Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Σάλβο Ευρυδίκη-Γκρατσιέλα Ντε: ...Για Σένα! (συνέχεια...)

 


Η Χώρα Του Ποτέ

Άργησε να’ ρθει φέτος η Άνοιξη…
Το χιόνι έπνιξε το δάσος..
Λουλούδια δένδρα πάγωσαν..
Όρθια μένουν σαν κεριά
που είναι πια σβησμένα…

Σκοτεινιασμένος ουρανός
ανταριασμένη θάλασσα...
Γεμίζουν… Μαστιγώνουν,
με γκρίζες πινελιές τη φύση...
Τοπίο άχαρο κι ερημωμένο...
Άδειο από φωνές παιδιών…

Πεταλούδες με βαριά φτερά
βρεγμένες αργοπεθαίνουν…
Αγέρας πριονίζει τα κλαριά
παγώνει την καυτή ανάσα...
Ζωντάνια, κέφι και χαρά
χάθηκαν μέσα στην ομίχλη…

Αυγές κουρασμένες δίχως φως
δεν έχουν δύναμη να φέξουν...
Και ο ήλιος αδύναμος κι αυτός,
πασχίζει για να βγάλει βόλτα
τις κόρες του τις λαμπερές,
μα δεν το καταφέρνει…

Θλιμμένη γη…
Θλιμμένος ουρανός…
Θλιμμένη χώρα…

Αέρινη Μελωδία


Σαλεύει ο αέρας τα φύλλα…
Τα κλαδιά…
Σφυρίζει ανάμεσα τους…
Και πλάθει..
Τραγούδι μακρόσυρτο…
Και απαλό…
Ακούγεται τριγύρω μελωδία…
Μαγική…
Που κάνει το αηδόνι…
Να σωπαίνει..
Νανούρισμα γλυκό…
Για τα παιδιά…
Γαλήνιο…
Για τον φουρτουνιασμένο…
Βάλσαμο…
Για την ανήσυχη ψυχή…
Άρωμα ζωής και αθάνατο νερό…
Για κάθε άρρωστο και πικραμένο..
Ο αντίλαλος του φτάνει…
Ως τον ουρανό…
Και ακουμπά πάνω…
Στα σύννεφα…
Κάνει γοργά τους γλάρους…
Να πετούν…
Τη θάλασσα…
Να ησυχάζει…

 Η Αλυσίδα

Μια αλυσίδα σκλαβωμένη
με κρατά...
Δεμένη με τον θυμό, που
καίει τα σωθικά μου...
Κρατώ μια ανάμνηση τυχαία
μια ανάμνηση πικρή...
Που πάντα θα με βασανίζει.

Ζω μια ζωή στείρα
από χαρές.
ζωντάνια κι ευτυχία…
Κλαδεύω τα κλαριά
του δέντρου που μαράζωσε
στον κήπο της καρδιάς μου...
Ελπίζω νάρθει κάποτε
η Άνοιξη...
Να βγάλει κλαριά καινούργια.

Δεν είναι ανθρώπινο
να δίνεις τόσο πόνο...
Δεν μπορείς τίποτα να αποδείξεις
δεν χρειάζεται...
Τίποτα δεν είναι ικανό να
με ταπεινώσει...
Τίποτα δεν μπορεί πάλι
στις αλυσίδες να με δέσει...
Τίποτα δεν είναι ικανό
να με κρατήσει εδώ...

Για ποιο λόγο λοιπόν
είναι οι αλυσίδες;
Για ποιο λόγο είμαι εδώ;
Αναρωτιέμαι γιατί
να είμαι σαν μαριονέττα...
Άσκοπη, χωρίς λόγια κι απόμακρη;

      Άδεια Όνειρα

Μ' έχεις σα δεδομένο
ενώ η απόδειξη είναι ότι
τίποτα δεν έχει αποδειχτεί...
Η εμπιστοσύνη κι η πίστη
είναι η τύφλωση στην εξαπάτηση.

Κι αν εσύ πιστεύεις ότι
θα πιστέψω τα λόγια ενός
«σοφού»...
Μάθε λοιπόν πως η σοφία δεν
είναι αλάνθαστη...
Είναι κι αυτή μια ψευδαίσθηση
στα αναπάντητα ερ
ωτήματα σου
που μόνο σε παρηγορεί...

Αλαφροΐσκιωτος  ο ύπνος σου
Βαριά  τα όνειρα σου...
Μπερδεμένα.

Ξυπνάς κοιτάζεις γύρω σου...
Κι αναρωτιέσαι αν κοιμάσαι ακόμα.
Όλο  το είναι σου ανταριάζεται

Τα πανιά του νου σου ξεσηκώνει
Βάζει σε ρότα το καράβι σου,
Στις καταιγίδες της ζωής σε ταξιδεύει
Τις αντοχές σου δοκιμάζει
Σε διλήμματα σε ρίχνει.

Μαθαίνεις τον αφρό απ' τα κύματα
Μα αγνοείς της θάλασσας τα βάθη.
Μιλάς με τον αγέρα που φυσά,
Σωπαίνεις με το πέταγμα των γλάρων.

Ζαλίζεσαι από το τραγούδι των σειρήνων
Με σχοινιά σαν τον Οδυσσέα δένεσαι.
Τις συμπληγάδες θέλεις να αποφύγεις
μα μόνο τον καιρό σου χάνεις.

Καλύτερα να ζεις μέσα στο όνειρο
Εκεί ίσως και να ησυχάσεις.

Ο Γαλάζιος Πρίγκιπας Mου

Τα κύματα από την παλίρροια σου
Με άρπαξαν, με πήγαν στον βυθό σου
Με κράτησαν δυνατά κοντά σου
Αλίμονο τόσο κοντά...

Που νιώθω την καρδιά σου
Την ακούω μέσα στο πέλαγος
Χτυπάει στους βράχους πάνω
Γλυκό κάνει αντίλαλο...

Αγάπης δυνατό ψιθύρισμα
Στολισμένη με μαργαριτάρια
του βυθού σου...

Τις πτυχές του κόσμου σου
Κοιτάζω και θαμπώνομαι.

Χιλιάδες χέρια... μάτια αόρατα
Αγγίζουν... βλέπουν...
Την λαχτάρα σου

Εγώ όμως την αισθάνομαι.
Κλείνω τα μάτια και Να!!!!
Αργά, αργά σε βλέπω
Να με πλησιάζεις
Ντυμένος στα γαλάζια...

Ψηλός λεπτός, σαν κυπαρίσσι
Με ένα πλατύ χαμόγελο,
Πιο όμορφο κι από την 'Aνοιξη.

Τα μάτια σου αστράφτουν,
Σαν δυο πέτρες πολύτιμες
Κι είναι το βλέμμα τους
Απαλό, βαθύ σαν το βελούδο...

Τη ψυχή μου και το είναι μου
Χαϊδεύει...
Μουδιάζω ολόκληρη!

Βουλιάζει η καρδιά μου
Και γίνεται η αγάπη σου...
Απέραντο λιμάνι!

                 Νεκρές Σκέψεις

Κάθε βράδυ ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου
Δυνατούς συνεχείς κι απελπισμένους.

Πότε θα σταματήσουν, αναρωτιέμαι πότε;
Θα είναι άραγε αργά ή θα 'ναι σύντομα;
Είν' η ζωή μου άχαρη ή εγώ πολύ αδύναμη;

Σαν τόξο που τεντώνεται, το βέλος για να φύγει
Τεντώνεται το νήμα της ζωής μου έτοιμο να σπάσει.
'Aγρια περήφανη τίγρης η αγάπη μου γεννήθηκε
Γεμάτη ελπίδες, πίστη και χιλιάδες όνειρα.

Μα τη νύχτα όλα αργά περνοδιαβαίνουν
Χάνονται, σβήνουν σαν μικρά κεράκια.
Μια θλίψη ανείπωτη με ζώνει και με σφίγγει
Αναπνοή δεν έχω, τη παίρνει το σκοτάδι
Φωνές γλυκιές, μελωδικές, υστερικές ακούγονται

Αλλοπαρμένες σκέψεις σαρώνουνε το νου μου
Τον κυριεύει τον στριφογυρίζει ανεμοστρόβιλος
Να κρατηθώ παλεύω απ' τα συντρίμμια μου
Ζητώ συμπόνια και τη λύτρωση

Μα συ σαν τον θαλασσόδαρτο κουρσάρο
Στου νου μου τα πελάγη ολοένα τριγυρίζεις.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers