-


Dali &









/




 
 

 

:

    Βιογραφικ

     Η λγα Κοτσιρα γεννθηκε στην Αθνα και ζησε τα πρτα παιδικ της χρνια στο Brisbane  της Αυστραλας μχρι την επιστροφ της οικογνεις της στην Ευρπη. Σποδασε στο Καποδιστριακ Πανεπιστμιο Αθηνν. Εργστηκε επ σειρ ετν ως καθηγτρια στα Αρσκεια σχολεα,  αλλ χοντας  καλλιτεχνικς και λογοτεχνικς  αναζητσεις, χει πλον αφιερωθε στο χρο της συγγραφς και της ζωγραφικς.  χουν εκδοθε δο βιβλα της: το παραμθι  «Τα Δρα Και Τα Δκρυα» απ τις εκδσεις Πατκη, και το ιστορικ μυθιστρημα της  για ενλικες «Ο Μυρεψς»  απ τις εκδσεις Τσουκτος-Λμβος. Τον τελευταο χρνο συγγρφει το καινοργιο της βιβλο για ενλικες.



      Στον εικαστικ χρο χει εικονογραφσει 3 βιβλα για παιδι προεφηβικς ηλικας, να εξφυλλο βιβλου με φιλοσοφικ περιεχμενο  με τη προσωπογραφα του Fyodor Dostoyevsky,  εν ργο της με τον Ασωπο εχε εγκριθε απ την Πανελλνια επιτροπ  και χει ενταχτε  στο  βιβλο των αρχαων ελληνικν της Α Γυμνασου. χει συμμετσχει σε ομαδικς εκθσεις στην Αθνα και στην επαρχα, και χει εκθσει ργα της στην γκαλερ Chili Art Gallery στην Αθνα.



     Με ιδιατερη αγπη για τη φση,  ζωγραφζει πολ συχν πνω σε  φυσικ υλικ.


               λγα Κοτσιρα: "Τα Δρα Και Τα Δκρυα  Παιδικ

=====================================================


    Η εισαγωγ της παρουσασης του βιβλου, «Ο Μυρεψς» εκδσεις Τσουκτος- Λμβος, απ τον κ. Βλαδμηρο Κυριακδη.

     Σμερα εμαστε δ να ευχηθομε καλ επιτυχα στον «Μυρεψ» και στη συγγραφα του, κ. λγα Κοτσιρα, που με το μυθιστρημ της ταξιδεει τους αναγνστες 1400 χρνια πσω, στην Κωνσταντινοπολη του 612 μ.Χ. στα πρτα χρνια της βασιλεας του Ηρκλειου. Ενς απ του σημαντικτερους αυτοκρτορες του Βυζαντου που ανλαβε την διακυβρνηση του κρτους στο χελος της καταστροφς μετ την οκτχρονη τυραννα του Φωκ. Εναι χαρακτηριστικ, τι πρα απ τη μεγλη οικονομικ φεση αλλ κι λλα σοβαρ εσωτερικ προβλματα, η αυτοκρατορα βρισκταν ττε αντιμτωπη και με ισχυρος εχθρος. Η κατρρευση της αυτοκρατορας ταν προ των πυλν, μια απειλ που βασνιζε τους βυζαντινος πολτες με διφορους τρπους, και ββαια τον Ηρκλειο που ως αυτοκρτορας ανλαβε τη μγιστη ευθνη να αναστυλσει το κρτος.
     Με τη γραφ της η συγγραφας ξεδιπλνει ανγλυφα την ιστορικ εκενη περοδο, καθς και τον τρπο ζως κι αντληψης των βυζαντινν μεσοαστν του 7ου αινα. πως χαρακτηριστικ χει πει και η δια, μαζ με τους ρως της μρισε την αλμρα του Βσπορου, περπτησε στα στεν, στις οδος και στις πλατεες της Βασιλεουσας, βρθηκε στον ιππδρομο, στο θατρο, στους κπους των ανακτρων και στα καταγγια της εποχς τους, μλησε με τον τρπο που μιλοσαν, σκφτηκε με τον τρπο που σκφτονταν, εν τλει εδε τον κσμο μσα απ τα δικ τους μτια.
     ναν κσμο και μια κοινωνα διαφορετικ, αλλ και τσο μοια με τη δικ μας, αφο εναι περισστερα τα κοιν στοιχεα που μας συνδουν με τους ανθρπους εκενων των χρνων απ τις διαφορς που μας χωρζουν. Γιατ πρα απ τα θιμα και τη γλσσα, που αρκετ χουν επιβισει ως τις μρες μας με την δια ννοια και σημασα, αυτ που κατεξοχν εννει το βυζαντιν νθρωπο με το σγχρονο νθρωπο εναι η δια η ανθρπινη φση. Ο αναγνστης στους ρωες του βιβλου, θα αναγνωρσει τα δια πθη και τους πθους, τις διες εμπθειες τις αγωνες, την ευτυχα τη δυστυχα, την αγπη και το μσος, τον  ρωτα την προδοσα, που σημαδεουν και χαρακτηρζουν και τους σημερινος ανθρπους.
     σοι βρκατε την ευκαιρα να μελετσετε το βιβλο, ακμα κι αν χετε διαβσει μνο το οπισθφυλλο, θα ξρετε δη, τι κεντρικς ρωας εναι ο Ζνωνας, νας απ τους καλτερους μπορους- μυρεψος της εποχς του, του οποου η ζω θα ανατραπε μετ τη γννηση του πολυπθητου γιου του και την δολοφονα του αδελφο του. Αποφασισμνος να βρει την αλθεια που κρβεται πσω απ το γκλημα, οι ρευνες του Ζνωνα θα ξετυλξουν σταδιακ το μτο των γεγοντων που κρυφ διαπλκονταν, αποκαλπτοντας ρωτες και προδοσες, πθη και ραδιουργες, αξες κι απαξες αγαπημνων του ανθρπων κι ανθρπων που τον περιβλλουν.
     Δπλα στον Ζνωνα, που στιγματζει το μυθιστρημα με τη δυναμικ και χαρισματικ του προσωπικτητα, υπρχει και να πλθος λλων  ηρων που δνουν και αυτο το στγμα τους, με δυνατ, παρφορα, κποιες φορς και με αντιφατικ συναισθματα, τα οποα καθορζουν τελικ και την πορεα των γεγοντων. Με αυτν τον τρπο η συγγραφας χει ιδιατερα ζωνταν αφγηση και διατηρντας μια ατμσφαιρα ντασης κρατει αμεωτο το ενδιαφρον του αναγνστη μχρι την τελευταα σελδα. Εκτς αυτν, θα διαπιστσετε τι χει εντξει στο λγο της λξεις που χρησιμοποιοσαν στην γλσσα τους οι βυζαντινο που δνει απλυτα με την απλ αλλ συναρπαστικ γραφ της.
     Πρα απ τους πλοσιους διαλγους των ηρων, τις δυνατς περιγραφς της ιστορικς εποχς, της Βασιλεουσας και του τρπου ζως των ανθρπων,  αναλει σε βθος και το χαρακτρα των ηρων της, ξεγυμννοντας ουσιαστικ την ψυχ τους με τις σκψεις, τα λγια,  τις αντιδρσεις και τις πρξεις τους. λα αυτ χουν τη δναμη να παρασρουν τον αναγνστη κνοντς τον να αισθνεται, πως χει βρεθε στην Κωνσταντινοπολη του 7ου αινα και βλποντας τον κσμο μσα απ τα μτια των ηρων να μετχει πλον στη ζω τους, με να τρπο τσο μεσο και δυνατ που πολλο  θα νοισουν ταν ολοκληρσουν το βιβλο, τι ο Μυρεψς φησε  τα χνρια του στην καρδι τους.


Μαζ με τη Χρυσολα Κατσαμακδου που προλογζει το "Μυρεψ" (Καβλα)

 λγα Κοτσιρα «Ο Μυρεψς»,  Εκδσεις Τσουκτου Αθνα, 2015



ΚΡΙΤΙΚΗ

     Η λγα Κοτσιρα, που με τον χρωστρα της με χει καταπλξει, διαθτοντας σπνια ευαισθησα στα ργα που φιλοτεχνε, μας κατπληξε εκ νου με να λλο της ταλντο, με τη συγγραφ του πρτου της μυθιστορματος,  που  φρει τον ττλο «Ο Μυρεψς» και  το οποο κοσμε να ιδιατερα ατμοσφαιρικ εξφυλλο.
     Η συγγραφας  μας ταξιδεει με το ργο της στη Βασιλεουσα την εποχ του σπουδαου αυτοκρτορα του Βυζαντου Ηρκλειου, τον 7ο μ.Χ. αινα. Με το βιβλο αυτ, κνει αναδρομ στο παρελθν με πνεμα εξερευνητικ, αποδδοντας  με παραστατικτητα, ευαισθησα και ρεαλισμ τη Βυζαντιν πρωτεουσα,  θη κι θιμα, αλλ  και τα ιστορικ δρμενα. Εκτς απ την εμπεριστατωμνη καταγραφ της ιστορικς εποχς,  το μυθιστρημ της εναι μια σπουδ των ανθρπων που εντσσονται απλυτα στο χρο και το χρνο εκενης της περιδου.
     Οι ρως της ζουν, εργζονται, αγαπον, ερωτεονται, παραφρονται, μισον, υποφρουν,  εχθρεονται, φτνοντας εξαιτας των παθν  μχρι και το φονικ.
     Ο αναγνστης του βιβλου δελεζεται, γοητεεται, ταυτζεται με τη ρεαλιστικ και μεστ αφγησ της, κι πως η συγγραφας ξεδιπλνει με μαεστρα τα μχια της ψυχς των ηρων της, αισθνεται  τι γνεται κοινωνς  της  ζως τους. 
     Ο γκος του βιβλου, χι μνο δε λειτουργε σε βρος της εξλιξης των γεγοντων, της δομς και της πλοκς, αλλ επσης  απογεινει το συναισθηματικ κσμο κθε απαιτητικο αναγνστη.

                                                                                                      Με Εκτμηση

                                                   Κατερνα Κουτσουμπο

     Η Κατερνα Κουτσουμπο αλλις  Ταγτη Γεωργτση γεννθηκε στη Λακωνα. Γρφει απ το 1980 ποηση, πεζογραφα και κριτικ σημειματα για σγχρονους ποιητς και πεζογρφους, που χουν δημοσιευτε σε διφορα ντυπα και πολλ απ αυτ στην εφημερδα «Καθημερινς Παρατηρητς» των Σερρν, στην οποα διατηροσε τη στλη κριτικς βιβλου επ μα δεκαετα (1990-2001). Ποιματ της κι λλα πεζογραφματα δημοσιετηκαν σε διφορα ντυπα. ργα της χουν περιληφθε σε διφορες ανθολογες και εγκυκλοπαδειες.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

                                                    Ο Μυρεψς (αποσπσματα)

     Εκενο το ανοιξιτικο απγευμα, στις 3 Μαρτου του 612,  οι βρκες μοιαζαν να ταξιδεουν στον ουραν και τα κτρια της Βασιλεουσας να εναι χτισμνα στα νερ, αφο ο Νοτις εχε τυλξει ασφυκτικ με να διφανο υγρ  μανδα,  γη,  ουραν και θλασσα. Αν κι γερνε ο λιος στη δση, η απρσμενη για ττοια εποχ ζστη ταν ακμη αφρητη. Οι οδο που τις δο προηγομενες μρες σφυζαν απ ανθρπους για τις εορταστικς εκδηλσεις των Καλανδν, ταν σμερα απελπιστικ ρημες. Οι πλανδιοι πωλητς ξεφυσοσαν απ απογοτευση, το διο και οι μποροι καθς  κοιτοσαν  με δυσφορα τους δειους δρμους. Δεν ταν μως αυτς ο λγος που κανε τον Ζνωνα να αφνει μικρος αναστεναγμος στο μυρεψεο του- το μεγαλτερο της Πλης.
     , τι κι αν ποθοσε κποιος, μποροσε να το βρει στο κατστημ του: μπαχαρικ κι αρωματικς λες απ την Ινδα, σπνια αραβικ αρματα, το ευωδιαστ ξλο της ξυλαλης, το  εξαιρετικ μρο της νρδου, τα πιο εοσμα θυμιματα. Οι περισστερες αρχντισσες και πλοσιες δσποινες στελναν εκε τους υπηρτες για αγορς, εν απ τον Δεκμβριο του 611 προμθευε με υλικ και το μαγειρεο του Παλατου. Το εχε αναλβει απ τον πατρα του πριν εκοσι ξι χρνια μα δεν εχε αρκεστε σε τι του δθηκε. Εκμεταλλευμενος τις ευκαιρες δεν εχε διστσει να εγκαταλεψει τη Βασιλεουσα προς αναζτηση εκλεκτν αγαθν σε ασιατικς χρες. Εχε δουλψει σκληρ και οι κποι του εχαν ανταμειφθε, το μυρεψεο του ταν το στολδι της οδο των μυρεψεων που ξεκινοσε απ τη Χαλκ πλη των ανακτρων κι φθανε μχρι το Μλιον…
................

  …Για την Ουρανα δεν υπρχε τποτα το εξασιο στις ιπποδρομες. Η μοναδικ φορ που εχε βρεθε στον ιππδρομο, ταν πριν πενντα χρνια με τον πατρα της που παρακολοθησαν μια κτακτη τελετ που εχε διατξει ο αυτοκρτορας Ιουστινιανς προς τιμ κποιων πρεσβευτν. Θυμταν πως εχε εντυπωσιαστε απ την αρνα του ιπποδρμου και το πλθος του κσμου, κυρως με τα  τεχνσματα των σχοινοβατν και των μμων. ταν, μως, λογικ να εντυπωσιαστε να μικρ κορτσι που σπνια βγαινε απ το σπτι του! κτοτε, δεν εχε ξαναβρεθε στον ιππδρομο και δεν της εχε γεννηθε ποτ η επιθυμα να το κνει. Γνριζε, ωστσο, τα πντα για τις ιπποδρομες απ τον ντρα της που φρντιζε τα πρτα χρνια του γμου τους να της περιγρφει λεπτομερς τους αγνες που παρευρισκταν.
     Εκενη την εποχ, πιστεοντας τι αποτελοσε συζυγικ της καθκον, κουγε με υπομον τις ατλειωτες περιγραφς του. Γνριζε απ τον Γεργιο, τα ονματα των αγωνοθετν, των ηνοχων και των αλγων, τι φορματα φοροσαν οι ηνοχοι, τι στολδια και εγκλπια βαζαν στα λογα, αν κποιο ρμα εχε συντριφτε καθς στριβε στη κλειστ στροφ της αρνας, ποιος ηνοχος εχε αποχωρσει, ποιος εχε ρξει με το μαστγιο την αργυρ περικεφαλαα του αντιπλου του, αναγκζοντς τον τσι να φγει πρωρα ηττημνος. Και, ββαια, ποιος Δμος εχε κερδσει τους περισστερους αγνες. Μα ρθε μια μρα που αγανακτισμνη του απαγρεψε να της ξαναπε οτιδποτε σχετικ με τις  ιπποδρομες, ταν της αφηγθηκε με ανατριχιαστικς λεπτομρειες πς εχε χσει τη ζω του νας νος που προσπθησε να διασχσει την αρνα εν διεξαγταν ο τρτος αγνας. Δεν εχε υπολογσει καλ την απσταση που τον χριζε απ τα ρματα και εκενα προλαβανοντς τον, τον συνθλιψαν. Αν κι εχε ακοσει για ατυχματα ηνιχων που εχαν ως συνπεια το θνατ τους, το  φριχτ τλος του νου που επρκειτο την λλη μρα να νυμφευτε την εχε συγκλονσει, εδραινοντς της την πστη πως εχαν δκιο σοι ιερες κρυτταν τι οι ιπποδρομες ταν αμαρτωλ υπθεση.
     Χιλιδες νθρωποι συνρρεαν σε αυτς, και λοι, απ τον αυτοκρτορα ως τον πιο ταπειν θεατ, αδημονοσαν να δουν τη mappa1 να πφτει. Κι πειτα με αλαλαγμος, βλαστμιες και προστυχις, παρακολουθοσαν να ορμαθ αλαφιασμνων αλγων, να περιφρονται επτ φορς την αρνα, σα να ππευε δαμονας τη ρχη τους! Στο βωμ των αγνων χνονταν ανθρπινες ζως και περιουσες, γνονταν συμπλοκς στις οδος, ακμα και φνοι, ψυχς μολνονταν καταφεγοντας σε μαγγανεες* με κατδεσμους* και καταπιστεσεις2 για να εξασφαλσουν την ποθητ νκη, τιμα πρσωπα πως οι ηνοχοι ηρωοποιονταν και τμιες γυνακες  διακινδνευαν την κοσμιτητ τους, παρευρισκμενες σε να τπο που, εκτς των αντρν, συνωστζονταν πρνες και ηθοποιο.
     Πεποθηση της Ουρανας, πως και της πλειοψηφας των γυναικν, ταν πως πρεπε οι ιπποδρομες και οι θηριομαχες να καταργονταν. Δυστυχς, εκτς των ιερων - και απ αυτος χι λοι-  οι ντρες δε συμμερζονταν την δια ποψη. Η γυναικεα φση ντας αποξενωμνη απ την πολιτικ σκην κι μοιρη κρατικν σκοπιμοττων, δυσκολευταν να κατανοσει την αναγκαιτητα των circenses3, αλλ το τος 613 ταν επιτακτικ για τους ρχοντες η εξασφλιση των θεαμτων σαν αντιστθμισμα στην ανησυχα του λαο για την, λο και πιο αββαιη, εξασφλιση του καθημερινο ρτου.
     Ο Ηρκλειος εχε ενεργσει συνετ διατζοντας την ναρξη των αγνων σμφωνα με την παρδοση. Το χρυσον ιπποδρμιον με την νταση του θεματος θα παρεχε να ασθημα ικανοποησης και μια ασθηση αισιοδοξας τι, σε πεσμα των πολ δσκολων καταστσεων που αντιμετπιζαν, κποιοι θεσμο παρμεναν σταθερο. στω και για λγες μρες, οι αγνες θα καναν τους πολτες να ξεχσουν σα αδυνατοσε ο διος ως βασιλας να ξεχσει. Αποδεχμενος το θρνο εχε επωμιστε τη σωτηρα της αυτοκρατορας, ευθνη που εχε αναδειχτε σε τρομερ εφιλτη μετ την απλεια της Συρας. Μπορε, τελικ, και να αποδεικνονταν οιωνς για τη βασιλεα του τα χλευαστικ λγια που του εχε απευθνει ο  Φωκς, λγο πριν το θνατ του: ταν τον εχε αποκαλσει θλιο γιατ εχε διοικσει αισχρ το κρτος, φρνοντς το στο χελος της καταστροφς, εκενος χαμογελντας ειρωνικ εχε ρωτσει αν θα το διοικοσε εκενος καλτερα.  Τρα χρνια μετ την εκτλεση του Φωκ ο Γολγοθς του κρτους συνεχιζταν και καννας δεν μποροσε να προβλψει αν θα οδηγοσε στην Ανσταση. Οι ιστορικς συγκυρες και οι κτοικοι της Βασιλεουσας τον εχαν στψει αυτοκρτορα, κι αυτς εχε δη χρεωθε μια τρομερ ττα και η ανθρπινη αφοσωση ανκαθεν  ακροβατοσε σε εθραυστες ισορροπες.
     Το πρω της Αναστσιμης Δευτρας, ο Ηρκλειος εμφανστηκε στο Κθισμα4 του ιπποδρμου συνοδευμενος απ τους ρχοντες, χωρς να γνωρζει αν ο λας θα τον επευφημοσε ως αυτοκρτορα αν θα τον αποδοκμαζε για την λωση της Αντιχειας και τις κρατικς εξαγγελες. ρθιος στην αυτοκρατορικ εξδρα περιφερε το βλμμα στον  ιππδρομο. Στην εμφνισ του η οχλαγωγα καταλγιασε και νας υπκωφος αχς ακοστηκε καθς λοι σηκνονταν ρθιοι. Σε λγο, οι Δμοι των Βνετων και των Πρσινων ψαλαν τους αναστσιμους χαιρετισμος και ο λας δια βος ανταποκρθηκε με ευχς. Με να χαμγελο ανακοφισης ο Ηρκλειος κθισε στο ντυμνο με πορφρα θρνο και δωσε τη διαταγ να ανοξουν οι θρες των στον. Οι σρτες τραβχτηκαν και ταν τα τσσερα ρματα του πρτου βαου5 εμφανστηκαν, διταξε τον μαππριο να ρξει τη mappa.
     Το πλθος του κσμου σπασε σαν εδε τον υπεθυνο να σηκνει το χρι, με μια αργ τελετουργικ κνηση. Η δεξι του γροθι μεινε ακνητη, να κρατ σφιχτ το σπρο παν που τρεμε στον αρα. Δο λογα χλιμντρησαν, χτυπντας ανυπμονα τις οπλς τους, κι ο ηνοχος  τρβηξε βαια τα ηνα για να τα συγκρατσει. στερα, για δυο στιγμς κυριρχησε μια παρδοξη απραξα θεατν και ηνοχων, που εχαν στυλωμνα τα μτια στο σπρο παν. Ο μαππριος πρε μια ανσα κι πειτα νοιξε το χρι. Την δια στιγμ οι ηνοχοι χτπησαν δυνατ τα ηνα και τα μαστγια, και τα λογα, μες στην οχλοβο του κσμου, ξεκνησαν την ξφρενη πορεα τους.
     Δο ρες αργτερα, μετ την ολοκλρωση των τριν βαων με δο νκες των Βνετων και μα των Πρσινων, επικρατοσε μεγλη αναταραχ στα εδλια. Η παρσταση των μμων στο διλειμμα που μεσολαβοσε για τον τελευταο αγνα, δεν κατφερνε να ηρεμσει τους θεατς. Οι αντπαλες ομδες αδιαφορντας  για την απσταση που τους χριζε, διαρκς αντλλασαν σεμνες χειρονομες μεταξ τους, χλευασμο σοι υποστριζαν τους Βνετους, και  αγανκτησης οι οπαδο των Πρασνων που λπιζαν  πως ο τετρδρομος θα ληγε με νκη τους και ο κομπασμς των Βεντων θα σταματοσε. Εχε διαρρεσει πως ο περφημος Ικσιος θα αγωνιζταν ως ηνοχος των Πρασνων και πως στο ρμα του θα τρεχε αριστερς ο νεοαποκτηθες Atro. σο κι αν ταν αντξιο των φημν, το σικελιαν λογο  αγωνιζταν για πρτη φορ, και μλιστα στην πιο δσκολη θση αφο ζωσμνο αριστερ θα πρεπε να συγκρατε τα υπλοιπα τρα στις απτομες στροφς του ιππδρομου. Μια στιγμιαα ανυπακο του αρκοσε για να εκτροχιαστε να συντριφτε το ρμα! ταν επιτλους νοιξαν οι μαγγελριοι  τις θρες των στον, τα βλμματα χιλιδων θεατν αναζτησαν το μαρο επιβτορα. Τον εντπισαν στη δετερη θρα κι αμσως πρσεξαν πως στη  μση ταν ζεμνοι  ο καστανς Κνταυρος, η λευκ luna6 και δεξις ο επσης λευκς Ερμς. λογα που στο παρελθν εχαν αποδεξει επανειλημμνα τις ικαντητς τους.
   «Ο Ηρακλς τρχει αριστερς στο ρμα του Δοντου!» Κραγασε αναστατωμνος ο Θεφιλος, βλποντας το γκρζο λογο που εχε κληρωθε στο να ρμα των Βεντων. «Οι καταραμνοι οι Βνετοι θα κερδσουν πλι!» Φναξε απογοητευμνος.
  «Μην προδικζεις τι θα συμβε! Δεν το ξρεις!» Παρατρησε εκνευρισμνος νας στρογγυλοπρσωπος ντρας στον Θεφιλο.
  «Εσαι τυφλς, Ανανα; Δοντος και Ηρακλς αγωνζονται μαζ! Πρπει να εναι χρηστος νας ηνοχος για να χσει τον αγνα αν χει αριστερ τον Ηρακλ κι ο Δοντος εναι φοβερς!» Αντιλγησε ο Θεφιλος.
  « Το διο κι ο Ικσιος!» Θμωσε ο Ανανας.
  « Ναι, μως ο Atro αγωνζεται για πρτη φορ! Πιστεεις τι θα νικσει τον Ηρακλ;» Υποστριξε ο Θεφιλος.
  «Αν τον γλωσσοτρς, εναι σγουρο! Βολωσε λοιπν το στμα σου να μη στο βουλσω εγ!» Τον απελησε ο Ανανας κραδανοντας στον αρα το λαγοπδαρο που εχε για να ξορκζει το βσκαμα των αντπαλων. Οργισμνος ο Θεφιλος που τον κατηγοροσε για κατσικοπδαρο, ετοιμαζταν να ανταπαντσει αλλ ο Ανατλιος που καθταν ανμεσα τους τον εμπδισε.
  «Βουλστε το και οι δυο, να δομε τον αγνα!» Τους επε απτομα. « Το παν πεσε!»  Φναξε στη συνχεια, αφνοντας μια ιαχ καθς τα ρματα ορμοσαν στην αρνα.
     Το τλος του πρτου γρου, βρκε τα τσσερα ρματα το να κοντ στο λλο, το διο και του δετερου, στον τρτο μως τα ρματα του Δοντου και του Ικσιου ξεχρισαν σημαντικ, με το ρμα, ωστσο, του Δοντου  να προηγεται σταθερ, δο περπου πδες. Οι οπαδο των Πρσινων αναθρρεψαν στον τταρτο γρο, ταν το ρμα τους φτασε  το ρμα των Βνετων, μα βγαλαν μια κραυγ αγωνας σαν εδαν τον Δοντο να τινζει το μαστγιο  στην περικεφαλαα στου Ικσιου. Εκενος, για να αποφγει να μοιραο πλγμα, ελχτηκε προς τα δεξι, με αποτλεσμα τα λογα να προυν τη στροφ πολ ανοιχτ και να μενουν ακμη πιο πσω.
     Στον κτο γρο κι εν κλπαζαν προς τη μση του ιπποδρμου, ο Ικσιος κατφερε για δετερη φορ να καλψει τη διαφορ και, κτω απ τη βασιλικ εξδρα, προσπθησε με τη σειρ του να ρξει με το μαστγιο την περικεφαλαα του αντιπλου του. Δυστυχς για τους Πρσινους αστχησε και τα λουρι του μαστγιου προσγειθηκαν  στην πλτη του Δοντου βφοντας κκκινο το χρυσβαφο φρεμ του. Εκενος κατφερε να διατηρσει την ψυχραιμα του κι ανταπδωσε το χτπημα  μαστιγνοντας με λσσα τη ρχη του Atro που κλπαζε δεξι του. Ο Atro ανασκωσε νευρικ το κεφλι αλλ συνχισε να καλπζει γργορα ανταποκρινμενος μεσα στην οδηγα του Ικσιου που του ζτησε να κινηθε προς τα αριστερ τραβντας με τη δναμ του και τα λλα λογα, σε μια προσπθεια να εγκλωβσει τον αντπαλ του ανμεσα στο δικ του ρμα και στο κρηπδωμα της  σπνας7.  Το στρατγημ του πτυχε, κι ο Δοντος μεωσε την ταχτητ του, αφνοντας τσι τον Ικσιο να προπορευτε, μως ο κνδυνος του εκτροχιασμο της συντριβς σχυε τρα και για τους δο, αφο πρεπε πολ γργορα  να αντιδρσουν για να μην προυν την προτελευταα στροφ πολ κλειστ.
     Ενστικτωδς ο Δοντος ανοχτηκε προς τα δεξι και πειτα διταξε τα λογα να καλπσουν αριστερ αλλ ο Ικσιος δεν ακολοθησε την δια φρνιμη τακτικ. Με κοφτ την ανσα οι θεατς εδαν τον Ικσιο να μην παρεκκλνει καθλου προς τα δεξι, ριψοκινδυνεοντας μια συντριβ στο τοχωμα της στροφς. Απογοητευμνοι οι Πρσινοι εδαν τον Ικσιο να κνει το αυτονητο. Διταξε με να χτπημα το γργορο Ερμ που τρεχε δεξις να μεισει τον καλπασμ του, αναγκζοντας και τα υπλοιπα τρα λογα να ακολουθσουν το ρυθμ του. Ββαιοι οι θεατς τι η επμενη κνηση του θα ταν να νοιγμα στα δεξι, μειναν φωνοι ταν τον εδαν να μαστιγνει τον Atro, διατσσοντς τον ταυτχρονα με να τρβηγμα των ηνων να στρψει πολ απτομα αριστερ. Μπροστ στα κπληκτα μτια τους το μαρο λογο στνεψε τους διασκελισμος του και με σταθερ πατματα πρε πολ απτομα τη στροφ, παρασρνοντας και τα λλα.
  «Τι κνει; Θα συντριφτε!» Κραγασε νας ντρας μα η κραυγ του χθηκε απ το ξεφωνητ που φησαν ταυτχρονα χιλιδες στματα  βλποντας τον αριστερ τροχ να χτυπ στο κρηπδωμα και το ρμα να γρνει στον αρα στηριγμνο μονχα στο δεξι τροχ. Μπροστ στα παγωμνα βλμματα των θεατν ο Ικσιος γειρε το βρος του αριστερ δνοντας εντολ στον Atro να συνεχσει να οδηγε δυνατ. Η αυθρμητη αντδρασ του τον σωσε και ο αριστερς τροχς προσγειθηκε με να κραδασμ στο πλμα της αρνας. Δχως να χσει στιγμ,  διταξε τρα λα τα λογα να επιταχνουν τον καλπασμ τους. Αντ για τη συντριβ, ο ριψοκνδυνος ελιγμς το χρισε το πολτιμο προβδισμα και τη νκη.  Αδυνατντας πλον ο ηνοχος των Βνετων να τον φθσει, στερα απ μερικς στιγμς ο Ικσιος τερμτιζε πρτος κτω απ το θρνο του Ηρκλειου.
     Λγο αργτερα στις απονομς των βραβεων ταν ρθε η σειρ του Ικσιου να στεφανωθε, χιλιδες στματα κραγαζαν το νομ του. Ακμα κι ταν ο αυτοκρτορας κι οι ρχοντες αποσρθηκαν στο Παλτιο και πολλο θεατς ρχισαν να αποχωρον για τη μεσημεριαν τους ξεκοραση, εκατοντδες λλοι παρμειναν στα βθρα και εκστασιασμνοι σχολαζαν τον τταρτο βο...
................

   ...Αργ τη νχτα ταν ακμα καθισμνος μπροστ απ το μικρ τραπζι του δματος. Για μια ρα δεν εχε μετακινηθε, αλλ δεν νοιωθε το μοδιασμα των χεριν του που σφιγγαν το κεφλι του. λο το απγευμα, ποτε κι αν εχε μιλσει, οι λξεις βγαιναν ασυνασθητα απ το στμα του. Μπορε ορισμνες προτσεις του να μην εχαν νημα, ειδλλως γιατ η σζυγς του τον εχε ρωτσει αν ταν καλ; Δε θυμταν τι εχε απαντσει, οι σκψεις του δεν εχαν ειρμ, αφο ο δαιμονισμνος του πθος πυρπολοσε συνχεια το μυαλ του με ακλαστες εικνες. Παραγκωνζοντας το πνθος του, υποτιμοσε τις αρχς του και χλεαζε τη συζυγικ του αγπη, υπαγορεοντας στη θση τους την μεση ικανοποηση της επιθυμας του για την κοπλα.
      Εξαντλημνος, κποια στιγμ τινχτηκε και κατβηκε γργορα τις στριφογυριστς σκλες του δματος. Περπτησε αθρυβα το διδρομο του γυναικωντη και βρθηκε σε ελχιστες στιγμς στο ισγειο και στο διδρομο των υπηρετν. Το δωμτι της ταν μακρι απ των λλων υπηρετν, μα, σα να εχε αποποιηθε τον εαυτ του, δεν τον απασχολοσε αν γινταν αντιληπτς. Πολ σπνια νας υπηρτης διακινδνευε να προκαλσει την οργ του αφντη του, κατηγορντας τον για κατχρηση της εξουσας του σε μα υπηρτρια. Οτε υπρχε το ενδεχμενο κποιος συγγενς της να τον καταγγελει, αφο εχε μνο τη μμμη της κι αυτ ταν υποχρεωμνη απναντ του για την οικονομικ ενσχυση που σποραδικ της παρεχε. Αν το μθαινε, θα αποδεχταν καρτερικ τι η εγγον της εχε γνει η παλλακδα του αφντη της.
     Φθνοντας στο κτρινο βαμβακερ της βλο8, σταμτησε απτομα. Το φως ενς κεριο δραπτευε απ τη σχισμ που φηνε αριστερ το παραπτασμα, φγγοντας με μια ψυχρ παλλμενη ακτνα το πτωμα. μεινε ακνητος, απλς να κοιτ τη θαμπ ακτνα που εχε τη δναμη να σκζει σα ρομφαα το σκοτδι του διαδρμου. Σκωσε τα μτια και δικρινε απ το στεν νοιγμα που φηνε το βλο την ξγρυπνη κοπλα. Καθταν στο χαμκουμβο9 με γυρισμνη την πλτη της σε αυτν. Φοροσε μονχα το μακρ αμνικο εσρουχο κι εχε αγκαλισει σφιχτ τα πδια. Το κεφλι της αναπαυταν στα γνατα κι πως πεφταν τα  μαλλι της στο πλι, φηναν γυμν κι εκτεθειμνο το δεξ της λευκ μο. Δπλα της, πνω στο σκαμν, εχε ακουμπσει το κερ που σα να θελε να διασκεδσει τη μοναξι της, σκρπιζε το φως του με θερμς αναλαμπς. Την κοταξε μερικς στιγμς κι στερα επστρεψε στον κοιτνα του δματος. Ξπλωσε και δχως να σκφτεται, κουγε για πολ ρα το θυελλδη νεμο που εχε ξεσπσει. Οι ριπς του γρονθοκοποσαν ασταμτητα τους τοχους και πως κποιες απ αυτς εισχωροσαν με βα στις χαραμδες, σκουζαν πτε  σα μοιρολογτρες κι λλοτε σα μαινδες...

---------------------------------------------------------------------

 1 Το σπρο παν που εχε καθιερωθε απ τους ρωμακος χρνους να ρχνει στον αρα ο υπεθυνος  (μαππριος), δνοντας τσι την ναρξη των αγνων.
 2 ταν κποιος χρησιμοποιοσε τη μαγεα για να κνει κακ σε κποιον λλον, επιζητντας μερικς φορς ακμα και το θνατ του.
 3 Θαμα. Το κλασικ ρωμακ ατημα panem et circenses ( ρτος και θεματα) αποτλεσε ατημα του λαο και στους βυζαντινος χρνους. 
 4 Εξδρα απ που ο αυτοκρτορας παρακολουθοσε με την ακολουθα του τους αγνες. Συνδεταν μεσα με τα ανκτορα.
 5 Στις ιπποδρομες γνονται τσσερεις αγνες κθε φορ με διαφορετικ ρματα και ηνοχους. Ο κθε αγνας ονομαζταν Βιος και τα ρματα δισχιζαν το στβο του ιπποδρμου 7 φορς πως γινταν και στις ρωμακς ιπποδρομες.
 6 Σελνη.
 7 Το στενμακρο και λοξ κτισμνο κρηπδωμα που υπρχε στον κεντρικ χρο του ιπποδρμου, του πλματος. Ο τοχος της σπνας περικλειε νερ σε διφορα εππεδα (δεξαμενς με ψρια) εν στις κρες των πλευρν της σπνας υπρχαν πλθος αγαλμτων.
 8 Κουρτνα. Αντ για πρτα στα χρνια του βυζαντου υπρχαν κουρτνες στην εσοδο των δωματων, πως σχυε και στους πρωττερους αινες στην Ελλδα και τη Ρμη.
 9 Χαλ. Η τιμ των χαλιν εξαρτιταν απ την  ποιτητα  των χαλιν, ανλογα με το μαλλ με το οποο ταν υφασμνο. Σε χαμκουμβα κοιμντουσαν κατεξοχν  οι φτωχο και οι υπηρτες, αλλ  υπρχαν  και μεσοαστο που συνθιζαν  να κοιμονται σε καλς ποιτητας χαμκουμβα.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers