-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:


               Αρχαιολογικ Ερμηνεα Του Αγγλου Του Μιλ

     (Ερημι. Ο Μιλ ενπνευσε τον Νταλ κι ειδικ ο πνακας του "Ο 'Αγγελος". Εδ μι απ τις πολλς μορφς που του δωσε. ταν ο μνος που δικρινε ερωτικ στοιχεο σ' αυτ τον πνακα. Δεν χει σημασα αν το πτυχε χι. Σημασα χει πως αυτς εδε σ' αυτν, αυτ που 'θελε που 'ταν διατεθημνος να δει. Ερημι. νας ...μτριος χωριτης και μια ...μτρια χωριτα κι ο γγελος που κατβηκε να ευλογσει (;), ποις ξρει; Ερημι πριν κι ερημι μετ. Ερημι εκε κι ερημι πι πρα. Μνον ταν εναι αγκαλι τοτοι οι δυ, απομακρνουνε για λγο την ερημι, που επιστρφει σα χωριστονε. Μτρια ερημι. Αρχγονη ερημι, χωρς λλη ερμηνεα!)

                     Τη Χρονι Του Μεγλου Λιμο

     Υπρξε κποτε να βιολ που δεν ταν μορφο, οτε τεχνικ ρτιο. να βιολ μτριο! Δηλαδ, θα μποροσε κανες νετα κι αβαστα να πει, πως δεν υπρξε -ως βιολ- τποτε το σπουδαο! Το μνο που θα μποροσε κποιος να χρεσει στα υπρ του, ταν να περτεχνο σχδιο που 'χε ζωγραφισμνο επνω του... χι... χι... το αποσρω... Δικ μου εν' αυτ η ιστορα και τη φτιχνω πως θλω. Δε θα 'θελα ποτ να πουν πως μεροληπτ, περιγρφοντας.
     ταν να ανξιο βιολ, χωρς τποτε το αξιοπρσεκτο επνω του, οτε καν να περτεχνα φιλοτεχνηθν σχδιο! Εναι πολ σημαντικ, σ' αυτ την ιστορα που διηγομαι, να καταλβετε πως το βιολ αυτ, δεν ξιζε και πολλ πργματα απ' λες τις απψεις.
     Ας αφσουμε μως για λγο αυτ το βιολ, που 'ταν τιποτνιο κι ας πμε σ' να μτριο -απ πσης ποψης και το εννο επσης αυτ- βιολιστ! Τι του 'ρθε του χριστιανο να μθει ττοιο ργανο; 
     'Αβυσσος η ψυχ του ανθρπου! τσι λνε. Ωστσο εγ τρα πια διαφων κθετα! Δεν εναι βυσσος η ψυχ, του  καθενς απ μας  αλλ τρυφερ, λουλοδινη, ευασθητη, μορφη και καθλου αβυσσαλα. Εκενο που 'ναι βυσσος εναι οι μθοδοι προστασας που εφευρσκουμε  για να τη προστατεουμε απ' τις «επιβολς» των πλησον μας! Κι επειδ πως εναι φυσικ, καμα μυνα δεν εναι απροσπλαστη, -και δεν εναι γιατ εμες οι διοι αφνουμε «κερκπορτες» στε να 'μαστε προσεγγσιμοι, μιας και δε το θλουμε πραγματικ να χτιστομε απ τον ξω κσμο και μιλ για τον μσο και στα πλασια του φυσιολογικο, νθρωπο-, η «πλις» μας αλνεται πο και πο. Ττε προσθτουμε κι λλα φυσικ τεχνητ εμπδια για να δυσχερνουμε την ξωθεν απειλητικ -πλην μως επιθυμητ- προσγγιση.
     Πολλκις μοιζουμε σα τη κρη που διπλοτριπλοκλειδνεται μσα στο σπτι της και στο τλος απηυδισμνη ρχνει τη σκλα στον «εισβολα»! Γιατ μπορε να στνουμε τις μυνς μας αλλ γρω μας, ετε μιλντας, ετε με τις κινσεις, ετε με τις αντιδρσεις μας, σκορπζουμε να σωρ κλειδι. χι μα μνο κπια απ' αυτ, αλλ' πειρες. Για να 'μαστε σγουροι τι, πο θα πει, κποιο σωστ χρι θα πισει στω κατ λθος, κποια απ' αυτς τις κπιες και θα περσει τον περβολ μας.
     Αλλ μακρηγορ και κουρζω...
     λεγα λοιπν για κενο το δλιο βιολιστ. μαθε λοιπν τ' ργανο αυτ, αλλ δεν γινε ποτ του βιρτουζος. Δεν ταν βιρτουζος και ποτ του σε τποτε. Μα χρυσ μετριτης σε λα. χι ... χι... οτε καν χρυσ!
     ταν μθαινε κι ειδικ στα πρτα στδια, χρησιμοποιοσε να χιλιπαθο βιολ του δασκλου του. Καλ μεν αλλ χι τλειο. Σαφς καλτερο απ' το βιολ της ιστορας μου, πλην μως ταλαιπωρημνο και φθαρμνο. ταν παιζε ο δσκαλος, ακουγταν μορφα, αλλ στα χρια του φλου μας αυτ μετατρεπταν σε κλαγγ και φασαρα!
     Πντως, σιγ-σιγ ρχισε να γνεται απλ υποφερτς. Το 'νιωσε κι ο διος πως κπως βελτιωνταν κι αυτ του χρισε πολ μορφες στιγμς. ταν νος κι ενθουσιδης σο γι' αυτ... ναι... μπορομε να το δεχθομε! 'Η μλλον χι... Πλι σως μεροληπτ... ταν απλ νας νθρωπος μτριος. Τελεα και παλα!
     Εναι κακ να παραμυθιαζμαστε συνεχς, να μιλμε με υπροχα λγια (που δεν ειπνονται ποτ επ πραγματικ), να περιγρφουμε ανθρπους-ρωες (που στη πραγματικτητα δεν υπρχουν αν θλετε επσης, λοι μας εμαστε) και να διηγομαστε κατορθματα και καταστσεις (που συχν λλο δεν εναι, παρ ετε αποκυματα φαντασας, ετε ιδωμνα απ περιορισμνη οπτικ θση, χρμα και φωτισμ, να μεγεθνονται και να παρνουν διαστσεις, ετε να 'ναι τυχαα και συμπτωματικ κι εμες να τους αποδδουμε πιτερη αξα απ' σο χουν στ' αλθεια), γιατ τσι μετατοπζουμε σαφς το κντρο βρους του ανθρπινου λογισμο.
     Τα παραμυθκια εναι μορφα για μικρ παιδκια που κτζουν τον κσμο τους μρα την μρα -αν κι αυτ σως τελικ να 'ναι επσης κακ- κι χι για τους μεγλους! Κι πως δεν το 'πα απ' την αρχ αλλ μπορ να σας το διαβεβαισω τρα δα, τοτη η ιστορα εναι πρα για πρα αληθιν. Το ορκζομαι επ το λγο της τιμς μου! Εναι τι πιο αληθιν μπρεσα ποτ να μεταφρω στο χαρτ.
     τσι λοιπν θλω ν' αποφγω λες τις φραστικς κι εμπλουτιστικς περικοκλδες και να σας εκθσω το γεγονς αυτ καθ' αυτ και να ελπσω πως θα με πιστψετε, θα με καταλβετε... αλλ πλι μακρηγορ...
     Λοιπν, πως δη θα σας χει γνει αντιληπτ, οι δο «ρωες» αυτς της αληθινς ιστορας, ταν μοιραο να συναντηθον. Εδ, για να κρατηθ φειδωλς στις κουβντες, θα παρακμψω λες τις ευνοκς μη διεργασες της μορας για το πς αυτ τελικ συνβηκε. 'Αλλωστε δε μας αφορ και δεν εναι εκε που εγ θλω να το πω. Εσες κρατστε απλ αυτ το γεγονς -πς συναντθηκαν- και πμε παρακτω. Εδ μως μας ενδιαφρουν λες οι, μχρι πριν την ιστορικ αυτ συνντηση, λεπτς παρμετροι και των δο πρωταγωνιστν μου.
     Το βιολ μχρι εκενη τη χρονικ στιγμ κι απ ττε που γεννθηκε -και μλιστα τσι μετριολι-, δεν εχε γνωρσει, πως ταν αναμενμενο και φυσικ, μεγλες πινες! Ο κατασκευαστς σαν εδε πως βγαλε να τεχνικ μτριο ργανο, το παραπταξε σε μα γωνα χωρς να το σενιρει και να το στολσει μιας και πστεψε πως δεν ξιζε τον κπο. Κακς! Πολ κακς, θα μου πετε, γιατ σ' αυτ τη ζω λα αξζουν, απ' το πιο μικρ ως το πιο μεγλο. λες οι διαβαθμσεις εναι απαρατητες και ζωτικς!
     Πλι πω να φλυαρσω...
     Το βιολ λοιπν μεινε στο ...ρφι, για κμποσο χρονικ διστημα και δε πουλιταν. Οτε το μτι το 'πιανε, οτε το μπειρο χρι, οτε ο μαγαζτορας το προωθοσε κι τσι τελικ πουλθηκε σαν να απλ μουσικ παιχνδι, σ' να αγορκι που του ρεσε ο θρυβος. ταν το αγορκι το βαρθηκε, το παραπταξε σε μαν κρη κι ασχολθηκε με κποιο λλο θορυβδες παιχνδι.
     Αυτ, στα χρια του μικρο κουσε για πρτη φορ τον χο που 'βγαζε το κορμ του κι νιωσε ντροπ! κτοτε και μχρι την ιστορικς σημασας συνντησ του, πρασε απ μερικ χρια, κουσε τον χο του κπως βελτιωμνο, απ μερικος μαθητευμενους, νιωσε κπως καλτερα, κουσε τη λαλι του απ κποιους γνστες -αλλ για λγο- και ψιλομαγετηκε. Εδε τι μποροσε να βγλει, εδε τι βγαζε μχρι ττε και παρακαλοσε να 'χε λιγκι διρκεια αυτ το θεο (κατ τη γνμη του) παξιμο κι χι μερικ δευτερλεπτα (σο δηλαδ θα χρειαζταν για να τεχντη να καταλβει την λλειψη δυνατοττων του)!
     Εδ θα 'θελα λιγκι να καθυστερσω το ρου για να σας εξηγσω το πρβλημα.
     Οι μεν αδαες περ της μουσικς και πιο συγκεκριμνα περ του οργνου αυτο, δεν παιζαν καλ. Οι δε μστορες του εδους, ετε «το 'κοβαν με το μτι» πως αυτ ταν ατελς και δεν το γγιζαν καν, ετε ταν ξεγελινταν και το 'πιαναν, παιζαν ελχιστα -εκενο ξετρελαινταν- και το φηναν αμσως. Το γνωστ κακ του  ...«ανμεσα»!
     τσι λοιπν το βιολ φτασε σ' αυτ τη συνντηση απογοητευμνο απ' τη μχρι ττε παρξ του, με φβο και λαχτρα για τα «χρια» που θα το πιαναν και με κρυφ ελπδα πως κποια στιγμ κποιος επιτλους θα προσξει πως υπρχει κι αυτ. Κποια δκτυλα που να το πισουν και να το παξουν, που θα το αγαπσουν τσι ακριβς πως εναι. Κποιος που θα το δει τι εναι μορφο, τι εναι καλ και θα παραβλψει τις ατλεις του. Θα 'θελε ν' ακοσει τον καλτερο χο που μποροσε να βγλει απ μσα του, στω και μα χορταστικ φορ, προτο ο χρνος και η φθορ το αφανσει!
     Ο βιολιτζς φθασε στη συνντηση πως επαμε, μτριος σ' λα του και παρακαλ, αυτ μη το ξεχσετε. Επιμνω! Εχε παξει σε πολ καλτερα ργανα αλλ αυτ στην αρχ της ...καριρας του, που ακμα μθαινε κι ως ταν φυσικ δε του ρεσε τι βγαινε απ' τα χρια του. Με το καιρ κι επειδ, ετε λγω ανχειας, ετε λγω λλειψης τρομερο ενδιαφροντος, η ποιτητα των οργνων σταδιακ πεφτε, αντιθτως, μεγλωνε η παικτικ ικαντητα κι η εμπειρα του. Το αποτλεσμα μως του χου κρατιταν σε μα σχετικ σταθερ κατσταση. Ας πομε πως μια αμυδρ βελτωση γινταν, πλην μως δεν ικανοποιοσε τ' αυτι του. Η ζω γρω που κυλοσε, οι πνοι, οι χαρς κι λα γενικς καλλιεργοσαν σιγ-σιγ το μσα του κι τσι μαθε -αν χι να παζει καλ- να βζει τη ψυχ του πσω απ' το παξιμ του, αλλ δεν εχε πια ργανο να παξει.
     ταν συναντθηκαν (χωρς να μας νοιζει το πς και το γιατ) κι οι δο το χαρκανε! Εκενος γιατ βρκε επιτλους να βιολ κι εκενο να βιολιτζ.
     Πρασαν ρες μαζ. Εκενος παιζε με τη καρδι, το μυαλ, τη ψυχ του -σο μποροσε καλτερα ββαια- κι εκενο κουγε επιτλους τον εαυτ του επ μακρν απ 'να γνστη. Ο χος ρεσε και στους δο! Σ' αυτν γιατ εδε τι εχε βελτιωθε πρα πολ και πρτη φορ κουγε κτι ττοιο να βγανει απ τα δκτυλ του, κι εκενο, γιατ κποιος επιτλους ασχολιταν μαζ του αρκετ! Κποιος που δεν βλεπε τις ατλεις του. Ββαια ο χος του δεν ταν ο καλτερος που αυτ εχε σως ακοσει, αλλ ταν σχετικ καλς και παρατεταμνος.
     Εδ θα συμπληρσω εγ, για να μη πετμε και στα σννεφα, πως οτε αυτς εχε γνει βιρτουζος ξαφνικ, οτε το βιολ εχε μετατραπε στα ...«μαγικ» του δκτυλα σε κτι υπροχο! χι μη πετμε... Μτριο σνολο! Ας πομε να ...MODUS VIVENDI, μα ευνοκ συγκυρα καταστσεων! να δδυμο που 'βγαζε το θροισμ του, ας πομε -και χλια συγγνμη γι' αυτ τη φρση- τηρουμνων των επικρατοντων αναλογιν.
     Εδ τελεινει λη η αληθιν ιστορα αν θλετε τελεινει λο το κριο μρος της. Το τλος της μπορε κανες να το εικσει, να το φτιξει να το υποθσει, κρνοντας εξ ιδων κι εξ αλλτριων. Το τλος δεν χει και τση σημασα, σο το μχρι τρα δμημα!
     Εγ πως σας επα, δεν χω καμα πρθεση να σας παραμυθισω και σα συμβουλ μου θα επιμενω: μενετε στη γη και μη πεττε στα σννεφα! Πει λοιπν πολ να πιστψετε τι θα σας πω, πως το δδυμο αυτ ζησε ομοοσιο κι αδιαρετο λη την υπλοιπη ζω του, χαρζοντας αυτς τις μορφες (χι τις τλειες στω) στιγμς ο νας στον λλο. χι πως αποκλεεται να συμβανει. Απλ αυτ η ιστορα εναι αληθιν, δεν εναι παραμθι.
     *Ο βιολιτζς, ακογοντας αυτ τον χο μαγεεται, με το πρασμα του χρνου μαθανει λα τα «κουμπι» του οργνου κι αποδδει ακμα καλτερα, ωστσο (φευ) κατανοε πως το βιολ του εναι ...ατελς! τσι, μαζεει χρματα για ν' αγορσει να λλο καλτερο, σκεπτμενος πως αφο παζει μ' αυτ τσο μαγικ -για εκενου τα αυτι-, ττε φαντσου πς θα 'παιζε μ' να αρτιτερο! Ξεχνντας τι με την εξντληση των δυνατοττων του οργνου του, εναι κοντ σχεδν κι η εξντληση των δικν του δυνατοττων. πειτα το καλ βιολ εναι ...δστροπο και δε θα μθει αυτ καλ μαζ του, παρακαλντας να το αφσει συχο!
     *Το βιολ αφο χρτασε ν' ακοει τον εαυτ του, εδε πως δεν εχε λλο να λβει απ' αυτν εδ τον ...ατζαμ. Σκφτηκε πως εφσον αυτς ο παλαβοτσικος, σχετος βγζει αυτν τον χο, σως κποιος λλος στω λγο καλτερος απ αυτν, θα το 'κανε να «πετ» ψηλτερα. τσι δυστρπησε κι ρχισε να πνγει μερικος φθγγους -υπρχε τχνασμα να το κνει αυτ-, μχρι που ο παχτης το βαρθηκε και το παρτησε μη ικανοποιομενος πια.
     ποιο απ τα δο αυτ πιθαν σενρια επιλεχθε, εναι απολτως το διο! Ο κοινς παρανομαστς και στα δο, εναι δο μαγικς συνθεις και φαινομενικ αληθες -πλην μως τσο ψετικες- φρσεις, που θα μποροσαν να 'χουν επικαλεστε κι οι δο ρωες της αληθινς -επιμνω να επαναλαμβνω- ιστορας!
     "Τι ζτησα απ' τη ζω μου; Τποτε σπουδαο! Δε ζτησα και καννα (εδ βζουμε κατ το δοκον ετε)  μεγλο μαστρο! (ετε) να τλειο ργανο"!
     "Εγ δωσα πντως το καλτερ μου εαυτ! τι εχα και δεν εχα! Τα 'δωσα λα κι ακμα παραπνω σε αυτ το σμξιμο, αλλ η λλη πλευρ δε με καταλβαινε, ταν ανεπαρκς κι εγ θελα να περνω καλ"!
     Που 'ναι το λθος και που το σωστ; Δεν εμαι μγος, οτε ειδικς, οτε καν ξυπνος νθρωπος. Εμαι νας μτριος κι εγ σε λα μου! τσι, δε μπορ να απαντσω ευθως και ρητ σε αυτ!
     "Ο εχθρς του καλο, εναι το καλτερο" λει μα εμπορικ, πωλησιακ παροιμα. Σωστ φρση, αλλ παγδα, που πσαμε, πφτουμε και θα πφτουμε πντα λοι μας. Η λξη κλειδ εναι "εχθρς" κι η παγδα που μας στνει εναι το τελεωμα της φρσης! Το "καλτερο" ναι, αλλ υπρχει; Κι αν υπρχει, βρσκεται; Κι αν βρσκεται, εναι για μας; Κι αν εναι για μας, εμαστε για τον λλο εμες, "καλτερο";
     χουμε λοιπν μα φρση με δο σκλη: μα βεβαιτητα, "ο εχθρς του καλο", πργμα που σημανει, "αυτ πει πια ξεχστε το, εναι ...εχθρς" και μαν αμφιβολα: "εναι το καλτερο", πργμα που μεταφρζεται σε «πισ' το αυγ και κορευτο»!
     Γιατ εμαι τσο απλυτος; Γιατ εναι απλ! "Ο εχθρς του καλτερου, εναι το ακμα καλτερο". Δεν εναι κακ να αναζητμε το καλτερο πντα. σα-σα! Ωστσο, εκτς τι αυτ δεν χει τλος κι τι ρυπανουμε το εκστοτε καλτερο τη στιγμ που το 'χουμε, σκεπτμενοι την αμσως επμενη μελλοντικ διαβθμιση, εναι και το τι εμες μχρι πσο αξζουμε; Τι μας πρπει; Εμαστε ικανο; χουμε δυναττητες; Μπως οι δυναττητς μας εκτεταμνες στο πακρον αδυνατον να καλψουν την επμενη διαβθμιση;
     ποιος μπορε το λγο, σως να μπορε και το πολ και το πιο πολ και το πιτερο και το ακμα περισστερο και το μγα. Μα για να 'χει αξα λο τοτο, πρπει να μη ξεχν πως μπορε ακμα και ττε, να κνει το ...λγο!
     Εδ, χρειζεται πολ καλ επγνωση και τιμιτητα με τον εαυτ μας.
     Εδ χρειζεται και το χαλινρι, εκενο που επμεινα στην αρχ αυτς της αληθινς ιστορας!
     "Να μη πετμε στα σννεφα και να μη παραμυθιαζμαστε".
     Εναι ωραα τα παραμθια αλλ εδ εναι πραγματικ ζω!

                                                                       Φλεβρης 2003

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers