-


Dali &









/




 
 

 

Dickens Charles John Huffman:

  Βιογραφικ

     Ο Ντκενς (ψευδ. Boz) ταν γγλος μυθιστοριογρφος και θεωρεται ο μεγαλτερος της Βικτωριανς περιδου. Τα ργα του χαρακτηρζονται απ τις επιθσεις του ενντια στα κοινωνικ δειν, την αδικα και την υποκρισα. Η φτχεια που βωσε στη παιδικ ηλικα και τα αισθματα εγκατλειψης (αν κι οι πτυχς της ζως του ταν γνωστες στους αναγνστες του και μαθετηκαν μνο μετ το θνατ του) αποτλεσαν μεγλη επιρρο στις μετπειτα απψεις του "για τη κοινωνικ μεταρρθμιση και τον κσμο" που θα δημιουργσει μσω της φαντασας του. Οι χαρακτρες του λλοτε καλο, λλοτε κακο κι λλοτε κωμικο απεικονζονται πολ ζωνταν στα ργα του, πως ο σκληρς και τσιγκονης Σκρουτζ, ο επδοξος συγγραφας Δαβδ Κπερφιλντ η μπιστη κι αθα κ. Πκγουικ, κι χουν συναρπσει γενες και γενες αναγνωστν.
     Ο Κρολος Τζον Χφμαν Ντκενς (Charles John Huffman Dickens) πως ταν ολκληρο το νομ του γεννθηκε στις 7 Φλεβρη 1812 (στην οδ Mile End Terrace 387) στο Λντπορτ, να προστιο του Πρτσμουθ στην Αγγλα. Πατρας του ταν ο Τζον υπλληλος του Πολεμικο Ναυτικο, εν μητρα του ταν η Ελισβετ,το γνος Μπροου (Barrow). Εχε επσης μια μεγαλτερη αδελφ κι λλα 6 αδλφια. Το 1814, ο πατρας του αναπλησε το Λονδνο κι τσι η οικογνεια εγκαταστθηκε εκε, αλλ το 1816 μετακμισαν για δετερη φορ, στο Chatham.
     Σα παιδ ταν αδηφγος αναγνστης συγγραφων πως οι, Χνρυ Φλντινγκ, Ντνιελ Νταφε κι λιβερ Γκλντσμιθ. Μλιστα, ταν φοιτοσε στο σχολεο ταν ξυπνος μαθητς. Μαζ με τα αδρφια του παζανε παιχνδια προσποησης, απγγελλαν ποιματα, τραγουδοσαν και δημιουργοσαν θεατρικς παραστσεις. λα αυτ τα ενδιαφροντα πργματα μελλαν να πυροδοτσουν τη δια βου αγπη του για το θατρο.
     Το 1821, ταν ταν 9 ετν, η οικογνει του αντιμετπισε σοβαρ οικονομικ πρβλημα. Οι μεταρρυθμσεις κι οι περικοπς στο Βρετανικ Ναυαρχεο εχαν ως αποτλεσμα ο πατρας του Τζον να χσει τη θση του και το μεγαλτερο μρος του εισοδματς του. Για να μεισουν το κστος, οι γονες του αποφσισαν να μετακομσουν σε ευτελς κατλυμα σε να σκοτειν δρμο στο Camden, αλλ αμσως μετ ο πατρας του απολθηκε κι τσι χασε και το μεγαλτερο μρος του εισοδματς του. Οι δικο του δε μποροσαν να αντξουν οικονομικ και σντομα βρθηκαν χρεωμνοι. Αυτ εχε ως αποτλεσμα στις 20 Φλεβρη 1824 ο Τζον Ντκενς να συλληφθε για χρη και να οδηγηθε στις φυλακς Marshalsea του Λονδνου. Ττε λη η οικογνεια εγκαταστθηκε μαζ του φυλακ (πως συνηθιζταν εκενη την εποχ), εκτς απ τον Κρολο ο οποος σε ηλικα μλις 12 ετν υποχρεθηκε να αφσει το σχολεο και να εργαστε για ορισμνους μνες στο εργοστσιο βερνικιν Warren's (τοποθετντας ετικτες σε μπουκλια) κερδζοντας 6 σελνια τη βδομδα προκειμνου να συμβλλει στη στριξη των δικν του.
     Ζοσε σε οικοτροφεο στη πλη Κμπντεν και σε καθημεριν βση πγαινε στη δουλει του με τα πδια, εν τις Κυριακς επισκεπτταν την οικογνει του στη φυλακ. Οι συνθκες εργασας για λους τους εργαζομνους στα εργοστσια της βικτωριανς Αγγλας ταν εξαιρετικ σχημες. Ο μισθς ταν πολ χαμηλς κι οι ρες εργασας πολλς. Η υποβθμιση κι η μιζρια της εργασας που επικρατοσε στο εργοστσιο επηρασε βαθι τη ψυχ του μικρο Κρολου. Ως ενλικας ο Ντκενς δεν ντεχε να μιλ γι' αυτ το περιστατικ. Ωστσο, πολλ απ τα ργα του παραπμπουν στην κακοποηση που υπστησαν τα φτωχ παιδι στα εργοστσια της βικτωριανς εποχς.
     Στις 28 Μη του ιδου τους ο Τζον αποφυλακστηκε κι η οικογνεια πγε πσω στο Κμντεν. Τη περοδο 1824-1827 (μετ την αποφυλκιση του πατρα) ο Τζον αποφσισε τι ο γιος του πρεπε να συνεχσει τις μελτες του και γι' αυτ τον στειλε σε δημσιο σχολεο, το Wellington που ο Κρολος περνοσε τις μρες του μαθανοντας αγγλικ, γαλλικ, λατινικ, γραφ και μαθηματικ. Απ το 1827 ως το 1828 διετλεσε υπλληλος σε να δικηγορικ γραφεο και στη συνχεια εργστηκε ως στενογρφος και πρακτικογρφος στη Βουλ. Aπεχθανταν την εργασα αυτ και μεγλωσε αποφασισμνος να αλλξει προς το καλτερο τη ζω του. τσι επεδωξε να γνει δημοσιογρφος. Κατ τη διρκεια αυτς της περιδου αρχζει να συχνζει σε διφορα θατρα του Λονδνου.
     Σε ηλικα 19 ετν στερα απ ατηση αποκτ εισιτριο αναγνστη στο Βρετανικ Μουσεο που με ιδιατερη προθυμα διβαζε ργα του Σαξπηρ καθς και την Ιστορα της Αγγλας του Γκολντσμιθ. Το 1830 γνωρζει κι ερωτεεται τη Maria Beadnell, κρη τραπεζτη κι ρχισε να τη φλερτρει. Ωστσο, οι γονες της Μαρας τον αποδοκμασαν επειδ τονε θεωροσανε πολ νο κι ανεθυνο κι τσι απαγρεψαν στη κρη τους να τον βλπει. Το φλερτ τους τσι, ληξε δοξα το 1833.
     Στις αρχς της δεκαετας του 1830 ο Ντκενς κατφερε να βρει μνιμη απασχληση σε μια εφημερδα του Λονδνου ως δημοσιογρφος. Με την ιδιτητα αυτ πρεπε να γυρζει τη χρα προκειμνου να καλψει τα διφορα γεγοντα που συνβαιναν. ταν δσκολο και κουραστικ ργο επειδ πρεπε να ταξιδεει με τα πδια εκατοντδες χιλιμετρα σε ανμαλο οδστρωμα. Ωστσο, η δουλει του ρεπρτερ αποδεχθηκε πολτιμη για την μετπειτα καριρα του ως μυθιστοριογρφου, καθς ερχταν σε επαφ με λους τους τπους ανθρπων και κοινωνικν θσεων. τσι γινε ακριβς παρατηρητς της ανθρπινης συμπεριφορς κι ιδιομορφας που συνμα του δωσε υλικ για δημιουργα των εξασιων, φανταστικν χαρακτρων του.

  

     Η καριρα του ως συγγραφας μυθιστορημτων ξεκνησε το 1833 ταν μικρ διηγματα και δοκμι του δημοσιετηκαν στο "Monthly Magazine". Ακολοθησαν κι λλα κεμενα, μως στην αρχ δε πληρωνταν επειδ το περιοδικ δε μποροσε να αντξει οικονομικ. Τα ρθρα του νεαρο Κρολου ρχισαν να γνονται γνωστ με αποτλεσμα να λλο περιοδικ, το "Evening Chronicle" να τον προσλβει ως δημοσιογρφο και ταυτχρονα ως συγγραφα. Στο περιοδικ ο Ντκενς κρδιζε 5 γκινες τη βδομδα κι αυτ σε ηλικα μλις 21 ετν.  Το 1834 υιοθτησε το ψευδνυμο Μποζ. Το διο τος ο πατρας του συνελφθη πλι για χρη κι ο Κρολος τον βοθησε. Για πολλ χρνια αργτερα οι γονες και μερικ απ τα αδλφια του στρφονταν σε κενον για οικονομικ βοθεια.
     Το 1835 γνωρζει κι αρραβωνιζεται τη Catherine Hogarth κρη του φλου του George Hogarth που ταν συντκτης στο περιοδικ "Evening Chronicle". Το 1836 τα κεμενα που γραψε για το "Evening Chronicle" συλλχθηκαν και δημοσιεθηκαν υπ τον ττλο Σκτσα του Μποζ (Sketches by Boz). Στις 2 Απρλη 1836 παντρετηκε τη Catherine Hogarth στο St. Luke στο Τσλσι και το διο τος γινε συντκτης του "Bentley's Miscellany" που και δημοσιεει (Δεκμβρης) τη 2η σειρ των "Σκτσων Του Boz". Επσης συνντησε τον John Forster, που θα γνει στενς φλος καθς κι ο πρτος βιογρφος του.
     Τη περοδο 1836-7 δημοσιεονται τα "γγραφα Πκγουικ" (Pickwick Papers) σε συνχειες. Μετ απ την επιτυχα τους ξεκνησε μια παραγωγικ κι εμπορικ επιτυχημνη περοδος της ζως του ως συγγραφα. Τα περισστερα απ τα μυθιστορματα του δημοσιετηκαν για πρτη φορ σε συνχειες σε μηνιαα περιοδικ, καθς αυτ αποτελοσε μια κοιν πρακτικ της εποχς.
     Το 1837 η νετερη αδελφ της συζγου του, Μαρη εγκαταστθηκε στο σπτι του ζεγους, αλλ αρρστησε και πθανε λγους μνες μετ σε ηλικα 17 ετν στην αγκαλι του Ντκενς. Σχετικ με αυτ το θμα ορισμνοι βιογρφοι χουν υποψες τι τρεφε αισθματα αγπης για την αδερφ της γυνακας του. Μετ το θνατο της Μαρης το ζευγρι θλησε να βρει λγη ηρεμα κι τσι ρχισαν να ταξιδεουν σε διφορα μρη της Αγγλας. Αφο παραιτθηκε απ το Bentley’s το 1839 μετακμισαν στο Devonshire Terrace στο Regent's Park. Σε αυτ τη περοδο ρχισε να γρφει τα σημαντικτερα βιβλα του.
     Ο "λιβερ Τουστ" (Oliver Twist-1837) απεικονζει τον υπκοσμο του Λονδνου και αφηγεται την ιστορα του ορφανο λιβερ και τις θλιες συνθκες στα πτωχοκομεα της βικτωριανς εποχς. Ο Ντκενς χρησιμοποιε τους χαρακτρες και τις καταστσεις για να κνει να αιχμηρ κοινωνικ σχλιο. Επιτθεται στην υποκρισα και στα ελαττματα των θεσμικν οργνων, συμπεριλαμβανομνης της κυβρνησης της κοινωνας των πολιτν του, των νμων της και του ποινικο συστματος, καθς και τις μεθδους του για την αντιμετπιση των φτωχν ανθρπων. Εναι ενδιαφρον τι δεν προτενει κποια λση, αλλ δνει μφαση στην ταλαιπωρα που προκαλεται απ τα συστματα αυτ και στη βαθι αδικα τους. Το 1839 ακολοθησε ο Νκολας Νκλεμπυ (Nicholas Nickleby) στο οποο ο συγγραφας μας ταξιδεει στα διαβητα οικοτροφεα στο Γιορκσιρ για να κνει ρευνα η οποα ασχολεται με την κακομεταχεριση των παιδιν που αποστλλονται σε αυτ τα σχολεα. Αν και το κεντρικ θμα εναι αρκετ σοβαρ, ωστσο ο Ντκενς αναμιγνει και μερικς απ τις καλτερες κωμικς πινελις της γραφς του. Το βιβλο κυκλοφρησε μεταξ 1838-1839. Το επμενο βιβλο του ταν Το παλαιοπωλεο (The old curiosity shop) 1840-1841, και ακολοθησετο Μπρναμπι Ρατζ (Barnaby Rudge) το 1841. Το 1842 το ζεγος συνεχζοντας τα ταξδια πηγανει στις ΗΠΑ και στον Καναδ. Εκε εμπνεστηκε το αμφιλεγμενο βιβλο του "Αμερικανικς Σημεισεις" (American Notes).
     Κτι που σως δεν χει γνει ευρτερα γνωστ εναι πως ο Ντκενς καθς λτρευε το θατρο, θελε να γνει ηθοποις. Αν δεν αδιαθετοσε το πρωιν μιας προγραμματισμνης ακρασης στο Κβεντ Γκρντεν Θατερ (Covent Garden theate) στις αρχς της δεκαετας του 1830, μπορε να εχε κνει καριρα στη σκην. Αφο πρασαν αρκετ χρνια που βρισκταν μακρι απ τη σκην, του δθηκε η ευκαιρα να πραγματοποισει το παλι του νειρο: συμφνησε να διευθνει και να παξει σε 3 θεατρικ ργα στο χρονικ διστημα που βρισκταν στο Μντρεαλ το 1842. Η επιτυχα που εχε κει, αναζωπρωσε την αγπη του για το θατρο. Μλις επστρεψε στο Λονδνο, συγκντρωσε μερικος φλους προκειμνου να παξει στο ργο του Μπεν Τζνσον "Κθε νθρωπος & Το Χιομορ του" για φιλανθρωπικος σκοπος, που κανε τερστια επιτυχα. Αυτς οι ερασιτεχνικς θεατρικς παραστσεις συνεχιστκανε στη πορεα του Ντκενς ως παγκοσμου φμης συγγραφα.
     Δολεψε ακοραστα ως ηθοποις και διευθυντς σκηνς κι πως ο φλος του Τζον Φρστερ εχε αναφρει: "συχν προσρμοζε τα σκηνικ με τη βοθεια ξυλουργο, εν επινοοσε κοστομια, φτιαχνε αφσες και επβλεπε το σνολο της παραγωγς των παραστσεων" . Πολλο απ τους φλους και συνεργτες του στις τχνες, συμπεριλαμβανομνων των Φρστερ, Ντγκλας Τζρολντ, Τζον Λι, Μαρκ Λεμον, Ογκαστ Εγκ κ.α., συμμετεχαν σε αυτς τις θεατρικς παραστσεις που πραγματοποιθηκαν σε λη τη Βρετανα. Αυτ συνεχστηκε μχρι το θνατ του.

  

     Το 1843 ταξδεψε με την οικογνει του στην Ιταλα κι εγκαταστθηκε στη Γνοβα για να τος κατ το οποο γραψε τις Εικνες Απ την Ιταλα (Pictures From Italy) το 1846. Τα 1843-5 γραψε τα "Βιβλα Των Χριστουγννων". Πρκειται για μια συλλογ απ 5 ιστορες: "Μια Χριστουγεννιτικη Ιστορα" (A Christmas Carol), να απ τα πιο αγαπημνα βιβλα του συγγραφα που παρακολουθομε τον τσιγκονη Εμπενζερ Σκροτζ και το μθημα που παρνει. Ο Ντκενς στην ουσα μσα απ αυτν την ιστορα κατηγορε τη τερστια ταξικ διαστρωμτωση της βικτωριανς Αγγλας, τον εγωισμ των πλουσων και -εμμσως- τους θλιους Νμους που κρατον χαμηλ την καττερη τξη. Ο Σκρουτζ εναι το προφανς σμβολο του πλοσιου και πληστου της βικτοριανς εποχς, εν ο Μπομπ Κρτσιτ (ο υπλληλος του Σκροτζ) εκπροσωπε τους φτωχος εργαζμενους. Ο Ντκενς εν υπερβανει συναισθηματικ με τα πορτρτα που δημιουργε, συγχρνως αποκαλπτει το υπογστριο της πλης. Τα επμενα τσσερα βιβλα της συλλογς ταν:  Οι καμπνες (The Chimes), Ο Γρλλος στο τζκι (The Cricket on the Hearth ),  Η μχη της ζως (The Battle of Life) κι Ο στοιχειωμνος νθρωπος (αυτοβιογραφικ κομμτι) (The Haunted Man). Ο Ντκενς εχε αποκτσει να αναγνωστικ κοιν που περμενε με ανυπομονησα επμενα ργα του. Μχρι το 1847 ο Ντκενς ταξδευε με τους δικος του του απ την Ιταλα και την Γαλλα μχρι και την Ελβετα.

  
Γκραβορα John Leech, κοσμε τη 1η κδ. της "Χριστουγεννιτικης Ιστορας" Chapman & Hall, 1843.

     Το 1847, εν βρισκταν ακμη στην Ελβετα ο Ντκενς ρχισε να γρφει το Ντμπι και Υις (Dombey and Son), το οποο διρκεσε μχρι τον Απρλιο του 1848. Το 1848 ο στοιχειωμνος νθρωποςσκηνοθετθηκε και παχτηκε σε διφορες ερασιτεχνικς θεατρικς παραστσεις, το οποο αποτελοσε μια απ τις 5 ιστορες των Βιβλων των Χριστουγννων.
     Το 1849 γραψε τον Δαβδ Κπερφηλντ (David Copperfield), να εξαιρετικ ργο (χρησιμοποιονται προσωπικς του εμπειρες απ την εργασα σε να εργοστσιο) που στην αφγηση της ιστορας του παιδιο Δαβδ ο Ντκενς εμφανζει τη μοναδικ ικαντητ του να κνει τον αναγνστη να δει μσα απ τα μτια του παιδιο, συλλαμβνοντας την πεμπτουσα της παιδικς ηλικας. Κατ το διο τοςο Ντκενς γινε ο ιδρυτς και εκδτηςτου εβδομαδιαου περιοδικο Household Words, το οποο σημεωσε μεγλη επιτυχα και το επιμελθηκε μχρι το θνατ του.
     Το 1851 ολοκλρωσε το ρημο σπτι (Bleak House) το οποο ανκει στα μεγλα του ργα της κοινωνικς κριτικς. Το μυθιστρημα επικεντρνεται γρω απ μια δκη, η κλασικ περπτωση των Jarndyce και Jarndyce, η οποα επηρεζει λους σους ρχονται σε επαφ με αυτν. Μεγλο μρος της ιστορας αποτελε η αφγηση -σε πρτο πρσωπο- απ μια νεαρ γυνακα την Esther Summerson, νθα κρη της υπερφανης Λαδης Dedlock και του Hawdon Captain. Ο χαρακτρας του Χρολντ Skimpole, ενς ανεθυνου και ακλαστου τεμπλη, λγεται τι δημιουργθηκε με βση τον ποιητ και δημοσιογρφο Leigh Hunt.
     Το 1853 περιδευσε στην Ιταλα με τους Augustus Egg και Wilkie Collins που δωσε κατ την επιστροφ του στην Αγγλα, την πρτη απ τις πολλς δημσιες αναγνσεις των δικν του ργων. Το Δσκολοι καιρο (Hard Times) ρχισε να εμφανζεται σε εβδομαδιαα βση απ το δικ του περιοδικ το1854, και συνεχστηκε μχρι τον Αγουστο του διου τους. Τον Οκτβριοτου 1855ο Ντκενς και οι δικο του φτασαν στο Παρσι που ο Ντκενς ρχισε να γρφει τη Μικρ Ντριτ(Little Dorrit). Σε αυτ το βιβλο οι παιδικς αναμνσεις του Ντκενς σχετικ με τη φυλκιση του πατρα του λγω χρους αποτελε το επκεντρο του κεντρικο του ρω του, Γουλιαμ Ντριτ. Ο Ντκενς θτει το μυθιστρημα στη δεκαετα του 1820, περπου την εποχ που ο πατρας του ταν γκλειστος στις φυλακς Marshalsea, αλλ ουσιαστικ αγνοε αυτ το χρονικ διστημα υπρ του παρντος (μσα του 1850), εισγοντας πολλος αναχρονισμος. Το θμα της φυλκισης, τσο απ σωματικς σο και απ ψυχολογικς διστασης μεταφρεται ντονα σε λο το μυθιστρημα.
     Το 1856 ο Ντκενς κι ο Wilkie Collins συνεργστηκαν σε να θεατρικ ργο, το The Frozen Deep, Το διο τος ο Ντκενς αγρασε τον λφο Gad να κτμα που θαμαζε απ ττε που ταν παιδ και που αποτλεσε την τελευταα του κατοικα. Αυτς ο λφος βρισκταν κοντ στο Ρτσεστερ στην κομητεα του Κεντ.Τον Αγουστο του 1857 η θεατρικ εταιρεα του Ντκενς ανβασε το The Frozen Deep για τη Βασλισσα. Ττε ταν που μια νεαρ ηθοποις ονματι Ellen Ternan λαβε μρος στη διανομ των ρλων για το ργο. Ο Ντκενς μλις τη γνρισε την ερωτετηκε.
     Εν επαγγελματικ πγαινε πολ καλ, το αντθετο συνβαινε στη προσωπικ του ζω. Τα πρτα χρνια του γμου τους ο Κρολος κι η Κθριν τανε προφανς αρκετ ευχαριστημνοι, ταν ερωτευμνος με τη να σζυγ του, εν κι εκενη τανε πολ περφανη για το δισημο σζυγ της. Ωστσο, με το πρασμα των χρνων ο Ντκενς νιωθε δυσαρεστημνος απ το γμο του. Αφενς αγανκτησε με το γεγονς οι εχαν αποκτσει 10 παιδι (αυτ το θερησε ως σφλμα της γυνακας του) κι αφετρου ρχισε να νιθει πως εκενη δεν τανε ποτ πνευματικ ση του. τσι, χρισαν το 1858 επειδ κυκλοφοροσαν φμες για τις απιστες του. Καθς το διαζγιο τανε σπνιο κενες τις εποχς παρμειναν παντρεμνοι, αλλ ζοσανε χρια. Ο Ντκενς σναψε δεσμ με την ηθοποι λεν Τρναν το 1857 (ο οποος παρμεινε κρυφς μχρι το θνατ του). Η λεν ταν μλις 18 ετν εν ο Ντκενς 45. Δεν εναι σαφς αν ζησαν μαζ αλλ εχανε σχση για 13 χρνια κι ταν εκενος πθανε, της φησε μια ιδιατερη μερδα του κτματς του.
     Το 1859 ο Ντκενς συνχισε τις αναγνσεις του στο Λονδνο, εν γραψε το Ιστορα δο πλεων (A Tale of Two Cities) που δημοσιετηκε στο καινοργιο περιοδικ "λες οι εποχς του τους". Η ιδα γι' αυτ το βιβλο προλθε απ δο κριες πηγς. Ο Ντκενς πντα ενδιαφερταν για την αλληλεπδραση μεταξ των ατμων και της κοινωνας και παρλληλα, του κινθηκε το ενδιαφρον για το βιβλο του Τμας Καρλιλ η Γαλλικ Επανσταση.Εδε ομοιτητες μεταξ των δυνμεων που οδγησαν στην επανσταση και της καταπεσης και των αναταραχν που συνβαιναν στην Αγγλα την εποχ του. Αν και υποστριξε τους ανθρπους που επανασττησαν ενντια στην τυραννα, η βα που χαρακτριζε τη Γαλλικ Επανσταση τον προβλημτισε.
     Το 1860-1861 γραψε τις Μεγλες προσδοκες (Great Expectations), να απ τα μεγαλτερα και πολυπλοκτερα μυθιστορματ του κι χει στοιχεα αυτοβιογραφικ. Εδ ο Ντκενς χρησιμοποιε μια εξελιγμνη γλσσα που στνει μια σαφ εικνα του προφλ των χαρακτρων και των ιστορικν στοιχεων του μυθιστορματος. Οι μεγλες προσδοκες εναι η ιστορα του ορφανο Philip Pirrip αποκαλομενου «σπρου», που περιγρφει τις πρτες ημρες ζως του: απ την παιδικ ηλικα στην ενηλικωση που ο πρωταγωνιστς προσπαθε, κατ τη διρκεια του μυθιστορματος να γνει τζντλεμαν.
     Το 1861 ξεκνησε λλη μια σειρ δημσιων αναγνσεων στο Λονδνο, που διρκεσαν μχρι τα μσα του 1862. Το 1863, κανε δημσιες αναγνσεις τσο στο Παρσι σο και το Λονδνο. Το 1864 γρφει και δημοσιεει το Ο κοινς μας φλος(Our mutual friend) που εμφανστηκε μηνιαα ως το Νομβριο του 1865. Η υπθεση αναφρεται σχετικ με τις επιπτσεις της απληστας και της διαφθορς που φρνουν τα χρματα. Εκενο το τος ο Ντκενς ταν σε κακ κατσταση υγεας, γεγονς που οφειλταν σε μεγλο βαθμ απ συνεχ υπερκπωση.
     Το 1865, να περιστατικ που συνβη στον Ντκενς εχε ως αποτλεσμα να διαταραχθε σε μεγλο βαθμ τσο ψυχολογικ σο και σωματικ: ο Ντκενς κι η λεν Τρναν επιστρφοντας απ τις διακοπς τους τραντχτηκαν σχημα σε να ατχημα με τον σιδηρδρομο, στο οποο νας μεγλος αριθμς επιβατν τραυματστηκε. Το 1866 o Ντκενς πραγματοποησε μια μεγλη σειρ απ δημσιες αναγνσεις, αυτ τη φορ σε διφορες περιοχς της Αγγλας και της Σκωτας, εν ακμα περισστερες δημσιες αναγνσεις στην Αγγλα και την Ιρλανδα πραγματοποιθηκαν το τος1867. Ο Ντκενς παρλο που δεν αισθανταν ιδιατερα καλ απ πλευρς υγεας, ωστσο πεζε αρκετ τον εαυτ του, λειτουργντας αντθετα απ τις συμβουλς του ιατρο του. Προς τα τλη του 1867 ξεκνησε καινοργια περιοδεα απ τις δημσιες αναγνσεις του στις Ηνωμνες Πολιτεες, η οποα συνεχστηκε και το 1868. Το 1868 ολοκληρνει την τουρν των αναγνσεν του στις ΗΠΑ. Η υγεα του επιδειννεται, αλλ παρ' λα αυτ γνεται διευθυντς του εβδομαδιαου περιοδικο"All the Year Round".
     Κατ τη διρκεια του 1869, συνχισε τις δημσιες αναγνσεις του σε Αγγλα, Σκωτα και Ιρλανδα, μχρι που τελικ κατρρευσε, που παρουσασε συμπτματα πιου εγκεφαλικο επεισοδου. Αναγκστηκε να ακυρσει ορισμνες αναγνσεις που θα πραγματοποιοσε στην επαρχα, αλλ ξεκνησε να γρφει το τελευταο του βιβλο Το μυστριο του Εντουιν Ντρουντ (Mystery of Edwin Drood), το οποο δεν πρλαβε να ολοκληρσει.
     Οι τελευταες δημσιες αναγνσεις που πραγματοποησε λαβαν χρα στο Λονδνο το 1870, μως υπστη να λλο εγκεφαλικ επεισδιο στις 8 Ιουνουκαι πθανε την επμενη ημρα. Θφτηκε στο Αβαεο του Γουστμινστερ στις 14 Ιουνου, και το τελευταο επεισδιο του ατλειωτου μυστριου του ντουιν Ντρουντ δημοσιετηκετο Σεπτμβριο του διου τους.Ο Ντκενς εχε εκφρσει την επιθυμα του να θαφτε πως επε: "χωρς τυμπανοκρουσες, με ναν φθην, λιτ κι αυστηρ ιδιωτικ τρπο", σε να μικρ νεκροταφεο στο Ρτσεστερ, αλλ το θνος δεν το επτρεψε. Στο Αβαεο του Γουεστμνστερ, τα λουλοδια απ χιλιδες θαυμαστς του ξεχελισαν τον ανοικτ τφο. Ανμεσα στις πιο μορφες ανθοδσμες ταν πολλς απλς συστδες αγριολολουδων, τυλιγμνες σε κουρλια.
     O Ντκενς ως πολυγραφτατος συγγραφας 19ου αινα με διηγματα, θεατρικ ργα, νουβλες και μυθιστορματα στο ενεργητικ του, γινε γνωστς σε λο τον κσμο για τους αξιοσημεωτους χαρακτρες που πλασε, για την κυριτητ του πεζο λγου στην αφγηση της ζως τους, τις απεικονσεις της κοινωνικς τξης καθς και τα θη και τις αξες της εποχς του.
     Μερικο τον χαρακτρισαν ως τον καταλληλτερο εκπρσωπο των φτωχν, καθς ευαισθητοποιθηκε ιδιατερα απ την κατστασ τους και μσα απ τα ργα του υπερασπστηκε τους καταπιεσμνους και τους μη χοντες. Παρλο που υπρχε νας μικρς αριθμς επικριτν του, πως η Βιρτζνια Γουλφ κι ο Χνρι Τζιμς, ωστσο εχε και χει εκατομμρια θαυμαστς απ λο τον κσμο οι οποοι ακμη και με την ανατολ του 21ου αινα διαβζουν με ιδιατερο ενδιαφρον τα βιβλα του.


   (ΣΗΜ: Κι αυτ το βι, στθηκε χρις στη Μαρα Αλεξιδου, φλη πντοτε και συνεργτιδα ενοτε και την ευχαριστ ξαν, δημοσως! Χ.Π.)

--------------------------------------------------------------------------------------

                                   Η Ιστορα Του "Καννα"

     Zοσε πλι σ’ να μεγαλπρεπο ποτμι, πλατ και βαθ, που αδικοπα κυλοσε σιωπηλ προς ναν αχαν ανεξερενητο ωκεαν. Αδικοπα κυλοσε, απ τις απαρχς του κσμου. Εχεν αλλξει μερικς φορς το διβα του κι εχε στραφε σε καινοργια κανλια, αφνοντας τα παλι του περσματα στεγν και γονα, μως αερροα κυλοσε και θα κυλ πντοτε σπου να πψει να υπρχει ο Χρνος. Στο δυνατ, ανεξιχναστο ρεμα του τποτα δεν αντιστεκταν. Καννα πλσμα ζωνταν, λουλοδι, φλλο μριο μψυχης ψυχης λης δε ξφυγε ποτ απ' το κλεσμα του ανεξερενητου ωκεανο. Η παλρροια του ποταμο προς αυτν κατευθυνταν, ανμπορη να αντισταθε κι η παλρροια ποτ δε σταματοσε, πως δε σταματ η γη να περιστρφεται γρω απ’ τον λιο.
     Ζοσε σ’ να πολυσχναστο τπο και δολευε σκληρ για να ζσει. Ελπδα καμι δεν εχε πως κποτε θα αποκτοσε χρματα αρκετ στε να βγλει στω κι να μνα χωρς σκληρ δουλει, αλλ, μρτυς μου ο Θες, ταν ευχαριστημνος και μοχθοσε με κφι.
     τανε παιδ μιας τερστιας οικογνειας, που λοι της οι γιοι κι οι κρες κερδζανε το καθημεριν ψωμ τους με καθημεριν δουλει, απ την ρα που ξυπνοσανε το πρω ς την ρα που σωριζονταν στο στρμα τους τη νχτα. Πρα απ’ αυτ το πεπρωμνο προσδοκες δεν εχε οτε αναζητοσε λλους ορζοντες.
     Μεγλη φασαρα -κομπασμο, τυμπανοκρουσες, λγοι- επικρατοσε στη γειτονι του, μως εκενος δεν ανακατευτανε μ' αυτ. Ο ορυμαγδς κι οι κλαγγς προρχονταν απ την οικογνεια Μπγκγουιγκ, να σι που την ακατανητη δραστηριτητ του τη θαμαζε πολ. λοι αυτο στναν αλλκοτα αγλματα, απ σδερο, μρμαρο, χαλκ και μπροντζο, μπρος στη πρτα του, πδια κι ουρς αλγων, ξεστα φιλοτεχνημνων, σκοτεινιζανε το σπτι του. Αναρωτιταν τι σμαιναν λα αυτ, χαμογελοσε με τον τραχ καλοκγαθο τρπο του και συνχιζε τη σκληρ δουλει του.
     Η οικογνεια Μπγκγουιγκ (που την αποτελοσαν οι πιο επιφανες νθρωποι του τπου και οι πιο θορυβδεις) εχε αναλβει να τον απαλλξει απ τον κπο να σκφτεται για λογαριασμ του και να διαχειρζεται ο διος τον εαυτ του και τις υποθσεις του.
 -"Αληθιν", εχε πει κενος, "ελχιστο απ’ το χρνο μου ορζω κι αν εσες χετε την ευγεν καλοσνη να με φροντσετε, με αντλλαγμα χρματα που θα πληρνω" -γιατ η οικογνεια Μπγκγουιγκ δεν υπρχε περπτωση να αρθε υπερνω χρημτων- "θα ανακουφιστ και θα σας εμαι υπχρεως, παρνοντας πντα υπ’ ψη μου τι σες ξρετε καλτερα".
     Εξ ου κι λη αυτ η φασαρα, οι κομπασμο, οι τυμπανοκρουσες, οι λγοι κι οι σχημες εικνες των αλγων, που αναμενταν απ εκενον να γονατσει μπροστ τους και να τις λατρψει.
 -"Δε τα καταλαβανω λα αυτ", λεγε κενος, τρβοντας μπερδεμνος το αυλακωμνο του μτωπο. "σως χουν να νημα, εχομαι μνο να μποροσα να το βρω".
 -"Το νημ τους εναι", τον προλβαινε η οικογνεια Μπγκγουιγκ χοντας
μαντψει τα λγια του, "τιμ και δξα στον καλτερο".
 -"Α!" κανε αυτς. Κι ευχαριστθηκε που το κουσε.
     μως, σο κι αν περιεργαζταν τα αγλματα απ σδερο, μρμαρο, χαλκ μπροντζο, δεν βρκε πουθεν κενο τον πανξιο συμπατριτη του, γιο ενς εμπρου μαλλιο απ το Γουρκσαρ, κποιον λλο πατριτη του απ την δια στφα, οποιονδποτε. Δε βρκε κανναν απ’ τους ανθρπους που η γνση τους εχε σσει τον διο και τα παιδι του απ τρομερς, παραμορφωτικς αρρστιες, που η τλμη τους εχε ελευθερσει τους προγνους του απ’ τα δεσμ της δουλοπαροικας, που η σοφ τους φαντασα εχε προετοιμσει μια καινοργια και καλτερη ζω για τους ταπεινος, που η δεξιοσνη τους εχε γεμσει τον κσμο των δουλευτν με πλθος απ θαματα. Αντθετα, βρκε λλους, που απ το χρι τους δεν γνρισε καλ κι λλους που πολ τον εχαν βλψει.
 -"Ουφ!" επε. "Δεν τα πολυκαταλαβανω λα αυτ".
     τσι γρισε στο σπτι του και κθισε πλι στην πυροστι, για να τα βγλει λα τοτα απ’ το μυαλ του. Το σπτι του ταν κρο και γυμν, τριγυρισμνο απ σοκκια σκοτειν, μως γι’ αυτν ταν πολτιμο. Τα χρια της γυνακας του εχανε σκληρνει απ τον μχθο κι εχε γερσει πριν την ρα της, μως την αγαποσε. Τα παιδι του, μ’ ανασταλμνη την ανπτυξ τους, εχανε σημαδευτε απ την ανθυγιειν διατροφ, μα στα δικ του μτια ταν μορφα. Πνω απ κθε τι, ο διακας πθος που φλγιζε τη ψυχ του ανθρπου τανε τα παιδι του να σπουδσουν.
 -"Αν εγ καμι φορ πλανιμαι" λεγε, "γιατ μου λεπει η γνση, τουλχιστον ας μθουν τα παιδι μου περισστερα για να αποφγουνε τα λθη μου. Αν για μνα εναι δσκολο να δρψω τους καρπος της απλαυσης και της διδαχς που εναι αποθηκευμνοι στα βιβλα, εθε κενα να το καταφρουν".
     μως η οικογνεια Μπγκγουιγκ ξσπασε σε γριους οικογενειακος καβγδες, διαφωνντας για το τι τανε νμιμο να διδαχτον τα παιδι αυτο του ανθρπου. λλοι επιμναν τι πρωτεον κι αναντικατστατο κι υπρτατο εναι το να, λλοι επιμναν τι πρωτεον κι αναντικατστατο κι υπρτατο εναι το λλο, κι η οικογνεια Μπγκγουιγκ, μοιρστηκε στα δο. Τα μλη της γρψαν φυλλδια, συγκλεσανε συνελεσεις, απγγειλαν κατηγορες, επιδθηκαν σε αγορεσεις και σε κθε λογς λγους, συραν ο νας τον λλο σε δικαστρια νομικ και δικαστρια εκκλησιαστικ, λασπολογσανε, γρονθοκοπηθκανε και ξεμαλλιαστκανε με ακατανητη εχθρτητα. Στο μεταξ, αυτς ο νθρωπος, καθς τον παιρνε για λγο ο πνος το βραδκι δπλα στη φωτι, εδε τον δαμονα της γνοιας να ορθνεται μπρος του και να του κλβει τα παιδι του. Εδε τη κρη του μεταμορφωμνη σε βαρ, ασουλοπωτο δουλικ, εδε τον γιο του να κατρακυλ στην ευτελ ηδυπθεια, τη βαναυστητα και το γκλημα, εδε το φως της ευφυας που αντελλε στα μτια των μωρν του να μετατρπεται σε πονηρι και καχυποψα -τσο που θα τα προτιμοσε ηλθια.
 -"Μπας και τοτο το καταλαβανω καλτερα;", κανε. "μως νομζω πως δεν
εναι σωστ. χι, μα το συννεφιασμνο Ουραν πνωθ μου, διαμαρτρομαι
ενντια σε τοτο το κρμα
"!

     ταν ειρνεψε το πνεμα του και πλι (αφο το πθος του συνθως τανε βραχβιο κι η φση του ρεμη και καλοσυντη) αναλογστηκε τις Κυριακς και τις γιορτς του και εδε πση μονοτονα και κοραση κουβαλοσαν και πως το μεθοκπημα κι λη του η ολθρια κουστωδα, απρρεε απ’ αυτς. στερα, πρσπεσε στην οικογνεια Μπγκγουιγκ κι επε:
 -"Εμαστε νθρωποι του μχθου κι χω μια αμυδρ υποψα μσα μου τι εμες, οι κθε λογς νθρωποι του μχθου, εμαστε τσι καμωμνοι -απ μια δινοια υπρτερη της δικς σας, πως ταπειν πιστεω- που χρειαζμαστε πνευματικ αναζωογνηση και ψυχαγωγα. Κοιτξτε πς ξεπφτουμε ταν μας τη στερον. Ελτε! Διασκεδστε με ανδυνα, δεξτε μου κτι ωραο, κντε με να ξεφγω"!
     μως, στο σημεο αυτ, η οικογνεια Μπγκγουιγκ επιδθηκε σε μιαν οχλαγωγα ολτελα εκκωφαντικ. ταν κποιες ελχιστες φωνς ακοστηκαν αδναμα, προτενοντας να του δεξουν τα θαματα του κσμου, το μεγαλεο της δημιουργας, τις επιβλητικς αλλαγς του χρνου, τα ργα της φσης και την ομορφι της τχνης -να του τα δεξουν δηλαδ σε ποια περοδο της ζως του ταν εκαιρος να τα κοιτξει- ξσπασε ανμεσα στους Μπγκγουιγκ ττοια βου κι αντρα, ττοια κηργματα και ττοιες ικεσες, ττοια παραληρματα και ττοιες αγορεσεις, ττοιες βρισις και ττοιες πετρις, νας τσο διαπεραστικς νεμος κοινοβουλευτικν ερωτημτων κι υποτονικν απαντσεων -που το «δε τολμ» ανταγωνιζταν το «θλω»- στε ο καημνος ο νθρωπος μεινε ναυδος, περιφροντας αλαφιασμνος το βλμμα του απ τον να στον λλο.
 -"Εγ τα προκλεσα λα αυτ" επε βουλνοντας με τα χρια του τα φοβισμνα του αυτι, "με μια αθα στις προθσεις της παρκληση που πρδηλα αναδθηκε απ τη περα κι απ τη κοιν γνση λων των ανθρπων που επιλγουν να ανοξουν τα μτια τους; Δεν καταλαβανω και δεν με καταλαβανουν. Τι θα βγει
ραγε απ μια ττοια κατσταση
;!"

     σκυβε πνω απ τη δουλει του, κνοντας κθε τσο την δια ερτηση
στον εαυτ του, ταν ρχισε να διαδδεται η εδηση τι μια επιδημα εχε εμφανιστε ανμεσα στους ανθρπους του μχθου και τους ξεπστρευε κατ χιλιδες. ριξε μια ματι τριγρω του κι ανακλυψε πως ταν αλθεια. βριθαν απ ετοιμοθνατους και νεκρος τα γειτονικ μολυσμνα σπτια, ανμεσα στα οποα εχε περσει λη του η ζω. Καινοργιο δηλητριο εχε διηθηθε στη πντα θολ, πντα αηδιαστικ ατμσφαιρα. Η ρμη κι η αδυναμα, τα γηρατει κι η νηπιακ ηλικα, οι πατερδες κι οι μανδες, λοι εχαν προσβληθε.
     Τι μσα διθετε για να ξεφγει;
     μεινε εκε, στο μρος που βρισκταν κι εδε τα πιο αγαπημνα του πρσωπα να πεθανουν. νας καλγνωμος παπς τον πλησασε και προσφρθηκε να πει μια προσευχ για να γλυκνει τον πνο του, μως αυτς του απντησε:
 -"Ω, ποι το φελος, παπ, να ’ρθεις σε μνα, νθρωπο καταδικασμνο να κατοικε σε τοτο το δσοσμο τπο, που κθε ασθηση που μου χαρστηκε για να απολασω τη ζω γινε βσανο κι που κθε λεπτ των μετρημνων μου ημερν εναι καινοργια λσπη στιβαγμνη πνω στο σωρ κτω απ τον οποο κετομαι χωρς ανσα! Χρισ μου αν θες τη πρτη μου ματι στο Παρδεισο προσφροντας λγο απ το φως και το αερκι του, δσε μου καθαρ νερ, βοθησ με να απαλλαγ απ’ τη βρωμι, ελφρυνε τοτη τη βαρι ατμσφαιρα και τη βαρι ζω που βυθζεται το πνεμα μας κι τσι γινμαστε τα απαθ κι σπλαχνα πλσματα που τσο συχν βλπετε σε μας, πρε απ εδ, με αβρτητα και καλοσνη, τα κορμι σων πεθανουν ανμεσ μας, απομκρυν τα απ τοτον τον στεν χρο που μεγαλνουμε, μνο και μνο για να εξοικειωθομε πριμα με τη φρικτ μεταβολ που ακμη κι η ιερτητ της χει χαθε για μας, και ττε, Δσκαλε, θ’ ακοσω -κι εσ το γνωρζεις καλτερα απ τον καθνα- Εκενον που οι σκψεις Του τανε στραμμνες πντα στους φτωχος και συμπονοσε κθε ανθρπινη δυστυχα"!
     Βρισκταν πλι στη δουλει του μονχος και λυπημνος, ταν ρθε ο Αφντης του και στθηκε κοντ του, ντυμνος στα μαρα. Κι αυτς υπφερε βαρι. Η νεαρ γυνακα του, η μορφη, καλ νεαρ του γυνακα ταν νεκρ, το διο και το μοναχοπαδι του.
 -"Αφντη, εναι δσκολο ν’ αντξεις, το ξρω, μα γαλνεψε. Θα σου ’δινα εγ παρηγορι, αν το μποροσα".
     Ο Αφντης τον ευχαρστησε απ τα βθη της καρδις του, μως επε:
 -"Ω σες, οι νθρωποι του μχθου! Απ σς ξεκνησε η συμφορ. Αν ζοσατε πιο υγιειν και πιο κσμια δε θα ’μουν σμερα βυθισμνος στο πνθος, χαροκαμνος, χρος".
 -"Αφντη", αντιγρισε ο λλος, κουνντας το κεφλι, "ρχισα να καταλαβανω τι οι πιο πολλς συμφορς, πως και τοτη, θα ’ρθουν απ μας κι τι καννας δε θα σταματσει στις φτωχικς μας πρτες αν δεν ενωθομε με κενη τη μεγλη οικογνεια που τσακνεται πιο κτω, στε να κνουμε τα πργματα σωστ. Δεν μπορομε να ζσουμε υγιειν και κσμια αν εκενοι που χουν αναλβει να διαχειρζονται τη ζω μας δεν μας παρχουν τα μσα. Δεν μπορομε να εκπαιδευτομε αν αυτο δεν μας διδξουν, δεν μπορομε να διασκεδσουμε με μτρο, αν αυτο δεν μας διασκεδσουν, δε γνεται παρ να 'χουμε λγους δικος μας, σφαλερος θεος, σο εκενοι στνουνε τσο πολλος δικος τους σ’ λους τους δημσιους χρους. Οι φριχτς συνπειες της ατελος εκπαδευσης, οι φριχτς συνπειες της ολθριας παραμλησης, οι φριχτς συνπειες της αφσικης καταστολς και της ρνησης κθε χαρς που εξανθρωπζει, λες θα ρθουν απ
μας και καμι απ’ αυτς δε θα σταματσει σε μας. Θα εξαπλωθον παντο. Πντα τσι γινταν και πντα τσι θα γνεται -πως ταν ξεσπον επιδημες. Νομζω πως, επιτλους, κατλαβα πολλ
".

     μως ο Αφντης επε πλι:
 -"Ω σες, οι νθρωποι του μχθου! Σπνια ακομε κτι για σας, κι ταν αυτ συμβανει, πντοτε χει σχση με αναποδις"!
 -"Αφντη», απντησε ο νθρωπος, "εμαι ο Καννας και δεν υπρχει μεγλη πιθαντητα να ακοσετε κτι για μνα (κι σως οτε θλετε ν’ ακοσετε) παρ μονχα ταν συμβανει κποια αναποδι. μως ποτ δεν αρχζει απ μνα και ποτ δεν γνεται να τελεισει σε μνα. ρχεται απ μνα, απ χαμηλ κι ανεβανει πνω απ μνα. Κι αυτ εναι σγουρο, σο σγουρος εναι κι ο Θνατος".
     τανε τσο λογικ αυτ που επε, στε η οικογνεια Μπγκγουιγκ, πινοντας τα λγια του στον αρα και τρμοντας απ το φβο του πρσφατου ολθρου,
αποφσισε να συνεργαστε μαζ του για να κνουν τα πργματα σωστ -τουλχιστον στο βαθμ που σα εχε πει συνδονταν με την μεση πρληψη μιας ακμα επιδημας. μως, καθς ο φβος τους εξανεμιζταν, ξανρχισαν να μαλνουν μεταξ τους και δεν καναν τποτα. Και το αποτλεσμα ταν τι η μστιγα επανλθε, απ τα χαμηλ πως πριν, κι απλθηκε εκδικητικ προς τα πνω πως πριν και θρισε τους καβγατζδες. Ωστσο οτε νας απ’ αυτος δεν
παραδχτηκε, αν σως το εχε στω κατ’ ελχιστο αντιληφθε, τι κι αυτς ο διος εχε σχση με τη συμφορ.
     Kι τσι ο Καννας ζησε και πθανε με τον παλι, παλι, παλι, τρπο κι αυτ, με λγα λγια, εναι ολκληρη η ιστορα του Καννα.
     Δεν εχε νομα; θα αναρωτιστε. σως το νομ του ταν Λεγενα. Μικρ σημασα χει ποιο ταν το νομ του. Ας τον πομε Λεγενα.
     Αν ποτ βρεθετε στα βελγικ χωρι κοντ στο πεδο μχης του Βατερλ, θα δετε, σε κποιο ρεμο εκκλησκι, να μνημεο που ανγειραν οι πιστο εν πλοις σντροφοι, στη μνμη του Συνταγματρχη Α, του Ταγματρχη Β, των Λοχαγν Γ, Δ και Ε, των υπολοχαγν Ζ, Η και Θ, επτ υπαξιωματικν κι εκατν τριντα κοινν οπλιτν που πσαν κνοντας το καθκον τους κενη τη αξιομνημνευτη μρα. Η ιστορα του Καννα εναι η ιστορα των κοινν οπλιτν της γης. Σκωσαν το βρος της μχης, εχανε το μερδι τους στη νκη, πσανε, δεν φησανε καννα νομα. Η πορεα και των πιο περφανων απ μας καταλγει στην δια σκνη που φησαν πσω τους κι εκενοι. Ω! Ας τους σκεφτομε φτος πλι στη χριστουγεννιτικη φωτι κι ας μη τουςλησμονσουμε μαζ με τα αποκαδια.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers