Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Μουσταΐρας Γιώργος: Ψυχανεμίσματα...

 

                                              Του Τζιμ Λόντου

Η Γκρέτα Γκάρμπο, μάγκα μου,
θ’ ανάβει το τσιμπούκι
κι ο Ζακ Κεπούρα στη γωνιά,
τρελός στο μαστουρλούκι.

Κι ο Τζίμη Λόντος για νταής,
θα κάθεται στις τσίλιες
Κι η Λίλιαν η Χάρβεϋ
θα διώχνει τις μπασκίνες.

     Είναι γνωστοί οι στίχοι του τραγουδιού «Αν Μ' Αξιώσει Ο Θεός», που έγραψε ο Μάρκος Βαμβακάρης στα 1936. Όπου, για να δώσει έμφαση και να υποδηλώσει το μεγαλείο του μεγάρου, που ονειρεύεται να φτιάξει, αν τον αξιώσει ο Θεός να αποκτήσει λεφτά, χρησιμοποιεί τα ονόματα τεσσάρων διάσημων, διεθνώς, προσώπων. Μεταξύ αυτών και του Τζιμ Λόντου.
     Σχεδόν άγνωστο, από την άλλη, παραμένει ένα τραγούδι του κορυφαίου συνθέτη της σμυρνέικης σχολής, που κυριάρχησε στα μουσικά πράγματα της χώρας κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, του Παναγιώτη Τούντα κι αναφέρεται ειδικά στον Τζιμ Λόντο. Γράφτηκε το 1934, το τραγουδά η Ρόζα Εσκενάζυ κι έχει τίτλο: «Στο Λεβέντη Μας Τζιμ Λόντο». Αναφέρεται στους άθλους του Παγκόσμιου Πρωτοπαλαιστή, που γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου το 1897, στο Κουτσοπόδι του Άργους, με το όνομα Χρήστος Θεοφίλου και το 1910 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου διέπρεψε στην πάλη κι έγινε παγκοσμίως γνωστός με το ψευδώνυμο Τζιμ Λόντος. Στις 8 Ιουνίου το 1930 ανακηρύχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής, τίτλο που «κράτησε» μέχρι το 1946, οπότε κι απεσύρθη από τους επίσημους αγώνες. Εκείνο το διάστημα έδωσε περί τους 2.500 αγώνες κι ηττήθηκε λιγότερες από 10 φορές!
     Πέθανε στην Καλιφόρνια, στις 19 Αυγούστου 1975, από ανακοπή καρδιάς.
     Αλλά ας δούμε τι λέει το τραγούδι:

Μες στη καινούργια τη γενιά,
το πρώτο παλικάρι,
μέσα σε όλο το ντουνιά,
κάθε Ρωμιού καμάρι.

Το ατσαλένιο σου κορμί,
Ανατολή και Δύση,
ακόμα δεν ευρέθηκε,
κανείς να το νικήσει.

Ρεφρέν (δις)
Πέτα τους κάτω Λόντο μου,
λεβέντη μου να ζήσεις.
Όλους μπροστά στα πόδια σου,
κανένα μην αφήσεις.

Όπως το Ρώσο τον τρανό,
το Ρώσο το βαρβάτο,
με λεβεντιά τον έστρωσες,
σωρό - κουβάρι κάτω.

Και το μεγάλο Γερμανό,
τον Πολωνό και άλλους,
μόνον εσύ τους νίκησες
κι αυτούς τους πιο μεγάλους.

Ρεφρέν (δις)

                                        Παρατηρήσεις:

  1. Ρώσο εννοεί τον Κόλλα Κβαριάννυ, Πολωνό τον Στανισλάβ Σμπίσκο και Γερμανό, πιθανώς, τον Σόνεμπεργκ.
  2. Με το «Πέτα τους κάτω Λόντο μου» αναφέρεται στο φημισμένο «αεροπλανικό κόλπο» του Λόντου, όπου σήκωνε τον αντίπαλό του στον αέρα, τον στριφογύριζε και τον πέταγε στο καναβάτσο...
                                        Το τραγούδι:

     Το τραγούδι δεν διακρίνεται για την στιχουργική του ποιότητα, περιγράφει, πάντως, το θέμα του και πετυχαίνει το σκοπό του που είναι η απόδοση τιμής στον ήρωα. Να μην ξεχνάμε ότι τα λόγια του γράφτηκαν, εν τάχει, για να αποδώσουν τον θρίαμβό του επί του Κβαριάννυ, που συνέβη την ίδια χρονιά.
     Η μουσική του είναι ένα πάντρεμα των δρόμων Χιτζάζ και Χιτζασκιάρ, βασισμένη σε παλιό μικρασιάτικο μοτίβο, πάνω στον τόνο του ντο. Ο ρυθμός του τσιφτετέλι.

                Στη Σκιά Του «Μιλτιάδη»*

Κάστρο παλιό και σκοτεινό, που ορθώνεσαι τ’ αψήλου
και χάνεσαι πίσω, βαθειά, σε χρόνους περασμένους,
στοιχειώνεις μέσ’ στα σπλάχνα σου ψυχές και ιστορίες,
κρίματα, πόνους και καημούς και πάθη και λαχτάρες.

Στέκεις βιγλάτορας, φρουρός μιας Πολιτείας ξένης
γι’ αυτούς που κριματίστηκαν και βγάζουν τιμωρία,
στα σκοτεινά μπουντρούμια σου βαθειά φυλακισμένοι.

Κρατούμενοι επί ζωής, φυλακισμένοι χρόνια,
χωρίς χαρά το σήμερα, χωρίς ελπίδα τ’ αύριο,
με μνήμες να τους τυραγνούν, με μνήμες να τους δέρνουν,
το φως να ονειρεύονται κι αχτίδα να μη βλέπουν.

Βαρύς ο αγέρας του κελιού, βαριές και οι ανάσες
μα πιο πολύ βαρύτεροι οι πόνοι των ψυχών τους,
ψυχών που σέρνουν αίματα, άδικα και κατάρες
και ζουν και βασανίζονται κι αναπαμό δεν έχουν.

Και στη σκιά του φοβερού, του κάστρου, που απλώνει,
η Πολιτεία ανέμελη ζει, αναπνέει, στέκει.
Να νιώθει, άραγε, ασφαλής; Σίγουρη για το μέλλον;
Είν’ το κακό στα σίδερα και το καλό στους δρόμους;

Κι εκεί, μες στην ανεμελιά, στο χαλαρό τον ύπνο,
των δίκαιων, που τους φρουρεί του κάστρου η φοβέρα,
μια ανατριχίλα της στιγμής, τον διαπερνά και φέρνει
το αχ του αναστεναγμού, που βγαίνει από τις ντάπιες... 
                                                                                              28/6/'08

* Στον προμαχώνα «Μιλτιάδης» του Παλαμηδιού ήταν οι φυλακές των βαρυποινιτών και των καταδικασμένων σε θάνατο. Εκεί εκτελούνταν κι οι θανατικές καταδίκες...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers