-


Dali &








-

/




 
 

 

:

 

                    

                                                  Βιογραφικ

                 ...Ζσαμε πντοτε λλου και μνον ταν κποιος μας αγαπσει ερχμαστε για λγο.

     Απ' τους μεγαλτερους σγχρονους λληνες ποιητς, ανκει στο 1ο μεταπολεμικ κμα καλλιτεχνν μας. Ο Αναστσιος-Παντελεμων Λειβαδτης, του Λσανδρου και της Βασιλικς Κοντοπολου, γεννθηκε στην Αθνα, -βρδυ Ανστασης- 20 Απρλη 1922. Πρασε τα παιδικ του χρνια στο Μεταξουργεο. Ο πατρας του καταγταν απ' την Αρκαδα, ταν επορος μεγαλμπορος που πτχευσε λγω του πολμου. Η μητρα του ταν Αθηναα. Απ τα 4 αδρφια του -ταν ο μικρτερος- τα 2 ταν καλλιτχνες. Ο Μμης μουσικς της Λυρικς, ο Αλκος, επιτυχημνος ηθοποις του θετρου και κινηματογρφου, που πθανε το 1980 κι αυτς απ την δια πθηση με τον ποιητ κι επσης ο ανηψις του ταν ο γνωστς ηθοποις Θνος Λειβαδτης.

                                 Απλο Στχοι

                         να σπτι για να γεννηθες
                               να δντρο για ν' ανασνεις
                               νας στχος για να κρυφτες
                               νας κσμος για να πεθνεις.


     Το 1934 τελεινει τη στοιχειδη εκπαδευση και γρφεται στο 9ο Γυμνσιο στη πλατεα Κουμουνδορου, κοντ στο πατρικ του σπτι στην οδ Λεωνδου. Το 1940 γρφεται στη Νομικ Σχολ του Πανεπιστμιου Αθηνν. Δε θα τελεισει μως ποτ καθς αφιερνεται  στη ποηση και στην Αντσταση, οργαννεται στις τξεις της ΕΠΟΝ. Το 1943, στη καρδι της Κατοχς, χνει τον πατρα του, εν αργτερα -κι εν εναι εξριστος στη Μακρνησο (1951)- χνει και τη μητρα. Το 1946 παντρεεται τη Μαρα, 2τοκη κρη του Γεωργου Στοπα και της Αλεξνδρας Λογοθτη. Κενη στθηκε στριγμα χι μνο στα σκληρ χρνια της εξορας του, συντηρντας τη μητρα του αλλ και φλακας–γγελος σ' λη του τη ζω. Ο ποιητς την χει ηρωδα του στο "Αυτ Το Αστρι Εναι Για λους Μας" που της το αφιερνει.

                "Κι ταν πεθνουμε να μας θψετε κοντ-κοντ
                  για να μη τρχουμε μσα στη νχτα να συναντηθομε
".

     Η του δημοσευση γινε το 1946 στο περιοδικ του Δημτρη Φωτιδη, Ελεθερα Γρμματα (τ. 55, 15 Νομβρη), που βρσκανε χρον κφρασης οι αριστερο διανοομενοι της εποχς. Το ποημα που δημοσιετηκε, ταν "Το Τραγοδι Του Χατζηδημτρη". Το 1947 δημοσιεεται στη Να Εστα, το εκτενς ποημα του "Η Κυρ Της στριας". Εκδδει μαζ με λλους νους, το λογοτεχνικ περιοδικ Θεμλιο.

                                   Νχτα

                                Σκοτειν νχτα απψε.
                                      Τ θα συμβε;
                                    Οτε να στρο.
                                  Τα πλοα ακνητα.
                           σβησα τη λμπα και περμενα.
                              προσδοκες αινων!

     Ανπτυξε ντονη πολιτικ δρση στο χρο της αριστερς με συνπεια να εξοριστε απ' το 1947 ως το 1951. Στο Μοδρο, στη Μακρνησο (μαζ μ' λλους πνευματικος ανθρπους της Αριστερς: Κατρκη, Ρτσο, Δεσποτπουλο, Αλεξνδρου, Πατρκιο, Καροζο κ.α.), μετ στον Στρτη κι απ κει στις φυλακς Χατζηκστα στην Αθνα, απ' που αφθηκε λετερος το 1951. Το "Φυσει Στα Σταυροδρμια Του Κσμου" θεωρθηκε ανατρεπτικ κρυγμα και κατασχθηκε αργτερα κι ο ποιητς θα συρθε στο εδλιο του κατηγορουμνου. Αιτα το φιλειρηνικ του περιεχμενο. Βρισκμαστε στη καρδι του ψυχρο πολμου. Στις 10 Φλεβρη 1955, δικζεται στο 5μελς Εφετεο και πλθος κσμου, ανμεσα τους πολλς προσωπικτητες των γραμμτων και των τεχνν, θα παρακολουθσουν αυτ τη πνευματικ δκη που ο ποιητς θα μετατρψει το εδλιο σε βμα και που θα διατυπσει την ουσα και τον σκοπ της τχνης του. Θα συγκινσει χι μνο το ακροατριο αλλ και τους δικαστς που τελικ θα τον αθωσουν πανηγυρικ.



 με τη κρη του στη Μακρνησο

 
«Γι' αυτ σου λω. Μη κοιμσαι: εναι επικνδυνο. Μη ξυπνς: θα μετανισεις».

      Πρωτοστατε στην δρυση του περιοδικο Επιθερηση Τχνης, του οποου θα 'ναι τακτικς συνεργτης ως τη διακοπ της κδοσς του, λγω της χοντας. Η του ποιητικ συλλογ "Μχη Στην κρη Της Νχτας" -περιγρφει με σκληρ κι εγλωττο τρπο τις συνθκες διαβωσης των εξορστων, συνεπεα πολιτικν πεποιθσεων- εκδθηκε το 1952 και τον διο χρνο εκδθηκε και "Αυτ Το Αστρι Εναι Για λους Μας". Το 1953 ακολοθησε το "Φυσει Στα Σταυροδρμια Του Κσμου", που τιμθηκε με το Α' Βραβεο στο Παγκσμιο Φεστιβλ Νεολαας Βαρσοβας. Το 1956 δημοσιεει τον "νθρωπο Με Το Ταμπορλο" και το 1957 κερδζει το Α' Βραβεο Ποησης Δμου Αθηναων για τη "Συμφωνα αρ. 1". γραψεν επσης κι να μικρ τμο με ττλο: «λληνες Ποιητς», που αναφρεται στις συλλογς που εκδθηκαν στα 1978-81 κι αποτελε απογραφ 74 ποιητικν συλλογν.

                        ...ξαλλου δε ζητσαμε τη νκη...
                                           μονχα λγη μουσικ
...

     Εργστηκε στην εφημερδα Αυγ, απ το 1954, που κρατ τη στλη της κριτικς βιβλου και ποησης, μχρι το 1980, μ' εξαρεση στα 1967-74 που η εφημερδα χει κλεσει λγω δικτατορας. Σ' αυτ το διστημα αλλ κι αργτερα, μεταφρζει διασκευζει λογοτεχνικ ργα για λακ περιοδικ ποικλης λης, για βιοποριστικος λγους, με το ψευδνυμο Α. Ρκκος. Ακολουθον τα βιβλα: 1958 "Οι γυνακες με τα αλογσια μτια", 1960 "Κανττα". Το 1961 τον Οκτβρη, περιοδεει με τον Μκη Θεοδωρκη την επαρχα, Καβλα, Δρμα, Σρρες, Λρισα, Νουσα, Βροια, που ανμεσα στα μουσικ διαλεμματα των συναυλιν απαγγλει συνομιλε με το κοιν. Την δια χρονι γρφει το σενριο της ταινας "Συνοικα Το νειρο" με τους Κατρκη, Αλεξανδρκη, Γεωργολη, που ακογονται τα τραγοδια του "Βρχει Στη Φτωχογειτονι" "Σαββατβραδο" "Δραπετσνα" και που αργτερα με λλα τραγοδια δικ του, θα τα συμπεριλβει ο Θεοδωρκης στο δσκο του "Πολιτεα". Η ταινα θα απαγορευτε απ τη λογοκρισα.

                                      Παραμθι

          Οι βασιλιδες χωρνε σ’ να κουτ απ σπρτα ταν κοιμσαι.
           Και τα σκυλι, το βρδυ, κοιτζουν δακρυσμνα προς τα κει που
                                      μαστε κποτε παιδι.


     Το 1965 εκδδονται σε τμο με ττλο "Ποηση 1952-65" λες οι μχρι ττε ποιητικς του συλλογς. Μεταξ 1967-72, βυθζεται στη σιωπ, μνοντας νεργος και βουβς, εξν απ μιαν κδοση διηγημτων με ττλο: "Το Εκκρεμς", το 1969. Το 1972 εκδδει το "Νυχτερινς Επισκπτης" που οι κριτικο το θεωρον ναρξη της β' φσης του ργου του. Παρλληλα αποστασιοποιεται απ' τη πολιτικ δρση κνοντας στροφ ενδοσκπησης, αναδεικνοντας το μεγλο φιλοσοφικ βθος στο ργο του, ακλουθντας μοναχικ δσβατο και πρωτοποριακ δρμο στη μεγλη του τχνη. Το 1976 του απονμονται: το Β' Κρατικ Βραβεο Ποησης για το "Βιολ Για Μονχειρα" και το Α' Κρατικ Βραβεο Ποησης για το "Εγχειρδιο Ευθανασας". Το 1978 γρφει τους στχους των δσκων "Τα Λυρικ", "Οκτβρης 78" και "Λειτουργα Για Τα Παιδι Που Σκοτνονται Στον Πλεμο", λα σε μουσικ Μ. Θεοδωρκη. Τραγοδια του χει μελοποισει ο Μνος Λοζος κι ο Γιργος Τσαγκρης στο δσκο "Φυσει" το 1993, μ' ερμηνευτ το Βασλη Παπακωνσταντνου με συμμετοχ του ηθοποιο Γιργου Μιχαλακπουλου. Τον Αγουστο του 1982, αντιμετωπζει ντονα προβλματα υγεας. Νοσηλεεται με καρδιακ μφραγμα σε νοσοκομεο. Εκδδεται ο "Τυφλς Με Το Λχνο" τλη 1982.

       "νθρωποι που ζησαν τσο μυστικ που ταν πθαναν ο θνατος
                            δε βρκε τποτα να τους πρει
".

      Ιδρυτικ μλος της Εταιρεας Συγγραφων. Το 1985 εκδδονται οι "Βιολττες Για Μιαν Εποχ" -μετ τη δικτατορα, περν απ' τις συνθσεις σε ποιματα ολιγστιχα κι επεξεργζεται μια προσωπικ μυθολογα κι αυτ εκφρζεται θαυμσια σ' αυτ τη συλλογ που θεωρεται το κκνειον σμα του- και το 1987 ο 2ος τμος με τα μχρι ττε ργα του, με τον ττλο "Ποηση Β" αλλ και το "Μικρ Βιβλο Για Μεγλα νειρα". Τον Οκτβρη του 1988, εισγεται στο Γενικ Κρατικ Νοσοκομεο κι υποβλλεται σε 2 αλλεπλληλες εγχειρσεις για ανερυσμα κοιλιακς αορτς, διρκειας 5 ωρν η καθεμα, που μως δε μπρεσαν ν' αποτρψουνε το μοιραο. Ο ποιητς του κσμου Τσος Λειβαδτης αφνει τη τελευταα του πνο, ξημερματα Κυριακς 30 Οκτβρη 1988, σ' ηλικα 66 ετν. Μετ το θνατ του, το 1990, ολοκληρνεται κι ο 3ος τμος των Απντων του, με ττλο "Ποηση Γ". Την δια χρονι εκδδεται το ργο που φησε στο συρτρι του πριν πεθνει, "Τα Χειργραφα Του Φθινοπρου" (1989).

                            Απαγορεεται Η ξοδος

                                            Νχτα.
                                      Μονχα τ' στρα.
                     Και πρα το βθος του ολνοιχτου ορζοντα,
                 εκε που πνε οι νθρωποι χωρς τα ονματ τους.

     πως σημεινει ο Ττος Πατρκιος, φλος και συνεργτης του στη κριτικ, τανε τσον αφοσιωμνος στη ποηση στε σα ποιματα του στλνανε τα διβαζε λα ως το κκαλο κι σο μεγαλτερη αξα τους βρισκε, τσο την αναγνριζε και τη διακρυσσε κι σκησε κριτικ με διεισδυτικ ευαισθησα, με στοχασμ που δεν κατληγε σε κποια κανονιστικτητα, μ' νοιγμα σε λους τους τρπους της ποησης κι αγπη για λους τους ποιητς, χωρς ενοιες και πατερναλισμος.

   "Ο ποιητς προσπαθε να φανεται ρεμος. Να μοιζει με τους λλους. Κι
εναι στιγμς που το κατορθνει. μως τις νχτες δε μπορε να κοιμηθε. Οι μεγλες φτερογες του δε χωρνε μσα στον πνο
".

                                                                    "Οι ποιητς,
                                                   φτωχο λαθρεπιβτες,
                                   στις φτερογες των πουλιν
   που πφτουνε λαβωμνα
".

     Τα ποιματ του μεταφραστκανε στα Ρωσικ, Σερβικ, Ουγγρικ, Σουηδικ, Ιταλικ, Γαλλικ, Αλβανικ, Βουλγαρικ, Κινζικα κι Αγγλικ. γραψε ακμη με τον Κστα Κοτζι τα σενρια των ελληνικν ταινιν "Ο Θραμβος" & "Η Συνοικα Το 'Ονειρο".
     Σμφωνα με μελτες, το ργο του μπορε να χωριστε σε 3 περιδους:
   1. Την επαναστατικ, που συναντ κανες πολλ σοσιαλρεαλιστικ στοιχεα (μχρι το 1966 με το βιβλο "Οι Τελευταοι"). λη αυτ η πρτη ποιητικ του περοδος της στρτευσης πως χει χαρακτηριστε, εναι εμποτισμνη απ' την αγωνιστικτητα του εξριστου που δε διαπραγματεεται, με καννα τμημα, τις ιδες του. 
   2. Τη συμβολικ-αλληγορικ (μχρι το 1983 με τη συλλογ "Ο Τυφλς Με Το Λχνο"). Απ τα μσα της 10ετας του '60, η ποησ του αλλζει προσανατολισμ, εκφρζει τη πκρα του για τα διαψευσμνα νειρα της νιτης του και την αγωνα του μπρος στη σκληρ πραγματικτητα.
   3. Την υπαρξιακ (μχρι τα "Χειργραφα Του Φθινοπρου", που εκδθηκαν το 1990, μετ το θνατ του).
     λλα ργα του: "Οι Τελευταοι" 1966, "Σκοτειν Πρξη", "Χορικ" 1974, "Ο Διβολος Με Το Κηροπγιο" 1975, "Ανακλυψη" 1978, "Οι Τρεις" 1975 και μετ το θνατ του: "25η Ραψωδα Της Oδσσειας" 1994, & "Aπνθισμα" 1997.
     Στη ποηση του Τσου Λειβαδτη κυριαρχε ο πθος για να μορφο μλλον που θα περιλαμβνει λους τους ανθρπους. Εναι ο ποιητς που μετουσινει σε στχους την ιδεολογα του, που προσπαθε να ξεσηκσει τα πλθη. Συνμα μως βινει και την ττα των οραμτων του, βλπει τη γενι του τσακισμνη και τα νειρ του να πνγονται, στην αρχ απ την εθνικφρονη βαρβαρτητα που καθοδηγεται απ' τους γγλους κι απ' τους Αμερικνους και στη συνχεια, πιο τραγικ ακμη, απ' τα γκουλγκ της ΕΣΣΔ και τους ανελητους κομματικος μηχανισμος. Ο Παρδεισος χει χαθε κι ο Λειβαδτης αρχζει τις υπαρξιακς του αναζητσεις.

                                    Πολτιμος Στχος

                             Ζσαμε πντοτε αλλο
                και μνον ταν μας αγαπσει κποιος, ερχμαστε για λγο...
                    Κι ταν δεν πεθανει ο νας για τον λλον
                                   εμαστε κιλας νεκρο.


     νας ποιητς, μως, που αποζητ την ομορφι της ζως, την ευτυχα του κσμου, δε θα μποροσε να μη μιλσει για τον ρωτα. Η γυνακα χει σημαντικ θση στο ργο του -εκτς απ ηρωικς εναι και βαθι ερωτικς. Κι αυτ με λη τη σημασα της λξης και μ' λο τον πνο και τη συντριβ που περικλεει ο ρωτας.

   ",τι κι αν κνουν θα νικσουμε –ο κσμος μας ανκει. Το μλλον εναι μες στην τσπη μας σαν το κλειδ..."

--------------------------------------------------------------------------------------

     Περιμνοντας Το Βρδυ

Δεν ξρω πς, δεν ξρω πο, δεν ξρω πτε,
μως τα βραδι
κποιος κλαει πσω απ την πρτα
κι η μουσικ εναι φλη μας
-και συχν μσα στον πνο
ακομε τα βματα παλιν πνιγμνων περνον μες
στον καθρφτη πρσωπα
που τα εδαμε κποτε σ’ να δρμο η να παρθυρο
και ξανρχονται επμονα
σαν να ρωμα απ’ τη νιτη μας
-το μλλον εναι γνωστο
το παρελθν να ανιγμα
η στιγμ βιαστικ κι ανεξγητη.
Οι ταξιδιτες χθηκαν στο βθος
λλους τους κρτησε για πντα το φεγγρι
οι καγκελπορτες το βρδυ ανογουνε μ’ να λυγμ
οι ταχυδρμοι ξχασαν το δρμο
κι η εξγηση θα ‘ρθει κποτε
ταν δεν θα χρειζεται πια καμα εξγηση

Α, πσα ρδα στο ηλιοβασλεμα
-τι ρωτες Θε μου, τι ηδονς
τι νειρα,
ας πμε τρα να εξαγνιστομε μες στη λησμονι.

                  Συμφωνα Αρ. 1
                                                    (απσπασμα)

στερα εδαμε πως δεν τανε πρσωπα
μα οι σιωπηλς χειρονομες του ηλιοβασιλματος…
σαν νας θες που τον ξχασαν κι απ το βθος του χρνου
καλοσε βοθεια.

O ουρανς αμλητος και σταχτς
το διο αδιφορος και για τους νικητς και για τους νικημνους.
Eδες ποτ σου μες στα μτια των νικημνων στρατιτων
την πικρ θληση να ζσουν!

Η δυστυχα σε κνει πντα να αναβλεις – φυγε η ζω.
οι φλοι εχαν χαθε
κι οι εχθρο ταν μικρψυχοι για να μπορες να τρφεσαι απ’ το μσος σου…

…και τα μτια σου βουρκνουν, θαμπωμνα ξαφνικ
απο τους παλιος λησμονημνους θεος και τις παντοδναμες
παιδικς ευπιστες…

Πνω στα υγρ τσαλακωμνα σεντνια μαρανονταν το γλιο
των αγννητων παιδιν…
και σμγουν και χωρζουν οι νθρωποι
και δεν παρνει τποτα ο νας απ’ τον λλον.

Γιατ ο ρωτας εναι ο πιο δσκολος δρμος να γνωριστον.

Γιατ οι νθρωποι, σντροφε, ζουν απο τη στιγμ
που βρσκουν μια θση
στη ζω των λλων.

Kαι ττε κατλαβες γιατ οι απελπισμνοι
γνονται οι πι καλο επανασττες.

Και μνουμε ανυπερσπιστοι ξαφνικ, σαν να νικητ
μπροστ στο θνατο
να νικημνον αντκρυ στην αιωνιτητα…

Mεγλες λξεις δε λγαν πια τποτα και τις πετοσαν στους
οχετος.

Α, εσ δεν εδες ποτ το διο το χρι σου να σε σημαδεει αλπητα
απ’ το βθος των περασμνων.

…Θ μου πσο ταν μορφη
σαν να φωτισμνο δντρο μια παλι νχτα των Xριστουγννων…

Συχρα με, αγπη μου, που ζοσα πριν να σε γνωρσω.

Μισ τα μτια μου που πια δεν καθρεφτζουν τ χαμγελ σου…

Η πλατεα θα μενει ρημη
σα μια ζω που λα τδωσε, κι ταν ζτησε κι αυτ
λγη επιεκεια
της την αρνθηκαν.

Χωρς νειρα να μας ξεγελσουνε και δχως φλους πι
να μας προδσουν…

Γιατ οι νθρωποι υπρχουν απ’ τη στιγμ που βρσκουνε
μια θση
στη ζω των λλων.

να θνατο
για τη ζω των λλων…

    Σε Μια Γυνακα

Θυμσαι τις νχτες;
Για να σε κνω να γελσεις
περπατοσα πνω
στο γυαλ της λμπας.
«Πς γνεται αυτ;» ρταγες.
Μα ταν τσο απλ
αφο μ’ αγαποσες

Απαγορεεται Η ξοδος

Νχτα.
Μονχα τ’ στρα.
Και πρα το βθος του ολνοιχτου ορζοντα
εκε που πνε οι νθρωποι
χωρς τα ονματ τους

         Ερμωση

σο θυμμαι τη ζω μου,
δεν εχα τποτα δικ μου,
ξω απ’ το φβο
κι να τουφκι,
που, νχτα, με σημδεψαν μ’ αυτ.
Σιωπ.
Οι νεκρο ας μας συχωρσουν.

    Αλλ Τα Βρδυα

Και να που φτσαμε εδ
Χωρς αποσκευς
Μα μ’ να τσο ωραο φεγγρι
Και εγ ονειρετηκα ναν καλτερο κσμο
Φτωχ ανθρωπτητα, δεν μπρεσες
οτε να κεφαλαο να γρψεις ακμα
Σα σανδα απ θλιβερ ναυγιο
ταξιδεει η γηραι μας πειρος

Αλλ τα βρδυα τι μορφα
που μυρζει η γη

Ββαια αγπησε
τα ιδανικ της ανθρωπτητας,
αλλ τα πουλι
πετοσαν πιο πρα

Σκληρς, καρδος κσμος,
που δεν νοιξε ποτ μιαν ομπρλα
πνω απ’ το δντρο που βρχεται

Αλλ τα βρδυα τι μορφα
που μυρζει η γη

στερα ανακλυψαν την πυξδα
για να πεθανουν κι αλλο
και την απληστα
για να μνουν νεκρο για πντα

Αλλ καθς βραδιζει
να φλουτο κπου
να στρο συνηγορε
για λη την ανθρωπτητα

Αλλ τα βρδυα τι μορφα
που μυρζει η γη

Καθς μνω στο δωμτιο μου,
μου ‘ρχονται ξαφνα φαεινς ιδες
Φορω το σακκι του πατρα
κι τσι εμαστε δυο,
κι αν κποτε μ’ κουσαν να γαβγζω
ταν για να δσω
ναν αρα εξοχς στο δωμτιο

Αλλ τα βρδυα τι μορφα
που μυρζει η γη

Κποτε θα αποδδουμε δικαιοσνη
μ’ να στρο μ’ να γιασεμ
σαν να τραγοδι που καθς βρχει
παρνει το μρος των φτωχν

Αλλ τα βρδυα τι μορφα
που μυρζει η γη!

Δως μου το χρι σου...
Δως μου το χρι σου

          Βιβλικ Τοπο Β'

Βρβαρες φυλς με μεγλα πλματα
ανσκαψαν την πατρικ γη
και μνο να χνι ερειπωμνο στεκε ακμα
πλι στο δρμο,
που φηναν τις ψερες τους οι περαστικο,

σαν τον ποιητ στο λεος λου του κσμου.

      Ο Μουσικς

Συχν τη νχτα,
χωρς να το καταλβω,
φτανα σε μια λλη πλη,
δεν υπρχε παρ μνο νας γρος,
που ονειρευταν κποτε να γνει μουσικς,
και τρα καθταν μισγυμνος μες στη βροχ
–με το σακκι του εχε σκεπσει πνω στα γνατα του
να παλι, φανταστικ βιολ...
«Το ακος;» μου λει, «Ναι, του λω, πντα το κουγα»,

εν στο βθος του δρμου
το γαλμα διηγταν στα πουλι
το αληθιν ταξδι.

           Μυστικ Πλη

Φτερογες σλευαν κτω απ’ τα πιπλα,
και στο βθος ο σκοτεινς καθρφτης
κανε τα παιδι ν’ αρρωστανουν συχν,
γιατ δεν θελαν να μεγαλσουν,

η μητρα κλαιγε και με παρακαλοσε να κατβω,
μα μενα ταν η μορα μου να περπατω στο ταβνι,
μια μχη δικ μου, μητρα, που πντα ο νεκρς μουν εγ.

Γι’ αυτ ξερα και των ουρανν τη μυστικ υπγεια πλη.

      Πο Εσαι

βρεχε εκενο το βρδυ,
βρεχε.
Ανβηκα τα σκαλι
κανες στην κμαρα
βρεχε;
τρεμε στ’ ανοιχτ παρθυρο η κουρτνα
βρεχε...

«Φεγω μη ζητσεις να με βρεις. Αγαπ λλον!», γραφε
Αγαπ λλον;
Πο εσαι; Πο να πω;
Φυσει, κρυνω;
Πο εσαι; Πο να πω;
Φυσει, κρυνω;
Οι δρμοι λασπωμνοι, κτρινα φτα, βρεχε

Ζευγρια αγκαλιασμνα κτω απ’ τις ομπρλες τους
σε λγο θα ανβουνε το φως
Θα κοιτζονται στα μτια και θα πετν απ πνω τους λη τη μοναξι
Οι φωτεινς ρεκλμες ανοιγοκλενουνε τα μτια τους
λα στην εποχ μας διαφημζονται γιατ χι και αυτ …
βρεχε

«Αγαπ λλον!»
Με κκκινα πελρια γρμματα θα ‘ταν υπροχη διαφμιση
γιατ χι και αυτ: «Αγαπ λλον!»
«Θα αγαπ λλον»;
Πο εσαι;
Πο να πω;
Φυσει κρυνω
Πο εσαι;

        Ενοχ

Το ζητοσαν, λοιπν,
σε τι εχα φταξει,
μενα το μνο μου γκλημα ταν τι δεν μπρεσα να μεγαλσω,
κυνηγημνος πντα,
πο να βρεις καιρ,
τσι μεινα επιστος
κι αγκλιαζα το κρο σδερο της γφυρας.

Εν απ’ το βθος, μακρι,
με κοταζε σαν ξνο η πιο δικ μου ζω.

Κανες Δεν Εναι Μνος

«ρθα», λεγες
πντα μπανοντας στο δωμτιο,
παρ’ λο
που δε σε περμενε κανες.

μως ακριβς αυτ
σου δινε μια βαθτερη απντηση.

Αν Θλεις Να Λγεσαι νθρωπος

Αν θλεις να λγεσαι νθρωπος
δεν θα πψεις οτε στιγμ ν' αγωνζεσαι
για την ειρνη και για το δκιο.
Θα βγεις στους δρμους , θα φωνξεις
τα χελη σου θα ματσουν απ' τις φωνς
Το πρσωπ σου θα ματσει απ' τις σφαρες
μα δε θα κνεις οτε βμα πσω.
Κθε κραυγ σου θα ' ναι μια πετρι
στα τζμια των πολεμοκπηλων.
Κθε χειρονομα σου θα 'ναι
για να γκρεμζει την αδικα.
Δεν πρπει οτε στιγμ να υποχωρσεις,
οτε στιγμ να ξεχαστες.
Εναι σκληρς οι μρες που ζομε.
Μια στιγμ αν ξεχαστες,
αριο οι νθρωποι θα χνονται
στη δνη του πολμου,
τσι και σταματσεις
για μια στιγμ να ονειρευτες
εκατομμρια ανθρπινα νειρα
θα γνουν στχτη απ' τις φωτις.
Δεν χεις καιρ, δεν χεις καιρ για τον εαυτ σου
αν θλεις να λγεσαι νθρωπος.
Αν θλεις να λγεσαι νθρωπος
μπορε να χρειαστε και να πεθνεις
για να ζσουν οι λλοι.
Θα πρπει να μπορες να θυσιζεσαι
να οποιοδποτε πρωιν.
Αν θλεις να λγεσαι νθρωπος
θα πρπει να μπορες να στκεσαι
μπρος στα ντουφκια!

    Ω Θλψη

πρεπε να ξεφγω,
αλλις μουν χαμνος,
αλλ ο γνωστος του σταθμο με περμενε κιλας
στην κρη του ταξιδιο μου.
Ποιος γνωστος;
μουν εγ ο διος νικημνος
κι νοιγα τις πρτες στα σταματημνα βαγνια
κι βγαινα
απ’ την λλη μερι του ονερου.

Ω θλψη,
σε μθαμε απ παιδι,
σχεδν πριν γνωρσουμε τον κσμο.

           Δειλιν

Λεπτομρειες ασμαντες
που κνουν πιο οδυνηρς τις αναμνσεις
και τα χρνια μας, βαλσαμωμνα πουλι,
μας κοιτζουν τρα με μτια ξνα
-αλλ κι εγ ποις μουν;
νας πργκηπας του τποτα
νας τρελς για επαναστσεις
κι λλα πργματα χαμνα
και κθε που χτυποσαν οι καμπνες
νιωθα να κινδυνεει η ανθρωπτητα
κι τρεχα να τη σσω.

Κι ταν να παιδ κοιτει μ' κσταση το δειλιν,
εναι που αποθηκεει θλψεις για το μλλον.

        Επλογος

ταν νας νος ωχρς. Καθταν στο πεζοδρμιο.
Χειμνας, κρωνε.
Τι περιμνεις; του λω.
Τον λλον αινα, μου λει.

Πο να πω

σο για μνα, μεινα πντα νας πλανδιος πωλητς αλλοτινν πραγμτων,
αλλ… αλλ ποιος σμερα ν’ αγορσει ομπρλες απ αρχαους κατακλυσμος.

Χρωματζω πουλι και περιμνω να κελαηδσουν

Αλλ μια μρα δεν ντεξα.
Εμνα με γνωρζετε, τους λω.
χι, μου λνε.
τσι πρα την εκδκησ μου και δε στερθηκα ποτ τους μακρινος χους.

Τραγουδω, πως τραγουδει το ποτμι

Κι στερα στο νοσοκομεο που με πγαν βιαστικ…
Τι χετε, μου λνε.
Εγ; Εγ τποτα, τους λω. Μνο πστε μου γιατ μας μεταχειρστηκαν,
μ’ αυτν τον τρπο.

Το βρδυ χω βρει ναν ωραο τρπο να κοιμμαι.
Τους συγχωρ ναν-ναν λους.
λλοτε πλι θλω να σσω την ανθρωπτητα,
αλλ εκενη αρνεται.

μως απψε, βιζομαι απψε,
να παραμερσω λη τη λησμονι
και στη θση της ν’ ακουμπσω,
μια μικρ ανεμνη.

Κριε, αμρτησα ενπιν σου,
ονειρετηκα πολ μια μικρ ανεμνη.
τσι ξχασα να ζσω.
Μνο καμι φορ μ’ να μυστικ
που το ‘χα μθει απ παιδ,
ξαναγριζα στον αληθιν κσμο,
αλλ εκε κανες δε με γνριζε.
Σαν τους θαυματοποιος
που λη τη μρα χρισαν τ’ νειρα στα παιδι
και το βρδυ γυρζουν στις σοφτες τους
πιο φτωχο κι απ’ τους αγγλους.

Ζσαμε πντοτε αλλο.
Και μνον ταν κποιος μας αγαπσει, ερχμαστε για λγο
κι ταν δεν πεθανει ο νας για τον λλον εμαστε κιλας νεκρο.

Sos, sos, sos, sos
Φυσει απψε φυσει,
τρχουν οι δρμοι λαχανιασμνοι φυσει,
κτω απ τις γφυρες φυσει,
μες στις κιθρες φυσει.

Φυσει απψε φυσει,
μες στις κιθρες φυσει.

Δσ’ μου το χρι σου φυσει,
δσ’ μου το χρι σου...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers