Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Βοριάς Θοδωρής ΙΙ: Ποιήματα Βόρεια... (συνέχεια)

      Ο Θοδωρής Βοριάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Εκεί ζει με την οικογένειά του κι εργάζεται. Από το 1995 ανακάλυψε διέξοδο έκφρασης στην ποίηση, λίγο αργότερα τον κέρδισε και το διαδίκτυο όπου συνεχίζει ν’ ανεβάζει ποιήματά του.
Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, "Το Τρύπιο Ταβάνι" (2005) και τις "Νυχτερινές Επιπλοκές" (2008) από τις εκδόσεις Ερωδιός.
     Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά Ενδοχώρα, Ρωγμές, Μπιλιέτο, Σύγχρονη Σκέψη, Νέα Σκέψη κλπ.
     Έργα του φιλοξενούνται και σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες όπως: ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ, ΛΕΞΗΜΑ, ΙΣΤΡΟ, ΚΩΣΤΑ ΔΟΥΡΙΔΑ, ΠΟΙΕΙΝ, POETS, ΣΤΑΧΤΕΣ κλπ.
     Επίσης στα Λινκς  μου θα βρείτε και τους διαδικτυακούς τόπους που ο ίδιος διατηρεί κι ενημερώνει τακτικότατα.


                            

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Ανιλίνες (συνέχεια...)

α)
Σε λίγες ώρες θα σπάσει το φεγγάρι,
θ' αλλάξουν χρώμα τ' αποψινά όνειρα
κι οι δρόμοι θα κλείσουν τις πληγές τους
με τη φεγγαρόσκονη.
Οι άλλοι, εν ειρήνη,

θα στολίζουν το παλιό τους προσωπείο
με τ' απομεινάρια του τελευταίου φεγγαριού.

Εσύ κλείσε τα μάτια, σβήσε τη φωνή σου,
μην ενδώσεις στο φεγγάρι.

Εσύ γύρισε την πλάτη.

Προχώρησε
κι αναζήτησε τη μοίρα σου
στο κέντρο κάθε μάχης.

β)
Γαλάζια Λίμνη

Εκεί πνίγονται τα όνειρα
πριν ξημερώσει,
εκεί βουλιάζουν
τα μεγάλα μυστικά,
εκεί εξαφανίζονται
τα ξωτικά της σκέψης,
στην όμορφη γαλάζια λίμνη,
σ’ εκείνο τον παράδεισο
που πλάστηκε
από ατέλειωτους θανάτους.

γ)
Στίχοι Κρυμμένοι Στις Παλάμες

Γράφαμε
-κάποτε και μέσα στις παλάμες μας-
κι έρχονταν ο ιδρώτας να σβήσει
τη σημείωση...

Έβλεπαν οι άλλοι
κι έλεγαν πως ήταν οι λύσεις
του διαγωνίσματος.

Ποιός ν' αρνηθεί
και τι να φανερώσει;

Οι στίχοι,
γιατί τώρα σας το λέω,
στίχοι ήταν,
εκείνοι οι στίχοι
δε σβήστηκαν  ποτέ,
χύθηκαν, από τότε,
άπειρες φορές
στα πρόχειρα χαρτιά μας.

δ)
Τόσα χρόνια θα ‘χουν ωριμάσει,
έλα να θερίσεις τις καρφωμένες
ηλιαχτίδες στο λιβάδι.
Έπειτα να δεματιάσουμε
των δειλινών τ’ απομεινάρια.

Στη γειτονιά παίζουν ακόμα
τ’ αλητάκια,
με σπασμένο κεραμίδι ζωγραφίζουν
τις σκιές μας στα ντουβάρια.

Ζητάνε πόλεμο
κι εσείς ειρήνη
σε ποιόν να παραδοθούμε;

                                η προηγούμενη δουλειά του εδώ --> 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers