-


Dali &









/




 
 

 

Thomas Dylan Marlais:

 

         Βιογραφικ    

     Ο Ντλαν Τμας γεννθηκε στο Σουνσι της Ουαλας στις 27 Οκτβρη 1914 και τελεωσε το τοπικ δημοτικ σχολεο, σ'να περιβλλον που σημαδετηκε απ εντσεις ανμεσα στην αγγλφωνη και τη τοπικ κουλτορα, παρ' τι ο διος δε διδχθηκε ποτ ουαλικ. Ο νευρωτικς, ενστικτδης και παθιασμνος, ο αυτοδδακτος κι επαναστατημνος Ουαλς που παρτησε το σχολεο στα 16 του χρνια, ολοκληρωμνος ποιητς απ' την εφηβεα του, μελλε να μας δσει ορισμνα απ τα σπαρακτικτερα ποιματα της κραυγς και να αποτελσει το παρδειγμα για μια ολκληρη γενι ποιητν στην Αγγλα και στην Αμερικ. Μεταφροντας τη μεγλη ποιητικ παρδοση της Ουαλας χι ως απλ γνση αλλ ως οδυνηρ βωμα, υπρξεν αντποδας των πνευματικν, κοινωνικν ακμη και μεταφυσικν ποιητν πως ο λιοτ κι ο κι ο ντεν.

  

     Αντ για τα πολιτισμικ ζητματα που κυριαρχον στο ργο των μοντερνιστν, η ποησ του διακρνεται απ' την ακραα συναισθηματικ φρτιση, το βαθ λυρισμ και το υπαρξιακ τραμα που προξενε το χσμα ανμεσα στη ζω και στον θνατο. Ο σκοτεινς του ερωτισμς, η τρομερ μουσικ των αισθσεων, η οποα δημιουργε το προσωπικ του ιδωμα, και η προσωδα του, που λειτουργε ως αλλεπλληλη διαδοχ ηλεκτρικν εκκενσεων μες στη γλσσα, ξορκζουνε το φβο του για την απλτητα.
     Αυτ το παιδ που, πως λεγε ο Μποντλρ, εχε γεννηθε με την εμπειρα μσα του, κατφερε στα περπου 100 ποιματ του να λυγσει, σμφωνα με τον Καρλ Σαπρο, τη σιδερνια αγγλικ γλσσα δνοντς μας να ργο ακραου πθους κι ανεπανληπτης πλαστικτητας. Σε πλρη αντθεση με τα μοντερνιστικ δγματα, γραψε για το βαθτερο ανθρπινο πνο προσωποποιντας τα πντα.


            Το σπτι που μεγλωσε: 5 Cwmdonkin Drive, Swansea

     Αφο εργστηκε για κποιο διστημα σα δημοσιογρφος, αποκλυψε το ποιητικ του ταλντο: δημοσευσε ποιματ του στα αγγλικ, για πρτη φορ, στην εφημερδα Sunday Referee, στη στλη poet's corner, τo 1933 στο ποιητικ της διαγωνισμ. Η βρβευσ του οδγησε τον εκδτη της Victor Neuburg, την επμενη χρονι, να τα τυπσει σε 250 δεμνα ανττυπα με ττλο "18 Ποιματα" ("Eighteen Poems").
     Δημιοργησε θρυβο εξαιτας του παρξενου τρπου που 'χεν αποφασσει ν' ασκσει τη ποηση. Οι παρδοξες εικνες κι η φαινομενικ αχαλνωτη φαντασα του τραξαν τη συγκρατημνη ποηση των διαδχων του λιοτ και ξανφερε στο λογοτεχνικ προσκνιο τις ρομαντικς διαστσεις της αγγλικς ποησης.
     Το 1936 εκδθηκε η η ποιητικ συλλογ του με ττλο "25 Ποιματα" και το 1937 παντρετηκε τη Caitlin Macnamara, με την οποα μελλε να αποκτσει 3 γιους. Το ζευγρι εγκαταστθηκε στο Laugharne στην Ουαλα. Το 1940 εκδδει τη συλλογ διηγημτων "Πορτρατο Του Καλλιτχνη Ως Νεαρο Σκλου".


                           Το Γραφεο του στο Laugharne

     Εκτς απ ποιματα, γραψε διηγματα, σενρια για τον κινηματογρφο (Strand Films) και το ραδιφωνο (BBC), καθς και το ραδιοφωνικ θεατρικ ργο "Under Milkwood" ("Κτω Απ' Το Γαλατδασος", που παζεται μχρι σμερα. Οι επμενες συλλογς του μως "The Map Of Love" (1939), "Deaths And Entrances" (1946), "Collected Poems" (1953), ξεκαθρισαν ορισμνα πργματα. Πρτα, το γεγονς πως κθε λλο παρ παρδοξος τανε κι πειτα πως δεν εχε μεση σχση με το ρομαντισμ.
     Απ κει και πρα μελλε να κατακτσει τους συμπατριτες του σα ποιητς, πεζογρφος, ομιλητς, θεατρικς συγγραφας κι ανθρπινη φιγορα. Θεωρεται νας απ τους μεγαλτερους αγγλφωνους συγγραφες του 20ο αινα και σγουρα ο γνωσττερος Ουαλς ποιητς, απ τους ελχιστα γνωστος συμπατριτες του στην Ελλδα.
     Παρλες τις επιτυχες του, κυρως στη συνεργασα του με το Β.B.C. πρασε τη ζω του μες στη φτχεια. Το 1953 κι εν βρισκταν στη Ν. Υρκη γοητεοντας τους ακροατς του με αξεπραστες αναγνσεις των ποιημτων του, το οινπνευμα που υπεραγαποσε τονε σκτωσε σε ηλικα 39 ετν, στις 9 Νομβρη του δου χρνου.


                            Θατρο που φρει τ' νομ του

     Ο Τμας, μολοντι προρχεται απ μεγλη παρδοση, εμφανζεται σε μια εποχ που η γενι του δεν εχε πνευματικ ηγεσα. Αν στην ποησ του υπρχουν το δος της Αποκλυψης και το δυστοπικ ραμα της πολιτισμικς καταστροφς, ο διος, σως επειδ στερεται φιλοσοφικο μεταφυσικο υπβαθρου (η σχση του με τον Θε εναι φυσικς και χι μεταφυσικς τξεως), δημιουργε να απστευτο ργος: το ασθημα μιας πνευματικς ορφνιας η οποα σε μεγλο βαθμ ταλνισε και τη γενι που τον ακολοθησε.
     Αλλ αν λη η ανθρωπτητα εναι ρρωστη κι ο μνος τρπος να απαλλαγε κανες απ την αρρστια παραμνει το σεξ (χαρακτηριστικ τι τα ποιματ του ακολουθον τη παρδοση των Δρυδν: περιστρφονται γρω απ τη γονιμτητα και το θνατο), καταλαβανουμε πως εδ χουμε να κνουμε με μιαν αναπαλαιωμνη ρομαντικ εμμον. Γι' αυτ κι ο διος υποστριζε τι μσα του υπρχουν νας γγελος, να θηρο κι νας τρελς.
     Αυτ το πθος που αγγζει το νοσηρ, τονε καθιστ αντιπροσωπευτικ ποιητ της εποχς του -αν μλιστα κρνει κανες πσοι μικρτερης αξας απ τον διο εχαν λγο-πολ τη δικ μορα: του καλλιτχνη που τον κατατρει ο τρμος της παρξης και που σταυρνει τον εαυτ του για χρη της τχνης του, που, εν πιστεει στον Θε, συνομιλε με τον Αντχριστο, αφο, μολοντι χαρισματικς ποιητς, δεν μπορε να δει τη ζω καταπρσωπο και τη φρει ως κατρα. Εναι η κατρα του αληθινο ποιητ που κνει ,τι μπορε για να βοηθσει την κοινωνα να τον μετατρψει σε ρωα και κλουν, πεθανοντας εκρηκτικ στο μνο τοπο που γνωρζει: την εχθρικ γη του κανενς.
     Η ποησ του ξεχειλζει ζω, ο λυρισμς του διαπνεται απ το κθε τι, λη του η παρξη εναι μρος της ποησς του. Διαβζοντς τον κι αναγνωρζοντας πσο λγο απαιτε τη λογικ και πσο προφητικ εναι η γλσσα του, μπορομε να θυμηθομε τον Μρκες, ταν λει σε μια συνντευξ του (η ερτηση εναι: "Με ποιον τρπο θλεις να σε διαβζουν οι αναγνστες σου;"):

   "Εναι θαυμσιο να διαβζει κανες χωρς συμπλγματα διανοουμνου, να μθουν οι νθρωποι να μη σβονται τη λογοτεχνα".

     Ο Τμας δεν απαιτε καννα σεβασμ και δε διατηρε καμι μυστικοπθεια, η γραφ του αν φανεται κρυφ εναι μνο γιατ δεν χουμε καταφρει να συντονιστομε μαζ της. Το υλικ του το αντλε κυρως απ τα νειρα, τα μπαρ, τον νεμο και την Ουαλα. Γρφει πντα με μθοδο και βαθι γνση της λογοτεχνας. Ματι διαπεραστικ, σ' αυτν ανκει ολκληρη η πλη, οι γρλιες παουν να υπρχουν κι οι νθρωποι στνουν χορ, πιο φανερ στο "Γαλατδασος" (Under Μilkwood), το τελευταο και σημαντικτερο ργο του.


                γαλμ του στο Maritime Quarter, Swansea

     Οι λξεις που χρησιμοποιε ξαναποκτον την -σχεδν βιβλικ πολλς φορς- πληρτητ τους, στω στιγμιαα. Ο Τμας τις αγαπ, χωρς αυτς εναι χαμνος, το ξρει. Αν και θεωρεται αλκοολικς συγχυσμνος πνευματικ, εναι ταυτχρονα τσο πηγαος και διαθτει λες τις δυναττητες για να πρει το χος και να δημιουργσει. Κι αν ντως εναι τρελς, το χος δεν το ψχνει μακρι, βρσκεται μσα του και μ' αυτ παλεει, ξροντας τι αυτ εναι και η πιο γεμτη αθωτητα, χωρς περικοπς και υπεκφυγς. Ο Σαχτορης συναντντας τον -τσσερις εναι αυτς οι συναντσεις- σ' να ποημ του (Η παρουσα), λει γι' αυτν:

νεκρς ββαια
κι γιος
και τρελς
πως το χω ξαναπε


     Το συγγραφικ ργο του χαρακτηρζεται απ μιαν ιδιομορφα που διαφοροποιε το γρψιμ του σε ττοιο βαθμ, στε ν' αχρηστεει a priori κθε αππειρα σγκρισς του με το ργο λλων συγχρνων του. ταν στα  '30ς ο σουρεαλισμς ταν ακμα πρωτοπορα στη παγκσμια λογοτεχνα, ο Τμας επινησε νες λειτουργικς σχσεις στη λογοτεχνικ γλσσα. Απ τα πρτα αυτοβιογραφικ του διηγματα φτασε σταδιακ στη δραματικ αντικειμενικτητα της μεταγενστερης πρζας και ποησς του, πως αναφρει εστοχα ο Κ. Φριερ.
     Δαιμονικ ποιητικ φση, ανσυρε τη λξη απ' τη φθορ της καθημερινς τριβς και τη τοποθτησε σ' να συμβολικ εννοιολογικ εππεδο που επεκτενεται στο μεταφυσικ ραμα. Παζει με τις λξεις, συνδυζει απαρμιλλα τη καθομιλουμνη με την αρχαζουσα, εμφυτεοντας ανμεσ τους λξεις ιδιωματικς, αργκ. Οι πυκν εναλλασσμενες εικνες, οι μεγλες παργραφοι που τις διατρχει μια ανσα, η ιδιρρυθμη χρση του συντακτικο, ο πλοτος των συνηχσεων, η επινηση λξεων, τα λογοπαγνια, η εσκεμμνη κρυπτικτητα των λξεων, η μουσικ ρο της κφρασς του, μαρτυρον ναν εξουθενωτικ λογοπλστη που αναζητ, πιζει και πλθει τη λξη, για να της προσδσει τελικ μα επιλογ νοηματικ, να φσμα συγκινησιακν και μεταφυσικν σημασιοδοτσεων.
    Θεωρεται σμερα μια απ τις πιο εξχουσες μορφς της σγχρονης πεζογραφας και ποησης. Ο κριτικς J. W. Lambert γραψε στους Sunday Times τι:

     "...ο Ντ. Τμας καθιερθηκε ως καλλιτχνης που κατρθωσε να δημιουργσει ποηση σε μορφ πρζας".

     Στη μεταπολεμικ εποχ εχαμε 2 κορυφαους ρομαντικος ποιητς: ο νας ταν ο Αμερικανς Χαρτ Κριν, τον οποο ο Ρμπερτ Λουελ χαρακτρισε «Σλε της εποχς του», κι ο λλος ο Βρετανς Ντλαν Τμας, ο οποος ταν ο Κιτς της δικς του εποχς. Κι οι δο πθαναν νοι. Ο 1ος αυτοκτνησε πφτοντας στα νερ της Καραβικς απ' τη κουπαστ κποιου πλοου. Ο 2ος λγες μρες μετ τη συμπλρωση των 39 του χρνων, πειτα απ να εξοντωτικ μεθσι.
     ργα του: "The Map of Love", "The World I Breathe", 1939 "Portrait of the Artist as a Young Dog", 1940, "New Poems", 1943, "Deaths and Entrances", 1946, "Collected Poems, 1934-1952", 1952, "The Doctors and the Devils", 1953. Μετ το θνατ του εκδθηκαν τα: "Under Milkwood", 1954, "Quite Early one Morning", 1954, "Adventures in the Skin Trade and Other Stories", 1955, και τα διηγματα "A Prospect of the Sea", 1955.
     Το γεγονς πως η ζω του υπρξε σντομη -ληξε μλιστα αυτοκαταστροφικ, σμφωνα με τις φμες, απ 18(!) ποτρια ουσκι- θρεψε τον καλλιτεχνικ του μθο, πως κι οι αυτχειρες ποιητς ντλησαν μρος της καλλιτεχνικς τους μαγεας απ την ανεξιχναστη ζω τους. Το πς πεθανει νας ποιητς ενδιαφρει σως λιγτερο απ το πς ζησε κι αγπησε, χωρς κτι ττοιο να υπονοε πως η βιογραφα μπορε να κριθε με τους διους ρους που αξιολογεται το ργο. Οι "Ερωτικς Επιστολς Του Ντλαν Τμας" (The love letters of Dylan Thomas), κινητοποιον τον αναγνστη προς δο κατευθνσεις: τη μυθοποηση και την απομυθοποηση.
     Γιατ η επιστολογραφα αποτελε, στω δειγματοληπτικ, καθρφτη ορισμνων απ τους εστατους και γι’ αυτ ευλωτους, εαυτος, που διαθτουν οι ποιητς (χι κατ’ ανγκην ευχριστους), ταυτοχρνως, επαληθεει το ταλντο τους στη γραφ. να μρος του ενδιαφροντος για τα γρμματ του οφελεται στον τρπο που ο διος αποκαλπτει ( προδδει), πολλ απ τα αρνητικ στοιχεα του χαρακτρα του. Στις περισστερες απ τις 16 επιστολς που 'στειλε σε 9(!) διαφορετικς γυνακες (συμπεριλαμβανομνης της σζγου του Κιτλιν Μακναμρα) χτζει το πορτρτο ενς ντρα γεμτου φοβες, ανασφλεια, ορμ, μελαγχολα, γκρνια, εγωκεντρισμ και αυτοσαρκασμ.
     Ωστσο, η αρνητικ ταυττητα που επιφυλσσει για τον γεμτο προσδοκες αναγνστη του δεν αποκλεεται να μεταμορφωθε στα μτια του σε θετικ: εκενο που διαπρπει στις επιστολς, ακμη και σ’ εκενες που ο Τμας προσποιεται αγπη (π.χ. προς τη Μργκεντ Χουαρντ-Στπνε) εναι η ειλικρνεια κι η αθερπευτη παιδικτητ του, καθς και το ξεχωριστ του χρισμα στη χρση (και χρησιμοποηση) των λξεων. χοντας μια μφυτη υπερβολ, υπονομεει με φος την εικνα του ποιητ, ειδικ εκενη που ο πολς κσμος διατηρε στις μρες μας (του αυστηρο, αλαζονικο, αγλαστου διανοομενου).
     Ανμεσα στις λξεις του, αφνει ν' αναφανον οι λξεις που θελε να διαγρψει. Επιστολς ελεθερες απ την αυτολογοκρισα τη κριτικ, που λκονται απ' τη γραφ ως διαδικασα, σα παιχνδι εργοθεραπεας. Φλυαρε σε βαθμ κουραστικ, το μελνι μως πρεπε (για λγους ψυχολογικος) να τρξει. Στο πρτυπο του καμπτου ποιητ ο νεαρς Τμας αντιτσσει τον γνσια πληθωρικ, πντα ανικανοποητο καλλιτχνη.

   «Μοιζω μια ζω να παραπονιμαι για το τι δεν μπορ να ταιριξω τη διθεση των επιστολν μου με τη διθεση του αποσαθρωμνου κσμου που με περιβλλει. Σμερα παραπονιμαι και πλι γιατ μια κολασμνη ομχλη κεται πνω απ το πορθμεο του Λφαρν, και τα σννεφα απλνονται πνω απ τον μελωδ ουραν –τι εξεζητημνη μεταφορ– σαν σεντνια προστατευτικ πνω σ’ να πινο».

     Στη περπτωσ του ο θνατος μοιζει με spleen:

   «Αλλ, ταν ντως ρχονται οι λξεις, τις δρπω τσο απλυτα απ τους ζωντανος συσχετισμος τους στε μονχα ο θνατος μσα στις λξεις ν’ απομνει».

     Δσκολα βρσκει κανες στις επιστολς, πως λλωστε και στα ποιματ του, αναφορς στο παρν, σε γεγοντα και πρσωπα, σχλια για τον πλεμο και την κοινωνικοπολιτικ ατμσφαιρα. Δεν εχε το προφλ ενς ποιητ που επιθυμε, πως λγου χρη ποθοσε ο Μαγιακφσκι, ν’ αλλξει τον κσμο ν’ αντιταχθε στην παρδοση. Δσκολα ανιχνεονται στη προσωπικτητ του στοιχεα ανδρισμο, τον οποο η παραδεδομνη, αν μη τι λλο, αισθητικ χει καλλιεργσει. Για παρδειγμα, επικροτε τη Πμελα Χνσφορντ Τζνσον, τον πρτο του ρωτα, που δεν γρφει ποιματα για τον πλεμο και, σ’ να λλο σημεο, σε στιγμ ξαρσης, διαφοροποιε τον εαυτ του απ τις κομμουνιστικς ιδες και την εφαρμογ τους. Παρμενε, πως λεγε, νας Βρετανς με ψη Ρσου.
     Τον απασχολοσε ο αφανς κσμος, η γλσσα, η μουσικ, η ασθηση, το απσταγμα των πραγμτων -με λγα λγια η εξωστρεφς εσωστρφεια.

   «Αλλ βλπεις τι τη μρα τη κνω μια μρα λογοτεχνικ και πλι».

     Οι επιστολς που στειλε στη Τζνσον εναι οι σημαντικτερες γιατ πρα απ ερωτικς εναι και ποιητικς. Εναι σγχρονα γρμματα ανμεσα σε δο νους ποιητς, που συζητον για τη γραφ, την ιδιοσυγκρασα, τη μαθητεα, την (αυτο)κριτικ, τη προβολ και τη δημοσευση, εναι μια συνομιλα ανμεσα σε δο ανσυχους νους που πρωτοσυναντθηκαν εξαιτας του πνευματικο τους προσανατολισμο και που κατφεραν να συντηρσουνε για κποιο διστημα, με πλο τις λξεις και μνο, τον ρωτα απ απσταση. Τον ρωτα που ταν κποτε ιδεολγημα και στση ζως. Δεν εναι τυχαο που οι επιστολς αυτς καλπτουν χρονικ την πιο δημιουργικ ποιητικ περοδ του, 18-20 ετν.
     Εφσον, πως γραψε, πολ σωστ, ο διος:

   «να ποημα εναι η πιο εππονη και αχριστη πρξη δημιουργας».

     Υπρχει μια λξη στ' αγγλικ που μπορε να τον χαρακτηρσει: poignant, και σημανει ζωηρς, οδυνηρς, σπαραχτικς, χρησιμοποιεται κυρως για τις αναμνσεις. Εναι γνωστ μια φρση του που σε δετερη ανγνωση δνει το φος της αγντητς του: 

   "Μνον να πργμα εναι χειρτερο απ' το να 'χες μια δυσρεστη παιδικ ηλικα κι αυτ εναι να εχες μια ευχριστη".

     Η χαμνη αθωτητα ταν κτι που κυνηγοσε διαρκς τη σκψη του και δε παραιτθηκε στιγμ απ' το νειρο της επανκτησς της. Ο διος μας οδηγε στον παρδεισο των χριστουγννων της παιδικς ηλικας:

     «Και το βρδυ υπρχε μουσικ. νας Θεος παιζε βιολ, νας ξδελφος τραγοδαγε το ριμο Κερσι, νας λλος θεος το Τμπανο του Ντρηκ. ταν πολ ζεστ στο μικρ σπτι. Η θετσα Χννα που 'χε πιει τα ποτηρκια της, τραγουδοσε να τραγοδι για την Εγκαταλελειμμνη Αγπη και τις Ματωμνες Καρδις και τον Θνατο και μετ να λλο που λεγε πς η Καρδι της ταν σαν Φωλι Πουλιο. Και ττε λοι γελοσαν πλι και μετ πγαινα για πνο». (απ’ την ιστορα "Συζτηση Για Τα Χριστογεννα").

     Ο Τμας δε δημιοργησε ποηση μνο με την ανσα του, την φτιαξε κυρως με τα νερα του. Αυτ εναι τσο τεντωμνα που θα λεγε κανες πως χρειζεται μνο να τα ακουμπσει για να βγλει τους στχους, τους τσο μουσικος και βαθι λυρικος. Φυσικ το διο ισχει και στη πρζα του που κθε λλο παρ πεζ εναι. Εχε το ταλντο και βρθηκε σε ττοιο περιβλλον -γεννθηκε την αυγ του Α' Παγκ. Πολ. και ζησε τον Β' με λη του τη φρκη- για να δσει να ργο που θλει να αναμετρηθε ολψυχα με τον διο το θνατο που τον βλπει πια σε ττοια κλμακα.
     Δε μιλει για τον θνατο για να τον ξεχσει, ο θνατος γι' αυτν εναι παρν και δε θα ησυχσει βλποντς το, το διο μως και ο ρωτας. Στη συλλογ "Προοπτικ της Θλασσας" λλωστε, βλπουμε τη στεν σχση του ποιητ-ρωα με το σκοτδι:

   «Η καταχνι ταν γι’ αυτν μια μνα» (απ‘ την ιστορα «Το φρεμα»)

     και μας αποκαλπτει το μοναδικ τλος της αγωνας του:

   «Αν μποροσε να βρει πνο, ο πνος θα ταν να κορτσι».

     πως λει και σε ποημ του, γραμμνο μετ το θνατο του πατρα του.


                                γαλμ του στο Σουνσι

     Aποτελε τομ στη παγκσμια ποηση και τ' νομ του χει γνει σμβολο για πολλος μετπειτα ποιητς και καλλιτχνες. Η ιδιρρυθμη γραφ του με τη σαφς προσωπικ μελωδα και το ασθημα του ανεκπλρωτου που θλει να τιθασσεσει τις λξεις και πολλς φορς δημιουργε νες για να ικανοποιηθε (εναι πρα πολλς οι σνθετες λξεις που φτιχνει ο Τμας) δημιουργον μεγλες δυσκολες για τη μεταφορ του σ' λλη γλσσα:

Σαν το στερν περσουνε το κμα
λνε οι καλο πς τα ργα τους
χορ θα στσουν στο λιμνι, πρα,
μ' οργ, μ' οργ αντικρζουνε το φως
που φεγει απ τη γη

...

Κι αν οι ερωτευμνοι χαθον,
δε θα χαθε κι ο ρωτας...

----------------------------------------------------------------------

Τα ποιματα τοτα, μ' λες τις χοντροκοπις,
τις
 ανοησες και τις συγχσεις τους, κινθηκαν
απ'
 την αγπη μου για το Θε και τον νθρωπο,
κι
 αν δεν εναι τσι, ας μην εμαι παρ νας
τρισκατρατος βλκας.
                                                                           Ντλαν Τμας

-----------------------------------------------------------------------
 

      Αυτ Το Ψωμ Που Κβω

Αυτ το ψωμ που κβω
τανε κποτε σιτρι
Αυτ το κρασ πνω σε ξνο δντρο
Βολιαξε στον καρπ του
Ο νθρωπος τη μρα
ο νεμος τη νχτα
Τα στχυα ρξαν κτω,
τσακσαν τη χαρ του σταφυλιο.

Κποτε στο κρασ αυτ
το καλοκαιριν αμα χτυποσε
μες στη σρκα που κλυπτε τ' αμπλι
Κποτε στο ψωμ αυτ
το σιτρι ταν στον νεμο ευτυχισμνο.
Ο νθρωπος κομμτιασε τον λιο,
τον νεμο συρε κτω.

Αυτ η σρκα που κβεις,
Αυτ το αμα που χνεις
Τη φλβα ερημνουν,
Το σιτρι και το σταφλι
ταν γεννημνα απ’ των αισθσεων
τη ρζα και το σφργος.

Το κρασ μου πνεις,
το ψωμ μου αρπζεις.

Εκε Που Κποτε Τα δατα Του Προσπου Σου

Εκε που κποτε τα δατα του προσπου σου
Στις λικς μου ελσσονταν,
το νυδρ σου πνεμα πνει,
Γλαρνει το μτι του ο νεκρς
Εκε που κποτε την κμη τους οι τρτωνες
Μεσ' απ' τους πγους σου σφεντνιζαν,
νεμος νυδρος οδεει
Μεσ' απ' αλτι και ρζα κι αυγ ψαριο.

Εκε που κποτε οι πρσινς σου αρθρσεις
Τις αρμογς των βθιζαν
στο πλγμα της φουσκονερις,
Ο πρσινος πορεεται διαλτης,
Ψαλδι λιπασμνο,
μαχαρι τοιμο στο πλι,
Να κψει σρριζα κανλια
κι υγρος καρπος να κψει.

Αρατες οι ρυθμικς φουσκονερις σου
Σ' ερωτικς ξεσπζουν κλνες,
Ξερανεται το φκι της αγπης.
Γρω τριγρω στα λιθρια σου σκις
Παιδιν πορεονται που μεσ' απ' τα κεν τους
Στη δελφινρια θλασσα προσπφτουν.

Στεγν σα τφοι τα βαμμνα βλφαρ σου,
σο η σοφ μαγεα γλυστρ
σε γη κι ουρνια,
Δεν θα κλεσουν,
Κορλια η κλνη σου γεμτη θα 'ναι,
Ερπετ οι φουσκονερις σου,
σπου οι θαλσσιες πστεις μας να σβσουν.

Εδ Σ' Αυτ Την νοιξη

Εδ σ' αυτ την νοιξη
αστρια επιπλουν στο κεν·
Εδ σ' αυτν το διακοσμητικ Χειμνα
Η αυγ χαδεει τους γυμνος ανμους,
Το Καλοκαρι αυτ κηδεει
εν' ανοιξιτικο πουλ. 

Σμβολα χουν διαλεχτε
απ' των ετν το κυκλογρισμα
τεσσρων εποχιακν ακτν,
Σε Φθινοπωριν μαθματα
τριν εποχιακν πυρν
Και τεσσρων τνων πουλιν. 

Θα μποροσα να πω
το Καλοκαρι απ τα δντρα,
τα σκουλκια
Να πω τελικ
αν εναι οι νεμοι του Χειμνα
η κηδεα του λιου,
Θα μποροσα να διαβσω την νοιξη
στη φων του κοκου
Κι ο Σλιακας θα μποροσε
να με διδξει καταστροφ. 

να σκουλκι λει το Καλοκαρι
καλτερα απ' να ρολι,
Ο σλιακας εναι να ζωνταν ημερολγιο,
Τι θα μου πει αν να χρονο ντομο
Λει πως ο κσμος τσακζει;

Κι Ο Θνατος Δεν Θα ‘Χει Πια Εξουσα

Κι ο θνατος δεν θα ‘χει πια εξουσα.
Γυμνο οι νεκρο θα γνουν να
Με τον νθρωπο του ανμου και του δυτικο φεγγαριο
ταν ασπρσουν τα κκκαλ τους και τριφτον τ’ σπρα κκκαλα
θχουν αστρια στον αγκνα και στο πδι
Αν τρελλθηκαν η γνση τους θα ξαναρθε,
Αν βολιαξαν στο πλαγος θ’ αναδυθον
Αν χθηκαν οι εραστς δεν θα χαθε η αγπη
Κι ο θνατος δεν θαχει πια εξουσα.

Κι ο θνατος δεν θχει πια εξουσα
σους βαθει σκεπζουν οι στροφδες των νερν
Δεν θ’ αφανσει ανεμοστρβιλος
Κι αν στρβει ο τροχαλας κι οι κλειδσεις ξεφτζουν
Στον τροχ αν τους παιδεουν δεν θα τους συντρψουν
Στα σπασμνα τα χρια τους θαναι η πστη διπλ
Κι οι μονκεροι δαμονες ας τρυπον το κορμ
Χλια κομμτια θρψαλα κι αργιστοι θα μενουν
Κι ο θνατος δεν θχει πια εξουσα.

Κι ο θνατος δεν θχει πια εξουσα
Ας μη φωνζουν πια στο αυτ τους γλροι
Ας μην σπζει μ’ ορμ στο γιαλ τους το κμα
Εκε που εν’ νθι φοντωνε δεν χει τρα ανθ
Να υψσει την κορφ του στης βροχς το φοντωμα
Τρελλο, μπορε, και ξδια, ψφια καρφι, μα ιδς
Φτρα των σημαδιν τους, να, σφυρις οι μαργαρτες
Ορμον στον λιο ωστου ο λιος να καταλυθε,
Κι ο θνατος δεν θχει πια εξουσα

Υπρξε Καιρς

Υπρξε καιρς
που χορευτς με το ξεφντωμ τους
Σε χαρωπς παιδιστικες συνξεις
Τα βσαν τους αλαφρναν;

Υπρξε καιρς
που μποροσαν να κλψουν με βιβλα.
μως ο χρνος
βαλε το σαρκι του στο πρασμ τους.

Τρα ειν' αββαιοι
κτω απ την αψδα τ' ουρανο.
·Ο, τι για πντα γνωστο θα μενει
Εναι το βεβαιτερο σε τοτη τη ζω.

Κτω απ' τα ουρνια σημεα,
ο δχως κρα
χει τ' αγντερα χρια
και σαν τ' καρδο στοιχει
Απλγωτο στη μοναξι του,
ο τυφλς καλτερα βλπει.
                                                                  

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers