-


Dali &









/




 
 

 

:

  Βιογραφικ

     νας απ τους μεγλους τραγικος ποιητς της αρχαας Ελλδος. Σμφωνα με πληροφορα που επικρτησε, γεννθηκε στο 480 π.Χ. στη Σαλαμνα και, μλιστα, την δια μρα που κατατροπθηκε ο στλος του Ξρξη. Το πιθαντερο μως εναι τι γεννθηκε στα 485-4, πως μαρτυρε, το λεγμενο Πριο Μρμαρο. Σμφωνα μ' αυτ τανε γις του Μνησρχου, απ τον αττικ δμο Φλας στη Κεκρωπα (σημεριν Χαλνδρι). Πολλο απ τους αρχαους υποστριζαν τι δε καταγταν απ αριστοκρατικ γνος, η δε μητρα του Κλειτ συχν γινταν στχος σκωμμτων απ τους κωμικος ποιητς (Αριστοφνης κυρως), επειδ ασκοσε το ταπειν επγγελμα της λαχανοπλιδος. Ωστσο λλες πηγς αποδεικνουν πως η γενι του, πως και των παλαιτερων συναδλφων του, Αισχλου και Σοφοκλ, ταν επσης ευγενς. Ο πατρας του εχε σημαντικ κτηματικ περιουσα στη Σαλαμνα, την οποα μλιστα ο υις εξυμνε σε κποιο απ τα ργα του. 
     ζησε σε εποχ ακμζουσα, τον χρυσον αινα του Περικλους. Κατ τον Φιλχορο, ο ποιητς τυχε επιμελημνης αγωγς, πως δεχνουν τα πνευματικ προντα του. Νεαρς, λαβε μρος σ' εορτς, στη γεντειρ του, σαν ορχηστς και πυρφρος του Ζωστηρου Απλλωνα και διακρινταν στη πλη και στη πυγμαχα. Σε αγνες λαβε μρος στο παγκρτιο και στη πυγμ που και νκησε ακμη και στους Παναθναιους γυμνικος αγνες. Γργορα μως απαρνθηκε τον αθλητισμ και μσησε τους αθλητς διτι κατ τον διον "κακν γαρ μυρων ντων καθ Ελλδα, ουδν κκιον στιν αθλητν γνος", κι επιδθηκε στις πνευματικς ασχολες. Φσει θεωρητικς, ρποντας προς τη φιλοσοφα, μελτησε τα συγγρμματα των παλαιτερων φιλοσφων και παρακολουθοσε τη διδασκαλα των συγχρνων του, Αναξαγρα, Προδκου, Πρωταγρα, που εισγουνε στην Αθνα το πνεμα του Ιωνικο διαφωτισμο και το φυσιοκρατικ διαλογισμο. Οι τολμηρς σκψεις τους, ο σκεπτικισμς τους απναντι στη λαικ θρησκεα, ανησυχοσανε βαθι τη συντηρητικ κοιν γνμη, που το εξφραζε με κθε τρπο.
     Υπρξεν επσης ακουστς (ακροατς) και θαυμαστς των φιλοσφων Δημκριτου κι Ηρκλειτου διτι δεν ταν μνο μελετηρς αλλ διθετε μια απ τις πιο πλοσιες βιβλιοθκες. Ασχολθηκε και με τη ζωγραφικ ργα του οποου παρουσισθηκαν στα Μγαρα, την δε επ' αυτο ιδιοφυα μαρτυρον και πλεστες εικνες στις τραγωδες του.
     Σχναζε στον κκλο του Σωκρτη, με τον οποο διατηροσε μακρ φιλα, ο οποος, αναφρεται, μολοντι σπανιτατα πγαινε στο θατρο, του ρεσε να παρακολουθε τα ργα του, κθε φορ που αυτς παρουσαζε να καινοριο. Εναι φυσικ να σκησε μεγλη επδραση τον Ευρυπδη η συναναστροφ του με τους σοφος, στους οποους χι λγα οφελει η ανπτυξη της δινοις του κι αυτ συνγεται κι απ τη γνση που πλοσια εναι διχυτη σ' λα τα ργα του. Απ' αυτ φανεται, επσης, πως αν απεχε απ την ενεργ πολιτικ, πρσεχε μως και παρακολουθοσε τα πολιτικ ζητματα της ημρας κι εχε μγιστο ζλο να διδξει τις υγιες πολιτικς θεωρες του. 
     Κατηγορθηκε ακμη κι ως μισογνης, εν το ργο του εναι γεμτο απ γυναικεες μορφς και τις περισστερες φορς τοποθετε τη γυνακα σε υψηλτερο ηθικ εππεδο απ τον ντρα. Αποδοκμαζε την οχλοκρατα, καταφερταν μως και κατ της ολιγαρχας και των εκπροσπων την, των πλουσων και γενικ, των αλαζνων και των σκληρν και προτιμοσε να επικρατσει η μση τξη των πολιτν, που θεωρε σωτρες της πλης και σταθερος φλακες της τξης. Η φιλοπατρα του εναι φλογερ κι ενθουσιαστικ, γι' αυτν τον εγκωμιζει ο ρτωρ Λυκοργος, που δισωσε μερικος στχους του ποιητο, που μαρτυρον τη πστη του και την αγπη του προς τη πατρδα:

πατρς εθε πντες, οι ναουσ σε,
οτω φιλοεν ως εγ και ραδως
οικομεν αν σε κ' ουδν αν πρχοις κακν

     Επ πλον δεν αφνει καμα ευκαιρα, για να καυτηρισει τους εχθρος της πατρδας, τους Λακεδαιμνιους. Στον οικογενειακ του βο εχε ατυχματα, αν κι σα οι κωμωδοποιο παρδωσαν στη δημοσιτητα, δεν εναι και πολ αξιπιστα. Λγεται τι τη του γυνακα τη Χοιρνη την αππεμψε για ακολασα. Η  γυνακα του Μελιτ τανε χειρτερη και τον εγκατλειψε. Εχε 3 γιος απ' τη 1η του γυνακα: τον Μνησαρχδη που 'γινεν μπορος, τον Μνησλοχο που 'γινεν υποκριτς, εν ο δε τρτος, Ευρυπδης επσης στ' νομα, παρουσασε δρματα του πατρα του, στερα απ το θνατ του. Το 408 πηγανει στην Αυλ του βασιλι της Μακεδονας Αρχλαου, που ντας φιλμουσος, προσκαλοσε στη Πλλα πολλος ποιητς, λογους και καλλιτχνες, για να λαμπρνει τη βασιλεα του. Εκε εχε συντροφι τον επσης Αθηναο τραγικ ποιητ Αγθωνα και τον Τιμθεο, μουσικ απ τη Μλητο που εχε επηρεσει την αρμονα των λυρικν μερν στις τραγωδες του
     Για να τιμσει το βασιλικ αυτ προσττη, ο Ευρυπδης, γραψε την τραγωδα "Αρχλαος", που εγκωμιζει τον Ηρακλεδη, σαν ιδρυτ της Μακεδονικς δυναστεας. Ακμα και οι "Βκχες" του, λγεται, γρφτηκαν για να παιχθον στο θατρο του Αρχλαου. Το φθινπωρο του 407, ο μγας τραγικς πθανε στη Μακεδονα κι ετφη εκε. Λγεται, τι τον κατασπραξαν γρια σκυλι, αλλ αυτ μπορε και να 'ναι φανταστικ. ταν μαθετηκε το γεγονς στην Αθνα, πως πθανε ο τραγικτερος των τραγικν κατ τον Αριστοτλη, ο κσμος πνθησε. Ο δε Σοφοκλς παρουσισθηκε με μαρο χιτνα κι εισγαγε αστεφνωτους τους υποκριτς και τον χορ κατ την εσοδ τους στο Θατρο. ταν ο Αρχλαος αρνθηκε να δσει τα οστ του στε να θαφτε στη πλη του, ο τφος του, κοντ στην Αμφπολη, γινε προσκυνητριο των Αθηναων θαυμαστν του. Κοντ στην Αθνα, προς τιμ του, ανεγρθη κενοτφιο, με το εξς επγραμμα:

Μνμα μεν Ελλς πασα Ευριπδου, δ' ισχει
Γη Μακεδν η γαρ δξατο τρμα βου,
Πατρς δ, Ελλδος Ελλς, Αθναι, πλεστα δε Μοσαις
Τρψας, εκ πολλν και τον παινον χει.
 

λη η Ελλδα εναι μνημεο του Ευρυπδη·
αλλ' χει τα κκαλ του η μακεδονικ γη.
Η Αθνα εναι η πατρδα του, η Ελλδα της Ελλδας·
πολλος οι Μοσες του εφραναν, πολλ του κι η τιμ
.

 

     Αργτερα, με πρταση του ρτορος Λυκοργου, στθηκε στο θατρο Διονσου ο χλκινος ανδριντας του. Κατ τη παρδοση, τανε σκυθρωπς, σκεπτικς και σπνια γελοσε. Εχε, δηλαδ, την αυστηρ φυσιογνωμα πιο πολ ενς λεπτολγου ηθικολγου, παρ τη δημιουργικ ευθυμα του θεπνευστου ποιητ. Εκτς απ να επινκιο που 'γραψε για τον Αλκιβιδη, ταν εχε νικσει σ' αρματοδρομες και μιαν ελεγεα για τους Αθηναους που πσανε στις Συρακοσες, στη καταστρεπτικ κενη εκστρατεα, (415–3 π.Χ.), γραψε 92 δρματα και 3 τετραλογες, απ τις οποες, ελχιστες διασθηκαν. Στο πσω μρος του ανδριντα, που βρσκεται στο Μουσεο του Λοβρου κι ο Ευρυπδης παρσταται καθμενος, αναγρφονται με αλφαβητικ σειρ 37 δρματ του μχρι του "Ορστη". Σε μας φθασαν μνο 19, ανμεσα τους κι να σατιρικ, ο "Κκλωψ".



     Ο Ευρυπδης, σα νεωτεριστς, προκαλοσε συχν τις επιφυλξεις των καθιερωμνων, των κριτν και των συντηρητικν. Η νεολαα μως τον υπεραγαποσε και τον αποκαλοσε σοφτατο. Το ργο του εναι σφραγισμνο απ δο πολ σημαντικς περιδους τις αρχαιτητας. Απ τη λαμπρ εποχ πριν τον Πελοποννησιακ Πλεμο που η τραγωδα χει φτσει στην ακμ της με τον Αισχλο και τον Σοφοκλ αλλ και τη περοδο του Πελ. Πολ. που δημιουργε μεγλο μρος του ργου του, αμφισβητντας τις καθιερωμνες αξες. Πργμα που τον κνει καινοτμο και νεωτεριστ, ιδιατερα αγαπητ στους νους, αλλα ξιο για χλευασμ και κατασυκοφντηση απ τους συντηρητικος.
     Ξεμακρανει απ τους προκατχους του και στη μορφ και στο περιεχμενο αλλ και στους στχους. Ανσυχο, αδσμευτο πνεμα που βρσκεται σε μια διαρκ αναζτηση για νες μορφς κφρασης, μουσικς γραμμς, τρπους πραγμτωσης της τραγωδας. Παρουσιζει τα εξς χαρακτηριστικ:
   α). Στη θση των διαλογικν προλγων του Σοφοκλ, χει μακρτατους μονλογους, τους οποους κποιος ρωας θες απαγγλλει μοντονα σ' λες σχεδν τις τραγωδες του. Σ' αυτος αφηγεται χι μνο ,τι προηγθηκε μχρι εκενο το σημεο, αλλ μερικς φορς προλγει και τη πορεα λης της τραγωδας.
   β). Παρεμβλλει πολλ γνωμικ κι αποφθγματα, γι' αυτ κι ονομστηκε "απ σκηνς φιλσοφος".
   γ). Πολλς φορς τσο πολ περιπλκει την υπθεση, στε αναγκζεται, για να δσει κποια λση, να χρησιμοποισει τον "απ μηχανς θε". Νεωτερισμς που εναι καθαρ δικς του επινησης.
     Γι' αυτος τους νεωτερισμος του, που ταν δυσκολοχνευτοι στους γηραιτερους Αθηναους, δε βραβετηκε παρ μνο 4 φορς απ τις 22 που πρε μρος σε δραματικος αγνες. Ο Αριστοφνης τον κοροδεει λγοντς τον πτωχοποιν, ρακιοσυρραπτδην και στωμυλιοσυλλεκτδην κι ακμα δικανικν ρηματων ποιητν με το πρσχημα τι αφαρεσε την ιδανικ μεγαλειτητα απ τους ρωες και τις ηρωδες του και παρουσασε τα πρσωπ του με υπερβολικ μεγαλοστομα, πργμα που δεν ταιριζει στη τραγωδα. Στις κατηγορες αυτς μως δεν πρπει να δνει κανες μεγλη σημασα, γιατ εναι γνωστ το πθος του εναντον του Ευρυπδη, τον οποο δε διστζει να γελοιοποιε και να διαβλλει και μετ το θνατ του. Το μσος του κωμικο ξεκιν απ τις νεοτεριστικς τσεις, που ο τραγικς παρουσιζει στο ργο του.
      Ο Ευρυπδης εξευγνισε την αττικ γλσσα και τη κατστησε μουσικ κι ευκολονητη, εν συγχρνως την ανψωσε πιο πνω απ την αγοραα και ταπειν γλσσα των ακαλλιργητων ανθρπων. Με τη γλσσα του αυτ καταγοτευσε τα πλθη των ακροατν του. Ιδιατερη αξα χουν τα χορικ του, τα οποα οι αρχαοι τιμοσαν πολ. Εναι γνωστ τι οι αιχμλωτοι Αθηναοι στη Σικελα τραγουδντας τα χορικ του, τσο συγκνησαν τους δεσμοφλακς τους, στε λλοι απ' αυτος πραν τροφ και νερ κι λλοι την ελευθερα τους. Παρλα αυτ οι κριτς μνο 5 φορς του δωσαν τα πρωτεα, εν στο Σοφοκλ 20 και στον Αισχλο 14. Για πρτη φορ νκησε το 411 π.Χ.


     Τα διασωθντα 19 ργα του απ τους 81 γνωστος ττλους εναι:

"'Αλκηστις"                        438 π.Χ.
"Ανδρομχη"                      420 π.Χ.
"Βκχαι"                            γνωστο
"Εκβη"                             425 π.Χ.
"Ελνη"                             412 π.Χ.
"Ηλκτρα"                          413 π.Χ.
"Ηρακλεδαι"                       417 π.Χ.
"Ηρακλς Μαινμενος"          424 π.Χ.
"Ικτιδες"                          420 π.Χ.
"Ιππλυτος"                       428 π.Χ.
"Ιφιγνεια Εν Αυλδι"            γνωστο
"Ιφιγνεια Εν Ταροις"         γνωστο
"ων"                                412 π.Χ.
"Κκλωψ"                          γνωστο  (το μοναδικ σατιρικ)
"Mδεια"                            431 π.Χ.
"Ορστης"                          408 π.Χ.
"Ρσος"                             453 π.Χ.
"Τρωδες"                          415 π.Χ.
"Φονισσαι"                         408 π.Χ.

     Σθηκαν ακμα κι αρκετ αποσπσματα απ λλες τραγωδες του, πως της "Αντιγνης" (200 στχοι), της "Υψιπλης" (500 στχοι), του "Φαθοντα" (300 στχοι), της "Μελανππης" (100 στχοι) κ..

=================

                                     Ρσος

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΧΟΡΟΣ (Στρατιτες της Τροας)
ΕΚΤΟΡΑΣ
ΑΙΝΕΙΑΣ
∆ΟΛΩΝΑΣ
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
ΡΗΣΟΣ (Ο βασιλις της Θρκης)
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
ΑΘΗΝΑ
ΠΑΡΗΣ
ΗΝΙΟΧΟΣ (Ηνοχος του Ρσου)
ΜΟΥΣΑ (Μητρα του Ρσου)
 
                                                  ΥΠΟΘΕΣΗ

     Κατ τη διρκεια του Τρωικο πολµου, ο κτορας επανειληµµνα χει στελει µηνµατα στο βασιλι της Θρκης Ρσο να ρθει µε το στρατ του για να βοηθσει την Τροα. Εκενος µπλεγµνος σε λλες πολεµικς επιχειρσεις, καθυστερε, τελικ ρχεται να βρδυ µε λο του το στρατ κι εναι αποφασισµνος την επµενη µρα να συντρψει τους Αχαιος. Αλλ στκεται τυχος. Εκενο το βρδυ µπανει κρυφ ο Οδυσσας µε τον ∆ιοµδη µες στο στρατπεδο των Τρων και χωρς να τον δει κανες, σκοτνει τον Ρσο καθς εχε ξαπλσει για να ξεκουραστε.

   (Ο Χορς, Τρες στρατιτες, προχωρ προς τη σκην του κτορα, για να τον ειδοποισει για κποιες φωτις που 'δε στο στρατπεδο των Ελλνων)
 
ΧΟΡΟΣ
Πµε προς τη σκην του κτορα. Να εδ εναι! 'Αραγε εναι γρυπνος κποιος απ τους υπασπιστς τους φρουρος του βασιλι; Να µθει τα να απ τους σκοπος που φυλνε το στρατπεδο την τταρτη βρδια της νχτας;
 -Σκωσε το κεφλι σου, ξπνα, νοιξε τα µτια σου, σε το στρµα σου. Γιατ πρπει ν' ακοσεις.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ποις εναι; Εναι γνωστ η φων. Ποις εναι; Ποι εναι το σνθηµα; Πες το. Ποιο ρθαν εδ µες στη νχτα; Μλα µου.
ΧΟΡΟΣ
Οι σκοπο εµαστε.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Και γιατ κνετε τσο θρυβο;
ΧΟΡΟΣ
Μη φοβσαι.
ΕΚΤΟΡΑΣ
∆ε φοβµαι. Μπως κποια παγδα γινε µες στη νχτα;
ΧΟΡΟΣ
χι.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ττε γιατ αφσατε τις σκοπις σας; Γιατ αναστατνετε το στρτευµα µσα στη νχτα; ∆εν ξρεις τι εµαστε κοντ στο στρατπεδο των Αργεων και τρα αναπαυµαστε ντυµνοι τα πλα µας;
ΧΟΡΟΣ
Πρε τα πλα σου κτορα. Πγαινε στους συµµχους, δσε σνθηµα να ετοιµαστον κι αυτο. Ξπνα τους. Στελε κποιους να πουν στους ντρες σου τι πρπει να ετοιµσουν τα γργορα λογα. Ποις θα πει στον γιο του Πανθου; Ποις στον γιο του Ευρπα, τον αρχηγ των Λυκων; Πο εναι οι ιερες για τις θυσες; Πο εναι οι Φργοι τοξοφροι κι οι αρχηγο των ακοντιστν; λοι να ετοιµσουν βλη και τξα.
ΕΚΤΟΡΑΣ
'Αλλα απ τα λγια σου εναι τροµακτικ κι λλα ενθαρρυντικ. ∆ε µιλς καθαρ. Μπως σας τρµαξε ο γιος του Κρνου, ο Πνας, µπως σας µαστγωσε; 'Αφησες τη σκοπι σου και κνεις αναταραχ. Τ χεις να πεις; Τ να πω πως µου ανγγειλες; Γιατ δεν µλησες ξεκθαρα.
ΧΟΡΟΣ
Ανβουν φωτις οι Αργεοι, κτορα, µες στη µαρη νχτα και φωτζουν τσι τα γργορα πλοα τους εκε που τα χουν αρξει. λο το στρτευµα χει µαζευτε στη σκην του Αγαµµνονα, φωνζουν λοι και ζητον διαταγς. Μχρι τρα ποτ δεν υπρξε τση φασαρα στο στρατπεδ τους. Υποπτεοµαι τι κτι καινοργιο σχεδιζουνε τρα κτορα γι' αυτ ρθα να σου φρω το µνυµα γργορα µη µε κατηγορσεις µετ.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Καλ κανες κι ρθες γκαιρα, αν κι αυτ τα µανττα εναι κακ. Αποφσισαν να φγουν οι Αργεοι µες στο σκοτδι της νχτας για να ξεφγουν απ τα µτια µας πιο εκολα. Οι φωτις µες στη νχτα αυτ την υποψα µου βζουν. Αχ θε µου! Που αποφσισες να µου στερσεις, πως απ τα νχια του λιονταριο το θραµα, τη ικανοποηση να νικσω τους Αργεους. ∆εν µε φησες να τους συντρψω, να τους λισω µε το κοντρι µου λους. Αν δεν τλειωνες τη µρα γργορα, εγ δεν θα σταµατοσα. Θα τους καιγα τα καρβια Θα µπαινα µσα στις σκηνς τους να τους σκοτσω λους µε τα χρια µου. τοιµος µουνα. πρεπε να συνεχσω και τη νχτα. Παραδοµνος στη θεσταλτη ορµ µου που θα φερνε τη νκη. Οι σοφο µως κι οι µντεις που ξρουνε τα θεκ σχδια µε πεσαν να περιµνω να χαρξει και ττε που θα 'βλεπα να καταστρψω τους Αχαιος. Να τρα αυτο φεγουν! Τους σοφος µου ξεγλασανε. Κι νας δραπτης τα καταφρνει καλτερα τη νχτα. Τρα πρπει να βιαστ να δσω διαταγς. Γργορα! Να σηµνει εγερτριο, να ντυθον λοι τα πλα τους. Να ξυπνσουν. Να τους προφτσουµε. Και λλους να τους χτυπσουµε καθς θα µπανουν στα καρβια τους να βψουν µε το αµα τους τις σχοιννιες σκλες κι λλους να τους πισουµε µε λσο. Να τους κνουµε δολους να µας σκβουν τα χωρφια.
ΧΟΡΟΣ
κτορα, βιζεσαι εν δεν ξρεις τι κνουν. ∆εν ξρουµε αν φεγουν.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Και ττε γιατ να ανβουν φωτις;
ΧΟΡΟΣ
∆εν ξρω. Μου φανονται ποπτες και φοβµαι.
ΕΚΤΟΡΑΣ
λα θα τα φοβσαι, αν φοβσαι τις φωτις.
ΧΟΡΟΣ
Τσες πολλς ποτ δεν χουν ανψει.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αλλ οτε παθαν πριν τι παθαν απ µνα χτες.
ΧΟΡΟΣ
Ναι εσ τους τα κανες. Σκψου και τρα τι να κνεις.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Πρπει να προυµε τα πλα και να τους επιτεθοµε.

    (Εµφανζεται ο Αινεας)

ΧΟΡΟΣ
ρχεται µε πολλ βιασνη ο Αινεας. Κτι νο θα µας πει.
ΑΙΝΕΙΑΣ
κτορα, για ποιο λγο ρθαν οι φρουρο µες στη νχτα φωνζοντας φοβισµνοι και ξεσηκνεται ο στρατς;
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αινεα, µην αργες, φρεσε την πανοπλα σου.
ΑΙΝΕΙΑΣ
T συµβανει; καναν κτι δολερ οι εχθρο µσα στο σκοτδι;
ΕΚΤΟΡΑΣ
Φεγουν οι Αχαιο και πνε στα πλοα τους.
ΑΙΝΕΙΑΣ
Απ κτι συγκεκριµνο το κατλαβες;
ΕΚΤΟΡΑΣ
λη τη νχτα ανβουν φωτις και µου φανεται τι δεν θα περιµνουν να ξηµερσει. Φγγουν στους κωπηλτες τους και πνε στην πατρδα τους αφνοντας τη γη µας.
ΑΙΝΕΙΑΣ
Κι εσ γιατ πρες τα πλα σου; Τ θα κνεις;
ΕΚΤΟΡΑΣ
Καθς θα τρχουν να µπουν στα καρβια τους θα τους επιτεθ µε τις λγχες. Γιατ εναι ντροπ και λθος µας να τους αφσουµε να φγουν χωρς µχη αυτος που µας καναν τσο κακ.
ΑΙΝΕΙΑΣ
Μακρι να ξερες να σκφτεσαι πως ξρεις να πολεµς. Αλλ κανες δεν χει γεννηθε που να τα γνωρζει λα. 'Αλλο χρισµα χει ο καθνας µας κτορα. Εσ να πολεµς ξρεις, και λλοι να σκφτονται το σωστ. Εσ ταν µαθες τι ναψαν φωτις και ξεσηκθηκες και παρνεις το στρατ να περσεις απ τα βαθι χαντκια που δεν θα βλπεις µσα στη νχτα. Και πς πως τα πρασες τα χαντκια. Αν δεν τους βρεις να φεγουν αλλ να εναι ενντι σου, θα νικηθες και θα µενεις εκε. Γιατ πως θα περσει πλι τα χαντκια και πως θα διασχσουν τα ρµατα τα στεν γεφρια χωρς να σπσουν οι τροχο τους; Αλλ και πλι αν νικσεις θα πρπει να παλψεις µε τον γιο του Πηλα, που δεν θα σ' αφσει να βλεις φωτι στα καρβια τους οτε να πισεις τους Αχαιος, πως νοµζεις. Γιατ εναι πολ δυνατς πολεµιστς. Εγ λω πως πρπει να αφσουµε το στρατ µας να ξεκουραστε απ την κοραση της µχης και να στελουµε κποιον κατσκοπο, ποιον θλει να πει. Αν ντως ετοιµζονται να φγουν ττε να τους επιτεθοµε αιφνιδιαστικ. Αλλ αν οι φωτις τους εναι απτη ττε πρπει να το σκεφτοµε. Αυτ εναι η γνµη µου, κτορα.
ΧΟΡΟΣ
Μου φανονται σωστ αυτ που λει. Σκψου τα και λλαξε γνµη. Γιατ δεν µ' αρσουν οι αποκοτις των στρατηγν. Τι καλτερο απ το να πει κποιος στα καρβια τους να δει τι εναι αυτς οι φωτις κοντ στα αγκυροβλια;

(Ο κτορας προς τον Αινεα)

ΕΚΤΟΡΑΣ
Αφο τσι λτε λοι, τσι να γνει. Πγαινε τρα και καθησχασε τους συµµχους µας. Αν ακοσει µως ο στρατς εγερτριο, να ετοιµαστε γργορα. Θα στελω κατσκοπο στους εχθρος κι ταν καταλβουµε τις κινσεις τους, εσ θα τα ακοσεις λα και θα ξρεις τι κνουν. Αν µως ανογουν τα πανι τους για να φγουν περµενε να ακοσεις τις σλπιγγες. ∆εν θα καθυστερσω ττε. Θα πσω πνω στα καρβια τους µες στη νχτα και θα τους καταστρψω.
ΑΙΝΕΙΑΣ
Αυτ εναι το σωστ. Στελε τον κατσκοπο. Γργορα. Κι αν µε χρειαστες, θα σταθ δπλα σου.

    (Ο Αινεας φεγει)

ΕΚΤΟΡΑΣ
Ποις απ σας που κουσε θλει να πει κατσκοπος στα καρβια; Ποις θα βοηθσει να σωθε η πατρδα; Ποις θα δεχτε; ∆εν θα µπορσω µνος µου τη πατρδα και τους συµµχους να υπηρετ.
 
   (Μπανει ξαφνικ ο ∆λωνας)
 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Εγ για την πατρδα µου, δχοµαι αυτν τον κνδυνο. Να συρθ µχρι τα καρβια των Αχαιν κρυφ να µθω λα τα σχδια που κνουν και να ρθω πσω να στα πω. Μπορ να το κνω αυτ.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ταιριζεις µε το νοµ σου γενναε πατριτη ∆λωνα. Τον δοξασµνο οκο σου, τρα τον κνεις πιο νδοξο. 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Θα πω λοιπν. Και η αµοιβ µου θα εναι αντξια. Γιατ η αµοιβ της παλικαρις δνει διπλ χαρ. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Εναι δκαιο. ∆εν χω αντρρηση. ρισε εσ την αµοιβ σου. Εκτς απ' τα σκπτρα µου ββαια. 
∆ΟΛΩΝΑΣ
∆εν θλω τα σκπτρα σου που σζουν την πλη µας. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ζτα για γυνακα σου την κρη του Πραµου. 
∆ΟΛΩΝΑΣ
∆εν θλω να συγγενψω µε πιο πλοσιους απ µνα. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αν ζητσεις χρυσφι, θα το πρεις. 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Κι εγ χω. ∆εν εµαι φτωχς. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Τι θλεις απ' λα αυτ που χει η Τροα; 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Θα µου δσεις την αµοιβ µου, ταν νικσεις τους Αχαιος.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Θα στο δσω. Να το ζητσεις. Εκτς απ τους αρχηγος τους. 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Αυτος σκτωσ τους. ∆εν σου ζητ να λυπηθες το Μενλαο.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Θλεις τον Ααντα; 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Καλοαναθρεµµνα χρια δεν κνουν για το ργωµα. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Θλεις κποιον απ τους Αχαιος ζωνταν για να ζητσεις λτρα; 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Σου επα και προηγοµενα. Χρυσφι χω.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Θα εσαι µπροστ στη µοιρασι. ,τι ζητσεις θα το πρεις.
∆ΟΛΩΝΑΣ
Τα λφυρα να τα αφιερσεις στους ναος. 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Τ περισστερο θες να µου ζητσεις; 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Τα λογα του Αχιλλα θλω! Αφο παζω κορνα γρµµατα τη ζω µου πρπει να αξζει κι η αµοιβ.
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αυτ που λαχταρ κι εγ θλεις. Γεννηµνα απ αθνατους γονιος κι αυτ εναι αθνατα. Που µεταφρουν το γιο του Πηλα τον πολεµχαρο. Τα δµασε ο Ποσειδνας και του τα 'δωσε δρο -πως λνε- του Πηλα. Αλλ θα κρατσω τον ρκο µου ∆λωνα. Θα στα δσω δικ σου. Θα εναι το πιο νδοξο στολδι στο σπτι σου. Το ρµα του Αχιλλα!
∆ΟΛΩΝΑΣ
Σµφωνοι. Θα το χω καχηµα τι οι Τρες µου δωσαν το καλτερο βραβεο αντξιο της παλικαρις µου. Κι εσ κτορα µην ζηλεεις. Υπρχουν κι λλα αµτρητα που θα σε κνουν να καµαρνεις, εσ που εσαι ρχοντας. 
ΧΟΡΟΣ
Μεγλος αγνας, µεγλο τλµηµα. Μακριος θα εσαι αν πετχεις. Αυτ η προσπθεια εναι νδοξη. Θα γνεις γαµπρς βασιλιδων. Αυτ που χουν αποφασισθε απ τους θεος θα τα φροντσει η ∆κη σα δε απ τους ανθρπους, µου φανονται τλεια καµωµνα.
 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Να πηγανω τρα για το σπτι µου να ντυθ κατλληλα και απ εκε κατ' ευθεαν στα καρβια των Αργεων.
 
ΧΟΡΟΣ
Γιατ; Τι λλα ροχα θα βλεις;
 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Αυτ που πρπει να φορσω για το ργο που πω να κνω.
 
ΧΟΡΟΣ
Απ σοφ νδρα µαθανουµε σοφ πργµατα.
Πως θα ντυθες;
 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Θα φορσω τοµρι λκου. Το στµα του θα το ταιριξω µε το στµα µου, τα πδια και τα χρια µου στα πδια του θα βλω, θα περπατω στα τσσερα, θα εµαι διος λκος ταν περνω απ' τα χαντκια και φτνω στα καρβια τους. Στον υπλοιπο δρµο που δεν θα µε βλπει κανες εκε θα περπατω στα δυο µου πδια. Με αυτ τον τρπο θα τους ξεγελσω.
 
ΧΟΡΟΣ
Μακρι να σε προστατεει ο γιος της Μαας στο δρµο που θα πηγανεις και θα γυρνς µια και εναι ο προσττης των οδοιπρων. ρχισε το ργο σου τρα - να εσαι καλτυχος.
 
∆ΟΛΩΝΑΣ
Θα σωθ και θα γυρσω πσω και θα φρω το κεφλι του Οδυσσα του γιου του Τυδα του ∆ιοµδη σαν σηµδι για σνα να πεισθες τι ανβηκα στα πλοα των Αργεων. Θα το κνω πριν ανατελει.
 
(Φεγει ο ∆λωνας)
 
ΧΟΡΟΣ
Θε της Θµβης και της ∆λου - Θε λατρευµενε στους ναος της Λυκας, Απλλωνα, σκψη του ∆α, λα µε τα τξα σου, φτσε µσα στη νχτα, και γνε οδηγς και σωτρας στο παλικρι που φεγει. Βοθα τους Τρες, παντοδναµε και της Τροας τα µεγλα τεχη που εσ ρθωσες.
Βοθα τον να πει να δει τα καρβια και το στρατ τον Ελληνικ και να γυρσει πλι στην χρα του το λιον. Να ανεβε στου νικηµνου Αχιλλα το ρµα - δρο του Ποσειδνα κποτε στον Πηλα.
Για τη γη και τα σπτια µας τλµησε µνος του να πει στα καρβια. Θαυµζω το θρρος του. Σπνια µνει πιστ η καρδι των αγαθν πολιτν ταν σαν καρβι σε φουρτουνιασµνα κµατα παραδρνει η πλη. µως να νας απ τους Φργες µε θρρος γιγαντθηκε µε τα πλα του. Κανες απ τους συµµχους της Τροας δεν µας ντροπιζει. Ποιον Αχαι - δπλα στα καρβια τους θα χτυπσει ο ∆λωνας ντυµνος σαν λκος και περπατντας στα τσσερα;
Αχ, να σκτωνε το Μενλαο τον Αγαµµνονα και να φερνε το κεφλι τους στα χρια της Ελνης, να τον κλψει αυτν που µσα στην πλη µας και µσα στα σπτια µας φτασε µε στρατ απ χλια καρβια.
 
(Μπανει νας βιαστικς βοσκς - αγγελιοφρος)
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Βασιλι! Βασιλι! Ττοιες αγγελες να φρνω πντα στους ρχοντες σαν κι αυτ που φρνω σε σνα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Μερικς φορς οι βοσκο κνουν λλα απ αυτ που πρπει. Εσαι βοσκς και ρθες στο στρατπεδο να πεις στον αρχηγ για κοπδια; ∆εν ξρεις που εναι το παλτι του πατρα µου για να πας να του πεις τι τα ζα εναι καλ;
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Εµαστε ξεστοι οι βοσκο, συµφων. µως σου φρνω ευχριστα µανττα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Σταµτα να λες για πρβατα και κοπδια. Κρατµε πλα στα χρια µας για να κνουµε πλεµο.
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Για πλεµο και για πλα ρθα να σου πω! νας φλος και σµµαχος ρχεται µε χιλιδες στρατ.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Απ πο ρχεται; Ποια χρα ερµωσε και φρνει το στρατ της;
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Απ τη Θρκη. Λει τι εναι ο γιος του Στρυµνα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Μου λες τι ρθε ο Ρσος στην Τροα;
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Τον ξρεις. Μνος σου επες το νοµ του.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Και πως ρχεται απ τα βουν της δης και χι απ τον κµπο και τους δρµους;
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
∆εν ξρω να σου πω, αλλ µπορ να φανταστ γιατ. Ο κµπος δεν εναι εκολος τη νχτα ταν γνωρζεις πως εναι γεµτος εχθρος. µως λους µας τρµαξε τσι που ρθε µσα στο σκοτδι απ' το βουν σαν θηρο. Και καθς προχωροσε σαν ποτµι και σκωνε οχλοβο εµες απ' το φβο σπρχναµε τα κοπδια στις κορφς. Γιατ νοµζαµε πως ρθανε Αργεοι για να τ' αρπξουν. Μετ ταν τους ακοσαµε να µιλον πραµε θρρος και εγ ττε βγκα µπροστ ρτησα στη γλσσα τους τους προποµπος ποιος εναι ο στρατηγς τους και ποιος τον κλεσε στην Τροα σµµαχο. Σταµτησα να ρωτ ταν τα µαθα λα.
Ττε, βλπω µπροστ µου τον Ρσο σαν θε. Πνω στο θρακικ του ρµα. Και κρµονταν απ' τους µους του και λαµπε ασπδα µε χρυσ ζωγραφι. Με χρυσαφνιο ζυγ ταν δεµνα τα λογ του, κτασπρα πιο πολ κι απ' το χινι και στα µτωπ τους εχαν χαραγµνη µια χλκινη Γοργνα σαν αυτ που υπρχει στην ασπδα της Παλλδας. Και φοροσαν πολλ κουδονια. Που µε την κνηση χτπαγαν και ο χος τους σκρπιζε τρµο. Πολ µεγλος στρατς, αµτρητος δεν χωροσε στο µτι, σαν ποτµι ερχταν. Εχε πολλος ιππες και τοξτες και λλους πολλος µεγλο πλθος ξαρµτωτοι που φοροσαν τη στολ της Θρκης. Ττοιος ντρας βασιλι ρθε για σµµαχς σου! ∆εν γλιτνει τρα ο γιος του Πηλα οτε αν φγει οτε αν µενει και πολεµσει.
 
ΧΟΡΟΣ
ταν οι θεο ρχονται να βοηθσουν τους θνητος ττε η συµφορ φεγει και ρχεται το καλ.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Τρα που νικω και ο ∆ας βοηθει τρα ρθαν οι φλοι που δεν τους χρειζοµαι. ταν µως ο ρης ξαλλος κατστρεφε τη γη µας δειξε ο Ρσος τι φλος της Τροας εναι. ρθε για το µορασµα χωρς να πολεµσει χωρς να πρει µρος στο κυνγι.
 
ΧΟΡΟΣ
Με το δκιο σου παραπονισαι. µως δξου τους γιατ εναι για το καλ µας.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αρκετο εµαστε εµες που σζουµε µχρι τρα το λιον.
 
ΧΟΡΟΣ
χεις πειστε τι χουµε κερδσει;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Το πιστεω. Η µρα που ανατλλει θα το αποδεξει.
 
ΧΟΡΟΣ
Βασιλι, πρσεχε. Γιατ ο θες µπορε πολλ να αλλξει.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Μισ τους φλους που ρχονται µετ την ανγκη για να δσουν βοθεια. Μια που ρθε µως ο Ρσος, ας κτσει στο τραπζι σαν φιλοξενοµενος. χι σαν φλος. Γιατ τη χρη που του χρωστοσαµε εµες οι γιοι του Πραµου την ξεχρεσαµε.
 
ΧΟΡΟΣ
Βασιλι, ταν διχνεις κποιον φλο, τον κνεις εχθρ.
 
ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ
Βασιλι, και µνο αν τον δουν οι εχθρο, θα τροµξουν.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Καλ ττε. Σωστ µιλς κι εσ κι εσ σωστ µε συµβουλεεις. Ο Ρσος - ο χρυσαρµατωµνος πως λες - ας ρθει σαν σµµαχος µας να βοηθσει.
 
(Φεγει ο αγγελιοφρος)
 
ΧΟΡΟΣ
Η Αδρστεια, η κρη του ∆α ας διξει το φθνο απ τα λγια µου και σα χω µσα στην ψυχ µου θα σας πω.
ρθες γιε του ποταµο, φτασες στην αγαπηµνη Τροα. Σε στλνει η πολυπθητη µητρα σου που κατγεται απ την Πιερα, η Μοσα, και ο καλογφυρος ποταµς, ο Στρυµνας, που κποτε, αγκαλιζοντας το κορµ της µελωδικς Μοσας µε τα νερ του φτεψε εσνα. Σαν φωτοδτης ∆ας χεις ρθει εδ για χρη µου µε τα γργορα λογ σου. Τρα πατρδα µου, Φρυγα,
µε το θε βοηθ σου µνησε τον Ελευθριο ∆α.
ραγε πτε πλι η πανρχαιη Τροα θα γιορτσει τον ρωτα και του κρασιο το ξεφντωµα, µε τραγοδια σε γιορτ πολυµερη; Πτε θ' αφσουν οι Ατρεδες την Τροα, για να φγουν πσω στη Σπρτη; Ω εσ φλε µου, µακρι για χρη µου το χρι σου και το δρυ σου να πετχουν πριν φγεις πλι.
λα, φανερσου, µε την χρυσ ασπδα σου, µπροστ στα µτια του γιου του Πηλα. Μπροστ στο ρµα του, µε το κοντρι σου, κνε να αφηνισουν τα λογ του. Γιατ ποιος µαζ σου τα βζει ποτ δεν θα µπορσει να χορψει στο ιερ της Αργετισσας ρας. Θα σκοτωθε στη γη εδ και θα πει σφαγµνος απ Θρακιτη.
 
(Μπανει ο Ρσος, µε τη συνοδεα του)
 
Ω! Ω! Μεγλε βασιλι! Ω! Θρκη που θρεψες αυτν τον αρχηγ δυνατ σαν λιοντρι! Κοιτξτε του κορµιο του τη χρυσδετη δναµη. Ακοστε πως ηχον τα κουδονια της ασπδας του. Ω Τροα! Σαν θες εναι αυτς ο πολεµιστς ο γιος του Στρυµνα και της Μοσας. Για χρη σου ρθε να βοηθσει.
 
ΡΗΣΟΣ
Χαρε κτορα, ξιου πατρα αντξιε γι. ρχοντα της Τροας. Μετ απ τσο καιρ σε χαιρετ πλι. Χαροµαι που νικς. Που στησες το στρατπεδ σου δπλα στο δικ τους. ρθα να τους γκρεµσω τα τεχη µαζ σου. Να τους τα κψω τα καρβια τους.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Γιε της Μοσας και του Στρυµνα της Θρκης οι διπρσωποι νδρες δεν µου αρσουν. Πντα αγαπω την αλθεια. Απ πιο πριν πρεπε να ρθεις να βοηθσεις στα βσανα της Τροας. Να µην την αφσεις - σο µποροσες - να µενει γονατισµνη απ το αργετικο δρυ. Και µη λες τι δεν στο ζητσαµε γι' αυτ δεν ρθες, δεν βοθησες και δεν µας σκφτηκες. Γιατ και κρυκες σου στειλα και πρσβεις και χλια δρα! Μας πρδωσες µως! Συγγενς µας και γετονας εσαι και µας φησες στους ξνους! νας µικρς ρχοντας σουν και σε κανα µεγλο βασιλι της Θρκης µε τα δια µου τα χρια. Ττε στο Παγγαο, στη γη των Παινων και των Θρακν που ρµησα και διλυσα τη φλαγγα των εχθρν σου και τη γη τους τη σκλβωσα και στην δωσα δρο µαζ µε το λα της. µως κλτσησες τη χρη που σου κανα και φτνεις σαν βοθεια στις δυσκολες των φλων ταν χουν περσει. Υπρξαν λλοι µως που ρθαν στο πλευρ µας απ την αρχ και χωρς να χουµε µλιστα συγγνεια, και πολλο απ' αυτος σκοτθηκαν και τφηκαν εδ δεχνοντας τσι την αγπη τους εν λλοι µε τα ρµατα συνεχς δπλα µας αντχουν στα µεγλα κρα και στην ζστη του θεο, δεν µνουν στα κρεβτια τους πως εσ και δεν κνουν γιορτς. Στα λω αυτ για να τα ξρεις γιατ εµαι ελεθερος και µιλ κατ πρσωπο.
 
ΡΗΣΟΣ
Κι εγ το διο κτορα. σια τα λγια µου. Χωρς διγνωµα. Σ' εµνα στοχισε περισστερο που λειψα. Πνω µως που ετοµαζα το στρατ µου για να ρθω Σκθες γετονες µου νοιξαν πλεµο. Και µχρι τον Εξεινο τον πγα το στρατ µου. Εκε να δεις αµατα στο χµα και αφρος και πτµατα σωρος Θρκες και Σκθες! Αυτ µε εµπδιζαν να ρθω να βοηθσω εδ. Αλλ µλις τους νκησα και πιασα οµρους τα παιδι τους και ρισα τους φρους που θα δνουν, αµσως µε τα καρβια πρασα τα στεν και ρθα απ την ξηρ τον υπλοιπο δρµο. σε λοιπν τα ξεφαντµατα που λες και τα ζεστ κρεβτια. Μσα στους παγωµνους βοριδες, ανµεσα σε µαστγια που δρνουν την ξηρ και τη θλασσα και φορντας µνο τα ροχα µου µουν! Εγ ξρω πως ντεξα. ργησα λοιπν να ρθω αλλ ρθα γκαιρα. ∆κα χρνια πολεµς και δεν τελεινεις και µρα µε τη µρα σε φθερει ο πλεµος, σα να τον παζεις στα ζρια. Εµνα και µνο µια µρα θα αρκσει να σπσω τις γραµµς τους και στα καρβια τους πνω να πσω να τους καταστρψω εντελς. Μσα σε µια µρα θα δσω τλος στα βσανα και την εποµνη θα φγω. Απ εσς κανες να µη µου δσει βοθεια. Μνος µου θλω να νικσω τους Αχαιος που καυχινται. Κι ς φτασα τελευταος.
 
ΧΟΡΟΣ
Φλος εσαι, σα φλος µιλς. Ο ∆ας σε στειλε. Και µακρι ο ψιστος να θλει να διχνει τον φθνο απ τα λγια σου. Απ σνα καλτερο λλον πολµαρχο ποτ τα καρβια των Αργεων δεν φεραν. Οτε πριν οτε τρα. Πως θα µπορσει ο Αχιλλας ο Ααντας να αντικρσουν το δρυ σου; Αχ να βλεπα σµερα το παντοδναµο χρι σου να παιρνε λτρα µε τη λγχη σου!
 
ΡΗΣΟΣ
Θα το κνω. Να πληρσω που λειψα. Θα εναι η Αδρστεια βοηθς µου. Και ταν σσω την πλη, κτορα, και διαλξεις κι εσ για τους θεος σας τα λφυρα ττε µαζ θα πµε στη γη των Αργεων για ρµαγµα. Να µθουν τα βσανα που φρνει ο πλεµος στον τπο του.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Εν τους νικσουµε, και ζει η Τροα - πως πριν - µε ασφλεια θα χρωστ στους θεους µεγλη ευγνωµοσνη. Αυτ µως για τους Αργεους και το ρµαγµα της χρας δεν εναι εκολο, πως το λες, µε το κοντρι.
 
ΡΗΣΟΣ
∆εν λνε τι ρθαν εδ τα πιο δυνατ τους παλικρια;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Μεγλοι πολµαρχοι λοι. Και µας δυσκλεψαν πολ.
 
ΡΗΣΟΣ
Αν τους σκοτσουµε αυτος, θα εναι τα πντα στα χρια µας.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ας αφσουµε τα αν. Τα παρντα κοτα.
 
ΡΗΣΟΣ
Α, µλιστα. Σου αρκε να τους πισουµε. ∆εν θλεις να τους καταστρψουµε;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Κυβερν µεγλη χρα και χωρς τη δικ τους. Αν θλεις, τρα, παρταξε το στρατ σου, δεξι αριστερ, που θλεις. Ετε στη µση, στους συµµχους ανµεσα.
 
ΡΗΣΟΣ
Μνος µου θλω, κτορα, να τους πολεµσω. Αν µως ντρπεσαι να µην πρεις εσ µρος στην πυρπληση των καραβιν εσ, που τσο πολ παιδετηκες λα αυτ τα χρνια ττε σε µε να πολεµσω τον Αχιλλα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
∆εν µπορες να ρξεις το κοντρι σου πνω του.
 
ΡΗΣΟΣ
Μα λνε πως ρθε κι αυτς στην Τροα. τσι δεν εναι;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
ρθε και εναι εδ. Αλλ δεν πολεµει. Γιατ εναι πικραµνος µε τους δυο αρχηγος των Αχαιν.
 
ΡΗΣΟΣ
Και µετ απ αυτν ποιος εναι ο πρτος στο στρτευµα;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Ο Ααντας νοµζω, εναι ισξιος. Και ο γιος του Τυδα, ο ∆ιοµδης. Κι ο Οδυσσας ο οποος εναι πανοργος και πολλ καταφρνει. Εναι κι αυτς γενναικαρδος. Μια νχτα πολ µας ταπενωσε. Γιατ µπκε κρυφ στο να της Αθηνς, της κλεψε το γαλµα και το φερε στα καρβια τους. Και λλη µια, πρσφατα ντυµνος ζητινος, µσα σε κουρλια, µπκε κατσκοπος και µε κατρες εναντον των Αργεων µας γλασε και µετ σκτωσε τους φρουρος στις πλες. Μετ ξεγλστρησε ξω. και λο γυρνει γρω απ την πλη και στνει ενδρες στο Θυµβραο βωµ. Με µεγλο κακ παλεουµε.
 
ΡΗΣΟΣ
Ο ντρας ο σωστς δεν καταδχεται να σκοτσει εχθρ του µε δλο. Κτυπ κατ πρσωπο. Κι αυτν που εσ λες τι στνει παγδες και εναι πολυµχανος θα σ' τον πισω ζωνταν και µπροστ στις πλες θα τον σουβλσω εγ. Θα τον αφσω εκε, τροφ να γνει στα ρνεα. τσι αξζει σε ληστ και ιερσυλο.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Πηγανετε τρα στις σκηνς σας. Εναι νχτα. Θα σου δεξω τον τπο που εκε µπορε ο στρατς να περσει τη νχτα ξχωρα απ' τους λλους. Και το σνθηµα "Φοβος" θα δσω αν χρειαστε. Να το θυµσαι και να το πεις στο στρατ σου.
 
(Απευθνεται στο Χορ)
 
Εσες τρα, πιστε τη θση σας µπροστ στο στρατ και να εσαστε ξγρυπνοι να δεχθετε το ∆λωνα που πγε κατσκοπος. Αν ζει και δεν παθε κτι θα φανε να ρχεται σντοµα.
 
(κτορας και Ρσος φεγουν)
 
ΧΟΡΟΣ
Ποιοι χουν βρδια; Ποιοι θα κρατσουν σκοπι στη θση µας; ∆ουν τ' αστρια και η εφτστερη Πολια. Και στο στερωµα πετει ο αετς. Σηκωθετε. Μην αργετε. Τρα πηγανετε για τη βρδια. ∆εν βλπετε το φως του φεγγαριο που ξεθωριζει; Κοντεει η αυγ. Ξηµερνει. Να ο Αυγερινς που το δεχνει.
Ποιοι κληρθηκαν για πρτη βρδια; Οι Παονες. Με τον Κροιβο. Μετ; Οι Παονες ξπνησαν τους Κλικες. Εµς οι Μυσο. ρα λοιπν να ξυπνσουµε τους Λκιους να φυλξουν τη βρδια τους. Ακοτε; Στις χθες του Σιµη γλυκοκλαδη αηδνα πικροτραγουδει τη θλψη της.
Βγζουν πια στην δη τα κοπδια για βοσκ. Ακογονται φλογρες. Αχ τα κλενει γλυκ τα µτια ο πνος. Μας τυλγει γλυκ την ρα της αυγς.
Μα γιατ δεν ρχεται αυτς που στειλε ο Εκτορας να κατασκοπεσει τα πλοα;
Φοβµαι. Πρασε αρκετ ρα. Λες να πεσε σε ενδρα και να τον σκτωσαν;
Μπορε και να πεσε. Φοβµαι. Να πµε να ξυπνσουµε τους Λκιους που κληρθηκαν στην πµπτη βρδια.
(Φεγει ο Χορς. Μετ µε προφλαξη µπανουν ο Οδυσσας και ο ∆ιοµδης. Σρνονται προς τις σκηνς)
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
∆ιοµδη κουσες; Φντασµα χου εναι θρυβος πλων;
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
χι. Τα ρµατα εναι. Οι σιδερνιοι αρµο τους. Κι εγ φοβθηκα πριν καταλβω.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Πρσεχε µην πσουµε σε ενδρα, µσα στο σκοτδι.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Θα προσχω.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Αν ξυπνσουν οι εχθρο, ξρεις το σνθηµα.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Ξρω. "Φοβος". κουσα που το λεγε ο ∆λωνας.
 
(Φτνουν στις σκηνς)
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Α! Βλπω τι εναι δειες οι σκηνς των εχθρν.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
µως ο ∆λωνας επε τι εδ κοιµται ο κτορας, γι' αυτ και χω ετοιµσει το ξφος µου.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Που να χει πει; Πρε το στρατ του και πγε αλλο;
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
σως για να µας ετοιµσει κποια ενδρα.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Θρρος, γιατ ο κτορας, τρα που νικει, γινε θρασς.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Τι να κνουµε, Οδυσσα; ∆εν εναι στη σκην, κναµε λθος.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Πµε γργορα πσω στα καρβια. Γιατ ο θες σζει κιλας αυτν που βοηθει. ∆εν πρπει εµες να πµε ενντια.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Να µην πµε να σκοτσουµε τον Αινεα τον πολυµσητο Πρη;
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Πως θα µπορσουµε να τους ψξουµε και να τους βροµε µσα στη νχτα και ανµεσα στο στρατ; Εναι επικνδυνο.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Εναι ντροπ να γυρσουµε πσω στα πλοα των Αργεων χωρς να χουµε κνει καννα καινοργιο κακ στους εχθρος.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Πως δεν κναµε; ∆εν σκοτσαµε στο λιµνι τον κατσκοπο, το ∆λωνα, και πραµε αυτ το λφυρο; Θλεις λο το στρατπεδο ;
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
χεις δκιο. Τρα ας γυρσουµε. Ας επιστρψουµε σοι.
 
(Ξαφνικ εµφανζεται η θε Αθην)
 
ΑΘΗΝΑ
Γιατ εγκαταλεπετε το Τρωικ στρατπεδο και φεγετε στενοχωρηµνοι, επειδ δεν σας δωσε ο θες τον κτορα τον Πρη να τους σκοτσετε; Τρα φτασε στην Τροα ο σµµαχς της, ο Ρσος, µε λη του τη µεγαλοπρπεια. Κι αυτν τποτα δεν θα τον σταµατσει αν ξηµερσει η µρα. Οτε ο Αχιλλας, οτε ο Ααντας. Θα καταλβει τα αγκυροβλι σας, θα γκρεµσει τα τεχη σας και θα ανοξει δρµο να ορµσει εναντον σας. Αν τον σκοτσετε, θα χετε καταφρει τα πντα. φησε τον κτορα και τη σφαγ του. Γιατ αυτς θα σκοτωθε απ λλο χρι.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Ω δσποινα Αθην! Γνρισα τη φων σου, την ξρω. Πντα στις δυσκολες ρχεσαι για να µε βοηθσεις. Πς µου, που βαλε το στρατ του αυτς ο νδρας, ο Ρσος, για να περσει τη νχτα;
 
ΑΘΗΝΑ
Εδ κοντ εναι µε το στρτευµ του. Ο κτορας τον βαλε ξω απ τις γραµµς του µχρι να ξηµερσει. Και τα λογ του, λα κτασπρα, τα χει δεµνα στο ρµα του. Αστρφτουν µσα στη νχτα πως τα φτερ του κκνου στο ποτµι. Λοιπν, σκοτστε το Ρσο και πρτε το ρµα του, το καλτερο λφυρο. µοι του δεν υπρχει σ' λη τη γη.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
∆ιοµδη, σκτωσε εσ το λιοντρι της Θρκης, στο σε µνα, και φρντισε για τα λογα.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Εγ θα τον σκοτσω. Πρε τα λογα εσ. Γιατ εσαι επιδξιος και φθαστος στα κλπα. Ο καθνας πρπει να κνει αυτ που µπορε καλτερα.
 
ΑΘΗΝΑ
Βλπω να ρχεται ο Πρης προς τα εδ. Κποιος φλακας θα τον ειδοποησε τι σαν να εδε πως ρθαν εχθρο µσα στο στρατπεδο.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
Εναι µνος του ρχεται µε λλους;
 
ΑΘΗΝΑ
Μνος του. Μλλον πει προς τη σκην του κτορα για να του πει τι µπκαν στο στρατπεδο κατσκοποι.
 
∆ΙΟΜΗ∆ΗΣ
∆εν πρπει να τον σκοτσουµε;
 
ΑΘΗΝΑ
∆εν µπορες να κνεις κτι περισστερο απ τη µορα και δεν εναι γραµµνο να πεθνει απ σνα. Βισου να σκοτσεις αυτν που ορστηκες. Εγ θα σταθ µπροστ στην Αφροδτη να την εµποδσω. Γιατ εναι σµµαχς τους η Κπρια. Θα τον παραπλανσω µε ψµατα. φτασε η ρα του και δεν το κατλαβε. Αυτ που επα δεν τα κουσε.
 
(Φεγει ο Οδυσσας µε το ∆ιοµδη. Μπανει ο Πρης και πει προς τη σκην του κτορα)
 
ΠΑΡΗΣ
Σε σνα µιλω στρατηγ και αδελφ µου, κτορα, κοιµσαι; Σκω γργορα. Ανµεσα στο στρτευµα σρνεται κποιος εχθρς. εναι κλφτες κατσκοποι.
 
ΑΘΗΝΑ
Μη φοβσαι! Η Αφροδτη σε προστατεει. Ο κνδυνος που σκφτεσαι, εναι και δικ µου γνοια γιατ δεν ξεχν την τιµ που µου κανες. Απ σνα καλ εδα και θλω το καλ σου. Θλω να εσαι νικητς. Και τρα για να νικσετε ρθα και φερα µεγλο, ανκητο φλο και σµµαχο το γιο της Μοσας, το παλικρι της Θρκης. Που πατρας του λγεται τι εναι ο Στρυµνας.
 
ΠΑΡΗΣ
Πντα φροντζεις και για µνα και για την πλη. Απ ττε που σε κρινα οµορφτερη γινες ο θησαυρς της ζως και της χρας µας. κουσα τι µπκαν κατσκοποι των Αργεων κρυφ στο στρατπεδ µας. Το επαν οι φλακες, αλλ δεν εναι σγουρο. Κποιος το λει χωρς να το δει, και λλος τα λει µπερδεµνα. Γι' αυτ ρθα. Να συζητσω µε τον κτορα.
 
ΑΘΗΝΑ
Μη φοβσαι, λα πνε καλ. Ο κτορας δεν εναι εδ. Πγε να δεξει κποιο µρος για να κοιµηθε ο Ρσος και το στρτευµ του µχρι να περσει η νχτα.
 
ΠΑΡΗΣ
Εσ γνωρζεις και σε εµπιστεοµαι. Φεγω τρα, γυρζω χωρς γνοια στις γραµµς µου.
 
ΑΘΗΝΑ
Πγαινε. Η γνοια σου εναι και δικ µου. Και εγ θλω να βλπω ευτυχισµνους τους φλους µου.
 
(Ο Πρης φεγει. Μπανει ο Οδυσσας και ο ∆ιοµδης, που χουν πια σκοτσει το Ρσο)
 
Τρα βλτε τα σπαθι στη θκη τους, αντρειωµνοι µου. Εναι νεκρς πια ο Ρσος και πρατε το ρµα του. Οι εχθρο ρχονται τρα σαν κεραυνο εναντον σας. Φγετε γργορα. Πτε στα καρβια σας.
 
(Εξαφανζεται η Αθην. Μπανει σαν κυνηγηµνος στη σκην ο Οδυσσας. Πσω του ο Χορς ψχνει και τον κυνηγει)
 
ΧΟΡΟΣ
Χτπα τον! Πνω του! Σκτωσ τον! Αυτς! Ποιος εναι; Ψξτε! Κλφτες ταρζουν το στρατ µσα στη νχτα. Εδ! Ελτε εδ λοι! Τρα τους χω! Τους κρατ. Τι κατασκοπεεις; Απ πο εσαι; Ποιος εσαι;
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
∆εν πρπει να µθεις. Και αν κνεις κτι εναντον µου θα πεθνεις.
 
ΧΟΡΟΣ
Πες µου το σνθηµα, πριν σε σκοτσω.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Το ξρω. Ησχασε.
 
ΧΟΡΟΣ
λοι σας ελτε εδ. Χτυπτε τον.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Εσ σκτωσες τον Ρσο;
 
ΧΟΡΟΣ
Εσνα θα σκοτσω.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
λοι σταθετε ακνητοι.
 
ΧΟΡΟΣ
Και ββαια χι.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Θα σκοτσεις σµµαχο.
 
ΧΟΡΟΣ
Πες µας το σνθηµα.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
"Φοβος".
 
ΧΟΡΟΣ
Εντξει. Κρατεστε τα δρατα.
Γνωρζεις που πγαν οι φονιδες;
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
Προς τα κει τους εδα να πηγανουν. Πσω τους λοι να τους πισουµε.
 
ΧΟΡΟΣ
Να φωνξουµε και λλους να µας βοηθσουν.
 
Ο∆ΥΣΣΕΑΣ
χι. Ας µην αναστατσουµε τους συµµχους µσα στη νχτα.
 
(Φεγουν ο Οδυσσας και ο ∆ιοµδης)
 
ΧΟΡΟΣ
Ποιος να ταν αυτς που ρθε; Ποιος θα καµαρνει που ξφυγε απ' τα χρια µας; Που να τον βρω να τον πισω; Σε ποιον να πω τι ταν τσο ατρµητος
που γλστρησε µσα στη νχτα κρυφ απ τους φρουρος; Θεσσαλς; κποιος απ την Λοκρδα; Μπως κποιος νησιτης; Ποιος να ταν; Απ πο; Τνος πατρα; Ποιον θε να πιστεει; Να εναι ργο του Οδυσσα, κποιου λλου; Αν κρνουµε απ ,τι προηγοµενα χει γνει σγουρα δικ του δουλει εναι. Τι λες;
τσι νοµζεις;
Γιατ χι;
Μας νκησε νας τολµηρτατος.
Ποιος; Για ποιον µιλς;
Για τον Οδυσσα.
Μην παινεεις το δρυ του κλφτη.
Μπκε και λλοτε µσα στην πλη µε κλαµνα µτια και ροχα ζητινου ντυµνος µε κρυµµνο το ξφος του. Ζητινευε και σρνονταν σαν να ταν αλτης δολος και το πρσωπ του ταν πλυτο και γεµτο βρωµις. Συνχεια βριζε τους Ατρεδες σαν να ταν εχθρο του.
Μακρι να χανταν, να πθαινε πριν πατσει τη γη της Τροας.
Ετε εναι ο Οδυσσας ετε λλος µε µας θα τα βλει τρα ο κτορας.
Γιατ; Τι θα πει;
Θα λυπηθε πολ και θα οργιστε.
Τι θα κνει; Τι φοβσαι;
Πρασαν απ ανµεσ µας!
Ποιος ;
Αυτο που µπκαν στο στρατπεδ µας τη νχτα.
 
(Μπανει ο ηνοχος του Ρσου πληγωµνος)
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Αλµονο! Βαρι µορα µας δωσαν οι θεο!
 
ΧΟΡΟΣ
Σωπστε λοι! Γιατ κποιος ρχεται.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Ωχ συµφορ! Συµφορ για τους Θρκες αβσταχτη!
 
ΧΟΡΟΣ
Κποιος σµµαχος εναι και κλαει.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Ω, εγ ο δστυχος! Κι εσ βασιλι µας, βασιλι της Θρκης. Πσο µεγλο Τρωικ µσος γνρισες, πσο φριχτ τλος εχες!
 
ΧΟΡΟΣ
Εσαι σµµαχος; Ποιος; Μσα στο σκοτδι δεν µπορ να σε γνωρσω.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Που θα βρω κποιον ρχοντα των Τρων; Που εναι ο κτορας; Που κοιµται φορντας τα πλα του; Σε ποιον απ το στρατ σας να πω τι πθαµε; Τι µας κανε αυτς που πρασε απαρατρητος και ξφυγε; Και βθισε σε πνθος λους τους Θρκες!
 
ΧΟΡΟΣ
Κποιο κακ βρκε τους Θρκες φανεται, γι' αυτ τον ακοµε να τα λει αυτ.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Χθηκε ο στρατς µας, σκοτθηκε ο βασιλις µας µε δλο. Αυτς ο τροµερς πνος απ την πληγ µου πως µε βασανζει! Πως θα χανµουν! ρθαµε να βοηθσουµε την Τροα, και πρεπε τσο δικα ο Ρσος κι εγ να σκοτωθοµε;
 
ΧΟΡΟΣ
∆εν µιλει µε αινγµατα, καθαρ τα λει! Σγουρα παθαν συµφορ οι σµµαχοι.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Κακ τλος εχε! Ντροπιασµνο και δοξο. ∆υο φορς κακ. Γιατ αν πρπει κποιος να πεθνει ας πεθνει νδοξα. Λυπµαι γι' αυτν πρα πολ! Ο νδοξος θνατος αφνει καλ νοµα στον οκο του ανθρπου. Εµες µως δοξα καταστραφκαµε.
ταν µας δειξε ο κτορας το µρος να πλαγισουµε και µας επε το σνθηµα πσαµε εµες να κοιµηθοµε κατκοποι απ την κοραση δεν βλαµε οτε σκοπος να φυλνε οτε µε τξη ξαπλσαµε και ξεζψαµε τα λογα αφο ο βασιλις µας µαθε τι νικοσατε και δπλα στα καρβια τους στσατε στρατπεδο. τσι πσαµε για πνο, αµριµνοι. Αλλ εµνα µε τρωγε η γνοια,
ξπνησα κι βαλα χρτο στα λογα να χουν αρκετ, αφο το πρω θα τα πγαινα σε µχη και πρεπε να εναι δυνατ. Ττε εδα δυο ντρες µσα στο σκοτδι Πγα να τους πλησισω και αυτο µαζετηκαν. Τους επα να φγουν γιατ τους πρασα για κλφτες. Αυτο τποτα. ∆εν επαν λξη, κι εγ το διο. Μετ γρισα και ξπλωσα. Μσα στον πνο µου εδα ραµα. Τα λογα που ο εγ διος ανθρεψα και τα οδηγοσα δπλα στον Ρσο, στο ρµα τους συνεχς ρθιος, σαν νειρο εδα τι πνω στη ρχη τους ρµησαν λκοι. Και αυτ χτυποσαν µε την ουρ τους και προσπαθοσαν να φγουν αλλ επειδ ταν δεµνα δεν µποροσαν και χλιµντριζαν τροµαγµνα σηκνοντας τις χατες τους.
Ττε σηκθηκα για να διξω τα θηρα. Με ξπνησε ο φβος. Αλλ µλις ανγειρα κουσα ργχο. Σαν απ ετοιµοθνατο. Και µε πληµµρισε ζεστ αµα σαν ποτµι. ταν του βασιλι µας, του Ρσου, απ' τις πληγς του. Πθαινε…
Ττε πετχτηκα ρθιος χωρς πλα και ψαχνα να βρω κτι, κποια λγχη αλλ ρθε κποιος δπλα µου και µε χτπησε δυνατ µε το ξφος στα πλευρ µου δωσε µαχαιρι, κι πεσα κτω. Ττε αυτο πραν τα λογα τα ζεψαν στο ρµα κι φυγαν, εξαφανστηκαν!
Αχ, αυτς ο πνος µε διπλνει στα δυο. Τη συµφορ µας την εδα, την ξρω αλλ δεν µπορ να πω ποιος το κανε αν και το υποψιζοµαι. Φλοι µας καναν το κακ αυτ.
 
ΧΟΡΟΣ
Αρµατηλτη του Θρκα βασιλι που πθανε τσο φριχτ! Μην σκφτεσαι σχηµα, οι εχθρο το καναν αυτ. µως να! ρχεται ο διος ο κτορας! Πονει µαζ σου κι αυτς, πως φανεται, για τη συµφορ που σας βρκε.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Πως κατφεραν κι καναν οι εχθρο τσο µεγλη συµφορ και πρασαν απαρατρητοι; Πως σκτωσαν και σας ξφυγαν και δεν τους κυνηγσατε οτε ταν µπαιναν οτε ταν φευγαν; Τρα ποιος λλος θα πληρσει; Εσες θα πληρσετε γιατ εσαστε φλακες. Και φυγαν απεραχτοι. Την ανεπροκοπι σας κοριδεψαν κι εµνα τον διο. Να το ξρετε µως τι ορκστηκα. θα σας µαστιγσουν γρια θα σας αποκεφαλσουν για την πρξη σας. Αλλις ο κτορας εναι δειλς. Εναι να τποτα.
 
ΧΟΡΟΣ
Αλµονο, αρχηγ µας και προσττη της πλης µας! Για σνα. Σε σνα ρθα και ανγγειλα για τις φωτις που εδα κοντ στα καρβια. Τα µτια µου τα εχα λη τη νχτα ανοιχτ οτε τα κλεισα στιγµ οτε νσταξα. Μα τις πηγς του Σιµη στ' ορκζοµαι. Μην οργζεσαι βασιλι. ∆εν χω φταξει. Για λα σα µε κατηγορες. Αν µως µθεις πως επα κανα κτι πρεπο θψε µε ζωνταν στη γη. ∆εν θα ζητσω να µε λυπηθες.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Τι τους απειλες και προφασζεσαι, κτορα, προσπερνντας τη γνµη µου και χωρς να τη λογαριζεις; Αυτ εναι δικ σου ργο. Οτε ο νεκρς, οτε εγ ο πληγωµνος θα δεχτοµε λλον φταχτη κι οτε υπρχουν τσα κλπα στε να µε πεσεις µε τα ψµατα. Σκτωσες το φλο σου γιατ θελες πολ να πρεις τα λογ του. Γι' αυτ τον παρακλαγες να ρθει και γι' αυτ τον σκτωσες. Τον ξεγλασες. ρθε εδ και σκοτθηκε.
Ο Πρης καταπτησε τη φιλοξενα πιο ευγενικ, εν εσ σκτωσες τους συµµχους σου. ∆ιτι µην πεις τι κποιος απ τους Αργεους µας κατστρεψε.
Ποιος θα µποροσε να περσει λα αυτ τα στρατεµατα των Τρων και να µην το καταλβετε; Μπροστ µας σουν εσ και ο στρατς σου. Ποιος απ τους δικος σου πληγθηκε; Ποιος πθανε, αφο πως λες ρθαν εχθρο; Εµες µως, αν και αποµακρυσµνοι, πληγωθκαµε, και ο Ρσος πθανε. ∆εν θα ξαναδε το φως του λιου. ∆εν το κανε αυτ καννας απ τους Αχαιος. Γιατ ποιος απ τους εχθρος θα βρισκε τη σκην του Ρσου, αν δεν το µαρτυροσε στους φονιδες κποιος απ τους θεος; Και επσης οι Αχαιο δεν ξεραν τι ο Ρσος εχε ρθει εδ µε το στρτευµ του. Εσ το κανες αυτ το γκληµα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
λα αυτ τα χρνια που µας πολεµον οι Αχαιο, χουµε συµµχους που µας βοηθον και καννα παρπονο δεν κουσα απ' αυτος µχρι τρα. Εσ πρτος παραπονισαι. Μη µε κατηγορες τι η λαχτρα µου για τα λογα ταν τσο µεγλη στε να σκοτσω φλους. Ο Οδυσσας τα κανε αυτ. Γιατ ποιος λλος Αργεος µπορε να σκεφτε και να κνει ττοια πργµατα; Και κτι λλο σκφτοµαι και ταρζοµαι µπως συνντησε στο δρµο το ∆λωνα και τον σκτωσε. Γιατ εναι πολλ ρα που φυγε και ακµα δεν επστρεψε.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
∆εν ξρω για ποιον Οδυσσα µιλς. Εµς πντως δεν µας χτπησε Αργεος.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Αφο νοµζεις τι εναι σωστ αυτ που σκφτεσαι πστευ το.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Αχ πατρδα µου! Μακρι να πθαινα στο χµα σου!
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
σε το θνατο. Αρκετς εναι ο αριθµς των σκοτωµνων.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Που να πω τρα χωρς τον αρχηγ µου;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Θα σε περιποιηθον στο παλτι µου και θα σε κνουν καλ.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Και πως θα µε φροντσουν φονιδων χρια;
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Σταµτα να λες συνεχς τα δια λγια.
 
ΗΝΙΟΧΟΣ
Να πεθνει ο φονις! ∆εν το λω για σνα αφο το αρνισαι. Αλλ η ∆κη ξρει το δρστη.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Πρτε τον. Πηγανετ τον στο παλτι και φροντστε τον. Να µην µας κατηγορε.
Και να πετε στον Πραµο και στους ρχοντες να θψουν τον νεκρ στο µρος που κνει στροφ ο κεντρικς δρµος.
 
ΧΟΡΟΣ
Γιατ απ την µεγλη ευτυχα στο µεγλο πνθος ρχνει την Τροα ο θες; Τι πρκειται να γνει;
 
(Οι ακλουθοι παρνουν τον ηνοχο και φεγουν. Εµφανζεται η Μοσα που κρατει στα χρια της το νεκρ σµα του Ρσου)
 
Ε! Βασιλι! Ποιος θες κρατει το σκοτωµνο Θρκα πνω απ τα κεφλια µας; Τροµζω που το βλπω!
 
ΜΟΥΣΑ
Κοιτξτε µε Τρες! ρθα! Εµαι µα απ τις Μοσες που µε τιµον οι σοφο! Η µητρα του Ρσου! Εδα το γιο µου να τον σκοτνουν οι εχθρο µε φοβερ τρπο. Ο δλιος Οδυσσας που το σκτωσε πρπει να τιµωρηθε κποια στιγµ για το γκληµ του.
Γιε µου, µε δκρυα µσα απ' την καρδι µου σε κλαω. Ω, πνε της µητρας σου, ποιον δρµο πρες για την Τροα µαρο και µοιρο; ∆εν µε κουσες γιε µου και ξεκνησες. Και στου πατρα σου τη θληση ενντια πρες. Ω αγαπηµνε γιε µου! Αγαπηµνο µου πρσωπο, παιδ µου!
 
ΧΟΡΟΣ
σο ταιριζει για ξνο τον κλαω αρχντισσα κι εγ το γιο σου.
 
ΜΟΥΣΑ
Κατρα στον γιο του Οινα κατρα να βρει το γιο του Λαρτη που το γιο το δικ µου το καλτερο παλικρι µου το πρε, µου το στρησε, και στην Ελνη κατρα που φησε το σπτι της για να ρθει να µπει στα κρεβτια των Τρων. Αυτ παιδ µου σε αφνισε για την Τροα και ερµωσε πολλς πολιτεες απ τα καλτερα παλικρια τους.
Αχ γιε του Φιλµµονα Θµυρη πολ µε πνεσες και ζωντανς και νεκρς. Η αλαζονεα που δειξες να αναµετρηθες µε τις Μοσες και η διαµχη µαζ τους φτανε που γννησα το δστυχο γιο µου. Γιατ ταν φτσαµε εµες οι Μοσες στο χρυσοχµατο Παγγαο να αγωνιστοµε µε το Θµυρη σε µουσικος αγνες και τον τυφλσαµε ττε που τσο πρσβαλε την τχνη µας, καθς περνοσαµε το Στρυµνα µε πρε αυτς στα νερνια κρεβτια του - ο θες - και µε αγπησε. Μετ, ταν σε γννησα ντρεπµουν τις αδερφς µου που µουν χωρς ντρα και σε πρα και σε φησα στα στροβιλιζµενα νερ του πατρα σου. Και ο Στρυµνας δεν σε δωσε σε ανθρπινα χρια να µεγαλσεις αλλ σε ανθρεψαν οι κρες των πηγν οι Νεριδες. Και γινες βασιλις της Θρκης, πρτος ανµεσα σε λους τους νδρες, παιδ µου.
Και σο βρισκσουν παλικρι µου στην πατρδα σου, δεν φοβµουν το θνατο.
µως επειδ τη µορα την ξερα γι' αυτ σου αρνιµουν να ρθεις στην Τροα να δσεις βοθεια. Πεσθηκες µως απ του κτορα τους πρσβεις τους πολλος που ρθαν και ζητοσαν βοθεια.
Γι' αυτ σου τη µορα, αιτα η Αθην εναι. Οτε ο Οδυσσας οτε ο ∆ιοµδης φταει. Το ξρω καλ. Κι µως, θε Αθην, εγ και οι αδερφς µου σεβµαστε τη χρα σου την κατοικοµε µε χαρ και τα κρυφ του µυστρια ο Ορφας ο συγγενς του νεκρο που σκτωσες, τα δδαξε στην πλη σου. Και το Μουσαο - το σοφ και σεµν πολτη σου - ο Φοβος και οι αδελφς µου τον διδξαµε. Τρα για ανταµοιβ µου κρατω το νεκρ γιο µου και κλαω. Απ εδ και εµπρς δεν θα διδξω λλον νθρωπο.
 
ΧΟΡΟΣ
ρα, δικα σε κατηγρησε, κτορα, ο ηνοχος του Ρσου.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Το ξερα. ∆εν χρειαζταν µντης για να µου πει τι του Οδυσσα ταν αυτ το γκληµα. µως εγ, που βλεπα τους λληνες να πατον τη γη µου, πως µποροσα να µη στελω πρεσβεες για να ζητσω βοθεια απ τους φλους µου για να ρθουν να µε βοηθσουν; Επειδ µου χρωστοσε χρη γι' αυτ ρθε εδ να µοιραστε τα βσαν µου. Λυπµαι πρα πολ που σκοτθηκε και εµαι τοιµος να κνω την ταφ του µε λη τη µεγαλοπρπεια, µε πολλος ππλους και να κτσω τµβο πνω στο µνµα του γιατ σαν φλος µου ρθε και πθανε µε φριχτ και δοξο τρπο.
 
ΜΟΥΣΑ
∆εν θα µπε στο µαρο χµα. Θα ζητσω χρη απ την κρη της ∆µητρας την θε Περσεφνη να αφσει την ψυχ του. Μου χρωστει χρη. Πρπει να δεξει τιµ στου Ορφα τους φλους.
Για µνα ο γιος µου εναι νεκρς πια. Οτε το φως θα δει οτε τη µνα του ξαν. Θα ζει απ εδ και µπρος κρυµµνος στις σπηλις του Παγγαου σαν προφτης - απ πντα - του Βκχου. Πνεµα αγαθ γι' αυτος που γνωρζουν. Πιο εκολα θα αντξω το πνθος απ τη Θτιδα, τη θαλσσια θε. Κι ο γιος της θα σκοτωθε. Κι αυτν θα τον µοιρολογσουµε µετ απ σνα. Η Παλλδα που σε σκτωσε δεν θα τον σσει. Το βλος αυτ το φυλει ο Απλλωνας στη φαρτρα του.
Αχ βσανα των µανδων, ανθρπινοι πνοι! ποιος καλ τα υπολογζει, θα ζσει χωρς παιδι και τσι παιδι δεν θα θψει.
 
(Η Μοσα εξαφανζεται)
 
ΧΟΡΟΣ
κτορα, τρα θα το φροντσεις τον Ρσο η µητρα του. Εναι ρα τρα να δσεις εσ τις διαταγς σου. Γιατ ξηµερνει η µρα.
 
ΕΚΤΟΡΑΣ
Πηγανετε. Να οπλιστον γργορα οι σµµαχοι. Να ετοιµσουν τα ρµατα. Κρατντας πυρσος πρπει να περιµνουν την σλπιγγα. Θα περσω µε το στρατ τα τεχη και θα κψω τα καρβια των Αχαιν. Ο λιος που ανατλλει θα φρει ελεθερη µρα στην Τροα.
 
ΧΟΡΟΣ
Στις διαταγς σου βασιλι! Να φορσουµε τρα τα πλα µας και να πµε στους συµµχους να ποµε τις διαταγς του. Ο θες µας ας βοηθσει και ας µας δσει τη νκη γργορα. 

                                          ΤΕΛΟΣ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers