-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:


      Εμφνιση Προσπου & Σκλου Σε Τοπο Με Φρουτιρα

(Σκλος-Πρσωπο-Φρουτιρα! Η δυναττητα, του να παξει κανες με τη σνθεση. Μια ιστρια που εισχωρε, μσα στην λλη, τσο μλιστα εμπλεκμενα, στε να μη ξεχωρζει κανες, ποια ακριβς σημεα ανκουν στη μια και ποια στην λλη. Μια γυνακα -και, κατ' επκτασιν, νας ντρας πσω της-, μια κατσταση κι νας σκλος. Τι εννει κι ως ποιο βαθμ, αυτς τις τρεις, φαινομενικ σχετες καταστσεις, μεταξ τους; Οι λεπτομρειες που συμπληρνουνε το πνακα, σως απαντονε, μ' απαντον, χι στο τι εννει, μα στο τι χωρζει. Λανθανντως μως, δνουν απντηση (;) και στο λλο κομμτι. Αυτ ταν η κεντρικ ιδα, μα η ιστορα τελικ, ρθε μπρος στα μτια μου και με βρκε, απρσμενα και ξαφνικ, ταν "νεργος" χζευα...)

                              Στη Χρονι Του Σκλου

     Δευτρα πρω, ρα 11 περπου, Ηλεκτρικς. Μπκα απ Πειραι και θα κατβαινα Ομνοια. χι πως δε το 'χα ξανακνει δηλαδ και φυσικ θα το κνω και στο μλλον, δεν εναι κτι τρομερ κι οτε αξζει να το διηγηθε κανες. Ευτυχς εχα βρει θση, γιατ εχα χσει το αμσως προηγομενο, για ελχιστα δευτερλεπτα. κλεισε τις πρτες του κυριολεκτικ στη μορη μου κι εγ πνιξα με κπο μια βαρι βρισι, που 'φτασε σχεδν ως την ...ξοδο! Εχα να σημαντικ -τσι πστευα ττε- επαγγελματικ ραντεβο και κινδνευα να καθυστερσω, πργμα που δεν θελα με τποτε.
     Περιμνοντας το επμενο -που δεν ργησε και πολ, ευτυχς- η σκψη μου αντρεξε στον ερχομ μου εδ, στις μικροκαθυστερσεις, σε πιθανς ολιγωρες και τα ρστα. Η χοντρ κυρα που βδιζε μπροστ μου με το πσο της, κρατντας τσντες και χσκοντας στις βιτρνες, κλενοντς μου το δρμο. Το μηχνημα κοπς εισιτηρων, που πρωττρεξα μα ταν χαλασμνο. Στο αμσως επμενο, ταν κποιος που δε μποροσε ακμα να καταλβει τι πρεπε να κνει και που να χσει το κρμα, που κρατοσε στο χρι. Ελχιστα χαμνα δευτερλεπτα, που μως τελικ, πως αποδεχτηκε, απβησαν μοιραα κι εγ τρα περιμνω τον επμενο συρμ. Η μνη σκψη που 'ταν ανακουφιστικ: θα ταξδευα καθιστς, γιατ το προηγομενο εχε φγει, εντελς γεμτο κι εχε αδεισει ο σταθμς.
     Μπκα στο δειο ακμα βαγνι κι κατσα να περιμνω αγχωμνος, γιατ η ρα που θα 'φτανα στο ραντεβο, ταν αββαιη. Επλεξα μεσαο βαγνι, λγω προορισμο -Ομνοια-, μσον βαγονιο και μεσαο κθισμα κι χι προς παρθυρο. Με θλβει να κοιτζω ξω, απ βαγνι ηλεκτρικο. Επλεξα επσης να καθσω με βλμμα προς τα πσω κι χι προς τη κνηση του συρμο. Μχρι να ξεκινσει, -κι ευτυχς δεν ργησε πολ- εχε κι λας γεμσει. Τσην ρα θα νομσετε πως φλυαρ εκ ...πεποιθσεως, μα πιστψτε με, τοτη τη φορ δε το κνω γι' αυτ. Περιγρφω λο το υπβαθρο, θλοντας να δσω μφαση στο γιατ τελικ ταν μλλον εξοργιστικ ενοια(;) της τχης, να βρεθ σ' ΑΥΤΟ το βαγνι, σ' ΑΥΤΗ τη θση, ΑΥΤΗ τη συγκεκριμνη χρονικ στιγμ.
     ταν λοιπν ξεκνησε, εδα κι λλους σα κι εμνα, με τις μορες κολλημνες πνω στις κλειστς πρτες και με βρισις τοιμες στο στμα. νιωσα τυχερς που εγ μουν απ τη ..."καλ" μσα πλευρ. Περνντας το Φληρο, γμισε ακμα λγο και μλλον το διο θα 'γινε και στο Μοσχτο, -δε κοταζα γιατ στελνα να τρυφερ μνυμα, με το κινητ, σχεδν στην λλη κρη της πλης- και μλλον εκε κπου ανβηκε στο τρνο, ο τπος. Μεταξ Μοσχτου και Καλλιθας, πρασε απ δπλα μου κι ρθιος, πγε κι κατσε ακριβς απναντι.
     Ψηλς, αθλητικς, μορφος, πολ προσεγμνα καλοντυμνος, -φοροσε σκορο μπλε κοστομι, μια πανμορφη, κομψ και γουστζα γραβτα, ξεσφιγμνη ανλαφρα στο λαιμ κι να σιλ πουκμισο- και κρατοσε να χαρτοφλακα. Εχε μαρα πυκν μαλλι, με λγες δισπαρτες σπρες τρχες, μορφα, μελαγχολικ, μεγλα μτια και σκορα γραμμνα φρδια. Μελαψς στο δρμα, με σαρκδη κι μορφα χελη, να ζευγρι ακριβ γυαλι ηλου ανεβασμνα στο πνω μρος του μετπου και στο αφτ, εχε το ακουστικ του κινητο. Με μι φρση, ταν νας μορφος ντρας, -δειχνε επιτυχημνος-, γρω στα σαρντα. Εχα συνθειο να κοιτζω πντα τις φυσιογνωμες γρω μου κι τσι τον πρσεξα, -κυρως λγω της εμφνισης, που τη ζλεψα τ' ομολογ- μα στη Καλλιθα, μπκαν κι λλοι κι τσι χθηκε απ τ' οπτικ μου πεδο.
     Στα Πετρλωνα, η κατσταση ξεκαθρισε κπως. Το κεν δημιουργθηκε ξαν και τον εδα πλι κατφατσα, αυτ τη φορ μως μιλοσε. Στην αρχ, πστεψα πως μιλοσε στο κινητ, μσω του ακουστικο, μα δεν ταν τσι. Τη λθος σκψη, την κανα, γιατ μτε μι στιγμ δε μου πρασε απ το νου πως θα μποροσε νας ττοιος ντρας να μιλ ...μνος! Ναι... Παραμιλοσε... Αν δεν ταν αυτ, δε θα υπρχε καν ιστορα... Δεν μοιαζε τρελς, τουναντον! Απ τη μεγλη μου κπληξη, χζεψα τσο, που αν με παρακολουθοσε κανες, μ' ανοιχτ το στμα, θα περνοσα εγ για τρελς σε κενον.
     ταν κπως συνλθα, σκφτηκα, "τι παρξενος που 'ναι ο κσμος! Κολλ σε πργματα και χνει την ουσα..." Τρβηξα το βλμμα μου, μη τυχν με δει και με παρεξηγσει. Μετ τον σταθμ του Ταρου, λο το διστημα μεταξ μας εκκενθηκε κι τσι αναγκαστικ, με τη φορ που κοιτοσα και τη θση που κατεχε αυτς, αν σκωνα τα μτια, τον εχα φτσα-κρτα, που λνε. Μιλοσε, σε τακτ διαστματα. Κοιτοσε ολγυρα, με κοιτοσε κι εμνα, μα δε νομζω να μ' βλεπε πραγματικ, αν καταλαβανετε τι εννο...
     Σκφτηκα ττε, σαν να προσωπικ στοχημα με τον εαυτ μου, να ..."διαβσω" τι λεγε... Πρσεξα πως επαναλμβανε περιοδικ, κποιες λξεις. Η καθαρτητα της κφρασης, η περιοδικτητα αυτ και το λιτ της φρσης, με βοθησε να δω το μνυμα. λεγε τρεις λξεις, λες κι λες και μλιστα ντονα: "Αχ τι παθα"! (Παση.) "Αχ τι παθα"! λο την δια φρση... την δια απελπισμνη φρση...
     Λγο πριν το Θησεο, νοιξε μια καπνοσακολα, στριψε τσιγρο, με τρεμμενα χρια και το 'βαλε στο στμα, ταν ο συρμς, ξεκινοσε απ το Θησεο για Μοναστηρκι. Δε το ναψε φυσικ, γιατ σκφτηκε αμσως, την απαγρευση, -τσο χαμνα τα 'χε, που προς στιγμ το 'χε ξεχσει- κι τσι τρα πια, την δια αυτ φρση, τη ..."διβαζα" απ τις κινσεις του τσιγρου.
     Πλεψα με δυ ιδες: Να του προσφρω τη θση μου να σηκωθ και να του χτυπσω ενθαρρυντικ, αντρκεια τη πλτη, να του πω πως δε πρπει να παρνει τσο βαρι, τι και να 'ταν αυτ που τον απασχολοσε, πως δεν εναι μνος σε τοτο το κσμο κι λλα ττοια παρηγορητικ λγια -τα συνηθζω κτι ττοια- μα πριν αποφασσω, το τρνο φτασε Μοναστηρκι, σταμτησε, νοιξαν οι πρτες κι ο δυστυχς, κατβηκε σα χαμνος... Εναι τσο κοντ, αυτο οι δυ σταθμο, που δε προφτανει κανες ν' αποφασσει, να προσεγγσει, να συννθρωπ του, που δεχνει να υποφρει. Τχα εναι μακρι οι νθρωποι, μεταξ τους;
     Δεν εχα καταφρει να μαντψω πως θα κατβαινε, γιατ δε κινθηκε με την ανυπομονησα εκενων που πλησιζουν στο τρμα της διαδρομς τους και προσεγγζουν τη πρτα. Αυτ, απ μνο του δειχνε, πως ο τπος, δε βιαζταν να πει κπου. 'Αρα δε πγαινε στο ..."κακ", αλλ μλλον φευγε απ' αυτ. να σωρ σκψεις και συνειρμο: Απλεια μεγλης επαγγελματικς θσης  συμφωνας; -Μην φανε παρξενο! Για να Γιπη, αυτ εναι μεγλη απλεια, ειδικ αν συμβε λγω, κακο του χειρισμο αδικας προς το πρσωπ του κι εχε στηρξει πολλ, πνω 'κει-. φευγε απ μι κακ συνντηση, μι κακ κουβντα, που στο κρο της εχε αποτλεσμα, να πικρ, οριστικ, ερωτικ χωρισμ; -Φοροσε βρα στο δεξ παρμεσο-. Εχε λβει κακ μανττο, για κποιο θνατο αγαπημνου προσπου; Μπως αφορσε στη δικ του υγεα; Σκφτηκα λα τοτα, λγω της εργσιμης μρας κι ρας κι η παντελς λλειψη βιασνης απ μρους του.
     Συνειρμο... Συνειρμο ...συνειρμο... Με οδγησαν στη σκψη του θνατου. Απ κει, μσω μις πολυδαδαλης διαδρομς, πρασε απ το νου μου, πως εχε τχει να δω, δυ θαντους σκλων κι ενς τρτου, που μου τον εχαν περιγρψει, γιατ αυτς ο σκλος, συνβαινε να 'ναι ο αγαπημνος μου Μπμπυ. Ο σκλος που 'χα κατ την εφηβεα μου και τον λτρευα!
..........
     ταν σκυλ του σαλονιο και του καναπ. Πολ καλς, πιστς, με οξτατη αντληψη και τρπους. ταν τον μαζψαμε σπτι, -ποις ξρει απ που εχε αφεθε ξεφγει- τον ...πεσαμε να ξεχσει και το καναπ και το μσα φυσικ. μενε ξω στο σκυλσπιτο που του 'φτιαξε ο πατρας μου και σιγ-σιγ συνθισε στην ιδα. Πντως ποτε του δινταν η ευκαιρα, πηδοσε κι ραζε σε καναπδες... Το σπτι μας ταν ξω και κπως μακρι, απ το χωρι και φυσικ κι απ το παραλιακ δρμο. Ο Μπμπυ, δεν απομακρυνταν ποτ απ το σπτι, παρ' λο που δε τον δναμε ποτ. Εκτς, αν ερχταν ο θεις μου, -που το τζε κοψιδκια κι φθονα κκαλα-, που μενε καμμι πεντακοσαρι μτρα μακρι μα ο Μπμπυ τον μυριζταν και φυσικ, σπευδε. Το ξραμε και δε του κναμε παρατρηση, παρ μνο τη πρτη φορ και τοτο γιατ ανησυχσαμε που χθηκε ξαφνικ. Επσης του ρεσε να πηγανει να κοιμται στον σκιο του μεγλου αυτοκιντου, του θειο μου.
     τσι, ταν εξαφανστηκε, να πρων, δεν ανησυχσαμε γιατ πιστψαμε πως εχαν ρθει οι συγγενες μας. Εγ μλιστα το χρηκα ιδιατερα, γιατ με τα ξαδρφια μου περνοσαμε πολ καλ.  Στο μρος που μενα, λγα πρματα σπουδαα συνβαιναν κι τσι η εξαφνιση του Μπμπυ, μου 'φερνε ργη ... συγκινσης. Δεν εχα ακμα τη δυναττητα, βλπετε, να συνδυσω την εξαφνιση του, με τη φρσκια παρουσα, μιας θηλυκις σκυλτσας, στη γειτονι. μενα λοιπν να περιμνω πτε θα ακοσω τα κουδονια των ποδηλτων τους, για να πμε να παξουμε μπλα.
     ταν βρδιασε πλον, αρχσαμε ν' ανησυχομε κπως και πρα το ποδλατο να ψξω να τον βρω. Ερημι! Πκρα! -Και για την απουσα των ξαδερφν μου μα πια και για τον Μπμπυ-! Περσανε μρες, χωρς χνος του. Κθε να, απομκρυνε την ελπδα, πως θα το βρσκαμε ζωνταν. Ο πατρας μου επε "κπου θα πγε να κρυφτε, για να πεθνει, ταν κατλαβε πως πλησιζει το τλος του" το συνηθνε οι σκλοι μερικς φορς. πειτα απ δυ βδομδες περπου - δε θυμμαι ακριβς- μου εξιστρησε κποιος, που 'τυχε να παρακολουθσει, τη φση, χωρς μως να ξρει πως το σκυλ ταν δικ μου.
     Η καινοργια σκυλτσα της γειτονις, ανκε σε μι οικογνεια, που 'χε μαγαζ στη παραλα. Εκενη λοιπν φτασε στο ..."καιρ" της κι ο δικς μας τη περιτριγριζε, εν αγνοα μας. Τον εχε παλαβσει η μυρωδι που εξπεμπε ο οστρος της και την ακολοθησε τη μοιραα εκενη μρα. Βλπετε, αυτ εχε τη συνθεια, να κυνηγει το αμξι των γειτνων μας, μχρι το μαγαζ τους κι ο Μπμπυ απ κοντ! Εκενη μως ξερε απ συνθεια, να περνει θαυμσια κι ακνδυνα, τη λεωφρο και φυσικ δεν αγταν μτε απ τη ...μτη, μτε απ τη ...στση της. Η Τζλντα -τσι τη φναζαν- πρασε κι εκενη τη μρα το δρμο, προσχοντας μα ο δικς μας ...φουλ καψορης, δε πρσεξε. Εχε τα μτια και τη μουσοδα του κολλημνη ...πσω της και δεν εδε το αυτοκνητο που τον σκτωσε. Πθανε ερωτευμνος κι επ τπου, -ευτυχς- χωρς να καταλβει τποτε. Ο φλος μου επε: "σα που κουνθηκε λιγκι κι αυτ ταν λο κι λο"! (Τα μτια λγο παξανε στης τουφεκις τον χο)...
..........
     Κατβαινα τη Σλωνος, κποιο απομεσμερο -θυμμαι- στην αριστερ λωρδα της. Δπλα μου, στη δεξι, να γργορο αυτοκνητο, με τα ηχεα του να δονον το σμπαν. Ξεκινσαμε μαζ στο φανρι της Ιπποκρτους, μα εκενος αν και βρθηκε λγο πσω εξ αιτας αντανακλαστικν, γργορα ξεχθηκε μπροστ. Στο αμσως επμενο φανρι κι εν θαμαζα, βλαστημντας τη μπαγκατλλα μου, τα φρνα στργγλισαν ανατριχιαστικ και το αμξι του κοκλωσε. νας αποστεωμνος σκλος, κρατντας ακμα σφιχτ στα σαγνια του, να κλεμμνο κομμτι κρας, -κλεμμνο απ μαγαζ απ λλους πειναλους αδσποτους- εχε πατηθε σχημα απ τον λλο. Τι ειρωνεα! Ολκερο σχεδν το μικρ κορμ του, εχε γνει μζα, εκτς απ το κεφλι, που στα σαγνια του ταν καλ σφιγμνο το παθλοΧωρςΝικητ...
..........
     Κερατσνι, δρμος κατωφερς μ' ιδιατερη δυσκολα στο φρενρισμα. Αυτ τη φση, λγω θσης, την εδα καθαρ. Εκενο το απβραδο καλοκαιριο, δυ αμξια λα κι λα, κατηφορζαμε εκενο το δρομκι κι ευτυχς, ο μπροστινς μου προπορευταν κμποσο. να σουβλατζδικο, τι εχε αρχσει να ετοιμζεται, για να δεχτε τους πελτες του κι νας σκλος ως φανεται, τριγριζε πεινασμνος κι εκενη την ρα βρκε να ...παραξεθαρρψει, μ' αποτλεσμα, ο ιδιοκττης εκνευρισμνος, να το τρομξει. Το σκυλ στρφηκε να ξεφγει, χωρς να προσξει τποτ' λλο, παρ μνο τον μεσο κνδυνο του σουβλατζ. Ευτυχς λοιπν που 'χα μια μικρ απσταση απ το μπροστιν μου, αλλ ευτυχς που εχα ..."πισει" τη φση κι κοψα σχεδν μεσα. Ο μπροστινς μου δε πρφταινε, γιατ ταν πρα πολ κοντ κι τσι σκτωσε το σκλο. Προσπρασα και στη λεωφρο που 'ταν κοντ, σταμτησα να ελεγξω. Στο καθρεφτκι μου εδα το σκλο διαλυμνο και τους δυ -σουβλατζ κι οδηγ- να βρζονται σχημα... Βιαζμουν πολ κι ταν βρκα δειο το δρμο στριψα κι απομακρνθηκα...
..........
     Το τρνο φτασε Ομνοια. Κντεψα να ξεχαστ και πετχτηκα πνω σαν ελατριο για να κατεβ, σπρχνοντας μια κυρα. Μουρμορισα μια "συγγνμη" που δεν κουσε κανες εν κουσα τα εξ αμξης.
     φτασα στο ...σπουδαο ραντεβο μου, πντε λεπτ νωρτερα...
..........
     Το διο βρδυ αργ, ερεθισμνος ακμα απ το πρων συμβν, πριν γυρσω σπτι, σταμτησα σ' να διανυκτερεον, απ' αυτ που σερβρουν τυρπιτες, σντουιτς, καφδες κλπ. Πρα να καφ, μια τυρπιτα και προσπθησα να συγκεντρσω τις σκψεις μου. Το μαγαζ, στη βραδιν βρδια, το κρατοσε μια νεαρ κοπλα, που μου τρβηξε αμσως τη προσοχ. ταν πρσχαρη, γελαστ, ευγενικ κι ομορφολα! πως πντα, της πιασα κουβντα, αν κι πως προεπα, ταν ανοιχτς νθρωπος, ρα δεν κανα καννα σπουδαο κατρθωμα. Δεν εχε δουλι εκενη την ρα κι σως μλιστα ο τρπος και τα γκρζα μου μαλλι, σιγ-σιγ την καναν ν' ανοιχτε και να μου μιλσει για τη ζω της.
     Πρπει να πω, πως μιλοσε πολ ριμα, στρωτ και μυαλωμνα, για την ηλικα της, -ταν στα εικοσιτρα- πργμα που με κντρισε ακμα πιτερο. Της το 'πα κι αμσως μετ την προτρεψα, να μην ανογεται τσο πολ και τσο εκολα σ' αγνστους. Εκενη χαμογλασε κι ομολγησε, πως της αρσει να μιλ με τους ανθρπους, πως μπορε να μαντεει φυσιογνωμικ τους ακνδυνους κι τι εχε διατελσει σε βραδιν βρδια, στη Πλατεα Βθης, που εναι πρα πολ δσκολο στκι τη νχτα και πως κουλντριζε μια χαρ και τους ...επικνδυνους. Εγ επμεινα να της λω πως δε ξρει κανες τι κρβει μσα στη ψυχ του ο καθνας κι ρα να προσχει.
-"ννοια σας και ξρω να ξεχωρζω! Ο πατρας αλλ κι η δια η ζω μ' χουν διδξει κατλληλα" επμεινε κι αυτ με τη σειρ της.
-"Εντξει! Δεν χω λγο να σ' αμφισβητσω..." συνθηκολγησα με μισ καρδι!
-"πειτα... Πντα προτιμ να μιλ και να συναναστρφομαι, ανθρπους που 'ναι αρκετ μεγαλτερο μου", υπερθεμτισε γελαστ.
-"Ε χι... δε το δχομαι... δηλαδ, θλω να πω πως...λα χρειζονται. Οι σαχλαμαρτσες και τα σοβαρ. Τα σωστ και τα λθη. Εσαι σε μια ηλικα, που ακμα λα σου επιτρπονται. Που λα εναι υπ λεγχο κι υπ αμφισβτηση. Θα 'ναι κρμα ν' αρνισαι την ηλικα σου" της επα, καμαρνοντας σα δινος!
-"ννοια σας κι λα χουν θση, στη ζω μου, στο μτρο του δυνατο φυσικ. Πντως να ξρετε πως ο ντρας που αγαπ κι εμαι αρραβωνιασμνη, εναι κοντ στην ηλικα σας", με κατακερανωσε!
-"Δε νομζω... εγ εμαι σαραντατριν..." επα κπληκτος.
-"Αα κι εκενος το διο. Και για να σας προλβω, τα πμε πολ καλ μαζ. Συμφνησε μλιστα κι ο πατρας μου, παρλο που στην αρχ εχε ζωηρς αντιρρσεις".
     Ττε τη κοταξα πιο προσεκτικ, ακμα κπληκτος, -προσπαθντας μως να μη το δεξω-, σα γυνακα. ταν μετρου αναστματος, προς το κοντ, κπως γεματολα, μορφη, με σαρκδη χελη, υπροχα, μακρι, πυρξανθα μαλλι, καστανοπρσινα, εκφραστικ, γελαστ μτια κι ξοχο χαμγελο.
-"Δε τον αδικ! Απ πολλς πλευρς, εναι δσκολη μια ττοια σχση. Κυρως εναι η διαφορ φσης μεταξ των δυ ηλικιν. Εναι η πρτη σου σχση"; ρτησα ξεθαρρεμνος.
-"χι φυσικ! Εχα λλες δυ σχσεις πριν, με κοντινς μου ηλικες κι εδα πως δεν χω να πρω απ' αυτος. Δε με γεμζουν"!
-"Ε μα εστε καλ κι αγαπημνοι μεταξ σας, ττε λοι οι λλοι κι λα τ' λλα, περισσεουν".
-"Εμαστε μι χαρ, δξα τω Θε, παρλο που 'χουμε προβλματα..."
-"Και ποις δεν χει; Καν καυγαδκι";
-"χι! Εννο προσωπικ προβλματα καστος"... και ττε ρχισε να μου λει... να μου λει... ν' αραδιζει... αφνωντας με εντελς ναυδο... Πως χει ανγκη αυτ τη δουλι, πως επλεξε τη νχτα, γιατ χει καλτερο μισθ, παρλους τους κινδνους κι αναγκαστικ μαθε να τους αντιμετωπζει καλ... Πως ο πατρας της ταν συνταξιοχος κι ανμπορος λγω σοβαρο προβλματος υγεας... πως η μαμ κατκοιτη απ χρνια... πως ο αδερφς της ταν μυαλος, καρδος κι νεργος και τους ταλαιπωρε λους... Πως η μικρτερ της αδελφ, εχε μια σπνια εκφυλιστικ νσο κι δη βρισκταν σε πολ σχημο στδιο, χωρς αση κι επιστροφ, με προκαθορισμνο τλος... Πως ο αρραβωνιαστικς της, εχε χσει πρσφατα τη μαμ του, που της εχε ιδιατερη αδυναμα και μαζ με τον αδερφ του, εχαν πθει μεγλο ψυχικ ταρκουλο... Πως ταν κι οι δυ τους εργνηδες εκ πεποιθσεως και χωρς αυτν πια ταν ανκανοι να τα φρουν βλτα... Πως εχαν στρψει το ενδιαφρον τους στο σκυλκι της, που το θεωροσαν πια, να εδος ...μετεμψχωσης της μαμας τους, μα πως εκενο εχε μπει πια σε βαθ στδιο γηρατειν και μ' λα τα σημδια τους πνω του... Πως δεν εχε κι αυτ, πολλ ζω και το 'τρεχαν στους γιατρος... Πως αυτ εχε κλονσει ψυχολογικ τον ντρα της... Πως -οτε λγο, οτε πολ- εκενο το μικρ κοριτσκι, εχε επωμισθε -κουσον Κριε, κουσον- δυ σπτια μ' να τσορμο ανθρπους που περμεναν απ' αυτν, οικονομικ, ηθικ αλλ κι υπηρεσιακ υποστριξη...
     Πολ βαρ φορτο, γι' αυτς τις νεανικς μα γερς πλτες!
     ταν ολοκλρωσε κι χοντας δει που τη κοταζα με θαυμασμ και με στμα που νοιγε ολονα και περισστερο, μου χαμογλασε ακμα πιο πλατι -δεν εχε σταματσει στιγμ να χαμογελ, σο λεγε- και μου 'ριξε τη ...χαριστικ βολ:
-"Ωστσο, λα περνον! Μ' να χαμγελο"!
     Της εξφρασα την κπληξη και το θαυμασμ μου, της δωσα να καταλβει πως τη σεβμουν πια απεριριστα, παρλο που 'μουν πνω απ εκοσι χρνια μεγαλτερς της και τη παρακλεσα να μη μου ξαναμιλσει στο πληθυντικ. Της χαμογλασα κι εγ και της διηγθηκα τη πρων ιστορα του τρνου. Λγο αργτερα, πεσε δουλι στο μαγαζ κι απομακρυνθκαμε. Λγο πριν φγω για πνο, βρκα μιαν ευκαιρα και της ζτησα την δεια να γρψω κποια στιγμ την ιστορα αυτ, μιας και γρφω που και που.
-"Ββαια" της επα, "δε θα πω για πρσωπα ονματα". Δχτηκε πρσχαρα και καληνυχτιστκαμε.
...........
     Πρασε καιρς κι εχα στο νου μου γερ καρφωμνα, αυτ τα δυ περιστατικ. ξερα πως θα 'γραφα κτι, κποια στιγμ, μα κτι περεργες συγκυρες, δε μ' φηναν να τα επεξεργαστ κατλληλα. Αντθετα, γραψα γι' λλα πρματα, στο μεταξ. πειτα δεν ξερα ακμα, πως να τα χρησιμοποισω. Δηλαδ δεν εχα βρει ακμα το πως, αυτ τα δυ διαφορετικ πρματα, μποροσαν να συνδεθον. Ουσιαστικ, δεν εχ' ανακαλψει καν πως συνδονται. Ττε, τυχε να ξαναδ το πνακα του Dali, ευρισκμενος στη διαδικσια σνδεσης κειμνων μου με πνακες του. Νομζω πως εναι πια εκολο να καταλβετε, τι επακολοθησε! λα εχανε μπει στη θση τους κι εγ απλ κρατοσα, στυλ και χαρτ. Οι εντολς... νωθεν!
     Η τελευταα προσθκη! Τι συνδει λα τοτα; Η προσωπικ "ζυγαρι" του καθενς. Γιπης, κοπελι και 3 σκλοι. καστος, ρισκρει, λυπται, ευτυχε, κλαει, χαμογελει και γενικ χαρζει το μονοπτι της ζως του, στηριζμενος στο που γρνει, κθε φορ η προσωπικ του "ζυγαρι"! Πενα, ρωτας, Καθκον, Επαγγελματικ Καταξωση, Επιβωση. Σωστ; Λθος; Δεν εμαι 'γω, αυτς που θα το κρνει, μτε κι εσες! Εγ απλ το 'γραψα, εσες απλ το διαβσατε κι εκενοι-ες απλ τσι το θλουν κι τσι το ζουν!
     Το παθλοΧωρςΝικητ απονμεται εξ σου σ' λους κι λες μας... αλλ στο τλος της γιορτς!

  "Σ' αυτ,
   που μας ωθον
                                                 Μης 2003
 τυφλ..."

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers