-


Dali &









/




 
 

 

&

                                       Πρλογος

     ταν αποφσισα να συμπεριλβω, ζωγραφικ, γλυπτικ, εικαστικ κλπ, στο Στκι, η αμσως λογικ συνχεια τανε να συμπεριλβω Τεχνοτροπες αυτν καθς και τις Τεχνικς τους. Εννοεται φυσικ σες κι ,τι εξ αυτν κατφερα να συγκεντρσω και φυσικ επσης, να συμπληρνω κθε φορ που βρσκω κτι νο. Πρτος προβληματισμς τανε το που να τις βλω, καθς οι κατηγορες που χω δη συστσει, δεν περιλαμβνουνε κτι που να συγγενεει με παρμοια ρθρα και δε μπορ να τις βλω στα σχλια στις πληροφορες. τσι σκφτηκα να τις προσθσω στη να κατηγορα που 'χα συστσει ττε, τη Γλυπτικ, μχρι νεωτρας στω μχρι να σκεφτ κτι διαφορετικ. λα βαιναν ομαλ και βσει πλνου, κατφερα να συγκεντρσω, εκτιμ, λες τις Τεχνοτροπες που υπρξανε κι υπρχουνε κι λα καλ, μχρι που πεσα στη Βικτωριαν Τχνη. Αυτ απ μνη της, καλπτει να ρθρο και μλιστα εξαιρετικ μεγλο, σχεδν σο με λες τις υπλοιπες Τεχνοτροπες μαζ.
     Αυτ, δεν εναι και τσο Τεχνοτροπα, παρ τρπος ζως και δρσης, με ρζες βαθι χωμνες στη Βασιλεα της Βικτρια κι σφαλς για να γνει κατανοητ λη αυτ η τεχνοτροπικ διαδικασα, πρπει να προσπαθσουμε να περσουμε λιγκι μσα στο κατφλι της και να εισχωρσουμε στα ττε δεδομνα και για να γνει αυτ θα πρπει να πισουμε τα πργματα με τη σειρ κι ως εκ τοτου θα πρει κι ρα και χρο. τσι, σκφτηκα να τη βλω χρια, κτω απ Τεχνοτροπες και Τεχνικς, στη Γλυπτικ κι αυτ εναι το ας πομε, εισαγωγικ σημεωμα για να μη με πρετε για παλαβ.
     Το ρθρο ξεκιν πινοντας το γενικ σφυγμ της εποχς, αθις η Βικτρια στφεται κι ταν τελεινει ο παλμς μπανει στην ουσα, καθς η βικτωριαν τχνη δεν εναι εδος τεχνοτροπας, που με δυο γραμμς το περιγρφεις -πινελις χρωματισμο, ρυθμο, τσεις, συνασθημα, νοματα κι αναπαραστσεις συγκεκριμνες- και τλειωσες, αλλ εναι τση, που κλιμακνεται σταδιακ προς πσα κατεθυνση, σε λα τα πργματα της εποχς και φυσικ και στη τχνη. χει λοιπν ενδιαφρον, ως να μτι παρατηρητ, να εντοπσουμε και να τονσουμε τις αλλαγς μεν, αλλ ταυτχρονα και τις πιθανς αιτες κι αφορμς αυτν των αλλαγν. Επσης πρπει να καταστε σαφς -μιας κι οι τεχνοτροπες απ να χρονικ σημεο και μετ, δεν μπανουνε σε χρονικ τεχη πλον- πως δεν μπορομε να πομε πως αντικατστησε τη τδε τεχνοτροπα κι αντικατεστθη απ τη δενα, απ ττε μχρι ττε. Εκενο μως που μπορομε να πομε σγουρα εναι πως μεσοσης της εποχς αυτς, ενυπρχαν οι προπρχουσες: κλασσικισμς, ρομαντισμς, νεοκλασσικισμς κλπ, μερικς ξεπηδσανε μσα στα χρονικ πλασι της, νατουραλισμς ιμπρεσσιονισμς κλπ, αλλ στη Βρεττανα συγκεκριμνα εχαν ελχιστην ισχ, ως κι αδιφορη σε μεγλο βαθμ, ασχτως αν στη λοιπν Ευρπη μπορε να κνανε και θραση.  Ακριβς για τοτο το λγο εναι που τη ξεχωρζω και την απομακρνω απ τις λλες, γιατ εκτιμ, πραν απ' αυτ, πως μλλον ελχιστα επδρασε παγκοσμως, ρα τυπικ, αφορ κατ να τερστια μεγλο ποσοστ, τα της βρεττανικς τχνης. 

     Ευχαριστ πολ για την υπομον και τη κατανηση και παρακτω, δετε αυτ το ενδιαφρον κομμτι ιστορας της τχνης τσι ως το φτιαξα εξ ολοκλρου σχεδν απ εξωτερικς πηγς, καθς στην Ελλδα, στο διαδκτυο δηλαδ, δεν υπρχει πουθεν. (Ναι λλη μια αποκλειστικτητα του Στεκιο μου).
     Καλν ανγνωση σας εχομαι και παρακαλ που διαπιστσετε λθος λθη, ειδοποιστε με. Π. Χ.

                                      Εισαγωγ

     Στις 20 Ιουνου 1837 ανβηκε στο θρνο της Μεγλης Βρεττανας η 18χρονη Αλεξαντρνα Βικτρια. Πεισματρα, σκυθρωπ, αγλαστη, σεμντυφη γυνακα, με 9 παιδι και γερμαν σζυγο, που κυβρνησε για 64 χρνια (σο κανες λλος Βρεττανς μονρχης) και σηματοδτησε την εποχ της, που 'μεινε στην ιστορα ως βικτωριαν. ρο, που χρησιμοποιομε σμερα για να χαρακτηρσουμε τις παρωχημνες ηθικς αξες και την υποκρισα.
     Στους νετερους τ' νομ της δεν λει και πολλ, παρ μνον ως κακ ανμνηση στους λαος που γνωρσανε την αποικιοκρατα των Βρεττανν. Ο σταθμς Βικτρια στον υπγειο σιδηρδρομο του Λονδνου κι οι περφημοι καταρρκτες Βικτρια στην Αφρικ εναι 2 σημεα του κσμου, που το νομ της επιζε. Για σους, μως, απ τους συμπατριτες της χουνε μνμη, η εποχ της σημανει πολλ.
     Στα χρνια της η χρα της φθασε στη μγιστη ακμ κι πως λεγταν ο λιος της βρεττανικς αυτοκρατορας δεν δυε ποτ. Η πατρδα της γνρισε σταθερτητα, παρ τις κραυγαλες κοινωνικς ανιστητες, σε μιαν Ευρπη, που κυριαρχοσε η ανασφλεια. Η δημοκρατα διευρνθηκε με την εσοδο στο εκλογικ παιγνδι λου του ανδρικο πληθυσμο, εν σταδιακ διαμορφθηκε η σχση ηγεμνα και πολιτικς εξουσας: «Ο βασιλις βασιλεει και δεν κυβερν». Η Βικτωρα κανε τη μοναρχα σεβαστ, εξασφαλζοντας τη μακροημρευσ της, χι ως πολιτικς δναμης, αλλ ως πολιτικο θεσμο. Κορυφαοι σμβουλο της, πως οι Ντισραλι, Γλδστων και Πλμερστον, αναδεχθηκαν μεγλοι πολιτικο νδρες και κυβρνησαν τη χρα.
     Η επιστημονικ και τεχνολογικ προδος στην εποχ της υπρξε κολοσσιαα, με τη κορφωση της Βιομηχανικς Επανστασης. Ο Δαρβνος λλαξε την ποψη που βλπουμε τη ζω, η ιατρικ προδευσε ραγδαα, η τχνη της φωτογραφας εξαπλθηκε, η βιομηχανα ποδηλτων γνρισε μεγλες δξες, ο κινηματογρφος και το αυτοκνητο κνανε δειλ την εμφνισ τους περ τα τλη της βασιλεας της. Κορυφαα ονματα της πννας, πως οι Ντκενς, Λιοις Κρολ, Κπλινγκ, Τννυσον, Λιοις Στβενσον, οι αδελφς Μπροντ, απαθαντισαν με τα ργα τους την εποχ της και προεδαν το μλλον, πως ο Γουλς. Ακμη κι ο εκ των ιδρυτν του επιστημονικο σοσιαλισμο Κρολος Μαρξ ζτησε καταφγιο στο Λονδνο, που φησε τα εγκσμια και το μνημεο του στο Χιγκετ αποτελε να απ τα αξιοθατα του Λονδνου. Πστευε ακρδαντα τι η σοσιαλιστικ επανσταση θα ξεκινσει απ τη Μεγλη Βρεττανα.
     H Βικτωριαν Εποχ λοιπν στη βρεττανικ ιστορα ταν η περοδος βασιλεας της βασλισσας Βικτωρας απ τις 20 Ιουνου 1837 ως τον θνατ της, στις 22 Γενρη 1901. ταν μακρ περοδος ευημερας κι εθνικς αυτοπεποθησης για τη Βρεττανα. Ορισμνοι ιστορικο τοποθετονε την ναρξη της περιδου σμφωνα με την Πρξη Μεταρρθμισης του 1832. Της Βικτωριανς Εποχς προηγεται η Γεωργιαν Εποχ κι ακολουθεται απ την Εδουαρδιαν Εποχ. Το 2ο μισ της περιδου συμππτει περπου με τη πριμη Μπελ Επκ στην Ευρπη κι η επχρυση εποχ στις ΗΠΑ.
     Πολιτισμικ παρατηρεται απομκρυνση απ τον ορθολογισμ της γεωργιανς εποχς προς τη κατεθυνση του ρομαντισμο και του θρησκευτικο μυστικισμο, των κοινωνικν αξιν και των τεχνν. Σε ,τι αφοροσε στις διεθνες σχσεις η συγκεκριμνη εποχ ταν μακρ περοδος ειρνης, γνωστ ως Pax Britannica. Η οικονομικ, αποικιακ κι η βιομηχανικ ανπτυξη, διαταρχτηκε απ τον Κριμακ Πλεμο το 1854. Στο τλος αυτς της περιδου γινε ο 2ος πλεμος των Μπερς. Σε ,τι αφορ στην εσωτερικ πολιτικ, η πολιτικ ατζντα περιελμβανε μετατοπσεις προς τη κατεθυνση της βαθμιαας πολιτικς μεταρρθμισης και της διερυνσης του εκλογικο σματος.
     πως προανεφρθη 2 σημαντικς μορφς σ' αυτ τη περοδο της βρεττανικς ιστορας εναι οι πρωθυπουργο Γκλντστοουν και Ντισραλι, οι αντιθετικς απψεις των οποων λλαξαν τον ρου της ιστορας. Ο Ντισραλι ευνοομενος της βασλισσας, τανε συντηρητικς πολιτικς. Ο αντπαλς του Γκλντστοουν, φιλελεθερος που δεν χαιρε της εκτμησης της βασλισσας, επβλεψε το μεγαλτερο τμμα της νομοθτησης της εποχς. Ο πληθυσμς της Αγγλας και της Ουαλλας στη συγκεκριμνη περοδο σχεδν διπλασιστηκε απ 16,8 εκατομμρια το 1851 σε 30,5 το 1901, πως κι ο πληθυσμς της Σκωτας, απ 2,8 σε 4,4. Αντθετα ο πληθυσμς της Ιρλανδας μειθηκε γοργ, απ 8,2 εκατομμρια το 1841 σε λιγτερα απ 4,5 το 1901, κυρως εξαιτας του μεγλου λιμο. Την δια στιγμ, περπου 15 εκατομμρια μετανστες εγκαταλεψανε το ΗΒ για να εγκατασταθονε κυρως σε ΗΠΑ, Καναδ κι Αυστραλα.
     Τ επικρτησε τρα, σε λλες εκφνσεις της εποχς, πως η μδα και τα συνθεια. Η Βικτωριαν μδα εναι η μδα που επικρτησε κατ τη βικτωριαν εποχ (1840-1900) επ βασιλεας της Αλεξαντρνα Βικτωρα. Αναφρεται κι ως πνθιμη εποχ, καθτι το στυλιστικ φος της φρει πνθιμη χροι τσο λγω των χρωματικν συνδυασμν, σο και των κοινωνικν συνθηκν που επικρατοσαν κι επβαλαν το πνθος. Η μδα αυτ νθισε τον 19ο και 20 αι. Στην απαρχ της εποχς αυτς, οι τεχνολογικς γνσεις και δυναττητες τανε περιορισμνες. Οι θετικς επιστμες (ιατρικ, φαρμακολογα κλπ) δεν εχαν προοδεσει, με αποτλεσμα οι νθρωποι να χνουνε τη ζω τους απ επιδημες κι ασθνειες που σμερα αντιμετωπζονται μεσα ως κι εκλεπουν. τσι, οι γυνακες της εποχς αναγκζονταν σε μεγλο μρος της ζως τους να πενθον. Το γεγονς αυτ μως δεν τις εμπδισε να χρησιμοποισουνε τη φαντασα τους και σντομα να μετατρψουνε τη πνθιμη αμφεση σε υψηλ ραπτικ.
     Τα πρτυπα της εποχς αυτς δεν ταν λλα απ τα μλη των βασιλικν οικογενειν. Η βασλισσα Βικτωρα απετλεσε το πιο ισχυρ πρτυπο της εποχς, καθς επ της βασιλεας της η χρα φτασε στο απγειο της ακμς της, χι μνο λγω της ηγεσας της, αλλ και λγω των κοινωνικν εξελξεων. Η Βικτωρα χρεψε νωρς και πνθησε τον σζυγ της για 4 10ετες, γεγονς που τη κατστησε επικρατστερο παρδειγμα προς μμηση για τις γυνακες της εποχς, ετε κατ' επιλογν, ετε λγω κοινωνικν πισεων. Στα 40'ς και τα 50'ς, τα φορματα των γυναικν χαρακτηρζονταν απ απαλ χρματα και φουσκωτ μανκια, καθς κι απ μισοφρια, κορσδες και πουκμισα που φοροσαν εσωτερικ. Στα 50’ς επσης, ο αριθμς των μισοφοριν μειθηκε κι αντικαταστθηκαν απ το κρινολνο. Τα πρωιν φορματα εχαν εφαρμοστ μποστο, εν τα βραδιν εχανε χαμηλ λαιμκοψη και τα φοροσαν με σλι στον μο.
     Στα 60'ς, οι φοστες γιναν πιο σιες εμπρς και τονζανε πιτερο το πσω μρος. Τα πρωιν φορματα εχανε φαρδι μανκια σε στυλ παγδας, κλειστ λαιμκοψη με βολν στον γιακ και διακσμηση απ δαντλα, εν τα βραδυν εχανε βαθ ντεκολτ και κοντ μανκια και τα φοροσαν με κοντ γντια, πλεκτ δαντελνια χωρς δχτυλα. Στα 70'ς ξεκνησαν να φοριονται απογευματιν φορματα χωρς κορσ, κυρως μες στο σπτι, που μως σντομα γναν ιδιατερα δημοφιλ, εν το κρινολνο αντικαταστθηκε απ τα τουρνορια* που τνιζαν μνο το πσω μρος. Στα 80’ς, με την ευρτερη διδοση του αυτοκιντου ως μσου μετακνησης, οι γυνακες φοροσανε σακκι, σια φοστα κι ημψηλο καπλο με ππλο, εν στο κυνγι οι ντραπ φοστες φταναν ως τον αστργαλο και συνδυζονταν με μπτες περικνημδες. Τα ενδματα περιπτου αποτελονταν απ μακρ σακκκι, φοστα με τουρνορι κι να μικρ καπλο μπον. Οι ταξιδιτες φοροσαν μακρι παλτ, τα duster. Τλος, στα 90'ς, τη τελευταα της βικτωριανς εποχς, η μδα προστζει ψηλος γιακδες και μποστο με μπανλες εσωτερικ. Τα κρινολνα και τα τουρνορια χουνε πλον εγκαταλειφθε.
     Οι ενδυματολογικς συνθειες στη Βικτωριαν μδα καθοριστκανε, κατ κριο λγο, απ το πνθος. Το πνθος της βασλισσας για το σζυγ της επηρασε τις πενθοσες γυνακες ν' ακολουθσουνε το στυλιστικ φος της. Το μαρο χρμα κυριαρχοσε πνω στη σχεδιαστικ απλτητα. Η συνθεια αυτ μως τις ανγκασε να εξελξουνε τις ενδυματολογικς τους επιλογς εισγοντας πλον, καλλτερη ποιτητα υφσματος και ποικιλα στο χρμα. Το μωβ και το γκρι χρμα κυριαρχονε σα χρωματικο συνδυασμο με το απλυτο μαρο, εν το μετξι καθιερνεται ως υψστης ποιτητας φασμα. Αργτερα, κοσμματα κι λλα αξεσουρ παρνουνε ρλο καλλωπισμο και στυλιστικς ενσχυσης.

 * bustle=τουρνορα, τουρνορι, τλη=μαξιλαρκι ανασηκματος του πσω μρους της φοστας.

                            Βικτωριαν Τχνη (Victorian Art)

     Η βικτωριαν ζωγραφικ αναφρεται στα διακριτικ στυλ που επικρατοσανε στο Ηνωμνο Βασλειο κατ τη διρκεια της βασιλεας της βασλισσας Βικτωρας (1837-1901). Η πριμη βασιλεα της Βικτριας χαρακτηρστηκε απ ταχεα βιομηχανικ ανπτυξη και κοινωνικ και πολιτικ αλλαγ, γεγονς που κανε το Ηνωμνο Βασλειο να απ τα πιο ισχυρ και προηγμνα θνη στον κσμο.
     ταν η 18χρονη Βικτρια κληρονμησε το θρνο του ΗΒ το 1837, η χρα εχε απολασει αδιλειπτη ειρνη απ τη τελικ νκη επ του Ναπολοντα το 1815. Το 1832 ο νμος περ αντιπροσπευσης του λαο (κοινς γνωστς ως μεταρρυθμιστικς νμος) και τα αντστοιχα του στη Σκωτα και την Ιρλανδα εχανε καταργσει πολλς απ τις διεφθαρμνες πρακτικς του βρεττανικο πολιτικο συστματος, δνοντας στη χρα μια σταθερ και σχετικ αντιπροσωπευτικ κυβρνηση. Η Βιομηχανικ Επανσταση ταν σ' εξλιξη και το 1838 ανοχτηκαν στο Λονδνο και στο Μπρμιγχαμ, -συνδοντας το βιομηχανικ βρειο τμμα της Αγγλας με τις πλεις και τα λιμνια του ντου- μχρι το 1850 σιδηροδρομικς γραμμς πνω απ 10.000 χλμ. -η μετατροπ σε βιομηχανικ υπερδναμη τανε πλρης. Ο δισημος πλον θραμβος της τεχνολογας, της προδου και του ειρηνικο εμπορου γιορτστηκε στη Μεγλη κθεση του 1851, που διοργανθηκε απ τον σζυγ της Albert, κι η οποα προσελκυσε πνω απ 40.000 επισκπτες τη μρα για να δουνε τα περισστερα απ 100.000 εκθματα,
     Στη ζωγραφικ στα πρτα χρνια της βασιλεας της κυριαρχοσε η Βασιλικ Ακαδημα Τεχνν κι οι θεωρες του 1ου Προδρου της, του Joshua Reynolds. Ο Reynolds (1723-1792) κι η ακαδημα επηρεστηκαν ντονα απ τον ιταλικ αναγεννησιακ ζωγρφο Raphael και πστευαν τι ταν ο ρλος ενς καλλιτχνη να κνει το θμα της δουλεις του να φανεται σο το δυνατν ευγενστερο και πιο εξιδανικευμνο. Πιο συγκεκριμνα, πστευε πως ο σκοπς της τχνης ταν "να συλλβουνε και να παρουσιζουνε τα θματ τους με ποιητικ τρπο, χωρς να περιορζονται στην απλ λη κι τι οι καλλιτχνες πρπει να φιλοδοξον να μιμηθον τον Ιταλ αναγεννησιακ ζωγρφο Ραφαλ, κνοντας τα πρσωπα τους να φανονται σο το δυνατ πλησιστερα στη τελειτητα. Αυτ αποδεχθηκε πετυχημνη προσγγιση για τους καλλιτχνες στη προβιομηχανικ περοδο, που τα κρια θματα των καλλιτεχνικν ανησυχιν τανε πορτρατα των ευγενν και των στρατιωτικν σε ιστορικς σκηνς.
     Μχρι την ενθρνιση της Βικτρια, η Βασιλικ Ακαδημα κυριαρχοσε στη βρεττανικ τχνη, με την Ετσια Θεριν κθεση Βασιλικς Ακαδημας το σημαντικτερο γεγονς στον κσμο των τεχνν. Η Βασιλικ Ακαδημα λεγχεν επσης τα δισημα σχολεα τχνης της, τα οποα διδσκονταν με πολ στενν εσταση στις εγκεκριμνες τεχνικς. Η ζωγραφικ στο στυλ του Ραφαλ εχεν αποδειχθε εμπορικ επιτυχς για τους καλλιτχνες που υπηρετοσανε τους ευγενες που ενδιαφρονται πρωτστως για οικογενειακς προσωπογραφες, στρατιωτικς σκηνς και σκηνς απ την ιστορα, τη θρησκεα και τη κλασσικ μυθολογα, αλλ απ την εποχ της Βικτρια αυτ οδγησε σε αδιξοδο. Η καταστροφ των ργων του Κοινοβουλου στα τλη του 1834 κι οι επακλουθοι διαγωνισμο για να επιλξουνε καλλιτχνες να διακοσμσουνε και να αντικαστσουν εκενα, καταδεξανε και μλιστα ντονα την λλειψη ικανν βρεττανν καλλιτεχνν που τανε σε θση να ζωγραφσουν ιστορικ και λογοτεχνικ θματα, τη σημαντικτερη μορφ της ζωγραφικς.
     Το 1837 ο Dickens ρχισε να δημοσιεει μυθιστορματα που προσπαθον να αντικατοπτρζουνε τη πραγματικτητα των προβλημτων της εποχς, παρ το παρελθν να εξιδανικευμνο παρν. Τα γραπτ του θαυμζονταν σε μεγλο βαθμ απ πολλς απ τις ανερχμενες γενις καλλιτεχνν, αλλ και κοινο -ακμα και μχρι σμερα.  Επσης το 1837, ο ζωγρφος Richard Dadd και μια ομδα φλων σχημτισαν το The Clique, μια ομδα καλλιτεχνν που απορρπτανε τη παρδοση των ιστορικν θεμτων και τα πορτρατα της Ακαδημας υπρ της λακιστικς ζωγραφικς. Εν η πλειοψηφα του The Clique επστρεψε στη Βασιλικ Ακαδημα στη 10ετα του 1840, μετ τη φυλκιση του Dadd και τη δολοφονα του πατρα του το 1843, ταν η 1η ομδα σημαντικν καλλιτεχνν που αμφισβτησαν τις θσεις της Βασιλικς Ακαδημας. Απ το 1841 μλιστα, το νο και με μεγλην επιρρο, σατιρικ περιοδικ Punch γελοιοποιοσε λο και πιτερο την Ακαδημα και τους σγχρονους Βρεττανος καλλιτχνες.
     Εν η οικονομα της Βρεττανας κυριαρχοσε παραδοσιακ απ την αριστοκρατα της υπαθρου, η βιομηχανικ επανσταση κι οι πολιτικς μεταρρυθμσεις εχαν μεισει σημαντικ την επιρρο τους και δημιοργησαν μιαν ανερχμενη μεσαα τξη εμπρων, κατασκευαστν και μηχανικν στο Λονδνο και στις βιομηχανικς πλεις του Βορρ. Οι νεπλουτοι τανε γενικ πρθυμοι να επιδεξουνε την ευημερα τους με τη παρουσαση της τχνης κι αρκετ πλοσιοι στε να πληρσουν υψηλς τιμς για να τα απκτσουν, αλλ γενικ δεν δειξαν κανν ενδιαφρον για τους παλιος δασκλους, προτιμντας σγχρονα ργα τοπικν καλλιτεχνν. Το 1844 το κοινοβολιο διθετε νομικ συνδικτα τχνης, τα οποα ανθεταν ργα σε δισημους καλλιτχνες, πληρνοντς τους μσω μιας λαχειοφρου αγορς στην οποα το τοιμο ργο τανε το βραβεο. αυτ χι μνο προσφερε μιαν εσοδο στον κσμο της τχνης για ανθρπους που σως δεν εχανε τη δυναττητα να αγορσουν να σημαντικ πνακα αλλ τονσανε και μιαν αναπτυσσμενη αγορ για τις εκτυπσεις.
     Στα τλη της 10ετας του 1840 και στις αρχς της 10ετας του 1850, μια ομδα νων μαθητν τχνης σχημτισε την Αδελφτητα των Προρραφαηλιτν ως αντδραση στη διδασκαλα της Βασιλικς Ακαδημας. Πρωτεργτης κι εμπνευστς ταν ο ζωγρφος αλλ κυρως κριτικς τχνης, ο Τζων Ρσκιν (1819-1900) -υπογεως, γιατ τεχνικ ταν ο William Holman Hunt (1827-1910). Εκτελντας να πολλαπλ ρλο κενη την εποχ, ατζντης, κριτικς, γνστης, χορηγς και γενικ συντρχτης, διαθτοντας και καλλιτεχνικ "μτι" καλ, κατφερε να διακρνει και να συγκεντρσει γρω του μερικος νεαρος ταλαντοχους καλλιτχνες, οπως οι: Χαντ, Μιλ, Χουστλερ, Τισσ, Ροσστι, κ.. και να τους μυσει στις ιδες αυτς. Μλιστα το 1843, εξδωσε κι να βιβλο -τον Α' τμο- με αυτ το θμα, θεσμζοντας τσι και την... Αδελφτητα των Προρραφαηλιτν. Εκε λοιπν αναφρει πως πιστεει στη σημασα της ακρβειας και της προσοχς στη λεπτομρεια και πως ο ρλος της τχνης ταν ν' αντικατοπτρζει τον κσμο κι χι να τον εξιδανικεει. Ο Ruskin πστευεν επσης τι μνο με τη παρουσαση της φσης σο το δυνατν ακριβστερα θα μποροσε ο καλλιτχνης να αντικατοπτρζει τις θεκς ιδιτητες μες στο φυσικ κσμο. τσι λοιπν μια μελλοντικ γενι νων καλλιτεχνν, η 1η που 'χει μεγαλσει στη βιομηχανικ εποχ στην οποα η ακριβς αναπαρσταση των τεχνικν λεπτομερειν θεωρθηκε αρετ κι αναγκαιτητα, συμφνησε με αυτς τις απψεις. Τα ργα τους βασιστκανε στη ζωγραφικ σο το δυνατν ακριβστερα και φυσικ κι ταν ζωγραφζανε φανταστικς σκηνς για να εξασφαλσουν τι δειχναν σο το δυνατν περισστερο τη σκην πως θα εμφανιζταν, αντ να διαστρεβλνουνε το θμα τους για να φανον ευγενες. Θερησαν επσης τι ταν ο ρλος του καλλιτχνη να διδσκει κι ηθικ κι επιλξανε θματα που θα εχαν εμφανιστε σα παραμθια απ το κοιν της εποχς.

     (Η Αδερφτητα των Προρραφαηλιτν (Pre-Raphaelite Brotherhood PRB) ιδρθηκε στο Λονδνο το Σεπτμβρη του 1848 -σε μιαν εποχ πολιτικν, αλλ και κοινωνικν, αναταρξεων κι αλλαγν για τη Μ. Βρεττανα κι χι μνο. Πολλο απ τους Βικτωριανος θεωροσαν τι η ομορφι κι η πνευματικτητα των πραγμτων και του κσμου χθηκε κατ την ντονη, ττε, εκβιομηχνιση των πντων. τσι, οι John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti και William Holman Hunt, νεαρο ακμα και μαθητευμενοι ζωγρφοι στη Royal Academy of Arts γιναν οι πρωτεργτες της. Πστευαν τι η σγχρονη τους τχνη δεν ταν τποτα λλο απ μια παρακμ κι απρριπταν τα μαθματα της σχολς τους που θεωροσε τον ζωγρφο Ραφαλ (1486-1520) ως το αποκορφωμα της αισθητικς και της τχνης. Σε αντθεση, ψχνανε την μπνευση και τη τχνη στη τχνη του Μεσαωνα και της Πριμης Αναγννησης. Με αποτλεσμα, η ανγνωση αυτ του παρελθντος να δημιουργσει μια να μορφ βρετανικς τχνης -ετε ζωγρφιζαν θματα απ τον Shakespeare τη Ββλο, ετε τοπα των λπεων ετε απλ τη θα στη πσω αυλ απ το παρθυρο του σπιτιο τους.).

     ταν ιδιατερα ενθουσιασμνοι με τις πρσφατες επιστημονικς εξελξεις που φαινταν να διαψεδουν τη βιβλικ χρονολγηση, καθς σχετζονταν με τη προσοχ των επιστημνων στη λεπτομρεια και τη προθυμα να αμφισβητσουνε τις δικς τους υπρχουσες πεποιθσεις και πως αυτ απ μνο του τανε μεγλο ργανο ηθικο αγαθο. Παρλο που η Αδελφτητα τανε σχετικ βραχβια, οι ιδες τους εχαν μεγλην επιρρο. Η αυστηρ τηρομενη λεπτομρεια, μ' εξαιρετικ μλιστα ακρβεια δεξανε πως σκληρ δουλει εχε ποτσει τους πνακς τους κι τσι απεικονζαν την αρετ της εργασας, σε αντθεση με το χαλαρ, ανεθυνο χειρισμ των τεχνικν των Παλαιν Διδασκλων τη προκλητικ λιττητα, του ιμπρεσσιονισμο. Εκτς απ αυτ, θερησαν τι ταν καθκον του καλλιτχνη να επιλξει θματα που απεικνιζαν εγλωττα, τις ποιος ηθικς διδαχς, Τα πρτα τους ργα τανε γεμτα λουλοδια, δεν υπρχε χρος που να μη χωροσαν, μηνματα που δε θα μποροσανε να μεταφρουνε με τη γλσσα των λουλουδιν και με τη λεπτομερ ζωγραφικ περιγραφ τους τονζανε και την εμμον, αφοσωση και πισττητα του καλλιτχνη στην επιστημονικ τους ακρβεια 
     Την διαν εποχ της ενθρνισης, ο σημαντικτερος Βρεττανς καλλιτχνης ταν ο J. M. W. Turner. Εχε φτιξει τ' νομ του στα τλη του 18ου αι. με μια σειρ απ γνωστς υδατογραφες τοπων κι εξθεσε τη 1η ελαιογραφα του το 1796.  νας ισχυρς σμμαχος της Ακαδημας καθ 'λη τη διρκεια της ζως του, εξελγη Πρεδρς της το 1802 σε ηλικα 27 ετν. Το 1837 παραιτθηκε απ τη θση του ως καθηγητς προοπτικς εκε και το 1840 συναντθηκε για 1η φορ με τον John Ruskin. Ο 1ος τμος των Σγχρονων Ζωγρφων του Ruskin ταν υπερσπιση του Turner, υποστηρζοντας τι το μεγαλεο του εχεν αναπτυχθε παρ πολ κι χι λγω της επιρρος του Reynolds και της συνακλουθης επιθυμας του να εμφανζονται ιδεαλιστικ τα θματα των πινκων του.
     Αυτ λη η αλλαγ, εχεν επσης επακλουθο και τη μεταστροφ του προπρχοντος κλματος σε σχση με τη θρησκεα, που οφειλτανε φυσικ πως προανεφρθη, στη να επιστημονικ κατρτιση και προδο. Η γεωλογα, η αστρονομα, η χημεα κλπ, θεσαν υπ αρεσιν τα μχρι ττε θρησκευτικ δεδομνα χρονολγησης κι χι μνον. Η Αδελφτητα βρκε αυτς τις προδους συναρπαστικς, βασισμνες στη προσοχ, στη λεπτομρεια και στη προθυμα να αμφισβητσουνε τις υπρχουσες πεποιθσεις βσει του παρατηρομενου γεγοντος. Ο ιδρυτς της Hunt οδγησε σε μιαν επανσταση την αγγλικ θρησκευτικ τχνη, επισκφθηκε τους Αγους Τπους και μελετντας τα αρχαιολογικ ευρματα, τα ροχα και την εμφνιση των ντπιων, κατφερε να ζωγραφζει τις βιβλικς σκηνς σο το δυνατν ακριβστερα.
     Μχρι το 1854 η Αδελφτητα εχε διαλυθε ως οργνωση, αλλ το φος της συνχισε να κυριαρχε στη βρεττανικ ζωγραφικ. Μια κθεση ργων της στο Πανεπιστμιο του Παρισιο το 1855 ταν ευπρσδεκτη και σημεωσε μεγλην επιτυχα. Η κθεση του 1857 Art Treasures στο Μντσεστερ, που παρουσασε ργα σγχρονων καλλιτεχνν παρλληλα με 2.000 ργα ευρωπακν δασκλων, εχε 1.300.000 επισκπτες, αυξνοντας περαιτρω την ευαισθητοποηση και το ενδιαφρον για τις σγχρονες μορφς ζωγραφικς. Το 1856 ο συλλκτης ργων τχνης John Sheepshanks παρουσασε τη συλλογ του σγχρονων ργων ζωγραφικς στο θνος, η οποα μαζ με τα εκθματα απ τη Μεγλην κθεση δημιουργσανε το Μουσεο South Kensington τον Ιονιο του 1857 (που αργτερα χωρστηκε στα Βικτριας & Albert Μουσεο Εικαστικν Τεχνν και στο Μουσεο Επιστημν μηχανικς και τεχνολογας κατασκευς).
     Η ζωγραφικ παραμνει πεδο που κυριαρχεται απ νδρες καλλιτχνες κενη τη χρονικ στιγμ. Το 1859 ωστσο, κυκλοφρησε μια διαμαρτυρα 38 γυναικν καλλιτεχνν σε λους τους βασιλικος ακαδημακος ζητντας την εσοδο στην Ακαδημα και για τις γυνακες. Αργτερα εκενη τη χρονι η Laura Herford υπβαλε να πνακα στην Ακαδημα που υπογρφηκε απλ "A. L. Herford".  Η Ακαδημα την αποδχτηκε ως 1η φοιττρια το 1860. Η Σχολ Καλν Τεχνν Slade, που ιδρθηκε το 1871, δεχταν επσης φοιττριες.
     Στη 10ετα του 1860, το κνημα των Προρραφαηλιτν διασπστηκε, με ορισμνους απ τους υποστηρικτς του να εγκαταλεπουνε τον αυστηρ ρεαλισμ υπρ της ποησης και της ελκυστικτητας. Ιδιατερα στη περπτωση του Rossetti, αυτ τενει να ενσωματνεται σε πνακες γυναικν. πως και με πολλος λλους καλλιτχνες και συγγραφες της εποχς, καθς η θρησκευτικ τους πστη εξαφανστηκε, ο Rossetti εδε λο και περισστερο τον ρωτα ως το πιο σημαντικ θμα. Αυτ η κνηση προς απεικνιση των αποτελεσμτων ρωτα γινε ρητ στο πνακα Venus the Turner of Hearts, που ζωγρφισε ο Rossetti στα μσα της 10ετας. Ο ττλος και το θμα προρχονται απ τη Bibliotheca Classica του John Lemprière κι αναφρεται σε μια προσευχ στην Αφροδτη για ν’ αποτρψει τις καρδις των ρωμαων γυναικν μακρι απ την ακολασα και τη σφοδρ επιθυμα και να τις στρψει προς τη σεμντητα και την αρετ. Μες στην Αφροδτη, τα ρδα αντιπροσωπεουνε την αγπη, το αγικλημα τη σφοδρν επιθυμα και το πουλ αντιπροσωπεει το σντομο του βιου. Κατχει το χρυσ μλο του Discord και το βλος του Cupid, το οποο θεωρεται ως αναφορ στον Τρωικ πλεμο και τον καταστροφικν ρωτα.
     Αυτς ο πνακας δεν ρεσε στο Ρσκιν. Το θερησε σαν ανυπακο για τη ζωγραφικ που οφελεται σε μιαν αντθεση της αναπαρστασης της γυμνς γυναικεας μορφς, υποστριξε τι τα θματα του με τη ζωγραφικ ταν με την απεικνιση των λουλουδιν, γρφοντας στον Rossetti για να του συμβουλεσει τι "ταν υπροχα για μνα, με το ρεαλισμ τους, φοβερ - δεν μπορ να χρησιμοποισω λλη λξη -με τη χασορα τους: δεχνοντας τερστια δναμη, δεχνοντας κποιες συνθκες λλειψης συναισθημτων που υποκρπτουν λα σα κνετε τρα". Αυτ οδγησε σε διαμχη μεταξ Ruskin και Rossetti κι ο Rossetti απομακρνθηκε απ την Αδελφτητα κι εστρφη προς τη να θεωρα της τχνης για χρη της τχνης, την οποα παρουσασε ο Algernon Charles Swinburne.
     Απ την εποχ του Τζωρτζ Στμπς  (George Stubbs 1724-1806), η Βρετανα εχεν ισχυρ παρδοση ζωγραφικς ζων, πεδο που 'χε κερδσει το σεβασμ λγω των εξαιρετικ καταξιωμνων πινκων του James Ward στις αρχς του 19ου αι. Η επιλεκτικ αναπαραγωγ των ζων, ιδιατερα των σκλων, εχε γνει ιδιατερα δημοφιλς, οδηγντας σε κερδοφρα αγορ σχεδων και ζωγραφικν ργων. Στις αρχς του 19ου αι., επσης, τα Χιλαντς της Σκωτας γνωρσανε δραματικν νοδο στη δημοτικτητα μεταξ των πλουσων της Βρεττανας, ιδιατερα για τις ευκαιρες που προσφρανε για κυνγι. νας ζωγρφος, ο Edwin Landseer (1802-1873), εκμεταλλετηκε την ευκαιρα που προσφερε η κρηξη αυτ, ταξιδεοντας στη Σκωτα 1η φορ το 1824 κι επιστρφοντας κθε χρνο για να κυνηγ, να πυροβολε, να ψαρεει και να σχεδιζει. Ο Landseer γινε γνωστς για τα ργα ζωγραφικς του για τα τοπα, τους ανθρπους κι ιδιατερα για την γρια ​​φση της Σκωτας, στο βαθμ που οι πνακς του, μαζ με τα μυθιστορματα του Sir Walter Scott, γιναν ο κριος τρπος με τον οποο φθασαν οι νθρωποι στο υπλοιπο Ηνωμνο Βασλειο. Οι εργασες του τανε τσον απαιτητικς στε τα δικαιματα χραξης  (το δικαωμα δημιουργας αντιτπων ενς ργου) να πουλνε γενικ τουλχιστον 3 4 φορς το κστος πλησης κθε ργου κι τανε σπνιο για ργο του να πουληθε λιγτερο απ £ 1000. Το 1840 ο Landseer υπστη μια περοδο ψυχικς νσου κι αλκοολισμ κι η ψυχικ ασθνεια κρτησε καθ 'λη την υπλοιπη ζω του, παρλο που συνχισε να εργζεται μ' επιτυχα. Στα επμενα χρνια γινε γνωστς ως ο σχεδιαστς των χλκινων λιονταριν στη βση της στλης του Nelson, που αποκαλφθηκε το 1867.
     Ο Landseer κι λλοι ζωγρφοι πως ο Briton Rivière γιναν επσης γνωστο για συναισθηματικος πνακες σκυλιν. Ο πνακας του Παλαιο Ποιμενικο του Landseer, που δεχνει να πρβατο που κθεται δπλα σε να φρετρο, θεωρθηκε ιδιατερος απ το Ruskin, ο οποος τον περιγραψε ως "να αγγλικ ποημα πνω στον καμβ, που, δεν μπορε να αμφισβητηθε, χει μαλακσει ακμα και τη πιο σκληρ καρδι". Πολλο απ τους καλλιτχνες της εποχς τανε φανατικο κυνηγο κι υποστριζαν τι δεδομνου πως η φση ταν εγγενς σκληρ, η κνηση να αγκαλισει αυτ τη σκληρτητα τανε σημδι ανδρεας. Σε αυτ το πλασιο, τα σκυλι που δεχνανε συναισθματα τανε πολ δημοφιλς θμα σε μιαν εποχ ταχεας πτσης της θρησκευτικς πστης, υποδηλνοντας τη δυναττητα ευγενεας μες στη φση που ξεπρασε τη σκληρτητα κι χει τη βοληση να ζσει αυτ πλον ως κινητρια δναμη.
     Στη 10ετα του 1870, η μακρ κατθλιψη κατστρεψε την οικονομα και την εμπιστοσνη της Βρεττανας και το πνεμα της προδου που συμβολζεται απ τη μεγλη κθεση ρχισε να ξεθωριζει, σε βαθμ που το 1904 ο GK Chesterton περιγραψε το κρυστλλινο παλτι ως «το να μιας ξεχασμνης πστης». Μερικο ανερχμενοι καλλιτχνες πως ο Τζωρτζ Φρντερικ Ουτς παραπονθηκαν τι ο αυξανμενος ρυθμς της καθημεριντητας της ζως κι η σπουδαιτητα της υλικς ευημερας στη μεσαα τξη της Βρεττανας λο και περισστερο κυριαρχοσαν, καθιστντας τη σγχρονη ζω λο και πιο αδυσπητη. Ο Γαλλο-Πρωσικς πλεμος του 1870 προκλεσε πολλος γλλους καλλιτχνες πως ο Claude Monet κι ο Camille Pissarro να μετακομσουν στο Λονδνο, φρνοντας μαζ τους νους τρπους ζωγραφικς. Ο κριτικς τχνης Walter Pater γραψε το The Renaissance, που δημοσιεθηκε το 1873, σε αντθεση με τον Προρραφαηλιτισμ υποστριζε τι ο μνος αξιλογος τρπος για τη βωση της ζως ταν η αναζτηση της ευχαρστησης και της αγπης της τχνης και της ομορφις, του καθενς για δικος τους λγους.
     Σε αυτ το πλασιο, μια να γενι ζωγρφων πως ο Frederic Leighton κι ο James Abbott McNeill Whistler αποχρησαν απ τις παραδσεις της αφγησης και της ηθικοποησης, τα ργα ζωγραφικς που σχεδιστηκαν για αισθητικ κκληση κι χι για την αφγησ τους το θμα τους. Ο Whistler απρριψε την εμμον της αδελφτητας με ακρβεια και ρεαλισμ, διαμαρτυρμενος για το τι το κοιν τους εχε αναπτξει "τη συνθεια να μη κοιτ κανες σε μια φωτογραφα, αλλ μσα απ' αυτν". Οι εναπομεναντες της αδελφτητας και των λλων τσεων κενης της εποχς διαμαρτυρθηκαν σθεναρ εναντον αυτο του νου στυλ τχνης πως κι η Ακαδημα, πργμα που οδγησε τον Sir Coutts Lindsay να δημιουργσει τη Γκαλερ Grosvenor το 1877 για να εκθσει τα ργα των καλλιτεχνν που αγνοθηκαν απ' αυτν.
Ταυτχρονα η σοβαρ οικονομικ φεση κι η αυξανμενη εξπλωση της βιομηχανοποησης καναν τις βρεττανικς πλεις λο και δυσκολτερες ως προς την επιβωση κι οι καλλιτχνες στρφηκαν ενντια στην μφαση που αντανακλοσε στη πραγματικτητα. Μια να γενι ζωγρφων και συγγραφων, γνωστν ως συναισθητικ κνημα, θερησε τι η κυριαρχα της αγορς τχνης απ τη φτωχ μρφωση της μεσαας τξης κι η μφαση που δθηκε στην αδελφτητα προρραφαηλιτν για να αντικατοπτρσει τη πραγματικτητα ενς σχημου κσμου οδηγοσε σε πτση της ποιτητας της ζωγραφικς. Το συναισθητικ κνημα επικεντρθηκε στη δημιουργα ργων που απεικονζουνε την ομορφι και τις ευγενες πρξεις, ως απσπαση απ τη δυσρεστη πραγματικτητα. Καθς η ποιτητα ζως στη Βρεττανα συνχισε να επιδειννεται, πολλο καλλιτχνες στραφκανε σε σκηνς ζωγραφικς απ το προβιομηχανικ παρελθν, εν πολλο καλλιτχνες μες στο συναισθητικ κνημα, ανεξρτητα απ τις δικς τους θρησκευτικς πεποιθσεις, ζωγραφζανε θρησκευτικ θματα, εξιδανικευμνες σκηνς και πορτρατα, στε να ξεχαστε η ασχμια κι η αβεβαιτητα της πραγματικτητας.
     Τα πργματα φτσανε στη κψη το 1877, ταν ο John Ruskin επισκφθηκε μια κθεση ζωγραφικς Nocturne του Whistler στη Γκαλερ Grosvenor. γραψε για τη Nocturne σε Μπλε και χρυσ, τι ο Whistler «ζτησε 200 γκινες για να ρξει να δοχεο χρματος στο πρσωπο του κοινο». Ο Whistler υπβαλε μνυση για δυσφμηση, εν η υπθεση φτασε στα δικαστρια το 1878. Ο δικαστς στην υπθεση προκλεσε γλιο στο δικαστριο ταν, αναφερμενος στη γφυρα Nocturne: Blue and Gold, ζτησε απ τον Whistler να του πε "Ποιο μρος της εικνας εναι η γφυρα;" η υπθεση ληξε με τον Whistler να καταδικζεται να πληρσει αποζημωση σε ττοιο βαθμ, που μαζ με τα ξοδα της δκης τον οδγησε σε πτχευση.
     Το συναισθητικ κνημα, πως αποκαλστηκε απ τον Πατρ και τους διαδχους του, γνεται ολνα και περισστερο δημοφιλς. Υπερσχυσαν ο Whistler κι ο Oscar Wilde και μχρι το θνατ του το 1883 κι ο πρην προρραφαηλτης Ροσστι. Το κνημα θεωροσε την νοδο των μεσαων τξεων αγοραστν τχνης στο Μπρμιγχαμ και το Μντσεστερ, αρκετ πλοσιους για να αγορσουνε τχνη, αλλ ανεπαρκς καλλιεργημνους για να δεξουνε καλ γοστο, καθς οδγησανε σε παρακμ τη ποιτητ της στη Βρεττανια. Σε συνδυασμ με αυτ, νιθαν τι απ ττε που η εκβιομηχνιση κι ο καπιταλισμς καθιστοσανε τον κσμο λο και λιγτερο ελκυστικ, η μφαση των ζωγρφων της αδελφτητας και κενων που επηρεστηκαν απ την απεικνιση της πραγματικτητας σο το δυνατν πιο με πιο ακρβεια, οδγησε στην απλεια της ομορφις στη τχνη. Κατ συνπειαν, οι καλλιτχνες του συναισθητικο κινματος εδανε τι καθκον του καλλιτχνη τανε να παρσχει μιαν απσπαση της προσοχς απ την ασχμια της πραγματικτητας για τους θεατς, τους αναγνστες και τους ακροατς και να προσπαθε να τονσει ιδιατερα μλιστα, την ομορφι του κσμου και την ευγνεια αν κι ο καλλιτχνης δεν πστευε πια σε αυτ. Η εκλογ του Frederick Leighton το 1878 ως προδρου της Ακαδημας πγε κπως να μπαλσει  τα πργματα στο χρο της βρεττανικς τχνης, καθς προσπθησε να εξασφαλσει πως η θεριν κθεση ταν ανοιχτ σε νους καλλιτχνες και καλλιτχνες που εργζονταν σε να στυλ.
     Οι ζωγρφοι του συναισθητικο κινματος υπερηφανεονταν για την αποσνδεσ τους απ τη πραγματικτητα, εργζονταν στο στοντιο και σπνια αναμειγνονταν με το κοιν. Ομοως, τα θματα των ργων τους σπνια ασχολθηκαν με οποιαδποτε δραστηριτητα. Οι ανθρπινες μορφς τυπικ στκονται, κθονται βρσκονται ακμα, γενικ με κενς εκφρσεις του προσπου. Καθς ο αινας προχωροσε κι ο συνδυασμς βιομηχανοποησης, οικονομικς παρακμς, πολιτικο χους και θρησκευτικς φανατικς πστης κατστησε τη Βρεττανα λο και πιο δυσρεστο τπο να ζει κανες, ο πληθυσμς λο και περισστερο μοιαζε να κοιτ πσω στη προβιομηχανικν εποχ ως χρυσν εποχ. Στο πλασιο αυτς της τσης, οι καλλιτχνες στραφκανε σε προβιομηχανικ θματα και τεχνικς κι οι αγοραστς τχνης προσελκονταν ιδιατερα σε καλλιτχνες που μποροσαν να δημιουργσουν συνδσεις μεταξ της σημερινς εποχς κι αυτν των εξιδανικευμνων χρνων, πως του Μεσαωνα, οι οποοι θεωρθηκαν ως περοδος που εχανε ξεκινσει οι βασικο θεσμο της σγχρονης Βρεττανας κι οι οποοι εχανε γνει δημοφιλες στη δημσια φαντασα απ τα μυθιστορματα του Sir Walter Scott.
     Στο πλασιο αυτ δημιουργθηκε πολ ισχυρ ζτηση για ργα ζωγραφικς με μεσαιωνικ θματα, ιδιατερα για τους θρλους του Αρτουριανο και θρησκευτικ θματα. Πολλο απ τους πιο αξιοσημεωτους καλλιτχνες της περιδου, ιδιατερα απ το συναισθητικ κνημα, επλεξαν να δουλψουνε πνω σε ττοια θματα παρ την λλειψη θρησκευτικς πστης, δεδομνου τι προσφρανε ταιριαστ δικαιολογα για να ζωγραφσουν εξιδανικευμνες μορφς και σκηνς και να αποφγουν ν’ αντανακλονε τη πραγματικτητα της βιομηχανικς Βρεττανας . Ο Edward Burne-Jones, που παρ την λλειψη χριστιανικς πστης ταν ο σημαντικτερος ζωγρφος των θρησκευτικν θεμτων της εποχς, επε στον σκαρ Γουιλντ τι «σο πιο υλιστικ γνεται η επιστμη, τσο περισστερους αγγλους θα ζωγραφζω». λλοι πγανε τη ζωγραφικ σε διαφορετικς περιδους του εξιδανικευμνου παρελθντος. Ο Lawrence Alma-Tadema ζωγρφισε σκηνς της Αρχαας Ρμης, ο πρην προρραφαηλτης John Everett Millais πγε στο φος των ζωγρφων της εποχς που προηγθηκε της Βιομηχανικς Επανστασης πως κι οι Joshua Reynolds, Thomas Gainsborough κι ο Frederic Leighton εξειδικευμνοι σε εξαιρετικ εξιδανικευμνες σκηνς απ την Αρχαα Ελλδα.
     Παλιτερα στη Βρεττανικν Ιστορα εχεν υπρξει επσης και πολλκις μλιστα, τση για ιστορικος πνακες, αυτ του τλους του 19ου αι. μως, ταν νευ προηγουμνου. Στις πριν, που χρονολογονται απ την Αναγννηση μχρι τα τλη του 18ου αι., ο αρχαος κσμος συμβλιζε το μεγαλεο, το δυναμισμ και την ανδρεα. Αντθετα, το συναισθητικ κνημα κι οι οπαδο τους επιδωξαν να μιμηθονε τα πιο παθητικ (και γενικ γυναικεες μορφς) ργα του κλασσικο κσμου, πως την Αφροδτη Της Μλου (Αλξανδρος ο Αντιοχιες, περ τα 150-50 π.Χ., Μουσεο Λοβρου). Οι ζωγρφοι αυτς της περιδου υπογραμμσανε τη παθητικτητα και το εσωτερικ δρμα κι χι το δυναμισμ που παρατηρθηκε σε προηγομενα ργα που απεικονζανε τον κλασσικ κσμο. Επσης, σε αντθεση με τις προηγομενες κλασσικς αναβισεις, δουλεανε κυρως σε φωτειν χρματα, αντ να προσπαθον να υποδηλσουνε τη φωτειν αλλ ζοφερ εμφνιση της κλασσικς πτρας. Δεν τανε πντως σσσωμοι λοι σοι υπηρετσανε κι υποστηρξανε αυτ το κνημα. Ο Χουστλερ απορρπτει αυτ την ποψη, απορρπτοντας το συνασθημα περιγρφοντς το σαν "ανασκωμα φρυδιο στην αποθρρυνση του παρντος -αυτο του παθολογικο λγου σε σχση με το παρελθν".
     Ακμη κι ανμεσα στους καλλιτχνες που δε ζωγρφιζαν εικνες του παρελθντος, η επδραση της αντδρασης εναντον του νεωτερισμο εχε συχν αποτλεσμα. Ειδικτερα, στη ζωγραφικ τοπου, οι καλλιτχνες γενικ εγκαταλεψανε τη προσπθεια να ζωγραφσουνε ρεαλιστικς απεικονσεις κι επικεντρθηκαν αντ’ αυτο σ’ επιδρσεις του φωτισμο και σε σλληψη στοιχεων της προβιομηχανικς υπαθρου που θεωροσαν τι θα μποροσαν να καταστραφον. Οι σκηνς της χρας κι οι εικνες των κατοκων της (ιδιατερα των αγροτν, των αλιων και των οικογενειν τους) γνανε πολ δημοφιλες στη Βρεττανα αλλ και σ’ λη την Ευρπη. Οι καλλιτεχνικς αποικες ρχισαν ν' ανογουνε σε τοποθεσες που θεωρονταν ιδιατερα γραφικς, επιτρποντας στους καλλιτχνες και τους σπουδαστς να εργζονται στην παιθρο και να συναντνε γνσιο λα της υπαθρου, εν εξακολουθον να 'ναι στην αδελφτητα των ομοδεατν τους. Η μεγαλτερη επιρρο αυτν των αποικιν ταν η Σχολ Newlyn στη δυτικ Κορνουλλη, η οποα επηρεστηκε ντονα απ το φος του Jules Bastien-Lepage, στο οποο παραμνουν ορατς οι μεμονωμνες πινελις, υποδηλνοντας τη χονδροειδ απλτητα της εξιδανικευμνης ζως στη χρα. Οι τεχνικς που εισγαγε η Newlyn κι λλα παρμοια γαλλικ ιμπρεσιονιστικ στυλ, πως αυτ του Degas, με τη σειρ τους υιοθετθηκαν απ ζωγρφους κι αλλο στη χρα, πως ο Walter Sickert, εν ο John William Waterhouse συνπλευσε στο στυλ τοπων του Lepage με προρραφαηλτικες εικνες ιστορικν και κλασσικν θρλων.
     Αυτ η εξπλωση των γαλλικν τεχνικν αντιμετωπστηκε με βαθ σκεπτικισμ απ τη προηγομενη γενι ζωγρφων. Οι Βρεττανο ζωγρφοι εχαν ιστορικ περηφνεια για τον καθνα με ξεχωριστ κι εκολα αναγνωρσιμο φος και θεωροσανε τους Γλλους ως υπερβολικ παρεμφερες μεταξ τους στο στυλ κι πως επε κι ο Millais "το περιεχμενο χνει τη ταυττητ του στη μμηση του γαλλικο στυλ". Ο George Frederic Watts εδε την νοδο αυτ ν' αντικατοπτρζει την αυξανμενη κουλτορα της τεμπελις στο σνολο της Βρεττανας, εν ο Hunt ανησχησε απ την λλειψη σημασας των θεμτων των ργων ζωγραφικς. Παρ τις μεταρρυθμσεις της Ακαδημας του Leighton, η Θεριν κθεση παρμεινε κυρως κλειστ γι' αυτος τους ζωγρφους, οδηγντας στην δρυση το 1886, του New English Art Club ως εκθεσιακ χρο στο Λονδνο για ζωγρφους που επηρεζονται απ τη Γαλλα. Η να αυτ λσχη υπστη με τη σειρ της να σχσμα το 1889 μεταξ κενων που ζωγραφζανε την αγροτικ ζω και τη φση και μια ομδα μ' επικεφαλς τον Sickert που νιθαν τι επηρεαστκανε πιτερο απ τον ιμπρεσιονισμ και τις πειραματικς τεχνικς. 
Το νοιγμα της Tate το 1897, για να παρουσισει τη συλλογ βικτωριανς τχνης του εμπρου ζχαρης Sir Henry Tate, απφερε τον τελευταο θραμβο της βικτωριανς ζωγραφικς. Οι Leighton και Millais εχανε πεθνει το προηγομενο τος. Ο Burne-Jones πθανε το 1898, ακολουθομενος απ τον Ruskin το 1900 και την δια τη Βικτρια το 1901, πργμα που κπως σμανε και το τλος της Βικτωριανς Εποχς.

                                  Μεθερτια & Επιδρσεις
     
     Η βικτωριαν εποχ ληξε το 1901 οπτε και πολλο απ τους σημαντικτερους καλλιτχνες της εχαν δη πεθνει. Στις αρχς του 20ου αι. οι βικτωριανς τσεις και τχνες γιναν εξαιρετικ μισητς. Το νεωτεριστικ κνημα, το οποο ρχισε να κυριαρχε στη βρεττανικ τχνη, αντλεται απ τις ευρωπακς παραδσεις κι χει ελχιστη σχση με τα βρεττανικ ργα του 19ου αι. Επειδ οι βικτωριανο ζωγρφοι τανε γενικ εξαιρετικ εχθρικο απναντι σ' αυτς τις ευρωπακς παραδσεις, χαιρτισαν αγνησαν τους μοντερνιστς ζωγρφους και κριτικος κατ το 1ο μισ του 20ο αι. Στη 10ετα του 1960, κποια ργα προρραφαηλιτν επστρεψαν στη μδα μεταξ των στοιχεων της "επαναστατικς" τσης ολκερης της 10ετας. Μια σειρ απ εκθσεις 60'ς και 70'ς αποκαταστσανε περαιτρω τη φμη τους και μια μεγλη κθεση το 1984 ταν μα απ τις πιο εμπορικ επιτυχημνες εκθσεις στην ιστορα της Tate Gallery. Εν η τχνη αυτ απολμβανε την επιστροφ στη δημοτικτητα, η λοιπ ζωγραφικ της εποχς παραμνει γενικ στα αζτητα κι η λλειψη σημαντικν συλλογν στις ΗΠΑ χει περιορσει την ευρτερη κυκλοφορα της. Αλλ ας τα δομε πιο αναλυτικ κι ρεμα, τρα που πια δεν υπρχει η Βικτρια.
     Στη 10ετα 1910, οι βικτωριανς μορφς της τχνης και της λογοτεχνας εκπσανε δραματικ εκτς μδας στη Βρεττανα και μχρι το 1915 η λξη «βικτωριαν» εχε γνει νας ρος παρεκτροπς. Πολλο νθρωποι κατηγορσανε το ξσπασμα του Α’ Παγκ. Πολ., που κατστρεψε τη Βρεττανα και την Ευρπη, στη κληρονομι της βικτωριανς εποχς κι οι τχνες κι η λογοτεχνα που σχετζονται με τη περοδο γνανε βαθι αντιπαθες. Οι εξαιρετικο Βικτωριανο του Lytton Strachey (1918), ο Rossetti κι ο κκλος του Max Beerbohm (1922), τσον εξαιρετικ πετυχημνοι σο και μ’ επιρρος, φρανε παρωδα της βικτωριανς εποχς και βικτωριανο καλλιτχνες στο λογοτεχνικ mainstream, εν το, αυξανμενης επιρρος, κνημα μοντρνας τχνης τον 20ο αι., αντλοσε την μπνευσ του απ τον Paul Cézanne κι εχε ελχιστη σημασα για τη βρεττανικ ζωγραφικ του 19ου αι.
     
Καθ 'λη τη διρκεια του 20ο αι., το ργο των Γλλων ιμπρεσιονιστν και μετα-ιμπρεσιονιστν του 19ου αι. πρε αξα και σημασα. Επειδ οι Προρραφαηλτες και τα μλη του συναισθητικο κινματος, που μεταξ αυτν εχανε κυριαρχσει στη Βικτωριαν ζωγραφικ, ενθηκαν στα τλη του 19ου αι. καταδικζοντας τη γαλλικ επιρρο και την αντιλαμβανμενη τεμπελι και λγαν ασμαντα τα 2 κινματα, απορρφθηκαν πλον απ πολλος μοντερνιστς ζωγρφους και κριτικος στο πρτο μισ του 20ου αι. Στη 10ετα 1940, επικρτησε γενικ επιθυμα κατ τη διρκεια του πολμου να γιορτστονε  τα επιτεγματα του βρεττανικο πολιτισμο, πργμα που οδγησε στην αναβωση του ενδιαφροντος για τη βικτωριαν τχνη. Ορισμνα μεγλα βρεττανικ μουσεα διοργνωσαν εκδηλσεις κι εκθματα το 1948 για να τιμσουνε την 100ετηρδα της αδελφτητας, αλλ οι μοντρνοι κριτικο τχνης πως ο Wyndham Lewis τη χλεασαν ως επιτηδευμνη απουσα. Μια μεγλη κθεση το 1951-52 στη Βασιλικ Ακαδημα Τεχνν, για να εορτσει τα πρτα 100 χρνια της 1769-1868, φερε πολλ βρεττανικ ργα απ τον 19ο αι. σ' ευρτερο κοιν, αλλ η γενικ ποψη της βικτωριανς τχνης παρμεινε χαμηλ. (Φαντσου τ εχανε τραβξει οι νθρωποι, γιατ μπορε η Βρεττανα σα κρτος να διπρεπε παγκοσμως κι ο λιος της να μην δυε ποτ, αλλ για ρτα και τους κατοκους της, ειδικ των πιο χαμηλν στρωμτων. Συγγνμη για τη παρμβαση, μα δεν ντεξα να μη το σχολισω. Π. Χ.).
     Στη 10ετα 1960 κποιες πτυχς της βικτωριανς τχνης γιναν δημοφιλες, καθς ο Προρραφαηλιτισμς ξεκνησε να θεωρεται πρδρομος της ποπ αρτ κι λλων σγχρονων τσεων. Μια σειρ εκθσεων σε μεμονωμνους καλλιτχνες που επηρασαν την εποχ και την Αδελφτητα στις 10ετες  1960 και 1970 ενσχυσε περαιτρω τη φμη τους και μια μεγλη κθεση το 1984 στη ττε Tate Gallery (τρα πλον Tate Britain) που παρουσαζε ολκληρο το κνημα, ταν απ τις πιο εμπορικ πετυχημνες εκθσεις στην ιστορα της γκαλερ. Εν παρλληλα οι λοιπς τσεις εκενης της εποχς συνχισαν να μνουνε στ' αζτητα και λησμονημνα. Το 1963, ο Φλεγμενος Ιονιος, (Flaming June), ν απ τα σημαντικτερα κλασσικ κομμτια του Sir Frederic Leighton, διατθηκε στην αγορ στο Λονδνο με μλις £ 50 (περπου £ 1.000 σμερα!!!) και το 1967 ο ιστορικς τχνης Quentin Bell θα γρψει τι η βικτωριαν τχνη ταν "αισθητικ κι ως εκ τοτου ιστορικ αμελητα". Αν κι η Βικτωριαν τχνη που δεν αφορ στα της αδελφτητας εχε μια μικρν αναβωση στα επμενα χρνια, παραμνει μη μοντρνα κι η λλειψη σημαντικν συλλογν στις ΗΠΑ χει αναχαιτσει το παγκσμιο ενδιαφρον για το θμα.
     Και τρμα τα δφραγκα κυρα Βικτωριαν Τχνη. Στο καλ!

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers