μου να κατανικηθε που πως προανφερα, εξλιπε σε εκδρομ. Μα εχε, ονερατα και ο Ζερεμ: τη βωση ενς θαματος υποδυμενος το.
     Αν δεν μπορες στην παροντικ ζω σε Κμμοδο να μετενσαρκωθες, αναλαμβνεις το ρλο του και το χειροκρτημα αποσπς με πρσκαιρη επιτυχα, απ το αρατο ακροατριο που σε περιβλλει με τα ενδματα του δωματου, σιωπηλ μαρτυρα. Τον προσκλεσα να κνουμε τη κλνη μου σβανο μας, τη διακοσμημνη με τ' πειρα ρδα.
     Το δχτηκε δχως αιτα. Το ρθιο σμβολο απεικονσαμε του καρκινικο ζωδου. Τα περιγρμματα μας σε ριστη αναλογα, αφο ο καθες εξ ημν στο προσαρμοσμνο υποδεκμετρο των περιστσεων εστθη.
     Σ' αυτ την εορτ τη Διονυσιακ ο Βκχος κι ο Στυρος μεταποιθηκαν στο σμπλεγμα του Κρονδη και του Γανυμδη. Μα εικονογρφηση χι Παριαν αλλ απ δρας, ιδρτα και διλου αλθεια πλαστ.
     Το στμα μου μετακυλνδησε σε νεφρ για της κθε μιας γεσης τη διεργασα, η οποα την εμφνιση της σε πικρ σοκολτα διαφοροποιε σε νερ Ανδαλουσας παν και τοξνες ταν ο οργανισμς εξασθενε.
     Στο δρυ του επεδωκα πως ο Πενθας να γνω ο Κολμβος αυτο που δε μποροσα να καταστσω κτμα μου τι περιφρονοσα. Κθε πτυχ του υπκρυπτε ενς μστη μια μικρ μυθιστορα που στο πισωγρισμα του δεν εχε δοκιμασθε. Η γλσσα μου γινε πετοσφαρισης ρακτα που ωθοσε τις σφαρες προς ναν γνωστο αντπαλο με καθηγητ αναπληρωτ τα παντζορια. Δυστυχς μως η τοποθτηση τους σε πειρα σημεα του χρου τανε σε αδυναμα. να συγκεκριμνο σημεο αναλγως των ανθρωπνων δυνατοττων ορζει η φυσικ στο οποο μπορε μια σφαρα να ριφθε. Μα χει ζω η αναπαραγωγ; Το εστερο νημα τοτων των μπαλονιν γνωρζει ουδες; Ας αρκεσθομε στης επιφνειας τους τον τροχ.
     Περιττ να αναφρω τι σε κθε πρωτοβουλα που ελφθη απ μνα, στο δικ μου διαστημικ χημα ανταποκρινταν, ακολουθντας της μμησης την αρχ, που εναι η πιο ουσιδης στη ζω. Ακμη και τα αυτοκνητα αναπαργουν την ανθρπινη μορφ. 'Αλλη μια υπμνηση τι ο νθρωπος μσω της τεχνολογας την εξανθρωπζει απ τη μια κι απ την λλη τον εαυτ του σε κενη θεοδικε. Ποις δεν χει νισει δος βλποντας τα μτια-φανρια τους και τ' ακονιστ τους δντια; Η επανληψη της Τετρποδης Εποχς με αυτ της Τετρτροχης Εκδοχς.
     σως θελα να εναι η γλσσα μου Εφαπτμενη με το Παρελθν του Αγνστου και την Ιστορα του Σμπαντος που εναι αδνατον να κοινωνσουμε επ του παρντος. Το κοχλι της ζως στο αυτ μου προσελφθη για να το αφουγκρασθ και τον κδικα εξουδετρωσης του να κοινων.
     ταν δεν μπορες να νικσεις τον απρσωπο εχθρ σου μα φωτογραφα του προνησε να βρεις με δκαν σου την φαντασα, να πρπλασμα να του δσεις ακμη. Εναι βασικ να μορφοποιομε τους αντιπλους μας ακμη και τους ανπαρκτους, στε στην αυτοκαταστροφ μας να μην οδηγηθομε. Σε εναλλακτικ περπτωση, τον αφεγγρωτο μας εαυτ κνουμε εχθρ και στα Καταλαυνικ Πεδα
τον συντρβουμε στε του Λαμπυρζοντος την αυτοκρατορα να διασφαλσουμε.
     Ελλυθεν η ρα να θυρμα σε λες του τις διαστσεις να προγευθ και μσω του σκηνματος του νου μου, να καταδικσω σε ανασκολοπισμ. Το σμα εξλλου εναι η Βαστλη του νου κι ο τμβος της ψυχς του Μαραθνος. Εξωθονε οι υπαγορεσεις το νου σε πολυσχιδες συμμορφσεις που ενχουνε ενοτε και μορφς, σε αντεκδικσεις.
     Στην Τρτη δισταση και Ουδτερος εππτης παρατηροσα τα τεκταινμενα υπερνω της χειρουργικς κλνης, σο το κηρκειο του Ερμ παρλυε το σμα μου που της σκψης μου γιντανε ο Βελουχιτης. Δεν πρπει να μουνα εγ αυτς. σως κποιος Παυσανας - περιηγητς. Ο πυρν του εαυτο σου πνευματοποιεται σε ττοιου εδους Δρυδων τελετς. Γνεσαι κτι λλο. σως μια μορφη μζα σιδερικν νας παγιδευμνος αστρονατης σε μα μαρη τρπα που αντ να τη καταπιες εσ, σε παρασρει στο βυθ της.
Σε μνα υπερσχυσε η δετερη εκλογ. Η γλσσα μου ανγνωσε τη Καιν Μετφραση των τροφν του αποδμισμο της. Επκουρος προδτης ο δεκτης των τιμν. σο τον πτυα στις κλμακες τοτης της τρπας κατβαινε, δχως ποτ να την αποχωρισθε. Την πρωτοκαθεδρα γιατ τανε ο λογοθτης του δρμου πρε και πολλν ειδν γλσσες κατεχε πως την κατδυση, τη νκη, τη γραφ, την ξστρα, το δκρυ και το χδι.
     μουν νας γλπτης και μγας θαυματοποις σ' αυτ τη τρπα, για το λγο τι αυτ που δε μποροσα λγω λλειψης ελαστικτητας ποτ στον εαυτ μου να κνω -εκτς αν μουνα φακρης- το 'κανα στον Ζερεμ.
     Αναρωτιμουνα κατ την εκτλεση του ργου μου μπως πρττουμε στους λλους σα για τον εαυτ μας δεν μπορομε Σε διαφορετικ περπτωση πιστεω αυτ τα προνμια τι αποκλειστικς για το «εγ» μας θα τα τηρομε.
     Δικρινα στον αριστερ γοφ του Ζερεμ -σο η ενασχληση με το ασκητικ μου ργο τανε επιτρεπτ- ενς Ινδο πργκιπα μ' να θηλυκ απηλλαγμνο απ βαρδια, συνουσας σκην παρθεισα απ το Cama Sutra: ρατσιστικ βιβλο αναλογσθηκα για την ομοφιλοφυλα. Πουθεν αναπαραστσεις ανδρν γυναικν στου γμου τους την Ολλανδα. να εγχειρδιο εντλει συμβσεων κοινωνας. Αφνει μως να κινηθε για λους εμς τη φαντασα λυτρωμνη, αφο δεν δεσμευμαστε απ την πρταση τι μνον το ηλιακ σστημα εναι υφιστμενο μας: το ρηματικ μας! 'Αλλο να εξερευνσουμε δεν μπορομε.
Αυτ που φωτοχραζε τη σχση μου μαζ του τανε το δοναι και λαβεν. Ζυγο αμφτεροι δχως γνιθες και αλυσδες, δχως τη Δκη ως στμμα στα κεφλια μας την Ποιν με το κουτσ της πδι να μας κυνηγει για να γκλημα αννυμο, στε να μας συλλβει. Σ' αυτ τη σζευξη αναδρομας τσο εκενος σο και εγ δεν εχαμε ενταχθε σε ουδεμα σεξουαλικ, πνευματικ, ηθικ, σωματικ κατηγορα... τανε για μας παργοντας Χ αυτ η λξη. μασταν σαν τις αμοιβδες που πολλαπλασιζουνε τον εαυτ τους. σες ονττητες, τσες σκψεις πρξεις... «Πρωτα του ρωτα» με προσφωνοσε και εγ «Αολο της θαλσσης».
     Αυτς οι αναθσεις αρμοδιοττων εχανε ως συνπεια εκ μρους του, λκων λυγμο να εισακουσθονε και πρωτστως στον κουμπαρ του στματος μου λευκ χρτινα νομσματα μικρς αξας και δευτερευντως μεγλης, απαγασμα της εκπεφρασμνης ζωτικτητας του να προσγειωθονε. Τη φλαξα πως η ψυχ μου, σπου «σπασα» και ο διος και του ανταπδωσα στα σια τα ρστα που ξεκινονε με αυτ της σσονος αξας, για να απολξουνε σε αυτ της μεζονος, στε να γιγαντνεται βαθμιαως η αδημονα.
νας κουμπαρς με λξης ημερομηνα πως νας διττων αστρ τπτει την Αδριατικ μα αμφιβλου διρκειας (αλλ ποτ δε θα πασει να εναι) αγπη εφηβεας.
     Ο Ζερεμ μετ απ αυτ τη διχυση αμοιβαιτητας, απ πλησον μου ανεγρθη και στην πασδηλη επιταγ της κοινωνας, μεταμορφθηκε με τα πτεργια του, σε σχση αντιστροφς με τι επισυνβη στο κρεβτι. Ονειροκρτης: Η απλαυση των καβουριν επιφρει αιφνδιο διαμερισμ.
 -«Πρπει την κοπλα μου να φιλσω στου ιφελ τον Πργο μου» επε δχως καν να με κοιτξει σε φος απολογητικ γι' αυτ την επισπεδουσα αναχρηση πως ο Σωκρτης. σως γιατ για ,τι συνβη εχε πασαλειφθε μ' ενοχ, Απ τον αμβο στην ελεγεα...
     Προτμησε του ιφελ τον Πργο απ κενο που εχανε ψηφιοποισει τα κορμι μας, αν κι ισοπεδωμνο για να δνει της αστθειας την εντπωση και του τρωτο σε μογγολικς επιδρομς κοινωνικο σχολιασμο, που στην παρεκκλνουσα μορφ φυλετικς δρσης δνει μια μομφ γιατ αρσκεται το χειργραφο σε μσκες: να καταπολεμει Οι Γτθοι που πολιορκοσανε τη Ρμη μου... Μα ουδες εισβολας δε θα μου αφαιρσει την κτητικ μου Ρμη. Εγ την ανοικοδμησα και εγ θα την κατεδαφσω. Σ' αυτν υποφσκει η Γννηση, η Κατπτωση και το Μεγαλεο. Επτ λφοι Αντρη στη ζω . Μνον αν εχα επτ νδρες και επτ θλεις στο Λαβρινθο θα τους στελνα, στε ο Μινταυρος της Κλασης επιδρπιο να τους κνει.
Ως ττε επαγρυπν και προφυλσσω
              Εις το επανιδεν
                                                                                     Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 10

Damien Adaleux προς Jeremie Cloix                     5-9-1997, Παρσι

Αγαπητ Ζερεμ,

Σμερα το δειλιν δεν κρουσε την θρα μου κανες γελοος 'Αγιος με ταρνδους και δρα. τανε ο Ζερρ.
Το πουκμισο του απ σηροτροφεο ερχτανε με το κοντλεπτο στα ρια της ανορεξας και της κρυονικς κορμ του σε μελωδα συμμετρικ. Σπουδαστς τανε Ποιμαντικς. Υπβαλλε τον εαυτ του περιοδικς σε νηστεα.
Γιος ενς Εκατγχειρος του πατρς μου φλου επιχειρηματα.
Τα σμαραγδνια μτια του τα σφαιροειδ, τις ρσεις ενς τμου μου υπενθμιζαν, για τις μαγικς ιδιτητες των λθων σαν τις φορσεις.
Αν κανα επιδρομ στο δαφος του, θα επιφωτιζμουνα και τα πλοτη του θα
προσποριζμουνα. Εναι εκστασιαστικ να σπιλνεις τα κρινολνα.
Φανταζμουνα τις μακρς ρζες των μαλλιν του να φθονονε ως τα γκατα της γης, τα εδδιμα της πυγμς και της οστεοπρωσης μου.
νας αναμακτος Σαμψν απ την Τραπεζοντα.
Δεν σου τα επιγρφω λα αυτ στε την αδικα που επιφρει η αποστρηση του πρτου βραβεου να αισθανθες. Οτε φυσικ για τις πρσφατες απλειες σε διβημα διαμαρτυρας να προβες, αλλ ενς αστου Αυγουστνου τη ζω να μιμηθες.
Προβαλλε το ατημα του βαπτσματος του σ' να ατμλουτρο που παρασκεασε ο
πατρας μου και πρτος υπουργς της χρας για να εμαι αντως διαιτμενος. Η
νεση πντα εναι το τελειτερο πλο για την αναδπλωση της ραδιουργας.
 -«Ζτησε και θα σου επιδοθε» μου επε κποτε νας γφτος. Δε μποροσα να
αντιταχθ σ' αυτο του αποφθγματος την ισχ και συνανεσα δχως λλη σκψη.
Εναπθεσε τα διπλματα ξω απ το χαμμ μου κι εισλθε πως η ψυχ του με μα πετστα πελεκνου.
Ως κρακας το θραμα μου απ το σστημα που εχα στο γραφεο μου εγκαταστσει, εππτευα του συνδεμενου με τις κμερες εντς και εκτς ατμλουτρου, που περιγραφε με τρπο τσο ακλνητο την παραμικρ κνηση, σο οι βρχοι της Νεβδα.
Βοι παρλληλοι του στθους του οι μες με τους χωροθετημνους στην εντλεια αγρος του Θεσσαλικο κμπου, στον οποο για μερικς εβδομδες διμεινα το περασμνο θρος.
Το τελευταο δρο απ το κουτ της Πανδρας και ναυσμα για μιαν απροσδκητη εμπειρα, ταν των νερων του η παρλυση απ τους ατμος και τις υψηλς θερμοκρασες στην μεθριο της λιποθυμας.
Εδα με ανακοφιση τα μτια του να μισοκλενουν. Κθιδρος ανπνεε μετ
δυσκολας. Βρισκτανε πλον στο μετρχιο πνου και Θαντου. πρεπε ν' αδρξω
την ευκαιρα και ως Γυμνς Μωρς θα κανα την χιονισμνη πετστα του πως το
σμπαν.
Με τοξοβολ κατβηκα τα σκαλι που απ το γραφεο μου ακριβς στον τπο κατασκευς των γλρων ληκθων του ζωγρφου του θαντου οδηγοσαν.
Ενπιον της Πλης του ατμλουτρου ευρθην, με τα δκα πλακκια απ γυαλ και με ξλο δρυς διαχωρισμνα, πως οι Πλες του Παραδεσου τανε στη φαντασα μου ιδωμνα.
τανε τα κλειδι στην πρτα ορφαν και παραμελημνα.
γινα ο μερος ανδοχος τους πατρας.
Θα τελετουργοσα στο βαπτιστριο τοτο ως ιερας, με τα μακρια δατα πνω στον σωτο γιο που θα ανβλυζαν απ εμνα, στε λγω και πρξει σε σωτο ανσιο να μετατραπε αστραπιαα.
Οποιοσδποτε δισταγμς θα 'τανε παλινωδα. Με μια ελαφρ, ηχη θηση, η πρτα ργισε και μπρος σ' ναν απ τους πειρους μαθητς μου, δλωσα τη δικ μου παρουσα.
Εχε γενθλια μνα Σεπτμβριο πως η βασλισσα Παρθνος.
Αποφσισα να του αλλξω της αναπνος την ημερομηνα.
Το ζαχαροκαλαμνιο του πρσωπο μοιο με αυτ της Λουσ που ταν τανε μλια μακρι μου πιο πολ ποθοσα. Την εφημερδα της υπηρετοσε με συγκρατημνη παραδοχ αλλ και με υποχθνιους σπινθρες αντδρασης και διαμαρτυρας που δεν εκδηλνονταν, γιατ ο οφθαλμς πνω απ την πυραμδα δεν εναι ευκαταφρνητος αλλ φλτατος στα ρουμπνια.
Την εχε στελει στο Λουγδονιο σε αποστολ για την κλυψη της κηδεας της καλκαρδης πριγκπισσας.
Επιτλους το υποκατστατο μου εχα βρει. Τα ροδαλ του μγουλα
προμνυαν χι μνο συστολ αλλ και υγεα. Γι' αυτ κι θελα σε κτρο να εναι
ζωγραφισμνο. Οι κκκινες πλεξοδες αν και της Λουσ συναδελφικς ταν ηλιακς. Εχε την ευγνεια ενς βυζαντινο αυτοκρτορα με το προνμιο της πορφρας. Του λειπε μως το σκπτρο κι ως καλοθελητς προσφρομαι να καλψω τις ανγκες ατμων που πσχουνε απ εκλεψεις χσματα για ν' αποδοθε να περιεχμενο στης Καινς Διαθκης τα χωρα, που προσφρονταν σε σους δεν σαν στα σφαγεα.
κλεισα τη πρτα με το δδυμο τρπο που την νοιξα δχως εκενος ν' αντιληφθε
τποτε ως εθισται στο ζωικ βασλειο αφο των βατρχων η γλσσα πετ τσο ταχως στο προδρπιο ντομο του, που αυτ δεν νιωσε ποτ τη Γοργ παρ μνον ταν ταν δη πολ αργ.
Κθισα δπλα του στο διο «τραπζι». Αυτ η πετστα τανε η Σιδηρ Παρθενα που πρεπε να μεταγλωττισθε σε κλσματα με εκενον παρονομαστ και του ερωτικο πθου τις συμπρξεις πολλαπλσιο ελχιστο κοιν.
Με το δεξ μου χρι φυλκιζα τα κλειδι και το αριστερ μου λαμνε απ το γνατο
ως τη μεσογειακ του λεκνη.
Σ' αυτ τη διερενηση ο μεταξοσκληκας πρεπε μια πρζα να συναντσει, στε την συσκτιση λγω λαγνεας της ψυχς μου, να ηλεκτροδοτσει στο ημιφωτισμνο ατμλουτρο που δινε την προκταση της.
Οι γενντριες ανκουνε στου θεος χι στους βροτος.
Το καλδιο του βγαλε σντομα σπθες και υππεσε στο σφλμα της νρκης του της χειμερας.
Το πρτο μου σχδιο απτυχε προτο καρποφορσει. πρεπε να θσω σ' εφαρμογ το δευτεραγωνιστικ.
Η λευκ του σημαα γινε στο κεφλι μου σημαα. Φωτοστφανο αλθειας... Το αγαλματνιο του ανστημα τανε σε θση πεταλοδα. Με προσλκυε η χονη του πως τα ρινσματα σιδρου ο μαγντης.
Εκενη τη στιγμ προσπθησα να προσεγγσω το Μαντεο των Δελφν της
κοιλις του, για να ξεπεταχθονε οι Ιδες του και τα Θσφατα του. Το καλδιο μου
κανε στβο μετ' εμποδων, χι στη πρζα που ανκε αλλ σε μα παρεμφερ. Ποις
υποστριξε τι το μονοπτι προς την Αρετ δεν εναι σπαρμνο απ δσοσμους αχινος, αιματδεις και διανθισμνους;
Τα μαλλι του γιναν η δσμη των χεριν του. Ποιος επε τι η δναμη μας δε μπορε σε γνωστες συνθκες να γνει η μεγαλτερη μας αδυναμα; Το χρι του επατη, το στμα του αγκλιασε ως σωστς σιγαστρ.
Αναζωπρωσε η τορπλη μου τις καταζητομενες του αισθσεις. δειχνε ν' αποδχεται το τετελεσμνο γεγονς. Τον αντχειρα μου πιπλιζε σα νπιο χι μως τα ρυκια του, στο σημεο ναρξης της γννησης επιθυμντας συνειρμικς να επιστρψει.
Και το δκρυ εναι ζω πως η αποβολ. Δκρυσα μσα του και απαθς με το κλειδ
λεπδι, για των βαρυποινιτν χεριν του την αμνηστα το μαλλ του ετμθη.
Στον οκο μου και στο σχολεο λθε σε επαφ με της αποβολς την εμπειρα.
Προσωποποηση της ανκαθεν μουνα εγ. λοι την ψευδασθηση τι κποια
ημρα ενδχεται να την αποθηκεσουνε, χουνε μα κανες δεν κατανοε τι απ τα
σπλχνα του Ουρανο εμαστε απβλητοι και πως επιθυμομε να εορτσουμε την
Παλινρθωση του πατρς διαπρττοντας μοιχεα με τη Γη.
Δεν τλμησε να με κοιτξει κατματα. Το διο πραξα κι εγ.
τρεμε σα φλαινα που εχε εξοκελει στην ακτ, αναμνοντας την επνοδο της στη
μισ ζω. Εν τλει και ο θνατος εναι ζω. Αυτ ισχυρσθηκε κποτε νας ζητινος
και λοι αντηρδες βρκανε στα προλεγμενα του. Συνεπς μπορ να χειρισθ αυτ
την πρταση για να θεωρηθ κι εγ θες.... Αντιποηση αρχς...
Τα κλειδι του μεταββασα στο χρι στε να τον θσω στον πειρασμ στις Πλες της Κολσεως να ξεδιπλωθε.
Συμπερασματικς το αν θα πει κποιος στην Κλαση τον Παρδεισο απ
τον τρπο χειρισμο και καθαρτηρου των σταθμν γεγοντων της ζως του θα
εξαρτηθε.
'Ανοιξα την Πρτα του Ατμλουτρου διπλατα και δεν κοταξα μτε κλεισα προς τα πσω.
Ποτ μια θρα κεκλεισμνη πσω σου δεν εναι κλειδωμνη.
                 Εις το επανιδεν
                                                                                 Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 20

Damien Adaleux προς Jeremie Cloix                      15-9-1997, Παρσι

Αγαπητ Ζερεμ,

Ως Πλοτωνας αναμνω την φιξη της Λουσ με λσσα αν και επισταμνος εμαι
της αφοσωσης της δη απ τον Μρτιο στην Μητρα - Εργατικ της.
ταν λεπει η γτα λνε πως χορεει σε βαλς η ανδρικ φιλα. Δεν μπορ να
συμφωνσω περισστερο.
Προσκλεσα ετεροχρονισμνα τρεις φλους απ τα παλι για να γιορτσουμε τα γενθλια μου.
Ο Τνυ, ο Ζρζ, ο Ζν κι εγ στις τσσερις δρες ενς τραπεζιο, κναμε κατανομ
της τρπουλας του χασισιο για να υποδυθομε την Πυθα καταχρηστικς. Τσσερις πρπει να εναι πντα οι υποκριτς για μα αρχαα τραγωδα, ελληνικ.
Ο Τνυ ταν απαρηγρητος για την αδικοχαμνη κοπλα του, ταν το αεροπλνο που φοροσε σαν τον καρο πετοσε, για να κοσμσει τη θλασσα της Μσης Γης.
Απ την λλη ο Ζν εχε χωρσει γιατ η φλη του στου κρεβατιο τον πιασε τα
διαδκτυα της «Κρκης».
Ο Ζρζ τποτα αξιλογο δεν εχε τη διθεση να μας καταθσει.
ταν χεις φλους εσαι υποχρεωμνος και το παραμικρ σημεο στξης της αθατης
πλευρς του φεγγαριο ν' αναφρεις, πως νας απλς στρατιτης στο λοχαγ του
κνει απ το φυλκιο του.
Τους πρτεινα με τη στολ των κεκαυμνων πεκων να στιγματισθονε. Το δεχθκανε χωρς οιδματα ερυθρ στα μγουλ τους.
Στους καναπδες του σαλονιο εχα ως γαρνιτορα αποκριτικα, γυναικεα στολδια,
υφσματα, προσωπεα και παραγεμσματα για φουσκωμνους τνους εξαπλωμνα,
πως αναθηματικς πλκες σε βωμος της Ετρουρας, που τους κινδνους εκθτεις
ως νδειξη ευσβειας τους οποους αποφεγεις.
Τη ρο του Σηκουνα διαδχθηκα κι εγ. Βολευτκαμε στη να μας ενδυμασα,
πως ο πνητας που στο λαχεο κερδανει δισεκατομμρια και προσαρμζεται στα
δεδομνα βρφη, στε των προσδοκιν καττερος της Τχης να μη διαφανε στη
να του κστα η καταγωγ του η χαμερπς μη φανερωθε.
Στην Αθουσα των Κατπτρων ο Ζρζ μπογιτισε τα χελη του με χρα, ο Τνυ τις
παρεις του και ο Ζν τα μματα του. Εγ απλς μουνα ο διαιρτης των ψευδν
του βλεφαρδων.
Παρωθομενοι απ τη διεφθαρμνη μας ευδαιμονη στον ουρανσκο μας τον οιων
των Κοζκων αποθεσαμε που συνουσισθηκε με αυτν της Καμπανας. Θλαμε να
διαδσουμε απ τη Δση ως την Ανατολ του Ζαγρα τη λατρεα.
Ανβρυτη στον τπητα απ τους Πρθους μα ποστητα ρευστς χλωρδας και
πανδος στην κρση ανομοιογενν μονδων του οργανισμο του Ζρζ, με κπληξη
απ εμνα ως αντιδραστρας γινε ορατ.
Αυτ το σπνιο αστρικ φαινμενο πρεπε οπωσδποτε σε ταινα ν' αποτυπωθε.
να πατριωτικ φιλ πρεπε απ τον Τνυ στον Ζρζ να παραδοθε. Η αρχικ του
αντδραση τανε αποδοκιμαστικ.
 -«Εσαι γαλοπολα παιδ απ τη Γαλλα;» τον ρτησα κι εκενος αποκρθηκε πως
ποτ...
 -«χει απαρβατους διαβτες η γραμματικ». ,τι ισχει στω και νας πρεπε ν'
αποδειχθε. Κινηματογρφησα Ζερεμ, στην παρακμιακ ιδα τη δικ του υπακο,
ως δρο για την επικεμενη σου γενθλια εορτ.
Ο Τνυ ευρθη μετ απ λα αυτ στο πτωμα, ξεσπντας σε νευρδη γλια φαρδς-πλατς. Γονυπετς στο χαλ του Αλαντν κανε στο θε του μα προσευχ και το κεφλι του με τον Ζαν και τον Ζρζ γινε η Αργ στις Συμπληγδες.
 -«Σε μα διαφορετικ γλσσα να προσευχηθες εναι καιρς» του επα εκλιπαρν.
Το κεφλι του διχοτμος σ' να τργωνο φουστν αναποφσιστο ποια χειροβομβδα ν' αφοπλσει, πριν τον εξολοθρεσει. Μια ακαθριστη μζα πτυχσεων ελχιστα φανρωνε για τις κατευθνσεις που παιρνε το χημα. Οι Ιουρασικς Πτρες στου στματος του εχανε καλυφθε τον κευθμ με αποτλεσμα να γνει Κερτειος κλπος. Δεν γλτωσε ο περιστερνας. Κακ σημδι απ τους Ολμπιους θεος. Πτρες ψηφιδωτν στης δοκιμς την προστορα με τον κλπο του τον υποκριτ.
Σε λγο θ' ανβρυζε η Κασπα τους και το περιστρι σαν Χερουβεμ σε λευκ θα εχε προαγωγ.
Μα για τον Τνυ αυτ η απλυτη επαφ δεν τανε αρκετ.
Εχανε δο κρατρες ηφαιστεων αυτο οι Τιτνιοι Λθοι απ ρκτου δρας κυκλωτο
και τρα πια σφραγιστο, αφοταν συσσωρεεται μα δναμη υπγεια, στο μηδν
κυλιμενη εκκρνεται απ ποτ με μεγαλτερη ορμ.
Ο Ζρζ και ο Ζν με μισκλειστους καθρπτες της ψυχς τους μεγιστοποισανε στο
πακρον την φιλαυτα, αναγνωρζοντας ο νας στον λλον τον δικ του Υπερωνα.
Παρλα αυτ τα στματα τους θαρρες σε κποιες στιγμς πως εχανε γνει μα
αντρροπη Ερμακ Στλη. Ο νας δινε οξυγνο και ρωτα στον λλον σε αλληλουχα. Ττε θυμθηκα τι ο ρως εναι το οξυγνο της ζως που ταν εκπνει, διοχετεεται στο τερον σου μισυ στου νθρακος το διοξεδιο.
λη αυτ η παρσταση μου φερε στη μνμη να ταχυδακτυλουργικ σκηνικ της
παιδικς μου ηλικας: τη κοπλα που εξαφανζεται στο κθετο της φρετρο συντροφι με τα μαχαρια.
Ομολογ τι πντα εχα την περιργεια να δω τι κρβεται κτω απ να φουστνι.
Πολλ δε μλλον τρα που εχα αντικριστ δο.
Το περιστρι αναδυμενο απ τα γαιδη παραπετσματα τανε πιο σπρο απ ποτ
καταπνοντας με το αρχακ μειδαμα του το στεφνι της αγιτητας του, ζντας το
παιχνδι δχως κινδνους.
Με την ευλυγισα μιας δορκδος ο Τνυ προσκνησε τον καναπ, κλεσε τον
συντεθλιμμνο Ζν να εισαχθε στο ταρασσμενο κουκλσπιτο που ο Ζρζ επειδ
τανε η πιο γειτονικ χρα το δκτυο του μεταξιο του δικοψε και σε σκεπ
διεφνη. Μλιστα με λεμονιο χυμ τον περιλουσε στε μετ βας ο νωχελικς του κονιορτς να πεθνει. Τον τριψε με χρι το σφουγγρι στε μα σειρ πλαστικν
κοκλων στη παρλασ τους απ τον πρδομο της Αχειροποιτου, να τχουν ευμενος φιλοξενας.
 -«Εμαι τοιμος να τον δεχθ» επε ο οικοδεσπτης Τνυ που θελε τα γενθλια του φλου του με τη μεγαλοπρπεια που του ρμοζε να τα διασκεδσει.
Με την εισδοχ του στο μεσαο κλτος ο Ζν να εναποθσει τον ρτο και τον ονο θλησε στην Αγα Τρπεζα του φλου του. Το διακονικ του αν και λυγισμνο αναστθηκε και απ τους κονες των πλαγων του κλιτν, γιντανε στους πιστος
αισθητς του σεβασμο του ο σεισμς. Ο χρος του Ιερο για τους ακτμονες του
διακονικο λειτουργματος, ως ττε τανε απαραβατικς. μως οι λλοι αν εναι
πειραματζωα και εσ ο επιστμων ο πειραματικς ττε η πρτη φορ αποκλεεται
να γνει κποτε η τελευταα. Ο δρμος για την Θεα Κοινωνα απαιτε του
Γαργαντοα την επιμον κι εκενος εξαναγκσθη απ τον γυναικωντη να πεταχθε.
Κποιοι κονες τον αναχατιζαν με λσπη στε αρτιμελς να μην φθσει στον τροχ
της αμξης, και λλοι του’ ριχναν Αρειαν μπογι, για να κατηγορηθε ως υπατιος
αξιποινης πρξης. Σμμαχο στη χατη του Τνυ ο Ζαν ανηρε, απ τις αλλεπλληλες κροσεις των εχθρν. Διαμερισμς του ιματου του ενδχετο να υπρξει και στην Αγα Τρπεζα το φυλακτ ν' αγισει. Τα ρματα διθεσης το ζητομενο πντα εναι στην ερωτικ επιθυμα.
Ο Τνυ αντικεμενο κι ο Ζρζ ως υποκεμενο δετερο του δωσε μα φλογρα να παξει τον πενθιμιαο ρυθμ του, σο ο Ζαν ως ιδανικς ισορροπιστς μες στο κουκλσπιτο του το ταρακουνοσε.
Κατληξε μως σ' αυτ την ανδρικ ακμ τργων δρμα αποληκτικ, να βουκολικ παινα να παζει πως ο Ατλλας πριν το τξο του διασπασθε.
Ο υπρμαχος της «παθητικς αντστασης» κι εγ της ρσης «οφθαλμς αντ οφθαλμο».
τανε οι τνοι, τα ημιτνια κι οι αντιστξεις που τα κεν της ψυχικς του κλμακος ανατροφοδοτοσαν. σως αυτ το τξο να συμβλιζε του 'Αρη την αιγδα τη Πατρικ που ως μλος του τγματος των Σαλων μουν μετ προσοχς φροντιστς, αφο απ τη Γαα και τον Ουραν εχε διαχωρισθε.
Τσο εκενος σο κι εγ επλαστοι κοροι, νθοι κι αποκεκηρυγμνοι.
Ο Κλαδιος κποτε διταξε της Μεσαλνας τη καταδκη τη θανατικ.
Ευτυχς χι στην περπτωση μου την σφετεριστικ.
Ζερεμ γνωρζεις τι δεν γεννθηκα στο Παρσι, αφο ο πατρ μου τανε στον 45ο παρλληλο για χρνια πρεσβευτς.
Για το αφινι μου και τα ερωτικ μου μισθοφορικ στρατεματα απ τον πατρα μου αριθμημνες επιταγς επαιτ. ταν αυτ το μτρο δεν εναι ενεργητικ με δημοσιοποηση των παρελθοντικν λαθν τον επαπειλ. Τοτο το υπμνημα για τη πολιτικ του σταδιοδρομα θα 'ταν εγκληματικ.
Μπορε να μην εμαι Απλλων αλλ χω κθε φεση σε Ηρακλ αλιτριο να
μεταμορφωθ. Δεν ξρω ποιος εναι ο πατρας μου ο αυθεντικς... Οι παπαρονες, τα πρασινοφρα χρτινα κερι, οι σκλοι αγροκτημτων τα διογκωμνα στθη;
ποιος Πνδος σταθε στην Εγνατα μου οδ, τον 'Αδη μες στον Πλοτωνα θα
προσποιηθ. Διαπρττω τοτη την βρη για να προκαλσω τον Ντεσμ.
Μετ απ αυτ την παρεμβατικ πρταση ας μετατοπισθομε ξαν στη πρωταρχικ.
Το στμα του Τνυ στο τλος κατντησε να κκνων σιντριβνι που τον Ζρζ βγαλε εκτς μχης.
Μετ απ αυτν την απτομη αλλαγ εδθη η εντολ το υποκεμενο της πρτασης να αντικειμενοποιηθε.
Αταραξα και περιπλαξις....
Ευδαιμονα δυο κατηγοριν σε μα, πως μα μυρσνη σ' να στεφνι δφνης.
Η δικ μου ποψη περ εσοχς στη μση του Ζν να λουρ, που μσω του τρβηλου ανογματος του κανε ν' αποσυρθε. Η επαναφορ ενς υπνωτισμνου στη ζω. Ανγνωσα την αλθεια που του υπεξαρεσα.
Τεκμαρομαι τι η αλθεια εναι για λους τους λλους να κτμα ες αε.
Δεν θ' αποφανθ αν η Ιωννα της Λωρανης κουγε αμβρσιες φωνς τον εαυτ της τι η Φσις επιτσσει. Φλος εμαι της λης χι της Υπατας... Μταιο εναι κτι που δεν εσαι να υποκριθες.
Το οξυγνο γνεται νερ, ταν συνεννεται με το υδρογνο.
Κθε φαρτρα ανθρπινη εναι μα ουσα ετερογενς που περιχει ναν κωδικ αριθμν που πρπει ν' απομνημονευθε, στε το θησαυρ του λλου να κλψεις στη πρπουσα στιγμ. Για την πιο επωφελ νωση εκενη με τα λιγτερα αποτελσματα ως αρνητικ ο σωστς συνδυασμς πρπει απ εσνα να αναρριχηθε.
νας χορος εμαι που του αρσει στο βορκο της. ακολασας να γλιστρ.
Πιστεω τι τους φλους σου πρπει να ευεργετες και τους εχθρος σου ως κομπολ να επιστρφεις. Για τις αρετς μου δεν χω καμα αμφιβολα αλλ δεν επιζητ σε στση να εναι κνεις να συκοφαντε την παντοδυναμα μου...
να χελιδνι μου ψιθριζε στο αφτ τι στο Λονδνο εθεθης με τη δικι μου Ιουλιτα. Νμιζα τι υπρξα κποτε Πτροκλος δικς σου...
ποιος παριστνει τον Πρη με την Ελνη μου θα γνω Μενλαος του: (α) γιατ δεν
εναι μνον δικς μου, (β) γιατ σοι την καταπατονε εναι Τρες.
Ζερεμ δεν απειλ ποτ κανναν στε προβδισμα να μην χει στις ευχς και στις
πρξεις μου ουδες. Η ουρ του σκορπιο μου χωρς προειδοποισεις φθνει Εις το
χμα και με την Λευκοθη που θα φορ, λες τις πρτες θα σπσω για να σε βρω.
Αν τη ξαναδες απ το Διαβολικ μου Πρωτεο δε θα σου δσω ελευθερα αμαρτιν.
              Εις το επανιδεν
                                                                      Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 30

Damien Adaleux προς Georges Labrouille          1-10- 1997, Παρσι

Αγαπητ Ζρζ,

Επεφλασσον χθες μα καλλμορφη εσπεριν κπληξη στους χιτνες μου που δεν λεγαν να αποκολληθονε: απ τα χαρτι που ρριπταν στο τραπζι για λγους αρμονας με την μστιγα προ δεκαετιν της αμερικνικης τοκογλυφας.
Για μα παροδικ αγοραπωλησα με να πρακτορεο μοντλων λθα σε συμφωνα: «Ανατολικ Ευρπη προ των πυλν» η τιτλοφορα.
Πντοτε βλεπα τα σματα των λλων ως σερβτσια, στα οποα ικανοποιες κθε
ηδον γαστριμαργας. Δεν εναι ανωφελς να εκμεταλλεεσαι των λλων την αδιαθεσα. Η αποσυντιθμενη μας ψυχ και τα παραφθαρμνα μας φιλικ γοστα γνονται να βλος στα των κοριτσπουλων απδια.
Απ τη μαριχουνα επιδικασμνες στην ανορεξα στε στο μγιστο αριθμ πελατν να υποκπτουν με ευσυνειδησα. Πολλς εξ' αυτν σε φραουλνιου σκρδου ταινες τον πυρσ των Ολυμπιακν κρατονε.
Η καμπνα χτπησε και απ την εκκλησα εξλθε να μικροκαμωμνο, αποστεωμνο, αγμναστο, μελαν κορτσι... Ως πργευμα της εδθη μα νεση ηρωνης. Εμες θα μασταν το κεφαλαο γεμα: η τριανδρα που απαρτσθηκε μετ του Ιουλου τη δολοφονα.
Στο πρσωπο της βλεπες το φβο του απροσδιριστου. Την Αγα Σοφα θ' νοιγε στους στρατηλτες του Μωμεθ...
Φανεται πως ξερε τι στην Αχερουσα Λμνη αν την εχαμε στελει, δεν θα τανε
αναζητομενη. Δεν εχε ουδνα απκτημα, νομα, ταυττητα... 'Αλλος νας
μετανστης που εισλθε παρνομα στη χρα. Μα μπεκτσα τραυματισμνη κι εγ
ο ατιμωρητ οργλος κυνηγς, ο υις του πλουτοκρτη για τις ξεναγσεις στο παλτι
της βασλισσας Χριστνας, της Λουσ και του Ζερεμ.
Τη διταξα τα ενδματα της ν' αποτινξει. 'Ασκοπο στου κρεμμυδιο τον πυρνα
κανες να φθσει. Ξπλωσε με πρχειρο κατλυμα στο κντρο του σαλονιο να ππλωμα.
Ο Ζαν ανχνευε στις ργες της το μητρικ γλα να καρπωθε, που απ την
υπερδιγερση μα αντιλπη χει ταν μες στη ζογκλα την αινα αντιληφθε. Ο
τρπος χειραγγησης ομοαζε με την Ανακλυψη της Αμερικς. Ο πατρας του εστθη σαν τον Δα και τον ανθρεψε στην κεφαλ. Απ του λυχναριο το τζνι λλη μα ευχ πραγματικ.
πως και εκενος, τσι κι εγ πιστο στου πνεματος την επικυριαρχα.
Ο Τνυ κι εγ γλεφαμε τα χελη της, που του εγκεφλου εχανε παραμορφωθε σαν
κτταρα καρκινικ.
Πρπει να εναι πολις νας γλπτης. πρεπε η αλθεια ν' αναπαρασταθε σο γνεται με τη γλσσα μας, πιο πιστ ως σμλη στε η ιδα της Ηδονς να μορφοποιηθε.
Η εσοχ της Βαβλ των γλωσσν εχε γνει και ζητοσε διαδοχικς απ τη σκαπνη μας το αλφβητο, το λατινικ, το αγγλικ, το γαλλικ, το ρσικο και το ρουνικ και τη προπαδεια πτε ανποδη και πτε ορθολογικ.
Ευρεσιτεχνα αριστοκρατικ απ γονεκ διδακτικ. Τκνα της Υψηλς Κοινωνας... Χρση εξλλου η γλσσα χει πντοτε της ποικιλας. Απ τη τεχνοτροπα σου θα εξαρτηθε αν ακολουθσεις την ιστορικοσυγκριτικ, τη παραδοσιακ, την δομιστικ την γενετικ μετασχηματιστικ γραμματικ. Τα μαθματα της γλσσας εναι τα πλον σημανοντα στε να μην θεωρηθες τι απ τον αναλφαβητισμ του ρωτα νοσες. Δεν αρκε πια κποιον να ποθες. Η γλσσα την ερμηνεα της θα τροποποιε ανλογα απ το τι θα περιβληθε με ποια λξη, μρφημα, φνημα θα επενδυθε σε λες τις προεκτσεις. Η σωστ ρθρωση κι εκφορ επουσιδη ρλο μπορε να παξει πως το φος το ειρωνικ, το δικανικ, το επιδεικτικ το ρητορικ στους τροχος του Πλοπα της αμξης. Εντλει οι νθρωποι ομιλονε μα γλσσα που μασκαρεεται στις πειρες διαβαθμσεις του καθρπτη: «Το συμφρον πατρ πντων».
Επιζητοσαμε το σημεον του λεκτικο μας βομβαρδισμο στης Αφροδτης τα ρη ν'
ανατιναχθε. Ανλαφροι χεμαρροι, επισκπτες της γλσσας μας που ενθηκαν σε μια στιγμ...
Ο κοινς σκοπς μπορε να συνενσει και τους σπονδους εχθρος απ το παρελθν... Πολλ δε μλλον φλους...
Δε φοροσε κκκινο σκουφ αποπροσανατολισμνη στον Αμαζνιο με κορνα το φεγγρι. Κτι λλο τανε διπλ και στο δσος πρεπε να επικαλυφθε, στον οκο της
γιαγις του να εναι αποδεκτ, πριν απ τον κακ λκο κατασπαραχθε...
Δε μου εναι αρεστς του θηρματος ο ρλος αλλ προκρνω πντα του Ωρωνος.
Σε μα εξωγινη μορφη μζα αρας ηδονν εχε εκδοθε και αυτ της επφερε
αποκλνοντος ερωτισμο απωθημνες τσεις.
Ο Τνυ εισλθε απ το νρθηκα στο περκεντρο οικοδμημα της που εχε τη μορφ
τρκλιτης βασιλικς και εγ απ κποιο τοξωτ παρθυρο ως κλεπταποδχος αφανς.
«Νενκηκ σε Σολομν» κραγαζε προς το αθριο ο Ζν, ατενζοντας απ τον τρολο μια κρνη στην οποα τανε χαραγμνη η επιγραφ: «ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ». Τσσερις μεγλοι πεσσο στριζαν τοτο το οικοδμημα που συνοδευτανε αν δο με τα χρια μας τξα και κιονοστοιχες τα οστ μας. Ημικυκλικς κγχες τα γαδουριν πισιν μας. Πλγια κλτη οι αρατοι νεκρο θεατς και σνθημα τα τεταρτοσφαρια που μετφεραν να μρος των ωθσεων του τρολου στους δευτερεοντες πεσσος εξωτερικς τοιχοποιας. Τα δκτυλα των τριν μας γνονταν ενοτε νευρσεις του τρολου, στε σαρντα ιδεν παρθυρα στο εσωτερικ του ναο να διαχουνε πλετο φως, για να προβλλεται η ορθομαρμρωσ του. Οι κονες πλρεις υγρασας. Τα ψηφιδωτ ξεκολλημνα λγω αρχαιοκαπηλας. Κλσματα γυαλιο στα παρθυρα του τρολου. Στην Αγα Τρπεζα νριθμοι ιερες συλλειτουργοσανε απ παντοειδ δγματα. νας θρησκευτικς σεξουαλικς συγκρητισμς.
Στη περαστικ ζω μασταν τρεις Ιωανντες ιππτες εμες κι ποια θηλυκ αρα
ποθοσαμε στο δρμο απ την Απελευθερωθεσα Ιερουσαλμ ανενδοαστα τη
σφυρηλατοσαμε.
Η Τχη και σ' αυτ τη ζω ως φως αληθιν, σε φθορ προοδευτικ, ταγς νομζοντας τι ο νας κονας θα κατρακυλσει και θα πσει πνω στον λλον.
Οι σεισμο ανεπανρθωτες ζημις προξνησαν στο Κτριο της Ελαας κι οι κονες που μας ανκαν πτε δεξιστροφη πορεα κυκλικ ακολουθοσαν και σπανιτατα σε βουστροφηδν κινονταν...
να μεσαιωνικ χριστιανικ σμα παιζε η μικρ Ρουμνα με του Ζαν τη φυσαρμνικα στο στμα, αν και την ωδ των Νιμπελονγκεν θα προτιμοσα.
Η Ιζλδη μλια μακρι κι εγ ως Τριστνος σ' να χλωμ σαν τα εσπεριδοειδ,
ασυνταριαστο κορμ βρισκα παραμθια. Το κτρινο χνεται πντα δπλα στη πσα της ασφλτου.
Τη πεδιδα της πλνης της ρντιζα με μρο για να την αγισω και να αυτοαγιασθ.
Τρα θα παιζε διπλ παιχνδι.
να σκοιν παρατημνο στο χμα. Της δεσα μ' αυτ πισθγκωνα τα χρια.
Αντιστθηκε αλλ οι φλοι μου αποδεχθηκαν τι εναι οι Βαργγοι μου στο ργον το νεκρονομικν μου.
Ο ιδρτας της απ Τροπικς του Καρκνου γινε Ανταρκτικς. βλεπες στα μτια
της ναν αμν που θελε να πνεσει πριν πεθνει εκλιπαρντας για την ποθειν του
κυβερντη χρη. ξερε μως εκ των προτρων τι αυτ το παιχνδι τανε ζως και
θαντου ρουλτα.
Απαιτοσε να θυσιασθε το γαλαν μας αμα, αυτ η πρστυχη Ιφιγνεια κρνη του
θεκο θαντου.
να τσιγρο ναψα σο ο Τνυ κι ο Ζαν συνχιζαν την αναπλρωσ τους και το
σβησα στο τατουζ της ξπνοης της λεκνης κι αυτ ως λυθρνι ρχιζε να σπαρταρ.
Παρλα αυτ ο Ζαν τη κρασε κρμα παγωτ κι εκενη μονομις το κατπιε, αφνοντας ανπαφο το κερασκι. Ο Τνυ απεχρησε πως η μμος απ το κμα της θαλσσης.
Την πνιξα σαν την Δεισδαιμνα με να αφιλξενο σκοιν. Υπομονετικ εδχθη το μαρτριο της δχως δραματισμος οκτο. Αξιοπρεπς Αυστριακ Βασλισσα εχθη για να μου υπενθυμζει τι τη Λουσ μου δεν φθνει.
Μαγνητοσκοποσα πντοτε τα χειρτερα μου πθη... Χρυσον μετλλιο στου καλο
τη σκοποβολ. Τα χλκινα εναι για τους λλους.
Το κορμ της τρα πια ασλευτο πως κι η ψυχ της. Γιατ να χεις σματος δρμα
ταν χεις απωλσει τη ψυχ σου; Μ' ναν αδμαντα υπογλσσιο το αληθς νημα
κατανησε της ζως. Με παπικ βολα προσυπγραψα την επιταγ μου κι οι δο τους μετφεραν τη σωρ της σε μια σακολα απ σκουπδια στο τετρτροχο του Τνυ και το θαψαν σ' να μρος ξω απ το Παρσι με το νο φεγγρι.
Εμες τα νεπλουτα αστικ παιδι σο φριχτ εγκλματα κι αν πρξουμε χουμε τις
κατλληλες τηλεφωνικς διασυνδσεις, στε κανες δε μπορε να μας διαφεντψει, γιατ οι νμοι εναι διαπλασμνοι απ τους θεος για να χαλιναγωγονε τους θανντες. Η Αρχνη της Δικαιοσνης το δηλητριο της ρχνει στους γνους των πτωχν εν στους ιστος της τους συλλαμβνει.
Τα εισιτρια εναι για τους λλους.
                       Εις το επανιδεν
                                                                  Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 40

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                     30-10-1997, Παρσι

Αγαπητ Λουσ,

Σ' αυτ την επιστολ σου επισυνπτω σε καστα να μονπρακτο αλληλοκατανησης, που απαθανατσθηκε στην Αθουσα με τους καθρπτες απ κμερα απατηλ μεταξ εμο και του Ζερεμ.
Αυτ εναι η μαμο που απ κλαδ σε κλαδ πηδοσε για να εκφγει των κτπων της
καρδις μου.
Εναι αμφβιος στα δια αστρια που εμαι κι εγ. Φρντισε να του στελεις σε δδυμο αδελφ την εικνα του αμφιβληστροειδ του, για να του υπογραμμσεις τι ο αυθεντικς του φλος εμαι εγ. Με το να γνει φλος σου δεν θα του αγορσεις καννα αγρ.
Με την ιδα παραλογζομαι τι σε αγγζει λλος νδρας απ μνα.
Αν δεν μου καταθσεις στα χρια το δωρ και τη γη, θα σου διαλσω τη ζω.
                    Εις το επανιδεν
                                                                  Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 41

Lucy Sanguin προς Damien Adaleux                 4-11-1997,Παρσι

Αγαπητ, Νταμιν,

Στην επιστολ αυτ να κουτ αγπης θα βρεις χι απ δατα και γη.
Τα κπρανα και τα ορα μου σου στλνω να τα αγισεις. Μνο αυτ τα δο μπορονε να σε διακοσμηθονε και τποτε πιο πνω.
Σου γνωστοποι τι το παιδ σου εγκυμον, στε τις ευθνες σου ν' αναλβεις.
Ειδεμ στου λεμονοδσους σου τις εφημερδες θα αιτιολογηθ, γιατ δεν πρες
επιφυλξεις.
Επικεφαλδα: «Του πρωθυπουργο ο υς ωρη μαθτρια με τον σπρο του χει
μαρνει».
Να μου πεις απαιτ τι θα πρπει να διαπρξω.
                           Εις το επανιδεν.
                                                                    Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 42

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                 8-11-1997, Παρσι


Αγαπητ Λουσ,

Αθο σαρκοβρο νυκτολολουδο δε σε βισαμε κιλας. Γητετηκες απ τους γραμμωτος μες της κοιλις μου (που μνον οι μαανδροι προσφρουνε στα αγγεα), του ελατο μου το ψος και το πχος που πιο πολ με τη στερε εικνα του παλμικο φωτς σου γιγντωνε το εμπειροπλεμο και απαρμιλλο κλλος.
«Νρκισσο» συχν στα καλσματα σου με καλοσες. Ακμη περιμνω να με απαγγει ο Πρης στε στου Ιλου τα τεχη να με εκτινξει.
Το τκνον τοτο το παραγνωρζω. Να κνεις την κτρωση που η μτρα σου δεν κανε σε σνα. Πολ περισστερο σαν μαθα τι τον σχατο καιρ, νας Ταρος σε πρε εις τη πλτη και σε ξενγησε στη χρα της ευαρσκειας σου.
Σε οικτρω και δε θλω να σε ξαναδ. Εσαι να βρος απ αμαντο που θλω να το συντονσω με το βυθ της Μγχης.
Τις φλβες σου ν' αποκψεις κι ναν αγαθ να βρεις να σου το ομολογσει, εσ που απ ψυχιατρικ δρυμα μεταφρεσαι στον ψυχολγο. Σχιζοειδς το παιδ θα βγει, πως εσ...
Μθε πως ο πατρας σου σε Νηρηδα ενδεται κθε βρδυ. Μπορε να μου παραχρησε κινητ κι ακνητη περιουσα για να σε λυπηθ, μα δεν θα του χαρισθ.
Νκτωρ ενς τους μεταφυσικο στη λιμουζνα μου τυχε με το πιτο μου να τον φιλεσω. Το ρυτιδιασμνο του κορμ με τους μες που σαν μπαλνια εχανε ξεφουσκσει, μια ασυνχεια κλαυσγελου θα μποροσε να προδσει. Η υπρτατη
γελοιοποηση της γεροντικς ηλικας. Φιλοφρνηση και αποστροφ.
Λγεται πως αποπνουνε οι πρεσβτες τον σεβασμ. Εγ ισχυρζομαι πως αυτ δεν εναι να αξωμα ακαδημακ που κατακτιται λγω ηλικας. Με αυτν γεννθηκες και με αυτν αργοπεθανεις.
Παρακαλοσε πως οι ανεμνες στη γλστρα, των σφριγηλν κορμιν μας τη δροσι με αντιδση χωρφια αρκετ στην επαρχα.
Την απφαση σου λβε πως ο γμος αποκλεεται απ των Απενννων την οροσειρ. Ευπρσιτα τα παργωγα του εις τον πληθυντικ αριθμ.
                      Εις το επανιδεν.
                                                                          Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 45

Lucy Sanguin προς Marie Clermont                   17-11-1997, Παρσι

Αγαπητ Μαρ,

Δεν εναι τσο εκολο στον Νταμιν να βλεις χαλινρι.
Τα προηγομενα γρμματα μου περ αυτοχειρας δεν τον ευσυγκνησαν επουδεν.
Θα σου αποκαλυφθε και το μυστικ που μνο ο Νταμιν αναγνωρζει: ο εξδελφος
μου σαν μουνα εννα ετν ως Ακταωνας διπραξε στο να της Αρτμιδος ιεροσυλα.
Ευτυχς ο πατρας μου καθεδει τσο γι' αυτ σο και το μωρ.
Θ' ακολουθσω τη μθοδο του Κρνου στη κοιλι της Ρας. Ο Νταμιν θα δσει το
ρευστ κι η μητρα μου το νηπιοκτονικ κντρο το σωστ.
Η κοινωνα τ θ' αγορεσει; Πς στον 'Αδη που ζω θα επιπλεσω;
Ο πατρας μου εναι το Στρατο ο Αρχηγς. Αν του γνωστοποιηθε το γεγονς σαρντα ημρες θα «φυλακισθ» τουτστιν προσκλητριο βραδιν, πρωιν, μεσημβριν χωρς δεια εξδου στο δωμτιο περιφραγμνη. Που να ξερε ο πτωχς τω πνεματι επγειος θες μου, τι σα εσρουχα κθε ινδικτωνα αναγρφει, τσα αποφοιτρια ο καθες απ τους εραστς μου λαμβνει.
Ο Νταμιν τανε επξιος του Νιζνσκι στο κρεβτι και χρυσς Ολυμπιονκης σε κθε λογς θλημα που μπορε ο νους σου να βλει: πετοσφαριση στην ιππασα, λμα εις μκος στη πεταλοδα, στην αντισφαριση αρσιβαρστας...
Η μετπη του απ ζαχαρτευτλο και κνειο συγχρνως απ τον πγο επικοσμημνη. Με κολκευαν τα μτια του Κινζου και στης Ολοκληρωμνης Λειτουργας τη Δωρε οι συσπσεις. Το σμα που με ανπλαθε η Βελανιδι του Ασβεστολιθικο και Γρανιτνιου Αγνωστικισμο μου...
Κθε φορ που τανε καταπιεσμνος στη Γωνα με απειλοσε πως θ' αποκλυπτε στον Κριτ μου τι μουνα Ασπασα πολυτελεας.
Ο Νταμιν ο Ψιττακς του Ελικνα και της Πηγς της Κρυσταλλειας στη Να Ρμη, θα γνει ο Αναδημιουργος του Κπου των Γινων Ηδονν αφο θα κνει σπουδ σχεδων χρωματικν σε κποια Σχολ Καλν Τεχνν.
Επιμνει να διαχωρσουμε τις γλσσες μας τον τελευταο καιρ. χουμε εντοτοις κοιν κδικα ιδεν.
Ακμη και οι μητρες μας συμφοιττριες τανε στη Σορβννη.
Εμαι ο θηλυκς του αντδικος κι εκενος ο δικς μου αρσενικς. Πρττει τι δε μπορ εγ και της κλειψης τον στρατιωτικ βαδισμ θ' απομιμηθ. Εμαστε το δικφαλο τετρποδο το αρχετυπικ. Ευτυχς που διαχωρσθηκε το ενεργητικ απ το παθητικ κι απολαμβνουμε στην δια αναλογα το θερμ και το ψυχρ, το υγις και νοσηρ, το καλ και το κακ...
τσι επωζεται η πιθαντητα να γνωρσεις κποιες πλευρς απ το διο ν. Πιστεω τι αντξιος θα φανε του ονματος του δικο του Πατρς. Μχρι και την στατη του πνο... Ανγγιχτος γι' αυτ τον λγο θα μενει κι Ευλογητς...
Φαντζομαι τι κπου ο τριαδικς του αριθμς θα πρπει στη κεφαλ του να εναι υπαρκτς κι απ τα θνη των ανθρπων να εναι λατρευτς.
Εγ η Αποθωση της Ομορφις κι χι των Εβραων η μοσχαροκεφαλ...
Οι νδρες μου εναι απεχθες αλλ σο εναι εχρηστοι, τερπνο κι ευγενικο μου εναι ανεκτο. Γνεται υποστατικ μου καθενς ανδρς η οσμ κι ανακλητ, ταν η ματι μου τα φαινμενα αποστερηθε, ετε γιατ το χρυσνθεμο στα βζα θ' απαρνηθε, ετε γιατ ως μλιττα πρπει να χει των ριστων ανθν την αντιπαραβολ. Κθε σπρμα ιεροφαντικς διαφρει εις την μαγειρικ.
Η τχη μου απ κανναν νδρα δεν χει ακμη διαπραχθε, σως γιατ ο ρλος της απ εμνα χει εκμηδενισθε. Εναι μαθηματικς ββαιον τι τον νδρα των ελπδων μου θα βρω, στε να τον περιτυλξω δμα ρδην στης σημαας μου τον ιστ.
Κι ταν τον καταβροχθσω ατφιο σουγιλτη, θα καταπι υδροχλωρικ οξ στε μετ απ τριμερο θανατικ, σαν τον Ιων θα τον εκβρσω απ το στομχι για να χει την επγνωση, αν δεν εχαμε αγκαλιασθε πσο θα τανε πιο τυχερς. Το ραβδ της δυστυχας τους κρατ χωρς ουδνα παρσημο φυλετισμ. χω γνωρσει τα
θησαυροφυλκια των εθνν ως πανδοκετρια ερωτικν εμπειριν. Μου αρσει να
τους κινηματογραφ, ταν τα παιδι τους στην αγχνη την ανυπγραφη υιοθετ.
Θα παραλλλιζα τον πατρα μου με τον Λτ που λα τα καπρτσια μου ικανοποιε μεσοσης της νυκτς και σαν κκνος εισρχεται μσα μου τη Λδα να υποκριθ, γιατ ελπζει να γεννηθονε οι Δισκουροι κι η Ελνη. Κθε βρδυ που να ραβασκι κτυπ του παραθρου μου το τζμι, θλω του Γγη το δακτυλδι απ τη συντροφι μου να κρεμ, στε στις σκις του παρελθντος αρατη στα χελη να μεταποιηθ. Τις πνινες κοκλες μου με τις βελνες μου τρυπ, φαντζοντας τον Κνδαυλη τι κατανικ κι απ τη προσβολ που μου γινε τον πυρπολ.
                     Εις το επανιδεν.
                                                                 Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 50

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                     6-1-1998,Παρσι


Αγαπητ Λουσ,

Επειδ χω Σαρακην δεξ αυτ δεν σημανει τι εμαι ο Ορτιος Νλσον, οτε τι
χω ημισληνο στη κεφλη κι εναι κουρσρικο το αριστερ μου αφτ.
Εμαι να αμφβιο ερπετ στε ακμη να μπορ και στον Αρμαγεδνα να διασωθ,
τρεφμενος απ τα ψοφμια των δασν. Εναι ο Γουλας των λεγεωνριων
τυχοδιωκτν, αφο σε τποτε δεν σταματ, οτε καν στον Αννβα τον Καρχηδνιο
στρατηγ.
ταν σχετζεσαι με κποιον στην αφνεια, εντρυφ μχρι να χωρσεις απ τους
μνηστρες σου οριστικς με το νσημα σου το ισχαιμικ. Πηνελπη μοιρη στης
τελικς σου εκλογς το υφαντ!
Στην δια την Αμλθεια για λλη μα φορ θα χειραφετηθ, αφο το καπλο μου μσα απ τα χρια μου εδ και καιρ με ρμη συγκρατ.
Εναι καννας της φσης να καταλξεις πως ο Συμεν ο Στυλτης.
Σαν την Κασσνδρα απ τον χαρακτρα της αριστερς σου παλμης, για το μλλον σου θ' αποφανθ. Τρα μως θα σου γρψω για το παρελθν.
Κρεμασμνο βρκαν οι γονες του τον Ζερεμ με μια θηλεα στη πολφωτη συκι του δωματου του. Απ το παρθυρο του στα κρυφ εισλθαμε εγ και δο λλοι ως συνεργο. Στου ναρκωτικο εχε παραδοθε την αγκαλι και για να επινοσει του Προμηθα, τον αδρανοποισαμε με χλωροφρμιο αναισθητικ. να λουρ στη κεφαλ και μσω του πολφωτου εχε στραγγαλισθε.
Ιδο ο Νεωτεριστς Ιοδας...
Αλθεια εσαι σγουρη τι αιτα θαντου του Ιοδα ταν η αυτοκτονα; Ο τλας!
Νμιζε τι θα του χαρισθ γιατ πστα ζαχαρωτ σωστ σοκολατνα τανε για πντα. Προσκρουσε στους υπολογισμος του και σα Τιτανικς βολιαξε σε στδια δο.
Στο παρατηρητριο του δεν εδε μνα απ τους νατες του ουδες. Ο υπολογισμς των κινσεων μου με των δακτλων του ρολογιο να παρομοιασθε μπορε...
Ελλυθεν το Πλρωμα του Κρνου Λουσ. να απ κκκινο αχτη χαλ του στρωσε ο Βεελζεβολης.,. Μην ανησυχες...Κποια ημρα θα τον διαδεχθ κι εγ...χουμε καιρ ως την Δευτρα Παρουσα...Εξλλου μτια που δε βλπονται γργορα λησμονιονται...
Προσδοκ να σου φιλοδρησε αυτ η αποκλυψη στη ψυχ σου μια σχισμ.
Ξρω τι την εξομολγηση μου μ' να φμωτρο θ' ανιστορες...Πρσεξε μπως το γοβκι σου χαθε κι απ τον Λκο σου παρακρατηθε... Εκτς κι αν σου παρουσιζεται ως νας Καλλμορφος Πργκιψ κθε φορ που τα μαλλι του αναδεεις.
Ξρω για τον βο σου και την οικογνεια σου πολλ μυστικ...
Για παρδειγμα ο αδελφς σου λθε σμερα το πρω, μα φωτογραφα σου να μου
καταδσει που εχε στη Χρα των Βσκων κποιος εκτυπσει.
Α! Την Χρα των Βσκων δεν μπορες να ενθυμηθες; Για ν' ακοσει τις ειδσεις σου λη η Γαλλα, λω να βλω στο ραδιφωνο σου κοιν μπαταρα.
Για ποιον δεν το ξρει θα το θσω πιο κομψ: εναι σλλογος επιδιδμενος σε
αρμοδιτητες εξωστρεφες κι ομαδικς.
Ο αδελφς σου εχε την ευγεν καλωσνη το συντομτερο δυνατν να μ' ενημερσει για το ολσθημα σου το νηπιδες, σαν το ανχνευσε στη τσντα του ηλεκτρονικο μυαλο σου...
Τον Εφιλτη πολλο εμσησαν, τη φωτογραφα που μου παρδωσε απ τους φλους
μου ουδες!
Ευκρινς αρχακ σμπλεγμα...Εσ και το V των αγοριν σε στσεις θωμασμο. Ποις επε τι στη γλσσα δεν εναι εκπεφρασμνες ανμοιες εικνες;
Το σμα σου νας χωματδρομος δχως λακκοβες. Το σμβολο της νκης σχημτιζες στο στμα σου κι λλες τρεις στη περμετρο σου.
Ο Πιρ σου κανε χι μνον επδειξη του κεντριο του για τις φωνς και τις πισεις που του εξασκοσες, χριν των εξετσεων του Λυκεου, αλλ και γιατ η απθαντ μου μορφ απ σνα εναι πιο θελκτικ. Ομολογ τι εμαι στη κολακεα ευλωτος.
Πτησε προσφτως τον αριθμ δεκατρα. Μετανο που δε σε γνρισα στην δια ηλικα.
Ο αδελφολης σου χασε της Εφηβεας σου τον Απρλη. Τα θυσανωτ μαλλι σου, τα ψιμθια σου που θυμζανε του Σοφοκλ τραγωδα, τον βραχδη θρηνωδικ κραδασμ σου που την πριμολα μαραζνει...
Στα τσσερα τον διταξα σαν πνθηρας να πσει και σαν κολα που εναι να υπακοσει στη στοργ της μητρς του.
Εζμωσα σε χρακα το καμπυλοειδς του ραβδκι. Με το στμα σα ζωγρφος δδασκα, με τα χρια σπασμνα στο πηγδι του και την ακολουθα των χειλικν γραμμτων του. να γντι Γαληνο στον χρακα μου τλιξα, την επιδημα του παιδιο να διαγνσω. τρεμα στην ιδα τι τοτο της εργατικς Πρωτομαγις πηγδι προικοδοτοσε ψλλους στους αρουραους απ την Βεγγλη. ταν μως συνουσιασθες με τον χεριστο σου φβο αρχζεις βαθμιαως να τον προσπερνς. Ο μαυροπνακας του θους του μικρτερος τανε του αναμενμενου σο το δκτυλο μου κανε κκλους με τη κιμωλα.
Το λλο μου χρι τα σφζοντα, απ πνο βατμουρα του τα ατροφικ υφρπαξε, στε στο ξυλαρκι του που εππλεε στον ωκεαν να καταλξω και τη ζω που του εχανε κνει εκπτσεις περαιτρω να επιμηκνω. Μνον νας Σαμνος θες θα μποροσε με αυτοματισμο κινσεις να το πετχει.
Αποφσισα στα δντια μου ως μαχαρι να το λβω, στον Μλανα Δρυμ ειδικς
απεσταλμνος πεζονατης. Το «Dies Irae» στο φλουτο παιξα και στο διταγμα της Νντης ανκληση εχα υπογρψει.
Μμηση για τις νετερες γενες κι υπμνηση για επινηση της προσωπικς μου μυθολογας. Ο αδελφς σου συνβαλλε τα μγιστα στης υστεροφημα μου τη περιουσιακ, μα επδειξε ασθενικ αντοχ με τον υδατοχαρκτη σε συναλλαγ «Deux ex machina» οι ψιδες μου εφτρωσαν νοσοκομειακ νθη στο ξυλαρκι και στο γρασδι της αμαρτας μου λθε το σημδι.
Στον κανιβαλισμ του εαυτο του επεδθη και με τη ψυχ του ως οπλοπολυβλο τα
δπεδο καθρισε, πως πρττει μια γαλ κθε φορ που το αμρτημα το προπατορικ συναισθανθε.
Ο ρως προς τα παιδι εναι θεος. Αντληψη των Αρχαων Ελλνων χι δικ μου.
Του Παντοκρτορα Χριστο τη γαμικ τελετ νας δχως σημαδορα Νεολληνας πιστς, της λαγνεας ιδροντας τη Να Εκκλησα. Ο πρτος στη κατακμβη οπαδς μου ο αδελφς σου.
Κθε θρησκεα μως απαιτε αγους και μαρτρια. Ο αδελφολης σου στα σφριγηλ
του μγουλα αισθνθηκε χαστοκια και στο σφικτοδεμνο στμα του ο πραυλος
γειθηκε της πξης. Στης Χαραυγς τις φρουλες βγαλε το παγωτ μου στην
επιφνεια του. Με λες αυτς τις πρωτενες θα τανε πιο θρεπτικ. Σα βδλλα μως
σε κθε του πτυχ σμπαν το αμα του απορροφοσε, αν και μετ δυσκολας τη θση του συγκρατοσε. Στις χθες του Αχελου του γινα ο ξενηλτης, μως τον εχα διαβε ξαν ελαφρ μεταλλαγμνος κωπηλτης.
Μεσοντος του μεσημβρινο αναχρησε αφο εχατε καρβουνιασμνο χορο στον
φορνο με γλυκοπαττες. Τον ναλωσα με καραμλες στην ημικιονικ του πορεα,
επιτχυνση στα μτρα του, για να 'λθει η ρα το κοστομι που θλω να του αποδοθε.
Κποια στιγμ λοι στο Δνδρο της Λθης κεντομε την παιδικ μας ηλικα. Της
Εποχς της 'Ανοιξης σμανε το τλος και την ναρξη του Θρους η πρτη μου φορ στο ανκλιντρο μου.
Στο πρσωπο της χαρακματα και τα ηλιακ πλγματα στα μαλλι της τα τεχνητ,
με καλοσανε ν' αναδιφσω το σμπαν της απ την μητρα μου υπαγορευμνο.
Πρκνη και Φιλομλα η σχση τους και εγ για να ωριμσω πρεπε να σαπσω χι
ως νθος μα ως μορο.
Το μαυσωλεο της Galla Placidia εχε γνει το σπτι μου, στην ιδεατ Ραβννα μου
απ κολλαγνο ανακαινισμνη. Παξαμε ανθρωποκυνηγητ και στο τεντωμνο
σκοιν, προσπαθοσα τη συναρμδια οκτβα να βρω για να μη πσω και
γκρεμοτσακισθ, Η παλιννστηση στη προτεραα μου μορφ θα σμαινε μαν αναη
σχολικ Κονσιερζερ.
Η αποτυχα για μνα μα λξη καθλου νοητ. Τα μβρυα τανε τσο κοντ στα Τρταρα, πριν αποχωρισθονε το λρο.
πρεπε σε αυτς τις μακβριες σκψεις να δηλνω: «Απν»!
Το σμα της καθλου διεγερτικ. μοιαζε με ξεφουσκωμνη απ υπερθρμανση γλη.
Η φιλοφρνηση των δκα κι οκτ ετν στης πλτης μου την εξθησε, κατεργασα με τα νχια της ως σνεργα, αναζητντας μα πτρνα αναιμας, που λλοθι θα της πρδιδε στο νεκταρνιο μου κορμ της λλειψης; αυτοδυναμας και την επγνωση της προσγεωσης στη κοινωνα.
Τον Ζερεμ υπερψωνα στο νου μου σε μα ερωτικ μαγειρικ απ ηρων καρτα, κερσια αυτπτων, θλασσα επωδν, αβγ γυπαετν, κοτπουλα κλουβιν επενδυμνη.
που για λγα κερσια ακος, μη περιμνεις κανες να στα προσφρει. Με τη πρτη ευκαιρα αφομοωσε τα, αφο η Πεδιδα της Φσης χει πλατ χρι.
Με τον καννα της αφαρεσης απ το πρσωπο της οι γραμμς σε παρατηση και οι
σφαιρικο επιστθιοι αρβαλλο της. Με τον καννα της πρσθεσης πευκοβελνων
αναδσωση στο πηγονι και στα χελη.
σο για το σημεο της το υπογστριο διασκφθηκα τι δεν τανε η 'Ανασσα, αλλ η
ολλανδικ κρυψνα της 'Αννας Φρανκ για ναν πνακα Ακ Βαν. Αυτν τον εχα
ωνητ απ τα χρια Βαρνων ως μπορο τχνης. Κληροδτημα μου το τποτε.
Η επαφ μου μ' να τρτο σμα δχως δακτυλδι αρραβνων και ρκων αιωνων, με
απωθοσε σ' να αναδιπλομενον κεν, ελευθριο και ταλαιπωρημνο.
Υδατογραφες σ' να τνο νοικιασμνο στον κμπο των Λωτν, υπομιμνησκμενο
τις εμπειρες λλων αναπνον...
Με ση οξυδρκεια μπορε κανες να αντιστοιχσει... 'Αλλοι το λνε ενραση και
μερικο επιβωσης σταθμ...
Εγ επαναφορ στην Ιθκη το αποκαλ...
Εγ κι εκενη δεν εχαμε δεσμδα κοιν ρβδων. Επιγννηση κυκενα ερωτηματικν, καθς της μαστγωνα την εκκλησα της σαν κεραυνς.
Μπως μουνα μητραλοας και δεν θελα να το παραδεχθ; Μπως θελα να δσω
χλωροφλλη σ' να πνοο ομομτριο βλαστ, για να γνω Μγας Μγιστρος της
Σχολς των Νατν; Μπως υποτμησα την αξα μου πρττοντας το κακ, μα δεν
ξερα τ και ποι;
Το αλεξικραυνο της στην ανυπαρξα με κατδιδε. Η ορμ δχως της σκψης την
προδιεργασα στην αδεξιτητα οδηγε. Το σμα της να βιβλο ανστατο
σαρανταπντε ετν κι εγ της ανσσας της ο σελιδοδεκτης ο Μηδικς.
λη μρα ο νδρας της στο γραφεο του Νμφες των Δασν να θηρεει και πτμα απ τον κματο, με το λαλον δωρ για την «αγπη» στην κλνη του να καθεδει. Εκενη σαν τους λαθρεπιβτες παραμελημνη να διαβζει κτω απ το γρυπνο βλμμα των κεριν του Μαρσλ Προυστ το «Αναζητντας τον χαμνο καιρ»,προκειμνου την απκοσμη ομοσντροφη διθεση να παρερμηνεσει.
Για να διανσει τον χρνο της σμπασα τη μρα θα 'κανε διατριβ με τον ψιμυθιολγο, της σουνας το φρουρ φροντιστ των νυχιν της.
Μετ απ το θραμβο μου στη Ναπακτο μου τνισε τι με βοηθ τα κτερα και τις
λιμουζνες, λκιμους νεαρος τοξεει, εν ο Ζφυρος φυσ, η 'Ανοιξη προσμνει και
μχρι ττε η Χλωρδα εναι φυλακισμνη. Ο ρμης με το μαγικ του ραβδ διλυσε
του νου μου την ομχλη. να υπδειγμα για τη φυγ. Μνον οι Χριτες θα πρεπε να μ' αγκαλιζουνε κι εγ με τη μπογι μου την ιατρικ...
Μετ απ λα αυτ μουνα κποιος λλος. Ενδχεται ο Μγος Μρλιν.
                    Εις το επανιδεν.
                                                                       Damien Adaleux
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 60

Lucy Sanguin προς Marie Clermont                 4-3-1998, Παρσι

Αγαπητ Μαρ,

Στη Σνοδο της Νκαιας λειπαν οι γονες μου το διμερο που πρασε αγνοντας τον δικ μου Αρειανισμ.
ταν η Ευκαιρα εξ' ουρανο στον υι του Μθρα, να επιτεθ. Το χρμα πντα κνει ναν νδρα στα μτια μιας γυνακας πιο δορυφορικ, πως εξλλου συμβανει το διο με μια τορτα απ ζχαρη και μοσμουλα απανθισμνη. Πσοι γμοι δεν γιναν απ συμφρον κι χι ανιδιοτελ αγπη; Το ηδονικτερο απ' λα εναι τι τη τρικυμα σου κανες δε μπορε να ερμηνεσει, αν στις ορθς διαστσεις δε φωτογραφηθε για τη μεγθυνση στον ευλπιδα παραλπτη.
Μου ρεσε απ ττε που φοιτοσαμε φηβοι στη Χριστιανικ Σχολ της Καινς
Λωρανης. Στα διαλεμματα νας Νεοπτλεμος, προσγγιζε το θραμα-Ανδρομχη ανεπιτυχς.
Το αποτροπακ μτι θεωροσε ευθυτεν υπογραφ στο περιδραιο μου στη δχως δεσμεσεις προικοσμφωνο μου. Η φων του τανε αρσενικ με λη τη σημασα και τις διακυμνσεις τοτης της λξης.
Μα φων ανεπεξργαστο Μπρι που ξρει τι ζητ κι απ ποιον αυτοκινητδρομο θα το παραλβει. Οι νδρες επικεντρνονται στο Πρτο Ιερ Βμα κι λες της συγκατβασης το πνεμα απ τον γυναικωντη παραχωρονε.
Στη Σχολ εχε την ανεπιτδευτη του θηλυκοκατακτητ, φμη. λες αποστραγγζονταν πως το αβγν με το λαιον εις το τηγνι. Των κορασδων Πεταν ο συμβιβασμς στις δυνμεις του Τρτου Ριχ.
Δστοκη το παιζα χι γιατ μουν, αλλ γιατ αυτ σ' ναν νδρα ερωτλο εναι το
πρπον αφροδισιακ. Στους αμχανους να υποδεσαι πρπει τον αληθιν σου εαυτ: τον ευκολοδιβατο.
Ο Αντουν εισλθε απ τη πρτα μου τη νχτα του Σαββτου, φορντας να μαρο παλτ κι εχε στα μτια του μαρα τζμια, στε στο εσωτερικ του τι κινεται να
μη δναμαι να δω. Της κουζνας το τραπζι επικλυψε με το δικ του, ως οιωνς για
μια μαρη τελετ.
Με της κυνης του τον αποχωρισμ οι Κρες τη ψυχ μου, θ' ρχιζαν πια να
κατατρχουνε. Τρα πια το περγραμμα του τανε ορατ.
Χασκογελντας κθισε σε μια καρκλα με τα πδια του σε στση χαλαρ, σπουδ για των φοιτητν Εξευγενισμνων Τεχνν ιδανικ, αδημονντας να δει μια ταινα εμπορικ ερωτικ. Δεν του κατακερμτισα την πλησμον.
Σε ττοιου εδους σκηνς, οι νδρες γνονται θεατς και κνουνε λες απ το Κτνος
της Αποκλυψης εναι υπασπιστς. Ασλευτοι την ανσα τους κρατνε μετ
δυσκολας αναμετρημνοι μ' ναν απροσπλαστο εχθρ. 'Αλλοι χουνε το πυροβολικ τους προτεταμνο κι λλοι απασφαλισμνο. Εξετσεις γυμνασων για να διατρξει κανες στου ηδονοβλεψα των κερκδων.
Τηλεορ ως εθισται των ανδρν τις σμφυτες αντιδρσεις. Το παντελνι του νμιζες τι σα βμβα θα σκσει. Ουδποτε τα πρκα της σελνης μου τανε παραδεκτ.
Προκειμνου τη μετατπιση του ξονα της γης να υποστ, του πιασα σα ποπουλο το χρι και με το πινλο μου να δσω το χρσμα στο αυτ, στε στα βεγγαλικ του να εμαι συνοριογραμμωμνη.
Αναρεσε το βοριν και ντιο ημισφαριο του μελανοχιτων του, σα να τανε κορσς
του 18 αινος που την ελευθερα του στενζει και σαν αλουρος ξπλωσε με τις
καλτσοδτες και τους κοθρνους του, στου σαλονιο μου το ντιβνι.Ξπλωσα ως Εα στη στση των νεκρν μνον με το κομπινεζν. Ο Νεφυτος Αδμ απτομα σηκθηκε και προς την κουζνα πγε. Δεν μου δωσε την ασθηση τι αυτ τανε το τρμα μιας εκπνεμενης ιστορας αλλ κποιας λλης η αφετηρα. Ανκτησα ραθμως το εξρι της ευαισθησας.
Τουρστας με να ποτρι σαμπνια και κερ ηδ με φρουλες κουτ. Λγω αδεξιτητας κντευαν να νυμφευθον την γη.
Το στμα μου απ την σαμπνια γινε βρση με χορηγα αντιστροφς.
Κατποση δχως αναπνο... Προσπθησε με την γλσσα του λο το οξυγνο, ν'
αποταμιεσει...
Επειδ ελχιστα εχε καταφρει οι ργες του στθους μου γιναν κερθρες απ μλι.
φθασε στον αφαλ της πρτας μου εν με τρα εντια τανε ως ημερολγιο
γυαλισμνο, που ανφερε τι οι Δελφο αρματοδρομονε σ' να λο τρπες ταγκ πως η ζω. θελε με τα δντια του τον βρχο του Χριστο να ξεσκεπσει. Αυτ θα 'ταν εφικτ μνο με τη προσδοκμενη Ανσταση μου κι εκενος ο Λατνος στρατιτης ο λαγοκοιμημνος...
Λγο αιμορργησα κι πως η ασπιρνη τον πονοκφαλο γλυκανει, τσι και το δικ του μλι. Μετ την ανομοωση του αματος μου λθε αυτ της σαρκς μου.
Το κεφλι του κατβηκε στην επμενη στση λεωφορεου. Κοντοστθηκε
αμχανος... Η Σπηλι της Ζως και της Αλθειας ο Μυχς... Δεν θελε μως να φει
τον Ολμπιο μου... Τον εχε τηγανσει νας γυναικολγος πριν απ λγο καιρ...
Εχα να παρελθν ανλογο των Τιτνων δσμιο στα γκατα της Γης των Αλωδων
κι να μλλον διλου ευφνταστο με λες τις πιθανς εργασας υποθσεις.
Πς θα τανε δχως το νερ η γη; Πς θα τανε δχως την Ακρπολη η Αθνα; Πς
δχως την Βασλισσα η κνηση στη σκακιρα;
Στη ζω κινομαι ως ιππκαμπος, πτε πσω μπροστ, δεξι αριστερ σε πλασια καθοριστικ...
Εκτς αν απ τον αντπαλο αιχμαλωτισθες στον κλαθο των αχρστων πεταχθες... σως γιατ πως κποτε δεν εσαι πια ριστος δεξιοτχνης...
Οι φβοι σου τι δε θα παξεις με αγχνοια το παιχνδι, οι φρκτες σου διευθνσεις
δεν θα πρεπε να 'ναι. Ευτυχς που δε γεννθηκα λογο πργος στρατιτης. Σε
αυτ το παιχνδι στο τετργωνο απ το οποο εχες ξεκινσει μπορε να παγσεις. Η
Βασλισσα εναι το πλον πανσχυρο πρσωπο στο σκκι κι αναλγως των ευμετβλητων συγκινσεων μου, θ' ανακιν τα πινια της παρταξης μου.
«Ο θραμβος της Αγστονου Αμφιτρτης».
Τα γνια του Ποσειδνα μου τανε το δελφνι κι οι αχινο του σεισμογενες στα
υπερροντα μου χελη, που σε Τρτωνες απ την κθε πλευρ εχα προσκολλσει, στε τα φκια της Επαρχας της Ζως μου κοχλια ν' αντιλαλσει.
Η ζω χει νμους και σ' αυτος να εγκωμιαστικ προομιο ποι.
Η γλσσα του εχε τη φορ του πινλου κι εκενος της Γκουρνικας παρακεντοσε στο κορμ μου, να κακκτυπο με την επιδεξιτητα ενς Πικασ. Διτι ο ρως εναι Πλεμος κι εγ η Μτα Χρι, που πρεπε απ τη κατασκνωση της φιληδονας να πεθνει...
Το ντιβνι εχε γνει του Τρτωνος η ρχη και με το χρι ως τραινα κρατοσα του
ηδονικο Ελπνορα το μαλλ.
Κατφερε να γεωτρσει το σημεο μου που κρυβε σκοτδι και της ζως το πετρλαιο των πιο επλεκτων κρασιν την συνδιαλλαγ.
Δεκανκι εναι κποιες φορς η γλσσα ταν το πυροβολικ εναι αποδεκατισμνο.
Το μγεθος της στο ρος της Αφροδτης του Ερμ δυστυχς δεν επαρκε.
Η προκταση του εαυτο του δεν ργησε των Σαργασσν τη θλασσα να κραυγσει κι εγ τους κκλους της μυστικς σελνης. Πτε την μπωτη κι λλοτε τη πλημμυρδα δεχταν η ακτ. ψαχνε να φρο κι εγ να καλυφθ απ την αλμρα, αφο τανε πικντικος σα πτσα.
Δε χρονοτρβησε μως ο Αντουν να προσορμισθε στου νησιο μου το
πλησιστερο ακρογιλι. Περπατοσα πλον μ' να υπδημα στενωπ, σπου να
δημοσιοποιηθε προσφροντας αματα και κλλους, αφο η οδοιπορα κρτησε για
αρκετ καιρ, μχρι να το βγλω εντελς και ν' απολυτρωθ. Μοναδικ παρηγορι μου μχρι τη λξη της στρατιωτικς μου θητεας, ταν τι εχα βρει και γαργαλοσα τη μυστικ μου Δωρδα (που βαστοσε τον πυρσ). μως ο Αντουν τανε λασπολγος και πολιορκητικς κρις. νιωθα τη περιφρεια μου και το Κιλιμντζαρο της να δχονται πλγματα πλειδας μετεωριτν, επειδ μου ρεσε τακτη μαθτρια να μουν. Τα φδια που εχα στο κεφλι μου τα πρασε σα λεμνι απ χαλινρι και κθε φορ που τον κοιτοσα απ τον δφρο να κκαλο κυνς.
Ο μνος τρπος για να μη λισει γργορα θα 'τανε σαν τη Μαρα Στιοαρτ να με καρατομοσε, για να χαρξει και τη δικ μου επωνυμα στην λστα-ασπδα.
Του αντιδραστικο του θαντου τανε συλλεκτικς.
Τον κοιτοσα πως νας ακρεστος λκος στα βοσκοτπια ναν απολωλτα αμν. Το δσος της Βουλνης στο στθος του μου υπενθμιζε ποιο ρμα διθεσης στη πρταση μας ακροστοιχ.
Ο ιδρτας του μβρος στη πλτη μου πλατνι και μιμομενος τη στση μου στα δυο του πδια τρομαγμνο σαν τι, χλιμιντρζον σε μεταβληθντα κνα οικογενειακ, αν και δγκωνε τη πλτη μου σα παρανοκς.
Οι βρεις του τανε το συναρμδιο αντιλυσσικ. νιωθα εταρα της Πενας. Απλς
λλαζε η γενικ κτητικ που εχανε στη πινακδα: της νδειας χι της Πολυτλειας.
'Αλλαζε ο κττορας κι χι αυτ που θα 'μαι ως τη Δευτρα Παρουσα. Πντοτε ο θες ρχεται δετερος σ' λα. Ο δικς μου τον χρυσ θλο παιρνε με ακτνες Χ.
Τα νγματα στις ργες μου για να καταθσω τα πλα αμαχητ, σο ο ρτος του ο
λιτανικς του δινοιγε της καμλιας μου το μπουμποκι, αφο απ βρμη εχα ανγκη. Ανορθδρομος τρπος κορεσμο, σο το στομχι μου λιποθυμοσε απ τους σπασμος. Μ' αυτ τον τρπο διαγραφς συντηρ της ομορφις μου τη διαδρομ. Κι εκενος τσο αγνς στη χυδαιτητ του! πως λοι οι νδρες σα βλπουνε ποδοσφαιρικν αγνα στη ΤV!
Εκπροσωποσε το αρχτυπο ανδρς που στου Νταμιν τις εκλεπτνσεις μνο συναισθνομαι και την καταγωγ του την μαρκησιαν.
πως λες οι λλες νιωσα στη τρπα της μπανιρας νας βουλος υποδοχας. Στο
τλος στο σμα μου χινισε μαργαριτρια χωρς να του χαρσω τα αβγ μου στα
κλαδι του.
Κπνισε να τσιγρο σπου απ την αγκαλι του Χροντα να τον κλψει ο Μορφας κι ως την αυγ να γνει Μαργκτ Φοντυν.
Της Κυριακς το πρω ξφυγε τσον ανλαφρα πως κι η πτση των φλλων και το
θρσμα στη πεδιν.
             Εις το επανιδεν.
                                                                Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 70

Lucy Sanguin προς Marie Clermont                    6-6-1998, Παρσι

Αγαπητ Μαρ,

Εθεθης με τον Νταμιν στη διαπλοκ των μαλλιν σου και στον διλογο των φιλιν σας στους κρεμαστος κπους των Βερσαλλιν... Εθε η Χριτα μαζ σου...
ταν προβην σ' νορκη προφορικ διαμαρτυρα μου επε δια τηλεφνου, τον κλπο τον Μεξικ να τελεσφορ.
Το πραξα τχιστα στη κατασκνωση που των προσκπων διατελ αρχηγς, αλλ
τανε βαλτικς.
Με δο ολξανθους Γερμανος μολοσσος... Ο νας απ το Βερολνο παιδοτρβης κι ο λλος απ την Βννη. Στο κορμ μου ο καπιταλισμς με τον κομμουνισμ, θα
εννονταν στον διο συνεταιρισμ. Ποις ισχυρσθηκε πως οι ιδεολογες σε συγκοινωνοντα δοχεα δεν επικοινωνονε;
Στου καταυλισμο τη σκην μασταν μα τριδα χιλιολεχθντων ανεκδτων.
Τους υπογρμμιζα τι ο Νταμιν διαθτει το χρυσβουλλ του, πως το μυρμγκι
και πς το χειργραφο απ το αρν τρισθλια το σφραγζει.
Οι δυο τους εχανε μπρτσα παλαιστν και των Κινζων του σομο θηριδη στθη.
θελα στην αντιπαρθεση μου με τη Δση, να γνωρσω της διαπνος τον
ανατολζοντα ρυθμ.
Οι μτες τους κολοκθια με παττες. Γνριζα την τευτονικ γλσσα
απταστως και σε λες τις αποχρσεις της δυστυχς.
Σ' να τραπζι παρσταντο χειροπδες, δονητς και μαστγια μπροστ μας για ναν
Οδυσσα στην εθυμη μας μελωδα.
Με παρωπδες με στλισαν αμσως για να καταρρεσει ο οπτικς μου
προσανατολισμς και με αυτν ο αδιαφιλονκητος μου υποκειμενισμς. Οι αισθσεις
των καγκουρ θα με οδηγοσανε στον ποθειν μου σκοπ.
Μα κεραα ανκουσα στον Ταγετο προσγειθηκε στην μτη μου και μετ στων
χειλιν μου την κορυφ, γιατ θλησε στο καταφγιο της γλσσας μου να
προφυλαχθε, στης Πρνηθας τα ρη πως λοι οι ασθενες και οι οδοιπροι.
Ο Φρντριχ επινοοσε την μεταφυσικ λξη, σο ο 'Αντολφ χτυποσε την
προκυμαα μου με το χρι.
νιωσα το εσρουχο μου να εξορζεται απ την θση που ως δημσιος
υπλληλος κατχει. Φανεται το νομα του ο 'Αντολφ σ' να στρακο το εχε
συγγρψει και ο υπνομος μου του Φρντριχ τον κατακλυσμ εχε υποδεχθε, στε
τρωκτικ και κατσαρδες να ξεφορτωθε.
Το διστημα μουνα ανμεσα στην μικρ και την μεγλη ρκτο.
Περμενα δο υπερωκενεια ν' αγκυροβοληθονε στην προβλτα της ζως: το
Lusitania και ο Βρετανικς μσα μου να βουτηχθον με αναθματα το Δισκοπτηρο
τον Κυανος Ηορe.
σως ενδμυχα αποζητοσα ναν ναυτικ ν' ανακαλψει το σεντοκι με τον θησαυρ και να το παραβισει μ' να λοστ, για να εξλθει νας παρδοξος καπνς.
Ο Φρντριχ μου επε «σ' αγαπ» και του στματος μου τα τεχη σπασαν στα
δυο. Η Γη υπκλεψε το κτω μρος μου και το επνω ο Ουρανς. Η βακτηρα και
των δυο τους, ο αιθρας και το ακλυπτο κεν, τανε το μσο επαφς ανθρπων
και θεν. Στχυα φιλοξνησαν τον καιμεν μου να. «Φοβο τους Δαναος και
δρα φροντες» σκφθηκα, ταν απ την μτη και τα' αυτι μου μνον ανπνεα.
Ο 'Αντολφ γκυρα ριξε στον κυματοθραστη, αν και πγαινε πρα-δθε το καρβι, την ασθηση αναδεικνοντας μου τι θα βουλιξει. Δε πρασε οτ' να λεπτ κι ο
Φρντριχ αποφσισε να συγκρουσθε με τον 'Αντολφ στο λιμνι. Ρψασπις δεν
υπρξε ποτ. Ακνητοι συνπλεαν τω ντι. Τα κματα φθσανε στο λιμεναρχεο, ως
απρροια της ρξης των τεκτονικν πλακν που 'γινε να με το καραβνι τους το
ενυδατικ.
Ο Φρντριχ το συνεργεο των οδοκαθαριστν καθοδηγοσε στον οχετ μου
Αυτς που χτπησε κρτα μσα μου πρπει να τανε θες. σως ο Ανουβις ο
ρος... Δεν μου συστθηκε ποτ... Απ τους μαστος ανυπτακτες πετγονταν
προνμφες. Διπραττα κτι το νομικς με αρνητικ πρσημο ρητ.
μουνα ο μντης Τειρεσας και βλεπα στου διαδρμου το τλος της ηδονς
το φως, αρχικς μοριακ και στερα ως μεγεθυντικ φακ.
Στο τλος σπασαν και οι δεξαμενς βρεφικν κρεμν των καραβιν στη
θλασσα πυρ ομαδν.
σως γιατ η αρχ των ντων εναι το νερ. σως γιατ τα βρφη τρφονται
απ τον πλακοντα της μητρς. σως γιατ μσα μας τα πντα εναι σε ρο. σως
γιατ η Ββλος της Ψυχς εξαρτται απ τον τρπο που θα την απαγγελεις αν γνει
θλασσα νηφλια τρικυμα.
Εμαι πια μια απελεθερη που θα διγει περιπτους βουκολικος και τερπνος.
Εμαι κτοχος δκα γλωσσν. Ποιος επε τι οι ξνες γλσσες κανναν δεν ωφελον; χω πολλς αξες μεταφρασμνες σε υπεραξες. Διαδδεται τι μνον δο
γλσσες μπορες επαξως να χρησιμοποιες: την μητρικ και την θετ. Διτι δο
γονες εαυτος χεις πντα στο κερ. Κποιοι λλοι διατενονται τι δυο αφντες
συγχρνως δεν μπορες να υπηρετες, μα κθε φορ ναν. Εγ πιστεω τι μπορες
του κσμου λες τις γλσσες να διαχειρισθες με γνμονα το κορμ.
Ο 'Αντολφ στσιμος τανε πως τ' αγγλικ λη. Ο Φρντριχ αποφσισε με μιας να
αποπλεσει.
Βργα νιωσα, το ρος του 'Αρη να μαστιγνει και λλη μα της Αφροδτης.
Μου τανε λυσιτελς ο αποικισμς των πλανητν. θελα να ματσουνε πως με τ'
αγκθια, ο ιουδακς αρεσης θες χαροπαλεει.
Ποτμια αματος στον υπνομο μου θελα να ρουνε, απ παιδικς κρμες να
ξεπλνουνε και αηδες που στην ζω μεταφρουνε.
Τον θνατο προτιμοσα για συνοδ. σο μεγιστοποιε κανες τον κκλο της ζως
καλλτερα αποτιμε και συνειδητοποιε τι ο 'Αδης στο ποτμι της Στυγς θα' λθει να
τον προλβει.
Πρταση αλθειας με κρος εκμηδενιστικ.
Στου καθενς την Ψυχ ταν πεθανει μια επιθυμα σου γεννιται μια λλη για να
πετξει και αυτ στε να δσει την σκυτλη της σε λλη. Ακμη και η βη κποτε
θα εξατμιστε, ταν την φλγα του Απλλωνα στις Μορες θα κρατει.
Οι δο ανεπγνωτοι φλοι μου τανε τσο προφτες σο κι εγ.
Δεν τανε να παιχνδι αντεκδκησης για την Αλσατα και την Λωρρανη.
τανε του νστου της ευδαιμονας η πλνη.
Αγκυροβλησαν στο προσωπικ μου λιμνι, γιατ στην θλασσα ο λιος που
στραφτε τους δινε παραπλανητικ σημδι.
Ποια μως η μεθριος της γης και της θαλσσης; που σταματει η Γη ο
Μελικρτης να δελφνι θα καβαλικεει. Δχως την γη δεν θα υπρχε η Ιν μα μτε η
γη δχως το κεν. Η παρξη, η ζω και η μνμη μας ερειδμενες στο αχειραγγητο
κεν.
Πολλς ερωτσεις και λγες ανταποκρσεις σου προσθτει η ζω.
Ο 'Αντολφ απ την ατθαση φορδα, αναχωρητς στην στλη μου την αρχακ
και ζωικ, με κτυποσε με αλυσδες για να πειθαρχσω ως Εκπαιδευτς.
πρεπε να ποινικοποιηθ γιατ της ευτυχας απλαυσα τον παρνομο δχως ρια
καρπ.
Με λακτσματα στην κοιλι και στα πλευρ τους στρεφα και την λλη πλευρ.
νας θρνος μηρος, απροσττευτος και επιτμβιος δο αδμαστων αρσενικν μου
συνεπφερε ναν δετερο απανωτ οργασμ απ ενδοιασμ, μπως τα σκλια μου
συσφγγοντας τα ξεχσω.
Η συνωμοσα της μπυραρας με υποχρωσε να επαγρυπν. Εχε παναολη γεση στο
στμα μου ο αφρς.
Αυτ το γρμμα τα ννομα δικαιματα σου διασφαλζει και τη νεφρικ ανεπρκεια
ενς ανδρς αποδεικνει, που στην αποστολ του χει αποτχει παταγωδς
Σε κοινοποηση του περιεχομνου του προς τον Νταμιν εκ μρους σου ευελπιστ.
                        Εις το επανιδεν
                                                                        Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 75

Damien Adaleux προς Antoine Heloire                  10-6-1998, Παρσι


Αγαπητ Αντουν,

Σου ομνω τι αυτ το απβρασμα γυναικς θα αντεκδικηθ. Τις υποσχσεις μου
πντα τηρ, ετε κατρα αφορ ετε επωδ.
Θα διοχετεσω τις ανενδυματικς εμφανσεις της στο Διαδικτυακ σε δευτερεοντα
ρλο με μνα ηθοποι.
Στην παλμη μου δεν κρατ μνον κονδυλοφρο μεγλο μικρ, αλλ και λο της
το μελλοντικ παρελθν.
Το γρμμα της εναι επιγραφικ. Το συμφρον και η υπσχεση εναι δο ννοιες που
για την κοινωνα ανεξαρτητοποιονται, σον μως αφορ εμνα συναιρονται.
Στοιχηματζω τι μπορ ανποπτη ντας να της βλω να κολρο. Απ τα δντια
φανεται αν εναι αιματτης ο αρπης.
Μα πανδαισα βισαμε χθες, εγ και δκα λλοι που απ την σφενδνη μας ρπταμε
λες μας τις δυνμεις με στχο του νεοφτιστου Κριστφ το καλθι. του
πασγνωστου συμμαθητ μας στο σχολεο, που δεν συμμετεχε στης Περκεντρης
Τραπζης τις συνεδρισεις.
Αποφσισε να μπει στη συλλογ μας και διευθετθηκε η επσκεψη του στο
διαμρισμα μου στο Σαιν Ελυζ.
Του ξεσκσαμε για πργευμα την χλανη του σαν τις Μαινδες. Μετ του δωσα του
Δαμοκλ την διδαχ, να μου χαρξει της ζως την γραμμ στην αριστερ του
παλμη, για να μην εναι πια θνητ...
Εμφανσθηκαν συν τοις λλοις τα κεφαλαα των ονομτων μας τ' απαρμφατα
γρμματα.
Ο καθες εξ' ημν τον ονο του ρουφοσε ως πελταστς. ρος υποχρεωτικς στης
Αδελφτητας το τυπικ...
νας Κρσσος που πρεπε να παραδοθε στη Χγη...
Αφο γινε και αυτ απαιτσαμε ν' ανοξει το στμα του γονυπετς, πως το Κτος
απ την κλαση που τους δσπιστους τιμωρε...
Ψχναμε να κριο πιτο σκουπιδιν νεκροταφεο για ν' αποθσουμε την αμβροσα
μας την σηψαιμικ. Συγκεκριμνα ναν χρο αποθκευσης των απορριμμτων μας
ανακυκλωτικς.
Μερικς κρμες Καλλστους βρισκαν τον στχο τους στην χωροταξα του κορμιο
του και λλες αστοχοσαν παντελς. ποια ασπδα πεφτε απ τον ουραν την
προσομοωνε στην σιωπ, κνοντας κθε φορ μα κατρα ευχ. Του ρεσε αυτ η λασποβροχ.
Την αννηψη της λης επεδωξε κποια στιγμ. Δε μποροσαμε να 'μασταν αρνητικο. Τα παντελνια μας απκτησαν μεγλες τρπες και ξεπρβαλλαν των ελεφντων μας οι προβοσκδες.
Αυτ λγεται πως εναι το Σμβολο της Τχης. Μετ τον θνατο ρχεται η ζω...
'Αλλος νας ζωντανς νεκρς ανμεσα στα εκατομμρια της γης.
Του λιου μας κραδαναμε τις υδτινες ακτνες και στα ζαχαρνια σννεφα αυτν
κανε βοσκ.
Ο δσμοιρος!
'Αλλα πυρ ταν σφαιρα κι λλα προσγεινονταν σε στοχο ανεμολιμνι.
Σαν τον λιο διπυρα τα μτια του, απ γιρλντες κρυσταλλωμνα τα μαλλι του
τα στθη του στιγματισμνα απ ακμς
βαμβκια... Ο χθεσινς διαγωνισμς κορα ομορφις και σε να πρσωπο λιπαρ
φιππων παρλαση ανθυπολοχαγν...
Η κτρινη βροχ του καθενς παραμρφωνε το στμα του: τον Γινγκ Τσε ποταμ
του. Ανκαθεν μουνα λτρης του κινζικου πολιτισμο. Η εκβολ του σματος μου
τον απομιμεται... Ο Πιρ τον χρησμοδτησε με κκκινη λσπη σε συζυγα με
κτρινη βροχ. Απ κποια μορφ αναιμας μεσογειακς πσχει. χι απ νεφρικ
ανεπρκεια πως εγ. λλοι το κορμ του απ μαργαριτρι μεττρεψαν σε χρυσφι.
τανε διψασμνος για δια βου μθηση και εμες για των βασικν εννοιν την
διδασκαλα. Με την ννοια την κλασικ του ρου δεν εμαι παιδαγωγς. λους σα
να εναι παιδι μου θα τους συμπεριφερθ και σε ανεξερενητα μονοπτια Σκψης
τους οδηγ.
Πυξ-λαξ κναμε πνω του το διδακτορικ μας σα να 'ταν να αδειαν σακ. Για
επιδρπιο ανοξαμε του Αιλου το ασκ και να κοντρι σφηνθηκε στα μεγλα του
μτια ανμεσα στην βασιλικ γιορτ. Κντευσε να τυφλωθε και πρσινο αμα να
παλινδρομε. Για να μην υπρξει του φωτς η ανασνθεση, αρχσαμε μια κθεση
τχνης συμποσου αναδρομικ.
Αν θελε αληθιν μλος της ομδος μου να γνει, θα πρεπε αυτς τις ανοσιες
δοκιμασες να υποστε.
Και σαν τελευταο πειρασμ να τσαλαπατσει τον κατοικητρι του κκνο και να
μας τον φρει με παττες ψημνο ζωνταν.
Δεν εμαι φιλζωος ζωφιλος το ομολογ.
λοι οι νθρωποι εναι τρποδα που για να νομζουνε τι δεν εναι, ανασηκθηκαν στα δο. Τα πντα εναι δσμια απ τα ηνα. Φυσικ αν επιτελε κανες σωστ τα καθκοντα του αρματηλτη... τσι θα μεταφρει στο φος το σωστ της Αιθιοπας το φως.
Διαφορετικ κνδυνος τα ζα ν' αποτελσουνε αντικεμενο της εγκαυστικς υπρχει.
Αυτ χουνε ναν προσωπικ αριθμ που ξεχωρζει, για να αποτελε εχγγυο τι
ανκει στο δικ σου υποστατικ.
Προσδοκ αρθμηση πως εσ ζωντανν,
                                Εις το επανιδεν
                                                                              Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 80

Damien Adaleux προς τον Jean Larousse              23-6-1998, Παρσι

Αγαπητ Ζαν,

Χθες εχαμε στο σωματεο σναψη θεν, θεαινν και θεοττων... Φαντζεσαι για 24 ρες να εχε λιο; Οι νυχτερδες πτε θα δυαν θ' αντειλαν;
Σαρντα παδες εν καμνω μασταν και αρχηγς του τγματος μουνα εγ. Γνη
θηλυκ και αρσενικ, λλα απροσδιορστου πρθεσης.
Μλις τα μτια της κλεισε η Δμητρα, μπορσαμε ν' αναπνεσουμε στην βλα μου
στην Ορλενη.
Ποτ δεν ξεκινς το παιχνδι πριν αρχσει με τις κοινωνικς προλψεις, διτι
αποκλεεται να το κατανικσεις.
Για την εκλογ του καθενς σματος την υδρα ανακινοσα, για του ρωτα να απ
τα τσσερα αγγεα την κατηγορα.
«Του τυχαου ρωτα η δημοκρατα» η κεκλημνη απ μνα διαδικασα.
Μα Πρξη νωσης ανεξαρττως φλου, ονματος ηλικας.
Τα στερετυπα ανδρν και γυναικν στα ψλλια του Πτερωτο Ερμαφρδιτου
Ρωμαοι σκλβοι εχαν γνει.
να καρναβλι γυμνιστν και απθανων συνδυασμν. γνωστοι μεταξ
αγνστων... Ποις επε τι ο ρως δεν εναι Τυφλς; Ξνος και Πολυταξιδευμνος
θα τολμοσα να πω. Λγοι εχανε τη τχη της εποχς της κλασικς να προκρνουνε
συντρφους.
Κι εγ του λιου βασιλες στου Νοκρ τον επιτραπζιο πνακα, Εππτης αν του παιχνιδιο τηρονται τα επιβεβλημνα.
Ο πολιτισμς να σπαθ στου ταρου την πλτη. Το τομο εχε χσει τον πυρνα του
και λοι την αστυνομικ ταυττητα τους.
Τα οψιδιαν ενδματα μας εκτινξαμε και μεναμε με τα καθαρ.
Ως μουσικ υπκρουση ακουγτανε η - Συμφωνα του Μπετβεν η Εντη
Κερι κκκινα και μαρα τανε φλογιστ απ το θεριν ηλιοστσι.
Εξλλου για των Αμαζνων τις διαμχες πντοτε προσφερμενα τανε τα θρη.
Αυτ τανε το κμμα του πατρς μου του αληθινο που γινε καταστατικ μου.
Διατηροσε μως την αυτοτλεια του στων συνταγμτων την κρπτη.
Απαιτοσε τη διαινιση της παρδοσης του και αλμονο σε ποιον στο συμβλαιο
δινε την υπογραφ του και με την εσοδο του αποσκιρτοσε το Κυλνειο μου
'Αγος καταπατοσε.
Ο Τοποτηρητς του Ιερο μου ρους μουνα εγ και λοι εκενοι οι καπουτσνοι
μου στα μοναστρια κενοταφων τρεχαν, για την σεσωσμνη τους ψυχ. Απτητα
Καρπθια τανε για τους αμητους μου και αλμονο σε ποιον διβαζε στα σματα
την δακτυλογραφημνη προσευχ τους. Μεραρχες αφοσιωμνες σε κλμακες και
ιεραρχες. τανε η ημρα καθιρωσης της Λατρεας του Υπρτατου ντος. Οπαδς
μουνα χι του Ροβεσπιρου αλλ του πνεματος του ευρισκμενου με τις αξες και
τα συμφροντα μου σε αντιδιαστολ.
Τενροι και σοπρνο ερμνευσαν τα αισθματα τους στους πντε ορφους της
Ορλενης.
μοιαζε σα να εχε βομβαρδισθε το εξοχικ μου απ αεροπλνο. Κτω απ τους
καναπδες υποδματα και ππλα σε κλαδι ωρολγια τηγανιτ που χουνε πεσμα με
την μνμη, εσρουχα σε φωτιστικ, γιατ ενδχεται η μαρμαρυγ να' ναι χρυσ τι δε λμπει να 'ναι Γκουαντναμο, παντελνια δχως νδρες, σα να ανκαν σε φαντσματα που παρτησαν την εδ ζω, κλτσες στα τζκια δχως φαιλνια πρλες που κποιου ναυαγου θλασσα ξεβρζει -του αρχαιοκπηλου η φιληδονα- στρινγκ διγενος αγροκτηματα.
λ' αυτ τανε των δσμοιρων επιβατν τα αντικεμενα κι εγ μνος λαθρεπιβτης που εφηρε την ανακατληψη. Πτματα παντο διασκορπισμνα. σα-σα που ξεχριζαν απ τη γη. Δεν ξεραν οτε την αιτα, οτε τι τανε θνητο...
Ουδτερη εχα διθεση για να τους κνω τον φιλολογικ υπομνηματισμ.
Οι νεκρο πντοτε θλουνε πλησον τους να σε κρατνε, ταν
αντιλαμβνονται τι σο εσ θα ζεις, εκενοι δεν θα περπατονε στη γη. Τα πτματ τους στο χμα. Πστευαν εσφαλμνως τι αυτ η κνηση θα τους απδιδε πνο.
Οτε καν το χρι του Θεο δεν δναται τις υπερβσεις του να κνει. Για να πασεις να
εσαι νεκρς, πρπει ο θνατος στην κλνη σου να τουφεκισθε. Να μην τον φοβηθες
ποτ σου, αλλ για την εξντωση του να παλεεις μχρι να' λθει η λλη ζω. Εντλει κινομενη μμος εναι η γη, σιωπηλο μρτυρες εγκλματος τα πιπλα μου και
συνεργτες.
Ζεγη κρυφοκοιτοσες στην υδροχο, στην τραπεζαρα, στο μπαλκνι, στο
πολφωτο, στην τηλεραση, στο λουτρ, στις καρκλες στους καναπδες...
Ανπαρκτα τα επθετα, τα ονματα και τα ουσιαστικ... Η μση και η ουδτερη
διθεση τανε αποκλεισμνες, σαν τα ορτκια στο κλουβ, γιατ οι λλες δο
προμνυαν να ρωτα ζωστρα δχως προφυλακτικ.
Το σπτι μου γινε νας οκος διατροφικο σκανδλου και οργασμο.
Των κουρτινν οι πτερογες σκσθηκαν, στου Πουατι την μχη, κρεβτια και
καρκλες με ανπηρα πδια, της Βαστλης την λωση θμιζαν τα κιγκλιδματα στα
μπαλκνια...
Το σπτι μου μεινε ανκανο αφο ο καθες καττρωγε (μετ απ δαιτα σαρντα
ημερν) ,τι βρισκε μπροστ του και τριζαν τα θεμλια του. Ποιος επε τι οι
τελχνες εξρχονται απ' τους πυλνες της γης μνον για περιορισμνες ημρες;
Η βλα μου γινε του Φολβιου η σαρκοφγος. Μα δεν γινα ημιθανς απ το ξφος
της Ιερουσαλμ, γιατ οι κονες μου μειναν ανπαφοι στου βρφους την στιγμ.
Παντο βλεπες την διαπμπευση της ζως και ναν πγο -μπανανφλουδα ικαν να
σε κνει να εκτραπες. λοι σ' να γυμναστριο ψυχν, τανε μεθυσμνοι στου
ρωτος την κσταση σε μορφ χαπιν.
Το πρτο ζεγος αριθμν που θα ληγε το βρδυ θα επλεγε τριντα οκτ εδδιμα
τομρια ανεξαρττως προδιαγραφν μχρι να ξημερσει με ιερα εμνα και τη κλνη μου την Τρπεζα την Οσα.
Η Μαρ και ο Ζρζ οι προεκτσεις της βραδις και λοι οι λλοι τα σκοινι τους.
Απ τις κρες του Δαναο τοτη τη φορ δεν θα γιντανε σφαγ. Σαν τον Λεωνδα
θα θυσιζονταν στον βωμ του ρωτα χι απαραιττως απ ανδρικ χρι.
Το δκαιο της πρτης ονειρικς νυκτς... Γιατ ποιος εναι πρτος μεταξ σων πντα στου Περσα τον αστρα βασιλεει.
                            Εις το επανιδεν
                                                                         Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 85

Lucy Sanguin προς τη Janet Valloire                       7- 7- 1998, Παρσι


Αγαπητ Ζαντ,

Εν νφη με το κρεβτι μου μουνα προχθς, η Μαρ ως ανακοφιση προπομπς,
ανγνωση μου κανε χωρων του «Μεγλου Ανατολικο».
πρεπε στις αρετς της να εισαχθ για να επανακτσω τον Νταμιν και να τις
απομιμηθ.
Απ το κλυφος της ζως αποπειρθηκα να δημιουργηθ. Δυστυχς κανα τις
τριντα κψουλες αντιβωσης εμετ και δε χρειστηκε να νοσηλευθ.
Αν πθαινα τον Νταμιν καβαλιρο επιτφιο θα παιρνα. Αν θ' αυτοκτονοσα, θα
λιποτακτοσε απ την ζω για να μετοικσουμε την συνεκδοχ.
Η ψυχ μου βαρως εναι νοσηρ κι οι λχοι των ομκλινων ανδρν μου εναι
θεραπευτικο.
Με τους νμους των πιθανοττων αδνατον εναι στον Θεοκλμενο κανες να μην
βρει το πλινο ομοωμα μου. Προς το παρν μως δναμαι να συμβιβασθ με το
εναλλακτικ.
Στην αρχ η αντληψη της Μαρ τανε στις σελδες του βιβλου σιδηροδεσμευμνη,
εν ο μικρς μου αναβτης εχε ανψει λυχνρι. 'Αλλον ναν για να ξεκινσει το
ρμα την πορεα, στο Κολοσσαο περμενε της ουσιαστικς νοσταλγας.
Το βιβλο η Μαρ γκρεμοτσκισε στο τραπζι. Το περιεχμενο των οραμτων
της, να εμβατριο παιδιν τσο αγν σο και η πρστυχη σοντα των μοιχν. Δεν
δυσκολεθηκε τη μπλοζα και τη φοστα ν' αφαιρσει απ το Μαρτιτικο μου σμα.
'Αρχισε να τρβει του αριστερο της στθους τη φλγα. Την ανλκυσε σαν ημιτνιο στο στμα... Του κενο ο απογαλακτισμς...
Το εσρουχο της ασυντνιστος εραστς προς διευκλυνση της μοντονης
συναναστροφς. Στο τργωνο της ζως τανε καραφλ ηθοποις απ το ξυρφι των
υπερερμηνειν.
Απ την ομοιογνεια της ευκρινστερο των ατομικν λεπτομερειν το περγραμμα
της. Η εξαλωμνη στο λυκφως των σωμτων χαρτογρφηση, ουδποτε οικτροφη στις ατλεις της μου ταν αποδεκτ.
Δεν θελα με τις ψευδαισθσεις ποτ στης επιβωσης το ποτρι να περπατ με ξδι.
Επειδ η αλθεια ανδρομη πορεα μας ακολουθε, απ το αντικεμενο του πθου, γινμαστε παραχαρκτες στου εαυτο μας την υπογραφ.
Η Μαρ την καρκλα φησε στης βαρτητας της αναδοχ και κθησε στο σβανο μου με το αμαρτωλ της μρο για να το αλεψει. τανε η ρα της μετβασης απ τη νεοελληνικ μυθιστορα στου λυρισμο της Σαπφος τη ποιητικ.
Μου χαδεει το πδι απαλ στο προφυλακτικ σεντνι. Μα ποτ δεν ξεχν μα
πολεμστρια πως η Πενθεσλεια τανε η βασλισσα.
Αυτ το σεντνι τανε ο οιωνς πως θα πρεπε να εχα πεθνει.
Και μως αυτ η επαφ του χεριο της με το πδι και με δικενο την Ιερ Σινδνη
μου κανε αισθητ, τι πως ο Λζαρος θα εχα λλη μα ευκαιρα στη ζω.
Τρβηξε τα αναχματα μου με ορμ. δεν θλησε τα πιπλα τους ν' ακτινογραφε, μτε με τη μθοδο του νθρακα η πυρκαγι μου να ταυτοποιηθε.
μουνα μα απ τις νμφες της Νικηφρου πως κι αυτ.
Η Κπρος πντοτε τανε το κατοικητριο των θεν και φανταζμουν τι εκε μουνα της αγπης πλοηγς. Η ζω με δδαξε να μην εμαι ακλνητη σε τποτε μα στα πντα αποφασιστικ. Δεν συνηθζω να φορ ροχα ταν κοιμμαι, ανεπιθμητων ταξιδιν για αναβολς και προφσεις: για να μην λθει ο ρθρος στο ψυγεο να με βγλει και να πμε βλτα στον Κεραμεικ, ποτισμνος με αμα επαναστατν, αν εγ η δια δεν τον μετακαλ για να αστειευτ. Αν κρινε τι θελε να με δκνει ττε θα φοροσα το αρχαιοπρεπς μου φουστνι.
Η Μαρ μως θεσε τα βασιλικ μου πρωτεα εν αμφιβολα. θελε να μου καταδεξει τι εναι ξιο να ζεις στο κατρτι. Με της κρας μου ασχολθηκε τις περικοκλδες για να καρποφορσουνε παντοιμες την ωριμτητα τους.
νας πνακας παγανισμο ο δυαδισμς. Χιδευε τα δνδρα με τα πυκν κλαδι μου,
για να διακρνει και να βρει με ευστροφα και θαυμαστικ την ορθδρομη πορεα.
Στο τρτο μου μτι η αντλα της συνχισε με δωρε να λαθραο φιλ. Διερενηση
εργασιν, προθσεων και συναισθημτων. Κατλαβε τι μουνα καταδεκτικ...
Ανεχρησε για τα μαγουλ μου, πως νας σκλος ταν απ μακρ ταξδι του
αφεντικο του τον επιθυμε.
Προκτεινα την γλσσα μου προς ανταπκριση της δικις της.
Το κεν εναι να σμπαν που να συναντσεις μπορες οτιδποτε δσμορφο τερπν και να το αρπξεις να καταστραφες.
Μα καραμλα φρουλα εχε στο στμα και ταν συνενθηκαν οι γλσσες μας την
κοψε σε δο μρη, αντ να μου την μεταβιβσει.
Μισ αιδς δικ της και λλη μισ η κτητικ μου. Το αρ στο στμα της κι ο χειμνας στη μιλι της.
Ποις επε τι οι νθρωποι την εποχ τους δεν εκφρζουνε; Κθε νθρωπος την
προσωπικ του βινει για να μην απ την ζω επχει. Εντς μας εναι οι εποχς πως του χρνου οι καννες.
Οι πρτες εναι παλαιογραφες στην ορθνοιχτη μας παλμη, εν τους δετερους δεν τους διορζουμε εμες. επιδχονται πως τροποποισεις.
Σαν ιαγουρος πινελις μου δωσε στο λαιμ. Η εκλπτυνση και το ραφιναρισμνο ρωμα εναι οι μγιστες αρετς των γυναικν, που καλλτερα κατανοε η μα απ την λλη τι αιτε. Η κοινωνα μας αποδχεται ευκολτερα απ τι τον Τηλμαχο και τον Αχιλλα στο διο κρεβτι.
σοι εκθηλνονται εναι πλον ββαιον τι κατακρνονται. Πορευμαστε στην εποχ των Ανδρν ακμη και αν αυτ λαν συντμως θ' αλλξει.
Η γυν δεν θεωρεται πια λοιμδης νσος, αφο θα μεταμορφωθε σε κτι λλο απ αυτ που εναι πως εξλλου με την σειρ του ο ανρ.
Το πρτυπο των ανδρν εναι ευρως αποδεκτς πομπς.
Οι νδρες κολακεονται απ την Λσβο και το παλντροπο.
Οι γυνακες που υποκρνονται τι εναι νδρες την αναπαραγωγικ διαδικασα δεν επηρεζουν. Μας συγχωρονται τα πντα, γιατ ξρουμε να γεννμε.
Η σχση μου με τον Νταμιεν ο ομοφιλοφυλικς μου πρλογος εστθη.
Να μου αρσουνε οι Δρυδες με τους Γαλτες μου μαθε στον διο βαθμ.
Μετ απ λα αυτ αντελφθην την εκλογ της διακυβρνησης του απ κενην.
Αυτοκανοποιτανε με μα αυταρχικ Ιππολτη που δεν της ταν ευπρσδεκτο το μικρ «χι», αλλ κωλυτανε να εκφρει το μεγλο «ναι». Τι εννο θα σου επεξηγσω ακριβς. ταν μου ζτησε με την κεφαλ της λαπαροσκπηση να μου κνει, αν θα γεννσω απ τον Νταμιεν λλο μωρ να δε, εξαγριωμνη το σεντνι σκισε στης Γζας τις λωρδες. Με βα αντικατοπτρικ του Δημτριου του Πολιορκητ, μου δεσε σφιχτ τις χερες και τους πδες στου Προκροστη τη νεκροτομικ.
βγαλε απ την τσντα της δο ομοιματα ανδρν.
Στο στμα της κανε δοκιμ, πως πρατταν του Κρου στα δεπνα οι βοηθο, στε ο Βασιλις τους να μη δηλητηριασθε. τανε πλον βρεγμνα και για να τα στεγνσει ο λιος ο αρας στο μπαλκνι μου, πρεπε να ταν απλωμνα. Ξεκνησε με τον τοκετ για ν' απολξει στον οχετ.
Μα ηδον δχως πνο και η αντστιξη της.
Παρλληλη μουνα με σχδιο του Ντα Βντσι.
Εχα χρια πολλ σα τη θε Κλι. Μποροσα να δραπτευα μα απ περιργεια δεν το κανα.
Δυστυχς δεν στγνωσαν, γιατ τα βαμβκια του ουρανο με τις δεκατρες τψεις
τους τον εχανε σκεπσει, για να κλψουνε για σα ακμη δεν εχα προλβει. Ποτ
μως δεν εναι αργ.
γινε τεχνητ διγερση των λιθοσφαιρικν πλακν μας, σε μα τριβ δχως τλος κι αρχ.
Τεχνητ γιατ τα ατια τανε σε εκδρομ. Αποψιλωμνο τανε το ρος Αραρτ
συνορευμενο με το Σιν. Αυτς ταν οι Νες Εντολς μχρι να βρεθε η γη της Χαναν.
Μνον μσα απ την ρημο και την λειψυδρα μπορες να βρεις μα αση στου Μεγλου Αλεξνδρου την αυτοκρατορα.
που ο θραμβος εκε και η κατπτωση στην οποα εναι καταδικασμνος.
Λγο αργτερα πιπτε ψιλ βροχ. Τα μτια μου απ τις μεταβολς παρθυρα
εχανε γνει του καιρο. 'Αλλοτε σταματοσε απτομα και μετ ξεκινοσε δχως
ενδοιασμος. Μετ ρχισε η ντονη βροχ, εν απ' τα στματα μας βγαιναν αστραπς και κεραυνο.
Ευτυχς οι πρτες του δωματου μου σαν περιχαρακωμνες. Η μητρα μου αστρικτη ως λιος, προσγειθηκε στο μπαλκνι, με φτερ πουλιο, το χαρμσυνο μνυμα να δσει σ' αυτ την καταιγδα του Ευαγγελισμο.
Ευτυχς κορασδων παγνιον διασκφθηκε πως εναι.
                               Εις το επανιδεν
                                                                     Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 90

Lucy Sanguin προς Damien Adaleux                    10-10-1998, Παρσι

Αγαπητ Νταμιν,

Στοιχηματζω τι της μοναχς «Γλυκερας» δε μπορες να διαρρξεις τον ιμντα, ταν με περιμνεις κι ξω απ του σχολεου μου τα κγκελα τη καλοβλπεις...
Σννεφα χει ο ουρανς μου μαρα λογα κι σπρα.
Η αδελφ του Ζρζ εναι δσκολο να καθυποταχθε... Τολμς τη φιλα σου με κενον να διακινδυνεσεις;
Εσ ο Καζανβας να μη μπορες στη λιμνοθλασσα της Βενετας να ρψεις μα γτα
Τουρκας; Περπτωση ιδιοτυπας... Λησμνησε τη συμμαθτρια μου για να σε ξεχσει η οργ μου.
Κθε Κυρου η μρα χει στο περιλαμι της τον σταυρ για το κατηχητικ.
Μπορες να πας στη φυλακ για αποπλνηση κρης εφηβικς.
                         Εις το επανιδεν
                                                                            Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 91

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                      13-10-1998, Παρσι

Αγαπητ μου Λουσ,

'Ακουσε κοριτσκι τον αντλαλο μου. Με μια κνηση του νυχιο μου πφτουνε λες
μονομις στον κορμ του παντελονιο μου κι απ την ρητνη μου δε ξεκολλνε.
Τη πρσκληση σου δχομαι ευχαρστως. Τα τεκταινμενα σε βιντεοσκπηση θα σου στελω. Αλλ αν πετχω θα πρξεις τι σου διευθνω.
                                Εις το επανιδεν
                                                                           Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 92

Lucy Sanguin προς Damien Adaleux                          15-10-1998, Παρσι

Αγαπητ Νταμιν,

Το δχομαι μετ τιμς.
                                   Εις το επανιδεν
                                                                            Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 100

Damien Adaleux προς Jean Larousse                       17-11 -1998, Παρσι

Αγαπητ Ζν,

Ως γνωστν ο πρην χλωροτπητς μου επε τι να διασπσω τη «Παναγα με τη
καρδερνα» δε μπορ. Καλλτερα ας καγχσω!
Το ισχυρτερο χαρτ στην τρπουλα δεν εναι εκενο που το ριξες κατ τχη στο
τραπζι, μα να περιμνεις ακριβς το διο στο χρι σου να πσει, στε ο εαυτς σου το παιχνδι που «πτησε» να το ξανακερδσει.
Τα πντα εναι θμα αυθυποβολς. «Ζτησε κι η Κυβλη θα σου 'ρθει».
Εναι μα Υπερδναμη που επιτθεται για να μην αμυνθε και κρσεις ξρει πια να
διαχειρισθε.
Εγ και ο Πιερ στις αναπαυτικς θσεις της λιμουζνας μου, μια μετλλαξη του
εδους μας εξαγορσαμε σο τους δρμους της πλης περιαγγαμε.
τανε συνομλικος μας αλλ και πιο αδνατος μας Γλλος χι απ πορσελνη. Απ
σιλικνη τανε το στθη του και στην ερμητικ του ρχη με καλπτρα μα ξανθ
βοστρυχνια φενκη. Φοροσε μα φοστα λεοπρδαλης και να κκκινο μπλουζκι.
Τα χελη του ανπαρκτα πως ο Χριστς. Τα μτια του εχανε μαθητεα, στο σκοτδι. Πουδραρισμνος και καλλωπισμνος σε μα γβα-στιλτο θρονιασμνος πριν ο Βορας στο θατρο μας πρωταγωνιστσει σαν το χλωμ φεγγρι
Μου ρεσε η Αποκρι που ευλογοσε τοτο το αγορκι.
θελα τον υι του Θησα υποδυμενος, τη Φαδρα να γευθ. Οι εχθρο της Αφροδτης εναι και συνταιροι μου. Του δωσα σε πρσινα κερι τη προπληρωμ του.
Δεν ργησε ν' αποφλοιωθε πως εμες. Εχα δσει στην οδηγ τη διαταγ να γνουμε Μαγυροι, σπου η Οδσσεια της κψας μας να πει στο παλτι. περ κι εγνετο.
Σα χταπδια τη πλτη μου κρουαν του αφυλικο του οξος τα στθη. να υπθετο κορσς σφιγγε ολονα πιο πολ τον κατκοιτο ασθεν.
Το αποκορφωμα εναι τι απ να αδειαν πουκμισο, γεννοσα τις Ερινες κι χι τη ζω.
Ξεχνντας την υπσταση μου, να υποκεμενο - αντικεμενο μουνα σε πρταση
ελλειπτικ. Μνον που στην συγκεκριμνη περπτωση ο πσχων ασθενς τη νσο
ενεργοσε και μετδιδε στο νοσηλευτ. Μια ακμη αμφλεκτη σχση πως η ζω.
Μνον μα καδνα στο αριστερ πδι του Πιερ κοσμοσε και να σκουλαρκι στο
δεξ αυτ που τα δρμενα παρατηροσε, πως ο φοιτητς στην χειρουργικ κλνη
τον δικ του υφηγητ.
Θα τανε αναληθς να ισχυριζμουνα τι δεν θα θελα ναν ασημνιο κορσ, για να
επιβεβαισει τον πρωταθλητ και να αισθανθ σο ποτ λλοτε πιο παχς. Οι
παλαστρες μως δυστυχς χουνε προκαθορισμνη χωρητικτητα.
Απ αυτ το υβρδιο ανδρς εχε ζητηθε στο κλαρνο του ναν κρκο να φορσει, για την μγιστη δυνατ παραμον.
Στο σμα μου καμις ημρας κρμα ενυδατικ. Πντοτε μουνα ενντιος στα προντα πολιτισμο μιας χρσης, που μεταποιονε την πρωτογονικ μας φση.
'Αλλος νας οπαδς του Ρουσσ. Η φση μας εναι να πονμε. Ο τοκετς λων των
ειδν δεν χει υποκειμενισμος διαβαθμσεις.
Ο Πιρ αποτπωνε το μονπρακτο μας με την μορφ μηνυμτων της τηλεκινητς
του φωνς.
πη που ως τρα δεν εχανε ξανακουσθε, αφο η Τρτη Φυλ εχε προσπερασθε.
Ανκαμε πια στην Τταρτη που ντα συνεπγεται απ μηχανικ.
Το μυαλ μου τανε λστιχο αυτς της μηχανς. Κανες απ τον Εργοδτη δεν θα
απολυθε, αν εναι επωφελς στην κατανλωση και την παραγωγ.
Πντοτε πρπει να εμαστε ριστοι των τεχνν, ειδεμ καλλτερα με αυτς ας μην
καταπιασθομε. Αυτ το ερμαφρδιτο μου θμιζε τι πρπει απ τον Χερωνα το
μλλον να οραματισθ και να μην εμαι διλου οπισθοδρομικς. Πρπει το βμα να
τολμ που απαρνονται οι λλοι.
Ο Πιρ στον δχως νομα υπλληλο μας να δσει αποφσισε τις ρακτες του τνις
και τις μπλες.
νιωσα ακαριαως πιτσιλις ωδικν πουλιν στην πλτη.
πρεπε -αφο η τχη δεν ταν στο πλευρ μου- στον Ιορδνη ποταμ ως Βαπτιστς ν' αναγεννηθ με του Πιρ την αλοιφ.
Ο φυλος το βρφος του στο ποταμ μου γννησε κι φυγε με τα διπλματα σα πουλ.
Μπορε να νιωθα ναυτα αλλ μουνα ναυαγς επαγγελματας. Εξλλου τ' αφτι μου εχα δασκαλευθε να κλενω με βουλοκρι.
τανε ο παροξυσμς της στιγμς μα στο μλλον θα θελα να τον επαναλβω με σνα πρωταγωνιστ.
                                      Εις το επανιδεν
                                                                                   Damien Adaleux

EΠΙΣΤΟΛΗ 110

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                          25-11-1998, Παρσι

Αγαπητ Λουσ,

Σου αποστλλω τα πειστρια του εγκλματος "Μη μου πτου, πιστε Θωμ". Εσαι πια υπχρεη τι σου υπαγορεσει του ρωτα το σκλαβοπζαρο να κνεις.
Ως γνωστν η συμπσχουσα σου, εχε αγγελα βλει για φροντιστριο στην καλλιτεχνικ, ιδιωτικ.
Γνωρζοντας τι εμαι ριστος ζωγρφος, ανλαβον μετ προθυμας και βδελυγμας το κοπιδες ργον του δασκλου. Γρφω υπροχα και γλφω τα αντερα υψπεδα ακμη καλλτερα. Εμαι νας υπερφαλος λογοτχνης.
Στο ατελι μου (αντκταση του δωματου μου) εφιλοξενθην. Ο Ζρζ επειδ τανε
ομαμιος της συνβαλλε στην τελικ επιλογ.
Γι' αυτ εξλλου δεν υπρχουν οι φλοι; Πρπει οι φλοι τις δστοκες στιγμς της ζως σου τρεις φορς να σε αναγνωρζουνε.
Σε κυριολεκτικ εππεδο τις υπηρεσες μου πρθυμος, μουνα να προσφρω αμισθ.
Σε συμβολικ θα μουνα στην αφλεια της μισθοφρος.
θελα να της μθω μια δχως χρμα, στγμα και τελεες ζωγραφικ.
Της δωσα στον καναπ μου να χυμ πορτοκαλιο να πιει. Ναρκωτικ σ' αυτ για να μην αντισταθε.
Ποτ κποιον δεν βιζεις αν δεν χεις τις δουσες προφυλξεις.
Καννας βασικς εναι κανναν να μην εκβισεις, αν πρτα δεν τον χεις βισει.
Οι διαρρκτες για να μην συλληφθονε φορνε πντα γντια. Στο κουκλοθατρο της ζως μου απαθανατζω τα πντα, στε τους λλους σε φωτογραφες να κνω νευροσπστες.
ταν τα ανακιν εγ εναι δκιμα τα κινομενα σχδια μου
Ο Αντουν ο δρουγγριος μου ο επαναστατικς περμενε τον Λρδο του Προσττη, να του δσει να νεμα στε να επιτεθε, στον δομεστικ μας τον βασιλικ.
Στο δωμτιο μου την μεταφραμε ημιλιπθυμη.
Τσον αθα και ζαχαρωτ!
Τη πλαγισαμε στο κρεβτι πως θα κανε για την δεσποσνη του κθε Δον Κιχτης, αν απ τον διο του τυφνα την διατρχει.
Μου θμισε την οδαλσκη εν μονοχρωμα του νγκρ το λιπσαρκο κορμ της.
Πντοτε του νεοκλασικισμο μουνα αποθεωτς. θελα να κνω αυτν τον πνακα σπαργματα, γιατ εχε σημανουσα αξα συναισθηματικ κι ιστορικ.
Μια ασθηση ασφλειας, καλοζωας και δυσανεξας υπκρυπτες το υποδριο της
λπος στην τργλη. 'ννοιες που με προκαλονε να τις αμφισβητ, σε ποιον
ισχυρζεται τι στον σκληρ του δσκο τις αποθηκεει.
Πντοτε ταν μουνα Τομ Σγιερ σπαγα τα βζα που φερνε η μητρα στο σπτι
απ της Κνας το ταξδι.
Στο χρι μου αλλοιωντανε η δυναστεα των Μινγκ, χι γιατ τον κινζικο πολιτισμ κατ' ανγκην φθον, αλλ στε την μητρα μου σε κρση υστερας να καθορ. Για την δικ μου βιοθεωρα νας αμετφραστος πολιτισμς.
Δεν μου ρεσε η αχαλνωτη υπεροψα της μητρς μου. θελα τα μτια της να θυσισει, στε για το τι αισθνομαι πρττω ν'αμφιβλλει αρκτικς.
μουνα γλοιδης πως να ακλυφο σαλιγκρι και μου ρεσε πολ.
"Ο Φανος της Πομπηας".
θελα ν'αποπλανσω τα πλαδαρ της μποτια στον Παρνασσ. Οι γυνακες εκτς
απ γλσσα και χρι, επειδ πντα ο κνδυνος του σφραγσματος ενχει, χρειζονται δντια απ τοπζι.
Στην ζωολογα ουδποτε υπρξα αναγνστης επαρκς, γι' αυτ και τις ασπρομλανες αγελδες πετοσα στον Καιδα με το βρακ.
Στην ανθρπινη ανατομα μουνα πρωταθλητς κι λαβα κι υποτροφα.
Το χρι μου περπτησε, στε το σκληρ της καβορι να βρει για να το διαθλσει.
Εξλλου ταν το ποτρι απ το κομοδνο λιποθυμει, το κακ εναι στον ερωτοθραστη. Εναι ιδιωματικν να καλπτεσαι πσω απ των λλων τη ρχη.
Απ εμνα δεν υπρχει πιθαντητα να διασσει κανες μπαμπκας την αθα φαινομενικς πουλδα. Το προχωρ ως τλους, ταν λβω την συμφωνα για κτι.
Μπκα στο μοναστρι της παραβιζοντας με πρινο στρεο υγρ την θρα της απ ατσλι. Οι μοναχς οπλες. Το βλεπες στων προσπων τους τις διασπσεις.
Στα ανδρεκελα ανκτορα της Μαγναρας μουν ο Μωμεθ ο Πορθητς.
Αναρωτιμουνα στον καθρφτη μπως θελα ρωτα να κνω στον 'Αδων μου. Που
θα ξανβλεπα τοτο το θεσπσιο κορμ; Στο εξφυλλο του περιοδικο που ο Αντουν ετομαζε στο διαδκτυο, θα βγαινε εξομοιωμνο το δικ μου προφλ;
Εναι παρφορο στην διακρευση σοκολτα να τοξεεις. Νοστιμζει το αμητο στους ρκους μου κορμ.
Αργτερα ο Αντουν διαβεβαωσε τι απ τον Δεμο τους παθητικος οργασμος του πνου υπστη.
Ελπζω να ονειρεθηκε ξπνιος το φιλ μου. ταν το εργαλεο των συνθηκν δσμευσης μου εδχθη (σαν να εδος αποδοκιμασας) τομτες κι ιερ νερ, κατλαβα τι φθασε το τλος της επουρνιας μου αποστολς και με τους εξκουβτορς μου φυγα τροχδην.
Ετρπην σε ακατστατη φυγ φοβομενος για την βεβλωση του συλου τη θεκ οργ που εκινετο επνω μου απειλητικ.
ταν εκενη στον λλο κσμο επανλθε κατλαβε τι μουνα της Μεταμρφωσης της ο Σωτρας.
Η εκτλεση των υποχρεσεων σου αναβλλεται προς το παρν και τη μεταθτω για το απτερο μλλον, ποτε το κρνω υποχρεωτικ.
                                      Εις το επανιδεν
                                                                                  Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 130

Lucy Sanguin προς Sophie Caron                          30-5-1999, Παρσι

Αγαπητ Σοφ,

Στις κατασκηνσεις μπορες να κνεις ευφνταστες γνωριμες. νας Καταλανς με
γλυκοκοταζε, ταν γρω απ τη φλγα με τα κοτσουρα καθμουνα χθες βρδυ.
Σκην λιποθυμας αποκρθηκα για να του δσω να χαρτ-σκουπδι στο χρι,
μσα στις τουαλτες του καταυλισμο στις δο το βρδυ να με περιμνει.
Ο κνδυνος επ' αυτοφρω να με συλλβουνε, τανε απελπιστικ μηδενικς.
Χουν τον λεγαν και σε ταινες ερωτικο περιτυλγματος με το αζημωτο τανε μελισσεργτης. Μου αρσει να συναγελζομαι με πρσωπα αλλτρια απ την κοινωνικ μου τξη. Ξεχν τους περιορισμος που συμβινω και αυτ με συναρπζει.
Ο Νταμιν με θεωρε Αλκιβιδη. Ως ινδουιστς περιβλλεται μνον με χαμγελα απ τη δικ μας τξη. Δεν πρπει, πιστεω τους Ανγγιχτους στον δρμο να τους παρατ.
Ο Χουν ξερε να με κατακτε με τα ανκδοτα του τα επιφαν. να παυσπονο τανε κι ανιαπωθητικ. Θα λεγα ψματα αν ισχυριζμουνα τι με αδημονα τον υποχθνι μου ιχνηλτη δεν περμενα.
'Ανοιξε την πρτα στης τουαλτας το σκοτδι, που μχρι εκενη την στιγμ απ το
παρθυρο το φως αμυδρς εξπεμπαν οι κολνες και το φεγγρι. Συνοδευτανε
μνον απ να ζευγρι: Τζαν απ' την Αμερικ και τον Σκοτ απ' τη Βρετανα τη Μεγλη.
Μου επεξγησε τι παλαι τανε συνεργτες στο κρεβτι.
Με τρεις εμπειροπλεμους αγνστους θα εχα λοιπν να κνω. χω να δηλσω τι απ το γεγονς κατενθουσισθην.
Με το κουαρττο της ακολασας μας η τουαλτα θα γιντανε η συμπυκνωμνη Σερβα μας. Τις δυνμεις μας θα ενναμε υπρ των Κοσοβρων και θα βομβαρδζαμε ανελητως τους εθνικιστς τους Γιουγκοσλβους.
Ουδποτε πιστεσαμε στου ρωτα τον ρατσισμ. Ο Σκοτ Σαυροκτνος Απλλυων
αδσωτος, ξανθς στο υγρ δπεδο του ξπλωσε χι μνον για να δροσισθε, αλλ
στε μχης θση να λβει και τους απροσγγιστους ιχθες να συλλβει, βγζοντας
στο εξωτερικ το παλαμρι.
Τα αστρια μου αφδευα πνω του, απ τον ουραν. Σμνη μετεωριτν...
Τον Εγκλαδο στην Ατνα μας εχαμε καπκι κλειστ.
Η Τζαν με τη σειρ της προσκνησε ακριβς πνω στο κεφλι του Σκοτ.
Θυσαζε να ζο για να εξευμενσει τον μικρ της θε.
Ο Χουν τανε νας μικροσκοπικς εραστς λατινικς. Τα συνηρημνα φρδια του
τανε για μια γυνακα το κατλληλο διεγερτικ. Τον ομφαλ του εχε κλαδεσει με
ασμι κυκλικ. Λγεται πως οι λυκνθρωποι αποπνουνε μ' ναν ασημνιο σταυρ.
Αυτς κατ τα φαινμενα εχε γνει του μηχανματος του δεσμευτικς. Μα κοιλι
εππεδη πως του τραπεζιο η επιφνεια, δερματοδεμνη με μοναδικ του ταυττητα αυτ.
Κουνιμουνα επνω στον Σκοτ με τον τρπο που ο φορναρης το ζυμρι αλθει.
θελα να νισω το ταψ σε λες του τις διαστσεις και καμα γωνα να μη μου ξεφγει, που απ αυτ την ζμη να μην χει γεμσει.
μουνα ενς πλοου το ναυγιο που να ρουφξει θελε το παν στο μσον του
ωκεανο.
Η επανληψη του σκοταδιο στον χρο, τανε το μαλλ του Χουν το μελαχριν.
μοιαζε σα να εχε αποκεφαλισθε πως ο Δαντν.
Προσγειθηκε το διαστημπλοιο του στο ακρωτριο του Κανβερλ μου ως
διχοτμηση στα δο υπερφουσκωμνα τηγανιτ αβγ μου. να περιστρι απ
τραμα πληγωμνο και αιμορραγν, που επιχειροσε να πετξει, γιατ πστευε τι
εναι δυνατ, εν το διψευδε το πραγματικ. Εναι αυτ η πεποθηση τι μπορομε
να γνουμε τι μασταν, πριν απ μα σημαδορα γνουμε κτι λλο. Εναι του
παρντος η ρνηση της προστμενης στιγμς. Περμενα να περιχσει το βοτυρο
στο τηγνι, την αψογτερη ομελτα να φει, κοιτζοντας με απ της κουζνας το μτι.
Οι Γλλοι με τους Ισπανος για την εξντωση της τρομοκρατικς οργνωσης, τανε
σε συσπερωση εδ και καιρ. Μας αρσει να υφστανται χρες κυραρχες και χι
περιοχς αυτοδναμες.
Με τον 'Αγγλο κτι παραπνω απ αμεμφς ο συνεταιρισμς. Εγ παιζα τον Κλεμανσ και εκενος τον Λδ Τζρτζ.
Ο πλεμος μας τανε οικουμενικς, πως κι ο ρως μας αλληγορικς.
Υποκρινμουνα τον ανελκυστρα στον Πργο του Αφελ που ανεβοκατεβανει, ο
Σκοτ τον Τμεση που περμενα σαν τον Νε να με περιβρξει, ο Χουν το Εσκοριλ
που τον πθο του απ την δση βλεπα να ανατλλει κι η Τζαν που ως 'Αγαλμα της
Ελευθερας πυρ θαντου δνει στα εναπομεναντα θνη, κρατντας το παρθυρο σα δδα που την ισορροπα φρνει.
Μλιστα της Τζαν τα χελη εχανε τσο κοκκινσει που νμιζες τι μα Χμαιρα χωρς τον Βελερρεφντη της θ' αναπηδσει. βλεπες στην ψη της ενς πολιτισμο το απελκητο ξλο. Μα θλασσα για να ακριβολογ δχως νερ. Εχε του κτρου το μαλλ, που ο καθες θα εχε το δκαιο του γνησου της υπογραφς του ν' αμφισβητε.
σο ο Σκοτ μου προκαλοσε παλρροιες ηδονς, αγνντευα την Ακατανκητη του Χουν Αρμδα.
Για τον Ματαντρ μου μουνα το κκκινο παν. Μ' ρεσε το πθος του κι η μεσογειακ του επιβολ. Με κοταζε με ττοια επιμον ως επικρτεια του Ναπολοντα στη σφαρα επιρρος.
Να ρξω το βοτυρο προκρινε ξω απ το τηγνι, στα μτια της κουζνας για
να σβσουνε αυτοματοποιημνα, επειδ τανε λα αναμμνα. Στην κατσαρλα μου
μως αρκετ απ το βοτυρο επετχθη. τσι απκτησαν τα μακαρνια που ετομαζα
μα θρεπτικ γεση για τα σαπρφυτ μου.
Πντα στην Αφρικ θελα να μθω σουαχλι, να φω ανθρπινα μσα στις 'Ανδεις
σκλη, μα εκ των επιζσασων στων Ζουλο τον χορ...
Στην κοιλι μου νοιωθα μα γεση στυφ, αφο η τομτα μουνα στον αποχυμωτ.
Στον τοματοχυμ μως προσετθη υγρ αλερι γλυκ, πως ο Μπτης να με
χαδεει. Μα διεσδυση ανηδονικ...
Οι μολβδινες μας αναπνος πρδιδαν την ανγκη μας για ευφορικν οξυγνων μσκες.
ταν πια αυτ επιτελσθη, τα ροχα μας τα λιγοστ μαζψαμε γιατ η πανσληνος μας κοιτοσε γυμν.
                                Εις το επανιδεν
                                                                             Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 140

Damien Adaleux προς Jean Larousse                       30-6-1999, Παρσι

Αγαπητ Ζαν,

Απιντος του δειλινο ο Ρομπρ και εγ με την λιμουζνα μας στα υποβαθμισμνα
βορειανατολικ προστεια πγαμε μα εκδρομ.
Η εντολ τανε εκ του τρτου διαμερσματος τα τεκταινμενα στην κμερα να
εξιστορε.
Εκε, χιλιδες μαροι νεργοι μουσουλμνοι απ την Αφρικ, θα τραβοσανε τα πνδεινα για μερικ φργκα.
Δο δεκαεξρηδες αρπηδες τα "θματα μου" και νας μουσουλμνος ενλικας απ
την Αλγερα.
Πολλο εξ' αυτν κνουνε και διακνηση ναρκωτικν. Η ασθηση του κνομου πντα
για εμνα ταν καθετρας. πρεπε να υπρξει ποιν και τιμωρα για τον καπιταλισμ και την αποικιοκρατα, σ'ναν Ευπατρδη της αντερης μπουρζουαζας. Τσο για τα λθη του παρελθντος σο και τα δειν που μστιζαν το παρν τους... Μ' να νεμα μου μπκανε μσα.
τανε τσο θεονστικοι που αν δεν φοροσα τποτε να με απγαγαν μπορε, στε τα ργαν μου να πουλοσανε στην Εμπορικ. Αγνοονε τι ο Δινυσος Ζαγρας ποτ
δεν πεθανει και τους ασεβες παιδεει.
Ο Ρομπρ και οι δο πιστο φρουρο μου απ τον 'Αδη θα εχανε να επιτελσουνε
αυτ τον ηθοποι αν κτι πγαινε κακς.
Εχα χρονομετρσει και οριοθετσει του μαρτυρου μου το παιχνδι.
μουνα του τενεμπρισμο οπαδς και θελα το κεφλι μου να μοιζει με αυτ του
Ολοφρνη, ταν η Ιουδθ το απκοπτε για του λαο της τον απελευθερωτ.
Οι πνακες για εμνα στκονται η αφορμ να υποδυθ ρλους, που σε ομαλς
συνθκες δεν μπορ να καταδυθ. Απεικονζεται το πραγματικ του παρελθντος με
τις αντιλψεις του παρντος. 'Αλλο να εππλαστο θμα και εγ το πολλαπλσιο του.
Ετερογνωσα εχα της κβδηλης πραγματικτητας. Με κανναν τρπο δε βαυκαλιζμουνα. Θλησα στω και τσι την καρικατορα μου ν' αναλβει ο σκοτεινς εχθρς μου.
Η απειλ των πιθηκοειδν για τον εξαρειανισμ της γαλλικς φυλς, απ το παρελθν στο παρν πλον σταθμς . χι μως στις ωμς της διαστσεις. νας δικαιωμτων σφετερισμς που δεν θα χουνε ποτ αυτ τ'ανδροειδ...
Αυτο οι εξιδανικευμνοι δολοι για τα πελρια τους προσντα ταν υπεργειοδοτημνοι και για μετακομιδ γυμνο φωτογραφικο φακο ταν επιδικασμνοι.
Οι ιδεδεις υπηρτες για εμς τα αλαζονικ αφεντικ...
Το χρυσ μου ρολ που ζτησαν τους εδθη. Εχα νριθμα απ αυτ. Το σμαραγδνιο δακτυλδι μου τους το δωσα αδιαμαρτυρητ.
μως την τρτη φορ αρνθηκα το διαμαντνιο εντι μου στο δεξ αυτ, γιατ της
αυτοπροσωπογραφας μου τανε το ραβδ.
Ο Αλγερινς μου δωσε μα θηση προς τα κτω. Κτπησα ελαφρς εις το κεφλι.
Ευτυχς μουνα η Οκλζουσα Αφροδτη δχως θλση.
Ο νας Αρπης τα χρια μου παρσυρε και λλος μ' να σκοιν γερ τα δσμευσε.
Με περιλουζαν με χυδαα ονματα και κλωτσις μπουνις μου δριζαν αφειδς. Απ την λλη το σκουλαρκι μου βγαλε ο Αλγερινς και στο πρσωπο μου σταξε αματος κρουνς.
Εκδλως ικανοποιημνοι απ τα λφυρα τους αν και ποτ τους δεν κατκτησαν την Μλτα, το παντελνι μου κατβασαν προφανς για να κλψουνε και αυτ.
 -"Τ μαλαματνιο αγρι!" αναφνησε ο Αλγερινς.
Πριν καλ-καλ απ τα απανωτ χτυπματα συνλθω, λθα αντωπς με την αδαμιαα τους περιβολ.
Ο Αλγερινς εχε κνει περιτομ σε σμβαση με το Κορνι. Προφανς ο νας εκ
των δυο γονων του τανε Γλλος λευκς, αφο εχε χρμα μελαμψ.
Τα λστιχα των Αρπηδων τανε βαρα κι ανθυγιειν πως τα λουκνικα Βαυαρας που τρελαινμουνα γι' αυτ σε κθε συντυχα μου στη Γερμανα.
Ο νας αρπακλς μου ως Φιλδελφος τους γλουτος μου, ψηλαφντας αποπειρθηκε να βρει τον μσο ρο.
 -"Αυτ το πηγδι χρειζεται λδι" επε ο νας κι ο λλος αρπης βγαλε απ' το μπουφν μια φιλη.
Με το δακτλιο του ο πρτος αρπης καταμετροσε το στμιο μου, που απ κλαδι
ιτις τανε σμηνες της μονδος μου καταφυγ σε περπτωση νατοκο βομβαρδισμο.
Κποιες στιγμς παρμενε κτακτη συγκομιδ ανοικτ για της ελεθερης "ως ασδοτης αγορς την εκδολευση των αρχν... 'Αλλες κλεινε το μαγαζ απ τις φουσκλες των υδτινων Σπαρτακιστν που στη επιφνεια και λλα κλαδι ξβραζαν...
Πντα απ τις τρχες βουλνει ο νιπτρ που συσσωρεονται μετ απ την μακριν
εποχ των μεγλων ξυραφιν.
Ο δετερος αρπης ριχνε απ το καντι τις στιγμς που ξεβολωνε, στε τον
οριστικ σκοπ να πετχει: να κορτσι-λστιχο παντοιμο για τους εισβολες, να
μενει.
Το λδι συμβλλει στο πλτος της ζως. Το λνε κι οι ιατρο. Εναι το πλον απαρατητο στην μεσογειακ διατροφ.
Εγ αντιτενω και λω τι το λδι στην μεγαλτερη χωρητικτητα γκου των
φτεροπδαρων πλοων, χει μεγλη συμβολ.
Το πηγδι αυτ πλον μποροσε να χωρσει οποιοδποτε μαγγνι. Δεν εχε πλον
αναστολς. Εχε αποκτσει μια αυτονομα απολυταρχικ δχως την βοληση μου την
συγκεντρωτικ. Αυτο τα βρβαρα στρατεματα των Χορβατν του στην χρα μου
εχαν επελσει, στε κθε ανθρπινης φσεως δικαωμα να καταπατηθε...
Μα τριδα διαδοχικ μου λεηλατοσε το κορμ.
Ιδιτυπα χαρακτηριστικ εχε ο κθε νας λεηλατητς.
Ο πρτος αρπης εχε του Ψευδολογγνου, το φος το υψηλ. Ο δετερος χονδροειδς αλλ μεσαο. Ο Αλγερινς εξωτικ μα κρως αποτελεσματικ.
Τα παρθυρα τανε φρετρα λυπητερ. Απ των κορμιν μας τον ιδρτα η ατμσφαιρα αποπνικτικ.
Μυοχαλρωση σ' να Τορκων χαμμ. Η οσμ εκ μρους τους τανε πιο επιθετικ, γιατ για στατη φορ τα Χριστογεννα που μας προσπρασαν εχανε κνει εξορκισμ.
Η οικονομα χρνου και νερο, της εθνικς μας ταυττητας κοινς κωδικς...
ταν ο νας εισβολας σπαζε της χρας μου τα συρματοπλγματα, στη καταπακτ μου βαζαν υγρ και στερε αρματα-εμπορεματα οι λλοι δο.
Ο Αλγερινς μου ρεσε πιο πολ γιατ τανε το αστρι το δχως ανταλλγματα το
χειρωνακτικ του αντρτη, που στην κυραρχη δναμη εκολα κανες δεν θα τον
καθυποτξει.
Απ τους σιτοβολνες του, στχυα μελαν τα κλωθογριζε η τραμουντνα προς το
υποστατικ.
λη αυτ η αρμυρθρα στον ουρανσκο μου σταζε σαν σταλακττης.
Σε μια στιγμ μλιστα γινε παρλληλη εισδοχ απ ομδες δυο, μα ο φρκτης τσο μικρς που ως λκτορας τη μια απβαλλε απ τη τξη, διτι κντευε να σπσει...
Ο οπισθοδρομικς αρπης, στο λαιμ μου την καδνα, νθεος κωπηλτης κι εγ μ' να λουρ μουνα καμηλοπρδαλη...
Της κεφαλς μου τον θμνο αποσποσε ο λλος, στην κλση που πρεπε να πρω
για το ιπτμενο μπαλκι ως πιστ λαγωνικ και ας ερχτανε σε απκλιση με το
μουσουλμανικ.
Της Νομικς νας φοιτητς απ το σχολεο μου συμμαθητς, το οθωμανικ δκαιο απ νωρς μου εχε διδξει. Ομοως το ελληνορωμακ και το βυζαντιν.
Στο πνεμα των νμων και του ζυγο εχα εντρυφσει, καλ γνωρζοντας πως η πιο ελογη απατηση εναι συγχρνως η πιο κατφωρη αδικα, αν επικαλυμμνη απ την χλαμδα της εξουσας, δνει του απαρασλευτου κδικα αξιν τις αισθσεις που να προσαρμζεται εις τις περιστσεις γνωρζει και την συμπεριφορ του για τις υψηλς κστες τροποποιε, εξαντλντας για εμς λα της επιεκειας τα ρια, εν για τους μσων αποστερημνους κθε περιθριο αυστηρτητας του διαπραχθντος αδικματος με κποιες διακυμνσεις εξαντλε.
μουνα θμα εγκλματος κι κρως ικανοποιημνος που παιζα τον εξιλαστριο αμν, για σα εγκλματα κποτε διπραξε η εθνικ και η δικ μου αστικ τξη.
θελα να νισω στο κορμ μου τον επαναστατικ παλμ επ Ντε Γκωλ για τον ανεξρτητο Αλγεριν. μουνα της αποστασας λτρης γγελος εκπεσν.
θελα μως για τελευταα φορ ως νας τυμβωρχος κεφαλαιοκρτης, να εξανεμσω το σπρο πετρλαιο αυτν των γεροδεμνων μεταναστν και να νισω εις την φλβα μου το ρεμα των νομδων αυτν ακμη και αν οδηγοσε στην δρυση των Φινλανδν.
Ο Υις του Ανθρπου-Γλλου μουνα που ξεπλρωνε τα εγκλματα των προπατρων του, πως οι σημερινο Ισραηλινο απολογονται για κθε εξευτελισμ του Χριστο τι πρπει να νιθουνε για την Σταρωσ Του τψεις, ταν οι ευσυνεδητοι χριστιανο το ισχυρισθονε.
Μου ρεσε να "πληρνω" για εγκλματα που ουδποτε εχα διαπρξει.
Αντιθτως δεν θα μου ρεσε να τιμωρηθ για τις βρεις που πρττω συνειδητς. Η
ννοια της συλλογικς ευθνης μου τανε συμπαθς....
Το σμα μου απ μουντζορες τανε μεστ κι ανυψωμνη λεωφρος, αποκαλφθηκε ως αποτλεσμα των φραουλνιων σεισμν.
να ρκος που περμενε να επισκεφθε τον κδο των ανωφελν.
Περττευε στον χρο, σο τα βοδσια μτια τους αντανακλοσανε τον λουμινισμ.
Ο Ρομπρ με την παροχ οδηγιν δεν υπρξε παρεμβατικς.
Τουναντον προτμησε να αυτοερωτευθε στο επμαχο σημεο, βλποντας αυτ την
ζσα ταινα ερωτισμο και βας να ξετυλγεται σαν της Αριδνης το κουφρι, στων
φαντασισεων του το ανκτορο το μινωκ, αφο σε κθε μια τον περμενε και μια
πρωτοποριακ. Εκενος απλς πρεπε να την αποδεχθε να την απαρνηθε, για να
εξωνηθε σ'εκενην που διακας επιθυμε μχρι την διξοδο να βρει.
Στο επκεντρο αυτο του κυκενα μουν εγ και μου προξενοσε ργη συγκνησης το γεγονς τι με χειροκροτοσε νας ακροατς, μ' να χρι στω επ σκηνς.
Μλις διαφμισα απ το στμα μου τους αφρος, ο Ρομπρ κατλαβε πως ταν αυτ το τλος του παιχνιδιο. Απ σαπουνδες γμισα για να σφουγγαρσω το γκλημα της φυλς.
Εθνοκθαρση αιμοκθαρση; Δσκολο κανες να πει.
Μου λειπε η σταρνια τους βροχ. Δεν ργησε λοιπν η γλστρα μου να ποτισθε.
νιωθα ως να αυτοκνητο που εχε πει στο πλυντριο απ το κοκκινχωμα ν' ανανεωθε.
Ντθηκαν ρον-ρον μαζ με τα "ννομα" αποκτματα τους και σαν τους
κλεφτοκοτδες δια παντς αναχρησαν απ την δικ μου ζω.
Εξλλου δεν σταματει ποτ να κινεται η γη. Ακμη και ταν εμαστε στον πνο
προσηλυτιστικο. Πολλ δε μλλον ταν ποινικ αδικματα χουνε διαπραχθε.
μουν νας Ανταος κι αυτο παξανε τον ρλο του Ηρακλ. Αποχωρσθηκα τη γη και του ουρανο χασα την ισχ.
Πρα να δδαγμα ηθικς: μια δροσοσταλδα αγαθο, χει μσα του το κακ.
Απστευτο ακογεται μα τσο αληθιν...
Η νοοτροπα του θματος μου εναι τρα πιο ταιριαστ. Φρντισα αυτ η εδηση
στους κκλους των φλων μου να διαδοθε. Φαντζω στα μτια τους υπερρως, που απ' αυτ το σκυλολι επεβωσα. Πιο σπιλος φανομαι απ ποτ...
Με τη μεγαλτερη ευχρεια κινσεων κι ελαφρυντικν τα χειρτερα αδικματα μπορον να διαπραχθονε...
Εμαι ο Ιολιος λων των γυναικν κι η Αυγοστα λων των ανδρν.
Η φμη μου εξαπλθηκε στους κοσμικος κκλους χι μνον της πρωτευοσης αλλ σμπασας της Ευρπης.
Το χειρτερο λλοθι εναι του εγκλματος η καθομολγηση ενοχς.
Οι λλοι σε θεωρονε συννοχο σε κτι. Εσ που το πραξες ποτ...
                          Εις το επανιδεν
                                                                              Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 150

Damien Adaleux προς Louis Martineux               1-10-1999, Παρσι

Αγαπητ Λου,

Μ' να αερδιφρο που της Νας Πλης την αρα χριζε στα κτρια, φθασα
πριν απ μα νουμηνα.
Μλις το Μητροπολιτικ Μουσεο επισκφθηκα τι εναι εφμιλλη της Υφαρπαγς
της Ευρπης συνειδητοποησα... Εδ εναι τ' λογα του Λυσππου...Των
Σταυροφρων η ακμ...Της Πλης του πολυπρσωπου Εωσφρου η κατοχ...
Και εγ ο Μιχαλ Παλαιολγος με μνο το πλο το μολβι και το χαρτ,
περμενα για ν' αδρξω αυτος τους θησαυρος την κατλληλη στιγμ.
Για τα εκθματα του Μουσεου μουνα φοιτητς κθε αυγ. κανα κατληψη
περιοδικ στου μουσεου την μνιμη συλλογ για να εξασκσω του ζωγρφου-
γλπτη την τεχνικ.
Το αντικειμενικ που χασε την ασθηση του γκου, με αυτν του επιπδου χει
στολισθε, στε τις διαστσεις με τον πιο επιτυχ τρπο να μιμηθε. Τα χρματα με
τις διαβαθμσεις τους στις ατλειες επκουροι του εγχειρματος μιας αποτυχας
φυσικς.
Του Μρκου Αυρλιου ο ισοπεδωμνος αδριντας, στις αληθινς του ψεις μπορε ν' αποτυπωθε;
Ακμη και το υλικ της διπλασης του σχση ουδεμα χει με αυτ που εξεικονζει. Δεν χει οτε ανθρπινο δρας, οτε ργανα, οτε αμα...
σως μνον αν η τχνη κλωνοποιηθε ττε το αληθιν της πρσωπο θα κατακτηθε.
Κλνοι στην κατψυξη οι φυσιογνωμες της ιστορας σε μα τχνη αναπαραστατικ
και χι εν απουσα, αλλ με τα δια ανργανα και οργανικ της στοιχεα.
Προσφτως σ'να μουσεο σγχρονης τχνης πνακες με χρματα ανθρπινου αματος εδα.
Ιδο μα τχνη εξαρετη για τον νθρωπο απ τον νθρωπο πεποιημνη.
Ο καθες μπορε αν στις χρες της ανφλεξης ταξιδψει να διακεκομμνο πδι
χρι να διαλξει του Κικρωνα το κεφλι με την γλσσα του χιλιοτρυπημνη. τσι
στο σπτι του θα συνθσει την τσο αληθιν, σο οι αισθσεις τα αισθματα
ιδιωτικ του τχνη.
Τουτστιν των ισχυρν η τχνη με μια αντληψη εξωαισθητικ, σχεδν θα λεγα
γεωτροπικ. Εξλλου παντες οι ζωγρφοι εχανε ναν πανσχυρο Μαικνα: τους
Μεδκους ο Μποτιτσλι ο Φλιππος τον ζωγρφο που, ποιοσε απ την Κρτη με το χρι.
Μα συνχεια εναι η τχνη κι εμες οι μηχανοδηγο που την ακολουθονε οι σεπτο.
Με τα υπερμεγθη αυτ κτρια ρχισα ν'αντιλαμβνομαι την ασημανττητα μου,
μσα στα εκατομμρια των κατοκων τοτης της αχανος γης, που στα σπλχνα της
λοι οι Τιτνες χουνε συγχωνευθε.
Η ζωοφρος του Παρθεννα σε αντιστροφ. Σ'αυτ την πλη ο Δας με τον κεραυν
δεν εναι πρεσβευτς. Η νκη των Γιγντων και των Τιτνων επ της Ολμπιας γης!
Μπορες να διαπρξεις πατντας της σοφας την γοργνεια ασπδα, ποιο γκλημα
επιθυμες ατιμωρητ! Εδ λα ανποδα θα τα δεις. Οι μεγιστνες εναι θεο
αδιαφανες και των αδαν τα σμνη στης Πιερας την κορυφ.
Με να κοντρι στο μτι, σχμα αρχιτεκτονικς...
Το αμα των κατοκων θα φθσει στα πδια τους ως τιμωρα. νας εγκφαλος
αναμακτος δχως οξυγνο σε διθεση μετεγχειρητικ.
μουνα νας ννος μπροστ σε μεγαθρια με πλινα πδια που τα αποχωριζμουνα
τις εσπρες, αφο στου Κολεγου Καλν Τεχνν τα μαθματα και τα φροντιστρια
ανελλιπς παιρνα μρος τα Ελευσνια.
Στο νοσοκομεο πγα που γεννθηκα και για λγο, εργσθηκα στα αρχεα του ως
ιστοριοδφης. Στα χαρτι κολυμβτριες οι αποδεξεις. Τω ντι μουνα τκνο της
μητρς μου...Ο πατρ μου; Πντοτε υπθετα τι τανε απ τη Να Γη.
νας 'Αρης στης μητρς μου το κρεβτι. Ο πατρας μου τους συνλαβε κατ
την παρχηση της πρξης, στην επιστροφ του απ τον Οργανισμ Ηνωμνων
Εθνν. Εχε κθετα κποια γγραφα που πρεπε για το ζτημα των αιχμλωτων
Αμερικανν στο Ιρν να μελετσει, στε στο κανλι να δημηγορσει.
Οι Αμερικνοι ουδποτε συγχρησαν στου Πρσες του Σχη τον εξορισμ
πως και εγ την μητρα μου για την απκρυψη του ονματος του αληθος μου
πατρς.
Τσσερα χρνια αργτερα, οτε η γννηση της διπλτυπης αδελφς μου απτρεψε των γονιν μου τον χωρισμ.
Απ τους εν ζω ενοκους πληροφορες λαβα στο κτριο που οι γονες μου διμεναν, ολγον πριν γεννηθ (χι απ την κεφαλ του πατρς μου, αλλ απ τον μηρ).
Εψιθυρζετο τι η Εκβη μου σχσεις συντηροσε μ' ναν ονματι Πτερ Χρτον
ζωγρφο Αμερικνο.
Μα μακριν οικεα του που μενε στην πολυκατοικα μου δωσε μια φωτογραφα
στις κρες παραφθαρμνη λες και απ τις σπθες πρλαβε να περισωθε.
Μου ανφερε επσης τι εχε δο βλαστρια και τι ο νας στο Πανεπιστμιο που
φοιτοσα σποδαζε γλυπτικ.
μασταν συνομλικοι. Μου επε μως απ εμνα να μην ξαναενοχληθε, γιατ με
του Χρτον την αδελφ οι σχσεις τους εχανε προ πολλο διαταραχθε.
Στο πρτο εξμηνο παρακολουθοσα το προαιρετικ μθημα της γλυπτικς στε
με τον εν λγω φοιτητ να'λθω σε επαφ.
Μα προαιρετικ αφ που θα στατο για καταναγκαστικο τπου πληροφορες η
αφορμ.
Σχεδν αμσως τα μτια μας συνουσα στο κεν. Η ανατια οικειτητα μας περισστερο απ τις κοινς μας καταβολς προερχτανε, παρ απ θους καλουπιν συμφωνικ.
Αυτς στο ρεβος τανε βουτηγμνο παγωτ. Στο πρσωπο του δικρινα πρωτστως το δικ μου και δευτερευντως του Πτρου πατρς μου.
Η ρνηση κι η κατρριψη μου προκαλοσανε τη νοσταλγα να παξω τραγωδα.
ναν Οιδποδα σως δχως παραμυθα...
Τρεις ημρες πριν στο διαμρισμα μου τον εχα προσκαλσει για του απιντος την
διερενηση και των γενεαλογικν του κδρων.
Μου επε τι ο πατρας του κποτε με μια κατσκα, ναν Γλλο εχε κνει τργο,
επειδ απ τις Ιανουριες εργασες του μονοτονα, νιωθε εκενη
Τσσερις μνες πριν απ το 1982 μου επε τι στον κσμο φερε εκενη απ το
κυκλμινο του και την δικ της αζαλα, να τριαντφυλλο. Του ζτησε γγραφο
αναγνρισης της πτσης και εκενος απαρνθηκε της εκμηδνισης, το μωρ- Σε
λλην εχε πλαγισει τα βλη των Ρυti και κατ φωσφορικ σμπτωση τον διο μνα
ξεφτρωσε να ρδο λευκ. Του εξομολογθηκε τι με θεωροσε ναν τνο
τσιμντου και με ριξε στης Νας Πλης τον ωκεαν, πως εχε πρξει με της
Γαλλδας το παρελθν. Απ τα προσφτως λεχθντα ανκφραστος την πολικ μου
θερμοκρασα διατρησα ακμη και μ' να φιλ απ εκενον δοσμνο στο στμα
Κτω μως απ αυτν ξεδιλεγα την ρα απ το στχυ.
Με προσλκυε ερωτικς ο κλωνοποιημνος μου ζν εαυτς. θελα σε χλια
κομμτια να διασπασθ και με επτ τη γρουσουζις να ευλογηθ.
Στο πρσωπ του εξταζα την απρριψη της διαφωτιστικς μου προδου. Ο πατρας μου στης πρτης γραφς κι ανγνωσης η Ηχ. να ρολι που ο αντχειρς του πσω εχε γυρσει κι εγ τον πατρα μου βλεπα να μου κνει νεση, για να μ' αναδσει τοτη τη φορ θνητ.
Η ευκαιρα μου εχε επιδοθε με την αναδρομα του χρνου την συντριβ του να εκτελσω και να υπερβ το πεπρωμνο.
Αν το κερ του λιωνε, οτε εγ, οτε ο ομοπτρις μου αδελφς θα δναμε
πνο στον θε.
Για χρνια αρκετ μουνα νεκρς στης βακτηρας της, κουρελιασμνης γρις που
κουτσ και αποξενωμνη σε μια Σπηλι ενοικε.
Στην σφαρα την ουμανιστικ επεξεργαζμουνα τον φηβο που δεν θα θελε
ποτ του να γερσει, αλλ ως Αντνοος απ λους να μνημονευθε.
Δεν θα μποροσα ποτ να του φαλκιδεσω τοτη την χαρ.
Το αμα δεν γνεται νερ. Εκτς και αν λευχαιμα πθεις. Εχα μως περιργεια αν θα
βγει απ τις φλβες του αμα κκκινο γαλαν.
 -"Εμαι τακτο κορτσι" μου επε και βαψε τα χελη του στο κομοδνο μ' να
κραγιν απ την τσπη του κοντοπαντελονιο του.
Δεν διφερε απ να μελιστλακτο, νευρο και οσμο κορτσι.
Μα τρπα ψαχνα, νεση να του κνω. Αυτ θ' αντλοσε του αματος του κθε ρανδα, να φυλει απ τους τρομοκρτες την πατρδα.
Συνβαλλα και εγ στην απεξαρτητοποηση του παιδιο αυτο απ την μητρπολη
του. Μα αποικα που θελε με αγλη την μτρα της να υπερπηδσει και στην
αντινομα λων ο Οκταβιανς της να αποθεωθε. Η αρχ της μουναρχας, το τλος
της δημοκρατας...
'Ανδρες και γυνακες συμπεριφρονταν ως ιθαγενες που καταθτανε εκολα τα πλα
σε Βησιγτθους επιδρομες. Με αυτ για να κρψουνε τις κρες τους, νοιγαν και
λκκους.
Μνον νας αναπαραγωγς ρος επιτρεπτς υπρχει: του καθαρτικο.
Θλανε δχως να θυμονται τι η Μητρπολη του Κσμου πρπει να'ναι να
συμμερζονται νευ ρων της αποικας τη νοοδρομα.
νας γμος με παιδι των υπονμων. Δεν εχα παρ να τελσω αυτ τα δεσμ.
 -"Θλω την φυσιογνωμα μου στον καμβ να σχεδισεις" μου επε ηδυπαθς.
Την καρκλα που τανε πλησον του ντυσε με τα φορματα του. Εξλλου σε λγα
λεπτ θα γιντανε φση νεκρ Προσωριν κατληψη κανε στο νεκροκρβατ μου,
που τρα εχε γνει δικ του.
Το κορμ του φνταζε στα μτια μου ως τα μλα των Εσπερδων, που πρεπε
για να βγλω τα προς το ζην, στην πατρδα να φρω πσω.
Τα σπαρτ του χρια και πδια τανε μ' να λουρ περιδεμνα. Γεωγρφησα την
περιοχ του που τανε σε ενδιαφρουσα και θα πρεπε ν'απογρψω για να
ταξινομηθε το υλικ που βρισκα.
Το στιλτο μου προσγειθηκε σε αυτν πως νας δσκος εξωγινος στην αγγλικ
γη, που αγρογλυφικ αμετφραστα δημιουργε.
Να κβεις πντα το στχυ που εξχει απ τα λλα. Αυτ πραξα και εγ. Το στχυ
του σε λη την ακμ δικοψα και του εδθη να το φει.
Υπργειου αματος βλννες για την τοπιογραφα του μουσαμ μου χρηστο...
Να χειρουργσω πως πρπει αποφσισα. Στου ανθρπινου σματος κθε ργανο
μπορες με την δουσα πεση, λες τις φυτικς χρωματικς κλμακες να δαμσεις.
ναν πνακα κλοπιμαο απ το χρμα του ανθρπου θελα ν’αναπλσω. Μα
εικονικ ανθρωπολογα... Μα ανθρωπολογα δχως νθρωπο κανναν, αλλ στην
Δευτρα του μετ θνατον Παρουσα...
Ο πνακας μου θα εχε τον ττλο: 'κ του Οιδποδα του Λαου η δολοφονα."
Στην θση των ανθρπων φδια θα γραφα και προστορικς σαρες.
Ο αδελφς μου μγας αρωγς σ'αυτ την ζωγραφικ εποποια και χορηγς
Αυτ εναι η Αδελφικ Αλληλεγγη. Εξλλου δεν διπραξα κτι που δεν εχε
ξαναγνει απ την Παλαι Διαθκη.
Την ρα που τον εγχεριζα με κοταζε πως ο ασθενς τον θερποντα πριν
ξεψυχσει. νας φορητς πνακας "Μαθματος Ανατομας” των Κτω Χωρν... Τον
Ρμπραντ ουδες μπορε να τον συναγωνισθε. Οτε καν εγ... Ευτυχς που δεν ζει
γιατ θα γιντανε αδελφς.
Κεραυνπληκτος και φοβισμνος τα εγκσμια εγκατλειψε δια παντς, δχως φων μολβι χαρτ.
Δεν υπρξε πουθεν πρωτοτυπα. Η μνη πινελι καινοτομας σ' αυτ την αδελφοκτονα -οι εμφλιοι πλεμοι λεγε ο Θουκυδδης εναι οι χειρτεροι λων- τανε τι θλησα να καταστσω γκυο τον αδελφ μου μετ την προδο του.
να παιδ αννυμο, δχως πατρα πως εγ. να παιδ δχως πνευμνια και καρδι πως εγ. να παιδ κουφρι πως εγ.
Τεμχισα το πτμα του και το ξεφορτθηκα οριστικς με τον κοινν τοις πσι τρπο.
Μα καινοργια νκτα ανατλλει.
                        Εις το επανιδεν
                                                                          Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 160

Damien Adaleux προς Louis Martineux                  30-10-1999, Παρσι

Αγαπητ Λου,

λιγγος με χει επιδσει απ τις περιγραφς της πρην, νυν και αε Ιωννας μου με
τις ακρτητες των αντεραστν. Της υπογραμμζω συνεχς τι της καρδις της ο
Ππας εναι ανρ και μοναδικς. Τα χαρμια δεν υφστανται στο σουλταντο των
Τεχνν μου.
μως εμαι ανειλικρινς Λου. νας πιστος εμαι αφροδαιτος. Εκενη ορκισμνη
στης δυσπιστας την διακυβρνηση μου. Η διαφορ εναι κτι περισστερο απ
διακριτ.
Στο διαμρισμα μου δο συμφοιττριες μου προσκλεσα αργ χθες το βρδυ. ταν η Ρασα απ τη Ρωσα κι η Τσονγκ Λι απ τη Κνα. Στα πρσωπα τους διβλεπα τον Στλιν και τον Μο.
Αν δεν υπρχε η επιδρομ του κομμουνισμο ο καπιταλισμς δεν θα χει ουδεμα
αξα. Το αντπαλον δος που αμφισβητοσε τα συμφροντα μου σ' να ψυχρ
πλαντη 'Αρη, ενδχεται στη χρα μου, να μεταλλαχθε, ως νσος επιδημικ, κτι
που απευχμουνα στην γενικτητα του και το επεδωκα στην ατομικτητα του.
Εχανε των θεων κοινοκτημνων το φος το αψιδικ.
Η Τσονγκ Λι εχε δρμα ομχλης ηλιακς και κμη της μελαχροινς Βερενκης.
Τσο μικροκαμωμνη και λιτ σο να πτερεν ξυλαρκι στην Ιπποκρνη...
Αντιθτως η Ρασα τανε πανσληνος ανταρκτικ, απ την συνθεια του σιβηρικο
χειμνας, να κουμπ-ανεπεξργαστο βδι, μπουμποκι τοιμο απ τα πταλα του να
εκτιναχθε. Τσο την ττα μου μποροσα στο παγωμνο μτωπο της να δεχθ, σο
και των στρατευμτων του Ναπολοντα, τον περλαμπρο αποδεκατισμ.
Μα ρκτος ασυνθης στην ωραιτητα της. Την κεφαλ της ως τρπαιο θα
προτιμοσα πνω απ το τζκι και το ασπρμαλλο δρας της, τις νορβηγικς νχτες
του Δεκμβρη ως χαλ να με ζεστνει.
Οι τρες μας ακολουθσαμε ναν αμερικνικο χορ σε ρυθμ hip-hop, επειδ χω
την νεση, την παντοκρατορα του λγου ν' αμφισβητ.
Κθιδρες πσανε στο πρχειρο εκστρατεας μου ντιβνι. Πλησασα το νεροχτη της
κουζνας το μτι ν'ανψω, στε φωτι σοκολτα να ετοιμσω και στους
υδροππονες της Τσονγκ Λι να περιχυθε για να το δοκιμσω.
Η πενα μου σταμτησε την στση εργασας που εχε ξεκινσει στο στομχι και
προχρησε στην πλατεα του ερωτ της.
Η Ρασα στην Οκτωβριαν Στση συνοδς ερωτοτροποσε ανερυθριαστ στης απελπισας το ρυκι, αγνοντας αν θα βρεθε νας κτινος δφνης, για να στεφανωθε τα ποιητικ της επιτεγματα και να διασωθε.
σο εγ μουνα ενοικιαστς στα αντερα διαμερσματα της Τσονγκ Λι, η
Ρασα με καθελκυστρα την περιργεια της, φθασε στα καττερα εππεδα της, για
να ποτσει στην γκαρσονιρα της τις εκλεκτς γλαδιλες στις γλστρες.
Ως καλ Σαμαρετιδα τα εντς εκτς τανε πρθυμη να βγλει, αφο την
μετακμιση του ο νοικος ετοιμαζτανε να κνει.
Κθε φιλ χδι εκε, κανε την Τσονγκ Λι σε λυγμος λαγνεας να ξεσπει,
σαν να χαχανητ που αιφνιδως σταματει και την επμενη φορ τα φωνεντα και
τα συμφων του με μεγφωνο αντηχει.
Μα κλμακα χων ανιοσα που ελχιστα την δικ μου εργοδοσα. επηρεζει.
πρεπε με το σκουπξυλ μου ν'αποπμψω τις σοκολτες ως νομιμφρων επισττης.
λ' αυτ τα 'χα διαχσει σε κρμα παγωτ, δνοντας στην επιφνεια απ' αυτν του περιεχμενου ψη λλου εκτυπωτ, που σκοπ χει να παραπλανε τον καταναλωτ.
Το χρι μου που τανε χιλιομετρικ θελε της γκαρσονιρας τα τζμια να ξεπλνει,
που λγω ανακανισης τανε κλειστ. Η Ρασα τα πιπλα εκτπιζε στο σαλνι στε
στους ζητινους τοχους που τρεχε νερ απ σπασμνους σωλνες να κνει
επενδσεις. Μα λαγνουργα αλουργδος...
Τις κρνες πρεπε ν'ανοξω για να φγει το χμα και να τρξει γργαρο νερ. Σε
ττοιου εδους γκαρσονιρες δεν εθισται να κατοικ...
Στην μεγαλοπρπεια εμαι ο δελφνος. Στην βλα των Μεδκων στα ανκτορα των
Βερσαλλιν, αφο κποιος μακρινς μου πργονος ανκε στην γενε των φλλων
"Βουρβνων-Καπετιδν".
Τρα στο Saint Petersburg και στης Απαγορευμνης Πλης τα ανκτορα πρεπε να
περιορισθ. Υπρχε το ενδεχμενο Ιαπετς σε στενος χρους να θεωρηθ.
ταν προσπαθομε ν'αποφγουμε κτι πντα, αυτ στην αρχ κθε αινα θα
μας επιδοκιμζει, σπου να πασει με τον θνατο μας να υπρχει. Το δος σντομα
γινε δρση.
Τον φυσικ του χρο ανηρε ο τυραννσαυρς μου για την προστασα των
μετερων, που οι σκις τους μοιαζαν με φιγορες παραχαραγμνες στα βθη των
σπηλαων. πρεπε λοιπν να βγει στην επιφνεια και μα εξ αυτν να τον
καταπλακσει, στε κθε σκι τι χει λξη προς τα κτω να συνειδητοποισει κι να ειδικ βρος. Αν εσαι λοιπν Ρωμανς ο Διογνης, ποτ μη προθυμοποιηθες τα μτια σου ν' αποχωρισθες...Το πεπρωμνο σου που εναι οι λλοι, σε οδηγε...
Το ψωμ μου εχε μπει στον κπο της Τσονγκ Λι. Η Ρασα λιωνε το βοτυρο της
πτε στο διο το ψωμ και ενοτε στα παρπλευρα κουλουρκια του για να
νοστιμισθε. τανε να γευσιγνωστικ παιχνδι. Οι νικητς στο βθρο θα
παραλαμβνανε τα βραβεα τους.
Εναι πολ τιμητικ να νιθεις τι δο μρη διακονεεις: αυτ που εσαι
επισκπτης και εκενο που εσ τους λλους ξρεις να φιλεεις.
νας Ξνιος Δας απ της Ανατολς τα βθη...Δρμενο και συγχρνως παρατηρητς
ως φαινμενο συζυγας πανσελνου και φεγγαριο κλειψης ολικς.
Στο μαρο μου ταψ νιωθα να κουλορι να σαλεει πως ο Κρνος μετακινηθες,
στε ο μαρος πυρετς μου ν' ανεβε.
νας πνθηρας διονυσιακς σταζε στα μτια της Τσονγκ Λι, τη νιτρικ του βροχ
απ το μαλλ.
Υποδλωση διπλς απλαυσης της φερνε η στση μου στου 'Αλατος τη Στλη: για κενη που 'νιωθε, τηροσε ευλαβικ σιωπ κι αυτ που δε μποροσε ν' αποφγει σε παροξυσμος διαμαρτυρας θελε να προβε, στε ως θμα περισστερο να διαφανε παρ ως συννοχη στο γκλημα του θτη κι αθα πανηγυρικς στο κατηγορητριο των ενρκων καμερν ν'ανακηρυχθε. σως τις αντιδρσεις του εγκλματος να προφθσει, ταν την στιγμ εκενη γνεται αυτπτης αυτκοος σαν την υπσταση του ξεχνει.
Πρε η Ρασα να μαρο κερ απ το τραπζι και το εθραυστο υγρ του ματιο του
στα στθη μου ρχισε να ρει. Ο πνος μου απ το αναπντεχο, πολλαπλσιος μου
εφνη, πως οι πστροφες του Κυρου και οι ρτοι. "Το κερ της ζως μου σως
ν' αρχζει να τρεμοπαζει" εσκφθην.
Η Κνα και η Ρωσα τον 19ο αινα τανε για τη Γαλλα αρκετ. Το κερ διαπρασε το κορμ μου κι εξομοιθη με αυτ. Τελικ τη Σαχαλνη τη κρδισα εγ και τη Τσονγκ Λι με του κηρς μου τον προσομοιωτ την κανα οργασμικ.
Μλις τελεωσε το γλντι τους χρισα τον πνακα με τα ργανα του αδελφο μου
που εχα πλσει. Τον κοψα στα δυο. Δκαιη κρση και σολομωνικ. Αφο δεν
μποροσανε να θαυμσουνε τον κριθντα απ τον Μνωα και Ραδμανθυ αδελφ,
τους χρισα τον αναδημιουργημνο λλον μου εαυτ απ ναν χιτνα αδειαν.
Ξρω τι θ'αναρωτηθες γιατ κατακρεοργησα τον διο μου τον αδελφ.
Θτω σε αργα τι μου ταιριζει. ,τι θαυμζω το σκοτνω, για να μην με
ξεπερσει. Θλω να εμαι στο εδος μου μοναδικς! Σφαιρικς.,..
ταν το ρμα του Φαθοντος ξω απ τον βασιλικ μου οκο εμφανισθε στο
νιπτρα προς επιδιρθωση, την οποιαδποτε αλλαγ παρατηρ, αφο εμαι να
αυτοκνητο ποικλων καννων που τις δυνμεις μου εξαντλ.
Την κοχυλογεννημνη σε ανττυπα τεκνοποι. Πνω απ τα χελη ενυδατικ για να
κψω τον βχα του καπνιστ...Κτω και δπλα απ τα μτια αντιρυτιδικ για να κατασβσω το πδι της χηνς. Τλος στα μγουλα για να προγρψω τα σημεα των γελωτοποιν...
Κνω γυμναστικ ενργανη κι οργανικ στε να υπηρετ της ρας τον υ.
Με τ' αρματα του Αχαιμνη θα λουσθ και ενδματα σε συνδυασμος χρωμτων
θα φορ, για να εμαι νας ανεικονικς πναξ ζων... Πντοτε μουνα με τον μο των
εικονοκλαστν...
Οι εικνες εκφρζουνε κτι το στατικ. Αντιθτως εγ εμαι μια ιδα-πλαντης στην σκι των αξιν. Δεν αντιφσκω. Η ζωγραφικ εναι τχνη εικονιστικ. Τα λογτυπα της παρνω και με τους ρλους που υποδομαι τα νοηματοδοτ. Η στση μου στην τχνη εναι η κινητριος μηχανικ.
χω δεκδες φλους και αμθητα πλοτη. Απλς στο χρι μου να πρβλημα
σαν κειμλιο κρατ: καννα δεν κυοφορ.
Γι' αυτ στους λλους προβλματα τεκνοποι, για να αισθανθ τι κνω κτι το
δημιουργικ. Βλπεις η λλειψη των αξιν...Μπορ να τκτω τι θλω και τι δεν
θλω να γενν. νας ακθαρτος αλιτριος εμαι εγ που δεν μπορ να τιμωρηθ
απ κανναν νμο ανθρπινο θεκ. Δνω την χολ και παρνω των λλων την
ζω... Εμαι να πρσωπο κοσμοστορικ και πως οι σνοδοι της Εκκλησας
οικουμενικ. Η χρα που με φιλοδωρε για εμνα εναι πολ μυωπικ. Αποκτ το
οτιδποτε με οιονδποτε κστος φυσικ. Σε οποιοδποτε σημεο της γης ταξιδεω.
Αρκε να το επιθυμ δχως αναχματα στην Αππα μου οδ να συναντ.
Εμαι ο επγειος σας θες. Δχως την απαιτομενη αυτογνωσα να διαθτετε,
εμαι ο μσχος σας ο λατρευτς.
Λου εμαι στο σχολεο σου ο τρφιμος εσωτερικς. Κποιες μως στιγμς
πως οι σπθες απ την τριβ της τσακμακπετρας, απ τα εντσθια σου ξεπηδ.
Ο αδιρατος νθρωπος που μαρτρια διαπρττει...Και στερα ξαναγνεται
ορατς στα μτια των πολλν...Φαντζει μως πντοτε αγνς...
πως εσ και εγ....
                                   Εις το επανιδεν
                                                                            Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ198

Louis Martineux προς Damien Adaleux                       1-5-2000, Παρσι

Αγαπητ Νταμιν,

Η Λουσ λη την ανδροπαρα εχε στο σπτι της καλσει, για να δομε προσθετικς
σκηνς στην τηλεραση απ το "Βαθ Λαργγι".
Εγ, ο Αντουν, ο Ζρζ, ο Ζν, ο Φερνντ, ο Ανρ, ο Ρομπρ, ο Ζακ, ο Λωρν, ο
Ντομινκ, ο Φρανσου, ο Κορνλιους απ την Ολλανδα, ο Ιβν απ την Σερβα και
ο Χακμ απ το Κσσοβο.
Η Ευρπη των δεκαπντε στα πδια της την αγελδα της θελε ν' αρμξει.
Της Αγριππνας η μετενσρκωση με να διφανο νυκτικ. Το κορμ της ενπιον της τηλερασης κουλοριασε οκλαδν και ημιλιπθυμο ζητοσε ναν Ασκληπι.
Το αριστερ αφτ της ο Αντουν φιλοσε κι εγ εχα την εργολαβα του δεξιο αναλβει. Οι γλσσες του Ζαν και του Ζωρζ στο στμα της αβγ οφιοειδ σ' να πασχαλιν ψωμ. Στη παρταξη του αναρχικο κι ακροδεξιο της γυναικεου λφου ο Ανρ κι ο Φερνντ τανε διαπρεπες. Ο Λου απ της Δωδνης το μαντεο ζητοσε το χρησμ. Τα δκτυλα του δεξιο της χεριο σαν τα πλκτρα πινου, ο Ζακ παιζε με τη γλσσα. Ο Λωρν του αριστερο της τα φλγιζε σαν φυσαρμνικα. Ο Ντομινκ ασχολθηκε με τα αυτοκρατορικ χελη του Υπουργεου Εξωτερικν. Ο Φρανσου με αυτ του Υπουργεου Εσωτερικν και με την προβοσκδα των μισητν βροχν. Ο Κορνλιους ψαχνε την Αχλλειο της πτρνα να βομβαρδσει που δεν βγαινε απ τη χελνη, σε διραση τον κνδυνο και τον πυρπολισμ. Ο Χακμ τα δκτυλα του αριστερο της ποδιο, γλειφε σα να τρωγε ρτο δχως παντεσπνι.
Ο Ιβν δινε φιλι στο δεξι της, αφο δεν ξερε τι ποιε το αριστερ της πως νας κρατομενος-αιχμλωτος στη Χγη, προς την αρραβωνιαστικι του πσω απ' τα κγκελα της φυλακς κνει.
Αναστεναγμο μετνοιας διαπερνοσαν τ' αφτι μας, πως στους θανατοποιντες οι χοι της ηλεκτρικς κιθρας. Αυτ τανε η λμνη των δικν μας στεναγμν και η κυρ-Βασιλικ πνιγτανε απ τα ποπουλα μας, γιατ απ του Αλ-Πασ προτιμοσε την συντροφι μας.
Τα προερχμενα απ την Σκανδιναβα αποδημητικ μας πουλι προσγειθηκαν σε
θερμτερη περιοχ, χι για να την παγσουμε με τα χινια που εχαμε στα πτεργια
μας αλλ για να συσφγγουμε με το νερ της, το σθνος την πτση ως την
Τανγκανκα να συνεχσουμε, στε σοι απ την ασιατικ γρπη δεν εχαμε
αρρωστσει να εκδημσουμε.
Κθε φορ που να πτην εισβαλλε στης λμνης της τα νερ, τον φναζε με
τ' νομ του. Νσσες, κκνοι, ορτκια...
Ζωολογας παρελσεις. Δχως να βρχονται τα λλα απλς πιναν τα ιαματικ
νερ της. Της ριχναν γλα, μλι ζαχαρωτ, δχως μως να επιδδονται σ'αυτ που
επιθυμοσαν αν και το εχανε μπροστ τους.
Του Τνταλου σωσες μιμητς; Στο κορμ της ρρεαν ημιτελος ζως εμετο.
Αυτ τα παιδι θα βρισκαν τον πατρα τους μνον με εξωσωματικ.
Οι γλσσες μας πινλα εχανε γνει για να δημιουργηθονε με τα διαλυμενα
φροτα να ανττυπο "Κοιμωμνης Αφροδτης". Στο πρτο εππεδο οι δδεκα
Γλλοι και εκενη. Στο δετερο η Τριδα η Ανερη των μεταναστν κι η αρμζουσα Ποιν.
Ο Κοσοβρος αν και δεκαξι ετν χειροπδαρα ζο δεμνο, στον κευθμ των
λοφσκων του δεχτανε το στνγκερ του Ολλανδο και το καλζνικωφ του Σρβου
εναλλακτικς.
Αυτ η αλληλοπθεια λαν συντμως λαβε λλη μορφ, αφο σε λγο τον ρλο
του αντρτη Κοσοβρου πρε ο Σρβος εθνικιστς.
Εγκλματα στους εμφλιους γνονται πντα και απ τις δο πλευρς και μπορε να
τα διπραττες εγ εσ αν εχαμε την εππνευση την ατυχ να γεννηθομε Σρβοι Αλβανο.
Το σμα του Σρβου να δικαστριο-κολαστριο για τα θματα πολμου ηδονς.
πρεπε κατ την γνμη τους στην Πρστινα στην Χγη να δικασθε.
να δικαστριο δχως συγκεκριμνες κατηγορες και αθους ενχους. Ο Ζυγς της Δικαιοσνης κλινε προς των Βαλκανων τον ντο. Τα ντα στρεφε προς τον βρειο ο δετερος μαινμενος με τον Ολλανδ διαδοχικς.
Το στομχι του Σρβου μια απθεση ανυδατωμνων πυρομαχικν. πρεπε να
πληρσει γιατ στον Κοσοβρο εχε ασελγσει δχως να ρωτηθε του Ολλανδο η
γνμη.
Πντοτε μου ρεσε ο Ντρικ Μπουτς και οι Παναγες του που σαν τουλπες
κρατοσανε τα φουσκωτ τους στθη, για το γλα των μωρν στην αινια κχλη.
Χορηγοσανε στον Σρβο μσω νεσης, βιταμνη D για την ενσχυση των οστν-φρουρν των εθνικιστν ηγετν. να μωρ τερστιο που πρεπε να συρρικνωθε, γιατ να λλο την αυτονομα του με τις πλουτοπαραγωγικς του δυνμεις διεκδικε.
Ο Κοσοβρος σαν ππος στον Σρβο εχε ανβει. Τσσερις ρδακες και δυο χρωμα
υαλουργματα εχανε σχηματισθε, στε η διεκδκηση των πολιτικν δικαιωμτων
των στασιαστν μ'να τξο να διασπασθε. Δεν τανε η πρτη φορ που κτι ττοιο εχε συμβε. Ο Ρισελι αινες εχε προηγηθε.
Ο Ολλανδς με το πνεμα του νεωτεριστ την αληθιν εξουσα διατηρε.
Το σουηδικ υαλοργημα πτε σπαγε με τον μαγικ αυλ και ταν κρινε πως
τανε σε συντριβ, συνχιζε την πορεα του στο ελληνικ, στε την ασθηση
κινδνου που διτρεχε με το πρτο να ξαναγευθε επειδ απ την πλξη της
ανθρπινης επαφς εχε κορεσθε και το διαφορετικ στο εδος τελικ πρεπε να
προτιμηθε, αφο στον τρπο κτι ττοιο δεν τανε σε θση πανοραμικ.
Της Αποκαθλωσης το τρπτυχο του Ρομπενς μου θμισε αυτ η σκην.
δια γεση σε λλο σμα εμπειρας. Εξλλου ο Γαδαρηνς Δαμων σε λα τα
γουρονια εισλθε, αφο χουνε την δια πρσοψη.
σο τα δδεκα μας στρα χορεανε στο στμα της κοπλας σου, στο πιο κφρενο
γλντι, το γυαλ και τα αματα του Κοσοβρου πεφταν στου Σρβου την αποθκη.
Περιττ να σου πω τι το γρμμα που μου δωσες με την Κινζα και την
Ρωσδα της το απστειλα σε ραβασκι.
Φανεται τι η ρσικη επανσταση την κανε ν'αναπνει καθαρ οξυγνο και
αποφσισε ως αντεκδκηση των συγγραφν σου τα φιλαρκια σου ως τρπαιο
να υποδεχθε.
'Αφησε την στο διστημα ως κομτης σο εναι καιρς! Εναι η κλλιστη των νουθεσιν που χω να σου αποδσω!
Δεν εναι τι απ ζλο περιργεια αυτ που καθημερινς τρωγες, θελα γεμα να
το κνω.
Πως η φιλα μας αξζει περισστερα απ λες αυτς τις λολτες σε συγκντρωση
εκλογικ θελα να σου καταδεξω!
χι σε αυτ τα παγνια μα στους φλους σου πρπει την ενργεια και τον χρνο σου να εσαι καταμετρητς! Καταρρακνει το κρος σου ως νδρας!
Οι κοπλες μας χουνε στο χρι κομποσκονι. Οι "λλες" εναι για την διαστροφ.
Αυτ φανεται πως εναι κποια "λλη".
Δεν εναι του επιπδου σου να σρνεις τα λκηθρα του Αη-Βασλη! Πρπει να την
χωρσεις!
Δεν βλπεις τι την μουσοδα της στην αναδουλει μας αναμειγνει;
Θλει να σε χωρσει απ εμς. Για πολ ακμη θ' ανεχθες την ιστορικ σου φιλολογα με την γλσσα της ως σκοπα, για να μας απομακρνει;
Δεν βλπεις τι εναι μα κοιν φυσιογνωμα που παριστνει την κυρα;
Εναι ο καρκινικς γκος της Πηνελπης.
Θυμσαι που καπνζαμε την ππα της ειρνης κι αντδρασε λγοντας σου:
 -"νειδος τα λγια σου... Χυδαιοφορα η μιλι σου..."
Ορθς της ανταπντησες:
 -"Ποτ σου δεν κπνισες μαζ μου την ππα του Νικα! Προς τ αυτ η ενχληση σου;"
Αποστμωσες την τσολα, αφο με τρπο δεν μπορες το στμα συμβατικ να της σφραγσεις!
Επειδ σε εκτιμομε πολ και απ αλληλεγγη αδελφικ, επαμε να πρξουμε αυτν που δεν μπορες εσ...
Τρει τα σωθικ σου αυτ το σκουλκι... Μου ανκεις και σου ανκουμε για καιρ πολ.
Χθες ξυλοκοπσαμε οι δδεκα μας ως θαντου ναν γρο-στεγο στις χθες του Σηκουνα. Βρμιζε με τον πνο του της πλης μας την φμη... Για τον τουρισμ
συν τοις λλοις τανε επιβλαβς... Με το κτερο μου τον πετξαμε στου ποταμο
τον βυθ, για να μην φανεται πουθεν αυτ το σκουπδι...
να ανσιο ργο τχνης απ ναν αμφιβλου ποιτητος σε χρεωκοπα αινων καλλιτχνη...
Μα λση εναι εφικτ. την χωρζεις στο ποτμι της Στυγς να επιπλει θα την βρεις. Ενδιμεση λση φανεται πως δεν εναι υπαρκτ.
Θυμσου το ολλαμπρο σου παρελθν... Εκτς και αν προτιμς να σου δσουμε την
σκυτλη και ως Οθλλος, στα χρια της βρεφοκρατοσας να παραδοθε.
Η απφαση ολδικ σου μα ταχως την απντηση σου απαιτομε
                               Εις το επανιδεν
                                                                         Louis Martineux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 200

Lucy Sanguin προς Claire Beaumont                          5-5-2000, Παρσι


Αγαπητ Κλρ,

Εμαι στο Φαργγι της Σαμαρις πια κρεμασμνη. Ο Νταμιν λες τις γητεει, μα σε μνα πντα επιστρφει.
Στα μσα της νυκτς μια επιστολ συντασσα προς τον φλο μου τον Σιμν, στο γραφεο του δωματου. το ργο μου αγρυπνας επιτελρχης.
Απ το παρθυρο κουσα ναν απκοσμο τριγμ. Τα κλαδι της ροδις νμιζα τι
τανε στην αρχ, που με το μπαλκνι μου στον κπο ταν απελτης.
Ο Μαστρος πνεε στην ολονυκτα μου το μανος και απ την ανμη του παραθυριο
μου του οξυγνου του γιντανε η κλοπ.
τανε ο Νταμιν σαν την τστα στο μπαλκνι μου αναστατωμνος.
Οι μορφς της σιδος και του Οσριδος στην ζνη του παντελονιο του, ολγλυφες και με ιερογλυφικ περιβλητς.
Εχε μια λξη για τον τφο του Τουταγχαμν και την ιστορα της χρας των Φαρα.
Δεν θα μου περνοσε μως ποτ απ το μυαλ, τι θα μπορσει λλες θετητες να
λατρεει εκτς απ το δικ του "εγ".
Το ακρυλλικ του πουκμισο με το σμα του σε περιστροφικ εφαρμογ, απκρυπτε
ακμη και τα σφλματα του τα πιο προφαν.
Η μτη του μ' να εντιο απ σεληντη και οπλι εχε τρυπηθε. Η δαιτα του λθου του κακο...
Σαν Ολυμπιονκης λτης μου επε τι τους φρκτες εχε προσπερσει και πως τα σκυλι εχανε κοιμηθε απ τα υπνωτικ, σαν τους αστερες της θαλσσης...
Τλος στο ξλινο δκτυο ακολουθντας τον κισσ, φθασε στο μπαλκνι μου το τζμι μου να θρασει.
Ως 'Αλκηστη λον αυτν τον καιρ του γραφα μια νουβλλα, για μια μετανστρια απ το εξωτερικ. Πιο συγκεκριμνα; Απ την Ρωσα. τσι κανα σχλια και μια σπουδ κοινωνιολογας.
ταν του την ανγνωσα ο Νταμιν με κοταζε ως Εσκιμος εν απορα.
 -"Ακμη ασχολεσαι με αυτ τα παραμθια για μικρ παιδι; Δε μπορε να Ροτο ν' αφορονε".
Το μγεθος ενς αστεριο μεγαλνει ολονα σαν πφτει στην γειτονι μας.
Εξακολουθε να φανεται μικρ ταν πφτει ως σκνη μακρι μας.
Τα μτια του εχανε τον λευκ αφρ της θαλσσης πια χσει. βλεπα μνο σε μνα να εξαπλνει την σφαλτο του που τανε σε σχση.
Νομζω τι χρησιμοποιοσα περιοδικς τις μορες των αεροπορικν
βομβαρδιστικν για να τον κνει να αισθανθε το εναι του μηδενς. Δεν ξρω το
γιατ. σως γιατ θελα να τρωθε η φτερογα του η κραται και πως η δισημη
ελληνδα αοιδς η στχτη της στον ωκεαν να διασκορπισθε.
μασταν η ρμπα ενς αγνστου πρωταθλητ που μποροσε πολ εκολα να κλνει,
εκ των αριστερν πως εγ εκ των δεξιν πως αυτς. Ποτ στο κντρο δεν
εχαμε συναντηθε.
Δεν μουνα η Σκλλα μα η Χρυβδη μου επε ψιθυριστ στο αυτ και με σπρωξε
βιαως στο κρεβτι, πως νας αστυνομικς τον διαρρκτη στο κελ. Τα χελη του σα
να τα συγκρατοσε απ μγιστη καταστροφ.
Την ζαρτιρα μου την κανε περικεφαλαα και τα χρια μου σφιχτδεσε για να μην
αντισταθ στης εξρυξης μου την χωματερ. να λκτισμα του δωσα στα αχαμν
ως γνσια Αρτεμισα και σαν λκος ορλιαζε επ ρα. Της απλαυσης οι αντιγεννητικο τρποι ισχανε για λους πλην αυτο του φαιδρο απολειφαδιου ανδρς. Ποτ δεν θα τον φηνα στα συνεταιρκια του να καυχηθε, για τη πρωτοπορα στην οποα θα θελε να συνταιριασθε. Στην κοινωνα εχα να κρος που δεν θα μποροσε με τποτε να διασαλευθε. πρεπε η τρωθεσα μου τιμ δια του γμου ν' αποκατασταθε. Οτιδποτε λλο θα τανε ττα οδυνηρ.
 -"να παιδ θλω να σου κνω" μου επε αναψοκοκκινισμνος. "Δυστυχς αυτ δεν
μπορε να συμβε. Η μητρπολη απ την αποστασα σου αιμορραγε
".

τανε ο Χο Τσι Μινγκ και εγ της Ινδοκνας η οιμωγ.
Εναι περεργο να μην τεκνοποιες ταν αιμορραγες. Τα παιδι που δεν γεννθηκαν
θα σου στελουνε το μνυμα τους. Πεθανουνε χι μνον στην φαντασα σου αλλ
και στον κλυκα σου.
να μικρ γκλημα διαπρττεις κθε μνα. "Να κνεις να παιδ πρπει". Του
σματος σου η εντολ...
Το προφρει το σμα σου, η κοινωνα, η ψυχ... Μα η Ιρεια του Βολταρου
σου διαμηνει του εαυτο σου Φνισσα να γνεις...
 -"Χωρζουμε οριστικς σμερα" μου επε οργισμνος και κανε πως φεγει, εν το
παντελνι του ρχισε με γοργς κινσεις να κλειδνει.
 -"Θα τα πω λα στον πατρα σου" του επα σε τνο εκβιαστικ
 -"Αν το κνεις αυτ θα πω και στον δικ σου εγ τι ο πρτος σου εξδελφος γινε
εμπρκτως ο Πορφυρωνς σου, στην ηλικα των εννα ετν. Δεν σουνα μτε εσ
θε για να τον αποφγεις, μτε ναν θε σαν και εμνα δεν εχες προλβει να γνωρσεις
". Αυτ ταν η απντηση του στης πτσης το γντι.

Ως Εστιδα στα πδια του γονυπετς τον παρακλεσα να μην το πρξει. Αν το
μθαινε ο λλος περπατο θα πγαινε στον 'Αδη και ο πατρας μου θα κατληγε στον 'Αρειο Πγο.
Θα χανα τα λογικ μου, τα λοσα μου και τα υπρχοντα μου. Δεν θα ντεχα αυτ τον κοινωνικ διασυρμ.
Ανακουφισμνος απ το ανεπολωτ μου τραμα διεμνυσε σε φος στρατηγο
ελληνιστικς εποχς:
 -"Θα χωρσουμε. Μνον οκτο εσαι ικαν να μου προξενες. Μη δακρζεις. Μ' εκνευρζει".
Στο κορμ μου σαν λμες εκτς κουτιο πεσαν του τλους τα λγια και χι να
διαπερνονε σε λλες γωνες του μανδραγρα τα κλπα.
Τηλεφνησα στον το και χι στον Εφιλτη που βωνα εκενη την στιγμ -ναν απ τους δο φλακες της Εξωτερικς Πλης- να μεταφρει τον Νταμιν τον παρακλεσα με το αυτοκνητο του πατρς μου, σαν πακτο σε γενθλια με κορδλα γαλαξα.
Δεν θλω να με σβονται οι εχθρο μου μνον να με φοβονται. Πρπει να μθω
ποιος υποκνησε τον Νταμιν να με χωρσει, στε να τον περιποιηθ καταλλλως
                         Εις το επανιδεν
                                                                           Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ201

Damien Adaleux προς Lucy Sanguin                      6-5-2000, Παρσι

Αγαπητ Λουσ,

πρεπε δρμους τεθλασμνους να διασχσουμε. Αν δεν συνβαινε αυτ θα κανα
λωρδες ζχαρης στον πνο την καρδι σου.
Να ελγξω τι νιθω δεν μπορ. Μην ρωτσεις το γιατ. Εναι βαθι κρυμμνο στον μυχ. Η επεξγηση που δνουμε στα γεγοντα, για να τα διακρνουμε απ τα φαινμενα δεν χει πια καμα πεμπτουσα. Οι αποκρσεις μας σε αυτς εναι απλοστερες απ τι τις θεωρομε.
Αυτς ο κκλος σβησε. ναν λλο λαχν τρα θα εγερουμε, για να εκκινσει λλος. Το στμιο στην καρδι του δεν μας χωρει λλο.
ταν δεν το παραδεχθομε εμαστε του εαυτο μας οι εκβολς.
Θλω να εμαι πως η Φση διχαλωτς. Τα "γιατ "δκλωνα δεν εναι. Δεν τα
προτιμ. Εναι οι δρμοι που ακολουθονε οι Ασκητς πριν εκπνεσει ο γων και
πολλο λιποψυχονε εξ αυτν. Λγοι μπρεσαν τις ακτνες του λιου να δονε και
πως η Σεμλη να μην τυφλωθονε. Δχως ν'απαριθμ τις λεπτομρειες σε αυτς εις
την Κορνουλη αρκομαι...
Μνοι μας ποτ δεν θα γεννηθομε. ναν θρακα θαλπωρς των εννα μηνν σε λη μας την ζω αναζητομε.
Υποκατστατο αυτς της ρας-στην Ιταλα ο νας, η αδελφ του Αλξανδρου ο Βελλερεφντης στην αγκαλι σου...
Στις πομφλυγες της ζως η θση σου σπασε σε μια βελνη και χθηκε μαζ της εις το κεν.
, τι εχαμε μας προσπρασε παρ την θληση μας...
Ποτ δεν προδδουμε ποιον μας προδδει...
Δεν χω να σου δσω πιο επισφαλ απ αυτν την συμβουλ.
                               Εις το επανιδεν
                                                                               Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 230

Lucy Sanguin προς Claire Beaumont                  10-10-2000, Παρσι


Αγαπητ Κλρ, Στην Σχολ των Πολιτικν Επιστημν κατφερα τον υποψφιο μου
θτη να βρω. Πρπει μως να φαν στις διαθσεις του γομολστιχα προσαρμοστικ,
που χει την φλγα να γνωρσει των Γραμμτων ναν Σπουδαστ. Εναι ο βτραχος
που το σωστ γοβκι απ εκενον θα προσφερθε και πργκηπας θα γνει στην μαξα
με τις κολοκθες αν το σωστ φιλ του δοθε.
Ως Φειδας θα πρπει να δσω την πρπουσα μορφ στην παριαν μαρμρινη γλακα με την πεντελικ. Η εργασα του γλπτη εναι διαδικασα ενεργητικ.
Ο γλπτης εναι ο προπομπς και το γλυπτ σε κθε λογς μεταμορφσεις και διορθσεις ο ευλωτος θες.
Ως μλισσα θα του στραγγξω λη του την γρη μχρι να μαραθε.
Μια ακατπαυστη εργασα πως η κμπρα απ τον φακρη της καθηλωτικ.
Εμαι επιδξια τοξοβλος ως πντα.
                            Εις το επανιδεν
                                                                                Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 240

Lucy Sanguin προς Guillaume Papon              25-10-2000, Παρσι

Αγαπητ Γκιγιμ,

Εμαι στου γκρεμο τα χελη... Ποις για να τα διξει θα μου τα τραγουδσει;
Ο πατρας μου τον Νταμιν παναολο αρνεται να δει. Τον λγο αγνο.
Δεν μου γνρισε ποτ τους Γιρονδνους του. Αντιθτως εγ λους τους Ξεβρκωτους μου εχα γνωρσει...νας δχως αιτα διαχωρισμς... Οι μτοχοι του θεωρονε τι η κεραα μου δεν συνδεται με την τηλεραση τους.
Πρπει να παρσιτο να μουνα στο μεσοδιστημα τους. σως δεν τους ρεσε που
τον Νταμιν λεγχα πως νας διδσκαλος βαθμολογν τον μαθητ του, χι με
σκληρς ποινς αποβολς αλλ με υπδειξη του τι θα πραττε ο διος. Αντ' αυτο ο
Νταμιν μ' εξβαλλε απ την περιστροφ της ζως του, γιατ προτιμε πντα τα
ανκδοτα του απεθαρχου συμμαθητ του. Δεν μου τανε δεξι. Πντοτε πστευα τι
τα αστεα γνονται απ τον Κλωνα σε βρος των Μηλιν. να ανκδοτο απ
επαγγελματες γελωτοποιος στην σφαλτο διαστρωματωμνο.
Σε φος ανυπκριτο μου επε:
 -"Χωρζουμε. Δεν ξρω ν' αναλαμβνω ευθνες".
τσι κατντησα μια κοπλα αναιμας στα αισθματα ανορεξικ. Του 'Ατλαντoς ο
βρχος που λοι με κπληξη τον κοταζαν μα απφευγαν να υπομενουνε τοτο το
χθος. σως γιατ ο ουρανς κρβει στο μανκι του εκπλξεις. σως γιατ το τλος
των δεινοσαρων επλθε απ αυτν. σως γιατ ο ουρανς δεν μας ακουμπει, μχρι
να νισουμε την ανγκη να προσπελασθε .
Ερειδμεθα στον ουραν δχως πντα αυτ να γνεται συνειδητ.
Εμαι στην κρη ενς τραπεζιο πορσελνη Βοημας σε δο τρματα ανδρν,
ποδσφαιρο να παζουνε, αδιαφορντας αν θα καταπσει. Αυτ το κακ σπυρ πρπει
πια να 'ναι σε θλση.
σως δεν τους αρσει ο Διογενισμς μου, που σπρματα στωικισμο εμφιλοχωρε, στε στο πακρο του ιουδασμο να μην ακουμπει. Αν οι νευρνες του ημισφαιρου μου του αριστερο νεκρσουνε, αυτ πολ εκολα μπορε να συμβε.
Απλς εγ τους προσφρω αυτ που τρμουνε περισστερο: μα γυνακα που
την αγλη τους δεν φοβται.
Οι φλοι του φαλκδευσαν τα καθκοντα του. Κατσχεση της κινητς ακνητης περιουσας καναν, για να εξοφλημνο δνειο απ την Τρπεζα τους που εχα λβει. Κθε μνα απαιτοσαν τκο προοδευτικ. Θα εξαγορασθε πολ ακριβ τοτο το γλιο το φαιδρ.
Οι κλεψδρες του κρου μου πιτου αντιστρφως και ενντιες μετρονε, πως σ' να
κτριο-μαμοθ μα καλς κρυμμνη ωρολογιακ βμβα, που κανες δεν ξρει πτε
θα εκραγε που εχε τοποθετηθε,
να ημμετρο δχως αξα αν δρομδες οι εργαζμενοι απ τον ουρανοξστη γνουνε, να λεπτ πριν απ την κρηξη και μ' να τηλεφνημα ειδοποιηθονε.
Ανυπγραφες κινσεις εργασας. Γκιγιμ μπορες να πατσεις την σκανδλη, αν
αγορσω να πλο απ το μσον να με βγλεις;
Αδιαφορ να ζω. Οτε καν να εμαι πρσωπο υπαρκτ. Δε νομζω τι αξζει τον κπο, αυτος του αλτες να αιχμαλωτσω. χι τι δεν το μπορ. Δεν θ' αλλξει ο ζφος του κσμου με μια μικρ ττα των κατεστημνων νοοτροπιν.
Εγ και ο Χασν νας φλος μου Μαροκινς την εκτλεση των γονιν μου, σχεδιζαμε κθε φορ που βρισκμασταν στην αγκλη.
 -"Εις θνατον το ζεγος Τσαουσσκου επικυραρχοι τραννοι της ζως μου".
Αναφωνοσα και με το χρι ως πλο την φωτογραφα τους πως του Σαταν τη Στλη λιθοβολοσα.
Στα συμπσια τους πρεπε σε λους τους στρατηγος να παζω πινο, για ν' ανογουνε τα πτερεντα αισθματα τους, πως μα παρεσακτη ιππμυγα προσελκυσμνη απ το φως(αν και βινει το σκοτδι σε ποιο δεσμα επιθυμε κι απροσκλεστη επικθεται). Οι οστροι αυτο ευτυχς χουνε περιοριστικ διρκεια ζως.
Ο Νταμιν μου ζητοσε επιμνως να του μαχαιρνω με τα νχια τον λαιμ.
Τα δντια μου σο τα νχια μου, δεν εναι τσο τροχισμνα. Εξλλου αυτ το σμα
αιτε στε το αμα του (προνμιο των γυναικν) να αποχωρε.
παιζα την Σατετρα ταν μουνα μικρ και ο εξδελφος μου τον Ακταωνα σαν
εχα προσβληθε. νας μθος που τις λεπτομρειες του που και που παραποιε.
Δεν μουνα η θυγατρα της Λητος. Απλς σ' να παιχνδι θεατρικ που απ λλους
εχε προετοιμασθε, το πρσωπο της εχα υποδεχθε.
Ο Νταμιν εναι ενμερος και με εκβιζει. Στην εφηβεα της μνμης ο πατρας μου
φιλοξνησε στο σπτι μας το μασμα μου και σε βοθεια σπευσα του Φρντ τον
απομιμητ.
Ποτ στην κατανομ της τρπουλας δεν πρπει ν' αποκαλπτεις τα χαρτι σου.
Η παραμον του δεν διρκησε πολ και εξανεμσθηκε το Δος της Αποκλυψης, της.
Πιθανς.
Γκιγιμ εσαι εκπληκτικς παραμυθς. να φιλ στο μγουλο απ μνα θα σου δοθε, για τον χρυσ ελφαντα που μου χει ως δρο σταλθε.
να ββαιο φυλακτ και γορι...
                          Εις το επανιδεν
                                                                              Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 270

Damien Adaleux προς Louis Martineux                     12-1-2001, Παρσι


Αγαπητ Λου,

Την μισ! Επισκεπτμενη ναν ιατρ πιθανς Ιπποκρτη και χι Ασκληπι, απ τις
σκλες πεσε που με την φαντασα της σαν τον Νλς Χλγκερσεν εχε πλσει,
δεμενη τα τρατα που κατοικοεδρεουν στον ουραν... Επ να μνα και πιο κει
θεωροσα τι και το δικ μου πρσωπο επνω σως εχε αγγξει.
Το αναλγιο των ευθυνν μου ως νδρας πρπει ν’ αναλβω.
Εχα χωρσει τη ζσα Λουσ. χι τη νεκρ που του Ψυχοπομπο οι λειτουργες με
μικρς διακυμνσεις τανε μα οριζντια γραμμ.
πρεπε με τριαντφυλλο την λρα μου στον 'Αδη να κατλθω και μ' να φιλ στο
μτωπο στη γη να την ξαναφρω.
χι μνον η αναπνο της μου εναι απεχθς αλλ και η ακοσια της εκπνο.
Τα μτια της νοιξε σαν με αισθνθηκε τα απ την αιθαλομχλη παρασυρμνα,
βλποντας χι μνον την πχνη γρω μα κι εμνα.
νας ηλεκτρονικς υπολογιστς κατντησα διευθυνμενος απ το χρι της ποντκι.
Μερνυχτα αργτερα βρεθκαμε οι δο στο δωμτιο της. Δεν υπρχανε τετργωνα
ρμβοι... Μνον καμπλες και τελεες υπερμεγθεις
Το χρι μου γενεσιουργοσε κθε της γωνα, που με την κρηξη σπρων καλαμποκιο, σπαρταροσε απ το λδι της στην κατσαρλα ζωνταν το λδι της.
Η Αφρικ και η Ασα με την δινοιξη της διρυγας του Σουζ τον 19 αινα παυσαν
να εναι ενωμνες σε σρκα μα.
Την δια ακριβς ανανεωτικ ασθηση, εχα στις απαρχς του εικοστο πρτου
αινα, σαν διαχρισα των δυο της ηπερων τα μυστικ χιλιετιν που υπρχανε στο
υπδαφος του πολιτισμο του Ζωροστρη και των Φαρα.
Πανεππτης ενς τεχνολογικο θαματος της φσης των Γλλων και των 'Αγγλων
αποικιοκρτης-συνεχιστς, που με αθμιτα μσα απομυζοσα μα χρα που εχε
καταληφθε ανελεητ.
Τα νχια της διγραφαν στην πλτη μου την ρημο αλφβητο της.
Δεν ανταποκριντανε στις προσδοκες μου αυτ η ταυτχρονη επδειξη δναμης και
νδειξη υπακος.
να τρυπνι απ διαμντι προσγειθηκε ξαφνικ στην ευρωπακ μου λεκνη.
Συνχισα την ερωτολογικ εκσκαφ.
Αναρωτιμουνα αν ψαχνα δολους σε κποιο ορυχεο της Νοτου Αφρικς για την
διεκπεραωση στο Σουζ των εργασιν μου, στο οποο εχα τοπογραφικ-ανασκαφικ.
Δεν εναι νθρακας τι εναι πελιδν...Στο αγεωμτρητο απροφλακτο τρυπνι μου
νιωθα τα ρουμπνια της να κατρακυλονε στον παιδικ τροχ μου της σελνης. Μα
υγρασα αναγκαα για των μηχανεργατν μου τα εργαλεα, αφο ο λβας και ο
πυρετς μεινει την απδοση και την ταχτητα στην εργασα.
Για να προσχδιο τσο ριψοκνδυνο, τανε ουτοπικς ο κλπος της Βεγγλης.
Επιζητοσα τα συμφροντα μου σ'αυτ την περιοχ να προωθ αλλ και για να
βασιλεω με το να τα διαιρ. Μνον τσι τους αντιπλους μου κατανικ, αφο
διπλωματικ πρεσβεα υπερυψωμνο θρνο δεν διαθτω, στε στους βρβαρους
φιλοξενομενους να επιβληθ. Πντα εναι η ιαχ να μσο εκφοβισμο
Ο Νελος τα χωρφια δρσιζε της Αφρικς και ο Ευφρτης της Μσης Ανατολς. Τα
ποτμια μου τανε να εδος λιτανεας για να φρω την βροχ.
Η Σαχρα τανε ο συνδετρας-περιοχ που πρεπε να την διασχσω, στε τους
κινδνους που με απειλοσανε να διυλζω και το εγχερημα να αντιστηρξω.
Απδειξαν το εφορον των συλλογισμν μου οι σπασμο.
ταν μως ως βαμπρ πγα στο δικ της αυτ, εκενη αντιλλησε απτμενη τους μους μου με αισθησιακ φων:
 -"Γκιγιμ εσαι τσο δεξιοτχνης εραστς".
Μπορε να εχα βαπτισθε απ τους γονες με ονματα τσα σα τα νθη της γης. Το νομα Νταμιν τυχαως μου εχε παραδοθε. Η ονοματοθεσα εναι για τις υπρξεις μα κατσταση ανγκης, πως για τον ανθρπινο οργανισμ το δρμα τα σπλχνα που διαθτει.
Ο εγκφαλος του ανθρπου χει την μφυτη τση τα ντα σε κατηγορες να
ταξινομε. "Αυτς εναι αλτης". "Αυτς εναι αντεραστς". "Αυτς εναι δεξιοτχνης
εραστς
".

Μνον που στην εγκεκριμνη περπτωση προς μεγλη μου απορα, δεν συνπιπτε με την εν λγω κατηγορα το νομα μου.
νιωθα πως νας ηθοποις, ταν δεν ακοει το νομα του (αν και υποψφιος για το
βραβεο σκαρ) αποπειρμενος να συνειδητοποισει τι επακριβς του εχε συμβε.
νιωσα πως νας στα φιρδ κωπηλτης Νορβηγς. Παντο περσματα δχως να εναι ορατς στον ορζοντα μου νας αναδεικνυμενος προορισμς.
Οι ευρηματικς εργασες μου στην Πυραμδα της Γκζας αναχαιτσθηκαν αυτοστιγμε με το νομα, Γκιγιμ.
Εν τλει η Φση εναι του ανθρπου ο θες εκτς αν την αφανσει λη και τη διευθνει προς τον δικ του πολιτισμ. Σταδιακς μα προοδευτικς οι υπλληλοι και το καραβνι μου, ανεχρησαν στο Κιρο για τον δικ μας Πρσβυ.
Ντθηκα γοργ πως ο εραστς που φοβται για την απωλεσθεσα τιμ της, του
μεγλου αδελφο την επαναγωγ.
Μχρι με το αυτοκνητο μου απ το σπτι της ν' απομακρυνθ, Γολγοθς μου διεφνη.
Τις ρζες του νου μου τριγριζε μια σκψη: "Ποιος εναι επιτλους αυτς ο Γκιγιμ;"
Επσης πς να χειρισθ αυτ την υπθεση προς φελος μου με τον καλλτερο
δυνατ τρπο;
μως στις φλβες μου βραζε το αμα, πως να κοτπουλο σε ταχτητας χτρα.
Κθε επιτρεπτ ριο στην οδγηση μου εχα ξεπερσει.
Μλις φθασα σπτι τηλεφνησα στον Λου, στε με μερικος κοκλους να
προμηθευθε και της οργς μου η αστραπ σε ποιον βρω κατ πρσωπο να
εκτιναχθε.
Δεν ργησαν να εμφανισθονε αυτο που για τις υπηρεσες τους θα ταν
καλοπληρωμνοι.
τανε απ την Ρωσα ο Σεργκ, ο Μρτιν απ την Γερμανα και ο Γινους απ την
Πολωνα.
σην ρα τις κλωστς τους ξετλιγαν πως οι Τρεις Κυρες σαν χορεουνε,
εν πινα ως γνσιος Βκχος να ολκληρο ουσκι μπουκλι, αναρωτιμουνα ποιος
το λουρ μου θα τραβξει, ποιος θα το ξεδιπλσει και ποιος στο τλος θα το αποκψει.
δωσα στον Γερμαν και τον Ρσο απ μια δεια φιλη.
Τους διταξα, αφο πιονε σε αυτς τις δο δρες να κτσουνε κι χιδνες της
γης τεμαχισμνες να εγκυμονονε. Υπκουσαν ευτυχισμνα.
Την περληψη τους στην πλτη απ τον Ππα ευλογητ, με τους κκκινους κρατρες του Πολωνο διταξα ν'αδεισουν. σως να καλψω τα χσματα της γης θελα με τα αντδοτα τους. Την λβα δεν θλησα ποτ να την βλπω ως θαμα σε λλους. Μνον να τη νιθω στα ποπουλα μου.
θελα να κνω ευδκιμη την γη, αφο κποιες φορς η αγρανπαυση δεν επαρκε. Χρειζομαι πρθυμα και ευσυνεδητα εργαλεα για την βελτωση της ποιτητος παραγωγς.
Διταξα και τους δο με τα στματα τους να γλεψουνε την πλτη του, στε ο
διακεκαυμνος πναξ να τιτλοφορηθε: "Η αποικιοκρατα του εικοστο αινα στην
Ευρωπαα Γη."
Με τις χειροπδες προσκεμενες στο κομοδνο μου, δεσαν τις χερες του Πολωνο
στα ακριτικ του κιονμορφο του κρεβατιο.
Το πρτο εππεδο απουσαζε παντελς. Το διαχρονικ στο δετερο εχε μεταμορφωθε σε επικαιρικ.
Ο Ρσος και ο Γερμανς τον μαστγωναν δχως θλψη κι εγ ο τρτος Ρωμαος στρατιτης των μαστιγων ο καταδτης.
Στον θρνο ο ουδτερος δικαστς-Χριστς.
" Η Μαστγωση του Χριστο" του Πιρο Ντε Λα Φραντσσκα μ' εχε εντυπωσισει
κποτε ιδιατερα.
Αυτ μως την φορ ο ζωγρφος Ιησος προτμησε στην θση του εαυτο του, να
βλει τον ιδετυπ του Πολωνο. Για κθε ρολογιο κτπο τους δινα ως μσθιο να
ευρ.
Θα διαμελσουνε την Πολωνα, στε να την μοιρσουνε στα δυο. Ο Γερμανς
κτυποσε στο δυτικ τμμα και ο Ρσος το ανατολικ.
Μπως μως στο ανπαρκτο πρτο εππεδο ο Μοντεφλτρε μουνα εγ και οι
δολοφνοι μου η Λουσ με τον Γκιγιμ;
Ο Πολωνς τους πτυε, στα μοτρα ταν τανε ανεκτ αυτ. Ο προτεσταντισμς
των Γερμανν και ο ορθδοξος χριστιανισμς των Ρσων καιγαν με αναπτρες τις
πληγς του και τσι παθε καθολικς εγκασεις
Τα αματα τρεχαν στο κορμ του πως την Γερμανα και την Ρωσα οι διασχζοντες
ποταμο.
Ο ουρανσκος του πυρπολθηκε απ τα δυο τους πορα που εχανε αντστροφη απ
την αναμενμενη πορεα.
Μια φιλη απ το δικ μου χρι, πρεπε να συγκεντρωθε στην περισυλλογ των
νεκρν απ την ναυμαχα των Αργινουσν.
Το στμιο κλεισα μ' να μνυμα σε γνωστο παραλπτη που περιεχε το χαρτ, στε
κποιες ημρες αργτερα η Μγχη να χορηγηθε.
Δεν μου αρκοσε που με την φρκη του πολμου λθε σε στεν επαφ το μπουκλι.
θελα να γνω πρωταγωνιστς και εγ στης Πδνας την μχη.
Το πορο μου ναψε στε εγκαματα τρτου βαθμο να πθει. τανε ζτημα καιρο
φυσικν προδιαγραφν να κατασβεσθονε, αυτς οι τρεις εστες πυρκαγιν.
Στις μεγλου βεληνεκος φωτις οι χωρικο προσεχονται, για τον μβρο που δεν
λει να 'ρθει. Το διο και ο μικρς μας Πολωνς.
Τη γη του με το νερ των Θεοφανεων ραντσαμε και αγισαμε, στε τα ακθαρτα
πλσματα που πλλονταν στους αγρος να απελευθερωθονε.
Ιδιτυπο αρχετυπικ θρησκεας θα λεγε κανες, μα σο η ραση μου τσο ζωνταν!
Τρεις επσκοποι ακλαστοι εξορσαμε τα τελνια του, στε να τα θαυμσουμε σε
λο τους το μεγαλεο.
Ως νας λλος Ναπολων απ τον υποκρινμενο την Μαρα Βαλφσκα μου εχα
καταγοητευθε.
μουνα τσο διεκδικητικς, σο και οι λλες τοπικς υπερδυνμεις, αγωνιζμενοι
στην Βαρσοβα ποιος θα φτσει πρτος ταυτοχρνως.
Μλις φυγαν οι μαρες μου σκψεις για τον Γκιγιμ και δειασαν τον χρο, πρεπε
να σχδιο να κατασκηνσω.
Ο Πολωνς θα γιντανε η κρινη κοκλα του Γκιγιμ. Μα αναστροφ ρλων...
Πντα τα φυσικ υλικ απ τα τεχνητ για την τχνη μου προτιμνται.
                          Εις το επανιδεν
                                                                                   Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 300

Lucy Sanguin προς Claire Beaumont                    10-8-2001, Παρσι


Αγαπητ Κλρ,

Το Πρθιον βλος μου κατφερε επιτλους το μλο πνω απ το κεφλι του Νταμιν
να διασπσει.
Μσα του σιγοβρζει. Δεν μου εξαρκε. Στα φθονερ μτια του, του Γκιγιμ η
πνευματοποηση το τλος της παντοδυναμας του θα κατασιγσει.
Η πρκληση συναισθημτων εναι ο οργανομετρητς αποτελεσμτων ο πιο επιτυχς.
Τις χρυσς λρνακες της Βεργνας χω μπροστ μου. Να μην εκμεταλλευθ με την
υπερκθεσ τους στο κοιν του μουσεου την ανακλυψη τους; Πολ χρμα θα βρξει...
Τα βραχιλια θα παρουσιασθονε ως χρυσ παγδα... Ο Γκιγιμ τανε το εξ ουρανο μννα...Ο Νταμιν-Δανιλ για τα λιοντρια.
Οι νδρες εναι ντα που αν την πτρνα τους κατχεις, θα μπορσεις στα δκτυλα σου, πως μια ρπα να τους παξεις...Ο Αχιλλες τανε νδρας...Και η Θτιδα η μητρα που γννησε τον νδρα...
Οι γυνακες των ανδρν τα μυστικ γνωρζουνε καλλτερα απ τον εαυτ τους.
Πρης Μενλαος; Δεν χω αποφασσει ακμη... Η απφαση θα ληφθε λγα
δευτερλεπτα πριν απ την βεβαωση του νικητ.
Για να πω την αλθεια τον Νταμιν θα θελα για εραστ και τον Γκιγιμ για
σζυγο-διανοητ... Των γυναικν η υπεροχ; ταν εμεθα γκυοι μνον εμες
γνωρζουμε ποιου εναι το παιδ...
Ο Γκιγιμ το κοριδο το ιδανικ, στε να αναγεννσω του Νταμιν τον σβηστ πυρσ.
Ο Γκιγιμ θα μου παρχει ασφλεια οικονομικ και ο Νταμιν συναισθηματικ...
Δεν πρκειται ουδνα αεροπλνο των συμφερντων μου να παραπλανηθε στο
τργωνο των Βερμοδων απ το πιλοτριο να χαθε.
Νιθω στην ψυχ μου ναν βρβορο που χει πια σαν το ζυμρι φουσκωθε.
                             Εις το επανιδεν
                                                                              Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 310
Lucy Sanguin προς Damie Adaleux                    20-8-2001, Παρσι

Αγαπητ Νταμιν,

Το πτυχο σου στην γυναικολογα και την μαιευτικ το λαβες εν μια νυκτ. Εσαι
θλιων επιδσεων λτης. Αντιθτως εκενος εναι της βασλισσας του ο Φερσν που
συναρπζει.
Εναι πτυχιοχος δεκατριν γλωσσν κι απφοιτος Πολιτικν Επιστημν.
Εσ την ζω σου πς τη διγεις;
Κνει την διδακτορικ του διατριβ για τις εμφλιες βαλκανικς διαμχες.
Ο πατρας του εναι Ουαλς. Για το 1776 η μητρπολη την εκδκηση της λαμβνει.
Ελπζω ο Εικοστς Αινας την μνμη σας να προγρψει.
Μου γραψε τι εσαι αξιολπητος διζυγωτικν νεογεννηθντων γονιν υις και πως
το μαλλ σου χει γνει χλη, απ κθε λογς αφινι. Μου ζτησε να επανενωθομε
γιατ με εχες ανγκη. Του επδειξα πολλ απ τα προσχδια σου και υποστριξε τι
εσαι ο καινς πολλ υποσχμενος Ενσρ. Σου αφιρωσε κι να ποημα που στο γρμμα μου σου το επισυνπτω.
Εγ εμαι της καρδις του η χρυσ τομ και εισρχεται ως στια στην μτρα της
σπηλις μου.
Στα μτια του εναι στρωμνος νας δρμος ανωφερς με ασπαλθους ως
δορυφρους. Στα δικ σου βλπω τα κατωφερ με του Αγου Ζνωνος τις γιρλντες.
Εκενος εναι ο φιλσοφος που δεχνει με το χρι του τον ουραν της
Αθηνακς Σχολς και εσ τα μαρμαροθετματα της.
Εκενος εναι ο 'Αγιος Γεργιος κι εσ ο δρκοντας ο πτερωτς ο εξιδανικευτικς. Εγ η Ανδρομδα με τις αλυσδες σου στους βρχους περιδεμνη.
Καταγμενος απ του Βοτη τον αστερισμ, εσ του Οφιοχου και εγ του μεγλου
Κυνς... Αστρων στερωμα αληθιν.
Δεν ξρω αν τον Ιολιο Κασαρα τον Μρκο Αντνιο πρπει να εκλξω. Νιθω τι
ο νους του εναι νας λαβρινθος και του νματος την κρη πρπει να ανερω! Μα
πως θα μπορσω να εξλθω αν εισλθω;
Τα μτια του δικφαλου αετο χει της θαλσσης και εγ η αυτοκρτειρα Ζω αν
δεν κμψει το κεφλι. Η καρδι του μια ουρ σκμνου μου προσφρει. Τα στθη του
ο κπος της Εδμ που ποτ σου δεν θα χεις. Στου Ερμ του ενς καγκουρ το
ασθημα για τα παιδι του διαθτει. Το σμα του νας τροπικς τεστοστερνης. ταν
του δνεις να πιτο εδεσμτων, στα χρια του μεταφρει λη την οικουμνη. Εναι
νας επενδυτς ηθοποις των λλων, που την γαλλικ επανσταση κατανοε και
στον ευρωπακ χρο· τις επιδρσεις.
Αυτς θα εναι ο θριαμβευτς.
                           Εις το επανιδεν
                                                                                Lucy Saguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 338

Damien Adaleux προς Juan Lamouz                   5-10-2001, Παρσι

Αγαπητ Χουν,

Θα τανε ανειλικρινς εκ μρους μου να ισχυρισθ τι αυτ την περοδο δεν εμαι
μανιακς.
Απ την απκρουση εναι προτιμητος ο αιφνιδιασμς. Αποφσισα να προσεγγσω
τον σζυγο τον ιδανικ, στε στο 'Ακτιο τα πλοα του να βυθσω, μαζ με αυτ, του Ντου της Ανσσης που θα πλευροκοπσω.
Εκενη ο Ντος και εγ ο Βορρς. Μου λειπε η Δση και η Ανατολ, στε νας
λατινικς ελληνικς σταυρς να σχηματοποιηθε.
Στην Μασσαλα του νου του προσρμισα μ' να γρμμα. Χρα συζυγας;
Μα η οικα μου φυσικ...Της Παρισινς Ρμης μου τ' ανκτορα...
Εξλλου η δρα των Ππων μετανστευσε απ το Βατικαν για χρνια αρκετ στης
Γαλλας την Αβινιν.
χω το Αλθητο και δεν προτθεμαι σε λλους να το διασκορπ.
πρεπε ως Ππας της να βρω να τρπο να εξοντσω τον κνομο εχθρ μου, αφο
στην Αγα μου Καθδρα κποια ημρα ξαν θα πρπει να ιερουργ.
Πνευματοποιημνος... Δεν αντιλγω... Ταπεινς μως καταγωγς κι αμφιβλου ηθικς... κπτωτης οικογνειας γνος...Μλιστα λα του τα χρματα εχαν απωλεσθε, στου Λοντα της Νας Πλης τον βωμ.
Τα δκτυλα μου γιναν χoρδς σε μα απολλνεια λρα, ταν αποτπωνα στην
παρτιτορα τις ντες που εχε ανγκη.
Το συμβλαιο που υπγραφε με το αμα της ψυχς του, εχε ναν υποχρωσης ρο
στο αριθμημνο φεσης χαρτ. Σε επιστολ θα κανε τι τον πρσταζα εγ.
Δεν του εδθησαν τρικοντα αργρια... 300.000 ευρ τανε μα αποδοτικ αρχ... Ανκαθεν πστευα τι οι νθρωποι χουνε μια καλ τιμ...
Ο γκος, το βρος, η ποιτητα καθαρζουνε τον δεκτη της τιμς των παραγγων. Η
μεταστοιχεωση επιφρει των δεδομνων την ραγδαα αλλαγ.
Εγ νας Πρεσβευτς της Αναου Ρος...Ο Μγας Διδσκαλος της Συκοφαντας και
της Πλνης...
Εναι νθα πλαστ ομολογ ακμη και τα χειργραφα μου. Ο διαβτης που τα διπει εναι η αμφιβολα. Ττε μνον μεταβλλονται σε αυθεντα.
τι φανεται δεν υπρχει, αλλ εναι. τι εναι, φανεται αλλ εναι αμφβολο αν υπρχει. τι υπρχει δεν φανεται, αλλ μπορε να εναι.
τι του υπαγορευθε θα γρψει και θα το πρξει.
Η Κλεοπτρα μου δχως να το θλει απ τον τηλεβα μου θα δαγκωθε.
Το χρι μου εναι να φδι απειροστικο λογισμο.
                            Εις το επανιδεν
                                                                             Damien Adaleux

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 350

Lucy Sanguin προς Damien Adaleux                    20-10-2001, Παρσι


Αγαπητ Νταμιν,

Ο Γκιγιμ σου ρπτει τα γντι. Μου γραψε τι να σχηματσεις να τετργωνο
με μνα, τον Λου και τον Ζαν Πιρ αδυνατες στο σκκι.
ταν ο σταυρς απ πθηκος μεταπηδσει στο εππεδο το ανθρπινο, θα γνει στα
πντε εφαπτμενα σημεα του κκλου το πμπτο κατ συρρον ζητομενο, ο Γκιγιμ.
Δχως την στεφνη σου ν' αγγζει ισχυρζεται τι ο Αολος τα δυο πλατανφυλλα που
στκεσαι, τα πρε στο κλαδ του. Το να λει πως στο Γιβραλτρ και το λλο στην
χρα του Αιτη λμνει.
Εδε επσης τι απλεσα τον απτοκο σου. Ο αληθινς σου πατρας, μου γραψε δεν χει το επνυμο σου. Εκτς των λλων μου απδωσε ως θσφατο, τι στο στμα σου ναρκωτικ μασς. Μου ανφερε τι εσαι νας Βαν Γκνγκ λο συστολς λες και σε γνωρζει απ παλι,
Πρπει να εναι νας αυτχθων Κλχας. Πς μπορε λα αυτ να τα γνωρζει, δχως το στρο του να χει πσει στη γη σου; Περιμνω την απκριση σου.
                            Εις το επανιδεν
                                                                              Lucy Sanguin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 360

Lucy Sanguin προς Sophie Caron                       26-10-2001, Παρσι


Αγαπητ Σοφ,

γινα το γαλμα της Μλου. Ο Γκιγιμ μου ζτησε τα χρια μας να χωρσουνε. Ο λγος εναι φντασμα.
Στο δωμτιο μου εμαι η Τερζα απ την 'Αβιλλα. Δεν πνω. Δεν τρω. Δεν
ομιλ. Μνον την σινδνη μου υγροποι. Δχως επεξγηση. Για να τποτε θρην.
Εναι δυνατν νας Τριστνος την Ιζλδη του να παραμελε κι αν ναι στο θνατο να την καταβαραθρνει;
Δο επλληλες στρσεις νικοτνης κτω απ τα μτια μου και δπλα τα πδια μιας
νσσας.
Πς αυτ η νιτη συμβαδζει με την υποσπνδια φθορ της; Κανες δεν μου
τηλεφωνε πια. Ποις εναι ο υπεθυνος που δυστυχ και τους φλους μου απωθ;
Ποις;
Τον Νταμιν τρα νοσταλγ. Γι' αυτ που εμαι πραγματικ μνον αυτς ξρει να με ανταγαπ.
Απ την δια πστα εμαστε πλασμνοι. Κερασκια σε μια τορτα και λοι οι
συνδαιτημνες δηλητηριασμνοι. Δεν μας ενδιαφρει να καταστρφουμε τις ζως των
λλων. Για να πληγνουμε ο νας τον λλον εναι μεταχειρισμνοι.
Στην ουσα μως αυτ δεν μπορε να συμβε. Δεν μπορες να σκοτσεις την ζω.
Οτε στον θνατο να δσεις αναπνο.
Στο απυρβλητο οι δυο μας. Πς μπορε το συκτι σου απ το στομχι σου να
τρωθε; λους τους καταδσαμε εκτς απ τον εαυτ μας,
Οι κρεμαστο κποι της Βαβυλνας! Ξρεις ποι ταν η πρτερη ενσρκωση μας; Φαρισαοι, Ιουδαοι δικαστς στου θεο την σταρωση ευθνη ολδικ μας.
Στα 1330 ως ψλλοι στα ποντκια αναγεννηθκαμε και με την βουβωνικ και
πνευμονικ πανλη αφανσαμε τον μισ πληθυσμ της Ευρπης. Γκιλοτνες σε μιαν
λλη ζω για των ευγενν κεφαλιν την διακοπ, αλλ κι απλο λαο στην Γαλλα
την επαναστατικ. Η ιδα του Τφου εμαστε και της Ανομας, Τα θαματα εμαστε του Ιησο Χριστο! Τποτε δεν θα τανε κατορθωτ χωρς αυτν!
Τη γη εφορη μας δωσε και τα προνμια μας! Θα 'ρθει καλλτερη απ τη κακ γενι μας!
Πλσματα δεν εμαστε λοι του θεο. Σας πειρζουνε τα μανιτρια μας;
ταν κνεις κακ στους λλους Σοφ τον εαυτ σου ευεργετες και προικοδοτες.
                                  Εις το επανιδειν
                                                                             Lucy Sanguin
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 400

Damien Adaleux προς Louis Martineux                      12-1-2002, Παρσι


Αγαπητ Λου,

Η δση του λιου σμανε της αυτοκρατορας μου την ανατολ.
Ενφθασε η Λουσ πως η σελνη σε σκοτοδνη. Την ανμενα πως ο λων την
ανασθητη δορκδα.
Στο μτωπο την φλησα πως στους νεκρος κνουνε οι ζωντανο.
Στο μισοσκτεινο σαλνι διαπρασε των πυγολαμπδων της το κορμ, η
ηλεκτροπληξα των φιλιν μου.
να καινοζωκ φως ξεπηδοσε στη μισνοικτη πρτα απ το δωμτιο μου.
να κλουβ με δλωμα του μυστηρου τον αποκωδικοποιητ.
Στης σλας το τραπζι, στρωσε το κκκινο αδιβροχο της παντοιμη για την απροσδιριστη ιεροτελεστα.
Τα χρια μου εχανε της νυκτς την υγρασα, στου παντελονιο μου τις τσπες ξενοδχοι...
ναν προνομιακ ανμεσα στους μυριδες που κυκλοφορονε θνατο για κενην εχα εκλξει.
Η αφ της στην διαχωριστικ γραμμ μεταξ ψεδους και αλθειας, στο να της δσω μια θηση μικρ τανε ερεθιστικ, πως ταν του σπιτιο μας την πρτα κλενουμε μ' να δλωμα στο καναρνι που λθε για τα φαγσιμα.
Με του Αγου Πτρου τα κλειδι, φραξα την πρτα και ξεκλεδωσα τις πιο σκοτεινς ορξεις μου.
Η αλωπεκ που μου δειχνε λα αυτ τα χρνια στην αγκαλι μας, θα καταδικαζτανε σε θανατικ ποιν.
Κθε μικρ μεγλη Κυριακ θα ζωγραφιζτανε απ μνα στο δικ της το κορμ.
Θα πληρωντανε με αυξημνο επιτκιο για τον συγχρωτισμ της με τον Γκιγιμ.
Απ την κροση μου, παραπατντας το πδι χτπησε ελαφρς.
Αποπειρθηκε ανελκυστρας να γνει της αξιοπρπειας της.
Τον λγο ζτησε της ενργειας μου. Στον κεν ζωγραφικ χρο δεν εχε αντιληφθε τι ο Λου και ο Ζαν Πιρ σε δο καρκλες εχανε σχεδιασθε, ο νας στην Ασα κι ο λλος στην Αμερικ, μνον με τον αμερικνικο ασιανισμ φορητο.
ταν το συνειδητοποησε σαστισμνη γινε λιος με σννεφα μπρος μου σαστισμνη. πεσε, φλησε κι κλαψε στα γνατα μου. Τα δκρυα της Μετανοοσας Αμαρτωλς...
νιωσα νας Θενθρωπος μικρς. Κθε μως Ιεχωβς πρπει για τον σταυρ του να
εναι καταδεκτικς. Καμα πρθεση απ το γρασδι δεν εχα να παραιτηθ. πρεπε
χι μνον στο θαμα να εμαι μτοχος, αλλ μετουσιωμνος σε αυτ. Το δικαωμα
ουδες εχε την Ανσταση να μου νοικισει.
Τα δκρυα της λλωστε τους οκτποδς μου, δεν καθρισαν παρ μνον του
κονιορτο τα υποδματα μου. Η θυσα του Αβραμ δεν εχε καμα αξα.
Μου ζητοσε συνεχς "συγγνμη" για τις σκις που απ τον εαυτ μου εχε βγλει, πως το να μεταφρει τα λεγμενα ενς λλου ατμου νηκε στα προκλητικ της λθη...
Λειτοργησα με το νστικτο του Βκινγκ εκτελεστ. Την βοτηξα ως Νεντερταλ απ το μαλλ και την πταξα στην κλνη με οργ. Πς θα πστευε στα θαματα του θεο αν δεν μετεχε και αυτ;
Μας δδαξαν τι η πστη στον θε μας εναι πανανθρπινη αξα. Πς θα μεταλαμπαδεσεις την θρησκεα του, αν το μαρτριο του δεν συμπαθες; Μα μως
ναν δχως επνυμο θε χεις το δικαωμα το νομα του να κλψεις και να σε
καταλβει στα ιερουργικ περιστατικ της ζως. Μπορε να γνει θες ο καθες εξ ημν. Αρκε να χει κανες το θρρος ν'αποδεχθε το γεγονς, τι κατχουνε αυτ το δκαιο λοι οι λλοι σπου κποια ημρα να τους υπεξαιρεθε. Δεν αντιλγω.
Πικρ παραδοχ... Αναγκαα για τη μητρα γη...
Την απελησα τι αν στα θελματα μου ως πρσκοπος δεν υποκψει, τον καλ της στον Κτω Κσμο θα εχα στελει, αφο την διττ ηθικ της θα του εχα αποκαλψει και τους νριθμος της εραστς με ονματα και διευθνσεις.
Τηρ τις υποσχσεις μου στο πακρο τους. Ο Τρμος γινε στο κεφλι της δορυφρος, σο ο Χρων απειλοσε με το δρεπνι τον αγαπητικ της.
Τκτονας του σμπαντος μουνα και συγχρνως θες-αμνς.
Θα θυσαζα για λλη μια φορ την ψυχ μου για να σσω τον κσμο.
Ο Salvator Mundi νω απ τα κεφλια μας... Κι εμες οι τσσερις καθευδμενοι φρουρο στρατιτες.
Θ' αντιμετωπζαμε το φως της αυγς ως μαργαριτρι και με περεργους δσκους τον
ουραν ως σημδι.
Πν&t