Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Ελευθεριάδου Ρεβέκκα: Αχλύ Του Δειλινού...

 

     Η  Ρεβέκκα Ελευθεριάδου είναι καθηγήτρια Αγγλικών στη Κύπρο. Έχει 3 παιδιά και λατρεύει τη ποίηση... Στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο της ζωγραφίζει κιόλας, αλλά η ζωγραφική είναι για τη χαρά της ζωής ενώ η ποίηση είναι για τη λύπη...

-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
                                        Ο Αυτοκράτορας
 
                               Ο αυτοκράτορας μια μέρα στην αυλή
                               τους θησαυρούς του μετρώντας
                               αναρίθμητους, λαμπρούς
                               μου πέταξε και μένανε μια πόρπη.

                               Κι εγώ με περίσσιο σεβασμό
                               και καθώς πρέπει
                               την άκρη της χλαμύδας του εφίλησα.

                               Έτσι τα χρόνια μου επέρασα
                               μες την αυλή την αυτοκρατορική
                               δούλος στιλβώνοντας λατρεύοντας
                               και προσκυνόντας του αυτοκράτορα την πόρπη.
 
                                             Ιφιγένεια
                           
                                Σειρήνες μάγεψαν την ζωή μου
                                από δίπλα τους επέρασα
                                μα δεν ένιωσα του φιδιού την αύρα
                                της Σκύλλας και της Χάρυβδης
                                το μαύρο κάλεσμα.

                                Ήταν το πέρασμα μου
                                 από τον ένα κόσμο στον άλλο
                                 αθώο σαν άσπρο πέπλο νύμφης
                                 πριν απ' την σφαγή.

                                 Ο Αγαμέμνονας παντοτινός μου κύρης
                                 και αφέντης με περίμενε υπομονετικά.
                                 Τα πλοία πρέπει να φύγουν απόψε.           
 
                                      Άσπρες Σελίδες
                                
                                  Άσπρες σελίδες
                                  ναταν η ζωή μου πάλι
                                  χωρίς μουντζάρες και ονόματα
                                  χωρίς καλιγραφίες και τα μπράβο
                                   άσπρες σελίδες να ταν η ζωή μου πάλι.

                               Το Ταξίδι Της Ψυχής
 
                            Έχω στείλει την ψυχή μου
                            σε μέρος παραθαλάσσιο
                            κάτω από τις φοινικιές να λιάζεται
                            και να αγναντεύει το πέλαγο
                            όλη μέρα.
                            Έχω απομείνει ένα πλάσμα
                            χωρίς ψυχή,
                            πλάσμα δυστυχισμένο. 
                              
                                         Το Βάζο
    
                           Ραγισμένο βάζο η αγάπη μας
                           που ράγισε πριν το βάλουμε στο ράφι
                           πριν καν το γεμίσουμε νερό
                           και το στολίσουμε λουλούδια
                           ραγισμένο βάζο η αγάπη μας.
 
                                     Αγάπη
 
                          Έτσι ήταν η αγάπη μας
                          μια ανθοδέσμη που κράτησε λίγο
                          και μαράθηκε πολύ...
 
                             Στον Σταθμό
 
                         Σε θυμήθηκα
                         την ώρα των κεριών
                         και των τραίνων που έφευγαν
                         σε θυμήθηκα και αναρωτήθηκα
                         που πήγες και με άφησες
                         σε τούτο τον σταθμό.
 

                            Στον Μικρό Άλεξ Από Τη Βέροια
 
                             Ήσουνα το λευκό χαρτί
                             που κάποιοι λέκιασαν
                             με τις λασπωμένες μπότες τους.

                             Άλλοι το πέταξαν κομφετί στο καρναβάλι
                             και άλλοι σκούπισαν τα ματωμένα χέρια τους
                             απάνω του.

                             Ήσουνα το λευκό χαρτί
                             όπου μια μόνο λέξη
                             έπρεπε να υπάρχει:
                             αγάπη.
 
                                 Στη Μητέρα
       
                                Μητέρα
                                μια γούβα άστρα
                                κέρασμα μες την χούφτα σου
                                και ροδοπέταλα
                                στα αγιασμένα δάκτυλα σου.

                                Μητέρα
                                κράτα με ακόμα λίγο
                                στην αγκαλιά σου για παιδί.

                                                    Ψυχή 
 
                                           Κρυστάλλινο ποτήρι
                                           η ψυχή μου
                                           τόσο όμορφο
                                           τόσο διάφανο
                                           με τόσα περίτεχνα στολίσματα απάνω του.

                                           Κρυστάλλινο ποτήρι
                                           η ψυχή μου
                                           και δεν θα αφήσω κανέναν
                                           να παίξει με αυτήν. 
                                         
                                               Αύριο 
                                
                                       Αύριο 
                                       δεν θα μελαγχολήσουν τα αύριο
                                       απλά θα περάσουν
                                       και θα γίνουν όμορφα ζεστά σήμερα. 
                       
                                        Χαμόγελο
 
                                        Θα χαμογελώ
                                        πια με τους ανθρώπους
                                        που μετρούνε λάθος τα κουκιά τους
                                        κι άλλοι τα βρίσκουν περισσότερα
                                        κι άλλοι λιγότερα.

                                        Σε αυτό το παιχνίδι
                                        Ήμουν η μόνη
                                        που τα προσπέρασα αδιάφορα
                                        και που τα μέτρησα σωστά. 
 
                                                   Αθήνα
 
                                          Ονειρεύτηκα κι εγώ
                                          κάποτε μιαν Αθήνα
                                          γεμάτη άσπρα αγαλμάτινα πουλιά
                                          γεμάτη κόκκινα γεράνια και μπαλκόνια
                                          και φιλιά αμαρτωλά.

                                          Ονειρέυτηκα κι εγώ
                                          κάποτε μιαν Αθήνα
                                          μα εδώ που με έκλεισες
                                          μέσα στα λόγια σου τα άσπλαχνα σκληρά
                                          ορίζοντες δεν βλέπω μήτε καν από μακριά.

                                        Το Ύψος
 
                              Ήσουν πολύ μικρός για ποιητής
                              η ποίηση πολύ έμπειρη μαιτρέσσα
                              με μαλλιά χυτά ως τους ώμους
                              μάτια φωτιά και χέρια κόκκινα
                              από τους πόνους.

                              Ήσουν πολύ μικρός
                               να την ακολουθήσεις
                              τα χνάρια της μόνο αγνάντεψες
                              χωρίς ποτέ να ψηλαφήσεις
                              και σαν δειλός εξαφανίστηκες
                              χωρίς ποτέ στον δρόμο της
                              όρθιος να σταθείς.

                                             Αθήνα ΙΙ

                                  Σαν αμαρτία σε γνώρισα
                                  γλυκιά μου Αθήνα
                                  μες στα στενά σοκάκια
                                  πόρνη να γυρνάς 
                                  και μια λατέρνα πάντοτε
                                  αναπάντεχη μες την γωνιά
                                  τους καυμούς σου μάγισσα
                                  να τραγουδά...

                                 Πικρά Ποτάμια
 
                                Πικρά ποτάμια
                                σε κάλεσε το τώρα
                                να διαβείς ψυχή μου
                                γιομάτα βούρλα και αγριόχορτα 
                                κι εσύ αδιαμαρτύρητα τα πέρασες
                                όλα με το χαμόγελο του στωικού και του γενναίου...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers