-


Dali &









/




 
 

 

:

 



                                             Βιογραφικ

     Ο Λυσας -Αρχαα Αθνα, περ. 445 π.Χ.- ( περ. 459 π.Χ. -περ. 380 π.Χ.) υπρξεν απ τους σημαντικτερους ρτορες της αρχαιτητας. Γεννθηκε το ~459 π.Χ. στην Αθνα. Πατρας του ταν ο Κφαλος, πλοσιος κι επιφανς Συρακοσιος, εν παππος του ταν ο Λυσανας. Εχε 2 αδελφος, Πολμαρχο κι Ευθδημο. Ο πατρας με πρσκληση του φλου του πολιτικο Περικλ φησε τις Συρακοσες για να εγκατασταθε μνιμα στην Αθνα, που ζησε ως μτοικος 30 περπου χρνια, ως το θνατ του. Ο Κφαλος χρη στην οικονομικ του νεση και γνωριμα μ’ εξχοντες πνευματικος νδρες των Αθηνν, δωσε υψηλο επιπδου αγωγ κι επιμελημνη μρφωση στα παιδι του.
     Το 430 π.Χ. ο Λυσας μαζ με τα αδλφια του, αναχρησε σε ηλικα 15 περπου ετν για τους Θουρους, την αποικα των Αθηναων στη Κτω Ιταλα. Εκε διδχθηκε ρητορικ απ τον Τεισα, το γνωστ Συρακοσιο ρτορα. Το 412 π.Χ. μως επστρεψε ξαν στην Αθνα, ταν μετ την ατυχ εκστρατεα των Αθηναων στη Σικελα υπερσχυσε στους Θουρους η εχθρικ προς τους Αθηναους πολιτικ παρταξη. Μαζ με τον αδελφ του Πολμαρχο εγκαταστθηκε στην Αθνα, που ζοσε ως πλοσιος ισοτελς, χοντας κτματα, τρα σπτια κι εργοστσιο ασπδων στον Πειραι, που εργζονταν 120 δολοι.
     μως η ντονη πολιτικ δρση και τα δημοκρατικ φρονματα των 2 αδελφν ενχλησαν τους Τρικοντα Τυρννους. Ο τραννος Ερατοσθνης θαντωσε τον Πολμαρχο, εν ο Λυσας διφυγε στα Μγαρα, χνοντας μεγλο μρος της περιουσας του. Απ τα Μγαρα υποστριζε με σθνος τις επιχειρσεις των εξορστων στον Πειραι με επικεφαλς το Θρασβουλο. Για το λγο αυτ τους απστειλε τα υπλοιπα χρματ του, μισθοφρους κι ασπδες. Για τις ενργεις του αυτς γινε πρταση απ το Θρασβουλο στην Εκκλησα του Δμου, αμσως μετ την αποκατσταση της δημοκρατας (403 π.Χ.), να του παραχωρηθε το δικαωμα του πολτη, αλλ η πρταση αυτ πολεμθηκε ως παρνομη απ τον πολιτικ αντπαλο του Θρασυβολου, Αρχνο. τσι, ο Λυσας δεν απκτησε ποτ δικαωμα Αθηναου πολτη, αλλ μεινεν ως το θνατ του ισοτελς μτοικος.
     Ο Λυσας, μλις επστρεψε στην Αθνα το 403 π.Χ., παρουσιστηκε στο δικαστριο ως κατγορος του Ερατοσθνους, του φονι του αδελφο του. Ο Κατ Ερατοσθνους εναι ο μνος λγος που εκφωνθηκε απ τον διο το ρτορα στο δικαστριο. Απ κει και πρα ο Λυσας, επειδ εχε χσει τη περιουσα του, εργστηκε ως λογογρφος για να εξοικονομε τα προς το ζην. γραφε επ πληρωμ λγους γι’ λλους, που τους αποστθιζαν και τους απγγελλαν στα δικαστρια για να υπερασπσουν τις υποθσεις τους. Ο Λυσας πθανε στην Αθνα πιθαντατα το ~377 π.Χ.
     γραψε περισστερους απ 230 δικανικος λγους, απ τους οποους ακραιοι χουνε σωθε μλις 34. Απ μερικος λλους, μνον αποσπσματα. Απ τους λγους αυτος οι περισστεροι εναι δικανικο (εκφωνθηκαν στα δικαστρια) κι οι λοιπο συμβουλευτικο (εκφωνθηκαν στη Βουλ και στην Εκκλησα του Δμου) κι επιδεικτικο (εκφωνθηκαν στις εορτς). Απ τους σωζμενους λγους νας μνο εναι συμβουλευτικς, ο Περ τς Πολιτεας και 2 επιδεικτικο: ο πιτφιος κι ο λυμπιακς. Οι υπλοιποι με εξαρεση τον ρωτικ, που φθασε σε μας μσω Πλτωνος κι εμπεριχεται στο ργο του Φαδρος, εναι δικανικο, κατηγορικο απολογητικο κι αναφρονται σε ποικλες υποθσεις δημσιες ιδιωτικς. Οι κυριτερoι: Κατ ρατοσθνους, πρ δυντου, πιτφιος, Κατ Διογετονος κ.α. Τα ργα του χαρακτηρζονται απ την απλτητα και τη λιττητα του λγου του κι αναφρονται στη πολιτικ κατσταση και στα θη της εποχς του.

=========================

                                             Υπρ Αδυντου

     Ο ομιλητς, νθρωπος με φυσικ αναπηρα, μιλντας στη Βουλ των Πεντακοσων, προσπαθε να διατηρσει το δικαωμα να λαμβνει το ετσιο χρηματικ επδομα που χορηγοσε το δημσιο ταμεο στους ανπηρους και τους φτωχος.

     Κριοι δικαστς δεν απχω πολ απ το να χρωστ χρη στον κατγορο, επειδ μου ετομασε αυτ εδ τη δκη. Γιατ, εν πρωττερα δεν εχα αφορμ, με βση την οποα να λογοδοτσω για τη ζω μου, τρα δα εξαιτας του την χω λβει. Και θα προσπαθσω να σας αποδεξω με το λγο μου τι απ' τη μια αυτς λει ψματα και απ' την λλη τι χω ζσει μχρι σμερα ξιος πιο πολ για παινο παρ για φθνο· γιατ, νομζω πως ετοτος δε μου ετομασε για καννα λλο λγο αυτν εδ τη δκη παρ μνο απ φθνο.
     Και μως, ποιος φθονε αυτος που οι λλοι τους λυπονται, απ ποια κακ πρξη σς φανεται τι νας ττοιος θα μποροσε να απχει; Γιατ, αν με συκοφαντε για χρματα· αν θλει να με εκδικηθε ως προσωπικ του εχθρ, λει ψματα· γιατ, εξαιτας της κακας του, ποτ μχρι σμερα δεν τον εχα οτε φλο οτε εχθρ. Τρα πια λοιπν, κριοι δικαστς, εναι φανερ τι με φθονε γιατ, παρλο που χω πσει σε ττοια συμφορ, εμαι καλτερος πολτης απ' αυτν. Κι εγ ββαια νομζω, κριοι δικαστς, τι τα σωματικ ελαττματα πρπει να τα γιατρεει κανες με τα προτερματα της ψυχς, ελογα. Γιατ, αν θα χω και το μυαλ μου μοιο με τη (σωματικ) συμφορ μου και περσω (τσι) την υπλοιπη ζω μου, σε τι θα διαφρω απ' αυτν;
     Γι αυτ, λοιπν, τσα μνο ας χουν ειπωθε απ μνα. Για σα μως πρπει να μιλσω, θα τα πω σο γνεται πιο σντομα. Ισχυρζεται, λοιπν, ο κατγορος τι δικα παρνω το χρηματικ βοθημα απ την πλη· γιατ τχα, και στο σμα εμαι δυνατς και δεν εμαι απ' τους αδυντους και ξρω τχνη ττοια, στε (θα μποροσα) να ζω και χωρς αυτ (το επδομα) που μου δνεται. Και χρησιμοποιε ως αποδεξεις για τη σωματικ μου δναμη τι ανεβανω στα λογα και για την ευπορα μου απ την τχνη τι μπορ να συναναστρφομαι ανθρπους που χουν τη δυναττητα να ξοδεουν.
     Την ευπορα μου, λοιπν, απ την τχνη και το υπλοιπο βις μου, ποιο τυχανει να εναι, νομζω τι λοι εσες τα ξρετε· παρλ' αυτ, θα τα πω και εγ με συντομα. Ο πατρας μου, λοιπν, δε μου φησε τποτα εν τη μητρα μου, η οποα πθανε, χω σταματσει να τη συντηρ εδ και τρα χρνια και παιδι ακμα δεν απκτησα για να με γηροκομσουν. Και χω μθει τχνη, που λγο μπορε να με ωφελσει οικονομικ και την οποα τρα πια δσκολα εξασκ εγ ο διος, κι οτε μπορ ακμα να αποχτσω αυτν που θα τη συνεχσει. Δεν χω, λοιπν, λλο εισδημα εκτς απ' αυτ που, αν μου το αφαιρσετε, θα κινδυνψω να πσω στην πιο δυσβσταχτη συμφορ.
     Μη με καταστρψετε λοιπν δικα, κριοι δικαστς, εν μπορετε να με σσετε δκαια· κι οτε να μου αφαιρσετε τρα, που γνομαι γερονττερος κι ασθενστερος, αυτ που μου δσατε ταν μουν νετερος και πιο δυνατς· και μη φανετε τρα δα εξαιτας του σκληρο σ' αυτος που εναι αξιολπητοι και στους εχθρος ακμα, εσες που πρωττερα φαινσασταν πολ ευσπλαχνικο ακμα και σ' αυτος που δεν χουν καννα κακ· και μη κνετε να λυπηθον κι οι λλοι που εναι στην δια κατσταση με μνα, με το να τολμσετε να με αδικσετε. Γιατ ββαια θα ταν παρδοξο, κριοι δικαστς, αν παιρνα φανερ το χρηματικ αυτ βοθημα ττε που εχα μνο την αναπηρα εν τρα, που με βρσκουν και τα γηρατει κι οι αρρστιες κι λα τα κακ που τα ακολουθον,  αν το χανα.
     Μου φανεται, μως, τι ο κατγορος θα μποροσε καλτερα απ' λους τους ανθρπους να αποδεξει το μγεθος της φτχειας μου. Γιατ, αν εγ, στη περπτωση που θα οριζμουν χορηγς σε αγνα τραγωδας, τον προκαλοσα σε ανταλλαγ περιουσας, θα προτιμοσε δκα φορς περισστερο να γνει χορηγς, παρ μια φορ να ανταλλξει τη περιουσα του. Και πς δεν εναι παρλογο, απ' τη μια να με κατηγορε τρα τι εξ αιτας της μεγλης ευπορας μου μπορ να συναναστρφομαι ως σος με τους πολ πλοσιους κι απ' την λλη, αν συνβαινε τυχαα κτι απ' αυτ που λω, να ομολογε τι εμαι ττοιος κι ακμα αθλιτερος οικονομικ;
     σο για την ιππευτικ μου ικαντητα, που τλμησε αυτς να σας αναφρει χωρς οτε την τχη να φοβηθε οτε κι εσς να ντραπε, δε θα γνει μεγλη συζτηση. Εγ λοιπν, κριοι δικαστς, νομζω τι λοι που χουνε κποια σωματικ βλβη, αυτ ζητον κι αυτ σκπτονται, πς δηλαδ θα αντιμετωπσουν το κακ που τους χει βρει με σο το δυνατ λιγτερους πνους. νας απ' αυτος εμαι κι εγ κι επειδ χω πσει σε ττοια συμφορ, βρκα αυτν ως ανακοφιση για τον εαυτ μου, για τους πιο μακρινος δρμους απ τους απαρατητους.
     Κι αυτ που εναι η μεγαλτερη απδειξη, κριοι δικαστς, για το τι δηλαδ ιππεω εξαιτας της συμφορς μου κι χι απ αλαζονεα, πως ισχυρζεται αυτς, εναι εκολο να το διαπιστσετε· γιατ, αν εχα περιουσα, θα ππευα σε λογο με αναπαυτικ σαμρι και δε θα ανβαινα σε ξνα λογα· τρα δα μως, επειδ δε μπορ να αγορσω ττοιο, αναγκζομαι πολλς φορς να χρησιμοποι τα ξνα λογα. Πς λοιπν δεν εναι παρλογο, κριοι δικαστς, αν αυτς ο διος μ' βλεπε να ιππεω σαμαρωμνο λογο να σωπανει -τι θα μποροσε λλωστε να πει εν, επειδ ανεβανω σε δανεικ λογα, να προσπαθε να σας πεσει τι εμαι δυνατς; Και για το τι χρησιμοποι δυο δεκανκια εν οι λλοι να, να μη με κατηγορε τι κι αυτ εναι χαρακτηριστικ των δυνατν εν το τι ανεβανω σε λογα να το χρησιμοποιε σε σας ως απδειξη τι τχα εμαι απ τους δυνατος; Αυτ και τα δυο τα χρησιμοποι εγ για την δια αιτα.
     Και τσο πολ χει ξεπερσει στη ξεδιαντροπι λους τους ανθρπους, στε προσπαθε, παρλο που εναι νας, να πεσει εσς που εστε τσοι πολλο, τι εγ δεν εμαι τχα νας απ τους αδυντους. Επομνως, αν πεσει σ' αυτ μερικος απ σας, κριοι δικαστς, τι με εμποδζει να κληρωθ νας απ τους εννα ρχοντες κι εσες να μου αφαιρσετε το χρηματικ βοθημα, γιατ τχα εμαι υγις κι λοι σας να το δσετε με τη ψφο σας σ' αυτν ως ανπηρο. Δεν εναι δυνατν να αφαιρσετε το βοθημα απ το διο πρσωπο, επειδ τχα εναι ικανς, κι απ' την λλη οι θεσμοθτες να τον εμποδσουν να κληρωθε, επειδ εναι αδνατος. Αλλ, ββαια, δε θα γνει αυτ γιατ οτε εσες χετε την δια γνμη μ' αυτν οτε κι αυτς με σας και καλ κνει. Γιατ αυτς, σα να ταν η συμφορ μου επκληρη κρη, χει ρθει για να τη διεκδικσει και προσπαθε να πεσει εσς τι τχα δεν εμαι ττοιος, που λοι εσες βλπετε· εσες μως, πργμα που εναι ργο συνετν ανθρπων πιστεετε στα δικ σας μτια περισστερο παρ στα λγια αυτο.
     Ισχυρζεται ακμα τι εμαι τχα αλαζνας και βαιος και πολ αυθδης, σα να πρκειται να πει την αλθεια, αν χρησιμοποισει φοβερς λξεις και σα να μη μπορσει να τα καταφρει αυτ, αν χρησιμοποισει πιο πιες λξεις. Εγ, κριοι δικαστς, νομζω τι εσες πρπει να διακρνετε καθαρ σε ποιους απ τους ανθρπους εναι δυνατ να εναι αλαζνες και σε ποιους δεν ταιριζει. Γιατ, δεν εναι φυσικ να φρνονται αλαζονικ οι φτωχο κι οι ποροι, αλλ αυτο που χουν αποκτσει πολ περισστερα απ τα απαρατητα· κι οτε αυτο που εναι αδνατοι στο σμα αλλ αυτο που χουν πολλ εμπιστοσνη στη σωματικ τους δναμη· οτε πλι αυτο που εναι προχωρημνης ηλικας αλλ αυτο που εναι ακμα νοι και χουν νεανικ μυαλ.
     Γιατ, οι πλοσιοι ββαια εξαγορζουν με τα χρματα τους δικαστικος αγνες εν οι φτωχο αναγκζονται, εξαιτας της φτχειας που χουν, να εναι φρνιμοι· και οι νοι, πλι, θεωρονται ξιοι να συγχωρονται απ τους μεγαλυτρους, τους μεγαλτερους μως, ποτε πφτουν σε παρμοια λθη, τους κατακρνουν και οι δυο, γροι και νοι, το διο· και στους ισχυρος ββαια εναι δυνατ, χωρς αυτο να παθανουν τποτα, να αδικον ποιους θλουν, στους αδυντους μως δεν εναι δυνατν οτε, ταν αδικονται, να αποκροουν αυτος που καναν την αρχ της αδικας, οτε ταν θλουν να αδικον, εναι δυνατν να επικρατσουν στους αδικουμνους. Επομνως, μου φανεται τι ο κατγορος μλησε για τη δικι μου αλαζονεα χι σοβαρολογντας αλλ αστειευμενος, κι οτε γιατ θλει να πεσει εσς τι εμαι ττοιος αλλ γιατ θλει να με κοροδψει, σα να κανε κποιο σπουδαο ανδραγθημα.
     Ισχυρζεται ακμα τι συγκεντρνονται στο εργαστρι μου πολλο κακο νθρωποι, που απ' τη μια χουν ξοδψει τη δικ τους περιουσα κι απ' την λλη σκφτονται σχημα γι' αυτος που θλουν να σσουν τη δικ τους. Σκεφτετε, μως, λοι εσες τι λγοντας αυτ δεν κατηγορε εμνα περισστερο απ τους λλους, που ασκον κποια τχνη, κι οτε αυτος που μπανουν στο δικ μου εργαστριο περισστερο απ κενους που μαζεονται στα εργαστρια των λλων τεχνιτν. Γιατ, καθνας απ σας χει συνηθσει να συχνζει λλος σε μυροπωλεο, λλος σε κουρεο, λλος σε τσαγκρικο κι λλος που τχει κι οι περισστεροι ββαια σ' αυτος που χουν τα μαγαζι τους πολ κοντ στην αγορ κι ελχιστοι σ' αυτος που απχουν πολ απ' αυτν στε, αν κποιος απ σας καταλογσει κακα σ' αυτος που ρχονται σε μνα, εναι ολοφνερο τι θα καταλογσει κακα και σ' αυτος που συχνζουν και στους λλους καταστηματρχες· αν πλι και σ' αυτος καταλογσει κακα, ττε και σ' λους τους Αθηναους· γιατ λοι χετε συνηθσει να συχνζετε και να περντε τον καιρ σας κπου.
     Αλλ δεν ξρω, γιατ πρπει, με το να απολογομαι με πολλς λεπτομρειες για καθετ χωριστ απ' σα χουν ειπωθε, να σας ενοχλ για περισστερο χρνο. Γιατ, αν χω μιλσει για τα πιο σπουδαα, γιατ πρπει να δεξω προθυμα για τα ασμαντα, μοια μ' αυτν; Εγ λοιπν, κριοι δικαστς, σας παρακαλ να χετε λοι για μνα την δια γνμη, που εχατε και πρωττερα. Μη μου στερσετε, λοιπν, εξαιτας αυτο εδ αυτ, που μοναδικ μου δωσε η τχη να απολασω απ τα αγαθ της πατρδας· κι οτε τρα αυτς, αν κι εναι νας, να σας πεσει να μου αφαιρσετε πλι αυτ που απ παλι μου δσατε λοι με κοιν σας απφαση. Γιατ, κριοι δικαστς, επειδ η τχη απ μας στρησε τα μγιστα αξιματα, η πολιτεα μς δωσε με την ψφο της το χρηματικ αυτ βοθημα, πιστεοντας πως οι τχες εναι κοινς για λους και στις συμφορς και στα αγαθ. Πς, λοιπν, δε θα μουν ο πιο δυστυχισμνος, αν απ' τη μα εχα στερηθε εξαιτας της συμφορς μου τα ωραιτερα και πιο μεγλα αξιματα κι απ' την λλη αυτ που η πολιτεα μο δωσε, επειδ φροντζει γι αυτος που βρσκονται σε ττοια θση, αν μου αφαιρεθον εξαιτας του κατηγρου; Με κανναν τρπο, κριοι δικαστς, μην αποφασσετε τσι.
     Γιατ λλωστε θα σας βρισκα εχθρικος απναντ μου; Μπως γιατ χασε κανες ποτ ως τρα τη περιουσα του, επειδ μπλχτηκε σε δικαστικ αγνα εξαιτας μου; Αλλ οτε νας δε θα μποροσε να το αποδεξει. Αλλ μπως γιατ εμαι πανοργος και θρασς και φιλνικος; Μα οτε κι ο διος θα μποροσε να το πει, αν δεν λεγε ψμματα και σ' αυτ μοια με τα λλα. Αλλ μπως γιατ εμαι αλαζνας και βαιος; Μα δεν τυχανει να χω ττοια μσα για βιοπορισμ, στε να κνω ττοια. Αλλ μπως γιατ στην εποχ των Τριντα Τυρννων, αφο απχτησα δναμη, κακοποησα πολλος απ τους πολτες; Αλλ με σας τους δημοκρατικος αυτοεξορστηκα στη Χαλκδα και, παρλο που μου τανε δυνατ να ζω σα πολτης μαζ τους χωρς φβο, προτμησα φεγοντας να διακινδυνψω μαζ σας.
     Μακρι λοιπν, κριοι δικαστς, αφο δεν χω κνει καννα κακ, να μη σας βρω μοια εχθρικος μ' αυτος που χουν κνει πολλ κακ αλλ να πρετε για μνα την δια απφαση με τις λλες βουλς, αφο αναλογιστετε τι, οτε επειδ διαχειρστηκα χρματα της πολιτεας λογοδοτ τρα γι αυτ, οτε επειδ ανλαβα κποιο αξωμα δνω τρα λγο γι αυτ, αλλ απολογομαι μνο για να οβολ. τσι, λοιπν, εσες λοι θα εκδσετε δκαια απφαση κι εγ αν πετχω αυτ, θα σας χρωστ την οφειλμενη ευγνωμοσνη εν αυτς θα μθει στο μλλον να μη σκφτεται κακ για τους ασθενστερους αλλ να προσπαθε να νικ στα δικαστρια, τους μοιους μ' αυτν.

------------------------------------------------

                                          Ολυμπιακς

     Στα Ολμπια του 388 π.Χ. διαβστηκε ο Ολυμπιακς, επιδεικτικς λγος κι ακολουθε το σωζμενο απσπασμα του. Με αυτν ο ρτορας απευθνει κκληση για την νωση λων των Ελλνων εναντον του τυρννου των Συρακουσν Διονυσου του Α’.

     Για πολλ και καλ ργα, πολτες, αξζει να θυμμαστε τον Ηρακλ, μα προπαντς διτι πρτος διοργνωσε αυτν εδ τον αγνα απ αγπη προς την Ελλδα. Γιατ, στο παρελθν οι πλεις μεταξ τους εχαν εχθρικς διαθσεις· εκενος, αφο κατργησε τους τυρννους και περιρισε τους αλαζνες, διοργνωσε αγνες επδειξης σωματικς δναμης, ενδιαφροντος για τον πλοτο και επδειξης σοφας στον ωραιτερο χρο της Ελλδας, για να συγκεντρωθομε για λα αυτ στον διο τπο κι λλα να δομε, λλα να ακοσουμε· γιατ, πστευσε τι αυτ εδ η συνντηση θα γινταν αρχ για τους λληνες της μεταξ τους φιλας.
     Εκενος λοιπν αυτ πστεψε κατ βθος, κι εγ χω λθει εδ χι να ασχοληθ με ασμαντα οτε να φιλονικσω για λξεις. Γιατ, νομζω τι αυτ εναι ργα χρηστων και φτωχν σοφιστν, εν ργο αγαθο νδρα και ξιου πολτη εναι να συμβουλεει για τα σπουδαιτερα ζητματα, ταν βλπω τι υποφρει τσο πολ η Ελλδα και τι πολλ μρη αυτς εναι υπ την εξουσα των βαρβρων και τι πολλς πλεις χουν καταστραφε απ τους τυρννους. Και αν αυτ τα παθαναμε απ αδυναμα, θα ταν ανγκη να συμβιβαστομε με την τχη μας. Επειδ μως (τα παθανουμε) απ διαφωνες και απ τις μεταξ μας φιλονικες, πς δεν πρπει τις δετερες να τις πασουμε και τις πρτες να τις εμποδσουμε (να εκδηλνονται), αφο γνωρζουμε τι χουν περιθριο να φιλονικον οι ευτυχισμνοι, αλλ να αντιλαμβνονται τα ριστα νθρωποι του δικο μας πνευματικο αναστματος;
     Βλπουμε, λοιπν, τι κνδυνοι και μεγλοι και απ παντο μας περιζνουν. Γνωρζετε ακμη τι η εξουσα ανκει σ' αυτος που εξουσιζουν τη θλασσα, τι το χρμα το κατχει ο (Πρσης) βασιλις, κι τι οι γενναοι νδρες των Ελλνων ανκουν (ως μισθοφροι) σ' αυτος που μπορον να ξοδεουν, κι τι πολλ πλοα τα χει στην εξουσα του ο διος, πολλ επσης ο τραννος της Σικελας. Επομνως, αξζει να καταθσουμε τα πλα και με ομοφωνα μεταξ μας να σκεφτομε για τη σωτηρα μας, και για τα προηγομενα να ντρεπμαστε, και γι' αυτ που πρκειται να συμβον να φοβμαστε, αλλ (αξζει) να μιμομαστε τους προγνους μας, οι οποοι καναν τους βαρβρους που επιβουλεονταν ξνη χρα να χουν στερηθε τη δικ τους, κι αφο απομκρυναν τους τυρννους καναν την ελευθερα κτμα λων των Ελλνων.
     Απορ ιδιατερα με τους Λακεδαιμονους με ποιο σκεπτικ αδιαφορον που καγεται η Ελλδα, εν εναι ηγεμνες των Ελλνων χι δικα, και λγω της μφυτης αρετς και λγω των γνσεν τους για τον πλεμο, καθς ζουν μνοι απρθητοι και χωρς τεχη και χωρς εσωτερικς επαναστσεις και αττητοι και πντα με τον διο τρπο διοκησης. Για λους αυτος τους λγους υπρχει ελπδα να χουν αυτο αθνατη την ελευθερα και, επειδ στο παρελθν γιναν σωτρες της Ελλδας, (υπρχει ελπδα) να προνοσουν και για το μλλον.
     Το μλλον, ββαια, δε θα εναι καλτερο απ το παρν. Διτι, δεν πρπει να θεωρομε ξνες τις συμφορς σων χουν καταστραφε αλλ και δικς μας, οτε πρπει να περιμνουμε, σπου να ρθουν οι δυνμεις και των δο εναντον μας, αλλ πρπει, σο ακμη μπορομε, να περιορσουμε την αλαζονικ τους συμπεριφορ. Γιατ, ποιος δε θα αγανακτοσε βλποντας τι αυτο χουν γνει ισχυρο λγω των δικν μας εμφυλων πολμων; Επειδ αυτ δεν εναι μνον σχημα αλλ και φοβερ, σ' αυτος δθηκε μεγλη εξουσα να διαπρξουν σα εγκλματα θελαν, εν απ τους λληνες δεν χει επιβληθε καμι τιμωρα σ' αυτος…

    ΣΗΜ: Το 1ο κεμενο το επλεξα γιατ το διδαχτκαμε στο Γυμνσιο και μου ρεσε ο τρπος που ξεδπλωνε τους συλλογισμος του, καθς κι η παροιμιδης -κατ' εμ- φρση: "Δεν απχω πολ απ το να χρωστ χρη στον κατγορ μου, που μου ετομασε αυτ τη δκη". Και το 2ο, το ημιτελς, γιατ θελα να δσω λγη χαρ στους... οπαδος του ...Θρλου!      Π. Χ.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers