-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

- 

     Μια φορ κι να καιρ, ταν να μικρ βατραχκι. ταν μικρ μα ξεχωριστ, γιατ εχε καταφρει -χωρς να ξρει κανες πως- να δει και να μθει, πρα πολ σπουδαα και σοφ πρματα. Στην αρχ, που δεν εχε συνειδητοποισει ακμα, τι μετφερε στο μικρ του μυαλουδκι, ταν συχο κι ευτυχισμνο. Κυλιταν στη λσπη του και τις νχτες, αφο χρταινε να κυνηγ νοστιμτατα ντομα, με την ευκνητη και ταχτατη γλσσα του, ρχιζε να τραγουδ χαρομενα, κοιτζωντας στον ουραν, τα στρα και το φεγγρι.
     σο μεγλωνε μως και σιγ-σιγ συνειδητοποιοσε, το βαρ του φορτο, διαπστωσε με φρκη, πως δε μποροσε πια να χαρεται στο βορκο. Δε μποροσε να ικανοποιεται, τργωντας μνον ντομα και ζωφια. Λαχταροσε να καλτερο χρο και πιο ξοχα εδσματα. Το μνο που συνχιζε ν' απολαμβνει -και μλιστα εντοντερα- ταν το ...χσιμ του τις νχτες, στον ουραν. Σπαταλοσε το χρνο του 'κε, παραμελντας λλα ζωτικτερα πρματα.
     λοι οι λλοι βτραχοι, στην αρχ παραξενετηκαν, αλλ μετ' απ λγο, ρχισαν να το κοροδεουν. Κποια ττοια νχτα σως, -πως η αποψιν-
πρπει να 'ταν που ρχισε να του μπανει η Μεγλη Ιδα! Να ζητσει απ το Βασιλι του Δσους, να του επιτρψει, να μεταφρει τις γνσεις του και στ' λλα ζα! Γιατ βαλε ττοια ιδα; Να 'χε ευγενικς προθσεις; Να 'θελε να παραστσει το σπουδαο; Να 'θελε να βελτισει, μσω σων γνριζε, το τρπο ζως λων των λλων ζων; Κανες δεν ξερε!
      'Απαξ και του μπκε η ιδα, ταν πια σγουρο, πως κανες δε θα μποροσε να του αλλξει μυαλ. Μλις καταστλαξε μσα του λο τοτο, θλησε να το εφαρμσει μεσα. Ζτησε ακραση απ το Βασιλι. Φυσικ δεν γινε δεκτ, να τσο ανρμοστο ατημα και μλιστα χωρς επεξηγσεις. Το βατραχκι νιωσε πολ σχημα κι ρχισε να σκφτεται τους πιθανος λγους, τοτης της ρνησης.
     Το πρτο που 'κανε, ταν να καθρεπτιστε να καθριο πρω, στη λιμνολα, που 'ταν πεντακθαρη. Εδε πως ταν να μορφο βατραχκι, μα εχε πολλ σημδια -τσι του φνηκε ττε-, απ λσπη. Βλθηκε λοιπν να τσαλαβουτ για να καθαριστε εντελς και μλις το κατφερε, ζτησε πλι ακραση. Πλι μως δεν γινε δεκτς, αλλα αυτ τη φορ μως, ο Βασιλις -που ταν και διπλωματικς πολιτικς- ζτησε να του μεταβιβσουν, πως ταν τρομερ απασχολημνος.
     Ο φλος μας, κατλαβε αμσως, πως εχε δκιο στην αρχικ του εκτμηση: θελε πλσιμο, γι' αυτ κι αυτ τη φορ, δεν διχτηκε χωρς εξγηση. Σκφτηκε λοιπν τι λλο θα 'πρεπε να διορθσει, στε να γνει δεκτς και μλιστα παιδετηκε πολ. Κατληξε πως μλλον πρεπε να φορσει γυαλι. Ναι! Γυαλι! Εχε προσξει, πως λοι οι σοφο τοτης της γης, φοροσαν, στω κι αν κοιτοσαν, πολλς φορς, πνω απ' αυτ.
     Τσακστηκε πραυτα να βρει να καλ ζευγρι μα δεν ταν κτι εκολο. Παιδετηκε κμποσο και μλις βρκε, αμσως μετ, ζτησε λλη μια φορ να δει το Βασιλι. Εδε με χαρ κι αγαλαση, πως αυτ τη φορ, οι φρουρο, τον αντιμετπισαν με πρα πολ καλ τρπο. Ο Βασιλις κουσε το σεβασμ στη φων, εκενου που του τον ανγγειλε κι ρχισε να μελετ σοβαρ, το ατημα. Κοταξε τον υπηρτη του προσεκτικ και τον ρτησε μπως ο υπκοος του 'χε πει, τι τον θελε. Ο λλος, ταραγμνος, διαπστωσε πως του 'χε διαφγει να ρωτσει κτι ττοιο και φυσικ, κουσε τα ...σχολιαν του. φυγε τλος με την εντολ, να τον διξει ευγενικ κι λλη φορ να προσχει, να ρωτ τι και πως!
     Ο μπιστικς μετφερε ντως, με πολ μορφο τρπο, την ρνηση του Αρχηγο, αλλ του υποσχθηκε πως θα τον δεχτον κποια λλη στιγμ στο μλλον, που θα 'ναι τα πρματα πιο χαλαρ. Ο βτραχος, λλη μια φορ, συνεχρη τον εαυτ του με την ιδα του και κατλαβε, πως πια ταν κονττερα στον αρχικ του στχο. φυγε και περμενε να λβει τη κλση -εχε πιστψει πως κποια στιγμ θα τον καλοσε ο διος ο Βασιλις- να σπεσει στο Παλτι, μα ο καιρς περνοσε και τποτε!
     ταν πεστηκε πια πως δε θα κληθε, ρχισε πλι να σκφτεται τι να διορθσει, στε να το δεχτουν. Ν' αφσει γενειδα! Ναι! Αυτ εναι καταπληκτικ ιδα! Οι σοφο τοτης της γης, εχαν λοι γενειδες, μα... δεν ταν κτι εφικτ... Πσο απογοητετηκε ταν το συνειδητοποησε! Αλλ πολ σντομα λαμψαν τα μεγλα μτια του, απ χαρ, γιατ μποροσε να φτιξει μια!
     κανε κρυφς επισκψεις στη φωλι του κυρ- Λαγο και μζευε τις σπρες τρχες του. ταν εδε πως εχε μαζψει αρκετς, φτιαξε χι μνο γενειδα, μα -σε μια μπνευση της στιγμς- και μια μορφη περοκα! Πρσεξε, πως αυτ του 'δινε κρος κι ανστημα. φτιαξε κι να ζευγρι ψηλοτκουνα, αυτοσχδια παποτσια κι ταν θα εμφανιζταν θα φοσκωνε -πως μποροσε θαυμσια, να κνει- το λαιμ του κι αυτ τη φορ, εχε στο τσεπκι την γκριση.
     Πρε το δρμο για το παλτι, με πολ κπο, γιατ δυσκολευταν να στηριχθε στα παποτσια ντας αμθητος -σε που τον στενεανε κι λας- κι εκτς αυτο, εχε να διορθνει κθε τρις και λγο, τη περοκα, που χανε τη ...φρμα της, απ το ασταθς βδισμα του. Μα δεν ταν μνο αυτ το ζρι! Κθε φορ που διρθωνε τη περοκα, πφτανε τα γυαλκια στα μτια, με αποτλεσμα να μη καλοβλπει κι ρα να σκοντφτει στα μικροεμπδια και να του ξαναπφτει η περοκα και ...πει λγοντας. Διορθνοντας εναλλξ και με σταθερ συχντητα, παποτσια-περοκα-γυαλι, φτασε κατκοπος και με κπως πεσμνο ηθικ, στη Πλη.
     Εκε κοντοστθηκε κι κανε μια τελευταα κλη διρθωση -τσι λπιζε τουλχιστον- και προχρησε προσεκτικ τα λγα τελευταα μτρα, μχρι το σημεο που 'ταν ο φρουρς και μλησε σο πιο στρωτ, θαρραλα και καθαρ μπρεσε. Ζτησε ακραση απ το Βασιλι κι ταν ο λλος -ορμηνεμνος- το ρτησε το λγο, του εξγησε την ιδα του. Η φων του -εκτς των λλων- βγκε και κουρασμνη, πρμα που του προσδωσε ακμα μεγαλτερο κρος. Ειδικ στα μτια του εντυπωσιασμνου μπιστικο, που τα μτια του εχαν δει λγα σε τοτη τη γη. Τον κουσε μ' ανοιχτ το στμα, χνωντας τη λαλι του κι ταν τλειωσε, του γνεψε να περιμνει και μπκε τρχοντας μσα.
     Ο Βασιλις τον κουσε προσεκτικ, πρσεξε κπληξη και σεβασμ στη φων και στο βλμμα του και προβληματστηκε πρα πολ. Ο νους του τρεξε σ' λλα μονοπτια. Φοβθηκε το βτραχο, που 'χε κερδσει μ' υπομον κι επιμον, το σεβασμ του παρακατιανο, μη του πρει το σκπτρο, αν μλιστα εχε ττοιο εντυπωσιακ παρουσιαστικ κι εχε και σημαντικ πρματα να πει - που αυτς ως ρας αγνοοσε-, ττε θελε προσοχ! Πρσταξε τον υπηρτη να το μπσει να περιμνει, στην αθουσα συμβουλων, να κρατσει εχεμθεια -προφασστηκε πως σως εχε να πει κτι μυστικ ο ...κριος- και να τους αφσει εντελς μνους.
     Γρισε στα ιδιατερα δματα του κι λλαξε χλιες φορεσις, μχρι να αποφασσει τι θα φορσει, στε να μην υστερσει σε εμφνιση, στολστηκε
με εντυπωσιακ τρπο και στο τλος, βαλε στο κεφλι το καλτερο λοφο
του. Ττε μνο, ταν νιωσε νετος κι επιβλητικς, πρασε στην αθουσα, εν εχε περσει αρκετ ρα. Εχε καταλβει πως εχε στσει το κριο βτραχο μα πστευε πως τσι θα του 'σπαζε το τσαμπουκ και περεργος μπκε...
     Ο βτραχος δε πστευε στ' αυτι του και συνεχρη, λλη μια φορ τον εαυτ του, για τις ...βελτισεις του, ως προς το σοφιστικοβατραχοimage του. Μπκε θαμπμενος μσα στο παλτι και στην αθουσα που τον βαλαν να περιμνει. σο περνοσε η ρα μως, μεγλωνε ο εκνευρισμς κι η ανασφλεια που 'νιωθε. Ευτυχς μως, ξερε πως αυτ που 'χε να πει ταν αρκετ σημαντικ κι λπιζε να καταφρει να πεσει και το Βασιλι.
     ταν μπκε ο Πρτος των ζων, υποκλθηκε συνεπαρμνος και δυστυχς, γυαλι-περοκα-παποτσια, χσανε κπως τη ...φρμα τους. Εχε ξεχσει βλπετε, πως τα φοροσε, μα πρπει να 'ταν πολ αστεο θαμα, γιατ κουσε να κοροδευτικ γλιο να δονε το χρο. Ο Καπετνιος βαστοσε τη κοιλι του και με κπο κατφερε να σοβαρευτε και πνω που το 'χε καταφρει, κουσε το λγο που 'φερνε 'δ μσα, τοτο 'δω το υποκεμενο και ...ξαναξερθηκε στα χχανα!
     Ωστσο σκφτηκε πονηρ! Εδε πως δεν εχε να φοβται τποτε απ' αυτν, προς το παρν, αλλ ξερε επσης πως ταν αρκετ ευρηματικς, επμονος κι υπομονετικς κι τσι πρεπε να του δσει να καλ μθημα, παξ δια παντς! σο για το πως θα γινταν αυτ... φυσικ θα τον φηνε να ...μιλσει στο πλθος και τεχνηντως θα τον ρεζλευε. Γργορα εχε καταστρσει σχδιο δρσης και ...δχτηκε το ατημα, παριστνωντας τον σκεπτικ και τον προβληματισμνο -εν μσα του ακμα γελοσε- και κλεσε αμσως τους κρυκες! δωσε εντολ επιτακτικ, ορζωντας τη μρα που θα 'πρεπε να μαζευτον λα μα ΟΛΑ τα ζα, για ν' ακοσουν τι χει να τους πει αυτς ο ...κριος. στερα αποσρθηκε κι ο βτραχος οδηγθηκε ξω τυπικτατα!
     Σαν φτασε 'κενη η μεγλη μρα, ο ρως μας, νιωθε κριος της κατστασης. Εχε ετοιμσει το λγο του, τον εχε κνει πμπολλες πρβες, κοιτζωντας τον εαυτ του στη λιμνολα. Επσης, εχε βελτισει εμφνιση και στυλ κι φτασε στο τπο της συνντησης σγουρος, πως θα τχει της δουσας προσοχς.
     Τα ζα εχαν μαζευτε απ νωρς, παραξενεμνα κι ταν λα ετοιμστηκαν βγκε ο Βασιλις και τους απηθυνε χαιρετισμ. Τους μλησε λιγκι με συνηθισμνα λγια κι στερα -με τχνη και λγο εξαιρετικ- τα ρτησε αν χουν καννα παρπονο. Φυσικ πρε, δια βος την απντηση που 'θελε και ττε μορφζωντας αδιφορα, ζτησε τη ...προσοχ τους στο Κριο Βτραχο, που 'χε, λει, να τους πει κτι σημαντικ. Μπορε να το 'πε σοβαρ μα με ττοια σημασα που 'ταν σα να 'λεγε "και τρα θα ...σπσουμε πλκα"! Τλος με μια θεατρινστικη κνηση τους τον ανγγειλε κι αποτραβχτηκε πιο πσω!
     Ο βτραχος, ανβηκε στο πντιουμ, που 'χε ετοιμαστε, μη ξροντας τι εχε συμβε κι ρχισε να τους μιλ, αν κι ...εχε τρακ λγω που πρτη φορ μιλοσε σε τσο πλθος. Αυτ τον κανε να κομπισει στις πρτες φρσεις:
 -"Αγαπητο μου συντοπτες ...εεε... χω να σας πω... εεε... κτι πολ σημαντικ... εεε για ... γιαα... εεεε... α για λους μας..."
     Στο σημεο αυτ, το κοιν χλεασε, γιατ ρχισε να ...βαριται! Ο βτραχος μας, τα 'χασε:
 -"Θα με αφσετε να μιλσω"; τους ρτησε
 -"ΟΧΙΙΙΙ"! του 'παν λοι, εν χορ, "γιατ εσαι σχημος με αυτ τα μαλλι"!!
     βγαλε αμσως τη περοκα του και ξαναπροσπθησε μα αυτ τη φορ τους ενοχλοσαν τα γνεια του. πειτα τα παποτσια και μετ τα γυαλι κι ταν εκενος απαλλχτηκε απ' λα αυτ, δε κατφερνε να επιβληθε πια σ' ναν εντελς ξεσλωμενον χλο! Αναγκστηκε να κοσει δυνατ! Του επαν πως δεν εχε μορφη φων και πως δεν θελαν να ακοσουν τποτε λλο! Προσπθησε να κνει τη φων του γλυκει κι μορφη μα τελικ διαπστωσε πως εχε χσει ειρμ, ηθικ και σθνος.
     Τρα και να τον φηναν να μιλσει δε θα κατφερνε να τους τα πει στρωτ κι μορφα, πως τα 'χε σχεδισει! "Ευτυχς" σκφτηκε "που το θμα που 'χω να τους 'πω, εναι πρα πολ σημαντικ" κι αποφσισε να συνεχσει τη προσπθεια. Αυτ η σκψη τον κανε να αντλσει δυνμεις κι ρχισε πλι να μιλ. Θα τα 'χε σως καταφρει μα 'δω επενβη ο Βασιλις. Δηλαδ χι ο διος, απλς εχε βλει μσα στο πλθος ναν μπιστο και του 'κανε νημα. Εκενος σηκθηκε, πλησασε το βτραχο και του 'πε, περιφρονητικ:
 -"'Ακουσε βατραχκι, γρνα στη λσπη σου να χφτεις μγες και μη μας τρως το χρνο με τις μπουρδολογες σου! Εμπρς! 'Αειντε ντε!!! και στο τλος αυτς της σχημης φρσης καμε κτι ακμα πιο σχημο: τον φτυσε κοροδευτικ!
     Ττε, μπροστ στα κπληκτα μτια λων και του Βασιλι, συνετελσθη να μεγλο θαμα: Ο βτραχος μεταμορφθηκε σ' να πανμορφο κι υπροχο πργκηπα! λοι - κι ο Βασιλις ακμα- μειναν φωνοι! Ο βτραχος-Πργκηπας, που δεν εχε καταλβει πως εχε αλλξει, θερησε πως επιτλους εχαν πειστε ν' ακοσουν κι ...δραξε την ευκαιρα:
 -"Λοιπν, επιτλους, χω να σας πω πως το δσος μας κινδυνεει! Θα 'ρθουν γερανο κι να σωρ λλα μηχανημτα και θα μας το καταστρψουνε, για να φτιξουνε μεγλα κτιριακ συγκροτματα! Αν δε κνουμε κτι γι' αυτ να φγουμε γργορα, πολλο απ 'μας -σως κι λοι- θα χαθομε..." σταμτησε γιατ διαπστωσε ξαφνικ, πως η φων, του 'βγαινε διαφορετικ κι τι κοιτοσε το πλθος απ πιο ψηλ, σε σχση με πριν. Κοταξε τα χρια του και ττε τα θυμθηκε λα...
     Κποιος μεγλος μγος, τον εχε κνει βτραχο, επειδ ταν διδοχος του θρνου κι χι μνον αυτ, μα θελε να αποτρψει αυτ τη καταστροφ, που εχαν αποφασσει λοι οι λλοι -με το ...αζημειτο φυσικ- κι θελε με αυτ το τρπο να τον ξεφορτωθε κρυφ!
     Πσω στην αθουσα εχε επικρατσει σιωπ, που την σπασε ο Βασιλις, πλησιζωντας τον και του επε συγκινημνος:
 -"Πργκηπ μου, μεγλη μας τιμ και πολ μορφα θα τα 'πατε λα τοτα, σγουρα. Ζητ συγγνμη που δε σας αντιμετωπσαμε κατ πως πρεπε, μα ...δε ξραμε... μως πρπει να σας πω πως τρα πια δε σας καταλαβανουμε, τι κι αν μας λτε! Δε γνωρζουμε τη γλσσα των ανθρπων"!
     Ο Πργκηπας-βτραχος δε καταλβαινε λξη, απ' σα του 'λεγε, εκενο το ζωκι 'μπρς του κι τσι στρφηκε πλι στο κοιν:
 -"Πρπει να φγετε γιατ αυτ το μακροπρθεσμο πργραμμα υλοτομας, τουριστικς εκμετλλευσης και τσιμεντοποησης του δσους αυτο, μπορε να 'χει ξεκινσει δη"!
     λοι τον κουγαν πολ προσεκτικ. Κρμονταν απ' τα χελη του κυριολεκτικ κι ντως κατβαλλαν φιλτιμες προσπθειες, να  τον
καταλβουν, μα του κκου!
     Ο Βασιλις πλησασε και του 'γλυψε το χρι. Ττε να δετερο θαμα γνηκε στη κατμεστη αθουσα: Ο Πργκηπας-βτραχος  ξανγινε βατρχι δια μιας. Να βουβαμρα, να κπληξη στο κοιν, που κρτησε λγο, σο να γνει αντιληπτ η να αλλαγ. Τρα ο βτραχος χρηκε που 'δε πως μποροσε να τους εξηγσει κι ρχισε να μιλ πλι. Εκενοι μως δε τον φησαν κι ρχισαν να τον κοροδεουν πλι.
     Στην αρχ, χειροκρτησαν ειρωνικ κι πειτα τον πργκηξαν, πνγοντας τα ανσυχα λγια του, πριν καν προλβει να αρθρσει μια φρση.
     πειτα απ κμποσο καιρ -απ 'κενη τη μρα- ταν πια τα μηχανματα παιρναν, να-να, μπρος με κατεθυνση το δσος, ο Βτραχος-πργκηπας εχε εκδιωχθε. Εχε ανακαλψει τις χαρς της λασπουρις, τη γλυκει γεση των εντμων και τη μαγικ ομορφι του νυχτερινο ουρανο. Κι λα τοτα τα 'κανε τραγοδια και τα καζε τις νυχτις, αρκετ μακρι απ 'κει...
              
βρεκεκεκεξ κουαξ κουαξ
               Βοθα μοσα, για να 'πω σ' αυτος εδ τους στχους,
               της μζερης μου της ζως, το λθος το τραν
               ακουντας να πλησιζουνε, του Χροντα τους χους
               και πριν στη Γη που μ' θρεψε, βαθι θε να χωθ.

               Γεννθηκα, μεγλωσα και μλεψα το νου μου,
               μ' αυτ που λεν' Ιδανικ, νειρα και Ελπδες
               και πστεψα, σε μια στιγμ του γονου του βιο μου
               τι γραφτ μου τανε να σπσω τ'ς αλυσδες.

               Και βγαινα κοζωντας στη Λσπη μου συργινι,
               καμαρωτς, θαρρεωντας πως μουν Εκλεκτς.
               Εγ ο μνος Βτραχος -αχ νου που 'χες φυρνει!-
               που με φιλ Πριγκπισσας, Πργκηπας θα γεν τρανς!

               Τρα που μου 'ρθε το μυαλ, πσω στα σγκαλ του
               και πλατσουρζω συχος, δχως τις ψευδαισθσεις,
               παρτησα το Θρνο μου και λα τα καλ του,
               μα χασ' δη μια ζω και μριες συγκινσεις!

               Κι εγ που τσο πθησα, μια μρα να ταφ,
               μ' να μεγλο επγραμμα στη πλκα μ' απ πνω,
               θα σβσω κποιο δειλιν κι ευτς θα ξεχαστ,
               σα να μη πρασα ποτ στο Κσμο τον Επνω!
                                                         βρεκεκεκεξ κουαξ κουαξ

"...Για να καθυστερημνο 
    φιλ και μια πολ
                        Δεκμβρης 2003
    βιαστικ φτυσι..."

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers