-


Dali &









/




 
 

 

Li Po: &

       

                                 Βιογραφικ

     Λι Πο ( 李白 , 701–762 μ.Χ.) Κινζος ποιητς, γνωστς κι ως Λι Μπι, Λι Πι και Λι Μπο. Γεννθηκε στο Τουρκεστν της κεντρικς Ασας που ττε ταν κινεζικ δαφος. Σμφωνα με την παρδοση, οι πργονο του εχαν εξοριστε στις αρχς του 7ου αι., πιθανν λγω κποιου εγκλματος, στην απομακρυσμνη περιοχ της βορειοδυτικς Κνας, τη σημεριν Ξιν Γινγκ που κατοικοσαν Ουιγοροι σε καθεστς αυτνομης περιφρειας. Ο λας αυτς εναι τουρκογενς και παραμνει μχρι σμερα στην δια περιοχ.
     Ο πατρας του ταν μικροεπιχειρηματας κι η μητρα του πλενε ροχα συμπληρνοντας το οικογενειακ εισδημα. ταν ο Λι Πο γινε πντε ετν ο πατρας του υπβαλε ατηση για την ρση του εκτοπισμο που γινε δεκτ απ τις αρχς. τσι μετακμισαν στην επαρχα Σετσουν που θεωρετο περισστερο πολιτισμνη απ τα χρνια κενα. Κατ τη διρκεια της παραμονς των προγνων του στη βορειοδυτικ Κνα, η οικογνεια αναμχθηκε με ντπιους κι τσι εξηγονται τα φαινοτυπικ χαρακτηριστικ του ποιητ. Σμφωνα με περιγραφς ταν ψηλτερος απ το μσο Κινζο, με ευρ στμα και διογκωμνα μτια.
     Μετ απ μια ταραγμνη εφηβεα, περοδο κατ την οποα ασχολθηκε και με την πολεμικ τχνη, ρχισε να στρφεται στο στοχασμ με αποτλεσμα στα 20 χρνια του να εγκατασταθε στα βουν βρεια της Σετσουν ζντας ως ερημτης μαζ με ναν συμμαθητ του απ τη σχολ Τα και κατοικδια πουλι. Απ ττε ο Λι Πο ρχισε να αποκτ φμη για τη σοφα και το ποιητικ του ταλντο.
     Πολ νωρς επικεντρθηκε στη μελτη λογοτεχνικν και θρησκευτικν κειμνων αναζητντας τον εσωτερικ κσμο, αντθετα απ την κομφουκιαν εκπαδευση της εποχς με την οποα ωστσο, θεωρεται ββαιο τι ταν αρκετ εξοικειωμνος. τσι, αφοσιθηκε στον Ταοσμ που τον προσλκυσε ναντι του Κομφουκισμο, λγω του ρομαντικο μυστικισμο. Μελετντας σε βθος τη θρησκεα αυτ, σε σχετικ πολ μικρ χρονικ διστημα ο Ταοστς Κο Τιεν Σιχ του απνειμε και δπλωμα. Εν τω μεταξ εχε ξεκινσει να γρφει ποηση. Μλιστα, απ το 720 ο κυβερντης της επαρχας εχε προβλψει τι ο νεαρς Ταοστς θα γινταν νας σπουδαος ποιητς εν θεωρντας τον ιδιοφυα το πρτεινε να παραμενει κοντ του ως κρατικς υπλληλος, πργμα που ο ανσυχος Λι Πο δεν δχθηκε.
     Μετ απ 4 χρνια απομνωσης, αισθανμενος πλον συναισθηματικ και πνευματικ ριμος αποφσισε να διευρνει τους ορζοντς του και να γνωρσει τον κσμο ξω απ τα ρια της Σετσουν. Ταξιδεοντας βρεια, πρασε τον ποταμ Γινγκτσε και φτνοντας στην επαρχα Χουμπι εγκαταστθηκε κοντ στη λμνη Τνγκ-τινγκ. Εκε γνωρστηκε με την Χσου Χσιν Σιχ, εγγον του πρην παρχου και παντρετηκαν το 727 κι ζησε στην Ανλο (σμερα στην επαρχα Χουμπι). Πιθανς μετ το θνατο της γυνακας του, περπου το 730, περιπλανθηκε για μεγλο διστημα, σμφωνα με αναφορς ως περιπλανμενος «ιππτης τιμωρς» της αδικας, αλλ και ως Ταοστς ερημτης. Αν κι απκτησαν μαζ δκα παιδι το σαρκι της περιπλνησης εξακολουθοσε να τρει τον Λι Πο. τσι, εξακολουθοσε να ταξιδεει στη χρα, πτε μαζ και πτε χρια απ τη γυνακα του, επισκεπτμενος λλους ποιητς και διανοομενους. Ορισμνοι μελετητς αναφρουν τι κατ τη διρκεια των ταξιδιν του σναψε ακμη δο γμους. πως και να 'χει, με τα ταξδια του χι μνο αυξανταν το ποιητικ ργο του Λι Πο, αλλ και η φμη του που φθανε σιγ σιγ σε εππεδο θρλου.
     Ωστσο, να περιστατικ τον κανε να αναρριχηθε και ταξικ, αποκτντας την ενοια των κυβερνντων. Το 735 κατ τη διρκεια ενς ταξιδιο στην επαρχα Σανσ ρθε αντιμτωπος με εχθροπραξες στην περιοχ Αν Σι. Ττε σωσε τη ζω του στρατιωτικο Κοο Τζοι που αργτερα ταν γινε νας απ τους κορυφαους στρατηγος των Τανγκ του ανταπδωσε το καλ, ανλογα.
     Πντε χρνια αργτερα, το 740, ο Λι Πο πρασε μια περοδο συντροφι με πντε ακμη λογοτχνες.  Οι "ξι τεμπληδες στο ποταμκι των μπαμπο", πως γιναν γνωστο, αποτελοσαν μια τυπη ομδα αφιερωμνη στην ποηση και στο κρασ. μειναν μαζ στη βορειοανατολικ επαρχα Σαντγκ, επ να περπου χρνο κι απομονωμνοι απ τον υπλοιπο κσμο πρασαν μρες «ποησης μετ οινοποσας».
     Το 742, επισκεπτμενος την πρωτεουσα Τσανγκν γινε θερμ δεκτς τσο ο διος σο κι η ποηση κι οι γνσεις του απ την αυτοκρατορικ αυλ. δη φημισμνος ως ποιητς, θεωρεται σχεδν ββαιο πως προσδοκοσε μα θση στην αυλ του αυτοκρτορα, ταν φθασε εκε. Τελικ διορστηκε στην Ακαδημα Χαν λιν. Το γεγονς ενχλησε κποιους οι οποοι φρντισαν να «αποδεξουν» τι να ποημ του αποτελοσε μια κακβουλη στιρα κατ του καθεσττος. λλες πηγς αναφρουν τι η αιτα της απομκρυνσς του απ το παλτι ταν τι τριγυρνοσε μεθυσμνος δημιουργντας επεισδια, πως το να απαιτε απ τον υπασπιστ του αυτοκρτορα να του βγλει τις λασπωμνες μπτες μπρος απ το θρνο στον οποο τχαινε εκενη τη στιγμ να κθεται ο… διος ο αυτοκρτορας!
     τσι, ο Λι Πο ξεκνησε πλι τις περιπλανσεις στα βουν και στις πλεις της Κνας. Περιπλανσεις που κρτησαν μια 10ετα και διακπηκαν απτομα ταν ενεπλκη σε μιαν εξγερση. Ττε δικστηκε και καταδικστηκε σε θνατο, ωστσο η ποιν του μετατρπηκε σε εξορα στα νοτιοδυτικ της αυτοκρατορας μετ την παρμβαση του Στρατηγο Κοο Τζοι που δε ξχασε ποτ τι τον γλτωσε απ το θνατο και πρτεινε την ανταλλαγ της θσης του με τη ζω του ποιητ. Η ανμειξη του Λι Πο στις εξεγρσεις του 756 αφοροσαν στο ρλο του Συμβολου που το δωσε νας εκ των αντιπλων του Αυτοκρτορα.
     Κατ τη διαδρομ προς τη σημεριν Γιουνν, την πλον απομακρυσμνη νοτιοδυτικ περιοχ της αυτοκρατορας, ο Λι Πο δεν δειξε να βιζεται. Αντθετα μλιστα σταματοσε για κοινωνικς επισκψεις, για να γρψει αλλ και περιγρψει σα βλεπε αφνοντας σημαντικ ιστορικ στοιχεα στις επμενες γενις.  ταν κντευε πια να φτσει στον τπο εξορας λαβε το μνυμα της αυτοκρατορικς χρης κι αμσως ξεκνησε το ταξδι της επιστροφς περνντας κι απ λλες περιοχς που απλαυσε στο μγιστο, φαγητ και κρασ με καλ παρα, εν δεν σταμτησε να γρφει ποηση.
     Το 756 τιμθηκε ανεπσημα με τη συμμετοχ του στη στρατιωτικ αποστολ του πργκηπα Λιν, ο οποος μως εκτελστηκε αργτερα με την κατηγορα πως φιλοδοξοσε να δημιουργσει ανεξρτητο βασλειο κι ο Λι Πο φυλακστηκε. Το 758 του δθηκε αμνηστα κι επστρεψε στην ανατολικ Κνα.
     Απ ττε και μχρι το 762 περιορστηκε σε μικρ ταξδια. Ττε ο φλος του Γιανγκμπ διορστηκε δικαστς σ' Επαρχα κι ο Λι Πο τον ακολοθησε αλλ σντομα πθανε. τσι, δεν πρλαβε να πληροφορηθε τι ο αυτοκρτορας εχε αλλξει κι ο διος εχε διοριστε Γραμματας του νου. Για το θνατ του πλχτηκαν θρλοι. Σμφωνα με τον πιο διαδομνο ο Λι Πο πνγηκε πφτοντας απ τη βρκα του, σε μια προσπθεια ν' αγκαλισει την αντανκλαση του φεγγαριο στον ποταμ Γιανγκτσ (μακρ ποτμι). Ωστσο η πραγματικ αιτα φανεται να ταν ο σκληρς και περιπετειδης τρπος ζως του. μως ο μθος αποτελε μχρι σμερα μρος της κινεζικς παρδοσης.


             

                                         Σχλια

     κμασε κατ τη δυναστεα των Τανγκ, δηλαδ στην πιο ανθηρ περοδο της κινεζικς ποησης. Επιστρφοντας στην Κνα σε νεαρ ηλικα, κατλαβε διφορα αξιματα στην Αυλ του αυτοκρτορα Χσιν Τσουνγκ, αληθινο μαικνα, που προσττευσε ποιητς πως ο Λι Πο, ο Του-Φου κι ο Ουνγκ Ουι. Ο Λ.Π. ταν ο τλειος ταοστς, ερωτευμνος με τη φση και το κρασ, τη ποηση και τις γυνακες. Του ρεσε να συνθτει ποιματα με αυθορμητισμ, χωρς την τεχνικ επεξεργασα στην οποα διπρεψε ο Του-Φου. Οι κριτικο ανκαθεν συνκριναν αυτος του δο ποιητς, γιατ ταν σγχρονοι κι εχαν ομοιτητα. Διφεραν μως πολ, τσο στο ποιητικ τους ργο σο και στη ζω τους. Ο Λι Πο θεωρεται ο καλτερος εκπρσωπος της ρομαντικς ποησης της περιδου των Τανγκ, εν ο Του Φου εναι ο εκπρσωπος της ρεαλιστικς ποησης.
     Εξαιτας του αντικομφορμισμο του και των ραδιουργιν της Αυλς –στις οποες συμμετεχε και η αυτοκρατορικ παλλακδα Γιανγκ Κουι-φι, η οποα τσο εξυμνθηκε στα ποιματα, στα διηγματα και στα δρματα της εποχς των Τανγκ και της μετπειτα απ αυτος περιδου– απομακρνθηκε απ την Αυλ και εξορστηκε στο ακραο νοτιοδυτικ τμμα της Κνας.
     Μετ την παρουσασ του στην Αυλ του φιλτεχνου αυτοκρτορα Χουν-τσουνγκ, κρδισε την ενοι του κι ανλαβε δημσια αξιματα, εξορστηκε μως, επειδ συμμετεχε στην εξγερση του Αν Λου-σαν. Επηρεασμνος απ τον ταοσμ, εξφραζε στα ποιματ του την αγπη για τη φση, τις γυνακες και το κρασ κι υπρξε γονιμτατος και πρωττυπος ποιητς, ακμα κι ταν επαναλμβανε παραδοσιακ θματα. Οι σγχρονο του τον χαρακτρισαν «αθνατο εξριστο πνω στη Γη». Εναι ο δημοφιλστερος Κινζος ποιητς στη Δση και το ργο του χει γνωρσει πλθος απ μεταφρσεις.
     Παρ λο που η  ποηση του Λι Πο εναι εμφανς επηρεασμνη απ τον ταοστικ μυστικισμ, δεν μπορε να κρψει την αγπη του για το κρασ, τον ρωτα και τις χαρς της ζως εν παραμνει νας περιπλανμενος στα μονοπτια της εμπειρας και της φιλας. Με τους στχους που απευθνει τσο στον στεν φλο του και σπουδαο ποιητ Ντου Φου σο και σε λλους, ακμη και διαφορετικο φιλοσοφικο ρεματος, αντανακλται η τση του Λι Πο να ζσει τα πντα κοντ στη φση και τους ανθρπους.
     Οι δυτικο μελετητς αν και εκτιμον τι η ποησ του δεν χει να παρουσισει κτι καινοτμο παραδχονται  τη στιχουργικ δεξιοτεχνα του πργμα που σε συνδυασμ με την ποψη τι «φτισε τα παλι» τον καθιστ ως ναν απ τους σπουδαιτερους ποιητς της χρυσς κινεζικς εποχς. Επιπλον, η ποησ του φανεται να επηρασε χι μνο τον διο τον Μο Τσε Τουνγκ αλλ κι ολκληρη την αμερικανικ νεωτεριστικ ποηση του 20ου αινα.
   Κατ τη διρκεια των ταξιδιν του σε μια αχαν χρα, με τους απλος στχους του χρισε στις επμενες γενις τη γεση του πολιτισμο της εποχς του. Μσα απ τις συνταγς της ψυχς του που συνοδεονταν πντα απ να ποτρι καλ κρασ, αναδεχθηκε χι σε ναν απλ εγκωμιαστ του ονου, αλλ και στον πολιοχο του.
     Με τον διο μως απλ τρπο εγκωμασε και τον ρωτα. "να ταξδι εναι κι αυτς, πνω σε να καρβι με το φεγγρι απατηλ, οδηγ". Εκενο το διο φεγγρι που εξαπτησε τον Λι Πο αντανακλντας το φως του επνω στο «Μακρ Ποτμι».
   O Λι Πο αναγνωρισμνος ως μα ιδιοφυς και ρομαντικ προσωπικτητα που εξψωσε παραδοσιακς ποιητικς φρμες. Αυτς και ο φλος του, Του Φου (712-770), ταν οι δο πιο εξχουσες προσωπικτητες στην νθηση της κινεζικς ποησης κατ τη δυναστεα των Τανγκ που συχν αποκαλεται "η Χρυσ Εποχ της Κνας". Εναι γνωστς και με το παρωνμιο «Εξριστος Αθνατος». Το ργο του ανκει χρονικ στην περοδο της δυναστεας των Τανγκ (618-907), κατ την οποα παρατηρθηκε σημαντικ νθιση στη λογοτεχνα και στις τχνες. Γνωστς για την αγπη του στο κρασ, την οποα αποτπωσε στους στχους του, ο Λι Πο χαρακτηρζεται επσης για την προωθημνη φαντασα του.
   Ο διος θεωροσε πως καταγταν απ αυτοκρατορικ οικογνεια. Κποιοι θρλοι αναφρουν πως εχε τουρκικ καταγωγ, πιθανς απ τη μητρα του. Σε αντθεση με λλους σγχρονους ποιητς, δεν επιδωξε ποτ να συμμετσχει στις εξετσεις που απαιτονταν για το διορισμ του σε δημσιο αξωμα κι εν, μνο μια θση στην αυτοκρατορικ αυλ δινε πραγματικ κρος σ' να ποιητ της εποχς εκενης.

-----------------------------------------------------

    Στη Βανγκ Λουν

Εχα ανεβε πια στο πλοο
κι λη μου η γνοια τανε να φγω
ταν ακοστηκε στην χθη το τραγοδι σου
-απρσμενα- που τραγουδοσες
χτυπντας ρυθμικ το ποδαρκι σου.

Χλια πδια εναι βαθει
η Λμνη του νθους της Αχλαδις,
αλλ τσο βαθει δεν εναι,
σο η αγπη μσα στο αντο σου.

    Μακρ Ποτμι

Με ρωτς γιατ κανα το σπτι μου
ψηλ στο Δσος του Βουνο
και χαμογελ, κι εμαι σιωπηλς
κι ακμα κι η ψυχ μου εναι βουβ:
ζει σ' ναν λλο κσμο
που δεν ανκει σε κανναν.

Οι ροδακινις ανθζουνε
και το νερ κυλ λετερο...

Αυτοεγκατλειψη

Καθμουν εκε πνοντας
κι οτε κατλαβα πως βρδυασε,
τα πταλα των λουλουδιν που πφτανε,
εχαν γεμσει τα ροχα μου παντο.

Μεθυσμνος σηκθηκα και περπτησα
το Μονοπτι του Φεγγαριο,
τα πουλι εχανε φγει
κι νθρωποι υπρχαν μνο λγοι.

 Εμπιστευτικ

ταν το κρασ
σε μια κοπα χρυσ
και μια κοπλα
δεκαπντε χρονν απ' το Βου
τα φρδια της μαρα βαμμνα
τα παντοφλκια της λικα,
χρυσ κεντημνα.

Κι αν στα λγια
δεν τανε τσο καλ
τραγουδοσε μως τσον ωραα!
Φγαμε κι πιαμε μαζ
και φλιασε στο τλος
στην αγκαλι μου.

Πσω απ τις κουρτνες
τις στολισμνες με κκκινους λωτος
πς μποροσα να αρνηθ
τον πειρασμ των θλγητρων της;

          Πολεμικ

Πνω στη κορφ,
«Χαρ της επιστροφς»,
μμος, μμος σα χινι.
ξω απ' τη παραδομνη πολιτεα,
φεγγρι, φεγγρι σα παγωνι.
Δεν ξρω ποιος σλπισε μσα στη νχτα.
μως, λη νχτα, οι στρατιτες
κοιτοσαν κατ τα σπτια τους.

*
Στο Τσγκ–Αν,
πρτη φορ που ανταμσαμε,
Μου χρισε το νομα
«Εξορισμνος Αθνατος».
στερα, αγαποσε τσο
το περιεχμενο της κοπας!
Τρα χει γνει χμα
κτω απ' τα πεκα.

Θυμμαι πως, μια φορ,
πολησε τη χρυσ του χελνα,
Για να μου αγορσει κρασ...
και δκρυα βρχουν το μανδα μου.

*
Ανμεσ' απ τ' νθη
εναι κρασ –μια στμνα.
Μνος μου σιγοπνω,
φλος κανες κοντ μου.
Σηκνοντας τη κοπα
προσφρω στο φεγγρι.
Κι ο σκιος μου μπροστ μου
να 'μαστε τρεις νομτοι.

Μα τοτο το φεγγρι
δε ξρει οτε να πνει!
Κι ο σκιος μου μονχα
να με μιμεται ξρει.
Ο σκιος, το φεγγρι,
της τχης μου συντρφοι,
Χαιρμαστε κι οι τρεις μας
την νοιξη μεθντας.

Το ρχνω στο τραγοδι.
Τρεκλζει το φεγγρι.
Χορεω, κι η σκι μου
σα να παραπατει.
Ξεμθυστοι ταν εναι,
λοι μαζ γλεντνε,
Μα σαν κανες μεθσει,
γυρν στον εαυτ του.

Πσο κοντ τους νιθω
τους ψυχους συντρφους!
Αριο να βρεθομε
ξαν, στο Γαλαξα.

Μες στη νεροσυρμ,
η φθινοπωριν σελνη.
Στη ντια λμνη πρα,
νηνεμα και γαλνη.
Κτι θλιμμνο ο λωτανθς,
πασχζει να μας πει.
Για να γεμσει θλψη
και τη δικ μου τη ψυχ.

Αρμζει καβλα
σ' να δρκο να πετ
Να ζω στις ηλιαχτδες
και τη λμψη να ρουφ!

Ακογοντας να Φλουτο Στο Περπτερο Του Κτρινου Γερανο

ρθα περιπλανμενος εδ
μα το σπτι μου σκεπτμουν,
το μακριν Τσανγκ-αν θυμμουν.
Και ττε, κπου βαθι
μσα απ το περπτερο του Κτρινου Γερανο,
κουσα, υπροχα να παζει,
να φλουτο φτιαγμνο απ μπαμπο,
τη μελωδα
«Δαμασκηνις λουλοδια που πφτουν».
ταν αργ την νοιξη,
σε μια πλη δπλα στο ποτμι.

Πολεμντας Ντια Απ' Το Κστρο

Πολμησαν τη περασμνη χρονι.
Στη πνω χθη του ποταμο Σανγκ-Καν.
Πολεμον αυτ τη χρονι
στα υψπεδα των βουνν Λικ.
Πλνουν τα σπαθι και τις πανοπλες τους
στα κρα κματα της θλασσας Τιο-Τσιν.
Τα λογα τους ελευθερνουν στα βουν Τιαν
κι εκενα ψχνουν
το λιγοστ γρασδι κτω απ’ το χινι.

Καιρ, πολ καιρ πολεμοσαν,
δκα χιλιδες μλια απ' τα σπτια τους μακρι.
Οι πανοπλες τους λισανε,
οι στρατιτες γερσανε.
Ω! οι πολεμχαροι Τταροι!
Η μνη τους διασκδαση:
η σφαγ, το μακελει!
Το μνο θαμα των ματιν τους,
απ τα αρχαα χρνια:
πεδιδες με σπρα κκαλα
και κτρινη μμο.

Μταιο ταν,
ο Αυτοκρτορας του Τσι-ιν
που χτισε το Μεγλο Τεχος,
ελπζοντας τις μανιασμνες ορδς τους να εμποδσει.
Σ’ λο το μκος
που διατρχει τη χρα το Τεχος,
μχρι τα μρη της δυναστεας των Χαν,
κανε οι φρυκτωρες.
Οι φωτις συνεχζουν να κανε!
Ο πλεμος δε θα σταματσει ποτ!
Οι στρατιτες πολεμον και σκοτνονται
σε θανσιμα αγκαλισματα
στα πεδα των μαχν,
την ρα που τ’ λογα τους πληγωμνα,
ουρλιζουν σπαρακτικ,
τεντνοντας τους λαιμος τους
στον ρημο ουραν.
Τα σταχτι κορκια
και τα πεινασμνα ρνεα
σκζουν τα κορμι
και παρνουν μαζ τους
τα μακρι σπλχνα των σκοτωμνων.
Και τα κρεμνε
στα κλαδι ψυχων,
πεθαμνων δντρων.

Ω! οι στρατιτες που για τσο καιρ πολεμνε
-το αμα τους ξρανε ακμα
και τους θμνους της ερμου.
Μα πρα απ αυτ,
τ λλο κατφεραν οι στρατηγο;
Ξφη και βλη, επικνδυνα,
καταραμνα εργαλεα,
για αφντες συνετος
που σ' αυτ καταφεγουν
μνον ταν δε μπορον να κνουν αλλις.


Πνοντας Μνος Στο Φως Του Φεγγαριο ΙΙΙ

Τον τρτο μνα,
η πλη του Χσιεν Γιανγκ
εναι σκεπασμνη μ' να παχ χαλ
απ πεσμνα λουλοδια.

Ποις, την νοιξη,
μπορε μονχος να θρηνε;
Ποις, νηφλιος,
μπορε να βλπει τοπα σαν κι αυτ;

Φτχια και πλοτη,
σντομη μακρι ζω
απ το Δημιουργ των Πραγμτων
εναι μοιρασμνα και ρυθμισμνα.

μως μια κοπα κρασ
ισορροπε ζω και θνατο
και χλια λλα πργματα,
πεισματικ δσκολα να τα αποδεξεις.

ταν εμαι μεθυσμνος
χνω τον Παρδεισο,
χνω τη Γη.

Ακνητος,
σα να ανογω στα δο
πνω στο μοναχικ κρεβτι μου.

Στο τλος ξεχνω ακμα κι τι υπρχω.
Και τη στιγμ αυτ,
εναι στ' αλθεια η χαρ μου μεγλη.

*
Εδ βρισκταν η αρχαα κατοικα του βασιλι του Ου.
Χλη φυτρνει ατραχα επνω στα συντρμμια.
Εκε, το μυστηριδες παλτι των Τσιν,
που γεμτο τανε χλιδ και σκρπιζε το δος.
λα για πντα τλειωσαν,
λα κυλον συνμα, νθρωποι και γινμενα
σαν τ' ατελεωτα κματα του Γιανγκ-τσε-Κιανγκ
που χνονται στη θλασσα.


Για τον Λι Πο απ το φλο του, ποιητ Του Φου

ταν το χρι του κινεται,
καθς γρφει, πνω απ’ το χαρτ
φοβονται το φεγγρι κι η βροχ.
ταν το ποημα τελεισει
δακρζουν τα στοιχει κι οι θεο.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers