-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:


                                   Η Γκραντβα Επιστρφει

     (Πολλς φορς, αγκαλιζουμε να ανθρωποειδς και το βαφτζουμε νειρο. Η Γκραντβα, επιστρφει και στην ρημο, βρσκει αυτ που ταιριζει. Δνεται. Αφνεται. Ακουμπει πνω του κι επιτλους μπορε να πετξει. Ακμα δεν χει προσξει τι αγκαλιζει. Εναι η ρημος. Εναι ο Βασιλις Της Ερμου κι εκενη υποκπτει. Εκενος εκε, στωκα, σα χρνια κι αν περσουν, δεν αλλζει στση. Εναι εκε. Η Γκραντβα, η Μεγλη Ντβα εναι που φεγει κι ρχεται. Πντα ρχονται. Πντα φεγουν. Ευτυχς δεν χει καρδι, μυαλ κι ργανα, εδεμη θα 'χε πρβλημα. Ευτυχς εναι γαλμα πτρινο. 'Αραγε, αναρωτιμαι, θα μποροσε εκενη να τον κνει 'Ανθρωπο; Αν χι εκενη, ποι; Πσες Γκραντβες να χρειζονται για κτι ττοιο; Απντηση; Εναι στο μυαλ της ο Βασιλις Της Ερμου και το μικρ εκενο κατφλι, στο βρχο. Ουσιαστικ, σο Εκενη πιστεει, τσο κι Εκενος θα ζει. ρημος βυσσος; στω λοιπν και για λγο, εναι 'Ανθρωπος, χρις την ενοι τους!)

                               Φαι Σκοτεινο Προσναμμα

     Βγκε ξω στο δρμο κι ρχισε να παραδρνει σα χαμνος. Εχε μλις πετχει μια μικρ, μα τρομερ μεγλης σημασας νκη. Μα τι μ' αυτ; ταν τσο πρρειος που δε θα 'μεναν δφνες να στολσει το κεφλι του, παρ μνο η πκρα. φτυσε κτω μα δε βγκε τποτα, ξερ το στμα, τσιγαρλα και πκρα. κατσε σ' να μικρ καφ, παργγειλε, ναψε να ακμα τσιγρο κι ρχισε να αναπολε τα γεγοντα των τελευταων θυελλωδν μηνν.
     Η αρχ του νου χρνου πρυσι τον εχε βρει κτω απ ριζικ αναδμηση. Εχε μλις περσει λλη μια φορ φριχτς γιορτδες. Δηλαδ, απ' σο θυμταν τον εαυτ του, πντα οι γιορτδες παιζαν μεταξ του ανοσια, μελαγχολικ και φρικτ! σως να 'ν' δικος, μπορε να 'χε περσει και κποιες καλς, μα το σνολο συνθλιβε πντα τις μειοψηφες.
     Η αναδμηση εχε αρχσει λοιπν απ το καλοκαρι του προηγομενου χρνου ταν εχε αφσει πσω ναν αποτυχημνο (εν τη γενσει του) γμο και μια πολ ντονη σχση. Πλευε λοιπν για μερικος μνες μεταξ φθορς και αφθαρσας, μεταξ παρξης κι ανυπαρξας, απουσας και παρουσας. Μερικς εφμερες καταστσεις σα-σα να τονζουν την λλειψη και κλησε το πρτο περπου δμηνο. Ττε τη γνρισε.
     Δεν χουν σημασα οι λεπτομρειες αυτς της γνωριμας αν και τις θυμται λες. Σημασα χει τι ξεπδησε εκολα κτι μορφο ανμεσ τους, που λγο-λγο γινταν ομορφτερο και καλτερο και θα μποροσε σως να 'ναι ακμα καλτερο βσει τουλχιστον της δικς του σκψης, αν κι οι δο δεν ταν τσο πολυσχολοι. Φυσικ το διο θα σχυε σως αν κι αυτς δεν ταν στα τσο κτω του απ τρτους παργοντες πως προβλματα στη δουλει του, με τη πρην του κι να σωρ λλα, συν το τι εχε βγει τρομαγμνος και ανασφαλς απ τις προηγομενς του περιπτειες.
     Προσγγιζε τα σαρντα πντε κι εκενη τα σαρντα πια εκενη τη χρονι. Αυτ λοιπν το πολυσχολο και των δυο ρχισε να πυκννει τα σννεφα της σχσης τους απ το καλοκαρι και δυστυχς παρ' λη τη κπως καλ προσπθει τους, φερε τη καταιγδα του χειμνα.
     Το πρβλημα μεγλωσε στο μυαλ του, ταν μαθε το να σημαντικ σκλος που 'κλεβε το χρνο της αγαπημνης του. Ανκε σε μια ομδα, ας πομε εναλλακτικς παγανιστικς λατρεας κι εκενος νιωσε τυχος και προδομνος αν κι αυτ το 'νιωθε δη απ το φθινπωρο. Εχε να πρα πολ ισχυρ μυαλ, πλην μως ρχισε να βλπει το τλος μιας κι ξερε πια σγουρα, πως με κτι ττοιο δε μποροσε να τα βλει. χι τι δε μποροσε, μποροσε και μλιστα νετα, πλην μως πρεπε να 'χει συνταιρο σ' αυτ τη προσπθεια και χι ολομναχος. Εκενη τουλχιστον απ' σο δειχνε δεν θελε να εναι κι τσι οι προστριβς ρχισαν να εντενονται.
     Πρασαν μαζ πολλ κι μορφα. Πγανε σχεδν παντο, κνανε μαζ σχεδν τα πντα. σο τους επτρεπε ο κοινς τους χρνος δηλαδ. Και πντα, πντα, εκενος φευγε με το ανικανοποητο και το αχρταγο στο στμα και στο μυαλ.
     Εχαν βισει πολλς κορυφς μαζ, πρα πολλς πτσεις αλλ' να απ' λα του 'χε κνει τρομερ εντπωση και τον μγευε. Η λη της συμπεριφορ στον ερωτικ του χυμ. Απ τις πρτες κιλας φορς τους, εκενη τον δρεπε κυριολεκτικ. Ντυνταν μ' αυτν και μετ κολλοσε τις παλμες της στο πρσωπ της εισπνοντς τον, μυρζοντς τον, γεοντς τον και πντα κατφερνε να απομονσει να απ τα κυραρχα συστατικ στην οσμ και να του το λει μ' να χαμγελο. Πτε ταν γρασδι, πτε κστανο, πτε πεκο και πει λγοντας κι εκενος μενε ναυδος να κοιτ μιας και κτι παρμοιο δεν εχε ποτ του συναντσει.
     τι υπρχαν αισθματα εκατρωθεν, αυτ μπορε να θεωρηθε σγουρο. Ακμα κι ταν οι καυγδες πκνωσαν, ο ρωτς τους ταν το διο γητευτικς και γοητευτικς. τσι, ταν εκενος μαθε για τη δευτερεουσα ασχολα της, ρχισαν λλο σκλος μεγλων συζητσεων, διαδικασιν, προστριβν και επιχειρηματολογιν που κατληγαν σε καυγ και μετ σε τρομερ σκηνικ, αλλ πειτα ακολουθοσε συμφιλωση κι ρωτας.
     Το πργμα φτασε να σρνεται πια, ειδικ για 'κενον που παραμελοσε πια συστηματικ τα πντα με τη σκψη της και μνο. Με τα πολλ και τα λγα φτσανε στη μεγλη εκενη κντρα προ ημερν που κρθηκε και η μεγλη αναμτρηση μεταξ τους ως το συγκλονιστικ φινλε. Εκενος θλησε να κνει μια στατη προσπθεια να τη τραβξει επνω του κι εκενη αρνθηκε.
     θελε να φτσει τη προσπθεια στο τρμα μνο και μνο για τη πρτη του. Για να μη τον ψγει ο εαυτς του, στερα πως δεν κανε τα πντα. Εχε ββαια αμυδρ και μια ελπδα αλλ ξερε, τι εχε χσει. τσι λοιπν γνωρζοντας και ποντροντας στο μυαλ του, στη δναμ του δηλαδ και στη καθαρτητα που του χριζε η ανεξαρτησα του, της πρτεινε μισοαστεα στην αρχ αλλ σοβαρ πειτα, μια ...μονομαχα.
     ξερε πως αυτ λεγχε καλ το μυαλ της κι ξερε επσης για τις παγανιστικς τελετς της ομδας και τις μυστικς τους δυνμεις σαν σνολο. τσι, χωρς καν να ξρει τι κνει και μη χοντας καννα απολτως πλνο πλεσης της πρτεινε κοκορευμενος και φουσκωμνος σα δινος μια νοητικ μονομαχα μεταξ αυτο ολομναχου κι λης της ομδας. Εκενη γλασε στην αρχ, πειτα εδε πως το 'χε πρει σοβαρ κι λλαξε θμα. ταν εκενος το επανφερε πολλς φορς, ττε τη πεισμτωσε. Δεν ταν εντελς μεσ' το μυαλ της να καταλβει, λλα απ' σο εδε, 'κενη νιωθε σγουρη κι πως σως μπορε να του δσει να μαθηματκι. τσι με τα χλια ζρια τελικ ενδωσε.
     ξερε τι δε τον θεωροσε απειλ, πειτα νομικ δεν εναι οτε καν παρνομες αυτς οι δραστηριτητες εκτς αν θγουν συνανθρπους κι αυτ δε γινταν. Ββαια εκενος δεν ξερε λη τη "βουλ των προεστν" αλλ και σματι θα τους γνριζε ποτ; 'Αρα το μνο που ταν επικνδυνο γι' αυτν ταν το μρος. Δε βαρισαι. Εχαν πολλ, αυτ θα ...καιγταν, για να διστημα και μετ λα καλ πλι.
     Του επε λοιπν τι θα το συζητσει με την ομδα και θα του ορσει μρος και χρονικ στιγμ, κατλληλη με κτι... του 'πε αλλ για 'κενον δεν εχε πια σημασα. ξερε τι θα κερδσει στω κι αν δεν ξερε πς. ξερε επσης καλ τι αυτ η νκη θα σμαινε ,τι γι αυτν εκενη, δε θα 'ταν τποτα πια, αλλ εκτς αυτο, εδε στα μτια της τον εμπαιγμ. ταν λοιπν του 'πε πως λα ταν τοιμα, στο τδε μρος, τδε μρα κι ρα, εκενος κανε ακμα μια προσπθεια.
     κανε μια σντομη αναδρομ στα παλι, δειξε πσο η λλειψη χρνου εμπδιζε να 'ναι καλτερα πιτερα αυτ κι ταν τελεωσε εδε με λπη πως τποτα δεν μπαινε μσα της, εχε δακρσει μεν αλλ στο τλος για να καλψει αυτ την αδυναμα της, του επε περιπαιχτικ πως κλωσε και καλ μιας κι εδε πως δεν εχε πιθαντητα να επιβληθε κι τι απλ κοκορευταν. Εκενος που 'χε αναθαρρσει με τα δκρυ της, σφιξε τα χελη του κι φυγε. Εκενη τη νχτα ταν η πρτη φορ που δε κνανε ρωτα.
     Σμερα λοιπν το απγευμα εχε γνει η μεγλη συνντηση! Εχε μπει σε μια μεγλη σλα που στο μισ της ταν σχεδν κεν και στο μισ αυτο του μισο ταν νας πτρινος βωμς. Εν απ την λλη πλευρ, μια λιτ εππλωση, συμπλρωμα. Δε θυμταν πντως και πολλ κι οτε θελε να θυμται πια. Μπανοντας εκε και βλποντας το βωμ δε μπρεσε παρ να λυπηθε λα τα τομα που σκαλνουν σ' οτιδποτε εκτς του βασικο, ζωτικο και προφανος: του ρωτα! Κι αυτ ετε απ δειλα, ετε απ λθος παρεκτροπ, ετε, ετε, ετε...!
     Μπκε και δεν ξερε ακμα πς θα τους αντιμετωπσει. Δε φοβθηκε στιγμ. ξερε πως τον βλεπαν σαν να ενοχλητικ κουνοπι κι αυτ του δινε πλεονκτημα. ξερε πως κρατοσε το μυαλ του καθαρ, αδσμευτο και σ' εγργορση κι αυτ του δινε μια λλη δυναμικ. ξερε μως επσης πως λα τ' λλα συντριπτικ πλεονεκτματα τα 'χαν αυτο. Αυτς οτε καν να πλνο. Εχε δει λοιπν το γρδιο δεσμ κι ξερε τελικ πως δε μποροσε να το λσει παρ μνο να το κψει με το ξφος. Αλλ πς; Εχε υποσχεθε νοητικ μονομαχα ολομναχος με δεκαπντε περπου λλους κι εχε πει ...οπλος.
     Τους λυπταν πντως μ' λες αυτς τις συνταγογραφημνες αυστηρς μεθδους που καταργοσαν κατ πολ τη μα απ τις μεγλες μαγεες της ανθρπινης παρξης: τον αυθορμητισμ εκενο που χαρζει το λετερο πνεμα. Και χνει επ πολ στον ρωτα... κι ...ΑΥΤ ΗΤΑΝ! ξερε τι να κνει πλον. λ' αυτ εχαν περσει αστραπ απ' το μυαλ του και το καθρισε αμσως βζοντς το να παζει μουσικ τζαζ σο 'κενος μλησε αργ, σταθερ και θαρρετ. Πρτεινε να καθσει απ τη μερι της εππλωσης κι εκενοι απ την πλευρ του βωμο. Να συγκεντρσουν τα μυαλ τους και να μονομαχσουν μχρι να κυριαρχσει κποια πλευρ. Αλλ... λοι τους γυμνο. Εκενοι χαμογλασαν συγκαταβατικ κι  η ...μονομαχα τσι ακριβς ξεκνησε!
     Εκενος μως δε γδθηκε, φησε να περσουν λγα λεπτ και σηκθηκε κρυφ. Τους εδε λους καθισμνους σε κκλο, κατχαμα, γυμνος με κλειστ μτια να προσπαθον να συγκεντρωθον κρατντας το χρι ο νας του λλου. Χαμογλασε στη σκψη πως τρα θα τον ψαχναν κπου για να τον αντιμετωπσουν εν εκενος ταν... εδ. Σηκθηκε με μριες προφυλξεις πλησασε μπανοντας στον κκλο. Περμενε λιγκι μχρι να βεβαιωθε τι εχαν χωθε σε πλρη συγκντρωση και ττε βθισε το βλμμα του στο κορμ της. Εκε που εχε τσες και τσες φορς βυθιστε και σκσει σα κμα. Ταυτχρονα με το αριστερ του χρι ρχισε να χαδεεται. Δεν του πρε πολ να ρθει στο ζενθ κι ταν νιωσε να πλησιζει μετφερε τα πυρ του, σια πνω στο πρσωπ της επικεντρνοντας κυρως στα χελια και τη μτη της.
     Πτυχε δινα και σηκθηκε νετος στο κντρο του κκλου περιμνοντας. Εκενη δεν αντδρασε μεσα κι ρχισε ν' ανησυχε αλλ σε λγο, πρτα συνοφρυθηκε κι ρχισε να ρουθουνζει πιο ντονα, γλειψε τα χελη της και προς μεγλη του αγαλλαση σπασε την αυτοσυγκντρωσ της, λγοντας με ολκλειστα ακμα μτια "σμερα μυρζεις σαν να δσος πεκα μισοκαμνα μετ απ βροχ"! Αυτ ταν. 'Ανοιξε τα μτια κι εδε ναν ντρα να χαμογελ με μια δση χαιρεκακας και πολλ δση νκης.
     Σε λιγκι λοι, νας-νας, σπασαν το κκλο παραξενεμνοι. Ττε 'κενος που στο μεταξ εχε αρχσει να ντνεται, τους πταξε: "Υπρχουν πργματα που μπορον πντα να νικον, μλις απεδεχθη αυτ περτρανα, κυρες μου και κριοι! Χαρετε"! και τους φησε σξυλους, βγανοντας στο καθαρ αρα, νικητς και τροπαιοχος. Μια νκη μως πρρεια, χωρς δφνες!
      Αποτελεωσε να ακμα τσιγρο και το καφ του και σηκθηκε αναζητντας το σερβιτρο να πληρσει. Μιας και δε τον βρκε, φησε το ανττιμο μ' να πουρμπουρ -πως κανε πντα λλωστε- και σηκθηκε να φγει.
     Τα φτα της πλης του θμισαν πσο μνος νιωθε...

                         Απρλης 2003

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers