-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: , ,

 -"Ο Μαλχ Χαμαβτ μου μλησε για την περπτωσ σου, Φι2".
     Η φων του επιθεωρητ εναι βαθει και τα μτια του γυαλζουν στο ημφως του γραφεου του Φι2, πργμα που τον αποθαρρνει να τον εμπιστευτε. Το γεγονς τι τποτα λλο πνω του δεν εναι ορατ δε βοηθ.
 -"Εμαι σγουρος", απαντ ο Φι2 καταβλλοντας αρκετ προσπθεια να μην ακουστε ειρωνικς.
     Αποτυγχνει. Αυτς ο επιθεωρητς δεν εναι ο πρτος που συναντ ο Φι2. Το συμβολιο δεν εγκρνει τις πρακτικς του και προσπαθε να του βλει χρι. τι ακμα δεν χουν καταφρει να του κνουν τποτα σημανει τι οι πρακτικς του δουλεουν.
 -"Ο Μαλχ μου επε τι θα αντιδροσες με αυτν τον τρπο. Μου αρσει που δε φοβσαι να δεξεις χαρακτρα. Αν και φαντζομαι πως ξρεις τι αυτ δεν σε βοηθ σε τποτα".
     Ο Φι2 ανασηκνει τα φρδια του. Αυτς ο επιθεωρητς εναι διαφορετικς απ τους προηγομενους. Αυτ μως μπορε να κρβει παγδα. Ο Φι2 ξρει απ αυτ.
 -"Η παρουσα σας στο γραφεο μου και μνο, υπογραμμζει πσο δκιο χετε", λει ο Φι2 κοιτντας ξω απ το παρθυρο την κκκινη ρημο.
 -"Θα εμαι ειλικρινς μαζ σου Φι2. Ο Μαλχ δε θλει να σε διξει. Μου επε τι εσαι απ τους καλτερος του πρκτορες. Φρνεις περισστερους πελτες απ λους τους υπλοιπους στον κλδο σου. μως το συμβολιο θλει να εσαι πιο ευγενικς. Να φρεσαι λγο πιο μορφα. Οι νθρωποι περννε απ να τερστιο σοκ, δεν χρειζεται να τους κοροδεεις και απ πνω. Δε νομζω πως εναι τσο δσκολο, βρε Φι2"!
 -"Με συγχωρετε κριε επιθεωρητ, αλλ ξρετε την ειδκευσ μου; Δε νομζω τι χετε..."
 -"Ξρω, Φι2, ξρω. Αλλ νομζω πως χεις δικο. σουν κι εσ στη θση τους κποτε. Δεν πιστεω πως θα εκτιμοσες ττοια μεταχεριση, ε";
     Ο Φι2 δεν λει τποτα γιατ στην πραγματικτητα, ναι, ττοια μεταχεριση θα θελε. μως ξρει τι, αν αυτ πει στα σχλια του επιθεωρητ και το δει το συμβολιο, ττε θα τον διξουν με τη δικαιολογα τι δεν περν το ψυχολογικ κριτριο της υπηρεσας. Δε θα διστσουν να τον χσουν στο πλυντριο. Το συμβολιο δε θα το δει ως απλυση - χειρτερα σαν το τλος- αλλ ως διακοπς απ τις οποες θα επιστρψει γιατρεμνος. Κι αν χι, φτου, ξαν απ’ την αρχ. Αυτ εναι το κακ με τα αιωνβια σψαλα. Πιστεουν τι τποτα δεν χει τλος. Κρμα που ο Φι2 δεν χει την δια ποψη.
     Ο επιθεωρητς περιμνει λγο για κποια απντηση. Βλποντας τι καμα δεν ρχεται, αναστενζει και κουν το κεφλι. Γυρνει στα χαρτι του.
 -"Θα γρψω τι νιθεις μετανιωμνος και θα προσπαθσεις να βελτιωθες. Επσης τι στο μλλον ενδεκνυται να χεις εμνα για επιθερηση. Πς σου φανεται αυτ;" στρφει τα γυαλιστερ του μτια προς τον Φι2.
     Ο Φι2 ξαφνιζεται. σως παρεξγησε αυτν τον επιθεωρητ. σως.
 -"Πολ ωραο κριε επιθεωρητ. Σας ευχαριστ πολ".
 -"Δεν κνει τποτα. Και σε παρακαλ, φναζε με Φου9".
     Το πρσωπο του επιθεωρητ εναι σκοτειν, σχεδν μαρο, σαν να απορροφ το φως γρω του. Παρολαυτ ο Φι2 νομζει πως να χαμγελο αχνοφανεται μσα απ τη μαυρλα.
...
     Ο Φι2 τεντνεται, χασμουριται και σηκνεται απ την ετοιμρροπη καρκλα. Τρβει τα μτια εν διαβζει βιαστικ την επμενη δουλει του στον πνακα. Μεσνυχτα σε γφυρα: κλασσικ περπτωση.
 -"Γιο, Φι2, που πας;" του φωνζει η Δλτα5 απ το γραφεο της, καθς κατευθνεται προς την πρτα. "Νμιζα πως θα πηγαναμε στο Σκοτειν Φσμα"!
 -"Μλις τελεισω αυτ τη δουλει, εντξει;" απαντ ο Φι2 χωρς να γυρσει.
 -"Οκι, θα σε περιμνουμε εκε. Μη το ξεχσεις"!
     Παρλο που δεν κοιτ ο Φι2 ξρει τι η Δλτα5 χαμογελ μ' ναν εκνευριστικ χαρομενο τρπο για πρκτορα της Υπηρεσας.
 -"Πς να το ξεχσω;" μουρμουρζει ο Φι2 γυρζοντας το πμολο της Πρτας.
     Υπρχουν πολλ πργματα που ο Φι2 μισε στην Υπηρεσα. να απ αυτ εναι η ρημος. Ο Φι2 κλενει την πρτα πσω του και προσπαθε να μαζψει τη μαυρλα γρω του σαν παλτ. Ανελητος νεμος λυσσομαν γρω του κι μμος προσπαθε να μπει στα μτια του. Η Κκκινη ρημος εκτενεται προς λες τις κατευθνσεις κι ο ουρανς εναι μνιμα κολλημνος σ' να συννεφιασμνο μεσημρι με τον λιο να λμπει πουλα, σχετα με το αν ταιριζει με τα υπλοιπα καιρικ φαινμενα. Ο Φι2 κι λλοι στην Υπηρεσα χουν στελει πολλ επσημα παρπονα στο συμβολιο για την κατσταση, αλλ ττοιου εδους αλλαγς δε γνονται εκολα.
     Εκατ μτρα μακρι απ τη μεγλη μαρη πρτα την οποα χει μλις διαβε ο Φι2, εμφανζεται μια μικρτερη σκορα πρσινη πρτα. Ο Φι2 μουρμουρζει απηυδισμνα για την απσταση και σκφτεται, εν προχωρ ενντια στον νεμο, πως η δουλει του δεν χει καννα νημα. Δηλαδ για τον διο, γιατ η Υπηρεσα μια χαρ τα καταφρνει χρη στις προσπθεις του. Μπλικο εργατικ δυναμικ και το «πλυντριο» πντα γεμτο. Και γιατ; Για μερικ κουπνια που ο Φι2 δε θα χρησιμοποισει ποτ.
     χει φτσει στη πρτα. Αναστενζει βαθι κι αμσως βχει για να βγει η μμος που μπκε στο στμα του, την ανογει κι εξαφανζεται.
...
     Η θα απ τη γφυρα εναι πολ ωραα. λη η πλη καθρεπτζεται στο ποτμι κνοντς το να λαμπυρζει στο σκοτδι της νχτας. Ο ουρανς δεν χει σννεφα και το φεγγρι εναι γεμτο. Οι περισστερες δουλεις του Φι2 εναι τις νχτες με πανσληνο. Οι περισστεροι συνδελφο του εναι απασχολημνοι αυτς τις βραδις. Ο κσμος τρελανεται ττε. Ο Μαλχ του το εχε εξηγσει κποτε. χει να κνει με τις παλρροιες, αλλ ο Φι2 δεν νοιζεται για τις τεχνικς πλευρς του ζητματος κι τσι δε συγκρτησε τις λεπτομρειες. να πργμα χει σημασα: ταν χει πανσληνο, λοι θλουν να αυτοκτονσουν.
     Δεγμα υπ’ αριθμν να: μεσλικας, μετρου αναστματος, αρχς φαλκρας, εκπρσωπος εταιρεας παραγωγς γνωστν αθλητικν υποδημτων, ιδιοκττης μιας λφα-Ρομο, διαζευγμνος, πατρας δο παιδιν που βλπει δο φορς τον χρνο, λγω μεγλης απστασης και περιορισμνου ελεθερου χρνου. Τ' νομ του, Ουκλιφ. Η τωριν του τοποθεσα, το κιγκλδωμα μιας γφυρας. Η μλλουσα τοποθεσα του, ο βυθς του ποταμο.
     Ο Φι2 αιωρεται μπρος του και τον παρατηρε. Ο νδρας φορ κοστομι κι
αθλητικ παποτσια, ρα χει ρθει εδ κατευθεαν απ το γραφεο του. Οι κρταφο του εναι ιδρωμνοι. Τα χρια του σφγγουν το σρμα πσω του. Τα πδια του τρμουν. Απ τα μτια του τρχουν δκρυα.
     Κουνντας το κεφλι του ο Φι2 διαβζει τον φκελ του. Μετ απ λγο κοιτ απηυδισμνος τον ντρα. Πσο μπανλ μπορε να γνει κανες;
     Ξαφνικ ο ντρας φανεται να το παρνει απφαση. Αφνει το κιγκλδωμα αργ και φρνει το χρι στο μγουλο για να σκουπσει τα δκρυα. Αναπνει μια φορ βαθι απ τη μτη και κλενει τα μτια. Την επμενη στιγμ χει πσει. Καννα αυτοκνητο στη γφυρα δε σταματ.
     Ο Φι2 παρακολουθε για λγο το σμα να πφτει στο νερ. Μετ στρφεται προς το μρος που πριν απ λγο στεκταν ο νδρας.
 -"Χρηκες τρα, Ουκλιφ;" λει στον αρα.
 -"Ε;" ρωτει κπληκτος ο Ουκλιφ. ο περεργα συμπαγς καπνς που μοιζει στον Ουκλιφ.
 -"Ρωτ αν χρηκες μ' αυτ που κανες. Που πδηξες απ' αυτν εδ τη γφυρα"; Ο Ουκλιφ χει μενει με το στμα ανοιχτ να κοιτζει τον Φι2. "Που τελεωσες τσι πρωρα τη ζω σου εν θα μποροσες να ζεις τουλχιστον λλα σαρντα χρνια". Ο Φι2 περιμνει λγο να δει αν αισθνεται τοιμος να απαντσει. Κρνοντας απ την εμβρντητη κφρασ του, μλλον χι. "Θλω να πω, σουν απλυτα υγις. Δεν κπνιζες, δεν πινες, κανες υγιειν διατροφ κι σκηση. Ακμα και με το στρες μπορε να φτανες τα εκατ".
     Εδ ο Φι2 σταματ τελεως γιατ δεν χει νημα. Ο πελτης του δεν παρακολουθε. Ο Ουκλιφ ξαφνικ προσχει την κατσταση του σματς του. Με μια κραυγ τινζεται απ το κιγκλδωμα. Ο Φι2 αναστενζει και τον πινει απ το γιακ πριν πσει στο κεν. Ο Ουκλιφ αποτραβιται φοβισμνος.
 -"Τ συμβανει; γινα φντασμα! Δεν θυμμαι να πεθανω, τ κνω εδ; Τ εσαι συ; Θε μου συγγνμη! Δε θλω να πω στην κλαση. Δε θλω να εμαι φντασμα! χι".
 -"Ουκλιφ!" φωνζει ο Φι2. Εκενος αναπηδ τρομαγμνος. Επσης σταματ να μιλ. «Ωραα», σκφτεται ο Φι2. "Ουκλιφ, μλις πθανες". Ο Ουκλιφ γουρλνει τα μτια, αλλ δεν ανογει το στμα του. Η ψη του Φι2 προκαλε να κποιο σεβασμ. "Δε θυμσαι την πτση και τα νερ κι λα αυτ γιατ τσι και αλλις απ τη στιγμ που πεσες ταν σγουρο πως θα πθαινες, οπτε στο αρχεο μας ττε ταν η επσημη στιγμ του θαντου σου". Ο Φι2 παρνει μια ανσα. "Επσης αυτ που βλπεις εναι
το, ε... το πνεμα σου. Δεν εσαι φντασμα. Ακμα. Δηλαδ θα γνεις αν θες να γνεις. Που μας φρνει στο κυρως θμα της συνντησης μας
".

     Ακογοντας αυτ ο Ουκλιφ ανασηκνει το κεφλι και κοιτ μπερδεμνος τον Φι2.
 -"Κυρως θμα";
 -"Ναι. Τ' νομ μου εναι Φι2. Αν θες μπορες να με αποκαλες Φι. Εμαι δω σαν εκπρσωπος της Υπηρεσας. Η Υπηρεσα εναι υπεθυνη για λους τους θαντους κι λες τις γεννσεις. Προσωπικ εμαι υπεθυνος για θαντους πως ο δικς σου".
 -"πως ο δικς μου;" επαναλαμβνει ο Ουκλιφ χωρς ν' αλλξει κφραση.
 -"Ειδικεομαι στις αυτοκτονες", εξηγε ο Φι2.
 -"Στις αυτοκτονες";
 -"Ναι. Αυτοκτονες". Ο Ουκλιφ δε φανεται να το πινει. Ο Φι2 αναστενζει κι εχεται αυτ που θα πει στην συνχεια να μην ακουστε ειρωνικ. Ξρει εκ των προτρων τι θ' αποτχει. "Αυτοκτνησες πριν απ λγο. Θυμσαι; Ανβηκες στο κιγκλδωμα. Και κατβηκες, αλλ απ την λλη μερι".
     Ο Ουκλιφ παρνει μια θιγμνη κφραση.
 -"Δε νομζω πως χρειζεται να εσαι τσο κακς".
     Ο Φι2 συνοφρυνεται.
 -"Κι εγ δε νομζω πως χρειαζταν ν' αυτοκτονσεις. Για ττοιον ηλθιο λγο εννο".
     Τα σταχτι μγουλα του Ουκλιφ παρνουν να πιο σκορο γκρι χρμα.
 -"Δεν ταν ηλθιος λγος! ταν λη μου η ζω! Την αγαποσα! Τ λλο να 'κανα";
     Ο Φι2 κοιτζει ουραν αναστενζοντας.
 -"Οτιδποτε λλο. Η αυτοκτονα δεν εναι απντηση. Κοτα την κατστασ σου. Αυτχειρας. Και γιατ; Επειδ σε απτησε μια γυνακα. Εναι δικαιολογα αυτ";
 -"Δεν ταν οποιαδποτε γυνακα! ταν... Αλλ δεν περιμνω να καταλβεις... ,τι κι αν εσαι", απαντ ο Ουκλιφ, αλλ' απ το πρσωπ του ο Φι2 μπορε να καταλβει τι τα λγια του χουν δημιουργσει αμφιβολες.
 -"Φι2, επαμε. Αλλ οκι, δε θα σε πισω. Εναι προφανς τι κανες δε μπορε να καταλβει τον απθμενο πνο που νιθεις αυτ τη στιγμ..." Το πρσωπο του Ουκλιφ γνεται βαθ γκρι, καθς σφγγει τα χελη του αγανακτισμνος. "λλωστε δεν εμαι εδ για να σε καταλβω. Εμαι εδ για να μιλσουμε για το μλλον σου".
 -"Το μλλον μου"; Ο Ουκλιφ ξαναπαρνει την τρομαγμνη του κφραση.
     Ο Φι2 αναστενζει. Εναι ανγκη να επαναλαμβνει , τι λει;
 -"Ναι, το μλλον σου. Λοιπν, χεις τρεις επιλογς..."
...
 -"Νομζω πως εχε δκιο, Φι2".
     Το μπαρκι «Σκοτειν Φσμα» δεχνει μνιμα ετοιμρροπο. Απ την πρτη φορ που το εδε ο Φι2 που εναι και ο ιδιοκττης, αν ερωτηθε, πντα απαντ πως δεν χει την οικονομικ νεση να το συντηρσει. Πολ χιουμοριστικ εκ μρους του, αφο κανες δεν πληρνει για να πιει στο μπαρ του.
     Ο Φι2 στρφεται συνοφρυωμνος προς τη Δλτα5.
 -"Τ εννοες;" ρωτ χαμηλφωνα, εν οι δυο τους τινζουν απ την μαυρλα τους την κκκινη μμο.
     Ο Ωμγα18, καθισμνος δπλα στον Ταυ1, τους νεει ενθουσιασμνα απ τη μπρα να καθσουν μαζ τους. Η Δλτα5 χαιρετ τον Ωμγα18 και ξεκιν προς το μρος του. Ο Φι2 κρβει μια γκριμτσα. Δεν αντχει τον Ωμγα18.
 -"Εννο πως ντως δε μπορες να καταλβεις. Δεν χεις ερωτευτε ποτ..."
 -"Ωπα! Ποις χει ερωτευτε; Τ συμβανει πσω απ την πλτη μου και δε μου λτε;" αναφωνε ο Ωμγα18 καθς η Δλτα5 κι ο Φι2 κθονται. Ο Ταυ1 τους χαιρετ κλνοντας το κεφλι.
 -"Τποτα ττοιο. Συζητοσαμε για να πελτη μου", μουρμουρζει ο Φι2 κοιτντας
εκνευρισμνος τη Δλτα5. Εκενη, αν και δε μπορε να διακρνει τα μτια του, αισθνεται τη δυσαρσκει του και χαμογελ πονηρ. Στρφεται προς εκενην: "Επιπλον δε ξρεις τι λες. Μπορε εν αγνοα σου να χω... πληθρα, εεε, παραπλσιων εμπειριν".
 -"Για κποιο λγο δε με πεθεις Φι2. Αναρωτιμαι γιατ...", λει η Δλτα5, καθς ο μπρμαν της δνει το συνηθισμνο της ποτ.
 -"Θα μου πετε τι συνβη";
     Πριν προλβει ο Φι να απαντσει στην ερτηση του Ωμγα18, η Δλτα5 του κβει τη φρα.
 -"Ο Φι2 βρσκει χαζ να πελτη του που αυτοκτνησε γιατ η γυνακα της ζως του τον πρδωσε".
 -"Μα εναι χαζ! Συ δε μου 'λεγες τι η καλτερη εκδκηση εναι το να ζσεις καλ! χι να πεθνεις μελοδραματικ"! Ο Φι2 σηκνει τα χρια του θυμωμνος.
 -"Το θμα δεν εναι η εκδκηση Φι2. Ο νθρωπος δεν το 'κανε για να τη κνει να νισει σχημα. ταν συναισθηματικ απφαση", η φων της Δλτα5 εναι πολ ρεμη.
 -"Συναισθηματικ απφαση; Πς νομζεις τι βρθηκα στη θση που εμαι σμερα, Δλτα5";
 -"Μη φωνζεις..." μουρμουρζει ξαφνικ απ την κρη ο Ταυ1.
     Σιωπ πφτει ξαφνικ στο τραπζι. Ο Φι2 προσχει τι ο Ωμγα18 χει λουφξει στην καρκλα του κι οι μοι του Ταυ1 εναι πιο σφιγμνοι απ' , τι συνθως. «Τα κατφερες πλι Φι2», σκφτεται.
 -"Συγγνμη. Παρασρθηκα..." λει πνιχτ χωρς να τους κοιτζει.
     Ο Ωμγα18 χαμογελ νευρικ.
 -"Δεν πειρζει Φι2. Σε καννα δεν αρσει να μιλ για το θνατ του".
     Ο Φι μορφζει πριν μπορσει να ελγξει τους μυς του προσπου του.
 -"Ναι. Ναι, χεις δκιο".
     Ο αγκνας της Δλτα5 ακουμπ το δικ του διακριτικ κι ο Φι2 αρχζει να νιθει καλτερα. λλωστε ο Ωμγα18 χει δκιο αυτ τη φορ.
 -"Δε μου επες μως. Τ διλεξε στο τλος ο πελτης σου;» ρωτ η Δλτα5, εν πνει μια γουλι απ το ποτρι της.
 -"ντως". Ο Φι2 χαμογελ αυτρεσκα. "Αν πτε στο Αρχεο μπορε να τον δετε ανμεσα στους μαθητευμενους", λει με να ψγμα περηφνιας στη φων.
 -"Δεν το πιστεω! Πς καταφρνεις να τους πεθεις κθε φορ!", φωνζει ο Ωμγα18 που φανεται να χει ξεπερσει τελεως την προηγομενη ταραχ του. Ο Φι2 πντα αναρωτιται πς ο μικρσωμος πρκτορας αλλζει τσο γργορα διαθσεις.
 -"Πρπει να 'χει να κνει με το οξ πνεμα μου", λει ο Φι2 φυσντας λγη μαυρλα στο πρσωπο του Ωμγα18. Εκενος βχει και γελ σαν να κουσε κτι πολ αστεο.
 -"Αλλ σο οξ κι αν εναι το πνεμα σου, τ' νομ σου εναι ακμα Φι2! Ο Ταυ1 σε περν! Εναι Ταυ1".
     Ο Φι2 σηκνει απηυδισμνος το βλμμα στο ταβνι. Λες και τον νοιζει η βαθμδα του.
 -"Ο δικς μου κλδος πντα φερνε περισστερους μαθητευμενους στην υπηρεσα. Εμες χρειαζμαστε κουπνια περισστερο απ λους", ακογεται η φων του Ταυ1.
     Ο Φι2 κι η Δλτα5 κοιτζονται για μια στιγμ κι αμσως αποστρφουν το βλμμα. Ο κλδος του Ταυ1 μοιζει πολ με αυτν της Δλτα5 στο τι οι περισστεροι πελτες του εναι κι αυτο θματα δολοφονας. Η διαφορ εναι τι εναι κι οι διοι δολοφνοι, κποιου εδους κακοποι στοιχεα φταχτες για το πρωρο τλος τους. Που εξηγε και γιατ χουν ανγκη τα κουπνια για το «πλυντριο».
     Ο Φι2 δεν χει αρκετ νεση με τον Ταυ1 για να τον ρωτσει πς βρθηκε να εναι πρκτορας αυτο του κλδου.
 -"Σε αντθεση με τους δικος μου πελτες", πετγεται η Δλτα5. Στη μπρα επικρατε ησυχα για μια στιγμ μχρι που ο Ωμγα18 ρωτ:
 -"Μα κι εσ φρνεις πολλος στην Υπηρεσα. Εσαι πμπτη".
     Η Δλτα5 χαμογελ πονηρ.
 -"Ο λγος που οι πελτες μου δεν πνε κατευθεαν στο «πλυντριο» εναι τι μπορον να διαλξουν την τταρτη επιλογ".
    Ο Φι2 και ο Ταυ1 νεουν με κατανηση αλλ ο Ωμγα18 δεν καταλαβανει.
 -"Ποι τταρτη επιλογ";
     Η Δλτα5 ξεφυσ δθεν εκνευρισμνη.
 -"Τσο καιρ που γνωριζμαστε, ακμα δεν ξρεις τι κλδο υπηρετ";
 -"Ξρω! Αλλ τ σχση χει...";
     Εκενη του απαντ με τη δασκαλστικη φων της, την οποα ο Φι2 αναφρει ως τον κριο λγο που δεν της κλβει πια τα σοκολατκια που φυλ στο δετερο συρτρι του γραφεου της.
 -"Τα αθα θματα δολοφονας χουν μια τταρτη επιλογ μαζ με τις λλες τρεις..." κνει μια δραματικ παση προτο συνεχσει: "Μπορον να προυν εκδκηση"! Το ρουθονισμα του Φι2 καλπτεται απ το επιφνημα κπληξης του Ωμγα18. "Και φυσικ", συνεχζει η Δλτα5, "λγοι μπορον να αντισταθον. Το ανττιμο εναι τι πρπει να δουλψουν για την Υπηρεσα για κποιο διστημα, που εναι ανλογο με το πσο η εκδκησ τους επηρεζει τη ζω του ατμου που εναι υπεθυνο για τη δολοφονα τους. Συνθως εκενοι εναι που στλνουν το δολοφνο στη στεν".
     Ο Ωμγα18 φανεται να το σκφτεται λγο.
 -"Αλλ τεχνικ δεν θα μποροσαν και να, ε..., οφθαλμς αντ οφθαλμο και..."
 -"Να ζητσουν το θνατο του δρστη; Ναι. Αλλ θα περνοσαν τα επμενα χλια χρνια να κνουν τη δουλει μου χωρς καννα επδομα. Δηλαδ χωρς κουπνια".
     Και τους τσσερις τος πινουν ργη στη σκψη. Το να μπεις στο πλυντριο χωρς κουπνια...
 -"Εσες εστε πολ τυχερο απ' αυτ την ποψη. Οι δικο μου πελτες σπνια χουν ρεξη για δουλει!", γκρινιζει μετ απ λγο ο Ωμγα18. "Εναι τοιμοι να βουτξουν στο πλυντριο. Ετε χουν κουπνια ετε χι"!
 -"Και συνθως χουν. Σωστ;» ο Φι2 προσπαθε ν' ακουστε συμπονετικς. Κρνοντας απ το βλμμα που του ρχνει ο Ταυ1 μλλον δεν προσπθησε αρκετ.
 -"Ναι! Βλπεις, αν το συμβολιο κρνει πως η αρρστια τους δεν ταν αποτλεσμα κακς πρξης τους απ προηγομενη ζω, ττε χουν αρκετ κουπνια για να αναγεννηθον τουλχιστον μεσοαστο. Ββαια εξαρτται κι απ τι αρρστια πθαναν".
 -"Κι εσ γιατ δε βοτηξες στο πλυντριο, Ωμγα18;", ρωτ η Δλτα5.
 -"Ε, φανεται... πως στη προηγομενη ζω μου δεν... Τλος πντων χρειζομαι τα κουπνια". Οι σκις στα μγουλ του σκουρανουν κι ο Φι2 κρβει να χαμγελο. Το 'ξερε πως ο Ωμγα18 δεν ταν τσο αθος σο θελε να δεξει! "Εσ Δλτα5 γιατ δεν χεις μπει στο πλυντριο ακμα;" αλλζει γργορα θμα ο Ωμγα18.
 -"Μου αρσει εδ", απαντ εκενη. "Γνωρζω κσμο -σως χι υπ τις καλτερες συνθκες- και τους βοηθ να ξεπερσουν τον πνο τους. χω τους φλους μου", η Δλτα5 χαμογελ στους τρεις τους, "και τη δουλει μου. Χρειζομαι τποτε λλο";
     Ο Ωμγα18 χαμογελ κι αυτς, προφανς ξεπερνντας τη ντροπ του. Στρφεται προς τον Φι2.
 -"Κι εσ Φι2; Εσ γιατ δε φεγεις; Εσ εχες δη αρκετ κουπνια ταν εχες ρθει".
     Ο Φι2 δε σηκνει το κεφλι να τον κοιτξει.
 -"Τσο πολ δεν με αντχεις Ωμγα18";
     Προτο ο Ωμγα18 μπορσει να το αρνηθε και να φωνξει πως ποτ δε θα υπαινισσταν κτι ττοιο και πς θα μποροσε ο Φι2 ακμα και να το σκεφτε, η Δλτα5 γελ.
 -"Γιατ δεν απαντς σοβαρ Φι2";
     Ο Φι2 τη κατακεραυννει με το βλμμα, αλλ η μνη αντδρασ της εναι να ανασηκσει τη σκι του φρυδιο της. Παρνει μια βαθει ανσα.
 -"Δεν πιστεω πως χει νημα".
 -"Τ δεν χει νημα;" αναρωτιται ο Ωμγα18.
 -"Η ζω. Το να ξαναζσω. Το να ξαναζσει οποιοσδποτε".
     Τα μτια του εναι κολλημνα στον μπρμαν, που γυαλζει ποτρια στην λλη κρη της μπρας.
 -"Μα... γιατ"; Η απορημνη φων του Ωμγα18 για κποιο λγο εκνευρζει τον Φι2.
 -"Γιατ τσι"!
     Η συζτηση τελεινει εκε.

...
     Πρω σε νοσοκομεο: περεργη περπτωση.
     Ο Φι2 γυρζει το πμολο της καφετις πρτας κι εξαφανζεται. Μια στιγμ αργτερα εναι στη μση ενς πολυσχναστου διαδρμου νοσοκομεου, εν νοσοκμοι, φορεα και γιατρο περννε απ μσα του. Μια, δυο ακατλληλες λξεις μετ, ο Φι2 βρσκεται στο δωμτιο του πελτη και μαζεει τη μαυρλα του που χει διασκορπιστε σχεδν παντο. Ττε κτι αναπντεχο συμβανει.
 -"Γιο, φλε, πς εσαι τσι";
     Ο Φι2 κοκαλνει και γυρν αργ προς το μρος της φωνς. Ο πελτης του εναι ξαπλωμνος στο κρεβτι. Εναι ωχρς, σως λγο κτρινος και το πρσωπ του εναι γεμτο ευρυαγγεες. Εναι απστευτα αδνατος και τα δντια του κιτρινισμνα και στραβ. Το πιο περεργο εναι πως τα επσης κιτρινισμνα μτια του παρακολουθον τον Φι με ενδιαφρον. Εν εναι ακμα ζωντανς.
 -"Σε μνα μιλς;" ρωτ ο Φι2 εμβρντητος.
 -"Σε ποιον λλο να μιλ; Βλπεις κποιον λλο στο δωμτιο;" ο πελτης τον κοιτ ενοχλημνος. "Και τ τρχει με σνα; Σα να βγκες απ ταινα θρλερ εσαι!» μιλ αργ και περεργα λες κι η γλσσα του εναι πρησμνη.
     σως ο Φι2 να 'νιωθε περισστερο θιγμνος αν του εχε ξανασυμβε να τον δει τσο πρωρα κποιος πελτης του. Εμφανζει το φκελ του και τον διαβζει. Αυτ που μαθανει τον κνει να ανασηκσει τις σκις και των δυο του φρυδιν.
 -"Εσαι ευασθητος στα μεταφυσικ φαινμενα. Γι' αυτ μπορες να με δεις".
     Αυτ κνει τον νδρα να ρουθουνσει.
 -"Ναι, καλ"!
 -"Πς αλλις εξηγες τι μπορες να με δεις..." ελγχει το φκελ του. "...Βλχελμ";
 -"χω δει πολ πιο περεργα πργματα απ εσνα, φλε." γελ και σηκνει αδναμα το χρι που 'ναι δεμνο το σωληνκι του ορο "ιδως ταν μου ανανενουν τα παυσπονα".
     Ο Φι2 κοιτζει για μια στιγμ τον ορ και στρφει το βλμμα προς τον Βλχελμ.
 -"Μλιστα. Με τη διαφορ τι τ' λλα πργματα ταν παραισθσεις, εν εγ εμαι αληθινς".
 -",τι πεις μεγλε. Και τ εσαι λοιπν; Με παλι μου γκμενα δεν μοιζεις πντως. Τρα κενες οι παραισθσεις ταν ωραες..."
     Ο Φι2 νιθει θορυβημνος. Βγζει το κεφλι ξω απ την πρτα να δει αν ρχεται κποιος. Καιρς να τελεισει τη δουλει μια ρα αρχτερα. Εν ο πελτης του εναι ζωντανς. Εναι παρδοξη η κατσταση, αλλ δεν ενδιαφρεται ιδιατερα.
 -"Βλχελμ", παρνει μια ανσα, "εμαι δω σαν αντιπρσωπος της Υπηρεσας. Η Υπηρεσα εναι οργανισμς υπεθυνος για λες τις γεννσεις και τους θαντους. Εγ εμαι συνθως υπεθυνος για θαντους και πιο συγκεκριμνα αυτοκτονες. Η δικ σου περπτωση εναι λγο... ειδικ. Με λνε Φι2, αλλ εσ αν θλεις μπορες να με αποκαλες Φι".
 -"Κι εσ Μπλυ".
 -"Μπαρντν";
 -"Λω: Κι εσ μπορες να με λες Μπλυ. Οτε η μνα μου δε με φναζε Βλχελμ".
 -"Α, οκι... Μπλυ. Λοι-", ο Φι2 δεν προλαβανει να ολοκληρσει.
 -"Και τ εννοες «ειδικ περπτωση» ρε Φι;" διακπτει ο Μπλυ.
     Ο Φι2 αναρωτιται αν θα πρεπε να θιχτε. «Ρε»!
 -"Εννο πως, πως βλπεις, δεν χεις αυτοκτονσει".
 -"Κι οτε σκοπεω! Μια ζω την χουμε! Ακος εκε! Αυτοκτονα! Αυτ εναι για δειλος"! Ξαφνικ ο Φι νιθει μεγλη αντιπθεια για το Μπλυ.
 -"Οι αντερο μου βλποντας το φκελ σου αποφσισαν τι ζησες τη ζω σου σαν να 'θελες να πεθνεις, οπτε μετρ ως αυτοκτονα". Ο Μπλυ τον κοιτ κπληκτος.
 -"Πλκα κνεις!" Πει να σηκωθε αλλ πφτει σχεδν αμσως πσω. "Η ζω μου δεν ταν αυτοκτονα. Η ζω μου ταν να ατλειωτο πρτι"!
 -"Νομζω πως αυτ εννοοσαν. Θλω να πω, σμφωνα με το φκελ σου, εσαι εκοσι ξι; Δε σου φανεται".
 -"Φχαριστ".
 -"Εννο τι μοιζεις πνω απ σαρντα", τον διορθνει ο Φι προσπαθντας να προσδσει στη φων του ση περισστερη ειρωνεα γνεται.
     Ο Μπλυ γρνει το κεφλι στο πλι, προφανς η μνη δραματικ κνηση που μπορε να κνει στη κατστασ του.
 -"Με πονς, Φι. Εδ, στη καρδι. Να κοροδεεις ναν νθρωπο στο νεκροκρβατο! Ντροπ"!
     Ο Φι κοιτ εκνευρισμνος το φως που κρμεται απ το ταβνι και κνει προσπθεια να μενει εντς θματος και να μη πνξει τον πελτη του.
 -"Το θμα εναι πως σουν ηλθιος κι ως αποτλεσμα ζησες ηλθια ζω και σε δυο μρες θα πσεις σε κμα και θα πεθνεις". Ο Φι περιμνει να δει μπως ο πελτης του χει να κνει κποιο σχλιο για αυτ τα σοκαριστικ να, αλλ ο νθρωπος δεν χει αλλξει κφραση. "χεις τρεις επιλογς..."
...

     Φι δεν ταν πντα το νομα του. Κποτε τον λεγαν Ετιν. Η μρα που ο Ετιν αποφασζει να πεθνει εναι τα δκατα κτα του γενθλια. Αργτερα θα μθει τι πολς κσμος αυτοκτονε στα γενθλι του. τα Χριστογεννα. παραμονς πρωτοχρονις.
     Μετ το πρωιν φαγητ, ο Ετιν πει μια βλτα. χοντας στο μυαλ τι μετ απ αυτ τη μρα δε θα ξανακνει βλτες αποφασζει να επισκεφτε το πρκο. ταν φτνει στο πρκο διαλγει την κονια που ξρει πως θα τρξει περισστερο -ταν η αγαπημνη του απ ττε που ταν μικρς- και νωχελικ αρχζει να κουνιται. Σκφτεται πως αυτ η παιδικ χαρ εναι πολ συχη και πως πργματι παρλο το χρνο που πρασε κατ τη διρκεια της ζως του σε αυτ, δε θα του λεψει ταν θα πεθνει. χι τι πιστεει στη μετ θνατο ζω. Μλιστα λη του η κοσμοθεωρα βασζεται σε αυτ. Εν ντως υπρχει κτι καλτερο ( χειρτερο) στην λλη πλευρ, τα σχδι του θα χαλσουν.
     Ο Ετιν γυρζει στο σπτι του. Ο πατρας του κοιμται στον καναπ. Το τηλεχειριστριο εναι στο χρι του κι ο Ετιν προσχει τι λγο σλιο κρμεται απ το στμα του. Η μητρα του ακογεται απ την κρεβατοκμαρα να μιλ στο τηλφωνο με το γραφεο. Ο μεγλος του αδερφς λεπει ως συνθως τα πρωιν του Σαββτου. χει προπνηση. Πει στο δωμτι του, παρνει μερικ κμικ και δυο-τρεις μπλοζες. στερα πει στη κουζνα. Κλενει την πρτα και κλειδνει. Βζει τις μπλοζες μπρος στη χαραμδα της πρτας και χνει το σφουγγρι των πιτων στην κλειδαρτρυπα. Κλενει το παρθυρο. στερα με τον αναπτρα ανβει την κουζνα. Κθεται, ανογει το κμικ και αρχζει να διαβζει.
     χει πολλς σελδες. Θα πρει ρα να το τελεισει.
     Ποτ δεν το τελεινει.
     Κποια στιγμ κι εν ο Ετιν αναρωτιται πση ακμα ρα θα πρει για να πεθνει, εμφανζεται μπρος του κτι.
     Εναι ψηλ, υλο και κατ κριο λγο μαρο. χι ακριβς μαρο. Θα μοιαζε με σκι αν το πρσωπ του δεν ταν σπρο σα κκαλο με εξαρεση τα μτια που φανονται καλυμμνα απ τη σκι των φρυδιν.
     Το πργμα ανογει το στμα του και μιλ με δυνατ ψθυρο.
 -"Καλημρα". ταν κινεται το σμα του βγζει μαρες τουλοπες μαυρλας σα καπνς.
     Ο Ετιν χει μενει με το στμα ανοιχτ.
     Τα φρδια της σκις ανασηκνονται. Ο ψθυρος τρα ακογεται ανσυχος.
 -"Εσαι καλ παιδ μου";
     Ο Ετιν αναρωτιται πς εχε ξεχσει τι το γκζι σε μεγλες ποστητες προφανς προκαλε ψευδαισθσεις.
 -"Μην ανησυχες, δεν πρκειται να σε πειρξω. Το νομα μου εναι Φι13. ρθα για να σε πρω".
 -"Να με πρεις, να με πας πο;» ρωτ ο Ετιν πριν θυμηθε τι μιλ στο αποκημα της φαντασας του.
 -"Θα σε περσω πνω απ το ποτμι της ζως στην απναντι πλευρ. Αν το επιθυμες φυσικ".
     Ξαφνικ το τι η συνεδησ του δημιουργε μαρους αιωρομενους λεκδες στη κουζνα, του φανεται τελεως ασμαντο.
 -"Τ πργμα";!
 -"Ε, ναι. Πραγματικ λυπμαι", λει η φιγορα απολογητικ. "Καταλαβανω πως σως λπιζες να πας στον παρδεισο. Ο φκελς σου λει πως εσαι χριστιανς. Δυστυχς δεν υπρχει παρδεισος. Υπρχει μνον η Υπηρεσα. Εγ εμαι μλος της κι εμαι εδ για να σου δσω τις επιλογς σου. χεις τρεις".
 -"Επιλογς; Μου κανες πλκα, τσι";
 -"Ε, χι", λει ο Φι13 λγο τρομαγμνος.
     Ο Ετιν ανασανει βαρι και προσπαθε να επεξεργαστε το τι χει πεθνει και πως εναι σε κατσταση να το ξρει. Διφορες βρισις περνον απ το μυαλ του. Αλλ ακμα δεν μπορε να το πιστψει.
 -"Κτσε, περμενε. Δεν υπρχει παρδεισος". Καλ αυτ. "Τ υπρχει αντ γι' αυτ επες";
     Ο Φι13 ησυχζει λγο τρα που βλπει τον πελτη του ρεμο.
 -"Η Υπηρεσα. Εναι οργνωση που φροντζει τους θαντους και τις γεννσεις".

 -"Τ εννοες;", ρωτ ο Ετιν προσπαθντας παρλληλα να μην ελπζει και πολ πως η ευχ του θα πραγματοποιηθε.
 -"Η Υπηρεσα εναι σαν το σταθμ ανμεσα σε αυτ τη ζω και την επμενη".
 -"Ποι επμενη ζω;" ρωτ ρεμα ο Ετιν νιθοντας μσα του τα εππεδα υστερας να ανεβανουν.
 -"ταν πεθανεις μπορες αν θες να γνεις φντασμα, δηλαδ να μενεις εδ στο κτριο που πθανες. Οι περισστεροι μως διαλγουν τη δετερη επιλογ. Μπορες να μπεις στο πλυντ... εεε, να περσεις απ μια τρπα και να ξαναγεννηθες", εξηγε ο Φι13 που χαμογελει ξροντας τι αυτ τα να θα χαροποισουν το μικρ αγρι.
     Ο Ετιν νιθει να τερστιο βρος ξαφνικ στο στρνο του. Τελικ ταν υπερβολικ αισιδοξο εκ μρους του να ελπζει τι λα θα τελεωναν σμερα, τι δε θα χρειαζτανε ξαν να ξυπνσει το πρω και να διαπιστσει πως δεν υπρχε λγος να σηκωθε. Το κεφλι του πφτει και για πρτη φορ βλπει τι το σμα του εναι γκρι και τσο υλο σο της σκις. Πς τον λγανε πλι; Α, ναι. Φι... και κποιος αριθμς.
 -"Επες τι χω τρεις επιλογς";
 -"Α, ναι. Κι η τρτη εναι να πισεις δουλει στην Υπηρεσα".
 -"Να κνω τη δουλει σου δηλαδ";
 -"Θα μποροσες αν θελες να πρεις τη θση μου ταν μπω κι εγ στο πλυντριο, ε, τσι λμε την τρπα για την οποα σου λεγα πριν. Αλλ υπρχουν κι λλες δουλεις: Αρχειοθτηση, επιθερηση, λεγχος των πορτν... πολλ πργματα που μπορες να κνεις".
 -"Δηλαδ δεν υπρχει... θλω να πω... κι αν θλω να εξαφανιστ";
     Ο Φι13 κοιτζει ξαφνιασμνος τα απελπισμνα μτια του Ετιν.
 -"Να εξαφανιστες;" ρωτ χωρς να καταλαβανει.
 -"Να μην υπρχω".
     Για μια στιγμ που φνηκε σαν ρες, το βλμμα του Φι13 συναντ αυτ του Ετιν. στερα απ λγο ο πρκτορας κουν αρνητικ το κεφλι. Τα μτια του Ετιν χαμηλνουν στο πτωμα.
 -"Λυπμαι, αλλ το πνεμα δεν εναι κτι που μπορε να καταστραφε".
     Η απογοτευση πνγει τον Ετιν τελεως για ακριβς πντε δευτερλεπτα. Ο Φι13 δε λει τποτα. στερα απ μια αιωνιτητα ο Ετιν σηκνει το κεφλι.
 -"Εναι αναγκαστικ να πρω τη δικ σου δουλει";
Το χαμγελο του Φι13 εναι εκστατικ καθς νεει θετικ. Εχε καιρ να πρει κουπνι.
...
     Ο Φι2 δε θλει να το κνει, αλλ πρπει. Παρνει μια βαθει ανσα και περν απ την πρτα. Ο πελτης του εναι ακριβς πως τον φησε, με τη διαφορ τι τρα εναι ξπνιος.
 -"Ε! Φιλρα μου λειψες! Το 'πιασες; Φι, φιλρα; Καλ, ε;" Ο Μπλυ γελ, σο μπορε να γελσει κποιος τοιμος να πσει σε κμα.
 -"Ναι, ταν τσο ξεκαρδιστικ που ξχασα να γελσω", λει ο Φι μοντονα και κθεται στη καρκλα δπλα στο κρεβτι του Μπλυ. Κανες λλος εκτς απ τον γιατρ δεν τη χρησιμοποιε. Ο Μπλυ γελ καλκαρδα. Τον πινει βχας. Ο Φι τον κοιτζει μ' ελαφρι αηδα. "Το πιο εκπληκτικ εναι τι δε μετανινεις καθλου". Η φων του Φι δεχνει πως σο εκπληκτικ το βρσκει, τσο απεχθς του φανεται.
 -"Γιατ, εσ το μετανινεις; Απ' , τι μου 'λεγες χτες κι εσ το διο κανες. Θλω να πω, περπου το διο". Μια γκριμτσα περν απ το πρσωπο του Μπλυ. Ακμα βρισκε την ιδα της αυτοκτονας βλακδη.
 -"Δεν εννοοσα αυτ. λλωστε εγ θελα να πεθνω". «Κτι παραπνω απ το να πεθνω», σκφτεται ο Φι2. "Εσ δε θες. Παρλα αυτ αν σε πγαινα πσω στην αρχ θα κανες ακριβς το διο". Ο Μπλυ χαμογελ σκανταλιρικα.
 -"Η ζω μου ταν τλεια Φι. Γιατ να την αλλξω; Ειδικ αν μποροσα να τη ξαναζσω. Μακρι να μποροσα". Ο Μπλυ γυρζει το κεφλι να κοιτξει τον Φι. "Εσ φαντζομαι μως πως δε θα θελες, ε";
 -"Ναι, η αλθεια εναι τι δεν το θλω", συμφωνε ο Φι.
     Ο Μπλυ φανεται να το σκφτεται λγο. Παρακολουθε τον Φι με την κρη του ματιο.
 -"Γιατ το κανες";
 -"Τ σε νοιζει;" καγχζει ο Φι.
     Ο Μπλυ ανασηκνει τους μους σο μπορε.
 -"Περιργεια".
 -"Θα σου 'λεγα πως η περιργεια σκτωσε τη γτα, αλλ δε νομζω πως εσ χεις πρβλημα". Οι κρες του στματος και των δο ανασηκνονται. "Ξρεις, θα μποροσες να χεις εγγυημνα καλτερη ζω αν δολευες στω δο χρνια για την Υπηρεσα".
 -"χου, μη με ξενερνεις Φι!", γκρινιζει ο Μπλυ. "Σου 'πα δεν χει σημασα τι ζω θα κνω, θα μου αρσει τσι κι αλλις!" συνοφρυνεται. "Το κλειδ της ευτυχας εναι να τη βρσκεις εκε που κανες δε θα μποροσε να φανταστε τι κρβεται", λει στον Φι αυταρχικ.
 -",τι πεις Πολυννα!" ρουθουνζει ο Φι.
 -"Τ πρμα";
 -"Ε, ξχασε το".
 -"Τλος πντων, αυτ που θλω να πω εναι πως κι η ζω που εχα δεν πρπει να ταν αποτλεσμα πολλν κουπονιν, σωστ";
     Ο Φι εμφανζει το φκελο του Μπλυ κι ελγχει να δει αν χει δκιο.
 -"Ναι. Εδ λει τι σουνα θμα φυσικς καταστροφς. Δολεψες για λγο καιρ στο τμμα γεννσεων, αλλ χι αρκετ για να πρεις καννα κουπνι".
 -"Εδες;" γλασε ο Μπλυ πριν βξει ξαν.
     Ο Φι2 το σκφτεται για λγη ρα. στερα νεει καταφατικ.
 -"πως λεγα λοιπν, εναι εκπληκτικ".
 -"Τι εννοες"; Ο Μπλυ φανεται μπερδεμνος.
     Ο Φι2 ανασηκνει τους μους.
 -"Πολλο δε μπορον να το κνουν αυτ. Να βρουν την ευτυχα υπ οποιεσδποτε συνθκες. Εγ σγουρα δε θα μποροσα".
     Μνουν σιωπηλο για λγη ρα.
 -"Προσπθησες τουλχιστον";
     Ο Μπλυ τον κοιτ με σοβαρτητα που ο Φι δε θα περμενε απ αυτν. Κοιτ τα μηχανματα στην λλη μερι του κρεβατιο του. Αυτ που τον κρατον ζωνταν ταν κανονικ...
 -"Θα ταν ψματα αν λεγα ναι". Ο Μπλυ αναστενζει και στρφει το βλμμα στο ταβνι. Ξαφνικ ο Φι νιθει την ανγκη ναδικαιολογηθε. Ανογει το στμα του, αλλ δεν υπρχει κτι να πει, υπρ του. "Η ζω μου ταν καλ. Εχα γονες κι ναν αδερφ που θα στκονταν δπλα μου αν το ζητοσα. Αν θελα θα μποροσα να 'χω και φλους".
 -"Αλλ δεν θελες..." λει ο Μπλυ βραχν χωρς να κοιτξει τον Φι2.
 -"χι. Δεν βλεπα το νημα".
 -"Ποι νημα;" τρα τα μτια του Μπλυ στρφονται σε αυτν.
 -"Της ζως. Ακογεται γλυκανλατο, αλλ δε μπορ να το πω διαφορετικ". Ο Φι χαμογελ βεβιασμνα. Βλποντας το φος του Μπλυ παρατ την προσπθεια. Δε μιλνε ξαν για αρκετ ρα.
 -"Γι' αυτ δεν χεις μπει στο πλυντριο. Γιατ δεν πιστεεις τι θα 'χει νημα".
 -"Ναι. Γιατ τποτα δεν αλλζει. Ξεχνς τα πντα η προσωπικτητα διαγρφεται και ζεις την δια ζω για να πεθνεις και να τα ξανακνεις λα μαζ απ την αρχ. Τποτα δεν αλλζει. Το να τλος ρχεται μετ το λλο. Και γιατ; Δεν υπρχει λγος..." Ο μηχανικς τρπος με τον οποο μιλ ο Φι2 υποδεικνει πως αυτ τα λγια χουν περσει αμτρητες φορς απ το μυαλ του, τσι στε τρα να βγανουν σχεδν αυτματα απ το στμα του. Ο Μπλυ τον κοιτ σα να τον βλπει για πρτη φορ.
 -"Πλκα κνεις, τσι; Δεν το πιστεεις στ' αλθεια"; Ο Φι τον κοιτ θορυβημνος. Δεν περμενε αυτ την αντδραση ταν αποκλυπτε το πιο καταθλιπτικ κομμτι της ψυχοσνθεσς του. "Θλω να πω, αυτ το «νημα» που θεωρες τσο δσκολο να βρεις, εμνα μου εναι απλυτα ξεκθαρο", λει αερτα ο Μπλυ, πολ πιο αερτα απ’ , τι θα περμενε κανες απ κποιον με καθετρα.
 -"Και τ εναι λοιπν; Αφο το ξρεις, γιατ δεν το μοιρζεσαι μαζ μου; Πεθανω να ακοσω τη γνμη σου", λει σαρκαστικ ο Φι προσπαθντας να κρψει την κπληξ του.
 -"Το νημα εναι...» Ο Μπλυ κλενει τα μτια του κι να αχν χαμγελο σχηματζεται στα χελη του. "Να περνς καλ"!
     Μια στιγμ περν που ο Φι απλ κοιτ εμβρντητος τον πελτη του.
 -"Συγνμη; Αυτ εναι το μνο που χεις να πεις";
     Ο Μπλυ ανογει τα μτια του και το χαμγελ του γνεται πειρακτικ.
 -"Γιατ; Λγο σου πφτει"; Γελ. "Και μλιστα αυτς εναι κι ο λγος που σε κνουν να ξεχνς. Για να μην βαρισαι και να μπορες να διασκεδζεις για πντα. Βζω στοχημα τι αυτς εναι ο λγος".
     Ο Φι2 ρουθουνζει σαστισμνα. Δεχνει μ' να πελιδν δχτυλο την πλη ξω απ το παρθυρο.
 -"Μπλυ, αυτ που λες εναι γελοο. Υπρχουνε δισεκατομμρια πνεματα εκε ξω, για να μη μιλσω για το πλυντριο. Θες να πεις τι λοι αυτο οι νθρωποι υπρχουν για να περνον καλ";
     Ο Μπλυ καγχζει.
 -"Δεν επα τι ξρω γιατ δημιουργηθκαμε. Αυτ που ξρω εναι το γιατ εγ θλω να συνεχσω να υπρχω, ακμα και σε κποια λλη μορφ". Εδ χαμογελ στον Φι. Εναι να πλατ χαμγελο. "Ανυπομον να ξαναζσω".
     Ο Φι τον κοιτ χωρς να τον βλπει πραγματικ. Νιθει ζλεια μσα του κι αυτ τον αφνει ναυδο. Δεν του χει συμβε σε λα τα χρνια που εναι πρκτορας να νισει τσο ντονα την ανγκη να...
     Να... τ;
 -"Τρα ξρω γιατ δσανε την περπτωση μου σε σνα, φλε. Φι, φλε, με πινεις;" του κλενει το μτι και μ' να μουγκρητ σηκνει το πνω μρος του σματς του. Σχεδν πφτει κι ο Φι κνει μια κνηση να τον βοηθσει, αλλ τα χρια του γνονται καπνς ταν τον αγγζουν. Ο Μπλυ δεν χει πεθνει ακμα. Ο Μπλυ προσπαθε να αναπνεσει, αλλ οι επιπλοκς της αρρστιας του προκαλον δσπνοια σε αυτ το στδιο. Σηκνεται τρμοντας. Οι αναπνος του εναι βαθεις, βαθεις κι απελπισμνες σα να τον εμποδζει κτι. Κρατιται απ το στλο του ορο, σημαδεει κι αφνεται. Ο Φι κοιτζει κπληκτος. Ελγχει το φκελο του. Ο θνατος του Βλχελμ Ζουμπε χει αλλξει απ κρρωση του πατος σε οξ κρανιακ τραμα.
 -"Δεν χρειαζταν να βιαστες", μουρμουρζει ο Φι2.
 -"Μπα, το 'θελα", γελ ο Μπλυ, ακμα στη γελοα νυχτικι του νοσοκομεου. Εναι ακμα ρθιος, αλλ γκρι κι υλος. Βλπει το πτμα του στο πτωμα ακμα να αιμορραγε. "Ε, τ λες να φγουμε απ 'δω";
     Ο Φι χαμογελ στον Μπλυ.
 -"Εσ θα πας εκε".  του δεχνει το Παρθυρο.
     Ο Μπλυ κοιτ ξω και βλπει μιαν απραντη κκκινη ρημο. Στη μση του πουθεν υπρχει να γιγντιο πλυντριο. Γυρζει στον Φι.
 -"Φλε, λεος. Ποις το σκφτηκε αυτ";
     Το χαμγελο του Φι2 γνεται ειρωνικ.
 -"Αιωνβια σψαλα".
...
  -"Λοιπν, Φι2, πρπει να πω τι δεν το περμενα αυτ απ σνα. χι τι δεν εγκρνω. Απλς δεν το περμενα τσο νωρς. Πραγματικ πστευα τι στο τλος το συμβολιο θα με υποχρωνε να προβ σε... σως πρωρες ενργειες".
     Ο Φου9 χαμογελ. Μταια φυσικ γιατ οι επιθεωρητς δεν χουν πρσωπο, μνο ανκφραστα μτια. Ο Φι2 εκτιμ την προσπθεια.
 -"Ναι. Οτε γω το περμενα, για να εμαι ειλικρινς", λει ο Φι2 και σταυρνει τα πδια.
 -"χω εδ το γγραφο παρατησς σου. Επσης νομζω τι θα χαρες να μθεις πως ο Μαλχ σου χρισε μερικ επιπλον κουπνια για τη πολυετ συνδρομ σου στην Υπηρεσα. Νομζω πως στενοχωρθηκε ταν μαθε τι θα φγεις".
     Ο Φι2 καγχζει στη σκψη τι θα λεψει στη μαρη, ψηλ κουκουλοφρα μορφ. Ο Μαλχ Χαμαβτ, ο προστμενος λων των πρακτρων στο τμμα θαντου και μλιστα προσωποποηση της διας της ννοιας, εναι φτιαγμνος απ υπερβολικ σκληρ υλικ. Θα ζσει. Κυριολεκτικ για πντα. Μερικο λνε τι πρτα θα αφανιστε το σμπαν και μετ ο Μαλχ.
     Ο Φι2 περν λγη μαυρλα πνω απ το χαρτ. Τρα το νομ του εναι γραμμνο. Επσημα δεν εναι πρκτορας πια. Κοιτ το χρι του που τρα εναι γεμτο αποχρσεις σπρου και μαρου, χωρς το μαρο καπν να τον κρβει.
 -"Χα!", λει ο Φι2. Εχε ξεχσει τι αυτ θα συνβαινε.
     Ο Φου9 σηκνεται κι απλνει το αρατο χρι του προς το μρος του.
 -"Χρηκα πολ που σε γνρισα. Εκ μρους της Υπηρεσας σου εχομαι ,τι καλτερο στην επμεν σου ζω".
 -"Ευχαριστ".
     Ο πρην πρκτορας ανταλλσσει χειραψα με τον επιθεωρητ χαμογελντας αχν και βγανει απ το γραφεο του.
     Η Δλτα5 εναι ακριβς απ' ξω.
     Για λγο στκονται βολα στη σιωπ. Ο Φι2 προσχει τι τα σπρα μγουλ της εναι γεμτα λεπτς μαρες σκις. Την κανε να κλψει.
 -"Ε...", προσπαθε να ξεκινσει τη συζτηση ο Φι2.
     Αποτυγχνει.
 -"Θα 'φευγες χωρς να μου το πεις", λει η Δλτα5. Δεν εναι ερτηση.
     Ο Φι2 μορφζει λγο.
 -"Δεν θελα..." Τον διακπτει η ιπτμενη αγκαλι της.
 -"Εσαι ηλθιος".
     Η φων της ακογεται πνιχτ μσα απ την υλη ουσα απ την οποα εναι
φτιαγμνο το σμα του Φι2 τρα. Αναστενζει και την αγκαλιζει κι αυτς.
     Χωρζονται και προχωρον προς τη Πρτα.
 -"Χαρομαι για σνα", λει η Δλτα5 βραχν χωρς να τον κοιτζει.
     Οτε ο Φ2ι την κοιτζει.
 -"Οκι".
 -"Τ σου λλαξε γνμη";
 -"νας πελτης".
     Τα μτια του στρφονται στο πτωμα.
     Ο μνος χος που ακογεται εναι τα βματ τους.
 -"Το βρκες".
     Δεν εναι ερτηση.
 -"Ναι", απαντ ο Φι2.
 -"Λοιπν";
     χουν φτσει στην Πρτα.
     Σταματνε.
 -"Φαντζομαι πως ο καλτερος τρπος να το εκφρσω εναι... τι το νημα της ζως εναι να ψχνεις το νημα της ζως".
     Για μια στιγμ η Δλτα5 μνει να τον κοιτ ναυδη. στερα να υστερικ γλιο ξεφεγει απ τα χελη της. Τον αγκαλιζει μια τελευταα φορ κι ο Φι2 βγανει απ το κτριο της Υπηρεσας.
     Το πλυντριο εναι εκε και τον περιμνει.
     Ο Φι2 διαβζει τη κιτς φωτειν επιγραφ πνω απ το πλυντριο. Γελ καθς μπανει μσα.
     Η επιγραφ λει:

               Εκ μρους της Υπηρεσας, σας ευχμαστε
                   ,τι καλτερο στην επμενη ζω σας


                                     Τ Ε Λ Ο Σ 

         Λυκειακς Τξεις Καλλιτεχνικο Γυμνασου Γρακα
                                   βραβευμνο διγημα!

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers