-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:


                         Η Μεταμρφωση Του Ναρκσσου

     (Η Τριπλ μεταμρφωση. Τρα διαφορετικ στοιχεα, τρα διαφορετικ σημεα, τρεις διαφορετικς οπτικς, τρεις διαφορετικς εκφνσεις. Λουλοδι της πτρας, λουλοδι του κεριο κι η ανκλαση. λες αναγκαστικ εν' υπαρκτς κι λες μπορονε και να μην εναι. Μπορε κλλιστα κποιος να διαλξει μονχα μια δυο, πως τ' αρσει. ποια τον εκφρζει, ποια τονε βολεει, ποια αγαπ, και ν' αποκλεσει τη μισητ εκενη... Ποιος εναι πιο αληθινς; Ποιος εναι πιο μισητς; Κανες! Κι λοι! Ετε τσι ετε αλλοις, λοι τους -κι εμες μαζ- ενυπρχουνε στο χρο, προσθτοντας σως την απαρατητη εξισορρπηση. Αν τραβξεις κποιον θα καταρρεσει ο πνακας. Αν πλι δε βλουμε το προσωπικ μας στοιχεο, δεν υπρχει καν πνακας. Οι λεπτομρειες που 'ρχονται να χτσουν το δμημα πμπολλες και θα μποροσα να μιλ για ρες. Μυρμγκια ρχονται, σκλος που τρει τα υπολεμματα ενς ψοφιμιο, ο χορς των νεαρν Νρκισσων, το γαλμα επσης του νεαρο Νρκισσου. λα προς ...ανγνωση και ...βρση. Σχεδν τποτε, σχεδν κανες, σχεδν καθλου, σχεδν...)

                        Το Μαγικ Σημειωματριο

     Μι φορ κι να καιρ, ταν νας Βασιλις και μι Βασλισσα, που δεν εχανε παιδκια και πολ θλανε ν' αποκτσουν να. Ο Βασιλις θελε γι-διδοχο που να του μοιζει, να το παρνει μαζ του στο κυνγι, να του μαθανει λα σα ξρει και το διατυμπνιζε συνεχς. Στην αρχ με καμρι, περηφνια και γλυκι προσδοκα. σο περνοσε μως ο καιρς κι ο διδοχος δεν ερχταν, με θλψη, ασγαστο πθο κι ακμα-ακμα, με απογοτευση.
     Η Βασλισσα, ενδμυχα, θελε κορολα, που να της μοιζει. Να τη ντνει, να τη στολζει, -τσι ως αρμζει σε μια πριγκιποπολα-, να της φορ κορδελτσες στα καλοχτενισμνα μαλλκια και να της μαθανει λα σα ξρει. Ο καιρς μως περνοσε κι ο πελαργς δεν λεγε να φανε. Σιγ- σιγ, που η απογοτευση φλιασε για τα καλ μσα τους, πψανε να μιλνε γι' αυτ το θμα.
     Ο Βασιλις ταν καλς, σφρων κι ισχυρς ηγτης. Διοικοσε το τπο με σνεση και γενικ ταν αγαπητς. Η Βασλισσα ταν καλ, συχη και πρσχαρη επσης. ταν μια μικρ μορφη πριγκηπσα, ταν τη γνρισε, σε κποιο μακριν βασλειο που 'χε πει για εθιμοτυπικ επσκεψη. Την ερωτετηκε κεραυνοβλα κι εκενη ανταπδωσε αμσως. Δεν ργησε μλιστα να τη ζητσει επσημα σε γμο. ταν γρω στα τριντα κι εκενη βδιζε στα εκοσι, ταν γινε η τελετ, που νωσε τις ζως τους! Και τ τελετ! Χλασε ο κσμος!
     Τρα πια ζγωνε τα σαρανταπντε κι εχε μιν εντελς ευτυχισμνη ζω μαζ της, με μνο σννεφο, την απουσα διαδχου. Και να πεις πως δε δοκιμσανε τα πντα! Επιστημονικ και γιατροσφια, μαγεα και βασκανα, λων των ειδν τα προντα κι λες τις συνταγς-συμβουλς δοκιμσανε, χωρς αποτλεσμα. Τρα πια εχανε σταματσει ακμα κι αυτς τις απεγνωσμνες αππειρες, αποδεχμενοι σιωπηρ τη μορα. Μη νομζετε πως αυτ που 'λειπε ταν κτι απλ. σα-σα, σκαζε αρκετ, να, κατ τ' λλα, ευτυχστατο βο.
     Ο νθρωπος τελικ, τσι εναι πλασμνος: Ν' αναζητ στη ζω, με ηδυπθεια μλιστα, κτι που να του χαλ τη σκψη, παραβλποντας λα τ' λλα, που μπορε να 'ναι καλ. Εναι υγις μα και νοσηρ! Υγις, γιατ εναι πντα σε τση αναζτησης και βελτωσης, μα νοσηρ, γιατ δε μνει συνθως, μνον εκε. Μοιζει με κουρσευτ, που συνεχς προελανει κι αφο χει κατακτσει κσμους πολλος, πλοσιους κι υπροχους, συνεχζει ασταμτητα. Μεταφρει τα βελκια κυριαρχας, πιο μπροστ στο χρτη, αντ να σταματ για να υποστηρξει, να φροντσει, ν' αγαπσει και ν' αφομοισει τους κσμους που κατκτησε. πως εναι φυσικ, τις περισστερες φορς αυτ, χει καταστροφικ αποτελσματα.
     τσι εχαν τα πρματα, σαν φτασε στο βασλειο, νας πολ παρξενος νθρωπος. δειχνε αρχοντικς μα δεν ταν ρχοντας. δειχνε σοφς, χωρς να το εμφανζει. δειχνε νος, μα τα 'χε τα χρονκια του. δειχνε μορφος μα ταν κι σχημος. Δε θα μποροσε κανες να τον κατατξει κπου κι αυτ, γιατ εχε την ιδιτητα ν' αλλζει τσι, αναλγως με ποιν ποι συναναστρεφταν. Επειδ δεν μαθε κανες το νομα του, σο μεινε στο βασλειο, θα τον προσφωνομε, απ 'δω και στο εξς, με τη λξη που τον χαρακτριζε: "Πασπαρτο"!
     ταν συναναστρεφταν, π.χ. μιαν ανραστη γυνακα που μαγευταν απ το μυστριο, το γνωστο κι εχε βαρεθε τους ντρες του βασιλεου, ττε, γινταν στα μτια της, "γοητευτικς κι ενδιαφρων" και προσδιριζε την πιθαν του ηλικα, σε κοντιν με τη δικ της.
     Αν τον προσγγιζε κποιος με λαχτρα για μθηση κι αναζητοσε συμβουλς, γοητευμνος απ τη σταθερτητα, την ρεμη, ξυπνη φυσιογνωμα και το πολυταξιδεμνο βο, ττε γινταν στα δικ του μτια, σοφς ηλικιωμνος δσκαλος-ταξιδευτς. μοια, μποροσε να εμφανζεται σαν επφοβος μονομχος, ζεστς φλος, εκνευριστικς "ξερλας" κλπ...
     Μετ απ παραμον λγων μηνν, η φμη του φτασε και στο παλτι. Εκενο που παραξνεψε κι κανε το βασιλικ ζεγος να τον καλσει, ταν το πθος κι η ζση που 'χαν υποστηριχθε οι τσον ετερκλητες περιγραφς, απ τους φροντς τους. Σα τον αντκρισαν, κατλαβαν αμσως, πως εχαν εμπρς τους να παρξενο, αντισυμβατικ κι αρκετ ενδιαφροντα νθρωπο, ακαθορστου ηλικας.
     Μετ τη πρτη φορ, του ζτησαν να τους επισκπτεται συχν κι αυτ τελικ γινε καθημεριν συνθεια. Δχτηκε, χωρς να δεξει χαρ δυσφορα, εξαναγκασμ βαρεμρα. Τποτε απολτως! Εδαν γργορα, πως εχε παρξενη "αρα" γρω του κι πως ταν αναμενμενο, καστος των δο, εδε σ' αυτν κτι διαφορετικ.
     Ο μεν, εδε ναν εξαρετο φλο, σμβουλο και δειν συμπακτη στο αγαπημνο του σκκι. Κθε παρτδα ταν μι σημαντικ, φαινομενικ ρεμη, μα γεμτη νταση, μχη, με νκες εκατρωθεν. Κθε φορ, νες τακτικς, νες μυνες κι επιθσεις, νες βαριντες κι επινοσεις και φυσικ, πντα συναρπαστικς, με αμφβολο -εξ αρχς- το τελικ αποτλεσμα!
     Η δε, εδε να τρομερ γοητευτικ κι ενδιαφροντα ντρα κι ενδμυχα, να σοφ, πιθαν γιατρ για το πρβλημ της. Οι συζητσεις τους ταν μαραθνιες, ταν ο Βασιλις κυβερνοσε κι λλειπε απ τη σλα με το τζκι. Σκφτηκε μλιστα, χωρς να το μολογσει, πως της λλειπε ο πατρας της. Εχε παντρευτε μικρ βλπετε και καμι φορ, αναλγως τις περιστσεις, δεν εναι απθανο να σκεφτε τσι μια γυνακα.
     Δυστυχς, δε κατστη δυνατ να μθουν κτι για το παρελθν και τις ρζες αυτο του ανθρπου. Θα 'λεγε κανες πως γεννθηκε ξαφνικ, σε 'κενο το τπο και μλιστα μεγλος κι -αν εναι δυνατν- τοιμος. Ο διος ο Βασιλις, ζτησε να λβει πληροφορες, κνησε λα τα νματα και προς λες τις κατευθνσεις, μα τποτε! Παντο, απ' που κι αν εχε περσει πριν, δεν ξεραν τποτε περισστερο, απ' σο 'κενος. "Ναι! Εχε περσει νας συχος, παρξενος κι αντισυμβατικς νθρωπος, ακαθορστου ηλικας" και τποτε λλο! Αφο λοιπν, δε μπορομε να μθουμε τποτε, ας αρκεστομε με τη παρουσα του, για να περιγρψουμε καλτερα το συμπακτη-συζητητ του βασιλικο ζευγαριο.
     Μιλοσε ελχιστα απ μνος του, μα δε φειδταν διλου, ταν του 'πιανε κποιος τη κουβντα. χι ιδιατερα φλαρος, μα δειχνε να θεωρε σημαντικ κθε συνομιλητ και κθε θμα συζτησης. Κρφωνε τα, ακαθορστου χρματος, μτια σ' αυτ του λλου, χειρονομοσε ντονα, συνοδεοντας τις φρσεις του και μερικς φορς, γγιζε ελαφρ το συνομιλητ. Ανλογα το θμα, ο τνος της φωνς του εχε πτε νταση, πτε χιομορ και πτε ηρεμα κι επσης ανλογα, τη χρωμτιζε με τχνη.
     Μι λλη χαρακτηριστικ ιδιτητα, ταν η παρξενη λθη, που σκορποσε πσω, γρω απ τη παρουσα του. Αυτο που τον αγαπσανε μα κι αυτο που τνε μσησαν, ταν πρασε να ελογο χρονικ διστημα, που 'χε φγει, δε θυμνταν να τον περιγρψουν. Μνο το στερετυπο: "νας παρξενος, συχος κι αντισυμβατικς νθρωπος, ακαθορστου ηλικας"! Αυτ χει και την εξγησ του: Αφο καθες βλεπε σε 'κενον τι ο διος θελε να δει, ελογα δε πρσεχε τποτε λλο, ουσιαστικ κοιτζοντας τον διο τον εαυτ του, δνοντας παρλληλα την ευκαιρα στον "Πασπαρτο" να καμουφλρει -για τους δικος του λγους φυσικ- τη παρουσα του! σο για το μσος τον ρωτα, -αυτ καθ' αυτ-, ο χρνος κι ο εγωσμς φρντιζαν να καλψουν τα χνη, σα μι φυσικ μυνα στο πνο στη ταπενωση.
     τσι λοιπν, στερα απ λγους μνες αφ' του φυγε, πως συνβη και σ' λλα μρη, η λθη πεσε σα ππλο, πσω του κι επσης η κοιλι της Βασλισσας ρχισε να φουσκνει. Ω! ταν αυτ επιβεβαιθηκε -και μλιστα πολ καλ, για να μην υπρχουν αμφιβολες- γιρτασε λο το βασλειο! λοι μιλοσαν για θαμα κι ο Βασιλις περιχαρς δειχνε να 'χει ξανανισει. Η Βασλισσα δε, περιφερε με περηφνια την Υψηλτατη κοιλι της, που λο και μεγλωνε μρα τη μρα, λες κι ταν η μοναδικ σ' ολκερο το κσμο, που 'χε πετχει κτι τσο σπουδαο!
     Οι γιατρο του παλατιο, δεν κρυβαν μιν ανησυχα γιατ η επδοξη Βασιλομτωρ, ταν κπως μεγλης ηλικας. Αλλ συμβανουν αυτ και παρλη τη πιτερη προσοχ που 'πρεπε να δεχνουν λοι, δε μειωνταν η γενικ χαρ.
     Πργματι φτασε ο καιρς και γεννθηκε -με κποια μεγαλτερη ταλαιπωρα για τη μαμ- να μορφο, υγιστατο και στρουμπουλ αγορκι, που 'ταν, κατ γενικν ομολογα, φτυστ ο μπαμπς του! Ω! πσα χδια, πσα λγια, πσα παιχνδια, πσα ... πσα... πσα... εχε αυτ το μωρ! Ανυπολγιστα! σως σα, καννα μωρ στο γνωστ κσμο μας -κι εναι λογικ να σκεφτε κανες το γιατ- δεν εχε ποτ!
     Το Πριγκιππουλο μεγλωνε μ' λα τοτα τα καλ. ταν φτασε σε ηλικα που μποροσε να διαβζει και να γρφει σωστ, το κλεσε η μαμ στο δωμτι της. Το πρε αγκαλι και του 'δωσε να μεγλο κι ομορφδετο σημειωματριο. Του 'πε συνωμοτικ, πως αυτ ταν Μαγικ Σημειωματριο κι αν ορκιστε με φοβερ ρκο, να κρατσει το μυστικ για πντα, θα του εξηγσει τι ακριβς πρπει να κνει και δε θα χσει. Το μικρ, γορλωσε τα ματκια του με θαυμασμ κι απορα, υποσχθηκε με ρκο βαρ κι κουσε τα εξς:
-"Σ' αυτ το Μαγικ Σημειωματριο, θα γρφεις κθε μνα τις μυστικς σου σκψεις κι επιθυμες. Τι αγαπς και τι δε θλεις. Αυτ θα τις μαζεει, θα τις μελετ, παρλληλα θα μελετ τι καλ παιδκι σουν κι αναλγως θα κνει χι αυτ που ζητς. Θα επηρεζει τη ζω σου, βασισμνο μνο σε σνα, αλλ μη ξεχνς ποτ σε παρακαλ, πως αυτ πντα θα εξαρτιται απ τη συμπεριφορ σου. Αν εσαι πολ κακ παιδ δε θα 'χεις τποτε, αν εσαι λγο καλ, λγα κι αν εσαι πολ καλ, πολλ! Η επιλογ θα 'ναι δικ σου πντα! Κατλαβες γλυκ μου αγορκι";
     Εκενο νευσε καταφατικ μαγεμνο. Του 'δωσε το Μαγικ Σημειωματριο, το Χρυσ Κλειδκι, -γιατ κλεδωνε κιλας- κι οδηγες να το κρψει κπου, που μνο 'κενο θα 'ξερε. Δεν πρεπε να μθει, μτε να το δει ποτ κανες λλος, γιατ ταν δικ του Μαγικ Σημειωματριο. Δεν πρεπε να ξρει οτε καν η δια. Το αγορκι υποσχθηκε αμσως με ζλο, τη καληνχτισε μ' να φιλ κι φυγε συνεπαρμνο τρχοντας!
     Ουσιαστικ, επρκειτο για τχνασμα υπερπροστατευτικς, αδναμης κι πειρης μεγαλομνας, που πστευε πως τσι θα βοηθοσε το γι της, να γνει σωστς νθρωπος στο κσμο και σωστς κυβερντης, εν παρλληλα εξασφλιζε τι θα 'ξερε αν πσα στιγμ, τις σκψεις του. Το "ντρεσσρισμα" αυτ, απ αυτ τη τσο τρυφερ ηλικα, θα το καθοδηγοσε, κατλληλα, ανλογα φυσικ, με τα δικ της μυαλ.
     Η μνη δυσκολα συνστατο στο να ξρει τη κρυψνα του. Για αντικλεδι δε γνεται καν λγος, γιατ λα τα σημειωματρια πωλονται με δυ τουλχιστον κλειδι. Πολ πριν του το δσει, τον εχε με τχνη καθοδηγσει, στο να φτιξει να δικ του χρο, που δε πταγε κανες -βσει οδηγιν της- κι υποτθεται πως αγνοοσαν λοι.
     Μπορε κανες να πει λοιπν, πως εχε χτσει πρα πολ προσεκτικ την ιδα της. Ωστσο, για να 'ναι σγουρη, μελετοσε καλ τις κινσεις του, εχε - πστευε πως εχε- μθει το τρπο που αυτς σκεφτταν, εν αγνοα του. Παρλα αυτ, η αγωνα της εκενο το πρτο βρδυ ταν μεγλη, μχρι να βεβαιωθε πως ο μονκριβς της, θα ακολουθοσε τις προσδοκες της. Με μεγλη ανακοφιση, εδε πως λα πγαν τσι πως υπολγιζε και μνο ττε ξπλωσε να κοιμηθε συχη.
     Στο τλος του μνα, νοιξε κρυφ το Μαγικ Σημειωματριο και διβασε τις πρτες του φρσεις. Εδ ακριβς η ιστορα μας, θα κνει να χρονικ λμα δδεκα περπου ετν, σε μιν λλη βραδι, που μια μεσλικας Βασλισσα, εναι πλι στο διο σημεο, στην δια κρυψνα και ξαναδιαβζει τοτες τις πρτες γραμμς...
     ...Τα πρτα αββαια παιδικ γραμματκια της πρτης εγγραφς κι πειτα, προχωρ σιγ-σιγ και με τυχαα επιλογ, στα δδεκ του, στα δεκατσσερα, στα δεκαεφτ και φτνει μχρι τη τελευταα του καταχρηση... Τα γρμματα εχαν στρσει με τη προδο του καιρο κι εχαν δσει τη θση τους, στον μορφο, στριο, αντρικ χαρακτρα. Σπζει το κεφλι της να καταλβει, τι εχε κνει λθος! Η ιδα ταν ξοχη! Προσπαθε να το ανακαλψει μσα στις ψυχες σελδες, μα δε μπορε!
     λα τοτα τα χρνια, εχε κνει το κανακρη της, να πολ καλ, σπνιο και σωστ παιδ. τσι κι εκενο εχε πραγματικ, τι θελε, μα το ξιζε στ' αλθεια! Στις ελχιστες περιπτσεις που δεν ταν σωστς, δεν εχε κερδσει κτι. Επσης ταν ββαιη πως το σχδιο, το 'χε χτσει και καλψει θαυμσια! Μχρι εκενο το βρδυ... Ξαναγρισε στη πρτη σελδα με νοσταλγα και διβασε πλι τις πρτες φρσεις. Ω πσο τις ρεσε να το κνει αυτ! Θυμται πως πντα κθε φορ περνοσε και ξαναπερνοσε λες τις καταγραμμνες σελδες με αγπη. ταν γνανε πρα πολλς, ττε διβαζε πντα τη πρτη, πειτα τη πρσφατη και μετ ακολουθοσε τυχαες επιλογς. Πσες φορς εχε διαβσει τοτη τη πρτη σελδα... ταν η αγαπημνη της...
     Δδεκα χρνια, εκατν σαρντα πντε μνες, εξακσιες τριντα βδομδες, τσσερις χιλιδες τετρακσιες μρες και νχτες, εκατν πντε χιλιδες ρες εξμιση εκατομμρια λεπτ και κοντ τετρακσια εκατομμρια δευτερλεπτα... Τι εχε κνει λθος; Τι της εχε διαφγει; Διβασε πλι τη πρτη σελδα, μερικς λλες επιλεκτικ και τλος, ξαναδιβασε τοτη τη τελευταα που την εχε σκοτσει...
     "Μητρα, αυτ το παιχνδι, πρπει πια να σταματσει. Δε πιστεω πως με ικανοποιε πλον, σο στην αρχ που δεν ξερα. Οτε πως, ταν στερα απ μερικ χρνια, το κατλαβα. Εδα το γυλινο προστατευτικ περβλημα, που θλησες να με τυλξεις κι εγ αφθηκα να μνω εκε. Μνη μου ικανοποηση, πως μποροσα κι εγ να σε κατευθνω, σο κι εσ εμνα.
     Δε πρκειται να ξαναγρψω εδ, τποτε λλο. Δε θλω και δε χρειζεται πλον! Δε θλω να γνω Βασιλις μνο και μνο, επειδ ρει στις φλβες μου βασιλικ αμα. Εκενο που πιτερο θλω, εναι να γυρσω το κσμο, χωρς να μνω δεμνος σταθερ κπου. Θλω ν' αποκτσω περα, γνση, σοφα και να δω διαφορετικ πργματα. Κτι με ωθε στο δρμο του ταξιδευτ!
     Τποτε δεν αλλζει την απφασ μου αυτ και σε παρακαλ προσπθησε να το εξηγσεις στον πατρα. 'Αλλωστε δε μπορες, βσει του διου σου του καννα, να μου αρνηθες τποτε, γιατ υπρξα το πιο καλ παιδ ολκερου του Βασιλεου. Τρα που διαβζεις τοτες τις τελευταες μου αρδες, εγ εμαι δη φευγτος.
     Σ' ευχαριστ πντως για λα. ταν πολ σωστ σα σλληψη και σα σκψη, αλλ με τους ανθρπους δε μπορε κανες ποτ, να 'ναι σγουρος. Δε μπορε να τους προσαρμσει και γι' αυτ -δξα τω Θε- υπρχει αυτς ο λεγμενος, αστθμητος παργων!
     Σας φιλ γλυκ και βγανω απ το γυλινο κλουβ μου... Θα σας θυμμαι πντα...
                                                                 Ο Γις σας
"
     Αυτ της γραφε κι ντως εχε πραγματοποισει τη θληση του. σο κι αν ψξανε δε βρκανε τποτε και πουθεν. Φανεται εχε πετχει να περν, παντο απαρατρητος. Η θλψη πεσε πλι στο Παλτι κι αυτ τη φορ, τποτε δε θα μποροσε να την απομακρνει. Εκενος που θα μποροσε, εχε φγει ανεπστροφα. Τοτη η θλψη οδγησε, μσα σε μια τριετα, στο θνατο και τους δυ γονιος...
     στερα απ μερικ σκαμπανεβσματα, στο Βασιλικ Θρνο, που κρτησαν λλη μια τριετα περπου, να λλο Βασιλικ ζεγος ανλαβε την εξουσα. Κι αυτο ταν επσης καλο αν κι χι σο οι προηγομενοι. ταν να νιπαντρο πριγκιπικ ζευγρι, που συγγνειες και διπλωματικς κινσεις, το 'φεραν σα καλτερη λση.
     Αυτο, αντθετα απ τους προκτοχος τους, καναν αμσως δυ χαριτωμνα παιδκια: να γι -για το Βασιλι- και μια κορολα -για τη Βασλισσα- κι λοι ταν πολ ευχαριστημνοι! Καλτερα λοιπν απ τους προηγομενους αν και πιο μικρο: εκενος ταν κοντ στα εικοσιπντε κι εκενη στα εκοσι, ταν παντρευτκανε κι ανλαβαν το θρνο.
     Εδ η ιστορα θα κνει λλο να χρονικ λμα, μεγαλτερο αυτ τη φορ και θα πει δεκαπντε περπου χρνια μπροστ. Θα μεταφερθομε στη κεντρικ εσοδο του Βασιλεου, να μορφο πρωιν, που μλις τη περν, νας παρξενος και φαινομενικ συχος νθρωπος, ακαθορστου ηλικας. Μπκε και κοταξε ολγυρα με νοσταλγα και κπως δακρυσμνα μτια. πειτα πγε στο καλτερο πανδοχεο κι κλεισε να δωμτιο με θα! λοι σοι τον συνντησαν, λγο πολ, δε μποροσαν στερα να τον περιγρψουν εν βλεπαν σ' αυτν εκενα που 'θελαν οι διοι να δουν!
     ταν φυγε, στερα απ μερικος μνες, κανες δε κατφερε να μθει τις ρζες  τ' νομ του. Γενικ δε θυμνταν σχεδν τποτε απ' αυτν, οτε καν το βασιλικ ζεγος, που τον συναναστρφηκε πολ περισστερο! Θα μποροσε να πει κανες, πως ταν νας νθρωπος "Πασπαρτο"! δειχνε αρχοντικς χωρς να 'ναι, σοφς δχως να το διαλαλε, κι σχημα μορφος αν θλετε, μορφα σχημος.
     Ο Βασιλις, εδε σ' αυτν, να πολ καλ κι ενθουσιδη σντροφο στο κυνγι και σοφ σα συμβουλτορα, στις δυσκολες. Η Βασλισσα, εδε να τρομερ γοητευτικ και με θαυμσιο γοστο στα ροχα της, εραστ-πατρα! Δεν αρνθηκε ποτ μια σπουδαα - χι- κουβντα, μτε καμι μονομαχα, χωρς να επιδικει μως τποτε απ τα δυ! Δεν υποτμησε ποτ καννα και καμι, δεν αρνθηκε να παρσχει τη βοθει του, ταν του ζητθηκε κι εχε μια περεργη ιδιτητα: Περνοσε απ τη ζω, σων τον γνρισαν κι φηνε πσω να ππλο σκτους και λθης, αν κι εχε επηρεσει αφνταστα τις ζως τους.
     ταν φυγε κποιο μορφο δελι, ο Βασιλις χασε να συναρπαστικ φλο, η Βασλισσα ρχισε να εγκυμονε, -αν κι εναι ακμα νωρς για να το καταλβουνε- και το βασλειο, πολβουο, γοργ κλυψε τοτη την αναταραχ.
     Η ιστορα -περεργη και πριν κνει το επμενο χρονικ της λμα- θα σταθε λιγκι στην ξοδο του Βασιλεου και πιο συγκεκριμνα, την ρα που ο παρξενος, ρεμος εκενος νθρωπος, ακαθορστου ηλικας, το εγκαταλεπει. Πριν βγει, ρχνει μια ματι πσω κι πως δε τον βλπει κανες, το βλμμα αφνεται να ποτσει με νοσταλγικ δκρυα.
     ταν εναι κπως μακρτερα, ανογει το μπογαλκι του και βγζει απ μσα να πρα πολ παλι σημειωματριο. Το ανογει στη πρτη σελδα, στερα επιλεκτικ σε μερικς λλες και στερα στη τελευταα. Χρειζεται λη τη προσοχ του, γιατ οι σελδες, λγω παλαιτητας, εναι πολ εθραυστες. Η πρτη κι η τελευταα μλιστα, σχεδν δε διαβζονται, γιατ το μελνι μοιζει να 'χει ξεπλυθε. Σα κποιος να 'χει κλψει πνω τους! Αφνει κι εκενος μερικ ακμα να πσουν και να ενωθον με τ' λλα, τα παλι! Το βζει πλι πσω και χνεται στο βθος του δρμου.
     Τοτη τη φορ το λμα θα 'ναι περπου δεκαετς. Εμαστε στο δωμτιο της Βασλισσας κι απναντ της ο μικρς της γις, που 'μαθε πια να γρφει και να διαβζει σωστ. Του δνει να Μαγικ Σημειωματριο και του εξηγε τι θα πρπει να κνει. Εκενο μαγεμνο, τη καληνυχτζει μ' να φιλ και φεγει κρατντας το σφιχτ στα μικρ του χερκια! Εκενη, παρακολουθε να κλενει εκστασιασμνο τη πρτα πσω του και ττε πλαγιζει χαμογελντας ικανοποιημνη...
     να ακμα τελευταο μεγλο λμα κι η ιστορα πλησιζει στο τλος. Δεκαπντε περπου χρνια αργτερα, μι μεσλικας Βασλισσα, (ετοιμοθνατη, μα ακμα δε το ξρει κανες, μτε κι αυτ υποψιζεται...), διαβζει και κλαγοντας, βρχει τις σελδες ενς σημειωματριου. Αναρωτιται που 'κανε λθος, σε μια τσον ξοχη ιδα! Απ τα τρα της παιδι, αυτ τ' αγπησε πιτερο και μλιστα δε τρησε καν τις απειλς της. λοι λγανε, πως μοιαζε καταπληκτικ στον πατρα του μα εκενη βλεπε καθαρ, πως μοιαζε σε 'κενη.
     Δεν εχε αφσει να του λεψει τποτε! Ετε ταν καλ παιδκι, ετε χι. Μλιστα, σο μεγλωνε αξανε τις απαιτσεις του κι εκενη πντα τις κλυπτε με κρυφ χαρ! Τρα προς το τλος, δυσκολευταν, ειν' αλθεια, γιατ εχε αρχσει να ζητ λο και πιο δσκολα πργματα, μα τελικ δε του 'λειψε τποτε! Εκενο που τη χλαγε σ' εκενον, ταν που ταν παιρνε αυτ που 'θελε, δειχνε στερα να μη το υπολογζει. Ουσιαστικ του ταν πια χρηστο και συνθως το κατστρεφε αμσως! Γενικ ταν καταστροφας μα δε τη περαζε. ταν απλ λιγκι ζωηρς. ταν μεγλωνε θα 'στρωνε και θα 'βαζε μυαλ.
     Τρα διβαζε και προσπαθοσε να καταλβει τι εχε φταξει. Διβασε τη πρτη σελδα κι στερα μερικς επιλεκτικ, μα δε μποροσε να συγκεντρωθε να τις διαβσει ολκερες. Το μυαλ της ταν σ' αυτ τη τελευταα που την εχε σκοτσει...
     "Θλω να γνω εγ Βασιλις κι χι ο αδερφς μου, που 'ναι ηλθιος και γλεφτης! Δηλαδ επειδ γεννθηκε πιο μπροστ, παναπε πως εναι κι ξιος; Εγ αξζω αυτ τη θση και θα τη πρω! Αγαπητ μου Μαγικ Σημειωματριο, θα βλω δηλητριο στο φαγητ του και σε παρακαλ, μη με καταλβει κανες! Μλις με το καλ ψοφσει, θα γνω εγ Βασιλις"!
     ...Τρομερ! νιωθε τσες τψεις που δε το διβασε χθες. Θα 'χε προλβει το κακ. Τρα πια εναι αργ. Αριο θα θψουνε το πρωτοβλσταρ τους και κανες δεν υποψιζεται την αλθεια. Κι αυτ ξρει πως δεν χει τη δναμη να προδσει τον αγαπημνο της! Δε θα το ντεχε να τον χσει κι αυτν...
     ...Εκενο που δε ξρει (εκτς τι σε λγους μνες θα πεθνει κι αυτ απ τη στεναχρια, ακολουθντας τον δη δηλητηριασμνο σζυγ της) εναι πως ο κανακρης της θα κρεμαστε, σ' να χρνο περπου.
     Μια καινοργια υπηρτρια, μη ξροντας τις διαταγς (κι δια δε θα 'ναι παροσα για να καθοδηγσει), θα βρει να σημειωματριο και μλιστα ξεκλεδωτο. Περεργη θα το διαβσει και με φρκη θα το παραδσει αμσως στον επικεφαλς αξιωματικ, της ανακτορικς φρουρς, που πολ της αρσει.
     Μτε κι εκενη μως υποψιζεται, πως η Πριγκηπσα, η επμενη Βασλισσα εναι κι εκενη ερωτευμνη με το γοητευτικ αρχηγ της φρουρς και σε λγο καιρ το Βασλειο θα 'χει κενον, για νο Βασιλα...

 "Στη Μαγεα
  που φτιχνουμε
                             Μης 2003
  μνοι μας..." 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers