-


Dali &









/




 
 

 

Doria Andrea (n'Dréa):

                            Λγα Λγια Απ Μνα

     Δε θθελα να σας μαρτυρσω το πως πεσε στα χρια μου αυτ το κεμενο, γιατ ντρπομαι. Ωστσο καμμι φορ, ακμα κι αν γυρψει κανες μες στις λσπες πρματα, μπορε να βρει κποιο πολτιμο κσμημα. τσι εμαι σε θση να παρουσισω να κεμενο, μιας γυνακας που με φησε φωνο και καρφωμνο για ρα, ταν το διβασα τη πρτη φορ κι εξακολουθοσε να με καρφιτσνει κθε φορ που το επεξεργαζμουνα για να το ανεβσω στο Στκι.
     Δυστυχς, για σως ευνητους λγους, δε κατφερα να βρω πουθεν στοιχεα λλα, πραν σων αναφρονται στο εν λγω κεμενο. Τους... ευνητους λγους θα τους καταλβετε αν λβετε τον κπο να το διαβσετε -κι ελπζω να το κνετε. Οι σημεισεις μεσοντος του κειμνου, μσα σε αγκλες εναι ο τρπος μου να καλψω τα φουτνουτς των βιβλων και που εδ εναι ανφικτο να γνει με λλο τρπο. Τα ντονα τονισμνα στοιχεα στο κεμενο, εναι δικ μου, γιατ τα θερησα κορυφαα. Τα υπλοιπα τα φησα τσι πως τα βρκα.
     Δε θα πω λλα για να μη χαλσω την ανγνωση. Π. X.

==================





                              
Andréa Doria

             Η εξαιρετικ περπτωση μιας συνηθισμνης ιστορας

  Μετ: Κατερνα Μαρσιανοδη

 Προλογικ σημεωμα

     ταν ο συγγραφας γνωρζει τι σντομα θα πεθνει, η απφασ του να γρψει αφνει εξ ορισμο να χνος τραγικτητας στο κεμενο. ταν σκπιμα επισπεδει το θνατ του και ταν μλιστα αυτ εναι το θμα του κειμνου, ττε συχν χουμε τη λογοτεχνα των μαρτρων, των ηρων και των αυτοχερων. ταν η απφαση αυτς της επσπευσης εναι κθε λλο παρ αυτοκαταστροφικ, ταν εναι μια κατφαση της ζως απ την αρχ ως το τλος, ττε μιλμε για να εδος κειμνου ακραα θεωρητικο: Tο κεμενο της n'Dréa αντιστρφει την ννοια της ματαιοδοξας. Eναι μια συγκντρωση πολιτικς κι ηθικς σκψης που εμψυχνεται απ την ασθνεια και το θνατο για να ζωογονσει το χρος για προσωπικ αντσταση.

Os Cangaceiros

      Andréa Doria (n'Dréa) ταν μλος των Os Cangaceiros, μιας ομδας που δρασε στη Γαλλα τη δεκαετα του '80 και του '90. Πραν τ'νομ τους απ'τουςπαρνομους ληστς που δρσαν απ το τλος του 19ου αινα και μχρι τα μσα περπου του 20ο στην παιθρο της Bραζιλας κι οι οποοι, ως "ρομπν των δασν", λστευαν ιδιοκττες φυτειν και δινειμαν μρος της λεας στους φτωχος κι κληρους, ρεζιλεοντας την αστυνομα κι αψηφντας την επσημη δικαιοσνη.
      Oι σγχρονοι Os Cangaceiros αρνονταν τη μισθωτ σκλαβι κι επιτθηκαν στο σστημα των φυλακν στη Γαλλα. φησαν μιαναξιλογη σειρ κριτικν κειμνων και προκηρξεων.(Eξδωσαν-εκτς απ το βιβλο της n'Dréa, Παρσι 1992- 3 τεχη του περιοδικο Os Cangaceiros {Γενρης1985, Nομβρης 1985 κι Iονης 1987 αντστοιχα}, το βιβλο των Yves Delhoyse και Georges Lapierre, L'incendie millénariste, Παρσι 1987, καθς και το φκελο Treize milles belles, Παρσι 1990, με κεμενα σχετικ με την εξγερση των φυλακν).
     
Σημαντικ κληρονομι τα κεμενα τα οποα αναλουν και στηρζουν τις εξεγρσεις σε φυλακς σε ολκληρη τη Γαλλα που ξεκινσανε τη Kυριακ 5 Mη1985 και κλιμκωσαν την οργ των φυλακισμνων για τη δολοφονα απ δεσμοφλακες στο Fleury του Bruno Sulak, που επιχερησε να αποδρσει. Mχρι και τον Aγουστο της διας χρονις, να ορμητικ κμα αλληλεγγης, μσα κι ξω απ τις φυλακς, με σαμποτζ στις συγκοινωνες, καταστροφς τυπογραφεων αντιδραστικν εφημερδων και στσεις κρατουμνων δεν λεγε να κοπσει.(Στα ελληνικ χουν κυκλοφορσει στο Sabot{περιοδικ κδοση για τηπροβοκτσια και τον βανδαλισμ), κποιες μεταφρσεις απ το φκελο των OC Treize milles belles, που εχαν δημοσιευτε και σε τεχη του περιοδικο Mordicus και της εφημερδας Le Monde Libertaire: προκηρξεις των OC, περιγραφ των ενεργειν σαμποτζ στο «πργραμμα 13.000» {για υψστης ασφαλεας σωφρονιστρια χωρητικτητας 13.000 κρατουμνων}καθς και χρονολγιο κι ανλυση της εξγερσης των φυλακν στη Γαλλα. Επσης δημοσιετηκε στο περιοδικΤα παιδι της γαλαρας, τεχος 11, Σεπτμβρης 2005, η μετφραση μιας συνντευξης δο πρην μελν των Os Cangaceiros στο ισπανικ περιοδικ Karana το 2002.)
     
Oι διοι οι Os Cangaceiros δλωσαν για τον εαυτ τουςτο 1986, ανατρποντας διφορες ταμπλες που προκπταν απ τις προκαταλψεις των μπτσων, των ΜΜΕκαι της "κοινς γνμης", τι: «δε προερχμαστε απ αριστεριστς, αναρχικος οτιδποτε λλο. Δεν υπρχει οτε νας πρην κοινωνικς αγωνιστς ανμεσ μας. Kαι κανες απ μας δεν χει ανακατευτε σε κανναν κι οποιουδποτε εδους πολιτικ χρο. χουμε να μνο κοιν σε σχση με τις πολιτικς ομδες κι οργανσεις: τον πλεμο. Eναι λοι εχθρο μας, με καμα εξαρεση. Δε βρισκμαστε στα ρια της εγκληματικτητας: εμαστε εγκληματες».
      Στις αρχς της δεκαετας του '90 δημιοργησαν σκνδαλο κλβοντας μια σειρ απ μακτες και σχδια για φυλακς που επρκειτο να χτιστον, τα οποα δημοσιοποησαν ευρως. H δημοσιοποηση αυτ ταν μρος μιας ολκληρης σειρς απ ενργειες σαμποτζ που ξεκνησαν τον Aπρλητου 1989 και περιλμβαναν παρεμπδιση των κατασκευαστικν ργων των φυλακν του «προγρμματος 13.000» με τη προσθκη ζχαρης στο τσιμντο (τσι στε να μην μπορε να πξει), καταστροφς στα ηλεκτρονικ συστματα της εταιρεας τσιμντων, ενδρα και δημσιο ξυλοδαρμ ενς
εμπλεκμενου αρχιτκτονα.

 κριτικ στο ιατρικ σστημα

      Tα τελευταα 25χρνια, μαζ με πολλς μελτες κι ρευνες που καταδεικνουν τα αδιξοδα και τις σκπιμα συγκαλυμμνες αποτυχες των συστημτων υγεας και των κυραρχων θεραπευτικν αντιλψεων, μα σειρ απ διαφορετικς προσεγγσεις (π.χ. η Nα Iατρικ του R. Geert Hamer στη Γερμανα η Oλιστικ Bιολογα των Zωντανν Yπρξεων στη Γαλλα) ξαναγρφουν τα κλασικ αξιματα της ιατρικς. Aντιστρφουν, πως χει συνοψσει σε πολλ κεμεν του ο Jean-Jacques Crèvecoeur, τη θεμελιδη αρχ της δυτικς ιατρικς τι δθεν «η ασθνεια υπρχει, εναι κτι το μοιραο και πρπει να το εξαφανσουμε το γρηγορτερο».
      H λεγμενη «παρλληλη» «εναλλακτικ» ιατρικ, εμπνευσμνη συχν απ «μη δυτικς» και «παραδοσιακς» (,τι και να σημανει αυτ) μεθδους κατανησης του νοσεν, χει αποτελσει αντικεμενο εκδικητικν επιθσεων κι υποτιμσεων απ τη κλασικ ιατρικ. Tαυτχρονα χει κερδσει πολ δαφος (χι ακμη στη βιομηχανικ φαρμακοπαραγωγ) και σταδιακ χει γνει απαρατητος συνομιλητς των παλαιτερα κυραρχων προσεγγσεων.
      Kποια ιστορικ παραδεγματα δε μπορον εκολα να συμψηφιστον στο «εναλλακτικ» αυτ ρεμα. Πρσφατη εναι η δημοσευση της κριτικς στην επιστμη με αιχμ την εμπορευματοποηση της γννησης των βρεφν της γαλλικς ομδας bébés en colère (2004), που δηλνουν τι «η επιστμη δε μπορε να βελτιωθε, αφο δεν πρκειται για κτι ουδτερο… εναι αναπσπαστο κομμτι της φρικτς αυτς κοινωνας του κρδους».5 δη απ τη δεκαετα του '70, η γνωσττερη κολλεκτβα ασθενν στη Γερμανα (κυρως της κατηγορας των λεγμενων «ψυχικ ασθενν»), η SPK,(Sozialistische Patientenkollektiv, Σοσιαλιστικ Kολλεκτβα Aσθενν που ιδρθηκε το 1965. Bλ. την πολγλωσση ιστοσελδα τους και βλ. την ιστορα της Kολλεκτβας και του Mετπου Ασθενν στο βιβλο PF/SPK(H), Geschichte der Patientenfront. Grundgipfellagiges, Ergänzendes, Frakturen, εκδσεις KRRIM -PF-Verlag für Krankheit, Mνχαμ 2001. Στα ελληνικ χει κυκλοφορσει το βιβλο S.P.K. {οσιαλιστικ Κοιντητα Ασθενν}Οι"ψυχασθενες"ενντια στο κεφλαιο, μτφρ. Δημ. Γιαννπουλος -Βαρ. Κολλιοπολου, Κομμονα, Αθνα.) εξφρασε συχν θσεις με πολιτικ απεθυνση ξεκθαρη, θσεις δσκολες και περιθωριακς, οι οποες της στρησαν μια γενικτερη απχηση. Δεν εχε ποτ βλψεις να παραδειγματσει, πως οι σγχρονες εναλλακτικς πρακτικς, λλους ασθενες, να τους προσηλυτσει να τους οδηγσει σε συγκεκριμνες ενργειες. ταν πολπιτερονα δκτυο αλληλοβοθειας, με αμφβολες "επιτυχες"κι "αποτελσματα", αλλ με πθος και κριτικ εγργορση που σπνια ταυτζουμε με την εικνα του ' αρρστου'.
     Kι η
 περπτωση της n'Dréa;
      Tο 1985 μαθε τι εχε καρκνο. Aφο υπστη εγχειρσεις,χημειοθεραπεα κι ακτνες για κποιον καιρ, χασε κθε ελπδα τι θα θεραπευταν. ταν το 1990 της πρτειναν να γνει πειραματζωο για να νο φρμακο, αρνθηκε και ραγματοποιντας να σχδιο που επεξεργαζταν απ καιρ-«αποφσισε να αποχωρσει εντελς απ τον ιατρικ κσμο… και να πεθνει με τους δικος της ρους ανμεσα σε αυτος που αγαποσε, αρνομενη μια κοινωνα που κλβει τις ζως αλλ και τους θαντους μας».(Aπ την εισαγωγ στην αγγλικ μετφραση του βιβλου απ τον Donald Nicholson Smith, N'Dréa: One Woman's Fight to Die Her Own Way, Eberhardt Press, Πρτλαντ, ρεγκον 2005 κι εξαντλημνη κδοση στα αγγλικ απ την Pelasgian Press).
     
H συνολικ της αντληψη την οδγησε να πρει μια ασυνθιστη απφαση για τον εαυτ της και να την υποστηρξει. Σγουρα προποθτει αλλ κι υπερβανει τη βιοηθικ συζτηση για την ευθανασα, τη κριτικ στην ιατρικ νομοθεσα, τις φαρμακοβιομηχανες και τις επιδοτσεις της ρευνας εναντον του καρκνου. H n'Dréa δεν ανλαβε να αρνηθε το «πρωτκολλο» για παραδειγματισμ, οτε θλησε να προπαγανδσει με τακτικ επιχειρματα την ατομικ της πολιτικ αντσταση ενντια στα συμφροντα των φαρμακοβιομηχνων. Mε λλα λγια, το κεμενο της n'Dréa δεν λει: Mη κνετε χημειοθεραπεα, δεν αξζει τον κπο. Oτε και λει:Θυσιαστετε για να πολεμσετε με τον διο σας το θνατο την ιατρικ εξουσα, αφο δεν μπορετε, ως ανιτως ασθενοντες, να το κνετε με τη ζω σας. Eκφρζει μια συνειδητ εκκεντρικ κι ακραα στση στη διεκδκηση του ποιοτικο.
      Στα λγια της και στην απφασ της να απευθνει αυτ τα λγια,αποκτον νο νημα, σε ναν νο συνδυασμ κυριολεξας και μεταφορς, οι φρσεις μηχανικ υποστριξη, ανφελη επιβωση και δεν εναι ζω αυτ.

η ασθνεια-εμπρευμα και η ασθνεια-ντροπ

      Φανεται τι η απφασ της, για την δια, χει να νημα που βαρανει σε ολκληρη τη «ζω». Ποιος εναι μως ο ορισμς της ζως; Eναι η ζω κποια μονδα μτρησης τιμν των ερυθρν αιμοσφαιρων; Eναι η απδειξη της αντοχς ενς νοσοκομειακο πρωτοκλλου; Eναι οι κινομενες κι ακνητες κουκδες στην οθνη επιτρησης ενς πολυκαταστματος; Eναι το θροισμα του ποσοστο υπακος και του ποσοστο αντδρασης στους ετσιους απολογισμος των υπαλλλων της κοινωνικς κυβερνητικς; Eναι η αυτοεκπληρομενη αλληλοεμψχωση στην κλειστ ομδα κποιου γκουρο;
      Oι θρησκεες, τσο οι παλις, σο κι οι αναβισεις των παλιν, μιλον για τη ζω ως μια διαχεριση του διου του εαυτο με στχο μα ισορροπα που να διαψεδει, να ακυρνει, να αψηφ, να ξεχν να διαστρφει τις συγκροσεις και τις αντιξοτητες. Mια ζω που ο χρνος θα προχωρ σεπεσμα του Kακο, του Iσχυρο του Aγνστου.
      O καπιταλισμς ως θρησκεα κι ως κτι παραπνω και λιγτερο απ θρησκεα,ξαναθτει αυτ το πρβλημα της συνθκης με τον εαυτ και τον κσμο, χι πλον με στχο την ισορροπα, αλλ με στχο τη διαρκ σρευση, ανταλλαγ, επνδυση, αφαρεση πνω στην αφαρεση, του χρνου και του χρου. Για τις παλαιτερες θρησκεες η ασθνεια εναι κτι που στλνει ο Θες, μια εισβολ ενς κακο  επικνδυνου πνεματος στο σμα. Για το σστημα των φαρμακοβιομηχανιν, των ελεγχμενων απ μνατζερς ερευνητικν εργαστηρων και των υπουργεων υγεας, η ασθνεια εναι μτρηση των δυνατοττων ανακκλωσης των βιολογικν δεδομνων.
      Tο κεμενο προσπαθε να αναμετρηθε, μσα απ μια σειρ απ προσωπικς μαρτυρες, χι με την ψευδασθηση των θρησκευτικν συστημτων, αλλ με τον καπιταλιστικ ολοκληρωτισμ ως θρησκεας. Προσπαθε να κατανοσει την ασθνεια ως κφραση μιας ριζικς ασυμβαττητας με τον κσμο. Tι υπρχει πρα απ την ωμ ειλικρνεια του 
εμπορεματος; Πς να αντισταθε κανες στη διπλ καταστολ, ταν μλιστα ο καρκνος μετακινεται και προχωρ;

η ασθνεια-πλο

      Aν θλουμε τελικ κποιον ορισμ γι'αυτν, η ζω εναι μια κεν κι αναγκαα, σχεδν αναγκαστικ, σχση με τη πραγματικτητα. H n'Dréa θλει να αντιληφθε το χρνο που της αναλογε και τις κινσεις που εναι σε θση να κνει ως εμπειρα, ως πειραματισμ κι ως πρωτοβουλα. Kθε της σκψη επιλγει να συνεχσει ναν πρακτικ στοχασμ. Στο σημεο που η n'Dréa παει να μχεται εναντον της αρρστιας της και συμμαχε μαζ της και με την ιδα του θαντου, αρχζει να παλεει εναντον αυτν που θεωρε πραγματικος εχθρος της: ενντια στο υποχρεωτικ ακατανητο της ιατρικς ενισχυμνο απ μια εχθρικ, εξσου ακατανητη, γλσσα που επιτρπει στους ειδικος, τους επιστμονες, να δημιουργον ενοχς στους ασθενες σε σχση με το μγεθος της γνοις τους. «Αυτο κατχουν τις λξεις, κατχουν την εξουσα.» Τη δικ τους ββαια γνοια και σγχυση φροντζουν να κρβουν συνεχς πσω απ τις ψευδοανακαλψεις τους. Σ'αυτν της την απφαση συμβλλουν κι οι εντατικς παρακολουθσεις της απ την αστυνομα προκειμνου να την οδηγσει στους συντρφους της. Οι κινσεις της στη συνχεια αποκτον λλο νημα, καθς τη βζουν σε μια πολ συνειδητ κατσταση εγργορσης, προκειμνου να μη κνει καννα λθος εις βρος των συντρφων της. Εξημερνει για ακμη μια φορ το θνατο, που για τη n'Dréa εναι ο εγκλεισμς στη φυλακ, πως κανε παλιτερα μαζ με τους συντρφους της ταν παιρναν το ρσκο της παραβατικς δρσης τους.
     
H δια η νεοπλασα στους καρκινοπαθες, θεωρε η n'Dréa, εναι μια διαμαρτυρα του υποκειμνου ενντια στον καπιταλισμ. Aντιμετωπζοντας την ασθνεια, αναπφευκτα αντιμετωπζει κανες ορισμνες ακραες ψεις του πολιτισμο της εμπορευματικς αξας. H n'Dréa παροτρνει τους καρκινοπαθες να εμπνευστον απ τους ακτιβιστς για το AIDS, πουεισγαγαν και νομιμοποησαν κοινωνικ να νο θος στην αντιμετπιση της ιδεολογας της ασθνειας: Πρα απ την κακομοιρι και την αυτοακρωση, επλεξαν να διεκδικσουν το παρελθν τους, τις αιτες και τη ποιοτικ δισταση της επθεσης στο ανοσοποιητικ τους σστημα.
 H n'Dréa δεν εναι στωικ μαρξστρια που αποτραβχτηκε ταν δεν ταν πια χρσιμη στο Kμμα. Θεωρε τι κι ως ασθενς συμμετχει με τον τρπο της στην οικοδμηση μιας πραγματικς ανγκης της κοινωνας, πως αυτ ορζεται απ την απελευθερωτικ σκψη: «Η εποχ που ρχεται δεν χει και μεγλη ανγκη απ καινοργιες θεωρες. χει ανγκη κυρως απ αποδεξεις δι του παραδεγματος, απ μια ανατροπ της προοπτικς, ορατ, αισθητ, που να στηρζεται σε αντικειμενικ κριτρια».
      Δεν εναι οτε πρην αγωνστρια ενντια στο σστημα που ξαφνικ ξυπν ρρωστη και γερασμνη μσα στην τραγωδα της φθαρττητας και κνει τη μεταφυσικ της στροφ. Kι αυτ γιατ η ασθηση της τραγωδας φανεται να ταν μσα της απ την αρχ. τσι, για την n'Dréa, πως θα λεγε κι νας φλος, η ωρμανση της νετητας εναι η τελειοποηση της νετητας, χι η ρνησ της.
     Eπιλγοντας τη συγκεκριμνη στση της ως ασθενος,
 η n'Dréa αισθνεται συντονισμνη με τους κρατομενους στις φυλακς, δσμιους του διου συστματος που παργει ψμα κι αρρστια και στη δικ της περπτωση: «Απευθνομαι εδ σε φλους που βρσκονται στη φυλακ, στον Georges Courtoisκαι τον Karim Khalki, τιμ το πνεμα τους, τη δναμ τους. να ττοιο πνεμα μου επτρεψε να ξαναβρ τον εαυτ μου ταν λα συνωμοτοσαν για το χαμ μου
».

   *ΣΗΜ:Στις 20 Δεκμβρη1985 δο νθρωποι, ο Georges Courtois κι ο Patrick Thiolet, δικζονταν (...) για νοπλη ληστεα. νας φλος τους, ο Karim Khalki, νας μαροκινς που εχε μλις αποφυλακιστε, μποκαρε στην αθουσα κρατντας να πλο και μερικς χειροβομβδες και κρτησε ομρους τους δικαστς, τους δικηγρους, τους ενρκους, τους δημοσιογρφους και κποιους φοιτητς που παρακολουθοσαν τη δκη. Το πρτο τους ατημα ταν να μιλσουν μπροςστις κμερες της τηλερασης, πργμα που γινε. Με το πλο στο χρι οCourtois για ρες καταφερτανενντια στο δικαστικ και σωφρονιστικ σστημα, μως τα κανλια δσανεσ'απευθεας μετδοση μνοννα μικρ κομμτι του λγου του που πντως κανε το γρο του κσμου. Το δετερο ατημ τους ταν να τους δοθε να αυτοκνητο κι να αεροπλνο για να φγουν απ τη χρα. Στο αεροδρμιο μετφεραν μαζ τους μνο τους δο δικαστς. Εκε παραδθηκαν αφο τους δθηκε η υπσχεση των αρχν τι ο Khalki θα απελαυνταν σε μια αραβικ χρα της προτμησς του. Αντ γι' αυτ φυλακστηκε κι τσι ξεκνησε απεργα πενας. Για να δημοσιοποισουμε το ατημα του Khalki να απελευθερωθε και να απελαθε διακψαμε τη κνηση του μετρ σε να σημαντικ κομμτι του Παρισιο για πνω απ μια ρα (ρχνοντας απλς ορισμνα βαρι αντικεμενα πνω στις ργες και κβοντας μερικ κεντρικ καλδια).» [Απ συνντευξη δο πρην μελν των Os Cangaceiros στο ισπανικ περιοδικ Karana το 2002, η οποα δημοσιετηκε στο περιοδικΤαΠαιδιΤηςΓαλαρας, τχ 11 Σεπτμβρης 2005.] Ο Georges Courtois αποφυλακστηκε το 1997 μετ απ 25 χρνια στη φυλακ. Ο Karim Khalki, μετ απ 14 χρνια κρτηση και τρεις πολυμερες απεργες πενας, απελθηκε τελικ στο Μαρκο το 2000. 

 η ασθνεια κοινωνικ γεγονς

      Η n'Dréa θεωρε τι η αρρστια της αποκαλπτει την αντιπαλτητα μεταξ του κσμου και του ατμου: «Ασφυκτιομε απ μια πεση που δε χαλαρνει ποτ, οι μυνς μας εξουθεννονται. Η αποξνωση απ τον εαυτ μας, απ τους κοντινος μας, γνεται πνος ψυχικς, φρνει στην επιφνεια τις νευρσεις (...). Αυτς ο κσμος (...) ρχεται σε προφαν αντθεση με τις πιο ενδμυχες προσδοκες μας».
      χοντας τη πρωτοβουλα του τλους της καθιστ κοινωνικ το θνατ της: οργαννει το τλος με τους φλους της σαν μια κατσταση που τη κατασκευζουν οι διοι. Αποφασζουν απ κοινο την ημερομηνα του αποχωρισμο τους, το σημεο συμφωνας μεςστο χρνο. Κοινωνικ εναι κι η ελευθερα της, «στεν δεμνη με την ελευθερα των λλων». Σε μια εποχ που κθε κοινοτικς δεσμς χει εξαφανιστε κι που οι νθρωποι πεθανουν πως ζσαν μνοι, αδναμοι, στη σιωπ, η n'Dréa αντιλαμβνεται τη ζω της ως μια κατασκευ στο χρνο και τον κσμο, ως αποτλεσμα και προν της επικοινωνας και με στχο την επικοινωνα. Δημοσιοποιντας την εμπειρα της επανοικειοποιεται την ατομικτητ της. Προτενει το διλογο μεταξ των αρρστων, την ανταλλαγ πληροφοριν και τη διαρκ αμφισβτηση του ιατρικο συστματος: «να τρυπσει ο τοχος του ιατρικο απορρτου για να οικειοποιηθετε τις πληροφορες που διαθτουν για την περπτωσ σας (...) και κυρως να μην αφηνμαστε να εξαπατηθομε απ αυτν την εχθρικ γλσσα».

 το τλος ως θετικς αυτοκαθορισμς

      Θυμται καθαρ τη δικ της ιστορα, τη δικ της προσπθεια να μη ζσει στη ματαιτητα και τη παρατηση, να αναζητσει με τους συντρφους της απ τους Cangaceiros απαντσεις σ'αυτ που νιωθαν να κυριαρχε: «Με το χρμα, εχα την καλτερη και τη χειρτερη εμπειρα. Η χειρτερη; Η απομνωση, ο διαχωρισμς, ο καθνας για τον εαυτ του. Η καλτερη; Η κλοπ: να οργαννεσαι για την απαλλοτρωση, να εννεις τις δυνμεις σου με τις δυνμεις των λλων για να συγκεντρωθον τα απαρατητα για τη δρση. Αυτ η διαδικασα αναδεικνει τη κοιντητα σκψης και δρσης επ τω ργω… Κι αυτ η κοιντητα ταν ο πλοτος που εχα φανταστε! Που πλον βλεπα! Δεν υπρχει τποτα πιο συναρπαστικ! Επιτλους, η γενναιοδωρα πραγματωμνη! Ξανακερδισμνη!».
      Aλληλγγυα με τους εξεγερμνους ενντια στη κυριαρχα του χρματος, ανατρχει στην παρδοση της επαναστατικς διαλεκτικς για να χρησιμοποισει το θνατο ως μια συνειδητ επιλεγμνη προθεσμα. Σε αυτ το τελευταο σημεο, στην επιμον δηλαδ στο σημεο του τλους, θα πρπει να επιμενουμε. «Το πνεμα του πολεμιστ ατενζει το θνατο, γιατ η ουσα της δρσης του εναι να διακινδυνεει τη ζω με αντλλαγμα την αμοιβαα αναγνριση
      Aρνομενη τον εξευτελιστικ υποβιβασμ της προσωπικς της εμπειρας σε μια ακμη αποτυχημνη εφαρμογ ενς πειραματικο φαρμκου που απλς θα τονσει την επιδτηση ενς αμφβολα θεραπευτικο μαζικο προγρμματος εις βρος των τελευταων συναντσεν της με τους φλους, η n'Dréa συνεχζει την αυθεντικ μχη με το χρνο και το θνατο που δνουν ο ρομαντισμς, η διαλεκτικ κι η επαναστατικ ορμ. «O θνατος θτει το στοχημα της ελευθερας. Το πεπερασμνο εναι μια στιγμ του απερου, ξεσηκνει το πνεμα, το πνεμα των εξεγερμνων. Tο πεπερασμνο τθεται ως προθεσμα που δνουμε στο χρνο. τσι, το τλος περιχεται στην αρχ κι η αρχ στο τλος

                             Λα Γυικα

 Αφιερνω αυτ το βιβλο στη Fatima

      Οφελουμε να διαλγουμε το δρμο της καρδις, στε να εμαστε πντα καλτερα με τον εαυτ μας, για να μπορομε πντα να χαμογελμε. Ο σοφς νθρωπος ζει δρντας. Δε ζει σκεπτμενος να δρσει, οτε ββαια ζει σκεπτμενος αυτ που θα σκεφτε αφο θα χει δρσει. Διαλγει το δρμο της καρδις και τον ακολουθε. Ο Ινδινος Yaqui

=================================================


 Γρμμα στις νοσοκμες

                                                                              Νομβρης 1990

      Τι κυνισμς στις δο αυτς σελδες που μου δωσαν να υπογρψω,{Με τη δικαιολογα της δθεν αναμφισβτητης απλυτης κτακτης ανγκης, προσπθησαν με αυταρχικ τρπο να μου αποσπσουν «απλς μια μικρολα υπογραφ» για να δοκιμσουν να «καινοργιο» προν. Αντιφσκοντας, μου ζητοσαν να γνω υπεθυνη για την ανευθυντητ μου, να επωμιστ εγ η δια την ευθνη του εργαστηρου και του νοσοκομεου, εν ολγοις να γνω να πειραματζωο ενημερωμνο και συναινετικ.}σε να κατεβατ τριντα σελδων που οτε καν θα μου διβαζαν, που γραφαν με φος σιβυλλικ: χω την ελευθερα να αποσρω τη συγκατθεσ μου οποιαδποτε στιγμ, χωρς να φρω καμι ευθνη κ.λπ.»… E, χι. Αυτ μας λειπε! Και ποιος θα πληρσει συν τοις λλοις λο αυτ το πανηγρι που στησαν γρω απ τα αιμοσφαρι μου; Το Sanofi{Εργαστριο που δουλεει για τη φαρμακευτικ εταιρεα Elf Aquitaine.}δεν πληρνει τποτα, μνο εισπρττει, με τις ευλογες της Επιτροπς Δεοντολογας. Kαι το ασθημα αδυναμας εναι συννοχος των ιατρικν ομδων.
      Η αδυναμα χει κυριεσει το μυαλ μας τσο πολ, που κανες πια δεν παρατηρε τον κυνισμ αυτν των εργαστηρων. Εκτς σως απ τους αρρστους, που συχν τον αναγνωρζουν βαθι μσα τους, αλλ προτιμον να πιστεουν τι λλοι μπορον να κνουν κτι γι'αυτος. Αυτ την αυταπτη εγ δεν τη χρειζομαι. Και σεις, νοσοκμες, παρελανετε εκε μσα χαρζοντας ελπδα με κθε τρπο και τμημα. Γαμτο! Δε θα μποροσαμε να σας κατηγορσουμε, αλλ τσι γνεστε κι εσες συννοχες με να ιατρικ σμα εξσου καμπτο με τη δικαιοσνη. Και με ττοιο ζλο! Σα να θλετε να καλψετε την απανθρωπι της ιατρικς με ναν ζλο νευ ορων μα δε θα εξαλεψετε ποτ την λο και πιο προφαν διαφορ ανμεσα στους αρρστους και στο τρπο πουαντιμετωπζονται απ τη χημεα, τα εργαστρια και τους ερευνητς που καιροφυλακτον περιμνοντας τις επιχορηγσεις απ τα νοσοκομεα και τις κλινικς, απ τα λμπι της πυρηνικς ενργειας κ.λπ.
      Θα ταν βαθι ανθρπινο, αν, κατ τη διρκεια της απεργας σας, εχατε αποκαλψει τον σκανδαλδη τρπο με τον οποο αντιμετωπζουν την ανθρπινη ζω. Ξρετε να σωρ πργματα γι'αυτ. Και ττε λοι θα ταν μαζ σας! Γιατ μπορε το χρμα να κυβερν τον κσμο, μα σες θα δεχνατε τι χετε λλα κνητρα, ποιοτικ αυτ τη φορ.
      Πρτε τις λγες αυτς γραμμς σαν νδειξη ευγνωμοσνης κποιας που προτιμ να μνα ελευθερας απ να χρνο χημειοθεραπεας, με ,τι συνπειες μπορε να χει κτι ττοιο. Και να ξρετε τι δεν πρα την απφασ μου μες στον παραλογισμ μου λγο πριν το θνατο. Η ελπδα, πως κι η απελπισα, εναι οι αλυσδες της υποταγς. Δεν ενεργ απ απγνωση, οτε για να προκαλσω. Ενεργ απλς με λογικ και ευθυκρισα. Θα αναπνεσω καθαρ αρα.
      Χαιρετ λη την ομδα των νοσοκμων και τη γραμματεα
.

                                                             

Γρμμα στη Bella

                                                     30 Νομβρη1990

    Πο θα πγαινα με τσα κομμτια του εαυτο μου;

                            Tahar Ben Jelloun, Moha le fou, Moha le sage

Bella,
      Επιτλους, στειλα λες τις χημειοθεραπεες, τωρινς και μελλοντικς, να πνε να γαμηθονε. Φτνει! Ας κνουν τα πειραματκια τους χωρς εμνα. ει σιχτρ! Σε κθε μειονεκτικ κατσταση, η ταπενωση αλλζει ποιοτικ, σαν να πρσθετο ηθικ βρος που θα πρεπε να δεχτ. Μου μνει μνο η πνευματικ ελευθερα, κι αυτ πρπει να προφερθε με τη βαρι προφορ της Μασσαλας. Αυτ η αρρστια μου επιβλθηκε, ας εναι! Αλλ την τελευταα λξη θα την χω εγ. Αυτ και μνον η ιδα μου δνει μια διαβολεμνη πνευματικ ικανοποηση και γνωρζω πολ καλ εκ των προτρων το τμημα της επιλογς μου, που δεν αποτελε στη πραγματικτητα επιλογ.
      Σκατ στη μεγλη πουτνα, την Οικονομα! (ι! Για να χρνο ακμα θα τσοντρω κι εγ τον οβολ μου, μπορετε να μ'ευχαριστετε…) Αλλ στη ζω δε χωρ ημιαπασχληση. τη ζεις δεν τη ζεις. Οι σαδιστς μπορε να σκεφτον τι το παζω μεν περφανη, αλλ τι στη πραγματικτητα δε μπορ να κνω αλλις κι τι, ταν εναι κανες στην κατστασ μου, καλτερα να το βουλνει.
      «Ανκανη να τρξει, μλις που μπορε να μεταφρει να κιλ κρασ, αποφεγει λους τους αποκαλομενους"δημσιους"χρους που υπρχει καπνς τσιγρου…» κ.λπ. Ποτ δεν κανα παρα μ'αυτος τους ανθρπους, αλλ διασταυρνομαι με κποια απ αυτ τα κτνη που προβλλουν τις "ορθς"τους απψεις. Τους διαβολοστλνω με την αδναμη λσσα μου και -μικρ παρηγορι-λω στον εαυτ μου τι στη θση μου θα χεζντουσαν πνω τους. Και λγα λω.
      χω ξεγρψει το Παρσι, που δε μπορες πια να αναπνεσεις τον αρα. Ακμα κι η λειτουργα της αναπνος δε κρνεται απαρατητη, αφο εδ και πολ καιρ οι εγκφαλοι δεν οξυγοννονται. Κι μως μια μικρ πνο ρχεται απ τα προστια… που μλις και γνεται αντιληπτ μσα στη γενικ ασφυξα. μουν περαστικ απ'αυτν την πλη και κθε φορ τα περσματ μου (πως και οποιαδποτε επανληψη) μοιζανεπολ με αγγαρεα. Απ τη στιγμ που ο βχας μου χειροτρεψε, ειδικ το βρδυ, το ταμπο της «καλς φυσικς κατστασης» πγε περπατο, προδθηκα. Απ εδ και στο εξς θα ταν πολ δσκολο να προσποιηθ, ακμα και για τον ρωτα ενς μικρο ξανθο κεφαλιο. μαθα να δαμζω τα συναισθματ μου, τουλχιστον να τα σκφτομαι πρτα. Εν, πρα απ τη μχη μου, επιβρυνα τον εαυτ μου και με την αγωνα, χι τη δικ μου, αλλ εκενη που ενοτε προκαλ στους πιο αδναμους φλους μου επειδ με αγαπον, θα σμαινε τι κνω υπερβολικς παραχωρσεις.
      Τα πντα συνκλιναν λοιπν στο να πρω μια απφαση. Μλις κανα το λμα, μουν πολ χαρομενη. Αυτν τον καιρ που ξεκουρζομαι θα τον χρησιμοποισω για να γρφω. Να βρζω. Για αρχ στειλα να σντομο σημεωμα στις νοσοκμες, γραμμνο εν ριπ οφθαλμο. Αρνομενη να γνω πειραματζωο, τις γλιτνω απ μια διπλ προδοσα: να μου λνε ψματα για να με κνουν να ελπζω και να αποσιωπον το σκοπ του πειρματος (που γνεται εις βρος μου και προς φελος ενς εργαστηρου). Πσα ακμα σκουπδια επιτρπονται σ'αυτ τα λμπι μετ την αποτυχα των δο προηγομενων πρωτοκλλων της θεραπεας;{Πρωτκολλο: κανονισμο των θεραπειν του καρκνου. Στη χημειοθεραπεα, για παρδειγμα, η λστα των προντων πως και οι χορηγομενες δσεις εναι αυστηρ νομοθετημνες. Αυτ εξλλου εναι το αντικεμενο των συμφωνιν που πραγματοποιθηκαν ανμεσα στα κρτη. Ο σεβασμς αυτν των καννων αποτελε καθκον μιας «Επιτροπς δεοντολογας».}
     
θελα απλς να αντιληφθον τη μικρ υπηρεσα που τους προσφερα. σως να μην την αντιλαμβνονταν καν. Η αδυναμα των μεν δικαιολογε την αδυναμα των δε, και πει λγοντας. τσι ο καθνας βρσκει δικαιολογες για τις αδυναμες του, και στη συνχεια χνει το χρνο του με το να σκαλζει την νοχη συνεδησ του. Η επδειξη της καλοσνης τους με φησε τελικ αδιφορη.
      Η ιατρικ χασε εντελς την αυτονομα της απ τον δετερο παγκσμιο πλεμο. Το Κρτος δεν μποροσε να αφσει να του ξεφγει μια ττοια εξουσα. Η πνευματικ εξντωση ενς εξεγερμνου γινταν υπ απλυτη μυστικτητα στις φυλακς, στα ψυχιατρεα κ.λπ. σαν μια σχατη πειραματικ ιατρικ πρξη η οποα ακολουθοσε την καταναγκαστικ εργασα και τον εγκλεισμ. ταν εκ των υστρων γινε γνωστ η συνωμοσα ιατρικς και πολιτικς εξουσας, προκλεσε κποιο σκνδαλο. Σμερα, ο πειραματισμς γνεται σε μεγλη κλμακα, αδικριτα και δχως οι αισθσεις να παρνουν χαμπρι. Δυο απαρατρητες ακτινοβολες, ανδυνες, οσμες, χρωμες, αθρυβες, και να 'στε ξαφνικ ευνουχισμνη, πιο ανδυνα δεν γνεται... Α, ναι, σας εχαν πει τι η σεξουαλικτητ σας θα παρμενε αναλλοωτη… Πολ αργ.
      Τα Κρτη συντονστηκαν. Η παραμικρ χημειοθεραπεα, ακτινοβολα, ορμονοθεραπεα, θα εναι ο καρπς ενς διεθνος πρωτοκλλου για την αυτοκρατορικ εξουσα των στατιστικν, της χημεας, της πυρηνικς ενργειας… Η Εθνικ Επιτροπ Δεοντολογας, η οποα αποτελεται διακριτικ απ εκπροσπους των λμπι, φροντζει για την εφαρμογ αυτο του πρωτοκλλου. Αντθετα, στα τελικ στδια μιαςαρρστιας (με την υπογραφ σας που τους «απαλλσσει απ την ευθνη»), η συμφωνα περνει μεσα στο εργαστριο και σε μια επιτροπ του ιδρματος, η οποα επ'ευκαιρα θα λβει την πομπδη ονομασα «Επιτροπ Δεοντολογας» για να προκαλσει σκπιμα σγχυση με την Εθνικ Επιτροπ Δεοντολογας. Οι λξεις επιφορτζονται με το καθκον να δηλνουν το ακριβς αντθετ τους: Ηθικ! τσι κθε πειραματισμς στο εξς θα εναι μαζικς αλλ ελεγχμενος,γριος αλλ νμιμος. Το Κρτος κνει νμο τη ταυτολογα ανμεσα στον ρρωστο πολτη ενς κσμου και σ'να κσμο που δεν αντιλαμβνεται, μσα στην αρρστια που παργει, παρ μια βιομηχανικ πρκληση που υπσχεται να μλλον χωρς τλος. Μακροπρθεσμα, οι ερευνητικς μθοδοι που κρνονται κατλληλες αποδεικνονται το διο φονικς με την αρρστια. τσι η πυρηνικ ενργεια παργει γκους, που στη συνχεια καταστρφονται απ την πυρηνικ ενργεια, η οποα θα δημιουργσει κι λλους γκους, και πει λγοντας.
      Η ιατρικ, η επιστμη γενικ, δεν χει πια καννα ραμα για το γγνεσθαι του ανθρπου και του κσμου· δεν ενδιαφρεται παρ μνο για ,τι μπορε χρη στην «τεχνικ» να μπαλσει μεσα. Ξεκινντας απ'αυτ το σημεο, οποιαδποτε χειραγγηση εναι δυνατ και υποστηρζεται εκ των προτρων. Η εξουσα του Κρτους, μετ την καταστροφ μας, αναλαμβνει να μιλσει στο νομα της «αποκατστασς» μας.Ττοια εξουσα στη ζω μας, στο θνατ μας, στα γονδι μας, στις ορμνες μας, στο φλο μας, στις μυνς μας, σε ττοιο σημεο δεν χει ξαναπρξει!
      Ο πολτης του 1984του G. Orwell ταν αυτς των Φυλακν Υψστης Ασφαλεας:{Kατασκευς αισθητηριακς αποστρησης που συστηματοποιθηκαν στα μσα της δεκαετας του '70 για να "σπσουν"τους ατθασους κρατομενους.} Διαρκς αστυνμευση της σκψης, ηλεκτροσκ, ηλεκτρονικ επιτρηση… Εξουσα πανταχο παροσα κι αννυμη, ο Μ.Αδερφς διαχθηκε παντο. Ζομε σ'ναν κσμο "τελειωμνο": η απογοτευση γενν μια γενικ αδυναμα κι απομακρνει ακμα πιτερο κθε ηθικ ευθνη. Η παρατηση του ανθρπου απ τον κσμο του εκδηλνεται στο εξς με απροσδκητα και βαια πλγματα λο και πιο αναπφευκτων καταστροφν -μια διαρρο ραδιενργειας εδ, μια θλασσα λιγτερη αμσως κπου αλλο. Ο νθρωπος πρπει να προσαρμοστε σε μη αναστρψιμες αποτυχες, να μθει να ζει χωρς μλλον, μεροδολι-μεροφι, μσα σε μια μνιμη αστθεια και μια υποχρεωτικ επιπολαιτητα. Ο κοινωνικς εκφυλισμς γγιξε τελικ τον ζωνταν οργανισμ στη πιο ενδμυχη εσοχ του, στην σχατη μονδα του: τον «πυρνα» του κυττρου του. Στην εποχ της «πυρηνικοποησης», η δυσλειτουργα στη καρδι του ζωντανο πλσματος μοιζει με την αταξα που κυβερν τον κσμο. Αμυντικς ελιγμς της ανοσολογικς επαγρπνησης, σαμποτζ του συστματος Ενδοεπικοινωνας, μονπλευρη μεταστροφ της πληροφορας, οργνωση για δικ του λογαριασμ εις βρος του συνλου, επιστροφ στην ομοιομορφα, εξπλωση… μχρι το θνατο του ξενιστ.
      Μετσταση και πρωτοπαθς γκος, αρνητικ και θετικ, πντα μαζ και τσο μοια, μικρ αθα σγχυση που θα γνει μοιραα! Μια μικρ βραδυφλεγς βμβα θα γνει μεγλη, ζωνταν πολεμικ μηχαν. Τρομοκρατα για ατομικ κι οικογενειακ χρση, μεταβιβσιμη απευθεας μσω της ψυχικς διθεσης. Για το AIDS, πως και για τον καρκνο, θα πρπει κανες να θυμται τι το να αισθνεται αγπη, μσος, στοργ, να χει συναισθματα, μπορε να αποδειχθε μια θανσιμη αδυναμα, χωρς να υπρχει η ανγκη του Μ.Αδελφο. Οι κρατικς επιχειρσεις τρομοκρατας τπου Glaives, Gladio,{Μυστικς στρατιωτικς δομς που εχαν οργανωθε κατ τη διρκεια του «Ψυχρο Πολμου» σε δυτικοευρωπακς χρες απ τις στρατιωτικς υπηρεσες των ΗΠΑ και τους κατ τπους συνεργτες τους για την αντιμετπιση του «κομμουνιστικο κινδνου». Στην Ελλδα η αντστοιχη οργνωση φερε το νομα «Κκκινη Προβι».} πως ονομζονται σε λες τις ευρωπακς γλσσες, μπορον απ δω κι εμπρς να διαλυθον: O τρμος αυτοαναπαργεται μσα στην λλειψη συνοχς του κοινωνικο ιστο. Θα θελα να καταφρω να γρψω γι'αυτ το θμα!
 ταν καθετ επσημο εμπνει δυσπιστα, δεν πρπει να μας εκπλσσει το γεγονς τι η περιθωριακ ζω ενς Beljanski{αντικομφορμιστς και περιθωριοποιημνος καθηγητς, δημιουργε τις δικς του θεραπεες και τα ανλογα προντα.}εναι ευλογα για λους σοι ζουν απ αυτν. Οι αμφισβητες μας γιναν μσα στη δεκαετα του '80 οξυδερκες και ρεαλιστς διαχειριστς του στρες, της απλειας… γενικ!
     
κανα λοιπν κι εγ το ταξδι στη Λυν για εκενες τις περφημες κψουλες. Τι κοραση, τι ασθημα εξαπτησης! Δικαιομουν λο τον εξοπλισμ:
- τη φωτογραφα για τον υπνωτιστ,
- το σκτσο, σμφωνα με την τδε ερμηνευτικ μθοδο,
-τις 2μικρς φρσεις που'πρεπε να γρφω κθε μρα: "ευλογ τους εχθρος μου"
-
τα προντα Beljanski,
- τις εξετσεις που δεν πλρωνε η Κοινωνικ Ασφλιση,
-
τη λστα με τα βιβλα που 'πρεπε να διαβσω,
-
και σε περπτωση που τποτα δεν πιανε: τη κλινικ στην Ελβετα για επιτηρομενη νηστεα που κστιζε 7.000 φργκα!
-400 φργκα αν επσκεψη
το μνο που λειπε ταν το ταξδι στη Λορδη!
{Πλη της ΝΔ Γαλλας, στο διαμρισμα των νω Πυρηναων που'χει πολλς πηγς με μεταλλικ νερ. Τον 19ο αι., η Λορδη γινε χρος προσκυνματος εξαιτας ενς μθου που προθησε η Καθολικ Εκκλησα σχετικ με μια «θαυματουργ εμφνιση της Παρθνου» και τις υποτιθμενες δυνμεις μιας πηγς που βρσκεται κοντ στο σημεο που γινε το "θαμα".}
      θελε πολ σκψη για να συλλβει κανες την ιδα της επιτηρομενης νηστεας για τον ασθεν στο τελικ στδιο της ασθνειας, ε; Κι αν δεν ταν τσο ακριβ, πς θα την παρναμε στα σοβαρ; Ο ανταγωνισμς εναι ανελητος, πς να το κνουμε! Ο C. ασχολεται κυρως με ασθενες του AIDS κι ο εξοπλισμς του μοιζει με την απελπισα που συναντ κθε μρα.
 Αυτν την εποχ επισκπτομαι τους φλους. Ελπζω να χω το χρνο να δω εσνα και τους νους σου ρωτες, Bella. Εσ, τσο γαλαν, τσο σκοτειν, εσ με τον λιο! Με την κελαριστ προφορ σου και τις καμπλες σου, εσαι τλεια… σ'αγαπμε! Tπο στα νιτα!
 Ψυχρα, 

                Σε φιλ!
                                                            

--------------------------------------------------------------------

      Eδ κι εννι μνες αρνομαι να υποστ τη θεραπεα της «τελευταας ευκαιρας», να γνω δηλαδ το πειραματζωο ενς πειρματος που δεν με αφορ. λαχειροτρευαν παρ τη χημειοθεραπεα της «συντρησης». ταν «ξεκθαρο» πως λνε αυτο! Οι νοσοκμες ξεραν πως ντεχα τον τεμαχισμ του χρνου μου (4μρες εισαγωγ στο νοσοκομεο το μνα) μνο επειδ ανμεσα σε κθε συνεδρα ταξδευα, εχα αποκτσει μια σιωπηλ ρεξη για λα τα πργματα της ζως. ξεραν, πιθανς, τι θα ταν δσκολο να με κνουν να δεχτ κι λλους εξαναγκασμος.
 Την πρτη μρα της εισαγωγς στο νοσοκομεο, θλω πντα να αναπληρσω την λλειψη πνου. Κοιμμαι. τσι, με πτυχαν στον πνο ταν ρθαν για να μου προυν το κεφλι. πρεπε να αλλξω χημειοθεραπεα επιτπου, να τη ξεκινσω αμσως κι στα να πνε... Και να, το πρασμα-τυφνας της ιατρικς ομδας. Ο γιατρς της πτρυγας ξανρθε να με δει για να ξεκινσω αυτ τη χημειοθεραπεα, λγοντς μου τι πρεπε να υπογρψω μια-δυο σελδες, τποτα το σπουδαο.
      Να υπογρψω; Πω πω!
     
Συμπλκτης, πισθεν, οπισθοχρηση…
      σο συνερχμουν και κρατοσα τις αποστσεις μου, τσο πεφτε ο τνος της υπερβολικ αυταρχικς φλυαρας τους. Οι γυνακες στα διπλαν κρεβτια το διασκδαζαν και δεν το πστευαν. Για να κερδσω χρνο, απαιτοσα απθανα πργματα, για παρδειγμα να δεγμα του προντος για να κνω ομοιοπαθητικ χπια. Αδνατο, μου λεγαν, κατασκευαστικ μυστικ! κανα το γιατρ της πτρυγας να τρχει λη μρα για να βρει το παλι δηλητριο που εχε εγκαταλειφθε αλλ η δραστικ ουσα του οποου ταν ισοδναμη με το φρμακ μου. Ο τνος πεσε ακμα πιτερο,σε λγο μλιστα θα μου λεγαν ικετευτικ: «Mα εσες μπορετε να ζσετε λλα δκα χρνια!». Αυτ ταν και το τελευταο τους επιχερημα. Kθε λξη των δο σελδων που πρεπε να υπογρψω ταν κι να ψμα. Απ ρνηση σε ρνηση, φυγα με την πρφαση τι θελα να το σκεφτ και δε ξαναγρισα.
      Σ'αυτς τις εκοσι μρες περισυλλογς που εχα πρει με το τσι θλω, η αμφιβολα και μια αυξανμενη αγωνα διαδχθηκαν το θυμ. Εχα υποσχεθε στονεαυτ μου να τα παρατσω, ταν μια παλι υπσχεση που εχα δσει στον εαυτ μου… «εναι η κατλληλη στιγμ;»… «μπως καταδικζω τον εαυτ μου υπερβολικ νωρς;»… και στερα, μετ απ κθε χημειοθεραπεα, λα ξανρχιζαν πως πρτα και χειρτερα, εχα δη την εμπειρα, και λοιπν; μως δεν ταν καλτερα να πεθνω ανδυνα στο νοσοκομεο; Εν συντομα, με πνιγαν ερωτματα χωρς απαντσεις. Ο βχας μου συνχιζε να χειροτερεει. Mπως αργτερα; Αργτερα δεν θα εχα οτε καν τη σωματικ δναμη να πρω μια απφαση. Τελικ, την εικοστ μρα, αποφσισα. Τρμα.
     
H επιλογ δεν ταν εκολη. Κι μως, για μς τους αρρστους, υπρχει κτι πραγματικ ακατανητο σ'αυτς τις θεραπεες που μας αρρωστανουν. Το διο ακατανητο με την αρρστια μας. Για τη χημειοθεραπεα, λοι λγαμε τι ταν «σκατ». Μετ το Τσερνομπλ, λοι γνωρζουν τι οι πυρηνικς ακτινοβολες δεν εναι σχετες με την αρρστια μας, με την απλεια της μυνας του οργανισμο μας (σε σημεο που αναρωτιμασταν μπως η υποτροπ μας οφειλταν σ'αυτ τη καταστροφ). Υφιστμενοι την ακτινοβολα, αποδιοργανωνμαστε τελεως. Μνο που να: δεν αισθανμαστε τις ακτνες παρ μνο λγω της προσωρινς πασης του πνου· γι'αυτ το λγο τελικ κι αποδεχμαστε αυτ τη σχιζοφρνεια. λοι οι ρρωστοι εναι αλλεργικο σ'αυτς τις θεραπεες γιατ εναι παρλογες. Βρσκονται σε τσο μεγλη αντφαση με τη ζω!
      Αλλ δεν υπρχει τποτε λλο. Ακμα κι οι πιες ιατρικς μθοδοι μας στλνουν να κνουμε ακτνες  χημειοθεραπεα. Απλς αναλαμβνουν να μετρισουν τις συνπεις τους. Η ιατρικ θεραπεα εναι ακατανητη, χει μως καταλβει μια θση στον κσμο στε να μη μπορε κανες να την παρακμψει, χει γνει υποχρεωτικ: εναι το υποχρεωτικ ακατανητο και καμι λογικ δεν εναντινεται σε να ττοιο δεδομνο. «Πστευε και μη ερενα.» Εναι το υποχρεωτικ ακατανητο, πως κι λα τα υπλοιπα που συμβανουν στον κσμο.
      Στη πραγματικτητα, δεν εχα καμι επιλογ: θα θεωροσα τον εαυτ μου πειραματζωο, θα δραπτευα και θα εγκατλειπα τον μικρ τοτο κσμο. Εχα λλες φιλοδοξες για τη ζω μου και σγουρα δεν θα στερομουν την επιλογ του θαντου μου. ταν δεν χεις καμα επιλογ κι ο θνατος πως και να 'χει βρσκεται μπροστ σου, επεγει να κνεις μια επιλογ. Η ανθρπινη υπσταση εναι να ρσκο που πρπει κανες να αναλβει. μεινα κπληκτη απ τη νηφαλιτητα που ακολοθησε την απφασ μου. Αυτ που εχε καταπιεστε απελευθερωνταν, κι φερνε στην επιφνεια μια εκπληκτικ ενργεια που δεν εχα υπολογσει καθλου. μουν επιτλους σε αρμονα με τον εαυτ μου. Ξανβρισκα την ελευθερα, κι αυτ η ελευθερα ζητοσε μρα με τη μρα να επεκταθε.
      Μλις εχα πρει τη μοναδικ ανθρωπνως νοητ απφαση. μουν διαλυμνη. Αυτ που θελα εκενη τη στιγμ ταν να κνω μια απελευθερωτικ πρξη: να ξαναβρ την εντητ μου, να μαζψω τα σκρπια και ανκατα κομμτια μου, να ξαναποκτσω τον λεγχο του εαυτο μου. Ξεκνησα πειρματα. Συνειδητοποησα σιγ σιγ τι μουν αλλεργικ σε πολλ πργματα. Aπκτησα καλτερη αντληψη για την εξλιξη της αρρστιας μου: μποροσα να ξεχωρσω, στους πνεμονες, την αρρστια απ τις επιπρσθετες αλλεργες. Σντομα κατλαβα πσο παρλογο ταν να προσπαθε κανες να θεραπευτε στο Παρσι απ γκους στους πνεμονες λλο.
      Η απφαση σου δνει δναμη, απελευθερνει μια δναμη. Πριν, πλευα και ταν μνο αδυναμα. Το νοσοκομεο ταν μια αλλοτρωση, με εχε αναλβει υπ'ευθνη του, εχα ξαναγνει νπιο στα χρια του. πρεπε να κψω κθε σχση μαζ του· τρα αποφασζω για τη ζω μου.

    "ποιος, πως εσ, πληγθηκε σ'ολκερ του τη ψυχ, δε ξαποστανει πια σε μεμονωμνες χαρς, ποιος, πως εσ, αισθνθηκε το νοστο μηδν, μνο στο πιο ψηλ πνεμα βρσκει πια τη χαρ, ποιος γετηκε το θνατο, πως εσ, δε θα αναρρσει πια παρ μνο ανμεσα στους θεος".

     
Hölderlin: μτφρ: Λαυρντη Γκμερε Φρντριχ Χαλντερλιν, Υπερων ο ερημτης στην Ελλδα, Ηριδανς

     
Oι λαο χουν λυγσει πολ πριν το αντιληφθον… Μπως εχα δη παραγγει κι αποβλει ναν και πιτερους γκους προτο κποιος απ'αυτος γραπωθε πνω μου κι εκδηλωθε; Πντως, να χρνο προτο τον ανακαλψω, να νειρο εχε προσπαθσει να με προειδοποισει γι'αυτ που ετοιμαζταν στα τυφλ τρσβαθα του σματς μου. Δεν αφουγκραζμαστε πια το σμα μας. Πολπιτερο, η σγχρονη εποχ μς εξαναγκζει να το παραβλπουμε. Αλλις πς θα μποροσαμε να υποφρουμε ττοιες συνθκες ζως; Το σμα δεν εξαπατται πως η συνεδηση. H συνεδηση μπορε να αναγκαστε να αγνοσει το σμα, αλλ το σμα, τυφλ παρξη, δεν "λογικεεται". Επειδ εναι τυφλ αφνει χρο στην αλθεια. Το σμα μας μπορε να κνει αυτ που δεν μπορε να κνει η εξαπατημνη συνεδηση, να αντιδρσει.
      Ο θνατος μια μρα βαλε τη σφραγδα του στην κρη του στθους μου. Εδ και χρνια, αποκαλοσα την ευασθητη κι ελαστικ θηλ μου το «εσωτερικ μου μτι». O γκος κρφτηκε ακριβς απ πσω. Κανες δεν εκπλσσεται μαθανοντας τι χει καρκνο: υπρχουν τσοι λγοι! Θα ταν μταιο να ψχνεις το μοναδικ γεγονς στο οποο οφελεται νας γκος (αν εξαιρσουμε, προφανς, την περπτωση σοβαρν ατυχημτων, για παρδειγμα πυρηνικν). O γκος εναι η επανληψη πολλαπλν επιθσεων, οι οποες, διαφεγοντας των αισθσεων, δεν μπορον να προσδιοριστον, οτε καν εκ των υστρων. Η απομνωση, η αγωνα, το ασθημα της ανεπανρθωτης ττας, προστθενται στους παργοντες που συνδονται με το περιβλλον. Η λανθνουσα δυσφορα εξαντλε το υποκεμενο που βρσκεται σε κατσταση συνεχος μυνας. Ασφυκτιομε απ μια πεση που δε χαλαρνει ποτ, οι μυνς μας εξουθεννονται. Η αποξνωση απ τον εαυτ μας, απ τους κοντινος μας, γνεται πνος ψυχικς, φρνει στην επιφνεια τις νευρσεις και θωρακζει το χαρακτρα μας.
      Αυτς ο κσμος, που κατντησε να ρχεται σε προφαν αντθεση με τις πιο ενδμυχες προσδοκες μας, εξυφανει τα κρυμμνα μας τερατουργματα. Η αρρστια αποκαλπτει την αντιπαλτητα μεταξ του κσμου και του ατμου. Κι αισθανμαστε την εχθρτητα του κσμου πρωτστως πνω στο σμα μας, μ'ναν τρπο τυφλ. Μεγλο μρος αυτς της δυσφορας δεν γνεται αντιληπτ απ τη συνεδηση και δεν εκδηλνεται οτε στα συναισθματα. H καθαρ αντικειμενικτητα μας προσβλλει μσω του σματς μας.

    «σο το πνεμα απομακρνεται απ το σμα, μπανουν σε κνηση οι στοιχειδεις δυνμεις της αντικειμενικτητας. Αυτς οι δυνμεις εναι, κατ κποιον τρπο, τοιμες να συνταχθον και να ξεκινσουν τη πορεα τους μεςστον οργανισμ. H ζω εναι ο συνεχς αγνας ενντια σ'αυτ». Hegel

      Το υποκεμενο που χει δεχθε επθεση στην παρξ του και βινει την λλειψη επικοινωνας μοναχικ, παλεει με ,τι βρσκεται μπροστ του, με το χαρακτρα του, με τις αρρστιες του που χουν εκδηλωθε που δεν χουν εκδηλωθε, χωρς τη δυναττητα μιας απστασης απ τα πργματα, χωρς σκψη. χετε προσβληθε, η αρρστια κυριαρχε και δεν εναι δυνατν να την ξεφορτωθετε. Εστε ανκανοι για σας και για τους δικος σας. Εναι η κρσιμη στιγμ «που πφτουμε απ τη μερι που γρνουμε», η στιγμ που ανιχνεεται κλινικ η κφραση «υπκυψε στην αρρστια». Η διγνωση της αρρστιας εναι η στιγμ που αναγνωρζεται επσημα, τσο απ τον ρρωστο σο και απ την ιατρικ, το γεγονς τι το τομο χει πληγε, χωρς μως να αναγνωρζεται η λογικ που καθορζει αυτ τη συμφορ. Αντθετα, η ιατρικ θα προσπαθσει να βρει τον παργοντα που υποτθεται τι εναι υπεθυνος: τον ι, το μικρβιο, την προσωπικ συμπεριφορ κ.λπ. Κι εφσον, πως συμβανει στην περπτωση του καρκνου, ο αιτιολογικς παργοντας της διαφεγει, αυτ επιτθεται στο σμπτωμα, σμφωνα με την αρχ: «,τι δεν καταλαβανεις, κατστρεψ το». Και αυτ η καταστροφ δεν κνει τποτα λλο απ το να αναβλλει, και μλιστα να επιδειννει, τη διαδικασα εκφυλισμο.
     
Η δυστυχα του ατμου λοιπν αποκτ να νομα για τον κσμο: στη μια περπτωση «καρκνος με μεταστσεις», στην λλη «AIDS», στην λλη «τρλα»… Εναι η στιγμ μιας συντονισμνης επθεσης του κσμου με στχο ν'απογυμνσει το βσανο απ την ενδεχμενη επικινδυντητ του, να αποτελεισει τη συντριβ του υποκειμνου. Στα χρια της ιατρικς. Ασθενς. Απομνωση. λεγχος. Επιτρηση. Το υποκεμενο αγωνζεται και παλεει για να ανακτσει τον εαυτ του απναντι στις διοικητικς αρχς. Για το υποκεμενο, οι αρχς εναι η νοσηρτητα. H παραμικρ αμφιβολα απαγορεεται κι η ιστορα της ανκτησης του εαυτο φρνει στην επιφνεια την οργνωση ενς κσμου πολ χειρτερου και πολ πιο συγκεκριμνου απ'σο δειχνε. Η νοσηρτητα εναι αυτο! Ακμη κι αν το σμα σας ακολουθε τον δικ του εκφυλισμ.
      Μλις μαθανει κανες τι χει καρκνο, ο κσμος γκρεμζεται και τον τυφλνει. Εστε μνοι, πως και πολλο λλοι στην περπτωσ σας. Eκργνυται μσα σας η φρικτ απεραντοσνη της στρησς σας. Η διασθηση τι χνεται απ'τα χρια σας το νημα της ζως σας, το νημα του κσμου, παρνει μορφ: Oι αδνες και οι γκοι σας εναι εκε και εναι αδνατο να γλιτσετε την ετυμηγορα. Εναι μια καταδκη που βινεται μοναχικ, μια ισχυρ απογοτευση, νας αγνας ταχτητας ενντια στο χρνο που τρχει αντστροφα. Eστε μνοι με την τιμωρα σας. Ακμα κι αν δεν χετε εμπιστοσνη στο ιατρικ σστημα, δεν το γλιτνετε, αφο δεν υπρχει τποτε λλο. Παλεετε προς λες τις κατευθνσεις για να αποκτσετε μια μικρ επιρρο πνω στις αποφσεις των γιατρν: Σε να γρμμα στον χειροργο που θα με εγχεριζε, εξηγ αυτ που σκφτομαι για το σμα μου: «Θα σας φανε δκα χρνια νετερο, δεν εναι τυχαο», «νοιζομαι για τα βυζι μου πως και για το δρμα του κλου μου, εναι η σεξουαλικτητ μου κ.λπ.». Στη συνχεια, τη μρα της εγχερησης, ο διος χειροργος μου γνωστοποιε τι, μλις ανοξει το στθος μου, χει το δικαωμα (!!!), αν το κρνει σκπιμο, να μου το αφαιρσει ολκληρο. Ζητνα παραβρεθε στην εγχερηση μια φλη γιατρς και κατεβανω να πιω ναν καφ. τσι, αποφεγω την εγχερηση κενη τη μρα. Πριν αφεθ σε χρια που δεν γνωρζω, θλω να μθω λα τα αποτελσματα των εξετσεων για να τα κρνω μαζ με τη φλη μου τη γιατρ.
      Για μα ακμη φορ η μονομρεια των αποφσεων που σας επιβλλουν στηρζεται στην αδυναμα που θα χετε επιδεξει μχρι κενη τη στιγμ. Σας ζητον πλρη παρατηση, πως κι απλυτη εμπιστοσνη στις γνσεις της ιατρικς για τη περπτωσ σας. Για να χει το πεδο ελεθερο, η ιατρικ επωφελεται απ το τι προς στιγμν η κατσταση σας φανεται δραματικ, θεωρντας δεδομνο το ασθημα ενοχς σας. Γιατ να μην εμπιστευθετε απλυτα τους χιτεκ εκπαιδευμνους ειδικος, ταν εσες μεταχειριστκατε το σμα σας, το οποο οτε καν γνωρζετε, με ττοια αυθδεια; Εξετστε λους αυτος τους ρους που αγνοετε, που μλις αποκρυπτογραφηθον δε θα σας εναι καθλου χρσιμοι. Εστε αδας, σχετος… Αυτο κατχουν τις λξεις, κατχουν την εξουσα. Εστε καταχωρημνοι στις κατηγορες τους: καρκνωμα / επεκτατικς / διηθητικς / ορμονο-εξαρτμενος / ιστολογικς τπος III κ.λπ.
      Αυτ το ασθημα ενοχς που κατφεραν να μας δημιουργσουν σχετικ με το μγεθος της γνοις μας, μας χει εμποδσει ως τρα, εμς τους καρκινοπαθες, να αγωνιστομε, πως κνουν κποιοι ασθενες του AIDS: εκενοι ξεφνισανε τους ερευνητς για τη μηδαμιν τους σπουδαιτητα, για τους φανφαρονισμος και τις ψευδο-ανακαλψεις τους με τις οποες προσπαθοσαν να πεσουν το κοιν τι δε βρσκονται σε απλυτη σγχυση. Αυτς ο κσμος σας χει καταδικσει σε ισβια σε θνατο κι εσες αισθνεστε ενοχς εις βρος του εαυτο σας,ποιος θα σας προστατψει απ τον διο σας τον εαυτ; Επσημη ιατρικ κι πια ιατρικ συναγωνζονται σ'αυτ το σημεο. «Προσξτε, εναι σοβαρ αυτ που κνατε στον εαυτ σας (Καταλβετ το!)
      Μετ την εγχερηση, δηλαδ μετ την ολικ αναισθησα που ακολουθεται απ να τυποποιημνο υπερεντατικ πργραμμα ακτινοβολας, η κοραση κοιμζει την εγργορσ σας. Nα η στιγμ που η ιατρικ πφτει με τα μοτρα στη βασικ μη αναστρψιμη εργασα της. Η αυταρχικτητ της σας διαπερν με βα και δεν καταφρνετε να φιλτρρετε πια τα ψματ της. Μπορε να βρεθετε ακρωτηριασμνοι, ευνουχισμνοι, πριν καν συνλθετε απ την αναισθησα. Απ δω και πρα δεν απαλλσσεστε πια απ τους γκους σας αν δεν απαλλαγετε κι απ την ιατρικ που τους χει οικειοποιηθε. Οι γιατρο σας κνουν να χψετε τι στην περπτωση ενς ορμονικο καρκνου εναι αναγκαος ο ευνουχισμς, τι αυτ δεν επηρεζει ββαια καθλου τις σεξουαλικς σχσεις: δυο ακτινολες και τρμα! Αν στη συνχεια εστε ψυχρο, αυτ δεν μπορε να οφελεται στις ακτνες, αλλ σε δικ σας ψυχολογικ μπλοκρισμα! Αυτς οι κουβντες δη μας προειδοποιον. Γνωρζουμε τι λνε ψματα αλλ, ανσχυροι πια, φτνουμε να πιστεουμε στο μικρτερο κακ. Εναι νας εκβιασμς μπροστ στο θνατο. ντε, κουνηθετε, ο επμενος!
      Στις γυνακες αραβικς καταγωγς που τρομοκρατονται μη τυχν αποπεμφθον αν δε μπορον πια να γνουν μητρες, λνε τι λα θα πνε καλ κι τι θα τους ξαναρθει περοδος αργτερα… Αν χετε την ατυχα, πως εγ, να κνετε δετερη σειρ ακτινοβολιν στην περιοχ της λεκνης, η παραμικρ διεσδυση θα εναι αδνατη, θα ισοδυναμε με βιασμ, λοι οι μες σας θα εναι σαν να 'χουν δι παντς προσβληθε απ ττανο. Ασυγχρητο γκλημα ενντια στους ρωτς μας. Αρατος ακρωτηριασμς των αισθσεν μας, των επιθυμιν μας. Καταραμνη, δολοφονικ ιατρικ. Κι εγ που ζητοσα μνο να μου αφσουν το στηθκι μου σο το δυνατν πιο ανπαφο, στο νομα του ρωτα… φησα να με κοροδψουν! «Μα χι και να πεθνετε για να στθος!» Καταραμνη! Καταραμνη! Καταραμνη ιατρικ!
      Για χρνια μετ δεν σταμτησαν να με ρωτον «χετε ευνουχιστε;», για να μου προτενουν την εγχερηση σε περπτωση που δεν εχα. Oργ και λσσα! λες σχεδν οι γυνακες που την παθαν δεν θα μιλσουν ποτ γι'αυτ, τσο πολ θβεται μσα τους ο ψυχικς πνος αυτς της ξνης, επιπρσθετης αδυναμας. Δεν υπρχει τποτα καλτερο για να επιδεινωθε η απομνωση. Εναι η φυλακ υψστης ασφαλεας μσα στο διο σας το σμα. Mχρι κι οι ηλικιωμνες γυνακες αισθνονται την ερωτικ απλαυση, φανταστετε! Επιπλον, αμφιβλλω για το κατ πσο εναι αποδεδειγμνη η αποτελεσματικτητα αυτς της μεθδου στην επιβρδυνση των γκων. Να μου δεξουν τις στατιστικς τους! Γιατ, το να εσαι να με εμμηνπαυση μεταβλλει φοβερ το σνολο των ορμονν σου κι ιδιαιτρως τα οστ. ταν μθετε τι «συνθως» ο ορμονικς καρκνος του στθους ( του προσττη) κνει μεταστσεις στα οστ, αναρωτιστε αν δεν επιδενωσαν ηθελημνα τη περπτωσ σας για χρη των στατιστικν. τσι μου φανεται. Και αναθεματζω. Σαν τον τυφλ που αναπτσσει τις υπλοιπες αισθσεις του, μαθα να αγαπ απ απσταση, με τις λξεις, με τα μτια και κυρως με το μυαλ. Αυτ που μου 'κλεψαν το ξανκανα δικ μου ακμα πιο ντονα.
      Το πυρηνικ λμπι εναι μια ακμη εξουσα, να μαφιζικο «κρτος» πνω απ τα εθνικ κρτη. Η χρση της πυρηνικς ενργειας στην ιατρικ γνεται μετ απ μια ευρεα χρση της απ το στρατ (βλ. για παρδειγμα τις δοκιμς στη δεκαετα του '50 στην ρημο Σαχρα). Το μονοπλι της επιβλλεται στα νοσοκομεα, τα κρτη τς ανογουν τις πλες τους. Κποιες εξετσεις, κυρως οι ειδικο δεκτες αντισωμτων για τους καρκνους, θα μποροσαν να γνονται χωρς τη χρση ραδιενεργν προντων. τσι, θα ταν φθηντερες και για τη κοινωνικ ασφλιση. Ο υπουργς Evin ρθμισε το ζτημα επιβλλοντας την αρχ «λα πυρηνικ». λος ο καινοργιοςυπερεξειδικευμνος εξοπλισμς στα νοσοκομεα βασζεται στην πυρηνικ ενργεια και πολ γργορα"παλινει". H πυρηνικ ενργεια θλει μακροπρθεσμα νααντικαταστσει τον χειροργο. Δεν θα βρετε στο νοσοκομεο γιατρ που να σας αποκαλψει πσοι νοι γκοι γεννθηκαν απ τις ακτνες. Αυτο θα θεωρηθον δικς σας υποτροπς και θα χρεωθον σε σας. Τα μεγλα κεφλια της πυρηνικς ενργειας δε μπορον να κατηγορηθον για τις συνπειες των βομβαρδισμν τους μσα στο νοσοκομεο οτε κι ξω απ αυτ, για τις δσεις που εισπρττετε καθημεριν χωρς να το γνωρζετε. Εκτς αυτο χουν γνει  αναπφευκτες: δεν μπορετε να τις αποφγετε για τους πνους των οστν, δεν υπρχει τποτε λλο. Σντομα, για τους γκους στον εγκφαλο θα υπρχουν μνον αυτς. Θα χετε γλιτσει το χειρουργικ νυστρι που γλυστρ απ το χρι αλλ θστε στο λεος ενς απρσεχτου τεχνικο (ας θυμηθομε το σκνδαλο της Σαραγσας, που για δεκαπντε μρες οι ασθενες δχτηκαν απ καθαρ αμλεια τη μγιστη δση. Στην ιστορα εμπλκονταν οι γιατρο, νας τεχνικς κι οι χειριστς των μηχανημτων). Θα γνετε, πως υπρξα κι εγ, μρος του μεγλου πειρματος της πυρηνικς ενργειας στην ιατρικ. Ρωτστε την αυθεντα της πυρηνικς ενργειας που σας παρακολουθε ποιες εναι οι δσεις που δχεται κθε ργανο και θα τον δετε να χλομιζει απ τηναυθδει σας· θα διστσει για λγο… Τι θα τις κνετε αυτς τις πληροφορες; O κσμος εναι στο λεος ενς αδικριτου βομβαρδισμο.
      Η τεχνικ της βολς για τις ακτνες εναι δια πως και στο στρατ: καταιγιστικ πυρ, διασταυρομενα πυρ, συγκεντρωτικ πυρ, διασπορ πυρν, πυρ αναχατισης κ.λπ. Οι μαθηματικο, στην ομδα επμβασης, βρσκονται επ τπου για να υπολογσουν τις καμπλες, τις γωνες, σμφωνα με τον τπο ακτινν που χει επιλεγε: ακτνες γμα, ακτνες Χ κ.λπ. Α! επωφελεστε της προδου, λοι αυτο οι σοφο υπολογισμο καταγρφονται στο «μηχνημα», αλλ στη συνχεια θχετε να κνετε με τον ειδικευμνο εργαζμενο που χει περιθριο λθους το οποο μπορε να φτνει ως το μισ εκατοστ. Η περιοχ που χει δεχθε ακτινοβολα θα αφσει ττοιο χνος που, αργτερα, θα εναι αδνατο να αναγνωρσεις, ακμη και στο σκνερ, κποια βελτωση,  καλτερα κποια επιδενωση! Θα επαναπαυτον στους πνους σας.
     
Ανμεσα στον Απρλητου 1985 (εγχερηση + ακτινοβολα) και τον Ιολη του 1987 (κλινικ επιβεβαωση τι ο γκος-μνα γννησε τα μικρ της), η γραμμ μυνς μου ταν να ποντρω στη δικ μου δναμη σε συνδυασμ με τη δναμη των φλων μου. Ο καρκνος εμφανιζταν σα μια ανυπακο, δια με την ανυπακο που εξφραζε η δρση μου στον κσμο. Σκπευα να νικσω. Μετ την εγχερηση εχα αρνηθε τη χημειοθεραπεα. Οι ακτινοβολες ταν μια τερστια θυσα αν λβαινε κανες υπ'ψιν τις συνπεις τους! Κυρως μως, βιαζμουν να ξεχσω αυτν τον εφιλτη, πασχζοντας να ξαναρχσω τη δρση, μ'να πιο αργ ρυθμ, σπαταλντας λιγτερο τις δυνμεις μου. Δεν υπρχε περπτωση να κλειστ σε καννα καταφγιο, να κλεσω τη ζω μου σε παρενθσεις. Και μετ να σκφτομαι συνχεια το θνατο… Aυτ κι αν θα μ'εξασθενοσε! Η ανυπακο μου στην αρρστια: να την αγνοσω, να τη σβσω ακμα και απ το μυαλ των δικν μου.
      Ο αναγγελθες αυτς θνατος απωθθηκε, κρθηκε ανρμοστος. Ως κλφτρα δεν κλεβα μνο χρματα, αλλ επσης το χρνο και τη χρση του. κλεβα τη ζω μου και το θνατ μου. Η λογικ του χρματος μας λυγζει με τη σιδερνια της γροθι, μας κλβει λο και πιτεροτο χρνο μας, την ικαντητα νμαστε μαζ, να ζομε. τσι οι κλοπς μου (πουτο τονζω, διαπρττονταν πντα χωρς βα κι εις βρος του κρτους και των τραπεζν) δεν ταν παρ πολ μικρ επανοικειοποηση μεςστη γενικευμνη στρηση που επιβλλει η μισθωτ σκλαβι. Επανοικειοποηση και μεταστροφ, αυτ ταν πντοτε το στυλ μου, αυτ ταν το στυλ των δικν μου ανθρπων.
      Eχα ρθει αντιμτωπη με την ιδα του θαντου πολλς φορς,κοινωνικ, ταν μρος του λελογισμνου ρσκου που αναλμβανα επιλγοντας να μη δουλεω ποτ. Γιατ, για μνα, θνατος εναι η φυλακ. Το να διακινδυνεω μαζ με τους φλους μου να μπω στη φυλακ ταν για μνα δη νας τρπος να εξημερνω το θνατο.
      Επιτυχες κι αποτυχες. ταν η κοραση επστρεψε συνοδευμενη απ την πικρ κι ανομολγητη διψευση των ελπδων, πγα να αναφρω στο νοσοκομεο την πιθαν υποτροπ μου.{Ηιατρικ χρησιμοποιε τις διες λξεις με τη σωφρονιστικ διοκηση. "Οι γκοι σας δε νικθηκαν απ τη θεραπεα".Εναι να χαστοκι. Αντιστκονται, εξεγερονται ακμα μια φορ. Να σκοτσουν το κακ, να ξεριζσουν τις κακς δυνμεις, κτταρα εγκληματικ, κτταρα δαιμονισμνα. Εσαι σατανικς, πεθανεις! Πντα αυτς ο διβολος!}
     
Ασθημα αποτυχας. Πσο σκληρ! Δυο χρνια ελευθερας μνο! Δυο χρνια εκοσιας γνοιας. Απ το 1985 κμποσοι λεμφαδνες εχαν προσβληθε-κι αυτ το ενδεχμενο κρεμταν ως δαμκλειος σπθη πνω απ το κεφλι μου. λλο μως να το γνωρζω νοητικ ως πιθαντητα και λλο να το γνωρζω πνω στο κορμ μου, στα κκαλ μου… Δεν υπρχει καμα διξοδος. Ζετε μια τραγωδα, μεσα, χωρς αποστσεις. Εστε μια μλισσα μσα σ'να βζο μλι. Στην προκειμνη περπτωση, αυτ που σας προτενουν να καταπιετε δεν εναι μλι, αλλ δηλητριο. Αυτ τη φορ δεν θα γλιτσετε απ λες αυτς τις βρωμοθεραπεες απ τις οποες εχατε ξεφγει, αυτ τη φορ δεν θα το αποφγετε. Χρειστηκε ενμισης μνας για να με πεσουν γι'αυτ, και τελικ δχτηκα απλς και μνο επειδ νας γιατρς μου μλησε ειλικριν. φησα τον εαυτ μου να παρασυρθε απ τη γλσσα του, μια ιατρικ γλσσα που εχα μθει μσα απ διαβσματα: «Δο στους ξι λεμφαδνες προσβεβλημνοι, στον τρτο χημειοθεραπεα! νας γκος 2,5 εκ., στα 3 εκ. χημειοθεραπεα!» κ.λπ. μως, αυτ η γλσσα δεν ταν δικ μου, αυτο οι καννες δεν ταν δικο μου.
      Ηαλλεργα μου στη θεραπεα εκδηλθηκε απ την πρτη συνεδρα. Στους ξι μνες που ακολοθησαν, δεν κατστη δυνατ να συνεχσουν το περαμα: το πολ χαμηλ ποσοστ των λευκν αιμοσφαιρων αρνονταν να ανβει, γεγονς που αποτελοσε εμπδιο στη συνχιση της χημειοθεραπεας. Επσης, εκενη την εποχ μουν αντικεμενο μιας πολ στενς αστυνομικς επιτρησης, με παρακολουθσεις τηλεφνου και παρακολουθσεις απ ασφαλτες.{Απ το καλοκαρι του 1987 η πολιτικ αστυνομα, ενισχυμνη απ διφορες υπηρεσες της δικαστικς αστυνομας, ξεκνησε μια συστηματικ ρευνα, σε μεγλη κλμακα, με στχο να εξουδετερσει τους Os Cangaceiros.}Αυτ η διαπστωση μ'κανε ξαλλη κι εξισορρπησε τα προβλματα της υγεας μου: Δυο κακ μετρνε πιτεροαπ να, το να εξισορροπε το λλο.
      Κατ τη διρκεια του 1987 πρα διφορες αποφσεις. Nα μη διαπρξω καμι γκφα που θα μποροσε να οδηγσει τους μπτσους στους φλους μου: οι μπτσοι περμεναν τι η εξασθνισ μου θα με κανε λιγτερο προσεκτικ. Κι ακμη, τι δε θα αποφσιζε αυτ η αρρστια για το θνατ μου. Oι υποσχσεις αυτς στον εαυτ μου λλαξαν τη συμπεριφορ μου. Αποδχτηκα το θνατο σαν σμμαχο. Δεν αγωνιζμουν εναντον της αρρστιας μου. Αγωνιζμουν μαζ της.
      Προετοιμαζμουν λο και πιτερο, πνευματικ, για την εξλιξη των γκων. Καννα αποτλεσμα δε μποροσε πια να με τρομξει. τσι πως γινμουν τρωτη στον εσωτερικ μου τρμο, γινμουν και απναντι στους γιατρος, προκαταλαμβνοντς τους. βλεπα να διαγρφονται οι αποφσεις τους, τις εχα προβλψει. Σ'αυτ βοθησε η επικοινωνα με τους λλους αρρστους, μου δωσε να σημαντικ πλο, ταν μια ανεξντλητη πηγ πληροφοριν. Στο εξς μουν σε θση επθεσης. Εκε ταν η ζω μου, σ'αυτ την αναγνριση του θαντου μου. Εχα γνει πολεμστρια. Δεν αντιμαχμουν πια, μαχμουν. Δεν οπισθοχωροσα απλς, σχεδαζα την οπισθοχρησ μου. μουν σε εγργορση. Η απτ, συγκεκριμνη απειλ των μπτσων μου επτρεπε να αντιμετωπσω την ασαφ, ακατανητη απειλ της αρρστιας μου και της ξανδωσε μια κοινωνικ δισταση.
 Κτι που μας κανε λγο δσκολη τη ζω. Η αρρστια εχε επιβραδνει το βμα μου. Οι μπτσοι μ'εχαν απ κοντ, με περικκλωναν σαν πληγωμνο ζο. Τα λευκ αιμοσφαρια μπλοκαρισμνα στις χαμηλς τους τιμς ταν μυν μου, η ανοσα μου! Θα ακολουθοσε μλλον μια 'ξαρση μεταστσεων'. Η σμπτωση αυτν των γεγοντων διγειρε τη σκψη μου. Απκτησα πλρη συνεδηση της ιδας του θαντου· ο επικεμενος θνατος αντ να γνει εμμον μ'φηνε αδιφορη. ταν μταιο να τον αποφεγω.
Ο θνατς μου εναι, θα εναι κοινωνικς, η αρρστια μου εναι κοινωνικ. Ο φβος κι η αγωνα απομακρνονται με την αποστασιοποηση. Απ κενη τη στιγμ ρχισα να κατασκευζω την απσταση λο και πιο αντικειμενικ, απκτησα στρατηγικ. Σαν τον Ινδινο που μ'εγκαρτρηση ακολουθε τη θλησ του, μθαινα την υπομον, καρτεροσα τη στιγμ που θα μποροσα να πραγματοποισω την αναχρησ μου ως μια λογικ πρξη. Η θληση εναι μια δναμη που μεγαλνει με την εμπειρα, εναι μια εξουσα. Αυτ σου επιτρπει να νικσεις παρ'λο που οι σκψεις σου σε ανακηρσσουν ηττημνο. Σε κνει τρωτη. Γνεται σντροφος των αισθσεν σου, της αντληψς σου για τον κσμο, για την κατστασ σου, εναι το νμα που τις εννει. Κι ωριμζει με κθε απφαση που'σαι υποχρεωμνη να πρεις.
 Περμενα χωρς να βιζομαι. Σμερα, θα μποροσα σως να πω τι πρεπε να τα εγκαταλεψω λα νωρτερα. Αλλ χι, θα ταν λθος, δε μποροσα να το κνω, δεν εχα τη γνση που απκτησα στη συνχεια. Πντα μνει να γνωστο κομμτι, νας κνδυνος που δεν χει αποτιμηθε. Αυτ η πρξη, για να γνει με μαεστρα, πρπει να πραγματοποιηθε ως το αντθετο μιας αυτοκτονας: ως νημα που ξαναβρθηκε, ως επανρθωση που ωρμαζε για καιρ. Ως η στιγμ που λα βρσκονται σε συμφωνα και εναρμονζονται. Θα χρειαζμουν ακμα δυμισι χρνια για να το πετχω αυτ.
      Εν τω μεταξ, υπφερα ακμη απ τις δοκιμασες της χημειοθεραπεας. Αλλ κθε δοκιμασα με προετομαζε ακμηπιτερογι'αυτ τον πλεμο. Παρ'λα αυτ, η αρρστια μου ακολουθοσε την ταπειν της στρτα. Δχτηκα τα δο πρωτκολλα χημειοθεραπεας ως εμπειρες. Στο μυαλ μου, ττε, «παρτεινα το χρνο». Εναι αλθεια τι εχα αποκτσει μια ακρεστη ρεξη για ζωε βιαζμουν. Χαιρμουν τη κθε στιγμ παντο που βρισκμουν. Σμερα, θα λεγα τι το μνο που κανα ταν αυτ, «παιρνα παρταση». Αλλ δεν ταν σαν να «μεωνα το χρνο» αμετκλητα;{Δε ξρω τι να συμβουλψω τους λλους. Δεν υπρχουν στω δο περιπτσεις παρμοιες. Εδα γυνακες να επιστρφουν μετ απ εκοσι χρνια διακοπς. Μια γυνακα που εχε τον διο τπο καρκνου με μνα,πθανε πολ νωρτερα. Εδ μιλγια τη δικ μου εμπειρα, δε προτενω το παρδειγμ μου. νας γκος της μτρας του προσττη που αφαιρεται εγκαρως μοιζει να ξεριζνεται για πντα. Οπαργωνχρνος παζει πολ σημαντικ ρλο: Aν το βρεις πολ γργορα, η πιθαντητα να θεραπευτες εναι ακμη μεγαλτερη.}
     
Αισθανμουν περφανη που συνερχμουν πολ γργορα μετ απ μια εξταση απ μια χημειοθεραπεα. Ως να βαθμ ταν πρκληση, αλλ κυρως θελα να προστατευθ αμσως μετ απ κθε χτπημα. Ανακτοσα ενργεια πως τα βαμπρ. Μποροσα να παραβλπω το περιβλλον μου, να συγκεντρνομαι και να ηρεμ εν μσω της βος των αυτοκιντων με σχεδν ανεπασθητους χους: το τραγοδι ενς πουλιο, τη συζτηση δο κοριτσιν κπου μακρι. Για τι πργμα μου μιλοσε αυτ το πουλ; Αυτ το παιδ; Κτι ακατληπτο… νας τνος, μια μουσικ στη φων προορισμνη ν'απαλνει την αποξενωμνη μου ψυχ.
      δινα την εντπωση τι κανα τις χημειοθεραπεες «στο πδι», σε σημεο που οι γετονες τα παιδι εκε που μενα ν'αγνοον την κατστασ μου. Κι μως, η χημειοθεραπεα, τι ατμωση! Μχρι να συγκεκριμνο στδιο του καρκνου, αυτ που ονομζεται «πρωτκολλο» στη χημειοθεραπεα εναι να πργραμμα που καθορζεται απ μια διεθν συμφωνα (που οι ΗΠΑ κατχουν κυραρχη θση). Τα εν λγω φρμακα/δηλητρια,{Δηλητρια, αυτ εναι σγουρο! Οι φλβες σας χουν διαλυθε μετ απ να χρνο χημειοθεραπεας, η καρδι σας ασθμανουσα, το συκτι σας, ας μην το συζητσουμε καλτερα!}σε διαφορετικ κοκτιλ, παραμνουν τα δια απ τον τελευταο πλεμο. Μειθηκε απλς η δοσολογα, σμφωνα με μγιστες τιμς που στο εξς καθορζονται αυστηρ. Στη περπτωσ μου, αφο ο γκος επμενε, μετ τη πρτη χημειοθεραπεα (η οποα λγου χρη μπορε να διαρκσει οκτ μνες, επ τρεις μρες την εβδομδα), το πρωτκολλο λλαξε, δηλαδ λλαξαν τα φρμακα. Αυτ το δετερο πρωτκολλο ονομζεται χημειοθεραπεα «συντρησης» (η λξη τα λει λα, δεν ελπζουν πια στη θεραπεα,αλλ στο να φρενρουν την εξλιξη). Ενδιμεσα σαςκνουν «να θεραπευτικ παρθυρο». Συγκρνοντας την αποτελεσματικτητα και τα αρνητικ αυτν των θεραπειν, η αμφιβολα για τα οφλη εναι ελογη. Αυτο που ωφελονται και πλι εναι τα «μεγλα κεφλια» της χημεας.
      Πρκειται για την δια καταπιεστικ αντληψη με την οποα επιβλλουν τη πυρηνικ ενργεια, τι δθεν το αποτλεσμα εναι μεσο και ριζικ, τι εφαρμζεται σε απλυτη κι κτακτη ανγκη, μια αντληψη που περιφρονε τις μελλοντικς συνπειες. Παρατενουν το χρνο ζως σας; Να η απδειξη τι η επιστμη μπορε κτι να κνει! Η θεραπεα; Mα δεν εναι δικ μας πρβλημα, εναι δικ σας. Μπως θα θλατε να καθαρσουμε την ατμσφαιρα επειδ δεν την αντχουν τα πνευμνια σας; «Εδατε, εσες θα μποροσατε να πετε πσα πργματα κνανεγια σας.» Θα'πρεπε να τους ευχαριστομε, τουλχιστον ν'αναγνωρζουμε τι εχαμε τη τιμ να επωφεληθομε απ τον υπερεξειδικευμνο εξοπλισμ τους. Τι αντιστροφ! ταν ξρουμε τι οι γκοι μας εναι το ψωμκι τους, τι εναι η φρα τους (οι πρωτεργτες της πυρηνικς ενργειας και της χημεας) που μας τους φορτνει και τι οι νθρωποι που ζουν απ τον καρκνο εναι σχεδν τσοι σοι κι οι νθρωποι που πεθανουν απ'αυτν!
      Στη χημειοθεραπεα, πως και στον πλεμο, δε λογαριζουν το θνατο του μαχου πληθυσμο. Εναι μια στρατιωτικ επιχερηση: για να πετχουνε το στχο, εξολοθρεουν ,τι βρσκουν στο δρμο τους. Διπλασιζονται τα καρκινογνα κτταρα πιο γργορα απ τα λλα; Θα σκοτσουμε με τη μα λα τα μικρ γργορα κτταρα -εξο κι η απλεια μαλλιν, τα σπασμνα νχια κ.ο.κ. Σας δνουν λγο χρνο να ξανασηκωθετε στα πδια σας, τσο σο χρειζεται για να ξαναρχσουν. Ββαια, ταυτχρονα επιβλπουν ,τι θεωρον απαρατητο: Μπορε η καρδι σας να αντξει; Ανεβανει η τιμ των αιμοσφαιρων; Το σμα σας εναι ευλωτο λον αυτν τον καιρ και δε μπορετε να το ακοσετε: Eναι ρρωστο λγω της θεραπεας μια βδομδα στις τρεις. Κατ τη διρκεια αυτν των αηδιαστικν περιδων, σας εναι αδνατο να διακρνετε τι μπορε να οφελεται στον καρκνο και τι αποτελε συνπεια της θεραπεας. Εν'η απλυτη ηλιθιτητα της ιατρικς. Εστε ολοκληρωτικ αποξενωμνηχι μνο απ τους γκους σας, κυρως απ τις διαισθσεις σας, απ τη σκψη σας (ξνες αισθσεις σον ξνες σκψεις), απ τη δρση σας. Εναι μια θεραπεα που αρμζει στην απλυτη παρατηση στις αγκλες της ιατρικς και που απαιτε απλυτη εμπιστοσνη σε να πιθαν αποτλεσμα. Το αποτλεσμα απομακρνεται τσο πολ με τον καιρ, στε οι αξισεις που υπρχαν στην αρχ να ξεχαστον.
      Υπαινσσονται τι προχωρον διστακτικ, αλλ επσης τι υπρχουν κι λλα προντα… τι μπορον πντα να κνουν κτι για την περπτωσ σας. Οι θεραπεες, παρ τις κποιες παραλλαγς, εναι λες οι διες μχρι το στδιο ΙΙΙ, τυποποιημνες. Η χημειοθεραπεα προκαλε καινοργια καρκινικ κτταρα. Μετ απ μια θεραπεα, νας καρυτυπος{Καρυτυπος: χαρακτηριστικ διταξη χρωμοσωμτων ενς ειδικο κυττρου ενς ατμου και, κατ'επκταση, φωτογραφα αυτς της διταξης.}θα παρουσισει χρωμοσωμικς θρασεις. Τα ελεθερα κρα πουπεριφρονται μπορον να ανασυνδυαστον με οποιονδποτε τρπο δημιουργντας να καρκινικ κτταρα. Η ορμονοθεραπεα: λλο να γριο, νμιμο περαμα της χημεας. Αν χετε ορμονικ καρκνο, εναι ο κριος τρπος αντιμετπισης. Η ανακλυψη μεγλου αριθμο ορμονν εναι πρσφατο γεγονς. Χωρς να ανησυχον για το ενδεχμενο καταστροφικ αποτλεσμα, εφαρμζουν τις ορμονοθεραπεες μαζικ σε λους τους τομες (γεωργα, κτηνοτροφα, ιατρικ…). Mετ απ μια επθεση αυτς της καινοτομας προς πσα κατεθυνση, μην εκπλαγετε που εναι τοιμοι να πειραματιστον πνω σας σαν μαθητευμενοι μγοι: απ τη μια μπλοκρουν τις εκκρσεις των επινεφριδων αδνων κι απ την λλη σας κνουν ενδοφλβια νεση υδροκορτιζνης, της ορμνης, δηλαδ, που δικα μπλκαραν αρχικ, καθς εναι απαρατητη στην αναπαραγωγ των κυττρων των οστν. Μεγαλοφυς;
      Σε πσες περιπτσεις εναι χρηστη; Δεν θα μθετε ποτ. Στη περπτωσ σας, πως και σε λλες, ξρετε τι υπρξε εντελς χρηστη. Πρπει, λει, να αγαπτε σους πετσοκβουν τους καρκνους που σας χουν πασρει οι διοι, να υπακοτε χωρς επιφλαξη στις ευνουχιστικς αποφσεις τους και τις στατιστικοποιημνες γραφειοκρατικς απτες τους και κυρως να μην αποκαλπτετε ποτ δημσια τις κρυμμνες αδυναμες τους. Τα μεγλα αφεντικ της χημειοθεραπεας{Και της ραδιενργειας προφανστατα...}θα παραμενουν πρωτεργτες της «επιχερησης καρκνος», αφο δε κνουν τποτε λλο παρ να συντηρον να σστημα κατασταλτικς σκψης απ το οποο επωφελονται μνο αυτο και τα εργαστρια.
      Μετ τις απανωτς αποτυχες των θεραπειν, εναι καιρς για τη φση ΙΙΙ, πως την αποκαλον. Αυτ εναι το στδιο του γριου πειραματισμο. Δεν θελα να υποβληθ σ'αυτν κι φυγα. Ποτ δεν εχα ξαναδε ττοια επθεση για να παραδοθ δεμνη πισθγκωνα στα φαρμακευτικ μονοπλια. μουν δη πειραματζωο. Η διεθνς δισταση των καννων που καθορζονται απ τα πρωτκολλα εναι απλς στχτη στα μτια. Γνεται να πιστψει κανες τι θα σωθε απ να κρτος, πσο μλλον απ πολλ κρτη μαζ; Εναι ραγε καθησυχαστικ να ξρετε τι εκατομμρια νθρωποι συμμετχουν, πως κι εσες, στο διο περαμα; Δεν μουν κοριδο. Αλλ μποροσα να δω στο πρασμα των χρνων τα πρωτκολλα να χαλαρνουν (η δση των δηλητηρων, ο τρπος διαχερισης), να γνονται πιο ανεκτ. Εχα επσης ξεγελαστε απ την ακραα αφοσωση μιας ομδας νοσοκμων κι απ το ταμπεραμντο μιας γιατρο της παλις σχολς. Εχα κποια εμπιστοσνη (αρκετ εθραυστη ββαια, εμπιστοσνη και δυσπιστα ταυτχρονα) σ'αυτ τη γιατρ. Το χρισμ της ταν σα μια προστασα απναντι στις μεθδους των καρχαριν των εργαστηρων. Την εδα να αρνεται, απ σνεση, παρακινδυνευμνα πειρματα. Κι πειτα, για να 'μαι ειλικρινς, τι λλες επιλογς εχα μχρι κενο το σημεο;
      ταν νιωσα τι θελαν να με πισουν, η εμπιστοσνη μου, που εχε δη εξασθενσει αρκετ, κατρρευσε μονομις. Η συνωμοσα της ιατρικς και του κσμου του χρματος εμφανστηκε μπροστ μου σ'λο της το μεγαλεο. να"ποιοτικ"λμα στο ασχος. Η επιδενωση της υγεας μου, η εξασθνησ μου, γι'αυτος ισοδυναμοσε με φργκα. Μου εχαν περσει τη θηλι στο λαιμ. Mε αποκλειστικ ευθνη των διων των αρρστων (τους βζουν να υπογρφουν λο και πιτερεςδηλσεις που παλλσσουν απ οποιαδποτε ευθνη) τα νοσοκομεα πουλνε τους αρρστους τους σαν δεγματα στο τδε το δενα εργαστριο. Κατ τον διο τρπο, κνουν δωρεν δοκιμς στους διανοητικ ασθενες, στους αφρικανικος πληθυσμος. Νομζω τι το νοσοκομεο παρνει κι να μπαξσι. Αυτο που πληρνονται δεν εναι οι διοι μ'αυτος που παρνουν το ρσκο. Σ'αυτ το στδιο δεν υπρχουν συμφωνες, οτε διεθνες, οτε εθνικς. Βσει των προηγομενων αποτυχιν, γνεται ανεκτ να υψηλ ποσοστ απωλειν. Υπρχει να πρωτκολλο, το αποκαλομενο «συμπονετικ», το οποο επιτρπει να εντσσουν στα πειρματ τους «εθελοντς της τελευταας ευκαιρας», ταν οι λλες θεραπεες χουν αποτχει. Αυτ επιτρπει-πρα απ τα πιο ριψοκνδυνα πειρματα-να μην υπολογζονται στις αποτυχες τους τα ανεπσημα αυτ πειραματζωα.
      Η δραστικ ουσα που πρπει να χρησιμοποιθηκε πνω μου εχε ντως εφαρμοσθε πειραματικ κι εχε εγκαταλειφθε λγω των πολλν παρενεργειν της: κατακρτηση σλιου (και μλιστα για μνα που εχα καρκνο του πνεμονα!), μεωση των λευκν κι ερυθρν αιμοσφαιρων, μεωση στα αιμοπετλια, προσβολ του νεφρο, του συκωτιο κ.λπ. Το εργαστριο Sanofi που ταν υπεθυνο για το περαμα εξαρτται απ το τραστ της Elf Aquitaine, που οι μθοδοι μρκετινγκ της εχαν προκαλσει σκνδαλο: πουλοσε να προν λγοντας ψματα για τη δραστικτητ του, αποσιωπντας τις παρενργεις του, εξ αιτας των οποων ασθενες μειναν παρλυτοι, τι να κνουμε, ο ανταγωνισμς με τη Saint-Gobain{Εταιρεα φαρμακευτικν προντων.}εναι σκληρς!
      Στον αχαν κσμο του ανταγωνισμο η ιδα του κρδους σαρνει λα τα λλα επιχειρματα. Ποτ μου δε μπρεσα να αντξω αυτν τον κσμο. Ο διος τρπος σκψης, που εναι ανκανος να θεραπεσει τους καρκνους με διαφορετικ μσα απ εκενα που χρησιμοποιθηκαν στο ουσβιτς και τη Χιροσμα (χημειοθεραπεα κι ακτνες), αναπαργει ασταμτητα τον κσμο που μας καταστρφει. Η χημεα μς αρρωστανει μσω της ρπανσης του αρα και του νερο, της κακς ποιτητας των τροφμων, και παρ'λα αυτ μας νοσηλεουν με την δια αυτ χημεα. Η πυρηνικ ενργεια προκαλε καρκνους, και στη νοσηλεα χρησιμοποιεται πυρηνικ ενργεια. Ασφυκτιομε απ την απλεια οποιουδποτε ελγχου, οποιασδποτε πρωτοβουλας πνω στις ζως μας, και το ιατρικ νοσοκομειακ σστημα επιβλλει στους ασθενες να υπακοουν τυφλ στις διαταγς του.
      Η ννοια της υγεας δεν χει καννα νημα ταν η σκλαβι εναι γενικευμνη. Η παραγωγ καινοργιων εμπορευμτων αναπτσσεται υποβαθμζοντας την παρξη του ανθρπου και του περιβλλοντς του. Το χρμα εναι αυτ που κινε τον κσμο, δε γλιτνει τποτα και καννας απ'αυτ. Το καθετ προορζεται, σε μια δεδομνη στιγμ, να μετατραπε σε μια ορισμνη ποστητα χρημτων, ετε πρκειται για την ποιτητα του αρα, του νερο ακμη και για την υγεα των ατμων. Κανες δε μπορε να ξεφγει απ αυτν τη λογικ: λοι γινμαστε θματα της χρνιας αδυναμας μας. Σ'αυτ το τερστιο εργαστριο που εναι ο κσμος του εμπορεματος, η ιατρικ χει να ρλο στρατηγικ. Στη προσπθει της να πολεμσει την αρρστια, αυτ την ασυνεδητη διαμαρτυρα του υποκειμνου, η ιατρικ συντηρε το μυστικ της εξαθλωσης των ανθρπων.
      Η ιατρικ αποτελε φουδο του εμπορου και το κρτος επσης, σε σημεο που δεν μπορον να διατενονται πια τι προστατεουν σους προστρχουν στις υπηρεσες τους. Kθε αλητεα εναι πλον νμιμη: μεταγγζουν εσκεμμνα μολυσμνο αμα στους αιμοφιλικος κι χουνεφτσει μλιστα σε ττοιο σημεο κυνισμο στε να εξασφαλζουν εκ των προτρων τι δεν θα υποστον κυρσεις. Δεν περν οτε βδομδα χωρς να αναφερθε στον τπο να καινοργιο ασχος του ιατρικο σματος των φαρμακευτικν εταιρειν (κι αυτ δεν εναι παρ μνο η κορυφ του παγβουνου), που να επιβεβαινει το γεγονς τι οι επιταγς του εμπορου εξαφανζουν ξεδιντροπα κθε λλη αξα, τι η ιατρικ σκοτνει.
      Η κορσα της ρευνας, που γνεται σμφωνα με τις μεθδους του πιο οξυμνου εμπορικο ανταγωνισμο, δεν επιτρπει παρ μνο τη φυγ προς τα μπρος (το να επανερχμαστε σε μια ρευνα που γινε πριν απ πντε χρνια εναι αρχαιολογα!). Ο προσανατολισμς της ρευνας δεν ανκει εφεξς στην επιστμη -γεγονς που οδηγε, την ιατρικ ειδικ, σε μια οπισθοχρηση προς τον εμπειρισμ. Αυτ η πραγματικ οπισθοδρμηση της γνσης συγκαλπτεται απ τη χρση ενς τεχνολογικο υπερεξοπλισμο. Η εντυπωσιακ δημοσιοποηση υποτιθμενων θαυματουργν ανακαλψεων λειτουργε πως η διαφμιση (ξεχνμε, ανμεσα σε δο διαφημιστικ σποτ, τι πρκειται πντα για τις διες ανεφρμοστες ανακαλψεις).
      Σ'αυτ το σημεο, λα τα τερατουργματα επιτρπονται, χωρς καννας συγκεκριμνα να ευθνεται γι'αυτ -τερατουργματα που απορρουν απ μια λογικ που τρφεται απ μια σειρ συμβιβασμν. Τα ιατρικ λθη πολλαπλασιζονται. Τα αποτελσματα των ερευνν νοθεονται για να αποσπασθον επιδοτσεις, κυριαρχον τα ψματα σε λα τα εππεδα σκησης της ιατρικς, πρκειται για ναν γενικευμνο μαφιζικο νμο της σιωπς. Ο κσμος συνηθζει τη τερατωδα των επιπτσεν του. Στη διρκεια ενς πολμου υψηλς τεχνολογας νας ολκληρος πληθυσμς μπορε ναεξαφανιστε απ το πρσωπο της γης και το μνο που θα μενει να εναι η υψηλ τεχνολογα  ακμη μπορον ν' ακτινοβολσουν να πληθυσμ με ναν πυρηνικ αντιδραστρα να τον αρρωστσουν με να χημικ εργοστσιο-πως στο Μποπλ.{Μια διαρρο της εταιρεας πετροχημικν Union Carbide το 1984 σκτωσε χιλιδες ανθρπους στην ινδικ πλη Μποπλ και δημιουργε ακμα προβλματα υγεας στον πληθυσμ. Υπρχει κι ομνυμη ταινα τις προτενεται ανεπιφλαχτα.}σο η ιατρικ εναι υποδουλωμνη στον καπιταλισμ, τσο χει το θρσος να επιδεικνει τη μεγλη ανεξαρτησα της συντεχνας της. Οι γιατρο, μεςστα εργοστσια του καρκνου, εναι κομπρσοι που τους δεχνουν στους αρρστους για να τουςκαθησυχσουν. Μη τους κνετε καμα ερτηση, εναι πολ περφανοι για την γνοι τους, στερα απ τσες σπουδς, για σκεφτετε!
      πως και σε λους τους τομες της κοινωνας, το χρμα εμφανζεται ταυτχρονα παντοδναμο, να διευθνει την ιατρικ δραστηριτητα, αλλ και να φρνει σε παντελ αδυναμα τους ανθρπους που ρχονται αντιμτωποι με μια αρρστια. Πολλς μαρτυρες με βοθησαν να κατανοσω τη δραματικ αδυναμα των φτωχν να συνοδεουν κποιο αγαπημνο τους πρσωπο μχρι το τλος (αυτ που λλοτε ονομζαμε «φυσικ θνατο»). Δεν χουν το χρνο, τα χρματα, για να το εμποδσουν να πεθνει αννυμα, μσα σ'να δωμτιο νοσοκομεου. Αν χουν το χρνο, δεν χουν τα χρματα, κι αντστροφα, αν προσπαθον να αντισταθμσουν την απλεια ενς ημερομισθου με παραπνω δουλει, δεν χουν καθλου χρνο. λυτο δρμα. Εναι η λογικ του χρματος που επιβλλει να θνατο αποστειρωμνο, να θνατο που μας διαφεγει. Στη καθημεριν ζω αυτ η εξωτερικ πεση εσωτερικεεται, αφομοινεται απ το τομο, το ζευγρι, την οικογνεια. Η δη αββαιη ισορροπα διαταρσσεται ανεπανρθωτα: πσα υπερχρεωμνα νοικοκυρι δε μπορον να τα βγλουν πρα γιατ κποιος χει μια σοβαρ αρρστια; Σμερα εναι πολυτλεια να μην πεθανεις σε κποιο νοσοκομεο γηροκομεο. Ακμα και οι πιο ευκατστατοι δε ξεφεγουν απ'αυτ τη λογικ, γιατ γι'αυτος υπρχουν πιο ακριβς θεραπεες, που στο τλος μως τους αφνουν επσης εντελς κατεστραμμνους. Σ'αυτ προστθεται η επαναλαμβανμενη καθημεριν αδυναμα, μπρος σ'ναν επμονο θνατο «που χει αρχσει πριν το θνατο». Οι συγγενες καμι φορ φτνουν στο σημεο να επιθυμον μυστικ το τλος του μαρτυρου τους και να αισθνονται τψεις γι'αυτ, με αποτλεσμα πολλο να καταλγουν να αρρωστσουν κι οι διοι. Παρομοως, ο ρρωστος αισθνεται ενοχς επειδ αποτελε τσο μεγλο βρος για τους δικος του και παει να μχεται, για να συντομεσει τη δοκιμασα τους. Ενδμυχα, λοι εχονται μνο το τλος, χωρς να μιλον ποτ γι'αυτ.
      Η εξασφαλισμνη, σχεδν για λους, κοινωνικ ασφλιση εναι απλς μια αφαρεση, αφο κθε κοινοτικς δεσμς χει εξαφανιστε απ τη κοινωνα αφνοντας τα τομα μνα τους, τις οικογνειες αβοθητες και λους αντιμτωπους με την λλειψη χρματος, την αδυναμα, τη σιωπ. τσι κλενει τιςπιτερεςφορς ο τραγικς κκλος μιας παρξης υπ το ζυγ του χρματος. Πεθανουμε πως ζσαμε. Η ανθρωπτητα γινε μια ιδα ανεφρμοστη. Το να βρσκεσαι στο νοσοκομεο σημανει να βρσκεσαι υπ τον βαια ενισχυμνο ζυγ του κρτους. Η πρτη αντεπθεση εναι να αρνηθετε τελεως οποιοδποτε ασθημα ενοχς, οποιονδποτε υπαινιγμ του τπου: «Μα εσες προκαλσατε μνοι σας τον καρκνο σας». Σιγ σιγ σας στερον την δια σας τη συνεδηση. Το να αρνηθες κθε ενοχ σημανει να συγκεντρνεις λη σου τη δναμη ενντια σ'αυτ τη στρηση, να επιβληθες σαν τομο, να δαμζεις ακμα και τα συναισθματ σου ημανει επσης να μθεις να προβλπεις τις επιθσεις για να υπερισχεις. Tλος, σημανει να προστατεεις την ελευθερα σου απναντι σ'ναν κσμο που ειδικεεται στην περιστολ της.
      Αρνηθετε να μπετε στο πετσ του αρρστου του ενχου και θα μπορσετε να γελσετε με τους φβους τους! Αγωνιστετε ενντια στη θεραπευτικ μανα. Ποιος μπορε να σας κατανοσει αν δεν εναι στην κατστασ σας; Εστε επιθετικο διτι διεκδικετε τα αποτλεσμα των εξετσεων! Εκβιζετε!... Διβολε! Τι διαστρβλωση!
     
Μθετε τη γλσσα τους, πως νας φυλακισμνος μαθανει τον ποινικ κδικα, για να τους χτυπσετε στο δικ τους δαφος. Δσκολο, πολ δσκολο! Η απλ περιργεια ακμα κι αν δεν φανερνει ανοικτ δυσπιστα, εναι ενοχλητικ κι χουν τους λγους τους, αυτο εναι η εξουσα, θλουν να αποφγουν ακμα και την ιδα τι θα μποροσαν να δεχτον κριτικ. Το ενδιαφρον σας για την δια την περπτωσ σας δεν γνεται ποτ αντιληπτ ως δικαιολογημνο ενδιαφρον, αλλ μνο ως συναισθηματικ εκδλωση. Τι περιφρνηση! Για να προστατεσουν τους γιατρος απ'αυτ την μεση αντιπαρθεση, ειδικο «στην επικοινωνα», δηλαδ στο ψμα, θα αναλβουν να πεσουν τους ασθενες για την αναγκαιτητα της τδε της δενα θεραπεας. Φοβερ διαμεσολβηση!{Προβλπεται νας «σμβουλος επικοινωνας» που αναλαμβνει τη βαρετ δουλει να υποδχεται τον ασθεν. Αλλ η δουλει του περιλαμβνει και κτι ακμα, για δες! Πρπει επσης να δχεται και τους πλασι των εργαστηρων. Τι φοβερ ευθνη για τη λεγμενη επικοινωνα! Να δχεται, με λες τις πισεις που μπορομε να φανταστομε, το μενο με τις θεραπεες που προτενουν τα εργαστρια, για να τις πλασρει στον ρρωστο, με λεπτ τρπο, και να τον κνει να δεχτε να γνει πειραματζωο, δεν εναι κι σχημα, ε; Να μια διαμεσολβηση που λειπε για να επιβλλουν την υποταγ. «Σμβουλος επικοινωνας» για τα παιδι των προαστων, για τους αρρστους κ.λπ. Σε κθε αποτυχα ενς κοινωνικο δεσμο, νας σμβουλος για την… λλειψη επικοινωνας.}
     
Ο αγνας για να υπρξουμε εναι αδιαχριστος απ μια στση εξγερσης ενντια στο ιατρικ σστημα. Αναγκαα προπθεση εναι η συστηματικ αμφισβτηση της εξουσας του, που πει μαζ με την απατηση να τρυπσει ο τοχος του ιατρικο απορρτου για να οικειοποιηθετε τις πληροφορες που διαθτουν για την περπτωσ σας. Πρπει να εμαστε πονηρο με τους ψετες, να στνουμε ενδρες, να απαιτομε πριν την εξταση αντγραφο της ακτινογραφας, να κλβουμε και κυρως να μην αφηνμαστε να εξαπατηθομε απ αυτν την εχθρικ γλσσα. Στη συνχεια, να αναζητομε το διλογο με λλους αρρστους, να ανταλλσσουμε πληροφορες, μια στση εντελς διαφορετικ απ αυτν που περιμνει κανες απ ναν ρρωστο στο νοσοκομεο. Εναι ο μνος τρπος για να πολεμσουμε τη μονομρεια των προειλημμνων αποφσεων, η οποα προποθτει την παντελ παθητικτητα, απλς την λλειψη γνσεων. Το νοσοκομεο θεωρε τον ρρωστο αντικεμενο πειραματισμο. Αντθετα, ο μνος πειραματισμς που επιτρπει στον ρρωστο να επανοικειοποιηθε την ατομικτητ του εναι η επικοινωνα της εμπειρας του, γεγονς που προποθτει να χει φροντσει απ πριν για τα ανογματ του στον κσμο.
      Στη Δκη του Kafka, σκηνοθεσα Orson Welles, ο Joseph K. ανακοιννει στον δικηγρο του τι στο εξς θα αναλβει ο διος την υπερσπισ του. O δικηγρος, εγγυητς κι επωφελομενος του γραφειοκρατικο συστματος που καταδικει τον K., αντιδρ και του λει: «Μλις υπογρψατε τη θανατικ σας καταδκη». Bωσα την δια κατσταση απ ττε που αποφσισα να εγκαταλεψω τη χημειοθεραπεα: «Δε μπορετε να κνετε χωρς εμς! Εστε υποχρεωμνη να επιστρψετε». Mε λλα λγια: «Μλις υπογρψατε τη θανατικ σας καταδκη». Δεν παρνει κανες μια ττοια απφαση για να αποδεχτε στερα τη ρουτνα της καθημερινς ζως. Εναι η στιγμ που ξαναβρσκεις την εντητα της ζως σου, την ιστορα σου, τους δικος σου ανθρπους, τους πθους σου. σως εναι πιο εκολο να αγωνιζμαστε εναντον της νοσηρτητας αυτο του κσμου, ταν αυτ παρνει τη διπλ μορφ του γκου και της διαχερισς του, παρ να μην αφσουμε να επηρεαστομε απ τους ανθρπους που μας αγαπον. Αναζητομε την αμοιβαα αναγνριση. Κι μως, αυτ η αναγνριση, για την οποα ο Hegel λει τι εναι ο πρτος σκοπς του ανθρπου, υποβιβζεταισμερα σε μια φλοδα θλψης. Η γενικευμνη υποψα, ο πλεμος λων εναντον λων, εμποδζει την προκταση του εαυτο. Το χρμα συνεχζει το ργο της αφαρεσης. Οικειοποιεται λες τις διαμεσολαβσεις που εναι ακμα διαθσιμες μεταξ των ανθρπων. Απ δω και πρα εμαστε μνοι κι χουμε ναν ολκερο κσμο απναντ μας.
    «Το πειρο δεν εναι το επκεινα του πεπερασμνου, εναι η δια η κνηση του πεπερασμνου». Hegel

   ...αυτ εναι η πιο επαναστατικ φρση που χω διαβσει. δωσα βρος στη ζω μου για να ελαφρνω το θνατ μου. Το να ζεις χωρς κινδνους σημανει τι επιλγεις το χειρτερο, δηλαδ το να πεθνεις φτωχς. Τι εναι η μορα, αν χι αυτ η γραμμ της ζως, αυτ η προοπτικ η καθορισμνη απ τις αλλεπλληλες αρνσεις δη απ την περοδο της νετητς μου; Να ξαναπαρνω πσω το χρνο, να κλβω χρματα, να επινο τις κοινωνικς δαπνες πως μου αρσει, να επιθυμ τον πλοτο, να αναγνωρζω την αλλοτρωση… μαζ με τους φλους μου. Αυτ ταν η ζω μου. Απφυγα πολλος εγκλεισμος -πρτ'απ'λα τη μισθωτ εργασα. Στα δεκαπντε χρνια παρανομας, απφυγα τη φυλακ, αλλ χι την αρρστια. Δεν θα εγκατλειπα την ανγκη να κνω τη ζω μου το δικ μου εμπειρικ περαμα για να προστατευθ απ αγωνες που θα μποροσαν να αποδειχθον θανατηφρες. Απ'αυτ την ποψη, κλυψα σε μεγλο βαθμ τις ανγκες μου. Το χρμα εναι νας τραννος με τερστια δναμη ταν δεν το χεις -πως ακριβς κι ταν το χεις! Σκτη αρρστια.
      Με το χρμα, εχα την καλτερη και τη χειρτερη εμπειρα. Η χειρτερη; Η απομνωση, ο διαχωρισμς, ο καθνας για τον εαυτ του. Η καλτερη; Η κλοπ: να οργαννεσαι για την απαλλοτρωση, να εννεις τις δυνμεις σου με τις δυνμεις των λλων για να συγκεντρωθον τα απαρατητα για τη δρση. Αυτ η διαδικασα αναδεικνει την κοιντητα σκψης και δρσης επ τω ργω… Κι αυτ η κοιντητα ταν ο πλοτος που εχα φανταστε! Που πλον βλεπα! Δεν υπρχει τποτα πιο συναρπαστικ! Επιτλους, η γενναιοδωρα πραγματωμνη! Ξανακερδισμνη! Το να στερηθ τη ζω μου εναι μεγαλτερη απειλ απ το να πεθνω.Το να στερηθες την ελευθερα σου υπ τον επαναλαμβανμενο εκβιασμ ενς προαναγγελθντος θαντου εναι ασγκριτα πιο σοβαρ. Ο εκβιασμς, εδ, δεν ταν ο τρμος του εγκλεισμο -ασλληπτη απανθρωπι-αλλ κενος, ο εσωτερικς, μιας σταδιακς και μη αναστρψιμης κατπτωσης.
      Η απδρασ μου για το τελευταο μεγλο παιχνδι της ζως μου πρσφερε μια απεριριστη οπτικ γωνα, χρη στην οποα ξαναβρκα το στχο μου, ενισχυμνη με μια ακατανκητη βοληση.

    «Ελευθερα Θνατος»

     O θνατος θτει το στοχημα
 της ελευθερας. Το πεπερασμνο εναι μια στιγμ του απερου, ξεσηκνει το πνεμα, το πνεμα των εξεγερμνων. Tο πεπερασμνο τθεται ως προθεσμα που δνουμε στο χρνο. τσι, το τλος περιχεται στην αρχ και η αρχ στο τλος. Το πεπερασμνο εναι το σημεο απ το οποο ο χρνος προχωρ ανποδα και κατασκευζεται, φρνοντας στο φως, με αυτ τη κνηση καθ'εαυτν, το νημα της ζως. Χωρς αυτ τα συνειδητ επιλεγμνα σημεα αναφορς, χωρς αυτς τις δεσμεσεις που αναλαμβνουμε, η ζω δεν χει καννα νημα, δεν εναι παρ να ατχημα.
     Οι πρξεις των ανθρπων εναι πως η κνηση του πνεματος στον κσμο -σο προχωρον προς το στχο τους, τσο επιστρφουν προς τη βση τους. Σ'αυτ τη διπλ κνηση ο νθρωπος βρσκει την εντητ του. Το φως συνοδεει αυτ την αργ επανσταση. Εναι η επιστροφ στον μελλοντικ Χρυσ Αινα των χιλιαστν, η εκπλρωση της υπσχεσης που δθηκε στην αρχ του χρνου.

    «Στο βθος της ψυχς μας τα ουρνια. Γαλαν δχως νφη» Novalis

      Να πεθνω στο νοσοκομεο!… Θα ταν σαν να εχαν κατασχσει το τλος μου, ρα και τη ζω μου. Να αφνεις να κλψουν τη ζω και το θνατ σου! Το τλος της ζως μου δεν θα πρεπε να μου διαφγει, ειδλλως μαζ της θα χανταν κθε νημα που εχε αποκτσει. Η πιο ουσιαστικ στιγμ, η στιγμ της νοηματοδτησης, θα μου διφευγε.

    «Το να ζεις εναι το να αρχζεις να πεθανεις. Η ζω λειτουργε ως δισταση του θαντου, υπρχει σε σχση με αυτν. Ο θνατος εναι κατληξη και αρχ μαζ, αποχωρισμς απ τον εαυτ και την δια στιγμ πιο στεν νωση μαζ του. Mε το πρασμα απ το θνατο, ολοκληρνεται η αναγωγ μας στο θνατο». Novalis

      Ηστιγμ της νοηματοδτησης εναι η στιγμ της πραγμτωσης. Με τη συνεδηση του τλους της, η ζω επιτυγχνει την πληρτητ της. Εναι εκενη η στιγμ που η ζω μου γνεται πραγματικ βωμ μου, που καταλαβανω την οικουμενικ της δισταση.
      Θα χανα επσης και την αρχ της: οτε αρχ, οτε τλος, τποτε πια για να θεμελισεις την αμοιβαα αναγνριση. Ω απανθρωπι αυτν των ζοφερν καιρν!
      Το πνεμα του πολεμιστ ατενζει το θνατο, γιατ η ουσα της δρσης του εναι να διακινδυνεει τη ζω με αντλλαγμα την αμοιβαα αναγνριση. O νθρωπος, υποδουλωμνος, σο προσπαθε να τον αγνοσει και να τον καταδιξει μχρις αφανισμο του, τσο κυριεεται απ το θνατο. Τα πντα γνονται για να εκμηδενσουν και το παραμικρ χνος μαχητικο πνεματος.
    «Κι αυτ η κοινωνικ απουσα του θαντου εναι δια με τη κοινωνικ απουσα της ζως» (Debord). Πειραματισμς σημανει να συλλαμβνεις τη ζω ως στοχημα: μια αρχ κι να τλος. τσι η επιτυχα κι η αποτυχα παρνουν μορφ. Αν συλλβεις τη ζω μ'αυτν τον τρπο, δε μπορες να νικηθες. Στο εξς, ποιες κι αν εναι οι χαμνες μχες, δεν εναι δυνατ η πανωλεθρα. Η σκψη του θαντου εναι ο σμβουλς σου: παραφυλ συνωμοτικ, επισημανει το παραμικρ λθος (τι εναι αυτς ο καινοργιος πνος;… Προσοχ, κνδυνος!).
      ταν πια δεν υπρχει τποτα απ το οποο να μπορες να κρατηθες, ταν πιστεεις τι δεν χεις πια χρνο, η σκψη του θαντου σε υποχρενει να στηριχθες αποκλειστικ στις αποφσεις σου, σου δνει το χρνο σου. Γνεσαι ο κριος των επιλογν σου, των προθεσμιν σου, γνεσαι ο συνετς στρατηγς του εαυτο σου. Σε πιζει η επεγουσα ανγκη; Ωραα, πγαινε λοιπν με το πσο σου. Ο χρνος σουανκει, κνει πρξη την απφασ σου. Τποτα λλο δε μετρ,δε μπορες να στερηθες τποτα. Θα χεις ακμα και το χρνο να τελειοποισεις τις λεπτομρειες του στυλ σου. Μετ τη πρτη σου απφαση λα θα χουν μια λογικ αλληλουχα. Η οπισθοχρησ σου θα χει ουσα, η προοπτικ σου θα ξεκαθαρσει, μια καινοργια δναμη θα μπει σε κνηση. Οι επιλογς σου θα εναι πντα οι καλτερες, να εσαι σγουρος γι'αυτ -θα εναι σγουρα δικς σου.
      Απευθνομαι εδ σε φλους που βρσκονται στη φυλακ, στον Georges Courtois και τον Karim Khalki, τιμ το πνεμα τους, τη δναμ τους. να ττοιο πνεμα μου επτρεψε να ξαναβρ τον εαυτ μου ταν λα συνωμοτοσαν για το χαμ μου. Ο χρνος που δεν μου διαφεγει πια χει επιβραδνει τη διαδικασα κατπτωσης. Ξαναβρσκω την ουσα της ζως μου, το σκοπ μου. Αυτ που κποτε μου φαινταν να τρελ νειρο, τρα επαληθετηκε μεθοδικ, μχρι το τλος. Αντιμετωπζοντας τον κσμο, απ το να ποιοτικ λμα στο λλο, κατλαβα, επικοινωνντας το, τι εδους δναμη μποροσε να απελευθερωθε.
      Εναι η δναμη της εμφνισης της ανθρωπις μου που 'φτανε ως τη πιο βαθι ικανοποηση. ταν μια ευχαρστηση που ξεπηδοσε απ το γνωστο, απ την αδιαφνεια ενς κσμου αναποδογυρισμνου, που δνει χαρ σε σους την αναγνωρζουν. Αυτ η ανθρωπι εναι και η δικ τους. Τρα πια εναι ορατ γιατ εναι δικ μου, εκθαμβωτικ. Η πρτη της ανγκη: να τη μοιραστ με λλους. H επμενη: να την επικοινωνσω στον κσμο.
      Η ιστορα μου θα μποροσε να εναι κοιντοπη: Tο να βγεις απ το νοσοκομεο πριν απ το τελικ στδιο δεν εναι ιδιατερα πρωττυπο. Εναι να μικρ εμπειρικ περαμα που το κανα ολκληρη ιστορα. Θα μου στεροσαν το τλος μου, ρα και τη ζω μου, απ μνα που την εχα στηρξει λη πνω σε μια ρνηση, την ρνηση της αποστρησης! Καθς επανοικειοποιομαι το τλος μου ξαναβρσκω την αρχικ της σημασα, τη λογικ της ρνησς μου. Μετ το σμα της αθωτητας, την παιδικ ηλικα, η ζω μου ξανγινε αυτ που ουσιαστικ ταν: το σμα μιας εμπειρας, ενς πειραματισμο. Αυτ η δισταση μου προσφρει μια στρατηγικ οπτικ.
 Ξανασυναντντας τους φλους μου, βρκα τον εαυτ μου να λειτουργε για τους λλους ως μια πλρης κιολοκληρωμνη διαμεσολβηση, να λειτουργε δηλαδ ως αυτ που θα 'πρεπε να εναι ο καθνας, κι επσης αυτ που θα'πρεπε να ενθαρρνεται να εναι. Ανακλυψα τα προσντα που μου λειπαν για να πραγματοποισω τις επιλογς μου, για να επιβλω τη θλησ μου, ακμα και με τους φλους μου, για να μετασχηματσω το περιβλλον μου, για να ανασυνταχθ, τσι απλ. Μπρεσα να επικοινωνσω την εμπειρα μου, λοι την αντιλφθηκαν, καθνας την αναστοχστηκε, ξεπδησαν κοινς ιδες. Μαζ, φτσαμε στο διο σημεο: υπρχει νημα στην Ιστορα. Μια κοιν αντληψη θεμελινεται και σιγ σιγ παρνει μορφ, αναδεται.
      Η εποχ που ρχεται δεν χει και μεγλη ανγκη απ καινοργιες θεωρες. χει ανγκη κυρως απ αποδεξεις διατου παραδεγματος, απ μια ανατροπ της προοπτικς, ορατ, αισθητ, που να στηρζεται σε αντικειμενικ κριτρια. Χρειζεται ιδες και χι θεωρητικς υποθσεις πνω σε ιδες, χρειζεται προπαντς να τις εκλεπτνει εφαρμζοντς τις.
      Δε νομζω τι εναι ταπειν η φιλοδοξα να αντιλαμβανμαστε τη δρση μας ως εμπειρα-βωμα -ως μια κατασκευ στο χρνο και στον κσμο. Γεννημνη απ την επικοινωνα, προν της επικοινωνας και με στχο την επικοινωνα. Με μια αρχ, να τλος: Γι'αυτ πρπει να θσουμε, πως οι χιλιαστς, πως η Καταστασιακ Διεθνς, να σημεο στο χρνο, μια διορα. Ξεκινντας απ'αυτ το σημεο αναφορς, να εμαστε συγχρνως το υποκεμενο μιας εμπειρας-πειρματος κι η αναγκαα διαμεσολβηση.
 Δεν χουμε πια καννα σημεο αναφορς. Πρπει εμες να το προσφρουμε στον εαυτ μας. Μνον τσι μπορε να γεννηθε μια προοπτικ. Το λθος της Καταστασιακς Διεθνος, που ακολοθησε το λθος των χιλιαστν, ταν τι στοχστηκαν το εναι ως δη υπρχον, ως να ταν δεδομνο (βλ. την ννοια του εκλεκτο). μως δεν υπρχει πλον καννα δον εναι, αλλ να εναι που κατασκευζεται μσα στην πιο μεγλη απσταση.
     τσι μπορομε να αντιληφθομε πς μεγλα πργματα κατορθνονται με τη μεγαλτερη απλτητα. Το χρμα εναι το αντστροφο του πλοτου, μας απομοννει και μας διαιρε. Eναι η παντοδυναμα της αντικειμενικτητας που επιβλλει το νμο της. Εναι η πιο μεγλη αποστασιοποηση απ τον εαυτ μας, η απλυτη αφαρεση. Το υποκεμενο δεν μπορε να υπρξει παρ μνο κυριεοντας αυτν την απσταση. Αυτ τη στιγμ, το χρμα εναι η μνη διαμεσολβηση. Η λση δεν εναι οποιαδποτε ιδεολογα, αλλ η μπρακτη αμοιβαα αναγνριση. Η φιλοδοξα μας δεν μπορε παρ να μας οδηγε στο να κατασκευζου με τις φιλες μας. Και μσα σ'αυτ την ενεργ διαδικασα οικοδμησης βρσκουμε τελικ το νημα αυτο που πντα 
ψχναμε.

Αndrea Doria
  
14 Αυγοστου 1991                                  
                                                                               

---------------------------------------------------------------------------

 Γρμμα στην Bella

                                                                                   Μης 1991

 Τποτα δεν ταν ακμα κοντ κι εγ δεν μουν παρ η μακριν ηχ απ τα βθη του χρνου και του μλλοντος.  Novalis

Bella,
      Δεν μου εναι ευχριστο που βλπεις το επικεμενο τλος μου ως μια ττα. Mιλ η φλη που δη υποφρει που θα με χσει; Θλησα μως να θεραπευτ; Η μυν μου ταν να αρνηθ την αρρστια κι στερα να πρξω τσι στε μια αρχ που με καθορζει, αντερη απ κθε τυχαο συμβν, να λβει την απφαση: Θλησα να ζσω εις βθος, αυτ θλησα! Κατφερα το στχο μου, δηλαδ να μη χσω το μυαλ μου ,τι κι αν συμβε. Στρατηγικ, κατφερα μια διπλ νκη. Νκησα τους «καρκιν-μπατσους» που θελαν να πολιορκσουν τα συναισθματ μου, καλλιεργντας απναντ τους μια εξασια αδιαφορα. Μπρεσα εγκαρως (;) να διακψω το δεσμ με την ιατρικ, μ'αυτν τον κσμο που παραταζεται απ τους καρκνους και τα λλα σκατ που μας σερβρει. Η ιατρικ εναι μια γραφειοκρατα που κρβει την γνοι της σαν κρατικ απρρητο. Κι πειτα, εχα να κνω με τους «μπατσο-καρκνους», αυτ τα υγι καθκια που τσα χρνια με παρακολουθοσαν, χωρς ντροπ και δυσκολα: οτε κι αυτο κατφεραν να με απομονσουν.
      Α! Ακμη κι απ μακρι οι φλοι μου ταν μαζ μου. Κι ακμη καλτερα, τι πολυτλεια, τι υπρτατη απλαυση, οργνωσα το τλος μου με τους φλους μου σα μια κατσταση που τη κατασκευζουμε εμες. Η ημερομηνα του αποχωρισμο μας αποφασστηκε, το σημεο συμφωνας μεςστο χρνο εναι σημδι για μια αναχρηση: τλος κι αρχ μαζ. Θα υπρχω στο μλλον των φλων μου, στους κοινος προσανατολισμος τους.
      Λω'εμες'μιλντας για να χρνο που δε θα υπρχω πια. Να πς σχετικοποιεται η ιδα του θαντου ταν γνεται κοιν αποδεκτς. Αυτ η ημερομηνα, επιλεγμνη λγο-πολ αυθαρετα πρπει να ιδωθε σαν να ποιοτικ ριο που θτουμε απ κοινο, πρα απ το οποο θα ταν ιεροσυλα να περσουμε. Εδ βρισκμαστε στον αντποδα της ννοιας της αυτοκτονας, μιας πρξης μοναχικς κι απελπισμνης, αποτυχα κι ττα μαζ, που εκμηδενζονται λα σα το τομο μπρεσε να πιστψει. Αποφασζοντας τον τρπο του θαντου μου μαζ με λλους κι χι ιδιωτικ, υπερβανω την απλ επιβεβαωση της ατομικς μου ελευθερας κι αντιτθεμαι σε μια διαδικασα φθορς (του κσμου, του σματς μου) που μου διαφεγει, μια διαδικασα την οποα η θλησ μου, απ μνη της, δε θα μποροσε να ανατρψει.
      Η ελευθερα που εκφρζω εναι η ελευθερα μιας συγκεκριμνης ατομικτητας, στεν δεμνη με την ελευθερα των λλων, μια κοινωνικ ελευθερα. Aποτελ μια ζωνταν απδειξη τι ζομε μνο αν επικοινωνομε.
     
Η ελευθερα μου;
      Οτε νκη
      Οτε ττα
      Εμαι σγουρη για τους φλους μου 
                                                                        

                               

 

 Η Andréa πθανε την ημερομηνα που επλεξε: Στις 15 Αυγοστου 1991.

     Ας εναι ελαφρ το χμα που τη σκεπζει γιατ ο αγρας τοτου του κσμου τανε πολ βαρς Π. Χ.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers