-


Dali &









/




 
 

 

Vandel M. S.: , ,

     Για το(η)ν Μ. Σ. Βαντλ, μτε ο κριος Μπαλνος, μτε 'γω, καταφραμε να βρομε κτι για βιογραφικ στοιχεα του. Ο κριος Μπαλνος μως -κι ρχομαι κι εγ να συμφωνσω μαζ του- τη βρσκει σα μιαν απ τις πιο τρυφερς, αλλ κι απ τις πιο ανατριχιαστικς ιστορες του Φανταστικο.
     Δε θα πω περισστερα, διαβστε τη...


===============

Δεν μουν μνος.
Σταμτησα και κοταξα πσω.
ξερα τι ταν κποιος εκε, κποιος που ακολουθοσε, κποιος που δεν θελε να φανερωθε, κποιος ντροπαλς.
Λοιπν, εντξει, δεν ταν κανες εκε.
Μπορε να ταν μνο η φαντασα μου... πλι.
Αναψα να τσιγρο, σταματντας κτω απ τη λμπα του δρμου.
Μπορε να ταν τα νερα μου, μπορε να δολευα πολ, μπορε τρα να ταν η κατλληλη στιγμ να κνω κτι γι' αυτ.
Δεν εμαι φτιαγμνος απ σδερο. Καιρς να ξεκουραστ λγο.
Ανηφρισα στη λεωφρο μετρντας μηχανικ τα βματ μου, ανμεσα στα δντρα που φτρωναν κι απ τις δο πλευρς.
Ο Χρκορτ μποροσε να τα καταφρει... καμι αμφιβολα γι' αυτ. ταν ικανς κι ξερε τα κλπα. Τποτε δεν θα μποροσε να πει στραβ με τον Χρκορτ στη διεθυνση. Δεν υπρχε ανγκη να φγω πραγματικ. Θα μποροσα να μενω σπτι... που θα μουν διαθσιμος αν συνβαινε κτι.
Αυτ το συνασθημα πλι, το συνασθημα τι κποιος με παρακολουθοσε. Αγωνστηκα ενντι του, αλλ ταν μταιο.
Κοταξα πσω.
Τποτε.
νας συχος δρμος, δντρα, θμνοι κι να τυχαο φιλικ φως που τρεμσβηνε πνω απ την κορφ ενς φρκτη, μνο που δεν υπρχαν πολλ τρα πως υπρχαν συνθως γιατ ταν αργ νωρς, ανλογα με τον τρπο που το βλπετε. Μα και τριντα μετ τα μεσνυχτα, να δροσερ πρωιν, χι δυσρεστο. Ο τρπος που το βλπω εγ... ο καλτερος τρπος για να χαλαρσεις' χι να ξαπλσεις στο κρεβτι, αλλ να σηκωθες και να περπατσεις. χι μακρι, τσι λγο κτω στο δρμο και πσω, κνει τις σκψεις να σταματον, κνει τα πργματα ασμαντα. Ανθρωποι... παρ πολλο νθρωποι τη μρα... καννας τη νχτα... συνθως.
τσι, τχυνα το βμα. σως να ταν καλτερα να γυρσω σπτι, να πσω στο κρεβτι. Αυτ το συνασθημα... αυτ ταν το κακ. Τα πδια στο δαφος... οι νθρωποι που χουν πδια στο δαφος δεν αρχζουν να φαντζονται οπτασες, χι τσι... αυτ το θρισμα στο δρμο πσω μου.
Nα κοιτξω πσω... πλι; Εντξει... δεν θα κοιτξω πσω. Ττε, τι εναι αυτ το θρισμα στο δρμο... κποιος σκλος;
μως, χαρομαι που γυρζω σπτι. Ανοιξα την εξπορτα, ανηφρισα στο δρομκι. Τριντα μτρα, πδια που ξνονται στα χαλκια. Κλειδι... ψχνω για τα κλειδι ψαχουλεοντας την κλειδαρι.
Κποιος στεκταν στην εξπορτα, κτι. Μια μορφ... χρωμη... μετ χθηκε, σβησε. Φαντασα... δεν ταν φαντασα; Γρισα πσω στην εξπορτα.
Τποτε.
Πντα τποτε.
μπως υπρχε κτι; Τποτε το χειροπιαστ... αλλ υπρχε κτι. Μια εντπωση στην ατμσφαιρα... μια τρυφερτητα... εναι ο μνος τρπος να το περιγρψω.
Κτι το προσωπικ μσα στη νχτα.
Μετ, δεν υπρχε. Υπρχε μνο η νχτα, απρσωπη. Καιρς να μπω μσα και να πιω να ποτ και να πσω στο κρεβτι. Θα κανονσω με τον Χρκορτ αριο για μια δεια... για να ξεκουραστ πραγματικ.
Πσω μσα στο σπτι... να ποτ... να ηρεμσω.
Κοιτζω ξω απ το παρθυρο... δεν υπρχει τποτε στην εξπορτα.
Δεν υπρχει τποτε στην εξπορτα.
Υπρχει κτι στην εξπορτα... κποιος.
νας κποιος... που περιμνει στην εξπορτα.
Την περασμνη νχτα... δεν ξρω για την περασμνη νχτα. Μπορε να μην υπρξε περασμνη νχτα. Απψε υπρχει κποιος κτι - δεν ξρω - στην εξπορτα. Περεργα, δεν υπρχει καννα συνασθημα ανησυχας στο μυαλ μου... περιργεια ναι... αυτ το καλ τουλχιστον φερε η ξεκοραση της μρας.
Αυτ το πργμα στην εξπορτα... Ακμη δεν εναι εκε ταν κοιτζω στα σια. Πτε - πτε μνο... μια ματι μσα απ τις κουρτνες και να το, λμποντας αμυδρ στο φως απ το δρμο.
Ο Χρκορτ ρχεται απψε. Αυτ θα πρπει να εναι το τεστ. Μπορ να το δω καθαρ τρα... μσα απ την εξπορτα. Ποτ κοντ... αλλ μσα απ την εξπορτα να στκεται στην κρη του κπου στο σκοτδι.
Δεν εναι τσο ντροπαλ τρα... με αφνει να το κοιτξω. Δεν φοβμαι. Μπορε να εναι φαντασα... μπορε και χι. Αν χι, ττε θα πρεπε να φοβμαι. Αλλ δεν φοβμαι... εμαι μλλον ευτυχς. Δεν φοβμαι... σως εναι ντροπαλ κτι λλο.
Ο Χρκορτ δεν το εδε. ταν κοντ του, δπλα του στο σκοτδι, αλλ δεν το ξερε. Δεν τον ρτησα. Δεν μποροσα να τον ρωτσω γιατ θα νμιζε... λοιπν, εναι φανερ τι θα νμιζε... δεν θα το νμιζε ο καθνας;
Δεν μπορες να μιλσεις σε ναν νθρωπο σαν τον Χρκορτ για κτι σαν... αυτ το πργμα. Μπορε να ονομσεις να πργμα πρσωπο; Ο Χρκορτ χει το κεφλι του γερ στερεωμνο. Μπορες να του μιλσεις για προπολογισμος και σχδια και θματα προς εκτλεση... το εδος του ανθρπου μου, νας νθρωπος που δεν χρειζεται φαντασα.
Μιλσαμε. Καθσαμε δπλα στο παρθυρο και μιλσαμε. Εχα τις κουρτνες τραβηγμνες στο πλι... θελα να δω αν θα το βλεπε. Δεν θελε να το δει... χι πραγματικ. Αν το βλεπε, ττε δεν θα ταν κτι το γνωστο... ταν κτι που μποροσε να ταξινομηθε και να αρχειοθετηθε στο τακτικ μυαλ του... αν δεν το βλεπε, ταν κομμτι της φαντασας μου υπερνταση απ υπερκπωση νερα.
Λοιπν... δεν το εδε.
Τον εδε αυτ.
Θα πρεπε να το εχε δει, αν ταν εκε για να το δει. Βγκε σια ξω στο φως πως δεν εχε κνει ποτ πριν κι ανηφρησε στον κπο προς το παρθυρο.
ξερα περισστερα γι' αυτ τρα.
Μοιζει με γυνακα... με κορτσι, χι γυνακα. Πολ λεπτ για γυνακα, πολ απαλ στις κινσεις του. Ποτ δεν φανεται να κινεται πραγματικ. Τη μια στιγμ εναι σε να σημεο και την λλη στιγμ λγο πιο πρα. Αλλ, σγουρα ρχεται προς το σπτι. Ασπρο... σως χι πραγματικ σπρο. Αχρωμο, σαν νερ που χει πρει κποια μορφ, σαν τη βροχ που χει παγσει σε σχδια πνω στα τζμια.
-"Ξρεις το δρμο;" ρτησα τον Χρκορτ στη πρτα.
-"Κτω στο σταθμ... ναι".
Του κρτησα ανοιχτ την πρτα.
-"Καληνχτα".
-"
Καληνχτα".
Κατηφρισε το δρομκι.
Στθηκα στην πρτα. Θα πρπει να σκφτηκε τι κοταζα εκενον ειδικ, γιατ κανε μια κνηση αποχαιρετισμο στην εξπορτα.
Το πργμα στεκταν δπλα στο φρκτη. Εχε το πιο μελαγχολικ, λο λαχτρα προσωπκι που χω δει ποτ. Στεκταν στο ψος του μου μου, ακνητο, περισστερο απ σο εννοε η λξη... ακνητο, με τα δχτυλα του σφιγμνα πνω στην μπρτα μου. Εχε γυρσει το πρσωπο στο πλι τσι στε δεν μποροσα να το κοιτξω στα σια. Φοροσε ψηλ παποτσια παλις μδας, να μακρ φουστνι με απλ κψιμο, με μια μπρτα ριγμνη πνω απ τους μους του.
Περμενα στην πρτα.
Δεν κουνθηκε.
-"λα μσα", επα μεγαλφωνα. "Μπορες να μπεις".
κανα μπροστ κι εκενο χθηκε.
-"Δε πρπει να με φοβσαι", επα, στκοντας στον κπο μσα στο σκοτδι. "Δε πρπει να φοβσαι". Η φων μου ακοστηκε στριγκ, αββαιη. Προσπαθοσα να εμαι ειλικρινς.
ταν φοβισμνο, παγωμνο και χαμνο, τι και αν ταν, ποια κι αν ταν.
Περμενα να λεπτ, δο, τρα... σπου δεν εχε καννα νημα. Γρισα πσω στο σπτι, σταματντας στην πρτα.
 -
"Δε πρπει να φοβσαι", επα πλι σιγαν.
Γρισα μσα στο σαλνι. Κθισα δπλα στο παρθυρο, κοιτζοντας ξω, στην αγαπημνη μου πολυθρνα, εκε που θα περμενε να με δει. Περμενα. Με πρε ο πνος.
Πρι... κι ο λιος λμπει μσα απ το τζμι. Ξπνησα αργ, νετα, με την νεση μου σαν γτος. Εχα πολ χρνο... λον το χρνο στο κσμο.
Μνο εκενο εχε λγο χρνο... δεν εχε βρει αυτ που χρειαζταν, αναζητοσε ακμη, με λον το χρνο στον κσμο, αλλ ελχιστο χρνο διαθσιμο.
Στην πχνη του τζαμιο του παραθρου εχε γρψει με το δχτυλ του:

                     ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΑΓΑΠΑ ΜΕ.|

Απψε ο Χρκορτ πρασε απ μσα του. Περμενε δπλα στην πρτα ταν του νοιξα και πρασε απ μσα του. Μνο για μια στιγμ το πρσωπο του ανακατετηκε με το κομψ μαρο κοστομι του Χρκορτ και μετ το εδα πνω απ τον μο του... και με κοιτοσε.
-Φανεσαι χλωμς", επε ο Χρκορτ καθς κλεινα την πρτα. "Εχες δκιο που 'θελες δεια για ξεκοραση".
-"Δε ξρω", επα. "Αρχζω ν' αναρωτιμαι αν τανε τσο καλ ιδα".
-"Ω";
Κοταξα το πρσωπ του. Δεν ενδιαφερταν πραγματικ. Αρκετ σωστ... δεν πληρωνταν για να ενδιαφρεται.
-"χει λιγκι μοναξι δ πρα"
, επα. "Ξρεις πως εναι".
-"Φεγω για κπου αλλο ττε", επε καθζοντας στη καρκλα του δπλα απ το τραπζι κι απλνοντας μπρος του τα χαρτι απ το χαρτοφλακα. "Υπρχει τποτε που να σε κρατ δ";
-"χι"
, επα. "Νομζω πως χι".
Συνχισε ττε σε λλα θματα... θματα του εδους του Χρκοτ. Αλλ εγ συνχισα να το σκφτομαι... και δεν ταν σωστ. Υπρχε κτι που με κρατοσε εδ... υπρχε εκενο το πργμα στον κπο.
Πσον καιρ ακριβς θα μενε στον κπο;
χι πολ.
Εκενη με περμενε στο χολ ταν συνδεψα τον Χρκορτ στην πρτα.
Η δια παγωμνη στση, το διο εθραυστο χρι που σφιγγε την κρη της κπας της.
Αφησα τον Χρκορτ να βγει, κλεισα την πρτα και γρισα. ταν ακμη εκε, στκοντας στη βση της σκλας, με τα μτια της πνω μου.
-"Λοιπν, μπκες μσα τελικ"
, επα. "Τ θλεις";
Για φντασμα δεν ταν και πολ κοινωνικ.
Μνο τα μτια της, απαλ και μελαγχολικ, προσπαθοσαν να πουν κτι.
να εθραυστο πλασματκι.
-"Δε ξρω πς να σε φτσω"
, επα. "Λυπμαι. Δε ξρω τι θλεις".
Χαμογλασε. ταν η πρτη φορ που την εχα δει να κνει κποια κνηση. ταν να μορφο χαμγελο, γεμτο λαχτρα σως, αλλ μορφο. Μετ, ρχισε να σβνει. Τη μια στιγμ στεκταν μπροστ απ το κιγκλδωμα και την λλη δεν υπρχε.
-"Δε πρπει να φοβσαι"
, επα μ' ελπδα.
Δεν εχε νημα να περιμνω στο χολ για να δειλ φντασμα, τσι παρτησα την ιδα. σως να μην μποροσε να μενει πολ σε να μρος; Εχε πντως χαθε.
Περμενα ακμη λγο εκενη τη νχτα, τσι για να δω αν θα εμφανιζταν. Δεν συνβη τποτε. Μια-δυο φορς φνηκε σα κποια σκι, σα κνηση στη λμψη της φωτις, μα δε μ' φησε να τη δω.
τσι συνεχστηκαν τα πργματα για μια δυο μρες. Εμφανιζταν σε διφορα σημεα γρω απ το σπτι κι απλς στεκταν εκε και χαμογελοσε. Μια φορ πλωσε το χρι προς το μρος μου, με τα κομψ δχτυλα να ανογουν. Κινθηκα προς το μρος της... υπερβολικ γργορα... σβησε. τσι γινταν πντα... με θελε... θελε να ρθει σε επαφ μαζ μου, αλλ φοβταν.
Ο Χρκορτ ερχταν ακμη κθε βρδυ. Δεν του δινε καμα προσοχ. Μια δυο φορς εμφανστηκε στο δωμτιο εν μιλοσαμε, τη μα φορ ρθια δπλα στο παρθυρο, με σουφρωμνα φρδια, μετ κθισε πλι στη μεγλη δερμτινη πολυθρνα, με τα χρια της μαζεμνα ντροπαλ πνω στα γνατ της. Με παρακολουθοσε λη την ρα, τσι ταν δσκολο να συγκεντρσω το μυαλ μου σε κενα που λεγε ο Χρκορτ.
-"Αυτ δε μπορε να συνεχιστε"
, επα μια νχτα, αφο φυγε ο Χρκοτ. Εκενη ταν ακμη εκε στην πολυθρνα, ακμη χαμογελαστ. "Δε καταλγουμε πουθεν".
Τη πλησασα αργ αυτ τη φορ τσι που να μην την τρομξω. Εχα μθει το μθημ μου. Σταμτησα δυο τρα πδια απ τη πολυθρνα. Απλωσα το χρι μου.
-"Δεν εναι τποτε"
, επα. "Δεν εναι τποτε".
Αποτραβχτηκε απ το χρι μου τσι στε το σμα της σβησε για μια στιγμ μσα στη ρχη της πολυθρνας... αλλ μθαινε και αυτ και δεν σβησε εντελς.
-"Δεν εναι τποτε. Εσαι εντξει"
, συνχισα να λω.
Μετ, το χρι της απλθηκε κι γγιξε τον δεξι μο μου. να κμα παγωνις διαπρασε το μπρτσο μου. να ασθημα που τσουζε και μραινε.
Αθελ μου, τρβηξα απτομα το χρι μου.
Εκενη σβησε.
μεινα να σφγγω το δεξ μου μπρτσο, το παγωμνο μου μπρτσο, με το αριστερ μου χρι.
Αυτ ταν η αρχ... η αληθιν αρχ φαντζομαι.
Για πρτη φορ φοβμουν. Φοβμουν γιατ θελα να την αγγξω, θελα να χαδψω εκενο το πρσωπο, να κρατσω το μικρ εκενο παγερ χρι. ξερα πως κι εκενη το ξερε... ξερα τι αυτ ταν εκενο που θελε... τι τα λλα, η κουβντα, η αναζτηση μιας επικοινωνας της ταν λα τα προκαταρκτικ του ρωτα. Γι' αυτ εχε ρθει. Αυτ ταν το νημα των λξεων που εχε γρψει στο παρθυρο:

                       Αγπα με, Αγπα με, Αγπα με.

ταν εκολο. Δεν υπρχε κανες για να μπει ανμεσα μας. Ο Χρκορτ ερχταν, αλλ ερχταν μνο τα βρδια και δεν μενε πολ. Εκενη ερχταν σε εμνα... ερχταν διφορες ρες, δεν υπρχε καννας ρυθμς σχδιο. Ερχταν και καθταν εκε χαμογελντας κι εγ την πλησαζα και την παιρνα στην αγκαλι μου κι σφιγγα το παγερ υλο σμα της στο δικ μου κι η παγωνι με διαπερνοσε ολκληρο.
-"Δε φανεσαι καλ" επε ο Χρκορτ, μαζεοντας τα χαρτι του. Για πρτη φορ υπρχε νας τνος αληθινο ενδιαφροντος στη φων του.
-"Νιθω καλ, αν λβουμε υπψη τα πργματα".
-"Το ατχημ σου, ββαια"
. Η φων του σβησε. Κοιτοσε το μπρτσο μου, που οι σπρες κρες του επιδσμου φανονταν κτω απ το μανκι.
-"να κψιμο"
, επα, "μλλον πιο σοβαρ απ' σο νμιζα".
-"Θα κλεσες ββαια το γιατρ".
-"Ασφαλς".
Με πστεψε. Εχε εκπαιδευτε να με πιστεει και να μην αμφιβλλει.
Μετ, φυγε.
Γρισα πσω στο δωμτιο κι εκενη στεκταν δπλα στο παρθυρο, κοιτζοντας τον να φεγει. Αλλ γρισε και πλι προς το μρος μου και την αγκλιασα κι η σντομη διαπεραστικ παγωνι διαπρασε το πλι του προσπου μου καθς τα μορφα δχτυλ της απλθηκαν προς το μρος μου.
Με αγγζει τρα, με χαδεει.
Ξρω τι που με χαδεει η σρκα θα μαραθε και θα ξεφλουδσει, οι ιστο θα σαπσουν, το αμα θα ξεραθε.
Με χαδεει τρα.
Δεν μπορ να τραβηχτ μακρι της γιατ την αγαπ, αλλ σντομα... σντομα λα θα τελεισουν.
Ο Χρκορτ ρθε πλι απψε. Μπκε μνος του.. του χω δσει να κλειδ. Ανβηκε στην κρεβατοκμαρα και κουβεντισαμε. Κρτησα το δωμτιο σκοτειν στε να μην μπορε να δει... τι ταν να δει. Του επα τι υπφερα απ τα μτια μου... αλλ θα το μθει αρκετ σντομα. Εκενη παρακολουθοσε. Καθταν στα πδια του κρεβατιο και τον παρακολουθοσε. Μια δυο φορς εδα τα μτια του να ανοιγοκλενουν προς το σημεο που καθταν σαν να εχε δει κτι, μια σκιερ μορφ στο σκοτδι. Αλλ πλι αυτς χει να λογικ μυαλ.
Επε αντο και σηκθηκε να φγει.
Εκενη κινθηκε. Εκενος βγκε ξω. Κθισε στην κρη του κρεβατιο. Μου χαμογλασε και γρισε το κεφλι της απ την λλη μερι, γλστρησε ξω απ το δωμτιο και κατλαβα τι φευγε κι εκενη.
Τους παρακολουθ απ το παρθυρο.
Εκενος βηματζει στο δρμο κι εκενη γλιστρ πσω του.
Γυρζει ξαφνικ σαν να νιθει τι κποιος εναι εκε.
Σταματ.
Ανβει να τσιγρο.
Κουνει το κεφλι του και συνεχζει το δρμο.
να κομμτι μαραμνης σρκας πφτει απ το πρσωπ μου στο χαλ καθς γυρζω να βρω ψαχουλευτ το κρεβτι.
ταν δικ μου... ταν δικ μου...

---------------------------------------------------
M. S. Vandel:
"Love Me, Love Me, Love Me"
Μετφ: Γιργος Μπαλνος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers