-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:


                                           Η Σταρωση

     (Επα μερικ στο Πρλογο και μερικ, που επσης ισχουν κι εδ, στη Μακτα. Εδ φανεται καλτερα η πλη του Ανθρπου, που θλει ν' αποφγει, ,τι το Θεο χει δη αποδεχτε. Καννα καρφ δε συγκρατε τα χρια. Μνον ο Νους. Η Γυνακα κτω, δε προκαλε, εναι καλυμνο το κορμ της τλεια. Μνο το βλμμα. Ο Σταυρς δε στηρζεται κι αυτς πουθεν. Να 'ναι στο νου της  στο νου του, λο τοτο το Πθος; Τι μας κρατ δεμνους απ την Δθε χθη και πτε χαλαρνει ο δεσμς μας αυτς; Η χρεα ποι;)

                                           Φιλοκττης

     Η πολιορκα μανεται πνω απ δκα χρνια και τποτε δε φανεται ν' αλλζει. Τα τεχη στκουν καλ. Πολιορκητς και πολιορκημνοι χουν χσει τους καλτερους τους, μα κρατον ακμα. Οι μεν, μακρι απ το τπο τους, δσκολα κρατον ψηλ το φρνημα. Οι δε, υπερασπζουν εαυτος, οικογνειες -σοι απμειναν- και πτρια εδφη, μα χουν αποκοπε, ολγυρα. λα δεχνουν πως βαδζουν ισπαλοι. λοι, Θεο και θνητο, θλουν να τελεισει πια λο τοτο το κακ. μως, με τι κβαση;
     Οι λληνες πιζουν τον Κλχα. Εκενος, μντης χι, μα πντως πανξυπνος και ραδιοργος, προσπαθε να βρει πλι τρπο, να τους εμψυχσει, πως καμε τσα χρνια, με παρτρυνση του Αρχηγο. μως δε βρσκει πια εκολα τερτπια, τεχνσματα και μαντεες, που να 'ναι "ακνδυνα". Πρπει να παραμενει μεγλος, ισχυρς μντης που σκορπζει σεβασμ κι επσης να παραμενει υπ την ενοια του Αγαμμνονα.
     Πολλς φορς του 'καμε τα χατρια και τις προσταγς, ετε μεσα, ετε υποκπτωντας σε απειλς. Τις λγες -ειν' αλθεια- φορς που εναντιθηκε, αντιμετπισε την οργ και το κνδυνο της δημσιας αμφισβτησης, στην ιδιτητα του. Πρασε -ευτυχς για λγο μνο- στη δυσμνεια του, με πολ δυσρεστα αποτελσματα.
     Στην αναζτησ του, προσπαθε επσης να βρει να τρπο, στε να 'ναι καλυμνος σε πιθαν αποτχια της εκστρατεας -ιδα, που με τη προδο των ετν, φαντζει λο και πιο πιθαν- και να χρυσσει και το ..."χπι" της ενδεχμενης ττας:
 (-"Ναι... χσαμε μα ... οι χρησμο το 'χανε πει ξεκθαρα πως...πρεπε να γνει αυτ... και δυστυχς ...δε το κνατε... δε μπορσατε...")
     τσι κι εκενη τη μρα που 'ρθαν και του ζτησαν χρησμ, οι πρτοι των Αχαιν, γρεψε λγο χρνο να μελετσει τα ...σημδια! στιψε πρα πολ το κεφλι του και ττε, -ω του θαματος- ρθε η καλ ιδα! Κλεσε τους αρχηγος σε σσκεψη για να τους ανακοινσει τι "εχαν πει οι Θεο" για τη τχη του πολμου! ταν μαζετηκαν λοι και κμανε ησυχα, σηκθηκε, πρε το σκπτρο του λγου κι αφο τους κρτησε λιγκι σε αναμον, τους το ξεφορνισε, χωρς να του λεψει ο στμφος που απαιτεται σ' αυτς τις περιστσεις:
 -"Η Τροα δε θα πσει αν δε γυρσει πσω στο στρτευμα, υγις και με τη θλησ του, ο Φιλοκττης"!
Πρτος αντδρασε -πως αναμενταν- ο Αγαμμνων:
  -"Τι λς ξεμωραμνε γροντα; Αυτν τον παρατσαμε ετοιμοθνατο στη Λμνο. Θα ζει ακμα; Αν ζει, θα θλει να μας ξαναδε στα μτια του, τσι χολωμνος καθς θα 'ναι;"
 -"Τα ξρω αυτ, μα σμερα, λοι οι οιωνο -τους ρριξα πολλς φορς για να βεβαιωθ- μου επανε τοτο κι εγ απλ σας το μεταφρω μιας και μου το γυρψατε, χοντας πλρη επγνωση του τι λω"!
 -"Ββαια, δε λω, αν ρθει αυτς, τσι καθς εναι πρτος στο τξο, θα μας βοηθσει αρκετ, αλλ χι να πρει και μονχος του ολκερη Τροα!"
 -"Οι Θεο, ακμα κι αυτο που 'ναι ευνοκ σε μας, εναι χολωμνοι. Θλουν, πριν δσουν τη νκη και ν' αποκαταστσουν τσι την αδικα του Πρη στο Μενλαο, να μην υπρχει καμι αδικα μτε απ 'μας! πειτα σως το σκφτονται κι αλλοις: Αν τη πρε με τη θλησ της χι, παζει ρλο! Μεταξ μας: δεν εναι η Ελνη, η μνη αιτα για τοτη την εκστρατεα! Ας μη ρχνετε σε μνα παρακαλ, τα βρη λλων, μτε τις θελσεις των Θεν, που εγ μπορ ν' ακοω"! Κπως τσι, θα 'γινε ο διλογος -φαντζομαι- κι αυτ τη δσκολη αποστολ, την ανλαβε -ποις λλος- ο Οδυσσας!
     Πρε μαζ του, εφδια για μερικς μρες ταξιδιο και παραμονς, το Μαχονα, το πρτο θεραπευτ-γιατρ του στρατεματος και γι του Ασκληπιο, μια μορφη σκλβα-υπηρτρια, λφυρο κποιας απ τις εξορμσεις του στα περχωρα της Τροας, μα καλ γνστρια "παιχνιδιν", καλ δασκαλεμνη, αντρικ καλοδια και καθαριστικ, μεζδες κι υπροχα εδσματα, καπνιστ κι λλα και προετοιμασμνος για κθε ενδεχμενο ξεκνησε το δσκολο ταξδι! Φυσικ εχε δασκαλψει κατλληλα κι λους τους λλους της μικρς ακολουθας του!
     Αν ο Φιλοκττης ταν νεκρς, λα πγαιναν στρφι, αλλ και πλι εχε ιδες. Αν ταν ζωντανς, θα χρειζονταν σκληρς διαπραγματεσεις και λεπτο χειρισμο. Εμπρς στο μεγλο χρος, ταν αναγκασμνος να χρησιμοποισει λα τα "πλα" που διθετε. Εχε εξασφαλσει τον "εν λευκ" χειρισμ του προβλματος και φτνοντας στο νησ, παρακαλοσε να 'βρισκε ζωνταν, τον πληγωμνο ρωα!
     Ξεμπρκαραν σε πολ εμφανς σημεο, κποιο προχωρημνο πρων, με πρα πολ φασαρα. στησαν γργορα το μικρ τους καταυλισμ κι αμσως μετ ναψαν φωτι να ψσουν μερικος μεζδες. Γμισαν τον αγρα γλυκει τσκνα! Η σκλβα ανλαβε τις εξωτερικς δουλεις, ημγυμνη λγω ζστης και τις κανε με τση θηλυκι χρη, που λοι τους, με το ζρι κρατινταν, μη τη ρξουν κτω... ταν τις τελεωσε -ργησε πολ, ειν' αλθεια- πγε παραδπλα, βγαλε και το τελευταο ππλο κι πεσε στο νερ να δροσιστε, με αρκετ θρυβο. (Ο Μαχων, μοραζε με τις χοφτες τα υπογλσσια!)
     Τα 'καναν λα βασανιστικ αργ, λοι τους. ρεμοι κι αδιφοροι, δθεν παιζαν, δθεν διασκδαζαν -εχε πρει κι να μουσικ μαζ του, ο πολυμχανος- φαγαν καλ κι λα τοτα με αρκετ φασαρα. Αργ το βρδυ πια πσανε για πνο! Το πρω, λοι εχαν αυστηρς εντολς -ακμα κι η σκλβα- να παραμενουν μσα στις σκηνς τους.
      Ο Οδυσσας πρε τον Μαχονα κι να καλ ιχνηλτη και βγκανε στη γρα. Περπατοσαν αδιφορα δθεν, μα το μτι τους παιζε ερευνητικ, παντο. ταν τον βρκαν, στερα απ κμποση ρα, πρσεξαν πως εχε κλψει. Εδαν να αγρμμι, με μαλλι και γνια που πνω της, στηνε χορ, λη η πανδα κι η χλωρδα της περιοχς! Βρμικος, κουτσς βγκε μπροστ, τους κλεισε το δρμο και μογκρισε απειλητικ!
 -"Ε, τι 'σαι 'συ; νθρωπος η θερι; Φιλοκττη, εσ εσαι"; του 'πε ο πολυμχανος.
 -"Του λγου σου πρπει να 'σαι ο Δυσσας. χω ξεχσει να μιλ, ρα και να ζω κι τσι ως αντιμετωπστηκα, στα θερι μλλον θα πρπει να με υπολογζεις"!
 -"Μπα... μιλς καλ... τποτε δε ξχασες... Μα επειδ δε πιστεω πως κατφερες να ζσεις δκα και πλον χρνια, σε λογαριζω ετε σα Θεομορφ, ετε σα τις Τψεις μας, προσωποποιημνες, με σρκα κι οστ"!
 -"Κατφερα να επιβισω, θες να πεις! στε χετε τψεις; Κτι εναι κι αυτ"!
 -"λα... μην εσαι τσο πικρχολος! Ξρεις πως ειν' αυτ! Το χρος! Το Ιερ Καθκον! Οι απλειες! Εδ κοτζμ Αρχηγς, θυσασε τη κρη του, σ' αυτ την εκστρατεα! Σματι κι εγ δεν φησα πσω μου τσα πρματα";
 -"Λογζομαι λοιπν στις προβλεπμενες απλειες";
 -"Μα δεν απωλσθης τελικ. Εσαι 'δω ολοζντανος! Ββαια βρωμς και ζχνεις, μα αυτ διορθνεται, δξα στους Θεος! Εναι 'δω κι ο Μαχων να περιποιηθε τα τραματα σου..."
 -"Της ψυχς του κορμιο; Αλθεια, τι γινε, το πρατε το Κστρο";
 -"χι ακμα. Τους χουμε σφξει μως απ παντο κι εναι πια θμα χρνου να τσακσουν! Απλ τρα χουμε ανπαυλα κι επαμε να διορθσουμε, στω κι αργ τα λθη του παρελθντος. σα τουλχιστον προλαβανουμε και μπορομε"!
 -"Φγε Δυσσα! δε θλω τποτα! Δε μπορ να ξεχσω τποτα! Κνησα κι εγ απ χρος και καθκον. Με παρατσατε 'δω! Με 'γει και χαρ σας! Επζησα -νας Θες ξρει πως- και με 'γει και χαρ μου! 'Αντε να πρεις το Κστρο σου κι σε μνα εδ! Ξμαθα να ζω μ' ανθρπους! μαθα να ζω και να εκτιμ ακμα και τα θερι! Φγε!
 -"Οπως αγαπς, μα τουλχιστον σε το γιατρ να σε περιθλψει σο μπορε καλτερα. Με σνα χωρς, θα το προυμε το κστρο. Σκψου πως κι εμες, δκα χρνια, ζσαμε με θερι και σα θερι! Οι πιτεροι των πρτων και καλυτρων, χουνε πισει θση δη στον 'Αδη. Ακμα κι ο Αχιλλας! Αν εχες ρθει ττε μαζ μας, σως τρα να 'σουν κι εσ εκε, μα σως χι, αλλ πντως δε θα 'χες ζσει καλτερα! ρθα μχρις εδ να σε βρω, ευχμενος να 'σαι ζωντανς, πως κθε μρα ευχμουν, να δω το δειλιν! χεις τα δκια σου, μα σε τον Μαχονα να σ' εξετσει τουλχιστον".
 -"Ευχαριστ για τα καλ σου λγια. Εσνα, μθε το, σε ξεχριζα πντα και πιτερο απ' λους τους λλους! Μιλς και πρττεις σοφ, ξυπνα και μετρημνα. Δε με τρομζουν τα τραματα του κορμιο! ζησα μ' αυτ κι επζησα, δκα συναπτ χρνια! χεις μενει ποτ τσο πολ καιρ μονχος";
 -"Πολλκις εναι μνος κανες, ακμα και μσα στο μεγλο πλθος"!
 -"Σοφ κι αυτ! Ωστσο, λλο ρτησα, μα... τλος πντων! Φγε Δυσσα"!
 -"Φεγω! Εδ πιο κτω χουμε πρχειρο καταυλισμ, με λγα -λγω κακν συνθηκν- και φτωχικ πρματα. λα ποτε θλεις να φμε, να πιομε και να μιλσουμε σα φλοι! τσι για να ξρω, πως δε μου κκιωσες κι εμνα. Δεν δωσα εγ τις εντολς, οτε κλθω εγ τη Μορα"!
 -"Με τιμ η πρσκληση, μα δε θα 'ρθω! μαθα μνος κι αγαπ πια τη μοναξι μου. Αν αλλξω τρα... Φγε Δυσσα... δε σου κρατ κακα"!
 -"πως θλεις! Εμες θα κτσουμε 'δω μερικς μρες ακμα, τσι να ξελαμπικρουμε λιγκι, βρε αδερφ! ποτε κι αν θελσεις, πρνα να τα πομε. Θα 'ρχομαι μως κι εγ, αν δε σε πειρζει! Που χεις κονκι, αλθεια";
 -"Φγε Δυσσα"!
 -"Οι Θεο μαζ σου και να σου δνουν πντα ττοια φρνηση και τχη, πως μχρι τρα. Σε θαυμζω το ξρεις";
 -"Εγ σε θαυμζω! Κι εσνα να σε βοηθνε οι Θεο, αν κι ειν' χρηστη ευχ. Οι Θεο βοηθνε τους ξιους"!
 -"'Αρα κι εσ εσαι ξιος της ενοιας τους, μιας και τα κατφερες τσο καλ μχρι σμερα"!
 -"Φγε Δυσσα"!
     Γυρσαν πραγοι στο καταυλισμ, μα ο Οδυσσας ταν χαμογελαστς. λη 'κενη η μρα, πρασε με ησυχα και χωρς να πολυκυκλοφορον ξω. Μνο η γαργαλιστικ τσκνα των ψητν πετοσε παντο!
     Την λλη μρα συνεχστηκε η ..."πολιορκα"! Η σκλβα κανε πλι τη παρστασ της, σαφς βελτιωμνα! Γλντι, χορς, γλια, μουσικ, φαγητ και ...σκλβα, λα τεχνηντως ερριμνα απ το Μστορα Οδυσσα! Την επομνη, πλι ησυχα και ξαν ξω ο Πολυμχανος με την δια ακολουθα, δθεν για κυνγι. Τοτη τη φορ, τον βρκαν εκολα κι εχε πλι κλψει!
 -"ρα καλ σου φλε μου. 'Συ που ξρεις καλ τα κατατπια, που χει καλ κυνγι; Βαρεθκαμε τις καπνιστς αηδες"!
 -"Καλ σας ρα κι εσς! 'Αστα αυτ Δυσσα"!
 -"Κι εσ στα αυτ Φιλοκττη"!
     Κοιταχτκανε γρια κμποσο κι ο Οδυσσας πλαιψε να δεξει τσι, ευχμενος να πισει αυτ το ..."χαρτ". Ο λλος πλαιψε, γιατ τσι πρεπε να δεξει, ευχμενος μην απογητευτε ο λλος και φγει. Για λγο ενεπλκησαν σ' αυτ το παιχνδι κι πρεπε κποιος να δεξει πως υποχωρε κι αυτ να γνει σο το δυνατ, πιο ομαλ και τιμητικ και για τους δυ! Ο Οδυσσας -ως φειλε- ...σπασε πρτος:
 -"Ας μη κακινουμε, μιας κι επαμε πως εμαστε κι οι δυ ξιοι και καθλου φταχτες! Εμαι και πιο δυνατς απ σνα, λγω της συνεχος δρσης"!
 -"Συμφων να μη κακινουμε. σο για το λλο που 'πες, καλτερα να μη χρειαστε να το διαπιστσουμε ποτ"!
 -"Μα τι λες"; χαμογλασε σο πιο εγκρδια μπρεσε, ο Δυσσας, "Αν σ' βλεπες θα 'πεφτες κτω απ' τα γλια"!
 -"σως... Δε λω... μα ... πτε πλαιψες με αρκοδα τελευταα φορ"; του αντιγρισε 'κενος, επσης χαμογελαστς!
 -"Ββαια..." σοβαρεεται ξαφνικ, "στο τξο σουν κποτε φθαστος. Μα τρα... στερα απ τσα χρνια..." σταμτησε αφνωντας να αιωρεται ο λγος του! "Ω ... Αρκοδα επες"; Προσποιθηκε θαυμασμ... καθυστερημνα, σα μλις να 'χε καταλβει, τι κουσε!
 -"Στιγμ δε το παρτησα το τξο! Πως θαρρες τι επζησα; Μλιστα λω, σως να 'μαι ακμα καλτερος..."
 -"Καλ αυτ για σνα! Λοιπν θα μου δεξεις καν καλ μρος για κυνγι, μα ...χωρς αρκοδες παρακαλ..."
 -"Ωστε δε σου γεμζω το μτι ε"; χαμογλασε το ...θερι. "Ττε να βρεις μονχος σου"!
 -"Εσαι ακμα χολωμνος ε; Δε σε αδικ! Πμε συντρφοι και θα βρομε μονχοι μας"!
 -"Πριν δκα χρνια, δεν εχα καννα να μου δεξει! Μονχος μαθα κι εγ, ννοια σου"!
 -"Ναι μα εχες λο το χρνο να δεις και να μθεις. Εμες χι"!
 -"Το στομχι δε περιμνει τποτα και καννα κι πρεπε να μθω γργορα"!
 -"Πλι δκιο χεις! Γιε του Ασκληπιο, περιποισου τον λιγκι και ντε πμε να βρομε το καλτερο θραμα, να του μπομε στο ...μτι τοτου του ...ξιπασμνου"! αστειετηκε με ρσκο ο Πολτροπος!
     Ο Μαχων κνησε αποφασιστικς κι νετος, κρατντας μνο το σκο με τα γιατροσφια του. Ωστσο, καλ δασκαλεμνος, σο πλησιζε τσο δειχνε αποθαρρυμνος. Μλις φτασε στο μισ μτρο, στραβομουτσονιασε:
 -"Καπετνιο, τοτος 'δω βρωμ και ζχνει. Δε με κφτει, που δε μπορ να δουλεψω καθαρ κι σως κνω καν λθος που δε θα βλπω καλ τις πληγς του, μα σως αντ καλο κνω ζημι, μολνοντς τες πιτερο"!
 -"Σωστ! Δε πθανε δκα χρνια, που του κμαμε τσο κακ, μη μας πθει τρα, που θλουμε να του κμουμε καλ"!
     Εκενος, που τση ρα κοιτοσε μι τον να και μι τον λλο, φωνος κι βουλος, αντδρασε ξαφνικ:
 -"Παρατστε με συχο! Τσο καιρ μουν καλ κι εχα ξεχσει, λα σα εχα στερηθε και τρα 'σες μου ξυπνσατε τα πντα"!
 -"ρες εναι να μας κατηγορσεις κιλας, επειδ ενδιαφερθκαμε! Καλς εσαι και του λγου σου! Μαχονα, στον...! Τσα χρνια, η σκψη λων μας, ταν στην αδικα που του κναμε... οι τψεις... και στη πρτη ευκαιρα, που μας προσφερε τοτος ο σκληρτατος κι αδηφγος πλεμος, σπεσαμε... Αργσαμε, δε λω, μα κλλιο αργ παρ ποτ..."!
 -"χι! χω δσει ιερ ρκο να γιατροπορεω τους ανθρπους. 'Ασε με να προσπαθσω, αλλ δεν εγγυμαι τποτε!. Με τση τρχα και τσα ζοδια πνω του..." επε ο καλοδασκαλεμνος Μαχων.
     Ο Οδυσσας στρφηκε προς τον Φιλοκττη κι παιξε το ...χαρτ του:
 -"Πμε στο καταυλισμ, να σε περιποιηθομε, να νιφτες και να σου κψει η δολα, μαλλι, γνια και νχια κι ννοια σου, ο γιατρς μας θα σε κνει πλι νθρωπο! λα"!
 -"Φγετε. ρα καλ κι ευχαριστ". Επε το ...θερι κι εξαφανστηκε αμσως!
     Στ καταυλισμ, η δια τακτικ: Σιωπ και τσκνα τη μια μρα και την λλη γλντι, φασαρα και ...δολα! Δε πρασαν πολλς μρες κι να πρω, μλις που 'χαν ξυπνσει και λγο πριν κνουν οτιδποτε, κουσαν θρυβο. Εχε ρθει φρνοντς τους να φρεσκοσκοτωμνο αγριογορουνο! Ο Οδυσσας, χαμογελντας μσα του κι απ' ξω του σοβαρς, επε:
 -"Καλς τονε. Βλπω εσαι αρκετ ικανς ...ακμα..."
 -"Το κυνγησα και με οδγησε ως εδ. Το σκτωσα, χι μακρτερα... στε εδ εστε; Καλς σας βρκα".
 -"Χαρομαι που μας βρκες. Αν μ' εχες ρωτσει θα σ' εχα κατατοπσει..." επε δυνατ! Πολ δυνατ!
     Η σκλβα βγκε μισγυμνη απ τη σκην της. Το 'να στθος της απρσεκτα, εχε βγει απ το ππλο κι πως ταν απ τον πνο, με ξπλεκα μαλλι, δε καλυπτταν το κορμ της καλ. Μλις εδε τον νιφερτο, βαλε στο χρι στο στμα και φναξε:
 -"Θεο τι 'ναι τοτο το αγρμμι"! Μ' αυτ τη κνηση, βγκε κατ λθος και το λλο της στθος. Ο Φιλοκττης ταρχτηκε φανερ κι κανε να φγει:
 -"Μιας και σας βρκα, λω να σας αφσω να συνεχσετε και σας χαρζω τοτο το κυνγι, δρο. Θα πισω εκολα κποιο λλο. Πω, ρα καλ σας", επε μα τα μτια του ταν στη σκλβα.
     Εκενη συνειδητοποιντας -τχα- τη γμνια της, παρακολουθντας το βλμμα του, βλθηκε να τακτοποιηθε, μα το 'καμε με τρπο, που καλτερα να 'χε μενει ολγυμνη. Παιδετηκε να σκεπσει το στθος, λες κι εκενο προτιμοσε να μνσκει βορ στα μτια του πεινασμνου. πειτα στη προσπθεια, αποκλυψε στιγμιαα κι λλα ενδιαφροντα σημεα: το στρογγυλ αφαλ, που 'μοιαζε σα στολδι στη γυμν, σταρνια κοιλι και για πολ λγο, το σγουρ σκορο τριγωνκι της βης της. Σταρχρωμο κορμ, βαμμνο απ τον λιο. στερα, γρισε με βιση να πει στις δουλεις της και στη περιστροφ του πρστυχου κι ανυπκουου ππλου, φανερθηκε το πνω μρος των γλουτν και τα χαριτωμνα πισιν της.
     Ο Οδυσσας συνεχρη μσα του τη μικρ κι ταν κατφερε να πρει το βλμμα του απ πνω της, κοταξε τον Φιλοκττη. Εχε αρχσει να φεγει μα με την πισθεν, κοιτζοντας μαγεμνος εκε. "Καλ πμε", σκφτηκε...
 -"Ευχαριστομε πολ για το μορφο δρο σου φλε μου. Θλω κι εγ να σου κνω να δρο. Δξου σε παρακαλ τις περιποισεις μας. Σε δυ μρες θα φγουμε και θα σ' αφσουμε συχο αφο τσι θλεις. Τουλχιστον σε μας να σε κνουμε νθρωπο τοτη τη φορ".
     Εν η σκλβα χθηκε απ το οπτικ πεδο του, εκενος εξακολουθοσε να κοιτ προς τα 'κει, που θα 'πρεπε να βρισκταν! Απντησε μηχανικ κι αυτματα:
 -"Ποι το φελος Δυσσα; Αφο σε λγο καιρ, πλι ολομναχος και σα ζο θα 'μαι"!
 -"Ε ττε λα μαζ μας! Ξρω, χεις συνηθσει μονχος, με κινδνους κι ησυχα. χι μχης αντρλα, πληγς, αγωνες κι επαφς μ' αταριαστα και μισητ πρσωπα. Μα προτενω να 'ρθεις. Θα 'χεις γλυτσει δκα ετν κπους μα ταν πσει, σε λγες μρες το κστρο, η μοιρασι θα 'ναι ση! Αυτ στο εγγυμαι"!
 -"χι δε θλω. Προτιμ εδ μνος και μτε τα λφυρα λου του κσμου δε πληρνουν τα δκα χαμνα χρνια. Αλλ για να μη με λες κακτροπο και πικρχολο, δχομαι κι εγ το δικ σου δρο! Κντε με να νισω στω και για λγο, νθρωπος κι μετε στο καλ σας στερα".
 -"Μαχονα, κουσες; Πρε τη σκλβα, δσε της οδηγες για να τον περιποιηθε, να τον καθαρσει και να τον φτιξει ακμα κι αν τελεισει λο το νερ της θλασσας, λες μας τις προμθειες κι ση ρα πρει! Κι πειτα, καθαρ, παρλαβε και γιατροπρεψε τον, σα να 'ταν ο πατρας σου. Μη νοιαστες για πσο θα σου πρει. Ας περιμνουν Αχαιο και Τρες λιγκι, δε πειρζει! Το πολ-πολ σα γυρσουμε, να 'χουν τελεισει. Τσο το καλτερο, λω. ταν τελεισετε, θλω να ξαναδ και να θυμηθ τη μορφ του, που κοντεω να ξεχσω. Δε σας κρβω, πως χω υποψα, μη και δεν εναι τοτος 'δω ο Φιλοκττης"!
 -"Μλιστα Καπετνιε"! και στρεφμενος στο θηρο: "Πμε ταλαιπωρημνε μου φλε".
     Αφθηκε να οδηγηθε βουλος, σιωπηλς κι αμχανος. Ο γιατρς τον παρδωσε στη σκλβα, που εκενη τη στιγμ, παιρνε το μπανκι της στη θλασσα, ολγυμνη. Τις επε τις διαταγς του αρχηγο κι αποσρθηκε διακριτικ. μεινε να τη κοιτ, νιθωντας πρτη φορ, ντροπ για την εμφνισ του. Μπκε κι αυτς στο κρο νερ να ξεπλυθε, κπως, μα πιτερο μπκε για να κρψει τη βασανιστικ στση που τον ταλαιπωροσε ρα πολλ. Του κκου μως, αν κι εκενη του φρθηκε, πως μια νοσοκμα σε ασθεν. Δεν κρυψε την αηδα της, για τη βρμα του κι φησε να εννοηθε, πως δεν πρεπε καν να σκεφτε να την αγγξει, αν δε γινταν πλι νθρωπος.
     Τον πλυνε καλ και παντο. Αργ και βασανιστικ! Του 'κοψε τα μαλλι, τα γνια και τα νχια κι λη την ρα, γυμνς καθς ταν δεν εχε πια τρπο να κρψει τον ερεθισμ του. Εκενη δε σχολασε, μα και δεν απφυγε σε φροντδες και ματις, απολτως τποτε. Τον αρωμτισε, τον περιποιθηκε κι ταν εκενος, μη αντχοντας λλο, τελεωσε μνο με τη σκψη και με τα ελχιστα στιγμιαα αγγγματ της, τον μλλωσε τρυφερ:
 -"Εδες; Τρα θα πρπει να σε ξαναπλνω και να πλνω κι εγ το μπρτσο και το ππλο μου! Μα δε πειρζει. Ο δσκολος καθαρισμς χει γνει πια, τρα μενανε τα εκολα"!
 -"Λω θηλυκι μου, ν' αναβλλουμε λιγκι τον εκολο, πως λες, καθαρισμ..."
 -"Γιατ; Κουρστηκες; Βαρθηκες; Θλεις να συνεχσουμε αριο"; ρτησε μισοκακμοιρα 'κενη.
 -"χι. Απλ σκφτομαι να λερσω κι λλα σημεα στο κορμ σου και να λερωθ κι εγ πλι... πειτα, σα τελεισουμε, πλενμαστε κι οι δυ, μια και καλ"!
     Εκενη, ττε και μνο ττε, επτρεψε να φανε στο βλμμα της η λαγνεα κι αφθηκε στα χρια του...
     Μετ απ δο μρες, εμφανστηκε νας νος Φιλοκττης, στα μτια του Οδυσσα, συνοδευμενος απ το γιατρ και τη σκλβα. Ο αρχηγς δειξε κπληξη τχα:
 -"Ποις ειν' ο ξνος, Μαχονα; Που τον βρκατε";
 -"Φλε μου Δυσσα, εσαι πντως μεγλη μρκα"!
 -"Βρε-βρε" χαμογλασε, "Φιλοκττη, τρα μπορ να σ' αγκαλισω και να σε χτυπσω αντρκεια στη πλτη, επιτλους"!
 -"Ας το δεχτ", κανε με δθεν ξυνισμνα μοτρα ο λλος, "γιατ θλω να σ' ευχαριστσω για λα σα καμες για μνα"! και χαμογλασε εγκρδια.
 -"Δεν καμα τποτε. Μενε μαζ μας τοτο το στερν βρδυ. Να φμε, να πιομε, να μιλσουμε, να γελσουμε και να διασκεδσουμε. Εμες αριο θα φγουμε και ξρεις πως θα 'θελα να 'ρθεις μαζ μας. Μα ξρω δε θλεις και θα το αποδεχτ. Αλλ τοτο το τελευταο βρδυ, μενε. Θα μας δσεις μεγλη τιμ και χαρ".
     Ο Φιλοκττης στκει σκεφτικς. Ξρει πως η ερημι του θα 'ναι πολ πιο σκληρ πλον. πως ττε και χειρτερα ακμα! Το κονκι δε θα τον χωρ. Τα ζα δε μιλνε την δια γλσσα. Δε γελνε μτε κλανε. Δε γλεντνε. Ξρει πως δεν εναι ζο. Δε θλει πια να 'ναι μνος, σνει πια! Νιθει -ξρει- πως εξυπηρετε τη χρεα τους. Μα το θμα εναι πως κι εκενος χει μεγλη χρεα και πως δε πρπει να πσει εκολα. Αριο, λγο πριν σαλπρουν, ττε και μνο ττε θα μθουν. Σμερα χει γλντι και κλλη χαρωπ!
     Ο Οδυσσας τον κοιτζει και ξρει τι σκφτεται. Βλπει να διαγρφονται ανγλυφα, οι σκψεις πνω στο δρμα του προσπου του! Δε θα δεξει τποτε, μτε να θριαμβολογσει πρπει. Πρπει να αφνουμε στον λλο, αξιοπρπεια στην ττα, πως πρπει να 'μαστε αξιοπρεπες στη νκη. Θαυμζει τοτο τον νθρωπο για τη μχη που 'δωσε κι ας ξερε πως ταν χαμνος απ χρι. Ξρει πως κποια στιγμ θα μθει. Ωστσο, δεν χει σημασα πια αυτ.
 -"Λοιπν λα, μη το σκφτεσαι βρε φλε. Μια νχτα εναι. Αριο, πριν φγουμε, αν θες παραβγανουμε και στο τξο"!
 -"Μετ χαρς και τιμ μου. 'Αντε λοιπν, γλντι! Βλτε να φμε, βλτε να πιομε, γιατ φαγε και πιει και κλλη χαρωπ, στου 'Αδη τις ειρκτς δε θα τα βρομε"!
     Αγκαλιστηκαν αντρκεια και χτπησαν τις πλτες τους.
     ταν επστρεψαν λοι μαζ στο στρατπεδο, γινε μεγλο σοσουρο. Ανταλλξανε λγια συγκινητικ:
 -"Ξρεις Φιλοκττη", επε με στμφο και δακρυσμνα -που τα βρκε ο τιμος- ο Αγαμμνονας, "τσο καιρ, στοχειωνες τις νχτες μας. Στιγμ δεν φυγες απ το νου μας. Σε συζητγαμε στις λγες στιγμς ανπαυλας. Προσευχς και θυσες κναμε για σνα να τα καταφρεις.." κι να σωρ ττοια που ο λλος καμθηκε πως πστεψε. 'Αλλωστε, δεν εχε ακμα λγο γι' αντθετο. πειτα, μσα στην αντρα της μχης, ξεχστηκαν λα.
     Ακμα κι ο διος ο μηρος, συνεπαρμνος απ τη θρμη της πνας, ξχασε να μας πληροφορσει, αν μαθε ποτ το χρησμ. Πντως λοι μεναν ικανοποιημνοι: Φιλοκττης, Οδυσσας, Αγαμμνων, Μενλαος κι οι Θεο!
     Μνον οι Τρες δε μινανε γιατ, απ το αλνθαστο χρι του, οδηγθηκε πρωρα στον 'Αδη, ο Πρις...
     Α κι ο Κλχας, γιατ σε λγο θα 'πρεπε σως να ξαναχρησμοδοτσει, αν το κστρο δεν πεφτε σντομα...

 "Στις χρεες                               
  τοτου, του
                                Γενρης 2004
  Πνω Κσμου..."
__________________________________________________________________

    * Στο 4ο Θεατρικ μου μιλ πλι για τον Φιλοκττη. Εκε πινω το θμα, απ μιν λλη σκοπι και σε συνδυασμ, με λλους ρωες, με παρμοιες επιλογς!

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers