-


Dali &









/




 
 

 

:

 

                                             Βιογραφικ 

     Υπρξε κορυφαος σατιρικς ποιητς της αρχαιτητας, ξεχωρζοντας ανμεσα σ' λους τους ομτεχνους κι ανταγωνιστς του, δημιουργντας δε πραγματικ εποχ στο χρο της αρχαας κωμωδας, που δκαια θεωρεται και σαν ο πατρας της.
     Γεννθηκε στην Αθνα το 452 π. Χ. και πθανε στην Αγινα το 385 π. Χ., σ' ηλικα 67 ετν. τανε γιος του Φιλππου, γνσιου Αθηναου, απ τον Δμο Κυδαθηναων κι τσι εθεωρετο κι εκενος ντπιος. Πγεν μως στην Αγινα για να καλλιεργσει κτι κτματα που μοιρστηκαν σε κληροχους πολτες κι μεινε στο νησ αυτ αρκετ χρνια. Μπορε λοιπν να γεννθηκεν εκε κι ο Αριστοφνης, αλλ μπορε να γεννθηκε και στην Αθνα, πως κι ο διος και μερικο σχολιαστς υποστηρζουν. Παρολαυτ εναι γνωστ πως ο αντζηλς του ποιητς Επολις κι ο πολιτικς Κλωνας, που τσον γρια τονε σατρισεν ο Αριστοφνης στις κωμωδες του "Ιππς" και "Βαβυλνιοι", κνησαν εναντον του "γραφν ξενας", δηλ. ζτησαν να χαρακτηριστε και να πψει να 'χει δικαιματα Αθηναου Πολτη. Τρεις φορς κινθηκε ττοια διαδικασα, μα ο Αριστοφνης και στις τρεις κρδισε και παρμεινε Αθηναος πολτης.
     Απ την Αγινα, που 'ταν εγκαταστημνος, παρακολουθοσε με πολ ενδιαφρον τη πολιτικ κνηση των Αθηνν και σατριζε τα τρωτ της. Αλλ ο διος ζοσε στην αφνεια, συχη ζω και, για να προστατεσει αυτ τη γαλνη, παρουσαζε τις περισστερες απ τις κωμωδες του μ' νομα λλων ποιητν κι ηθοποιν. Για τη ζω του, μως, μνον ελχιστα μας εναι σμερα γνωστ. Απ τα συνολικ 44 ργα του, που επ 4 ολκερες 10ετες λαμπρνανε τις Αθηνακς Θεατρικς Σκηνς, σωθκανε μνον 11, τα εξς: "Νεφλες", "Λυσιστρτη", "ρνιθες", "Εκκλησιζουσες", "Θεσμοφοριζουσες", "Ιππς", "Σφκες", "Βτραχοι", "Ειρνη", "Αχαρνς" & "Πλοτος". Απ τα ργα που δε σθηκαν και που 'χουμε μικρ μεγλα αποσπσματα, εναι γνωστ κατ χρονολογικ σειρ, τα εξς: "Δαιδαλς", "Βαβυλνιοι", "Ολκδες", "Γρας", "Αμφιραος", "Τρυφλης", "Λμνιαι", "Γηριτδης", "Φονισσαι", "Κκαλος" & "Αιολοσκων". Απ τα υπλοιπα, που δε σθηκαν, γνωρζουμε τους ττλους μερικν, πως "Ανργυρος", "Δαναδαι", "Πελαργο", "Προγων" κλπ.
     λαβε συνολικ, 10 μεγλα πρτα βραβεα σε σχετικος θεατρικος διαγωνισμος.Απ τα ργα του φανεται πως εχεν εξαιρετικ μρφωση, γενικ και ειδικ. Εκτς απ τη καθολικ μρφωση, που η Αθνα του Περικλ δινε στους νους, γνριζε ριστα τα ργα των προηγομενων ποιητν και φρντισε να τελειοποιηθε στη σκηνικ τχνη. τανε πνευματωδστατος ευφυολγος, χιουμορστας και με περσσεια τλμη καυτηραζε, προπντων τους δημαγωγος, τους σοφιστς και τον Δμο Αθνας. Στην εποχ του εχε γνει το δημοφιλστερο πρσωπο της πλης, ντας γνωστς και στον τελευταο ακμη απ τους Αθηναους. Ανηκε στην Πανδιονδα φυλ κι χι μνον εχεν αριστοκρατικ καταγωγ, αλλ κι ανλογες ιδες. Πργμα που τον οδγησε σε σχσεις με τον Πλτωνα και σ' οξεαν αντθεση προς τους περισστερους απ τους σγχρονος του (ακμη και προς τον διο τον μεγαλοφυ κι ηθικτατο Σωκρτη).
     Φανεται πως γνριζε πολ καλ τις τραγωδες του Αισχλου, τον οποο θαμαζε για τη συντηρητικτητ του και που, στους "Βατρχους", στερ' απ μεγλη διαδικασα, που γνεται στον 'Αδη, δνει τα πρωτεα της ποησης. Επσης εν' ριστος γνστης των "Ωδν" του Πνδαρου και του Στησχορου. Εκενος μως που επδρασε πολ στο φος, στη τεχνικ και στη γλσσα του, ταν ο Ευριπδης, παρλο που αποτελοσε το μνιμο στχο των επιθσεων και των διακωμωδσεν του. Ο Κρατνος, για να χαρακτηρσει τη προσκλληση αυτ, πλασε το ρμα ευριπιδαριστοφανζειν. Τλος, εχε μελετσει τις θεωρες των Ορφικν, τις οποες και πστευε.
     Η πρτη εμφνιση ργου του στο αθηνακ κοιν εναι ββαιο πως γινε το 427 π.Χ. Παχτηκε ττε στο θατρο η πρτη του κωμωδα "Δαιδαλς" (γλεντοκποι). Nυμφετηκε νωρς κι απκτησε τρεις γιους, τον Φλιππο, τον Νικστρατο και τον Αραρτα. Ο τελευταος ταν κι αυτς κωμικς ποιητς και με τ' νομ του ο Αριστοφνης δδαξε στα τελευταα χρνια της ζως του τις κωμωδες του "Κκαλον" κι "Αιολοσκωνα". Ο Αραρτας δδαξε και δικ του πρωττυπα ργα.

================

   Μετφραση-Σημεισεις: Πολβιος Δημητρακπουλος (Pol Arcas)


                   1.) ΠΡΟΛΟΓΟΣ (1-253)

(η σκην παριστ οδν, εφ' ης βλπει η οικα της Λυσιστρτης. - 'Aποψις της Ακροπλεως. - Η Λυσιστρτη σταται παρ την θραν της οικας της.)

Λυσιστρτη

         M' αν τις κλεσε κανες κι απ τα σπτια φγανε
         και στου Βκχου το να, στου Πανς επγανε,
         στη Γεννετυλδα μας και στην Κωλιδα,
         απ' τα πολλ τα τμπανα πο θνε στην αρδα,
         δεν θα μποροσε ββαια γυνακα να περση.
         Κι μως καμμι δεν φνηκε στο σπτι μου να φθση,
         ξω απ τη γειτνισσα πο ρχεται τρεχτη.
         Την Καλονκη χαιρετ.

Καλονκη:                                   Κι εγ τη Λυσιστρτη.
(δδουν τς χερας)
         Το μτι μου σε ταραχ και σκυθρωπ σε βλπει
         να γνονται τα φρδια σου σα τξα, δεν σου πρπει,
         παιδ μου.
Λυσ:                 Καλονκη μου, μες στη καρδι μου καει
         για της γυνακες μια φωτι, πο κθε ντρας λει
         πς εμαστ' λες πονηρς και τοτο με λυπε.
Καλ:  Μα το Θε! δεν εμαστε;
Λυσ:                                      Μα εχαμεν ειπ
         εδ να μαζευθομε,
         κι λες για μιαν υπθεσι σπουδαα να σκεφθομε
         μα να τες που δεν ρχονται, το ρξαν στο κοιμσι.
Καλ:  Θα 'ρθον. Δεν ενε εκολο πολ ν ξεκινση
         γυνακ' απ το σπτι της, η μα θα φροντση
         και για το νοικοκρη της, εκενη θα ξυπνση
         το δολο της το μωρ η λλη θα κοιμση,
         τοτη θα λοση το παιδ κι αυτ θα το ταση.
Λυσ: Εδ υπρχει κτι
         πι σπουδαιτερ' απ' αυτ.
Καλ:                                         Τ τρχει, Λυσιστρτη;
         που τις γυνακες κλεσες να 'ρθονε δχως λλο;
         Ποι πργμα ενε, φλη μου και πσο;
Λυσ:                                                       Α, μεγλο.
Καλ:  Μπα! μπως ενε και χονδρν;
Λυσ:                                     Μα το Θε, χονδρν.
Καλ:  Κα ττε πς δεν λθαμε;
Λυσ:                                    Δεν ενε των ανδρν.
         αυτ πο ξρεις, ττε πι θα φθναμε τρεχλα
                                             μα ενε πρματ' λλα,
         πο τα εξτασα καλ μονχη 'μπρς και πσω,
         κι αγρπνησα πολλς νυχτις, για να τα συζητσω.
Καλ: 'Αμ' ττε θνε πρματα πολ λεπτ επσης,
         για να μπρεσης εκολα να τα στριφογυρσης.
Λυσ: Τσο λεπτ, πο η Ελλς μπορε σ' αυτν το χρνο,
         τη σωτηρα της να βρ με της γυνακες μνο.
Καλ:  Με της γυνακες; 'Ελα δα! θα 'ταν μεγλο θμα,
         να στκ' σωτηρα της σε τσο λγο πρμα.
Λυσ: Για το καλ της πλεως ,τι θα ειπ, αν γνη,
         απ Πελοποννσιο ρουθονι δεν θα μενη,
Καλ:  Μα το θε, καλτερα να λεψουνε κι' αυτο.
Λυσ: Κα ττε θα καταστραφον και λ' οι Βοιωτο,
Καλ:  Αλλ να μη καταστραφον και λοι στην εντλεια
         της Κωπαδος μοναχ εξαρεσε τα χλια.
Λυσ: Για την Αθνα δε ποτ στο νου μου δεν θα βλω
         ττοιο κακ μεγλο.
         μα τοτο απ μνο του τποτε δεν σημανει,
         μπορες να νοισης μνη σου πως πει κι αυτ χαμνη.
         Αν μως μαζευθον εδ στο σπτι μου πλησον
         τα θηλυκ των Βοιωτν και Πελοποννησων,
         και λες σμφωνες ημες τα χερι μας αν δσουμε,
         ττε την Ελλδα μας αφεκτως θα την σσουμε.
Καλ:  Μα η γυνακες πς μπορον κτι καλν να κνουνε,
         και κποια φρνιμη δουλει, πο κθονται και βνουνε
         στο σπτι τους φτιασδια
         και κτρινα φορματα και χλια δυο στολδια,
         πο βνουν και κυμβερικ φουστνια δχως ζνη
         και παντουφλκια ελαφρ;
Λυσ:                                        Αυτ θα γνουν μνη
         αιτα, πο θα βρ σε μς η πλις τον σωτρα,
         τα κτρινα φορματα, οι στολισμο, τα μρα,
         τα διφανα πουκμισα κι αυτ το παντουφλκι
Καλ:  Κα με ποιν τρπο;
Λυσ:                              Πο θα ιδς και μνη, σε λιγκι.
          να μη βρεθ αρσενικς, που δρυ να σκωση,
          και λλον να σκοτση.
Καλ:   'Αν γυνακα, πως λες, το θαμ' αυτ θα κνη,
          μα της Θες, βφω κι εγ, κτρινο το φουστνι.
Λυσ:  Οτε ασπδα πια κανες να πιση θα μπρεση...
Καλ:   Θα βλω και κυμβερικ φουστνι δχως μση...
Λυσ:  Και οτε μαχαιρκι...
Καλ:                             Θα βλω παντουφλκι...
Λυσ:  Δεν πρεπε λοιπν αυτς να ν' εδ παροσες ;
Καλ:   Τ λες ! πο πρεπε φτερ να κνουν οι βρωμοσες !
Λυσ:  Μα Αθηναες εν' κι αυτς, πως καθνας βλπει,
          πο πντα φτινουν κθε τι την ρα που δεν πρπει,
          Κα δεν εφνηκε καμμι να φθση στην Αθνα,
          οτ' απ τις θαλασσινς, οτ' απ' τη Σαλαμνα.
Καλ:   Μα ξρω πς πρω-πρω στα τρεχαντρια μπκανε
          και στη στερι διαβκανε.
Λυσ:  Κα μως ελογριαζα πως πιο μπροστ θα φθσουν
          των Αχαρνν τα θηλυκ, μα ν, θα μας το σκσουν.
Καλ:   'Αλλα η Θεαγναινα, για νρθη εδ τρεχτη,
          πγε και συμβουλεθηκε τη νχτα την Εκτη.
          Μα να που φθνουν μερικς...
Λυσ:                                 να κι λλες που κιννε.                         
Καλ:   Ου, ου ! κι αυτς ποιες ννε;
Λυσ:  Α, εν' π' τον Ανγυρο, λα τοτα τα πλθη.
Καλ:   Θαρρ πς ο Ανγυρος στ' αλθεια εκινθη.
        (εισρχονται Μυρρνη, Λαμπιτ και πολλα γυνακες)
Μυρ:  Μπως και στο συνδριο, πο θλησες να γνη,
          οι τελευταες φθσαμε; Για δεν μιλς;
Λυσ:                                              Μυρρνη,
          ββαια το εγκμιο δεν θα σου πλξω τρα,
          πο για σπουδαα πρκειται και μορθες ττοιαν ρα.
Μυρ:  Εγρευα τη ζνη μου
          μσ' στο σκοτδι μνη μου.
          Μ' αν νε τσο σοβαρ, πο λες, το πρμα κενο,
          πες το σ' εμς πο λθαμε.
Λυσ:                                            Αλλ θα περιμενω
          και της γυνακες, πο θα ρθον για την αυτν αιτα,
          απ την Πελοπννησο κι' απ τη Βοιωτα.
Μυρ:  Α, μλιστα σο γι' αυτ...
          Να πορχεται κ' Λαμπιτ.
                (εισρχεται η Λαμπιτ)
Λυσ:  Καλς τη τη Σπαρτιτισσα τη Λαμπιτ! τ χρμα!
          πχεις, γλυκει μου! τ γερ και σιδερνιο σμα!
          τ ωμορφι! πο φανεται και λμπει κι εδ πρα!
          Κα ταρο θα μποροσες συ να πνξης καμμι μρα!
Λαμ:  Μα τους Θεος, ενε γερ αυτ το σμα λο μου.
          γυμνζομαι ως που χτυπον οι φτρνες μου στο κλο μου.
Λυσ:  (ψηλαφοσα τα στθη της Λαμπιτος) Στσου λιγκι, στσου...
          Κα τ ωραα πον' αυτ, φιλττη, τα βυζι σου.
Λαμ:  Σας βλπω πο ξαμνετε τα χρια να με ψξετε,
          λες κι εμαι κποιο σφγιο και ρθα να με σφξετε,
Λυσ:  Κα η κοπλλα απ δω ποι ενε;
Λαμ:                                                   Μα τον Δα,
          ενε κι αυτ αρχντισσα απ τη Βοιωτα,
          πο ρχεται για λγου σας.
Λυσ:                                          Λοιπν εμαι βεβαα,
          τι χωρφι εκλεκτ θχης κι εσ, Θηβαα.
Καλ:   (θωπεουσα την Θηβαα) Εγ νομζω μλιστα πς τοτο το καμνο,
          θα τ 'χη το χωρφι του και καλλιεργημνο.
Λυσ:  Κα το κορτσι απ δω ποιο ενε;
Λαμ:                                                   Μα τον Δα
          ενε μια κρη μορφη απ την Κορινθα.
Λυσ:  Σαν εν' απ την Κρινθο, θνε πολ καλ,
          και μλιστα μου φανεται και λγο παρδαλ.
Λαμ:  Ποιος καμε να 'ρθ εδ ν' αρξη τοτος λος
                                           των γυναικν ο στλος ;
Λυσ:  Εγ.
Λαμ:           Για μλησε λοιπν με λγια μετρημνα,
                                              τ θλεις απ μνα;
Μυρ:                                   Πες μας λοιπν, καμνη!
Καλ:   Να, λγε μας, τ τχατε σπουδαο σου συμβανει;
Λυσ:  Αμσως τρα θα το πω, μα θα ρωτσω πρτα,
          και θ' απαντσετε κι εσες.
Μυρ:                                         ,τι κι αν θλης ρτα.
Λυσ:  Σες δεν επιθυμσατε, μονχες νχτα-μρα,
          να χετε των τκνων σας κοντ σας τον πατρα,
          πο λεπει για τον πλεμο; γιατ καλ το ξρω,
          πς φυγαν οι νδρες σας.
Καλ:                                           Α! το δικ μου γρο
          στη Θρκη μου τον στελανε, καμνη, να φυλττη
                                                 τον στρατηγν Ευκρτη!
Γν. Α':                                           Κα το δικ μου φλο
          μνες εφτ σωστος-σωστος τον χουνε στην Πλο.
Λαμ:  Κα ο δικς μου βιαστικς καμμι φορ αν βγη
          απ τις τξεις, μου ρχεται και δς του ξαναφεγει.
Λυσ:                                         Καλ τ λες; Απ γαμι
                                               δεν χει μενη σπθα μι.
          Αφ' του οι Μιλσιοι μας χουνε προδση,
          κι εκψαμε τη σχσι τους, δεν εδα οτε τση
          μιαν οχταδκτυλη ψωλ απ πετσ φτιασμνη,
          για πτσινη παρηγορι τουλχιστο να μνη.
          Θλετε σες λοιπν μ' εμ, αν τχη κι ερω τρπο,
          να πασουμε τον πλεμο που ρμαξε τον τπο;
Μυρ:  Μα τις Θες, αν τανε ανγκη να πουλσω
          και το πανωφορκι μου κι αυτ θα το θελσω
          και θα το πιω αυθημερν.
Καλ:                                     Κι εγ τ να σας πω;
          και αν μου ταν δυνατν σα σφκα να κοπ
          στα δυ, τνα κομμτι μου θα το παραχωροσα.
Λαμ:  Στο Ταγτου την κορφ ν' ανβω θα μποροσα
          κι εγ, αρκε να ξευρα μ' αυτ πς η ειρνη
                                            μποροσε και να γνη.
Λυσ:  Να σας το κρψω δεν μπορ κι ακοστε τ θα φτισουμε,
          αν θλετε, γυνακες μου, τος νδρες ν' αναγκσουμε
                                               να κμουν την ειρνη,
          η κθε μια στον νδρα της να παση να το δνη.
Καλ:   Και πς; για λγε.
Λυσ:  λοιπν τ λτε; Τους το φτινουμε;
Καλ:                  Κι αν πρπη να πεθνουμε,
                                           να γνη αυτ πο λες.
Λυσ:  Λοιπν ν' αποκηρξουμε της ανδρικς ψωλς.
(αι γυνακες δεικνουν δυσαρσκειαν, λλαι κλαουν κι λλαι διατθενται να φγουν.)
          Εσες για πο το βλατε; Κι εσες για που το στρψατε ;
          Τ στραβομουτσουνισατε; Τα μοτρα τ τα κρψατε;
          Τ λλαξε το χρμα σας κι αρχσατε να κλατε;
          Αρνεσθε; το κνετε; Τ σκπτεσθε; δεν λτε;
Μυρ:                                Αρνομαι, δεν με μλει.                         
           Α μπ! Μπορε ο πλεμος να γνετ' σο θλει.
Λυσ:   (στη Καλονκη) Αυτ λοιπν περμενα, βρε σφκα, να μας πς;
           Δεν σουν συ πο λεγες στα δο να κοπς;
Καλ:   'Αλλαξε λγια, λλαξε! και στη φωτιν απνω
           να περπατσω αν αγαπς κι αυτ, πο λες, το προτιμ,
                                               παρ της ποτσας τον καμ,
           γιατ δεν ξερω σαν κι αυτ τ λλο θ' αποκτσω.
Λυσ:   (στη Μυρρνη) Κι εσ τι λς;
Μυρ:                                             Μα τη ...φωτι κι εγ θα προτιμσω.
Λυσ:  γνος ξεκωλιρικο! Δικαως, μα τον Δα,
          λνε πς βγανει απ μας η κθε τραγωδα.
          Δεν ξρουμ' λλο τποτα κι εμες μικρα- μεγλαι,
          παρ ξεροκουνματα και δςτου μπσε-βγλε!
          Μα κι αν η Σπαρτιτισσα στο κμμα μου θα μενη,
          μπορε να κατορθσουμε η δυ μας την ειρνη.
          Δος μου λοιπν την ψφο σου.
Λαμ:                                                Ενε κακ πολ,
          απ' της γυνακας το πλευρ να λεπη κι η ψωλ
                                                και μνη να κοιμται.
           Μα η ειρνη μ' λ' αυτ θαρρ πως προτιμται.
Λυσ:                                         Εγε σου, φιλενδα!
           εσαι γυνακα πει σωστ απ' λες στν Ελλδα.
Καλ:   Θαρρες πς αν απχουμε κι απ' τη δουλειν εκενη,
           για τοτον,- μη γνοιτο!- θα κμουν την ερνη;
Λυσ:   Μα τις Θες, εν' αρκετ. Αν κτσουμε κλεισμνες
           μσα στα σπτια μας ημες, καλοφτιασιδωμνες,
           και στα πουκαμισκια μας αυτ τ' αμοργιν,
           αφσουμε τα σματα να φανωνται γυμν
           και το κουρψουμε κι αυτ,οι νδρες θα λυσσξουν
           απ' την επιθυμα τους να 'ρθουν να μας τη σξουν
           κι ταν θα ιδον η κθε μια τι γι' αυτος δεν τχει,
           ττε να ιδς τον πλεμο τον παουνε, χι;
Λαμ:  Το διο κι ο Μενλαος, σαν εδε την Ελνη
                                     στα στθη γυμνωμνη
                                           και εδε το βυζ της,
          επταξε το ξφος του κι εκλλησε μαζ της.
Καλ:   Για στσου τρα, βρε κουτ:
          κι αν μας αφσουνε κι αυτο;
          , ττε τ γινμαστε;
Λυσ:  πως λει κι ο Φερεκρτης, θα γδρνουμε γδαρμνη σκλλα
Καλ:   Αυτς οι απομμησες, -αχ- εναι αηδα.
          Κι αν μας πισουν και μας τραβξουν με βα στο δωμτιο;
Λυσ:  Να πιαστες απ' την πρτα.
Καλ:   Κι αν μας χτυπσουν;
Λυσ:  Ττε θα τους κτσουμε αλλ κακν κακς.
          Δεν τους κνει κφι με το ζρι.
          κι αν η γυνακα δεν δεχθ τα δντια της να δεξη,
          ο ντρας δεν ευφρανεται.
Καλ:  ττε το δεχμεθα, σαν εκολο σας φανεται.
Λαμ:  σο για μας, θα πεσουμε τους ντρες μας να γνη
                                                          ειλικρινς ειρνη
          αλλ αυτς ο παλαβς λας των Αθηναων,
          πς θα πεισθ τον πλεμο να μη γυρεη πλον;
Λυσ:                                      Για τοτο μη σε μλη,
          κι εμες τον καταφρνουμε να μη τον ξαναθλη.
Λαμ:  Για την ειρνη ο λας δν κνει οτε βμα,
          ενσω πλοα χετε κι αμτρητο το χρμα,
          απνω στην Ακρπολι.
Λυσ:                                         Εφρντισα για τοτο,
          θα κυριεσουμε κι αυτ και λον της τον πλοτο,
          θα πν' εμπρς οι πιο γρης, κατ τη συμφωνα,
          και τχα με την πρφαση ν κνουνε θυσα
          θα πισουν την Ακρπολι, ς που να μαζευθομε
          κι ημες και τι θ κνουμε εδ να συσκεφθομε.
Λαμ:  λα καλ σα μας λες.
Λυσ:                                   , Λαμπιτ και τρα
           γιατ δν ορκιζμαστε, μα χνουμε την ρα,
           κι τσι τη συμφωνα μας ποτ να μη χαλσουμε;
Λαμ:  Πες μας λοιπν του λγου σου τον ρκο πο θα πισουμε.
          Αλθεια, πον' η δολα μου;-, πο κυττζεις;
          Βλε συ την ασπδ' ανποδα, και τα εντσθια βγλε.
          του θματος, να κνουμε τον ρκο.
Καλ:                                                       Λυσιστρτη,
          ποιν ρκο τχα θα μας πς να κνουμε, φιλττη;
Λυσ:  Ποιν ρκο; Κα ο ποιητς Αισχλος τχει π,
          απνω στην ασπδα μας το θμα θα κοπ.
Καλ:   χι, δεν ενε δυνατν, ρκος για την ειρνη
          σε μια ασπδα δηλαδ πολεμικ να γνη.
Λυσ:  Κα πς θα ορκισθομε;
Καλ:   ν λογο θα βρομε
          σπρο, και τα εντσθια η δολα να του βγλη.
Λυσ:  Πο να το βρομε τ' λογο το σπρο τρα πλι;
Καλ:   Κα πς λοιπν η κθε μια τον ρκο της θα κνη;
Λυσ:  Θα σου το πω. Να προυμε κατμαυρη λεκνη,
                                                ανποδα τη βζουμε
          κι να σταμν απ κρασ της Θσου θυσιζουμε,
                                     κι ρκο σ' αυτ θα δσουμε
(εμφαντικς)
                                       πς δεν θα το νερσουμε!
Λαμ:                         Ωχ, ωχ! τον ρκο σου αυτν
          κι επανους να του ψλουμε δεν ενε δυνατν.
Λυσ:  Λοιπν ας τρξη μσα μια να σταμν να φρη
          και μια λεκνη.
(εισρχεται μα Γυν και εξρχεται φρουσα λκυθον και κλικα.)
Καλ:                         Τ σταμν, που δεν χει ταρι!
(λαμβνει την λκυθον)                         
          Τ γλκα πο θα αισθανθ αυτ πο θα την πιση
                                          και, κλοκ. θα την αδειση.
Λυσ:  'Αφησε κτω το σταμν και πισ' εδ μπροστ μου!
    (η Καλονκη θτει την χερα επ της Λυσιστρτης καταλλλως)
Λυσ:  (επισμως)                         Πειθ! Βασλισσα μου!
           κι εσ, στμνα του γλεντιο! δξου την ικεσα
           των γυναικν με ενοια, και τοτη τη θυσα.
                  (χνει εις την λεκνην ονον)
Καλ:  Τ αμα κατακκκινο! για ιδς πως λαμπυρζει;
Λαμ:  Αλθεια, μα τον Κστορα, και τ γλυκ μυρζει!
Μυρ:  Αφστε με, γυνακες μου, πρτη να μπω στη μση
          να ορκισθ!
Καλ:                       χι ποτ, ο κλρος σου πρν πση.
Λυσ:  , Λαμπιτ! στη στμνα μας απλσετε το χρι,
          κι ας βγη μια για λες σας τον ρκο να προφρη,
          πως εγ θα τον ειπ κι εσες θ ορκισθτε
          τον ρκο πο θα δσουμε πς δεν θα παραβτε.
(υπαγορεει τον ρκον)
          Δεν θα βρεθ οτε γαμις, οτε κι ο ντρας μου στω...
Καλ:   Δεν θα βρεθ οτε γαμις, οτε κι ο νδρας μου στω...
Λυσ:  ...πο καυλωμνος θα μου 'ρθε μς στο κρεββτι...
(η Καλονκη διστζει. Η Λυσιστρτη επιτακτικς)        Πες το!
Καλ:   ...πο καυλωμνος θα μου 'ρθε απνω στο κρεββτι...
(μετ τρμου)
          Μου κπηκαν τα γνατα, καμνη Λυσιστρτη!
Λυσ:  ...Κα μς στο σπτι θα περν χωρς αντρς παιγνδια...
Καλ:   ...Κα μς στο σπτι θα περν χωρς αντρς παιγνδια...
Λυσ:  ...Με κτρινα φορματα και χλια δυ στολδια...
Καλ:   ...Με κτρινα φορματα και χλια δυ στολδια...
Λυσ:  ...Πο να λυσσξη ο νδρας μου να κοιμηθ μαζ μου...
Καλ:   ...Πο να λυσσξη ο νδρας μου να κοιμηθ μαζ μου...
Λυσ:  ...Μα δεν θα τον δεχθ ποτ και με τη θλησ μου...
Καλ:   ...Μα δεν θα τον δεχθ ποτ και με τη θλησ μου...
Λυσ:  ...Κι αν θλη και με το στανι εκενος να με πινη...
Καλ:   ...Κι αν θλη και με το στανι εκενος να με πινη...
Λυσ:  ...σο μπορ χειρτερα θ' αφνω να την κνη.
Καλ:   ...σο μπορ χειρτερα θ' φνω να την κνη.
Λυσ:  ...Της Περσικς παντοφλες μου μρες, βδομδες, μνες,
          προς το ταβνι δεν θα ιδ ποτ του σηκωμνες...
Καλ:   ... Της Περσικς παντοφλες μου εκενες,
          προς το ταβνι δεν θα ιδ ποτ του σηκωμνες...
Λυσ:  ...Οτε θα τουρλωθ ποτ, καθς οι λιονταρνες
          πο εν' απνω στου τυριο τους τρφτες σκαλισμνες...
Καλ:   ...Οτε θα τουρλωθ ποτ, καθς οι λιονταρνες,
          πο εν' απνω στου τυριο τους τρφτες σκαλισμνες...
Λυσ:  ...Πν' απ' το κρασ αυτ
          και τον ρκο τον κρατ... (πνει)
Καλ:  (παρατηροσα τη Λυσιστρτη πνουσα) ...Πν' απ' το κρασ αυτ 
                                                                 και τον ρκο τον κρατ...
Λυσ:  ...Και στον ρκ' ποια δεν μενη
          το κρασ νερ να γνη.
Καλ:   ...Και στον ρκ' ποια δεν μενη
          το κρασ νερ να γνη.
Λυσ:  (προς τας λοιπς) Ορκζεσθε λοιπν κι εσεις για λα;
Μυρ:                                                              Μα τον Δα!
Λυσ:  Φρε λοιπν να πιω εγ, ν' αρχσω τη θυσα.
(λαμβνει την λκυθον και ετοιμζεται να πη)
Καλ:  , , που πας, φιλττη μου; θλω μερδα ση.
          , πρπει η φιλα μας απ δω δα ν' αρχση.
(ακοεται θρυβος μακρθεν. Η Λυσιστρτη- αφνει τη λκυθον, εν η Καλονκη σπεδει, την λαμβνει και πνει.)
Λαμ:  Καλ, ακοσατε φωνς, γυνακες μου και θρνο;
Λυσ:  (παρατηροσα εκ του παραθρου) Ησχασ', εν' εκενο
          πο εχα π προττερα οι πιο γρης εφθσανε,
          κι επγαν στην Ακρπολι και το να επισανε.
          Συ, Λαμπιτ, τρβα λοιπν στη Σπρτη να φροντσης
          σα εσυμφωνσαμε να πραγματοποησης,
          τις λλες δε Λακνισσες ομρους θα κρατσουμε,
          ημες δε στην Ακρπολι και τις λοιπς θα κλεσουμε
                                                 κι εκε θ' αμπαρωθομε.
Καλ:                                          Καλ για να σου πομε:
                                           Κι οι νδρες απ' την πλι
          αν λθουν εναντον μας και εκστρατεσουν λοι;
Λυσ:  Λγο με μλει πει γι' αυτος, φωτι δεν θχουν τση
          οτε φοβρες αρκετς, στε να κατορθση
          η βα, τσο εκολα της πρτες μας ν' ανοξουν,
                                                εν δεν αποδεξουν,
          τι τους ρους τους λαμπρος, που η γυνακες θσανε,
                                                       αυτο τους εκτελσανε.
Καλ:  Μα τη Θε! και ββαια κι αν δεν τα βρονε σκορα,
         δειλ να ειπον την κθε μια και παληοπατσαβορα!
(Απρχονται πσαι, εν η Καλονκη φεγουσα τελευταα κεννει ταυτοχρνως το υπλοιπον της ληκθου.)

                                               ΑΥΛΑΙΑ
                                                                          συνεχζεται... Εδ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers