-


Dali &








-

/




 
 

 

Hill Joe (Joseph Hillstrom King):

 

       Βιογραφικ

     O Τζζεφ Χλστρομ Κινγκ γεννθηκε 4 Ιουνου 1972, εναι το 2ο παιδ του μεγλου συγγραφα Στφεν Kινγκ και της Ταμπθα, κι εναι κι αυτς συγγραφας, -που τονε βρσκουμε με το νομα που χρησιμοποιε: Τζο Χιλ (Joe Hill). χει δημοσιεσει δη 2 νουβλες: "Κουτ Σε Σχμα Καρδις" & "Κερασφρος"κι να βιβλο με διηγματα, "Φαντσματα Του 20ου Αινα", που θα τα βρομε στις Εκδσεις BELL. Επσης συμμετχει σε μια σειρ κμιξ με ττλο: "Locke & Key".
     Θα πει κανες κι ελογα, πως "το μλο κτω απ τη μηλι θα πσει" και θα συμφωνσω, πλην μως εκτιμ πως εν φαινομενικ ανκει στην δια ομδα συγγραφων, απχει παρασγγας, χι μνον απ τον μεγλο κι ανυπρβλητο πατρα του, αλλ κι απ κθε λλον συγγραφα που χω διαβσει στο εδος αυτ. ταν ξεκνησε να γρφει, θλησε αμσως να πρει αποστσεις απ το ργο του πατρα του και ν' αποφγει τυχν συγκρσεις, εξ ου κι η επιλογ του ψευδωνμου. Αργτερα που κατφερε να πετχει, ττε παρουσασε τη σνδεση αυτ. Πργμα θαυμσιο κατ τη γνμη μου.



     Γεννθηκε στο ρνον του Μην και μεγλωσε στο Μπνγκορ κι ο μικρς του αδερφς ουεν εναι επσης συγγραφας. Στα 9 του εμφανζεται στη ταινα του Τζορτζ Ρομρο, "ΚριπΣου" (CreepShow), που 'χε γρψει και συμμετεχε κι ο πατρας του, κι αυτ του δνει μια ιδα για να γρψει να θαυμσιο κομμτι με ττλο: "Ο Μπμπι Κονρι Επιστρφει Απ Τους Νεκρος" κι υπρχει στα διηγματα που προανφερα (κι εναι καταπληκτικ).
     χει κερδσει την Υποτροφα Ρη Μπρντμπερι κι χει πρει επσης το Βραβεο Νου Πρωτοεμφανιζμενου Συγγραφα ΕΦ, το 2006, το A. E. Coppard Long Fiction Prize 1999, για το διγημα "Καλτερα Απ Το Σπτι" (υπρχει κι αυτ στα διηγματα που προεπα κι εναι καταπληκτικ), και το 2006 World Fantasy Award for Best Novella για το "Εθελοσιος Εγκλεισμς" (υπρχει στο βιβλο διηγημτων κι εναι καταπληκτικ επσης). Τλος για τη συλλογ διηγημτων αυτ ολκερη, χει πρει το Βραβεο Μπραμ Στκερ μαζ με το British Fantasy Award for Best Collection & Best Short Story για το "Η Καλτερη Ιστορα Τρμου Της Χρονις" (που υπρχει μπλα μπλα μπλα κι εναι θαυμσια). χει δημοσιεσει ιστορες του σε πολλ περιοδικ κι χουνε συμπεριληφθε και σε ανθολογες. Το 1ο του βιβλο "Κουτ Σε Σχμα Καρδις" φτασε στο Νο 8 του τοπ τεν στα μπεστ σλλερς της χρονις (2007).



     
Ο Χιλ δε γρφει ιστορες για να τρομξει, δε γρφει για να φρικρει, δε γρφει μτε για να εντυπωσισει αν και φανεται πως επιζητε την καθιρωση χωρς δεκανκια. Ο Χιλ γρφει για να υπερβε, να αιφνιδισει, να εκπλξει, να κερδσει, να πετξει. Πργμα που προς το παρν καταφρνει, μλλον δχως ιδιατερο κπο. Πραγματικ δε γνωρζω αν πριν ετοιμσει μιαν ιστορα, τη δεχνει στον πατρα του κι αν εκενος συστνει διορθσεις κι αλλαγς μχρι να δοθε η τελικ μορφ. Αν με ρωτοσε κανες θα λεγα πως δε το κνει. Ο Χιλ γρφει για να εμφανσει, να επικοινωνσει τη μελαγχολικ μοναξι του, τις εμφανεται σε λα του σχεδν τα διηγματα, που χω διαβσει. Αληθιν, η μοναξι κι η μοναχικτητ του, σταλζει με πολ αξιοσβαστο τρπο σε κθε φρση, σε κθε λξη, σε κθε παργραφο -και πραγματικ, αναρωτιμαι γιατ. Και κτι επσης που προκαλε και δεχνει τι εναι ακραιος συγγραφας: δε χρησιμοποιε τη μανιρα του πατρα, καννα στοιχεο, πλην σπανων περιπτσεων, -πργμα απολτως φυσικ και κατανοητ.
     Λοιπν για να κλεσω αυτ το προσωπικ μου αφιρωμα θα πω πως συνιστ ανεπιφλακτα το βιβλο διηγημτων του κι ιδιατερα σε μη φλους της ΕΦ, που φοβνται να φρικρουν να αηδισουνε κλπ., να διαβσουνε τον Χιλ, γιατ οι ιστορες του εναι πιτερο λογοτεχνικς, με επφαση του οχματος της ΕΦ, παρ ΕΦ αυτ καθαυτ. Περιμνω να δω τη συνχει του, με μεγλο ενδιαφρον και θα 'μαι πλι εδ αν κι απ τρα εχει δεξει εξαιρετικ στοιχεα! Παρακτω θα δσω 1-2 δεγματα δουλεις του και θα δετε μνοι σας τ εννο!

==========================================================

                            Ποπ Αρτ

     Ο καλτερς μου φλος ταν μουνα δδεκα χρονν, ταν φουσκωτς. Τον λεγαν ρθουρ Ροθ, πργμα που τον κανε επσης να φουσκωτ Εβραο, παρ' λο πο, στις κατ καιρος συζητσεις μας για τη μετ θνατον ζω, δε θυμμαι να υιοθετοσε κποια ιδιατερα εβρακ σκοπι. Οι συζητσεις ταν η κυριτερη ασχολα μας -στη κατστασ του, η ντονη σωματικ δραστηριτητα αποκλειταν εξ ορισμο- και το θμα του θαντου και το τ μπορε ν' ακολουθε μετ απ' αυτν, ανκυπτε αρκετ συχν. Νομζω πως ο ρθουρ ξερε πως θα ταν τυχερς αν ζοσε για να τελεισει το λκειο. ταν τον γνρισα, εχε δη γλιτσει απ του Χρου τα δντια δδεκα φορς, μια για κθε χρνο που ταν ζωντανς. Η μετ θνατον ζω τον απασχολοσε διαρκς πως κι η πιθαν ανυπαρξα της.
     ταν λω πως συζητοσαμε, εννο απλς τι επικοινωνοσαμε, επιχειρηματολογοσαμε, κναμε ο νας στον λλο σκνη εξυψναμε ο νας τον λλο μχρι τα ουρνια. Για να μενω πιστς στα γεγοντα, εγ μιλοσα -ο Αρτ δε μποροσε. Φοροσε να σημειωματριο περασμνο με σπγγο στο λαιμ του κι εχε πντα κραγινια στη τσπη του. Παρδιδε τις σχολικς εργασες γραμμνες με κραγινι, απαντοσε στις ερωτσεις των διαγωνισμτων με κραγινι. Μπορετε να φανταστετε τους κινδνους που θα εγκυμονοσε να καλοξυσμνο μολβι για να αγρι βρους εκατ γραμμαρων, φτιαγμνο απ πλαστικ και γεμισμνο με αρα.
     Νομζω πως νας απ τους λγους που γναμε οι καλτεροι φλοι ταν επειδ ταν τσο καλς ακροατς. Χρειαζμουν κποιον να με ακοει. Η μητρα μου εχε φγει και με τον πατρα μου δε μποροσα να μιλσω. Η μητρα μου μας εγκατλειψε ταν μουν τριν, στειλε στον μπαμπα μου να ασυνρτητο και μπερδεμνο γρμμα απ τη Φλριντα για τις ηλιακς κηλδες και τις ακτνες γμα και την ακτινοβολα που εκπμπεται απ τα καλδια του ηλεκτρικο ρεματος, για το πως το εκ γενετς σημδι στην ανστροφη της αριστερς παλμης της εχε μετακινηθε ψηλ στο μπρτσο κι απ κει εχε προχωρσει στον μο της. Μετ απ' αυτ, μερικς καρτ-ποστλ κι στερα τποτα.
     σο για τον πατρα μου, υπφερε απ ημικρανες. Τα απογεματα καθταν και παρακολουθοσε σαπουνπερες στο σκοτεινιασμνο καθιστικ μας, με μτια υγρ, αξιολπητος. Δεν ανεχταν να τον ενοχλον. Δε μποροσες να του πεις τποτα. ταν λθος ακμα και να προσπαθσεις.
 -"λο μιλς και μιλς", λεγε, κβοντς με στη μση μιας πρτασης. "Το κεφλι μου πει να σπσει. Με σκοτνεις μ' αυτ το μπλα-μπλα-μπλα αυτ, μπλα-μπλ-μπλα εκενο".
     μως του Αρτ του ρεσε να ακοει και. σε αντλλαγμα εγ του πρσφερα προστασα. Τα παιδι με φοβονταν. Εχα κακ φμη. Εχα στη κατοχ μου να σουγι με ελατριο και μερικς φορς τον παιρνα μαζ μου στο σχολεο κι φηνα τ' λλα παιδι να τον δουν, τους τρεφε το φβο. Το μνο πργμα που τον εχα καρφσει ποτ μου ωστσο, ταν ο τοχος του δωματου μου. Ξπλωνα στο κρεβτι μου και τον ριχνα στο φελλοτπητα του τοχου, τσι που να καρφνεται με τη μτη... -στακ!
     
Μια μρα που ο Αρτ ρθε να μ' επισκεφθε, εδε τα σημδια στον τοχο. Του εξγησα τι ταν, το να φερε το λλο και πριν το καταλβω, με ικτευε να τον αφσω να ρξει κι αυτς μια φορ το σουγι.
 -"Τ σ' χει πισει;" τον ρτησα. "Δεν χεις καθλου νιονι στο κεφλι σου; Ξχασ το. Αποκλεεται".
     βγαλε να κραγινι στο χρμα της ψημνης σινας. γραψε:

           Ττε τουλχιστον φησ με να τον δω.

     νοιξα το σουγι για να τον δει. Τον κοταξε με γουρλωμνα μτια. Στη πραγματικτητα, κοιτοσε τα πντα με γουρλωμνα μτια. Τα μτια του τανε φτιαγμνα απ υαλδες πλαστικ, κολλημνα στην επιφνεια του προσπου του. Δε μποροσε οτε να πεταρσει τα βλφαρα, οτε τποτ' λλο. μως αυτ ταν διαφορετικ απ το συνηθισμνο γουρλομτικο βλμμα του. Κατλαβα τι πραγματικ εχε καθηλωθε.
     γραψε:

   Θα προσχω, τ' ορκζομαι σ' ,τι χω και δεν χω,
                        σε παρακαλ!

     Του δωσα το σουγι. Πεσε τη μτη της λεπδας στο πτωμα κνοντς τη να κρυφτε μες στη λαβ. Μετ πτησε το κουμπκι κι η λεπδα ξαναπετχτηκε ξω. Ργησε, κοταξε το χρι του. στερα, χωρς καμι προειδοποηση, τον εκσφενδνισε στον τοχο. Ββαια δε καρφθηκε με τη μτη. Για να καταφρει κτι ττοιο χρειζεται εξσκηση, που δεν εχε και συγχρονισμς που, για να μαστε ειλικρινες, δε θ' αποκτοσε ποτ. Ο σουγις αναπδησε, γρισε πλι φυσκι προς το μρος του. Αυτς πετχτηκε στον αρα με τση σβελτδα, που ταν σα να βλεπα το φντασμ του να πηδ ξω απ το κορμ του. Το μαχαρι προσγειθηκε εκε που στεκταν μλις πριν απ μια στιγμ και κλησε με θρυβο κτω απ το κρεβτι μου.
     Κατβασα τον Αρτ απ το ταβνι. γραψε:

      Εχες δκιο, ταν ανητο. Εμαι νας αποτυχημνος
                         -νας ανεγκφαλος
.

 -"Αναμφβολα" επα εγ.
     μως δεν ταν αποτυχημνος, οτε ανεγκφαλος. Ο μπαμπς μου ταν αποτυχημνος. Τα παιδι στο σχολεο ταν ανεγκφαλα. Ο Αρτ ταν διαφορετικς. ταν λο καρδι. Απλς θελε κποιος να τον αγαπσει.
     Επσης, μπορ να πω χωρς υπερβολ, τι ταν ο πιο κακος νθρωπος που γνρισα ποτ μου. χι μνο δε θα περαζε οτε μγα, δε μποροσε να πειρξει οτε μγα. Αν χτυποσε μια με τη παλμη του κι στερα σκωνε το χρι, εκενη απομακρυνταν βουζοντας ατραχη. ταν σαν εκενες τις γιες μορφς στις ιστορες της Ββλου, που μπορον να θεραπεσουν τα πετσοκομμνα και μολυσμνα μρη του κορμιο σου, ακουμπντας απλς πνω τους το χρι τους. Ξρετε πως καταλγουν αυτς οι ιστορες της Ββλου. Τα τομα αυτο του εδους ποτ δεν επιβινουν για πολ. Οι ξοφλημνοι κι οι ανεγκφαλοι τους μπγουν καρφι για να τους κψουν τον αρα.
     Υπρχε κτι το ξεχωριστ στον Αρτ, να αρατο κτι, που κανε τ' λλα παιδι να θλουν πολ απλ να τον προυν με τις κλοτσις. ταν καινοριος στο σχολεο μας. Οι γονες του εχαν μλις μετακομσει στη πλη. Αυτο ταν φυσιολογικο, γεμτοι με αμα, χι αρα. Η πθηση απ την οποα υπφερε ο Αρτ εναι μια απ κενες τις κληρονομικς ασθνειες που παζουν κουτσ με τις γενις, πως η Τι Σξ ( ο Αρτ μου επε κποτε τι εχε να μεγλο θεο, επσης φουσκωτ, που μια μρα πεσε σ' να σωρ φλλα κι σκασε πνω στο δντι μιας τσουγκρνας που ταν θαμμνη ανμεσ τους). τη πρτη μρα μαθημτων, η κυρα Γκνον βαλε τον Αρτ να σταθε στο μπρος μρος της τξης κι επε σε λους τα πντα γι' αυτν, εν εκενος εχε κρεμσει το κεφλι απ ντροπ.
     ταν σπρος. χι Καυκσιος, αλλ σπρος σαν τα μαρσμλλοους σαν τον Κσπερ το φαντασματκι. Μια γραμμ συγκλλησης σα ραφ εκτεινταν γρω απ το κεφλι του και συνεχιζταν στα πλευρ του. Εχε μια πλαστικ βαλβδα κτω απ το να χρι, απ' που μποροσαν να τον φουσκνουν με αρα.
     Η κυρα Γκνον μας επε πως πρεπε να μαστε πολ προσεχτικο και να μη τρχουμε μες στη τξη με ψαλδια στυλ. να τρπημα ταν πιθαν να τον σκοτσει. Δε μποροσε να μιλει, λοι πρεπε να προσπαθσουμε και να το αντιμετωπσουμε αυτ με ευαισθησα. Τα ενδιαφροντ του ταν οι αστρονατες, η φωτογραφα και τα μυθιστορματα του Μπρτραντ Μλαμουντ.
     Πριν του δεξει μ' να ελαφρ σπρξιμο, πως ταν ρα να καθσει, του σφιξε λγο ενθαρρυντικ τον μο και καθς τα δχτυλ της πισαν το κορμ του, σφριξε απαλ. Αυτς ταν ο μνος τρπος που βγαζε ποτ του χο. Λυγζοντας το κορμ του μποροσε να παργει σιγαν τριξματα και τσιργματα. ταν τον ζουλοσαν λλοι, βγαζε να απαλ μελωδικ σφριγμα.
     Προχρησε αναπηδντας προς το πσω μρος της αθουσας και κθισε στην δεια θση πλι μου. Ο Μπλι Σπαρς που καθταν ακριβς πσω του, του πετοσε πινζες στο κεφλι λο το πρω. Τις πρτες φορς ο Αρτ κανε πως δε κατλαβε. στερα, ταν η κυρα Γκνον δεν κοιτοσε, γραψε στον Μπλι να σημεωμα. λεγε:

    Σε παρακαλ σταμτα! Δε θλω να πω τποτα στη κα Γκνον, αλλ εναι επικνδυνο να μου πετς πινζες. Σοβαρολογ!

     Ο Μπλι απντησε:

   Τλμα να δημιουργσεις πρβλημα και μετ δε θα κνεις οτε για μπλωμα σε σαμπρλα ποδηλτου. Σκψου το καλ.

     Τα πργματα δεν γιναν ευκολτερα για τον Αρτ απ κει και πρα. Στο εργαστριο βιολογας τον βαλαν μαζ με τον Κσιους Ντελαμτρι, που χε μενει στην κτη τξη για 2η χρονι. ταν να χοντρ παιδ με φουσκωμνο, κατσοφικο πρσωπο κι να αποκρουστικ στρμα απ μαρες τρχες πνω απ το μονμως σουφρωμνο στμα του. Η σκηση που πρεπε να κνουμε ταν να διυλσουμε ξλο, πργμα που απαιτοσε τη χρση φλγας γκαζιο -ο Κσιους κανε τη δουλει εν ο Αρτ παρακολουθοσε κι γραφε ενθαρρυντικ σημειματα:

   Δεν το πιστεω τι πρες μνο τη βση σ' αυτ το περαμα πρυσι, -ξρεις πργματι πως γνεται η δουλει!

     και:

   Οι γονες μου μου αγρασαν να σετ με ργανα για πειρματα χημεας, στα γενθλι μου. Θα μποροσες να ρθεις σπτι μου και να παξουμε τους τρελος επιστμονες κποια φορ. Θλεις;

     Μετ απ 3-4 ττοια σημειματα ο Κσιους εχε διαβσει αρκετ και του καρφθηκε στο κεφλι πως ο Αρτ ταν κποιου εδους ομοφυλφιλος... ιδιατερα μετ τη πρσκλησ του για να πει σπτι του και να παξουνε το γιατρ κτι ττοιο. Σε μια στιγμ που ο δσκαλος δεν τους πρσεχε γιατ βοηθοσε λλα παιδι, ο Κσιους χωσε τον Αρτ κτω απ το τραπζι και τον δεσε γρω απ το πδι του τραπεζιο, σ' να τριζτο γαδουρκομπο, κεφλι, χρια, κορμ, λα. ταν ο κος Μλτον ρτησε που εχε πει ο Αρτ, ο Κσιους επε πως μλλον τον εδε να φεγει τρχοντας για τη τουαλτα.
 -"Αλθεια;" ρτησε ο κος Μλτον. "Τ ανακοφιση. Δεν ξερα καν αν αυτ το παιδ μποροσε να πηγανει τουαλτα".
     Μιαν λλη φορ ο Τζον ρικσον βαλε κτω τον Αρτ στο διλειμμα κι γραψε πνω στο στομχι του: ΣΑΚΟΥΛΑ ΚΩΛΛΟΣΤΟΜΗΑΣ, με ανεξτηλο μαρκαδρο. Μπκε νοιξη μχρι να σβσουν τα γρμματα.

   Το χειρτερο ταν ταν το εδε η μαμ μου. ταν αρκετ δυσρεστο που χρειστηκε να μθει τι τρω της χρονις μου σε καθημεριν βση. Αλλ κενο που τη τραξε πραγματικ ταν η ανορθογραφα του κειμνου.

     Και πρσθεσε:

   Δε ξρω τ περμενε -εμαστε στη ΣΤ" τξη. Δε θυμται πως εναι η ΣΤ' τξη; Λυπμαι αλλ, αν θλουμε να εμαστε ρεαλιστς, πσες πιθαντητες υπρχουν να σε τουλουμισει στο ξλο ο μεγαλτερος νικητς του διαγωνισμο ορθογραφας;

 -"τσι καταπς σου πηγανει η χρονι...", απντησα εγ, "πρα πολλς".

     Να πως ο Αρτ κι εγ γναμε φλοι:
     Πντα περνοσα τα διαλεμματα μνος μου, σκαρφαλνοντας πνω στο σστημα αναρρχησης, διαβζοντας αθλητικ περιοδικ. Καλλιεργοσα τη φμη μου ως κακοποιο στοιχεου και πιθανο μικροδιακινητ ναρκωτικν. Για να ενισχσω την εικνα μου φοροσα μαρο τζιν μπουφν και δε μιλοσα σε κανναν οτε κανα φλους. Πνω στο σστημα αναρρχησης -μια θολωτ μεταλλικ κατασκευ στην κρη της ασφαλτοστρωμνης κτασης πσω απ το σχολεο- βρισκμουν τρα γεμτα μτρα πνω απ το δαφος και μποροσα να κατοπτεω λο το προαλιο. Μια μρα, εδα τον Μπλι Σαρς να σαχλαμαρζει με τον Κσιους Ντελαμτρι και τον Τζον ρικσον. Ο Μπλι εχε μια μπλα κι να ρπαλο του μπιζμπολ κι οι τρεις τους προσπαθοσαν να χτυπσουν τη μπλα στε να περσει μσα απ να ανοιχτ παρθυρο του πρτου ορφου. στερα απ δεκαπντε λεπτ αποτυχημνων προσπαθειν, ο Τζον ρικσον στθηκε τυχερς κι στειλε τη μπλα μσα. Ο Κσιους επε:
 -"Διολε, πει η μπλα. Χρειαζμαστε κτι λλο να χτυπμε".
 -"Ε," φναξε ο Μπλι, "κοιτξτε! Να ο Αρτ"!
     Πρφτασαν τον Αρτ που προσπαθοσε να μενει μακρυ τους κι ο Μπλι ρχισε να τον πετ στον αρα και να τον χτυπ με το ρπαλο, για να δει πσο μακρυ μποροσε να τον στελει. Κθε φορ που τον χτυποσε ακουγταν να κοφιο δυνατ Παφ! κι ο Αρτ τιναζταν στον αρα, πειτα προχωροσε λγο οριζντια και κατβαινε πλι σιγ-σιγ προς το δαφος. Μλις οι φτρνες του αγγζαν τη γη, ρχιζε να τρχει, αλλ η ταχτητα των ποδιν του δε συγκαταλεγταν στα προσντα του. Ο Τζον κι ο Κσιους μπκαν κι αυτο στο παιγνδι, αρπζοντας τον Αρτ και κλωτσντας τον με σουτ-βολ, για να δονε ποιος θα τον στελνε πιο ψηλ.
     Κλτσα-πτα, σιγ-σιγ φρανε τον Αρτ προς τη δικ μου κρη του προαυλου. Εκενος κατφερε να τους ξεφγει σο χρειαζταν για να τρξει και να χωθε κτω απ το σστημα αναρρχησης. Ο Μπλι τον πρφτασε, τον χτπησε δυνατ με το ρπαλο στον πισιν και τον εκσφενδνισε ψηλ. Ο Αρτ φτασε στη κορφ του θλου. ταν το κορμ του γγιξε τις ατσαλνιες ρβδους, μεινε κολλημνος εκε, με το πρσωπο προς τα πνω, απ το στατικ ηλεκτρισμ.
 -"Ε," φναξε ο Μπλι. "Πτα τον πλι εδ κτω".
     Δεν εχα βρεθε ποτ, μχρι κενη τη στιγμ, πρσωπο με πρσωπο με τον Αρτ. Παρλο που παρακολουθοσαμε πολλ κοιν μαθματα και μλιστα καθμασταν δπλα-δπλα στη τξη της κας Γκνον, δεν εχαμε μχρι ττε μιλσει οτε μια φορ. Με κοταξε με τα πελρια πλαστικ μτια του και το λυπημνο ασλευτο πρσωπ του και τον κοταξα κι εγ. Βρκε το σημειωματριο που κρεμταν στο λαιμ του, γραψε βιαστικ να σημεωμα με ανοιχτοπρσινο κραγινι, σκισε το χαρτ και το κρτησε ψηλ να το διαβσω:

   Δε με νοιζει τι κνουν, αλλ θα μποροσες ν' απομακρυνθες; Δε μου αρσει να τρω της χρονις μου μπροστ σε θεατς.

 -"Τ γρφει;" ρτησε ο Μπλι.
     Κοταξα το σημεωμα, τον Αρτ και μετ τα συγκεντρωμνα αγρια κτω. Ξαφνικ συνειδητοποησα με κπληξη τι μποροσα να τα μυρσω και τα τρα, τι τα ρουθονια μου εχαν γεμσει απ μια νοτισμνη ανθρπινη μυρωδι, μια ξιν ιδρωτλα. Μου γρισε το στομχι.
 -"Γιατ τον ενοχλετε;" ρτησα.
 -"Απλ παζουμε μαζ του", μου απντησε ο Μπλι.
 -"Προσπαθομε να δομε πσο ψηλ μπορομε να τον κνουμε να πει", εξγησε ο Κσιους. "Θα 'πρεπε να κατεβες κι εσ. Θα 'πρεπε να δοκιμσεις. Θα τον κλωτσσουμε και θα τον στελουμε μχρι τη στγη του σχολεου".
 -"χω μια πιο διασκεδαστικ ιδα", επα μ' να βλμμα που προσπθησα να δεχνει πως μουν νας διανοητικ καθυστερημνος ψυχοπαθς. "Τ θα λγατε αν κλωτσοσα τις δικς σας χοντροκωλρες και τις στελνα στη στγη του σχολεου";
 -"Τ ζρι τραβς;" ρτησε ο Μπλι. "Μπας κι χεις περοδο";
     ρπαξα τον Αρτ και πδηξα κτω. Ο Κσιους χλμιασε. Ο Τζον ρικσον οπισθοχρησε παραπατντας. Κρτησα τον Αρτ κτω απ το να μου μπρτσο, με τα πδια του να προεξχουν προς τη μερι τους και το κεφλι του στραμμνο προς την αντθετη κατεθυνση.
 -"Εστε κρετνοι", επα. Μερικς στιγμς απλ δεν εναι κατλληλες για εξυπνδες. Και τους γρισα τη πλτη. Ο αυχνας μου ανατρχιασε στη σκψη τι πιθανς το ρπαλο του Μπλι θα με χτυποσε απ στιγμ σε στιγμ στο κρανο, αλλ ο Μπλι δεν κανε τποτα, με φησε να φγω.
     Πγαμε στο γπεδο του μπιζ-μπολ, καθσαμε στο λοφσκο του πτσερ. Ο Αρτ μου γραψε να σημεωμα που λεγε "ευχαριστ" κι λλο να που λεγε πως δε χρειαζταν να κνω ,τι κανα, αλλ χαιρταν που το 'χα κνει κι να τρτο που λεγε τι μου χρωστοσε χρη για τη βοθει μου. χωσα και τα τρα στη τσπη, αφο τα διβασα, χωρς να σκεφτ το γιατ. Εκενο το βρδυ, μνος στο δωμτι μου, βγαλα απ τη τσπη μου μια μπλα απ τσαλακωμνα χαρτι, να σβλο σε μγεθος λεμονιο, ξεχρισα τα σημειματα, τα σιωσα πιζοντς τα με το χρι πνω στο κρεβτι και τα ξαναδιβασα λα. Δεν υπρχε καννας καλς λγος για να μη τα πετξω, αλλ δε το 'κανα κι αντ' αυτο, ρχισα μια συλλογ. ταν σαν κπου μσα μου να ξερα δη απ ττε, τι μπορε να 'θελα να 'χω κτι για να τον θυμμαι, ταν θα 'φευγε απ τη ζω μου. Φλαξα εκατοντδες σημειματ του μες στον επμενο χρνο, κποια απ' αυτ μερικς λξεις μνο, κποια λλα εξασλιδα μανιφστα. χω ακμα τα περισστερα, απ το πρτο που μου 'δωσε, κενο που αρχζει: "Δε με νοιζει τ κνουν", μχρι το τελευταο, εκενο που τελεινει:

   Θλω να δω αν εναι αλθεια...
                Αν ο ουρανς ανογει στη κορυφ
.

     Στην αρχ ο πατρας μου δε συμπθησε τον Αρτ, αλλ ταν τον γνρισε καλτερα, πραγματικ τον μσησε.
 -"Γιατ περπατει τσι;" ρτησε. "Μπας κι εναι κουνιστς";
 -"χι μπαμπ. Εναι φουσκωτς".
 -"Πντως φρεται σαν κουνιστς". επε κενος. "Καλτερα να μη κλενεσαι πολλς ρες μαζ του στο δωμτι σου".
     Ο Αρτ προσπθησε να γνει αρεστς -προσπθησε να χτσει μια σχση με τον πατρα μου. μως οι κινσεις που κανε παρερμηνεονταν, οι δηλσεις του παρεξηγονταν. Ο μπαμπς μου επε κτι μια φορ για μια ταινα που του ρεσε. Ο Αρτ του γραψε να σημεωμα που επισμαινε τι το βιβλο ταν ακμα καλτερο.
 -"Νομζει πως εμαι αγρμματος", επε, μλις φυγε ο Αρτ.
     Μιαν λλη φορ, ο Αρτ πρσεξε τη στοβα φθαρμνων ελαστικν αυτοκιντου που υπρχε πσω απ το γκαρζ μας κι ανφερε στον μπαμπ μου να πργραμμα ανακκλωσης στο πολυκατστημα Σαρς, που παιρναν τα παλι σου λστιχα και σου δναν 20% κπτωση για να αγορσεις ολοκανουργα Γκουντγαρ.
 -"Νομζει πως εμαστε κακομορηδες", παραπονθηκε αυτς, πριν καν απομακρυνθε ο Αρτ, στε να μην ακοει. "Το ξιπασμνο"!
     Μια μρα επιστρψαμε στο σπτι μου απ το σχολεο και βρκαμε τον πατρα μου μπρος απ τη τηλεραση μ' να πτμπουλ στα πδια του. Το σκυλ πετχτηκε αμσως ρθιο γαυγζοντας σαν υστερικ κι ρμησε στον Αρτ. Τα νχια των ποδιν του καναν να απασιο τρξιμο καθς γλυστροσαν πνω στο πλαστικ στθος του. Ο Αρτ αρπχτηκε απ τον ναν μο μου και πδησε στον αρα. Μποροσε να πηδ πραγματικ πολ ψηλ, ταν χρειαζταν. Πιστηκε απ τον ανεμιστρα της οροφς -τανε σβηστς ευτυχς- κι μεινε κρεμασμνος απ το πτεργι του, εν το πτμπουλ γαγιζε κι λο δινε σλτους για να τον φτσει απ κτω.
 -"Τ διολο εναι αυτ;" ρτησα.
 -"νας σκλος για το σπτι", επε ο πατρας μου. "Πντα λεγες πως θελες ναν".
 -"χι να που να θλει να φει τους φλους μου".
 -"Κατβα απ τον ανεμιστρα, ρτι. Δεν εναι φτιαγμνος για να κρμεσαι πνω του".
 -"Αυτ το πρμα δεν εναι σκλος", επα. "Εναι μπλντερ με τρχωμα".
 -"Λοιπν θα του βρεις νομα να σκεφτ εγ;" με ρτησε ο μπαμπς.
     Κρυφτκαμε στο δωμτι μου -ο Αρτ κι εγ- κι αρχσαμε να ψχνουμε ονματα.
 -"ΣνουΦληκ", επα, "ΣογκαρΠιΣανσιν".

   Τ θλεγες για Χπι*; Ταιριζει γντι, δε συμφωνες;

*(ΣΣ.Χιονονιφδα, Ζαχαρπιτα  Γλυκολης, Λιακδα και Χαρομενος, αντστοιχα)

     Αστειευμασταν, αλλ ο Χπι δεν ταν αστεο. Σε διστημα μλις μιας βδομδας ο Αρτ εχε τουλχιστον τρεις παραλγο μοιραες συναντσεις με τον κακσχημο σκλο του πατρα μου.

   Αν με πισει στα δντια του εμαι τελειωμνος.
                 Θα με γεμσει τρπες.


     μως ο Χπι δεν επιδεχταν κανενς εδους εκπαδευση, φηνε κουρδες σκορπισμνες στο καθιστικ, που δσκολα φανονταν πνω στη καφεπρσινη μοκτα. Ο μπαμπς μου πτησε μια φρσκια μια φορ ξυπλητος κι παθε αμκ. Κυνγησε τον Χπι σ' λο το ισγειο, κραδανοντας να ξυλσφυρο του κροκ, νοιξε μια τρπα στον τοχο, σπασε μερικ πιτα πνω στον πγκο της κουζνας με μια λυσσασμνη σφυρι. Την επμενη κιλας μρα, περιφραξε με συρματπλεγμα να μικρ κομμτι γης στη πλαν αυλ. Ο Χπι μπκε μσα κι μεινε κει. Ωστσο ο Αρτ φοβταν πια να 'ρχεται στο σπτι μου και συναντιμαστε στο δικ του. Μου φαινταν παρλογο. θελε πολλ ρα περπτημα για να φτσεις σπτι του μετ το σχολεο, εν το δικ μου ταν σχεδν δπλα, μλις στριβες στη γωνα.
 -"Γιατ ανησυχες;", τον ρτησα. "Ο Χπι εναι κλεισμνος στο μαντρ του. Εναι πολ χαζς για να βρει πως ανογει η πρτα, ξρεις".
     Ο Αρτ ξερε... ωστσο δεν θελε να 'ρχεται στο σπτι μου κι ποτε τολμοσε, συνθως φερνε μαζ του και μερικ μπαλματα για λστιχα ποδηλτων, για να βρσκονται πρχειρα, καλο-κακο.
     Μλις αρχσαμε να πηγανουμε κθε μρα στο σπτι του, μλις μας γινε συνθεια, αποροσα με τον εαυτ μου που παλιτερα θελα να πηγανουμε στο σπτι μου, αντ για κει. Συνθισα στον ποδαρδρομο -περπτησα αυτ την απσταση τσες φορς, που παψα να προσχω πως τανε τσο μακριν στε να μοιζει ατλειωτη. Μχρι και που περμενα με ανυπομονησα κενο τον απογευματιν περπατο μες στις φιδογυριστς οδος των προαστων, που περνοσαμε απ σπτια βαμμνα σε αποχρσεις παστλ, λες κι ταν σκηνικ σε ταινα Ντσνε: λεμον, σομν, μανταριν. Κνοντας τη διαδρομ απ' το σπτι μου μχρι τη κατοικα των Ροθ, νιωθα σα να δισχιζα ζνες ολονα πιο ρεμες και τακτικς και σαν στη καρδι λης αυτς της γαλνης, να υπρχε το σπτι του Αρτ.
     Ο Αρτ δε μποροσε να τρξει, να μιλσει να πλησισει οτιδποτε εχε αιχμηρς κρες, αλλ στο σπτι του βρσκαμε πολλος τρπους να διασκεδσουμε. Βλπαμε τηλεραση. Δεν μουν σαν τ' λλα παιδι και μχρι ττε δεν εχα σχεδν καμμι επαφ με αυτν. Ο πατρας μου, πως χω πει, υπφερε απ τρομερς ημικρανες. μενε συνχεια σπτι με σνταξη αναπηρας, εχε εγκατασταθε στο καθιστικ και μονοπωλοσε τη συσκευ μας λη μρα, παρακολουθντας ανελλιπς πντε διαφορετικς σαπουνπερες. Προσπαθοσα να μη τον ενοχλ και σπνια καθμουν να παρακολουθσω κποιο πργραμμα μαζ του -διαισθανμουν τι η παρουσα μου ταν γι' αυτν νας περισπασμς, σε μια στιγμ που 'θελε ναναι συγκεντρωμνος.
     Ο Αρτ θα βλεπε πρθυμα οτιδποτε θελα να παρακολουθσω εγ, αλλ εγ τα χανα ταν πιανα στα χρια μου το τηλεκοντρλ. Δε μποροσα να διαλξω, δεν ξερα το πως. Εχα χσει το κολι. Ο Αρτ εχε ψνιο με τη ΝΑΣΑ και παρακολουθοσαμε ,τι εχε σχση με διστημα, ποτ δε χναμε την εκτξευση ενς διαστημικο λεωφορεου. Μια φορ, μου γραψε:

   Θλω να γνω αστρονατης. Θα προσαρμοζμουν πραγματικ πολ καλ, σε συνθκες λλειψης βαρτητας.
            δη δεν χω καθλου βρος.


     ταν την εποχ που κατασκεαζαν το Διεθν Διαστημικ Σταθμ. Λγανε πσο δσκολο ταν για τους ανθρπους να περσουνε πολ χρνο στο διστημα. Οι μες ατροφον. Η καρδι συρρικννεται στο να τρτο απ το φυσιολογικ της μγεθος.

   Τα πλεονεκτματα που συνηγορον για να στελουν εμνα στο διστημα, διαρκς πληθανουν:
   Δεν χω μες για να ατροφσουν.
   Δεν χω καρδι να συρρικνωθε.
   Στο λω: Εμαι ο ιδανικς διαστημνθρωπος.
   Θα 'πρεπε να βρισκμουν δη σε τροχι
..

 -"Ξρω κποιον που μπορε να σε βοηθσει να φτσεις εκε. σε με μνο να κνω να τηλεφνημα στον Μπλι Σπαρς. χει να πραυλο που θλει να στον χσει στον κλο. Τον κουσα να μιλ γι' αυτ".
     Ο Αρτ μου ριξε να βλοσυρ βλμμα κι γραψε να μονολεκτικ σημεωμα για απντηση.
     Το ραγμα μπρος στη τηλεραση στο σπτι του Αρτ δεν ταν ωστσο πντα μια εφικτ επιλογ. Ο πατρας του ταν δσκαλος πινου, παρδιδε ιδιατερα μαθματα σε παιδι και το πινο τους με τη μισ ουρ βρισκταν στο καθιστικ μαζ με τη τηλερασ τους. Αν εχε μθημα, πρεπε να βρομε κτι λλο να κνουμε. Πηγαναμε στο δωμτι του για να παξουμε με τον υπολογιστ του, αλλ πειτα απ εκοσι λεπτ σαχλν μελωδιν που ακογονταν μσα απ τον τοχο -μ' να σκληρ, ρρυθμο πλινκ-πλινκ- ρχναμε ξαφνικ ο νας στον λλο να τρελαμνο βλμμα και φεγαμε απ το παρθυρο χωρς λλη συζτηση. Κι οι δυο γονες του Αρτ ασχολονταν με τη μουσικ, η μητρα του παιζε τσλο. Θλανε κι ο Αρτ να μθει κποιο μουσικ ργανο, αλλ η φιλοδοξα τους αυτ ταν καταδικασμνη να διαψευστε απ τη πρτη στιγμ.

   Οτε πλαστικ καραμοζα δε μπορ να παξω.

     μου γραψε κποτε ο Αρτ. Το πινο αποκλειταν. Ο Αρτ δεν εχε δχτυλα, μνον ναν αντχειρα κι να φουσκωτ μαξιλαρκι κει που πρεπε να εναι κανονικ τα υπλοιπα δχτυλα. Με ττοια χρια, εχανε χρειαστε χρνια δουλεις μ' ναν οικοδιδσκαλο και μνο για να μθει να γρφει ευανγνωστα με τα κραγινια. Για προφανες λγους, τα πνευστ ργανα επσης αποκλεονταν. Ο Αρτ δεν εχε πνευμνια και δεν ανσαινε. Προσπθησε να μθει ντραμς, αλλ δε μποροσε να τα χτυπσει αρκετ δυνατ με τις μπαγκτες, στε να βγλει κποιο αποτλεσμα στω και σ' αυτ. Η μητρα του, αγρασε μια ψηφιακ φωτογραφικ μηχαν και του επε:
 -"Φτιξε μουσικ με τα χρματα. Φτιξε μελωδες απ φως".
     Η κυρα Ροθ συνχεια πετοσε κτι ττοια. Μιλοσε για την εντητα του σμπαντος, για την μφυτη ευγνεια των δντρων και λυπταν που πολλο ανθρποι δεν νιωθαν ευγνωμοσνη για τη μυρωδι του φρεσκοκομμνου χορταριο. Ο Αρτ μου επε πως ταν δεν μουνα παρν, ρωτοσε για μνα. Φοβταν τι δεν εχα μια υγι διξοδο για το δημιουργικ Εγ μου. Επε τι χρειαζμουν κτι που να θρφει τον εστερο εαυτ μου. Μου αγρασε λοιπν να βιβλο για οριγκμι και δεν ταν καν τα γενθλι μου.
 -"Δεν ξερα πως ο εστερος εαυτς μου πεινοσε", επα στον Αρτ.

   Δεν το 'ξερες επειδ χει δη πεθνει απ την ασιτα.

     γραψε ο Αρτ.
     Η μητρα του αναστατθηκε πολ ταν μαθε πως μουν θρησκος. Ο πατρας μου δε με πγαινε στην εκκλησα, οτε μ' στελνε στο κατηχητικ. λεγε πως η θρησκεα ταν απτη. Η κυρα Ροθ ταν υπερβολικ ευγενικ για να πει οτιδποτε για τον πατρα μου σε μνα, αλλ λεγε διφορα γι' αυτν στον Αρτ κι εκενος μου τα μεταββαζε. Επε πως αν ο πατρας μου παραμελοσε τη φροντδα για το σμα μου, πως παραμελοσε και για το πνεμα μου θα τον κλειναν στη φυλακ και θα με δνανε για υιοθεσα, θα με υιοθετοσε αυτ και θα μποροσα να μνω σπτι τους, στο δωμτιο των ξνων. Την αγαποσα, νιωθα τη καρδι μου να σκιρτ ποτε με ρωτοσε αν θελα να ποτρι λεμονδα. Θα 'κανα ,τι μου ζητοσε.
 -"Η μαμ σου εναι χαζ", επα στον Αρτ. "Τελεως βλτο". Ελπζω να το ξρεις αυτ. Δεν υπρχει εντητα στο σμπαν. Ο καθνας κοιτ τη πρτη του. ποιος νομζει πως εμαστε λοι μας πνευματικ αδρφια, καταλγει να κθεται την ρα του διαλεμματος κτω απ τη χοντροκωλρα του Κσιους Ντελαμτρι και να μυρζει το σπασουρ του".
     Η κυρα Ροθ θελε να με πει στη Συναγωγ -χι για να με προσηλυτσει, απλ ως μια μορφωτικ εμπειρα για να 'ρθω σ' επαφ με λλες κουλτορες και τα σχετικ-, αλλ ο πατρας του Αρτ της κοψε τη φρα, λγοντας: "Οτε να το διανοηθες, δεν εναι δικ σου δουλει κι εσαι τρελ;" Εκενη εχε να αυτοκλλητο στον προφυλακτρα του αυτοκιντου της που δειχνε το στρο του Δαβδ και τη λξη: ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ, μ' να χοροπηδηχτ θαυμαστικ δπλα της.
 -"Λοιπν Αρτ", επα μιαν λλη φορ, "χω να σε ρωτσω κτι σχετικ μ' να εβρακ ζτημα. Απ' ,τι χω καταλβει, εσ κι οι δικο σου εστε μια δρκα σκληροπυρηνικν Εβραων, σωστ";

   Δε ξρω αν θα μας χαρακτριζα τσι ακριβς. Στη πραγματικτητα, εμαστε πολ χαλαρο στο θμα θρησκεα. μως πηγανουμε στη Συναγωγ, τηρομε τις αργες, -ττοια πργματα.

 -"Νμιζα πως οι Εβραοι κβουν το πετσκι τους", επα κι πιασα τ' αχαμν μου. "Για τη πστη τους. Πσμου λοιπν..."
     μως ο Αρτ δη γραφε:

   χι, χι εγ. Εγ δε χρειστηκε να το κνω. Οι γονες μου ταν φλοι μ' να προοδευτικ ραβνο. Του μλησαν γι' αυτ αμσως μλις γεννθηκα. Για να μθουν ποι ταν η επσημη θση της θρησκεας μας.

 -"Και τ επε";

   Επε πως η επσημη θση της θρησκεας μας εναι να γνεται μια εξαρεση για οποιονδποτε θα μποροσε κυριολεκτικ να εκραγε κατ τη διρκει της. Οι γονες μου νομσανε πως αστειευταν, αλλ' αργτερα η μαμ μου κανε μια μικρ ρευνα σχετικ. Με βση αυτ που βρκε, φανεται πως απαλλσσομαι -σμφωνα με το Ταλμοδ. Η μαμ μου λει πως η ακροποσθα πρπει νναι δρμα, διαφορετικ δε χρειζεται να κοπε.

 -"Παρξενο!" επα εγ. "Πντα νμιζα πως η μαμ σου δεν ξερε και πολλ απ αντρικ πουλι. Τρα αποδεικνεται πως ξρει και καλοξρει. Μχρι και που εναι εξπρ. Ποις θα το 'λεγε! Κοταξε, αν θελσει ποτ να κνει περισστερη ρευνα, χω να ασυνθιστο δεγμα να εξετσει".
     Κι ο Αρτ γραψε πως η μαμ του θα 'πρεπε να φρει μαζ της να μικροσκπιο κι εγ επα πως θα χρειαζταν να σταθε μερικ μτρα πσω ταν θα κατβαζα το φερμουρ του παντελονιο μου και πει λγοντας, -δε χρειζεται να τα πω, μπορετε να φανταστετε την υπλοιπη συζτηση. Περαζα τον Αρτ για τη μητρα του με κθε ευκαιρα που μου δινταν, δε μποροσα να κρατηθ. ρχιζα απ τη στιγμ που 'βγαινε απ' το δωμτιο, ψιθυρζοντας πως για γρι κτα, εχε ακμα καλ ζουμ και τ θα 'λεγε ο Αρτ αν ο πατρας του πθαινε κι εγ τη νυμφευμουν; Ο Αρτ απ την λλη, οτε μια φορ δεν κανε κποιο σχλιο για τον μπαμπ μου. Αν θελε ποτ να με κολλσει στον τοχο, θα κοριδευε τη συνθει μου να γλεφω τα δχτυλ μου μετ το φαγητ που μερικς φορς φοροσα παρταιρες κλτσες. Δεν εναι δσκολο να καταλβει κανες γιατ ο Αρτ ποτ δε με περαξε για τον πατρα μου πως τον περαζα εγ για τη μητρα του. ταν ο καλτερς σου φλος εναι σχημος -εννο πραγματικ σχημος, παραμορφωμνος-, δεν αστειεεσαι μαζ του λγοντας τι σπζει τους καθρφτες μλις πει να κοιταχτε. Σε μια φιλα, ιδιατερα σε μια φιλα μεταξ δυο μικρν αγοριν, επιτρπεται να προξενεται μια ορισμνη ποστητα πνου. Αυτ εναι μχρι κι αναμενμενο. μως δε πρπει να πληγσεις σοβαρ, δε πρπει ποτ, ,τι κι αν γνει, να προκαλσεις τραματα που θ' αφσουν μνιμα σημδια.
     Το σπτι του Αρτ ταν επσης το μρος που συνθως μαζευμασταν για να διαβσουμε για το σχολεο. Νωρς το βρδυ, πηγαναμε στο δωμτι του για να μελετσουμε. Ο πατρας του εχε τελεισει πια με τα μαθματα, τσι καννα πλινκ-πλινκ δεν ακουγταν απ το διπλαν δωμτιο για να μας αποσπ τη προσοχ. Χαιρμουν να μελετ στο δωμτιο του Αρτ, αντιδροσα καλ στην ησυχα και μου ρεσε να εργζομαι σ' να μρος που μουν περιστοιχισμνος απ βιβλα: ο Αρτ εχε ρφια ολκληρα με βιβλα. Απολμβανα κενες τις ρες που μελετοσαμε μαζ, αλλ συγχρνως τις φοβμουν. Γιατ σε κενες τις ρες της κοινς μελτης μας -εν μασταν τριγυρισμνοι απ' λη κενη την νετη σιγαλι- ταν πιθαντερο ο Αρτ να πει κτι για το θνατο. ταν μιλοσαμε, προσπαθοσα πντα να ελγχω τη κουβντα, αλλ ο Αρτ ταν πονηρς, μποροσε να χσει το θνατο σ' λα.
 -"Κποιος ραβας επινησε τον αριθμ μηδν", επα μια φορ. "Δεν εναι παρξενο αυτ; Κποιος πρεπε να σκεφτε το μηδν, απ το μηδν".

   Επειδ δεν εναι προφανς τι και το τποτα μπορε να 'ναι κτι. τι κτι που δε μπορομε να μετρσουμε, οτε να δομε, θα μποροσε να υπρχει και να 'χει νημα.
Το διο συμβανει και με τη ψυχ, αν το καλοσκεφτες.


 -"Σωστ λθος;" επα μιαν λλη φορ, ταν μελετοσαμε για να διαγνισμα φυσικς. "Η ενργεια ποτ δε καταστρφεται, απλς αλλζει μορφ".

   Ελπζω ναναι σωστ, -θα 'τανε καλ επιχερημα για να πιστψεις τι συνεχζεις να υπρχεις αφο πεθνεις, ακμα κι αν μεταμορφνεσαι σε κτι τελεως διαφορετικ απ' αυτ που σουν σο ζοσες.

     Μου λεγε πολλ για το θνατο και για το τι μπορε ν' ακολουθοσε μετ απ' αυτν, αλλ κενο που θυμμαι καλτερα ταν αυτ που 'χε πει για τον πλαντη ρη. Θα κναμε μια παρουσαση μαζ κι ο Αρτ εχε διαλξει ως θμα μας τον ρη, ιδιατερα το αν θα πγαιναν ποτ νθρωποι εκε και θα προσπαθοσαν να τον εποικσουν χι. Ο Αρτ αντιμετπιζε μ' ενθουσιασμ τον εποικισμ του ρη, τη δημιουργα πλεων κτω απ πλαστικ στγαστρα και το ν' αντλομε νερ απ τους παγωμνους πλους. θελε να πει κι ο διος εκε.
 -"σως χει πλκα να το φαντζεσαι, να το σκφτεσαι τσι θεωρητικ", επα γω, "μως στη πραγματικτητα θα τανε σαχλαμρα. Σκνη, κρο της αρκοδας, λα κκκινα. Θα τυφλωνσουν αν βλεπες γρω σου συνχεια τση κοκκινλα. Δε θα 'θελες να το κνεις πραγματικ, -να φγεις απ' αυτ τον κσμο και να μην επιστρψεις ποτ".
     Ο Αρτ με κοταξε μερικς στιγμς, πειτα σκυψε το κεφλι κι γραψε να σντομο σημεωμα μ' να κραγινι στο χρμα που χουνε τ' αυγ του κοκκινολαμη:

   μως θα πρπει να το κνω, τσι κι αλλις. λοι μας θα πρπει να το κνουμε.

     Μετ, γραψε:

   Στο τλος ζεις τη ζω ενς αστρονατη, ετε το θες ετε χι. Τ' αφνεις λα πσω σου για να κσμο που σου εναι τελεως γνωστος. τσι παζεται το παιγνδι.

     Την νοιξη ο Αρτ επινησε να παιγνδι που τ' ονμασε Κατασκοπευτικ Δορυφρο. Υπρχε να κατστημα στο κντρο της πλης που πουλοσε εδη για πρτι, που μποροσες ν' αγορσεις να μποσελ μπαλνια γεμισμνα με λιον για εκοσι πντε σεντς. παιρνα μερικ και συναντοσα κπου τον Αρτ μ' αυτ. Εκενος εχε μαζ του τη ψηφιακ φωτογραφικ μηχαν του. Μλις του 'δινα τα μπαλνια, σηκωνταν απ το δαφος κι υψωνταν στον αρα. Καθς ανβαινε, ο νεμος τον σπρωχνε μακρι. ταν ταν ικανοποιημνος με το ψος που 'χε πρει, φηνε μερικ μπαλνια, σταματοσε ν' ανεβανει κι ρχιζε να παρνει φωτογραφες. ταν πια ταν τοιμος να κατεβε, απλ φηνε μερικ μπαλνια ακμα. Τον συναντοσα κει που προσγειωνταν και πηγαναμε στο σπτι του να δομε τα ενστανταν που 'χε τραβξει, στο φορητ του υπολογιστ. Φωτογραφες ανθρπων να κολυμπνε στις πισνες τους, να καρφνουν τις σανδες στις στγες των σπιτιν τους, φωτογραφες που δεχναν εμνα να στκομαι στους δειους δρμους με το πρσωπο στραμμνο ψηλ σαν να μικροσκοπικ καφετ μπαλκι, τα χαρακτηριστικ μου πολ μακριν για να διακρνονται, φωτογραφες που πντα τις ελβιλες του Αρτ να κρμονται μες στο κδρο, στη κτω κρη τους.
     Κποιες απ τις καλτερες, τανε τραβηγμνες απ χαμηλ ψος, πργματα που απαθαντιζε ταν ταν μλις μερικ μτρα απ το δαφος. Μια φορ πρε μνο τρα μπαλνια και κρεμστηκε πνω απ τον περιφραγμνο χρο του σκλου, του Χπι, στο πλαιν του σπιτιο μου. Ο Χπι περνοσε τη μρα του αλυσοδεμνος και περιφραγμνος στο μαντρ του, γαυγζοντας με λσσα, γυνακες που περνοσαν με καροτσκια, το κουδονισμα του φορτηγο του παγωτατζ, σκουρους. Εχε τσαλαπατσει λο το χρο μες στο μικρ κομμτι γης που του \χε παραχωρηθε και το 'χε μετατρψει σε λσπη. Ολγυρ του υπρχανε σπαρμνοι δεκδες ξεραμνοι σωρο απ σκυλσκατα. Στη μση αυτο του απασιου σκατοτοπου ταν ο διος ο Χπι και σε λες τις φωτογραφες που 'χε τραβξει ο Αρτ, πηδοσε στα πισιν του πδια με το στμα του ανοιχτ τσι που να φανεται η ροζ κοιλτητα στο εσωτερικ και τα μτια καρφωμνα στις αιωρομενες ελβιλες του Αρτ.

   Νιθω σχημα. Τ φρικτ μρος για να ζει κανες!

 -"Πψε τις ευαισθησες", επα. "Αν τα πλσματα σαν τον Χπι επιτρπονταν να τριγυρνν ελεθερα, θα κναν λο τον κσμο σαν τα μοτρα τους. Δε θα 'θελε να ζει πουθεν αλλο. Κουρδες και λσπη, -αυτ εναι η ιδα που 'χει ο Χπι για τον ιδανικ κπο".

   Διαφων ΚΑΘΕΤΑ!

     
μου 'γραψε ο ρθουρ, αλλ ο χρνος δεν χει αμβλνει τη δικ μου ποψη σ' αυτ το θμα. Πιστεω ακρδαντα τι κατ καννα, πλσματα του εδους του Χπι -κι εννο εδ τσο τα τετρποδα σο και τους ανθρπους- πιο συχν τριγυρνον ελεθερα παρ ζονε κλεισμνα σε κλουβι κι αυτ που πργματι επιθυμον εναι νας κσμος γεμτος λσπη και σκατ, νας κσμος χωρς Αρτ χωρς κανναν σαν κι αυτν, που κανες δε θα συζητ για βιβλα για το Θε για τους κσμους πρα απ' αυτν, να μρος που η μνη επικοινωνα θα 'ναι οι υστερικς υλακς λιμασμνων και γεμτων μσος σκυλιν.
     να Σββατο πρω, στα μσα Απριλου, ο μπαμπς μου νοιξε τη πρτα της κρεβατοκμαρας και με ξπνησε πετντας μου τις ελβιλες μου στο κρεβτι.
 -"Πρπει να σαι στον οδοντατρο σε μισ ρα. Βισου".
     Πγα με τα πδια -ταν μνο μερικ τετργωνα πιο κτω κι δη καθμουν στην αθουσα αναμονς εκοσι λεπτ, αποχαυνωμνος απ' την ανα, ταν θυμθηκα πως εχα πει στον Αρτ πως θα περνοσα απ το σπτι του μλις ξυπνοσα. Η γραμματας με φησε να χρησιμοποισω το τηλφωνο για να τον ειδοποισω. Απντησε η μαμ του:
 -"Μλις φυγε να σε βρει στο σπτι σου", μου επε.
     Τηλεφνησα στον μπαμπ μου.
 -"Δεν χει περσει απ δω. Δεν τον εδα", μου επε.
 -"Το νου σου μπως φανε".
 -"Ναι, καλ, χω πονοκφαλο. Ο Αρτ ξρει να χρησιμοποιε το κουδονι".
     Κθισα στη πολυθρνα του οδοντατρου με το στμα ορθνοιχτο και γεμτο απ τη γεση του αματος και της μντας, παλεοντας με την ανησυχα μου και με μιαν ανυπομονησα να φγω. σως δεν εχα εμπιστοσνη στον πατρα μου και φοβμουν τι δε θα φερτανε καλ στον Αρτ χωρς να 'μαι εγ παρν. Η βοηθς του οδοντατρου λο μου γγιζε τον μο και μου 'λεγε να χαλαρσω. ταν τλειωσα και βγκα ξω, το βαθ κι ντονο γαλζιο του ουρανο με αποπροσανατλισε. Το φως του λιου ταν τσο ζωηρ που μου προκλεσε πονοκφαλο, μ' ενχλησε στα μτια. Εχα σηκωθε απ το κρεβτι πριν απ δυο ρες, αλλ εξακολουθοσα να νιθω βαρς και ζαβλακωμνος, σα να μην εχα ξυπνσει ακμα εντελς. ρχισα να τρχω.
     Το πρτο που εδα πλησιζοντας σπτι μου ταν ο Χπι ξω απ' το μαντρ του. Δε μου γαγισε καν. τανε ξαπλωμνος με τη κοιλι στο γρασδι και το κεφλι ανμεσα στα μπροστιν του πδια. Σκωσε δυο νυσταγμνα βλφαρα για να με παρακολουθε να πλησιζω κι στερα τα φησε να πσουνε πλι βαρι. Η πρτα του μαντριο του στη πλαν πλη, ταν ανοιχτ.
     Προσπαθοσα να δω αν τανε ξαπλωμνος πνω σ' να σωρ κουρελιασμνου πλαστικο, ταν κουσα το πρτο αδναμο χτπημα. Γρισα το κεφλι κι εδα τον Αρτ στο πσω κθισμα του στισον-βγκον του πατρα μου, να κοπαν απεγνωσμνα με τα χρια το παρθυρο. Πλησασα κι νοιξα τη πρτα. Την δια στιγμ ο Χπι πετχτηκε ρθιος απ' το γρασδι ξεσπντας σε λυσσασμνα γαυγσματα. ρπαξα τον Αρτ και με τα δυο μου χρια, κανα μεταβολ και το 'βαλα στα πδια. Τα δντια του Χπι κλεσανε πνω σ' να κομμτι απ το μπατζκι του παντελονιο μου που ανμιζε. κουσα να δυνατ χρατς, παραπτησα αλλ συνχισα να τρχω.
     σπου μου μπκε νας σφχτης στο πλευρ και δε φαιντανε καννα σκυλ πουθεν -ξι τετργωνα τουλχιστον. Κατρρευσα στην αυλ κποιου σπιτιο. Το μπατζκι του παντελονιο μου εχε σκιστε απ το πσω μρος του γνατος μχρι τον αστργαλο. Για πρτη φορ κενη τη μρα, κοταξα προσεκτικ τον Αρτ. Η ψη του σου μτωνε τη καρδι. μουνα τσο ξεπνοσμνος που μπρεσα να βγλω μνον να αδναμο, τρομαγμνο σφριγμα -σαν τους χους που κανε πντα ο Αρτ.
     Το κορμ του εχε χσει την ασπρδα του μαρσμλοου. Εχε πρει μια σκορα χρυσοκαφετι απχρωση, που το 'κανε να μοιζει με μαρσμλοου ταν χει μως ψηθε ελαφρ. μοιαζε να 'χει ξεφουσκσει περπου στο μισ απ τις συνηθισμνες του διαστσεις. Το πιγονι του κρεμτανε σακουλιασμνο και κολλοσε στο κορμ του. Δε μποροσε να κρατσει ρθιο το κεφλι του.
     Ο Αρτ δισχιζε τη μπροστιν αυλ ταν του ρμηξε ο Χπι απ τη κρυψνα του, μες στους θμνους του φρχτη. Εκενη τη πρτη κρσιμη στιγμ, ο Αρτ κατλαβε τι δε θα τα κατφερνε ποτ να ξεφγει απ το σκλο μας, βζοντς το στα πδια. Το μνο που θα κρδιζε απ μια ττοια προσπθεια θα 'ταν νας πισινς γεμτος μοιραες τρπες απ δαγκωνις. Αντ γι' αυτ, λοιπν, πδησε μες στο στισον-βγκον κι κλεισε τη πρτα. Τα παρθυρα ταν αυτματα -δε μποροσε να τα κατεβσει. ποια πρτα κι αν νοιγε, ο Χπι προσπαθοσε να χσει μσα τη μουσοδα του για να τονε δαγκσει. Η θερμοκρασα ταν εκοσι εφτ βαθμο Κελσου ξω απ το αμξι και περισστερους απ τριντα εφτ μσα. Ο Αρτ εδε με τρμο τον Χπι να ξαπλνει στο γρασδι πλι και να περιμνει. Δε ξανατλμησε να κινηθε. Ο Χπι δεν κουνιταν. Μηχανς του γκαζν βουζαν μακρι. Το πρωιν περνοσε. Σιγ-σιγ, ο Αρτ ρχιζε να ζαρνει απ' τη ζστη. νιωθε ρρωστος κι εξαντλημνος. Το πλαστικ του δρμα ρχισε να κολλ στα καθσματα.

   Και ττε εμφανστηκες εσ. Τη κατλληλη στιγμ.
                Μου σωσες τη ζω
!

     μως τα μτια μου εχανε θολσει και δκρυα κυλσαν απ το πρσωπ μου στο σημεωμ του. Δεν εχα εμφανιστε τη κατλληλη στιγμ, -κθε λλο. Ο Αρτ δεν τανε ποτ ο διος ξαν, μετ απ' αυτ. Το δρμα του συνχισε να 'χει να θαμπ κτρινο χρμα και συνχεια ξεφοσκωνε. Οι γονες του τον φουσκναν με μια τρμπα και για λγο ταν μια χαρ, το κορμ του τσιτωμνο απ το οξυγνο, αλλ στο τλος ζρωνε πλι και κρεμοσε. Ο γιατρς του 'ριξε μια ματι κι αμσως επε στους γονες του να μην αναβλουν γι' λλη μια χρονι το ταξδι στο πρκο Ντσνευ Γουρλντ. Οτε γω μουν διος. Μελαγχλησα. Δε μποροσα να φω, πθαινα ξαφνικος στομαχπονους, μουνα συνεχς συλλογισμνος και σκυθρωπς.
 -"Πψε πια να 'χεις ττοια μοτρα", μου επε ο πατρας μου να βρδυ την ρα του φαγητο. "Η ζω συνεχζεται. Αντιμετπισ το".
     Και το αντιμετπισα. ξερα πως η πρτα του μαντριο του Χπι δεν εχε ανοξει μνη της. Γμισα τρπες τα λστιχα του στισον-βγκον κι φησα καρφωμνο στο να τους το σουγι μου, στε ο πατρας μου να μην χει αμφιβολα για τη ταυττητα του δρστη. βαλε αστυνομικος να 'ρθουν και να κνουνε πως με συλλαμβνουν. Με πγαν μια βλτα με το περιπολικ, μου κναν να μικρ κρυγμα και μετ επανε πως θα με πηγανανε πλι στο σπτι "αν υποσχμουν να μουνα καλ παιδ". Την επομνη μρα κλεδωσα τον Χπι στο αυτοκνητο κι χεσε στο κθισμα του οδηγο. Ο πατρας μου μζεψε λα τα βιβλα που μου 'χε δσει να διαβσω ο Αρτ, τον Μπρναρντ Μλαμουντ, τον Ρι Μπρντμπερι, τον ιζακ Μπσεβιτς Σνγκερ, και τα 'καψε στο μπρμπεκιου.
 -"Τ λες γι' αυτ τρα εξυπνκια;" με ρτησε, εν τα περιλουζε με υγρ για αναπτρες.
 -"Καννα πρβλημα", επα 'γω. "Τα 'χα δανειστε απ τη βιβλιοθκη με τη δικ σου κρτα".
     Εκενο το καλοκαρι, κοιμμουνα πολ συχν στο σπτι του Αρτ.

   Μη θυμνεις. Δε φταει κανες για ,τι γινε.

     μου 'γραψε ο Αρτ.
 -"Πψε να εθελοτυφλες", επα 'γω, αλλ δε μποροσα να πω τποτ' λλο, γιατ με πινανε τα κλματα και μνο που τον βλεπα.
     Στα τλη Αυγοστου, ο Αρτ μου τηλεφνησε. ταν μια κακοτρχαλη διαδρομ εξμιση χιλιομτρων μχρι τον ρμο Σκρσγουελ, που 'θελε να συναντηθομε, αλλ πειτα απ τσους μνες που πγαινα ποδαρτα μετ το σχλασμα, στο σπτι του, εχα πλον συνηθσει στις μακρινς πεζοπορες. Εχα μπλικα μπαλνια μαζ μου, πως μου 'χε ζητσει.
     Ο ρμος Σκρσγουελ εναι μια απνεμη ακρογιαλι με βτσαλα, που οι νθρωποι πηγανουν να σταθον μες στη παλρροια για να ψαρψουνε, φορντας τις ψαρδικες μπτες τους. Δεν υπρχε ψυχ, εκτς απ δυο γρους ψαρδες και τον Αρτ, που καθτανε σ' να υψωματκι κει που ο δρμος κατηφριζε προς τη παραλα. Το κορμ του δειχνε πλαδαρ και σακουλιασμνο και το κεφλι του λο πεφτε μπροστ, σκαμπανεβζοντας αδναμα πνω στον ανπαρκτο λαιμ του. Κθισα δπλα του. Πρα μακρυ στη θλασσα, μισ μλι ξω απ' την ακτ, τα σκορα μπλε κματα σχηματζαν αφρισμνες λωρδες.
 -"Τ τρχει;" ρτησα.
     Ο Αρτ σκφτηκε λιγκι κι στερα ρχισε να γρφει. γραψε:

   Ξρεις τι κποιοι νθρωποι χουνε καταφρει να φτσουνε στο απτερο διστημα χωρς πυραλους; Ο Τσακ Τγκερ πταξε να αεριωθομενο υψηλν επιδσεων, τσο ψηλ, που ρχισε να κατρακυλ -κατρακλησε προς τα πνω, κι χι προς τα κτω.
   φτασε τσο ψηλ, που η βαρτητα δε μποροσε να τον κρατσει λλο. Το αεριωθομεν του κατρακυλοσε ξω απ τη στρατσφαιρα. λο το χρμα λυωσε και χθηκε απ' τον ουραν.
   μοιαζε σαν ο γαλανς ουρανς να ταν απ χαρτ και μια τρπα ν' ανοιγτανε σιγ-σιγ στο μσο του, σα να καιγες το χαρτ μ' να τσιγρο κι απ πσω, λα ταν μαρα. λα ταν γεμτα αστρια.
   Φαντσου να πφτεις ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ
!!!

     Διβασα το σημεωμα κι στερα κοταξα πλι το πρσωπ του. γραφε πλι και το δετερο μνυμ του τανε πιο απλ:

   Βαρθηκα. Σοβαρ, δεν αντχω λλο. Ξεφουσκνω 15 με 16 φορς τη μρα. Χρειζομαι κποιον να με φουσκνει σχεδν κθε ρα. Νιθω συνχεια χλια και το σιχανομαι.
   Δεν εναι ζω αυτ
.

 -"Ω, χι!" επα και τα μτια μου θλωσαν. Δκρυα αναβλσανε και χυθκανε στα μγουλ μου. "Τα πρματα θα καλυτερψουν".

   χι. Δε το νομζω. Το θμα δεν εναι αν θα πεθνω. Εναι να βρω το που. Κι χω αποφασσει. Θα δω πσο ψηλ μπορ να φτσω. Θλω να δω αν εναι αλθεια...
   Αν ο ουρανς ανογει στη κορυφ
.

     Δε ξρω τ λλο του επα. Πολλ πργματα υποθτω. Του ζτησα να μη το κνει, να μη με αφσει. Επα πως δεν ταν δκαιο. Επα πως δεν εχα λλους φλους. Επα πως μχρι να τον γνωρσω μουνα πντα μνος. Μλησα σπου δεν ξερα πια τι λεγα και τα λγια πνγονταν σε οδυνηρος, ασυγκρτητους λυγμος κι εκενος τλιξε τα ζαρωμνα πλαστικ μπρτσα του γρω μου και με κρτησε στην αγκαλι του εν εγ κρυβα το πρσωπ μου μες στο στθος του.
     Πρε τα μπαλνια απ το χρι μου και τα δεσε γρω απ τον καρπ του. Εγ πιασα το λλο του χρι και προχωρσαμε μχρι την κρη του νερο. Το κμα σκαγε παφλζοντας και γμιζε τις ελβιλες μου. Η θλασσα τανε τσο κρα, που νιωσα τα κκαλα στα πδια μου να ποννε. Τον σκωσα, τον κρτησα και με τα δυο μου χρια και τον σφιξα σπου βγαλε να μελαγχολικ τριγμ. Μεναμε τσι αγκαλιασμνοι για πολλν ρα. στερα νοιξα τα μπρτσα μου. Τον φησα να φγει. Ελπζω αν υπρχει λλη ζω, τι δε θα κριθομε πολ αυστηρ για σα λθη κναμε σ' αυτν εδ, -τι τουλχιστον θα μας συγχωρεθονε τα σφλματα που κναμε απ αγπη. Δεν χω καμμι αμφιβολα πως ταν κποιο αμρτημα, ν' αφσω να ττοιο φλο να φγει.
     Υψθηκε κι απομακρνθηκε και το ρεμα του αρα τον γρισε τσι που να κοιτ πλι πσω προς εμνα, καθς ταξδευε μακρι πνω απ το νερ, με το αριστερ του χρι σηκωμνο ψηλ πνω απ' το κεφλι του και τα μπαλνια δεμνα στον καρπ του. Το κεφλι του εχε γερει, μοιζοντας να με παρατηρε συλλογισμνα.
     Κθισα στην ακρογιαλι και τον κοταζα να φεγει. Κοταξα σπου δε μποροσα πια να τον ξχωρσω απ τους γλρους που κνανε κκλους στον αρα και βουτοσανε στο νερ, μερικ μλια μακρι. ταν απλς να ακμα σκορο σημαδκι που αρμνιζε στον ουραν. Δε κινθηκα. Δεν μουνα σγουρος τι μποροσα να σηκωθ. Σιγ-σιγ ο ορζοντας βφτηκε με σκορο τριανταφυλλνιο χρμα κι ο γαλανς ουρανς ψηλ γινε μαρος. Ξπλωσα στη παραλα και κοταξα τ' στρα να προβλλουν μες στο σκοτδι, πνω απ' το κεφλι μου. Τα κοταξα σπου μ' πιασε λιγγος και φαντστηκα πως σηκωνμουν απ' το δαφος κι πεφτα προς τα πνω, μες στο σκοτδι.
     Παρουσασα συναισθηματικ προβλματα. ταν ρχισε πλι το σχολεο, κλαιγα μλις βλεπα να δειο θρανο. Δε μποροσα ν' απαντσω σ' ερωτσεις, οτε να κνω τις εργασες που μας βαζαν για το σπτι. Οι βαθμο μου τανε χλια κι αναγκστηκα να επαναλβω την βδομη τξη. Ακμα χειρτερα κανες δε πστευε πως μουν επικνδυνος πια. Τ' λλα παιδι πψανε να με φοβονται ταν με εδαν να πλαντζω στο κλμα μερικς φορς. Δεν εχα πια το σουγι μου, τον εχε κατασχσει ο πατρας μου. Ο Μπλι Σπαρς με ξυλοφρτωσε μια μρα μετ το σχλασμα, μου 'κανε τα χελη κιμ, μου χαλρωσε να δντι. Ο Τζον ρικσον μ' βαλε κτω κι γραψε ΣΑΚΟΥΛΑ ΚΩΛΟΣΤΟΜΙΑΣ στο μτωπ μου με μαρκαδρο. Ακμα προσπαθε να μθει να το γρφει σωστ. Ο Κσιους Ντελαμτρι μου 'στησε καρτρι, μ' σπρωξε στο χμα και πδησε πνω μου, συνθλβοντς με με το βρος του, βγζοντας λο τον αρα απ τα πνευμνια μου. νιωθα το μσα μου να ξεφουσκνει, κι εμαι σγουρος πως ο Αρτ θα το 'χε καταλβει απολτως αυτ.
     Απφευγα το σπτι των Ροθ. θελα περισστερο απ κθε τι να ξαναδ τη μητρα του Αρτ, αλλ μενα μακρι. Φοβμουνα πως αν της μιλοσα θ' φηνα να ξεχυθον απ μσα μου λα τι εχε βρεθε εκε στο τλος, τι εχα σταθε μες στον αφρ των κυμτων κι εχα αφσει τον Αρτ να φγει. Φοβμουν αυτ που μπορε να 'βλεπα στα μτια της: τον πνο της και το θυμ της.
     Λιγτερο απ ξι μνες αφτου το ξεφοσκωτο πτμα του Αρτ βρθηκε να επιπλει στο κμα, κοντ στη παραλα του Σκρσγουελ, μια πινακδα που 'γραφε ΠΩΛΕΙΤΑΙ, μπκε ξω απ τη μονοκατοικα των Ροθ. Δε ξαναεδα ποτ καννα τους. Η κυρα Ροθ μερικς φορς μου γραφε γρμματα, ρωτοσε πς εμαι και τ κνω, αλλ ποτ δεν απντησα. Τλειωνε τα γρμματ της, Με Αγπη.
     Ασχολθηκα με το στβο στο λκειο και τα πγα καλ στο λμα επ κοντ. Ο προπονητς μου λεγε πως ο νμος της βαρτητας δεν σχυε για μνα. Ο προπονητς δεν ξερε τη τφλα του σε θματα βαρτητας. σο ψηλ κι αν φτανα για μια στιγμ, πεφτα πντα στο τλος, πως λοι οι λλοι. Το λμα επ κοντ μου εξασφλισε μια πολιτειακ υποτροφα, για να πω στο κολλγιο. μεινα κλεισμνος στον εαυτ μου. Κανες στο κολλγιο δε με ξερε κι επιτλους, μπρεσα να ξαναχτσω την απ καιρ χαμνη εικνα μου, σα πιθανς επικνδυνος κι αντικοινωνικς. Δε πγαινα σε πρτι. Δεν βγαινα ραντεβο. Δεν θελα να γνωρσω κανναν.
     Περπατοσα στους κπους του κολλεγου να πρω, ταν εδα να 'ρχεται προς το μρος μου να νεαρ κορτσι, με μαλλι τσο μαρα που 'χανε τη ψυχρ γαλαζωπ στιλπντητα του πετρελαου. Φοροσε φαρδ πουλβερ και φοστα μχρι τον αστργαλο, πως οι βιβλιοθηκριοι, ροχα χωρς χνος θηλυκτητας, που μως δε μποροσαν να κρψουνε το γεγονς πως εχε εκπληκτικ κορμ, λεπτος γοφος, στητ, μεστ στθη. Τα μτια της εχανε βλμμα απλανς και μοιζανε φτιαγμνα απ γαλζιο γυαλ, το δρμα της ταν εξσου λευκ σαν του Αρτ. ταν η πρτη φορ που βλεπα φουσκωτ νθρωπο, απ ττε που ο Αρτ εχε φγει μακρι με τα μπαλνια του. νας μικρς που ερχτανε πσω μου της σφριξε με θαυμασμ. Στθηκα παρμερα και καθς ο μικρς με προσπερνοσε, του 'βαλα τρικλοποδι κι εδα τα βιβλα του να σκορπζονται παντο.
 -"Μπως εσαι ψυχκιας;" στργγλισε.
 -"Ναι!" επα. "Ακριβς".
     Τη λγανε Ρουθ Γκλντμαν. Εχε να στρογγυλ λαστιχνιο μπλωμα στη φτρνα του ποδιο, εκε που εχε πατσει πνω σ' να θρασμα σπασμνου γυαλιο, ταν ταν μικρ κι να μεγαλτερο τετργωνο μπλωμα στον αριστερ της μο, κει που την εχε τρυπσει να μυτερ κλαδ μια μρα που φυσοσε. Τα μαθματα κατ' οκον κι η υπερπροστασα των γονιν της την εχανε γλυτσει απ λλες βλβες. Κι οι δυο σπουδζαμε αγγλικ φιλολογα. Ο αγαπημνος της συγγραφας ταν ο Κφκα, επειδ καταλβαινε το παρλογο. Ο αγαπημνος μου συγγραφας ταν ο Μλαμουντ, επειδ καταλβαινε τη μοναξι.
     Παντρευτκαμε τον διο χρνο που αποφοτησα. Παρλο που εξακολουθ να 'χω αμιφβολες για την αινια ζω, μεταστρφηκα στην εβρακ θρησκεα χωρς καμμι παρακνηση απ μρους της, ικανοποιντας επιτλους την επιθυμα μου να 'χω να στοιχεο πνευματικτητας στη ζω μου. Μπορες να το πεις αυτ πραγματικ μεταστροφ; Ουσιαστικ δεν εχα θρησκευτικς πεποιθσεις για να μεταστραφ απ' αυτς. πως και να 'χει, ο γμος μας γινε σμφωνα με το εβρακ τυπικ, με το ποτρι κτω απ λευκ παν, που στη συνχεια σπασα με το τακονι της μπτας μου.
     να απγευμα της μλησα για τον Αρτ.

   Πσο θλιβερ! Λυπμαι πολ!

   μου 'γραψε με τη κηρομπογι της. Εχε ακουμπσει το χρι της στο δικ μου.

   Τ παθε; Του τλειωσε ο ερας;

 -"Του τλειωσε ο ουρανς", απντησα εγ.

                                                Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers