-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Strindberg Johan August: , ,


                                  Ονειρεομαι, ρα υπρχω.

 Βιογραφικ

     Ο Γιχαν ουγκουστ Στρντμπεργκ τανε Σουηδς θεατρικς συγγραφας, δραματουργς,
 μυθιστοριογρφος, ζωγρφος, φωτογρφος κι αλχημιστς, που συνδασε στα ργα του τη ψυχολογα, τον νατουραλισμ κι αργτερα στοιχεα μυστικισμο. Το ργο του χωρζεται σε 2 μεγλα λογοτεχνικ κινματα, τον νατουραλισμ και τον εξπρεσσιονισμ. νας ευασθητος κι επμαχος συγγραφας που υπφερε απ εχθρικς κριτικς, αντιπροσπευε τον ιδανικ καλλιτχνη του 19ου αι., αυτν της ελεθερης προσωπικτητας κι ασυγκρτητο απ συμβατικτητες. Μαζ με τον Ibsen, τον Kierkegaard τον Χμσουν και τον Andersen θεωρεται ως ο πιο σημανων απ` λους τους Σκανδιναβος συγγραφες κι εναι γνωστς ως νας απ τους πατρες του μοντρνου θετρου..
     Γεννθηκε 22 Γενρη 1849 στη Στοκχλμη, το 4ο παιδ απ τα 11 της οικογνειας. Ο πατρας του, ο Carl Oscar Strindberg, γνος αριστοκρατικς οικογνειας ταν ναυτιλιακς πρκτορας κι η μητρα του, η Ulrica Eleanora Norling τανε κρη ρφτη κι οικιακ υπηρτρια στο σπτι του Carl Oscar, γινε ερωμνη του και στεφανθηκε ο πατρας του, λγους μνο μνες πριν τη γννησ του. ζησε φτωχ και δυστυχισμνη παιδικ ηλικα- τανε ντροπαλς κι οι οικογενειακς εντσεις τονε κατθλιπταν. Τη μητρα του την χασε απ φυματωση στα 13 του κι ο πατρας, προτο περσει χρνος απ το θνατ της, ξανανυμφετηκε τη νεαρ γκουβερνντα των παιδιν του. O διος μσησε τη μητρυι του. Μεγαλωμνος στη μιζρια και τις στερσεις, καταπιεσμνος απ τη κακα της μητρις του, γινε παιδ υπερευασθητο κι αντιδραστικ, οξθυμο και καχποπτο. Απ τα πικρ αυτ βιματα της παιδικς ηλικας του, δεν θα κατορθσει να απαλλαγε ποτ "ο γιος της δολας", και θα το εμφανσει στο ομνυμο αυτοβιογραφικ του ργο.



     Το 1867 γρφεται στο Πανεπιστμιο της Ουψλα, που κι απτυχε στις προκαταρκτικς εξετσεις στη χημεα κι αργτερα συνεχζει τις σπουδς του στο Πανεπιστμιο Στοκχλμης. Αρχικ, φυγε απ' την Uppsala το 1868, για να δουλψει ως δσκαλος σχολεου, αλλ στη συνχεια σποδασε για λγο διστημα χημεα στο Ινστιτοτο Τεχνολογας στη Στοκχλμη κνοντας προετοιμασα για ιατρικς σπουδς. Για να μπορσει να ανταποκριθε στις βιοποριστικς ανγκες του, δοκιμζει, δχως επιτυχα, να γνει ηθοποις. Αργτερα, εργστηκε ως οικοδιδσκαλος και στη συνχεια, για να σντομο χρονικ διστημα στο Βασιλικ Δραματικ Θατρο, που κι γραψε για τη σκην 3 ργα που απορρφθηκαν. Εγκαταλεποντας κι αυτ το σχδιο, γρφεται και πλι στο Πανεπιστμιο Στοκχλμης. Επστρεψε στην Uppsala το 1870, για να μελετσει και να δουλψει πνω σ` να σνολο θεατρικν ργων, τα πρτα απ' τα οποα παχθηκαν στο Βασιλικ Θατρο τον Σεπτμβρη του 1870. Στην Uppsala ξεκνησε τη Runa, να μικρ λογοτεχνικ κλαμπ με φλους, που λοι πραν ψευδνυμα απ` τη Σκανδιναβικ μυθολογα. μεινε μερικ ακμη εξμηνα στην Uppsala απ` που κι φυγε τελικ τον Μρτη του 1872 χωρς ν` αποφοιτσει. Πσω στη Στοκχλμη εργστηκε ως δημοσιογρφος και κριτικς σε εφημερδες. Στο μεταξ, αρχζει να γρφει σντομα θεατρικ ργα και το 1871 δημοσιεει τη τραγωδα Στη Ρμη, με θμα τις δοκιμασες του Δανο γλπτη Τρβαλντσεν (Thorvaldsen, 1768-1844). Κερδζοντας κποιο χρηματικ παθλο απ το βασιλι Κρολο Ε' της Σουηδας για να ρομαντικ ργο του, εγκαταλεπει οριστικ πια τις σπουδς το 1872 κι αφιερνεται στη λογοτεχνα και τη δημοσιογραφα. Διαβζει κι επηρεζεται σημαντικ απ τους Σβντενμποργκ, Κρκεγκωρ, Σαξπηρ και Γκατε.



     Το 1872, απορρφθηκε απ τους εκδτες του κι απ τα θατρα το 1ο σημαντικ δρμα του Ο Κυρ-λαφ, με θμα τη θρησκευτικ μεταρρθμιση στη Σουηδα, που 'χε συνπεια να φτσει στα πρθυρα της τρλας. Κατορθνει μως να αντιδρσει και διορζεται το 1874 υπλληλος στη Βασιλικ Βιβλιοθκη Στοκχλμης, που παραμνει μχρι το 1882, μελετντας φιλοσοφα, προσπαθντας να μθει τη κινζικη γλσσα και γρφοντας, κτω απ την επδραση του Φλωμπρ, το 1ο νατουραλιστικ κοινωνικ μυθιστρημα στα σουηδικ, το Κκκινο Δωμτιο (1879), μια στιρα της σουηδικς κοινωνας και των χαλαρν ηθν της εποχς. Στη περοδο αυτ ερωτεεται και νυμφεεται (1877) τη βαρνη Σρι φον σσεν, που χρισε για χρη του τον 1ο ντρα της. ταν μλος της Σουηδικς αριστοκρατας στη Φινλανδα. ταν παντρετηκαν, η Siri ταν 7 μηνν γκυος. Το παιδ πθανε, αλλ απκτησαν μετ λλα 3, να απ` τα οποα, η Κristin, γραψε μα περιγραφ για τη θυελλδη ζω των γονιν της. κανε συνολικ λλους 2 γμους: με τη Frida Uhl και τη Harriet Bosse. Εχε παιδι μ' λες τις γυνακες του, αλλ ο υπερευασθητος και νευρωτικς χαρακτρας του οδηγοσε σε πικρ διαζγια. Οι σχσεις του με τις γυνακες υπρξανε ταραγμνες κι χει χαρακτηριστε μισογνης απ' τους συγχρνους του. Κτω απ οικονομικς κι οικογενειακς δυσκολες ρχιζε να δεχνει συμπτματα συναισθηματικς κρσης. Συναισθματα διωγμο καταπνγονταν καταναλνοντας μεγλες ποστητες αψεντου.



     Με αφορμ το ργο του Νο Βασλειο (1881), κριτικ της κοινωνικς ζως στη Σουηδα μετ τις κοινοβουλευτικς μεταρρυθμσεις του 1865, εγκαταλεπει τη θση του βιβλιοθηκαρου κι αναγκζεται να μεταναστεσει με την οικογνει του και να ζσει για αρκετ χρνο στη Γαλλα, τη Γερμανα, την Ελβετα και την Ιταλα (1882 - 1889). Στο διστημα αυτ δημοσιεει και μια συλλογ με ρεαλιστικ διηγματα γρω απ το γμο, τους Νυμφευμνους (1884). Το ργο κατσχεται κι ο εκδτης δικζεται για βλασφημα, αλλ η δημοτικτητ του ανεβανει κατακρυφα, πργμα που τον κνει να επιστρψει στη πατρδα και ν' αναλβει λη την ευθνη για το βιβλο. Αθωνεται απ το δικαστριο και την επμενη χρονι (1886) δημοσιεει μια 2η κι ακμα πιο καυστικ συλλογ με διηγματα, με τον ττλο και πλι Νυμφευμνοι, μ' ντονα στοιχεα μισογυνισμο κι αντιφεμινισμο, που εναι τσο γνριμα στα κατοπιν θεατρικ ργα του.



     Το 1886 γρφει το αυτοβιογραφικ μυθιστρημ του Ο Γιος Της Δολας. Στη περοδο 1880-5, εμφανζει τσεις επαναστατικο σοσιαλισμο, πως δεχνουνε και τα διηγματ του με τον ττλο Ουτοπες Πνω Στη Γη (1885). Μετ μως στρφεται λο και περισστερο σ' να φιλελεθερο συντηρητισμ κι απ το 1890 εγκαταλεπει οριστικ το ουτοπικ σοσιαλιστικ του ραμα. Ο γμος του συγγραφα με τη Σρι φον σσεν στθηκε για λγα χρνια ευτυχισμνος. Αυτ οφελεται βασικ και στις συγγραφικς επιτυχες του στο διστημα αυτ. Δεν ργησαν μως οι ζλειες κι οι καβγδες ανμεσα στο ζευγρι. Ο ποιητς ζει μια ντονη εσωτερικ περιπτεια, που τρφει το μισογυνισμ και την απχθει του για το γμο και την οικογνεια. Αποτλεσμα τανε το διαζγιο το 1891. Απ ττε η ζωγραφικ το γινε μια λυτρωτικ εκτνωση. Μεταξ 1884-7 αλληλογραφoσε με τον Ντσε κι δειξε ενδιαφρον για τα ργα του Poe. Η νοδος κι η πτση του Παρισινο Κοινοβου το 1871 γινε να πολιτικ ξπνημα για κενον κι ρχισε να βλπει τη πολιτικ ως μια διαμχη μεταξ των ανωτρων και κατωτρων τξεων. Θαυμστηκε απ τη Σουηδικ εργατικ τξη σαν νας ριζοσπστης συγγραφας. Ο διος τανε Σοσιαλιστς κι η κρη του, η Karin, παντρετηκε τον Vladimir Smirnov, ναν απ τους αρχηγος Μπολσεβκους της Ρωσας.
     Η "μχη των φλων", ως μια προαινια κι αδιλειπτη μονομαχα ντρα και γυνακας, βρσκει τη πλρη κφρασ της στα ργα: Ο Πατρας (1887), Οι Σντροφοι (1888), Δεσποινς Τζολια (1888), Οι Δανειστς (1888), Ο Δεσμς (1893) κι Ο Χορς Του Θαντου (1901), καθς και στα αυτοβιογραφικ του μυθιστορματα. πως γραψε σ' να θεατρικ του σημεωμα ο Τερζκης: "Η γυνακα θ' ασκσει πνω στη ζω του Στρντμπεργκ μια αλλκοτη κι αντιφατικ λξη. χει συνειδητοποισει σο κανες λλος το δραματικ, το σχεδν μοιραο βρος του θηλυκο στοιχεου στη ζω. βλεπε στη πλη ντρα-γυνακας μια στοιχειακ αναμτρηση, που παρνει διαστσεις φυσικο νμου".
     Πολλ απ τα ργα του, που αναφρονται στη πλη των δο φλων, εναι αριστουργματα ψυχολογικς ανλυσης. χει γρψει θεατρικ ργα κθε σχολς -ρεαλισμς, νατουραλισμς, συμβολισμς, ιστορικ δρμα, ονειρδραμα, εξπρεσιονισμς. Αυτ επιβεβαινεται απ το γεγονς, τι στην δια περοδο με τα προσωπικ του δρματα γραψε μετ το 1899 και μια σειρ απ ρεαλιστικ ιστορικ ργα (Γουσταος Βζα, Ερρκος ΙΔ', Κρολος ΙΒ', Βασλισσα Χριστνα), καθς και το αδυσπητα νατουραλιστικ δρμα Ο Χορς Του Θαντου.
     Απ το 1892, ο Στρντμπεργκ περιπλανιται και πλι στην Ευρπη. Το 1893 γνωρζει στο Βερολνο και νυμφεεται τη νεαρ Αυστριακ συγγραφα Φρντα Ουλ. Γνεται πατρας για 4η φορ. Αλλ κι ο 2ος αυτς γμος κατληξε σε διαζγιο. στερα απ 2 γμους και 2 διαζγια, το βασανισμνο πνεμα του βρσκει καταφγιο στο σβεντενμποργκικ μυστικισμ. Εχε προηγηθε μως η πνευματικ του κατρρευση απ τον καιρ που μαθε πως ο Ντσε -με τον οποο αλληλογραφοσε στα τλη του 1888- παραφρνησε. φτασε στο απγειο της κρσης στο Παρσι το 1895-6. Κλεστηκε σ' να ιδιωτικ σανατριο για να βρει τη ψυχικ του γαλνη.



     Η υγεα του αποκαταστθηκε σντομα, μα δεν μπρεσε να αποβλλει τις ψυχικς ιδιορρυθμες του. Στα ργα του της περιδου αυτς κυριαρχε μια τση μυστικιστικ, μαζ και μια θρησκευτικ ευαισθησα. Η επδραση του Ματερλινκ εναι οπωσδποτε φανερ. Η δραματικ 3λογα του Προς Τη Δαμασκ, που γρφτηκε ανμεσα στο 1898-1904, εναι να ργο ονειρικ-συμβολικ. που ο συγγραφας μσα απ' τη θρησκευτικ πστη οδηγε τον νθρωπο στη θριαμβικ σωτηρα. Στη παρξενη κωμωδα του Υπρχουν Εγκλματα Κι Εγκλματα, που δημοσιετηκε το 1899, οι αγωνες που βασανζουνε την αμαρτωλ σκψη βρσκουνε λτρωση στο "αντερο δικαστριο" του πνεματος. Στο Πσχα (1900) κυριαρχε το χριστιανικ μνυμα της αγπης, που λυτρνει απ τους πνους και τις οδνες της ενοχς.
     Τη Σουηδζα ηθοποι Χρριετ Μπσσε, που ερμνευσε το ρλο της ηρωδας στο Πσχα, ταν το ργο παχτηκε στη Στοκχλμη τη Μεγλη Πμπτη του 1901, την ερωτετηκε και τη νυμφετηκε την δια χρονι. νας 3ος γμος κι 1 ακμα παιδ. Ζω βασανιστικ κι ανυπφορη. Και 3ο διαζγιο στα 1904. Η προσωπικ δυστυχα κι οι συνακλουθες μμονες ιδες και μια απαισιοδοξα για τη ζω αντανακλνται, κτω και απ την επδραση της υπαρξιακς σκψης του Κρκεγκωρ, στα επμενα δρματ του, πως στην απαισιδοξη Σοντα Των Φαντασμτων (1907), μια εξπρεσιονιστικ ανλυση της ανθρπινης δυστυχας. Αλλ και με το Ονειρδραμα (1902), μια συμβολικ φαντασιοκοπα της ανθρπινης παρξης, ο Στρντμπεργκ ελευθερνει το νετερο δρμα απ τα δεσμ του νατουραλισμο, προμηνντας τα ργα των Πιραντλλο, Τλλερ, Κιζερ, Τσπεκ, Κοκτ, Σαρογιν και πολλν λλων σγχρονων πειραματιστν.



     Στα τελευταα χρνια της ζως του, η μοναξι του, μετ τους 3 αποτυχημνους γμους του, γνεται μαρτυρικ. Συνδεται με τη νεαρ ηθοποι Φννυ Φλκνερ, γνωρζοντας επιτλους κοντ της μια ρεμη κι ευτυχισμνη ζω. Το 1912, στις 14 Μη στα 63 χρνια του, πεθανει στη Στοκχλμη απ καρκνο του στομχου. Το σπτι που ζησε ο Στρντμπεργκ, ο "γαλζιος πργος", βρσκεται στην Οδ Ντρτνιγκαταν 85 στη Στοκχλμη.
     Ο Στρντμπεργκ μοιζει, σα φυσιογνωμα και σα δυναμισμς ψυχς, να ξεπερν το ργο του. Εναι απ κενες τις μεγαλοφυες που φανονται ασντακτες, γιατ δε χωρνε σε καννα πλασιο, σε καννα σστημα, σε καμμι καθιερωμνη μορφ. Τους λεπει και το καττερο στω ριο του μτρου. τσι, βλπει κανες το μεγλο αυτ δραματουργ να επικοινωνε δσκολα με το ευρτερο κοιν, να μη γνεται ποτ, ενσω ζει, συγγραφας "επιτυχας". Σ' αντιστθμισμα μως, αν ξεπερν το μτρο, ξεπερν και την εποχ του. Πανθομολογομενα, εναι ο πιο πρωτοπρος δραματουργς του τλους του 19ου α., αυτς που οδηγε κατευθεαν στη δικ μας την εποχ. Η επδρασ του μνει ισχυρ κι ευκολογνριστη στους πιο σημαντικος θεατρικος συγγραφες του καιρο μας ιδιατερα στους Αμερικανος, απ τον Ευγνιο Ο' Νηλ και κτω.



     χει καταπιαστε με πολλ απ τα διφορα εδη της λογοτεχνας. γραψε μυθιστορματα και διηγματα, λυρικ ποιματα και περιγραφς ταξιδιν, ακμα και μια αυτοβιογραφα και σ' λα του αυτ τα ργα χει βλει δουλει πρα πολλ. Για ναν ντρα που δεν εναι ακμα παρ 44 ετν, ο κκλος αυτς της συγγραφικς δρσης εναι πολ σημαντικς· ο Στρντμπεργκ μως ποτ δεν υπρξε αποκλειστικ και μνο παραγωγς βιβλων, παρ εναι συγγραφας βιβλων -πως ταν κι ο Καρλλ- ακριβς επειδ ταν αναγκασμνος να γρψει βιβλα. Εναι σε εξαιρετικ βαθμ ενθουσιδης, παθητικς ζητητς αντερων ιδανικν και πιο παθητικς εχθρς κι αντμαχος για κθε τι που θαρρε τι εναι δικο και κακ εδ στον κσμο, κι τι χει γρψει ως τα τρα τχει γρψει για να δσει κφραση στις ιδες του· τα μυθιστορματα και τα διηγματ του αξζουν ξεχωριστ μελτη το καθνα, πως και τα ποιματ του "με στχους και χωρς στχους", καθς και τα ργα του γρω απ την ιστορα του πολιτισμο.


                                    H Χριετ Μπσσε με το παιδ τους

     νας συγγραφας με πολλ πρσωπα, τανε συχν ακραος. Το μυθιστρημ του, The Red Room, του 'φερε φμη. Τα πριμα ργα του ταν γραμμνα σε νατουραλιστικ στυλ και συχν συγκρνονται με κενα του Ibsen. να απ τα πιο γνωστ του ργα απ κενη τη περοδο εναι η Miss Julie. Με αυτ καταπινεται μ' να απ' τα αγαπημνα του θματα: τη Δαρβινικ μχη μεταξ των 2 φλων μσα απ μια κοινωνικ πλη κι να δεσμ αγπης-μσους. Ο διος νιωθε πως ο αληθινς νατουραλισμς ταν μια ψυχολογικ μχη του μυαλο. Δυο νθρωποι που μισιονται την δια στιγμ και πασχζουν να οδηγσουν ο νας τον λλο στη καταδκη, εναι το χαρακτηριστικ της πνευματικς εχθρτητας που πλευε να αιχμαλωτσει. Πρθεσ του ταν να 'ναι τα ργα του αμερληπτα κι αντικειμενικ, παραθτοντας τσι μια επιθυμα να κνει τη λογοτεχνα κτι απ επιστμη. Μεταξ των χρνων 1892-7 υπφερε απ καταστσεις εσωτερικς ταραχς και βωσε αρκετ ψυχωτικ επεισδια, που τον οδγησαν στο να καταγρψει τις βασανιστικς σκψεις του στο βιβλο, που ταν γραμμνο στα Γαλλικ, το Inferno. Επακλουθα, ρχιζε να παργει ργα διαμορφωμνα απ' τον συμβολισμ. Θεωρεται ως νας απ' τους πρωτοπρους της μοντρνας ευρωπακς σκηνς και του εξπρεσσιονισμο. The Dance of Death, A Dream Play και The Ghost Sonata εναι μερικ απ τα δισημα ργα κενης της περιδου.



     Στρεφμενος προς τη ζωγραφικ, δημιουργε θαλασσιν τοπα, που συγκρνονται με τα ργα του Turner. Τα αγαπημνα του μοτβα περιελμβαναν να ραμα απ μια σπηλι προς τον ξω κσμο κι να κμα που σπει στην ανοιχτ θλασσα. Οι πνακς του ταν μοναδικο για την εποχ τους κι αυτ, γιατ χαρακτηρζονταν απ μια ριζοσπαστικ λλειψη προσκλλησης στην ορατ πραγματικτητα. Οι 117 πνακες, που λγεται πως γιναν απ τον διο, ζωγραφστηκαν κυρως μσα σε χρονικ διστημα λγων χρνων και τρα συγκαταλγονται ανμεσα στα πιο πρωττυπα ργα της τχνης του 19ου αι.. Παρλο που ταν εξοικειωμνος με τις μοντρνες τσεις, η αυθρμητη κι υποκειμενικ εκφραστικτητα των τοπων του μπορον επσης να αποδοθον στο γεγονς τι ζωγρφιζε μνο σε περιδους προσωπικν κρσεων.
     Συνεχζοντας να ψχνει νες διεξδους για τα καλλιτεχνικ του ταλντα ανακαλπτει τη φωτογραφα. Τα αυτοπορτρατα και το παιχνδι με τους ρλους ταν ανμεσα στα αγαπημνα του φωτογραφικ θματα. Ζντας στην Ελβετα το 1886, φωτογρφισε μια σειρ απ πορτρατα του εαυτο του σε ρλους συγγραφα, αρχηγο της οικογνειας, ευγενικο κυρου, μουσικο κι λλα. Σε πολλς απ' αυτς τις φωτογραφες η σνθεση εναι με εντυπωσιακ τρπο ασυμμετρικ με παρξενα κοψματα Ο διος εχε πει: "Δε με νοιζει για τη δικ μου εμφνιση, αλλ θλω να ελπζω πως οι νθρωποι θα μπορον να δουν μσα στη ψυχ μου κι τι αυτ παρουσιζεται καλλτερα σ' αυτς τις φωτογραφες παρ σε λλες". Στα 1890 σκφτηκε την ιδα να φωτογραφζει την ανθρπινη ψυχ και μλησε πολ για τα ψυχολογικ πορτρατα. Το ενδιαφρον του για τις μυστηριδεις μορφς της φσης τανε τ' αρχικ σημεα του για τις λεγμενες ουρανογραφες κι αποκρυσταλλσεις, που φωτογραφθηκαν, χωρς να χρησιμοποιηθε φακς. Αυτ προεικνισαν μ' εκπληκτικ τρπο τα φωτογραφικ πειρματα των σουρρεαλιστν του 1920.



     Το 1908 εγκαταστθηκε σ` να σπτι το οποο αποκαλοσε ‘Ο Μπλε Πργος' στην κεντρικ Στοκχλμη κι ζησε εκε μχρι και το 1912. Σμερα, αυτ το σπτι εναι μουσεο. Τα Χριστογεννα του 1911 αρρστησε βαρι με πνευμονα και δεν γινε ποτ τελεως καλ. Πθανε απ καρκνο στομχου στις 14 Μη 1912 σε ηλικα 63 χρονν. Σμφωνα με την ευχ του θφτηκε κτω απ ξλινους σταυρος που εχανε τον Εσταυρωμνο πνω και με την επιγραφ O Crux Ave Spes Unica.  πως κι ο Tolstoy, ποτ δεν λαβε το βραβεο Νμπελ για τη λογοτεχνα.
     γραψε περισστερα απ 70 θεατρικ ργα, πως και μυθιστορματα, μικρς ιστορες και δοκμια της Σουηδικς ιστορας. Η επιρρο του υπρξε ευρεα. Ως δραματουργς ταν πηγ μπνευσης για τους Γερμανος εξπρεσσιονιστς και για τους Eugene O' Neill, Ionesco, Williams κι η επδρασ του ταν εμφανς σε ργα πως των Harold Pinter, Beckett, John Osborne και John Arden. Ο Par Lagerkvist γραψε για τον Strindberg στο Μοντρνο Θατρο: "Κι εναι γεγονς τι πραγματοποησε την ανανωση του μοντρνου δρματος και κατ' επκταση τη βαθμιαα ανανωση του θετρου. Εναι απ' αυτν και μσω αυτο που ο νατουραλισμς λαβε το (επι)κριτικ χτπημα, αν κι εναι επσης ο Strindberg αυτς που δωσε στο νατουραλισμ τα πιο ντονα, δραματικ του ργα".


                                         Η κηδεα του

ΡΗΤ:

Εκτς απ τα μικρ παιδι και τα λουλοδια, η μουσικ εναι το χειρτερο που ξρω.

Πτε εναι η επανσταση νμιμη; ταν πετυχανει!

Σιχανομαι τους ανθρπους που χουνε σκυλι. Δεν εναι παρ δειλο που δεν χουνε τα κτσια να δαγκσουνε τους ανθρπους οι διοι.


νας συγγραφας εναι μνο νας ρεπρτερ για τα σα χει ζσει.


Ονειρεομαι, ρα υπρχω.


Μνον οι ντρες αγαπονε και τους τυφλνει.

Προσπαθντας για το αδνατο, κατορθνουμε το καλλτερο δυνατ.

Στη σιωπ δεν μπορες να κρψεις τποτα… πως μπορες στα λγια.

Οι νμοι εναι μια εφερεση της αντερης τξης, στε, με το λεγμενο νομικ τρπο, να μην αφνει τις καττερες τξεις να σηκνουν κεφλι.

Η Οικονομικ επιστμη επινοθηκε απ την αντερη τξη για να δρψει τους καρπος των κπων της καττερης τξης.

Αν πρπει οπωσδποτε να παντρευτες, μη πρεις τον ποιητ αλλ τον εκδτη.


ΕΡΓΑ:

Θεατρικ:

Mäster Olof (Ο Δσκαλος λοφ) 1872
Fadren (Ο Πατρας) 1887
Fröken Julie (Δεσποινς Τζολια) 1888
Fordringsägare (Οι πιστωτς) 1889, μονπρακτο
Den starkare (Η πιο δυνατ) 1889, μονπρακτο
Paria (Ο παρας) 1889, μονπρακτο
Inför döden (Μπροστ στο θνατο) 1892, μονπρακτο
Moderskärlek (Μητρικ αγπη) 1892, μονπρακτο
Första varningen (Πρτη προειδοποηση) 1893, μονπρακτο
Till Damaskus (Προς την Δαμασκ) 1898-1904, τριλογα
Gustav Vasa (Γουσταος Βζα) 1899
Erik XIV (Ερρκος ΙΔ) 1899
Gustaf Adolf (Γουσταος Αδλφος) 1900
Påsk (Το Πσχα) 1900
Kristina (Χριστνα) 1901
Dödsdansen (Ο χορς του θαντου) 1901
Ett drömspel (να ονειρδραμα) 1901
Carl XII (Κρολος ΙΒ) 1901
Spöksonaten (Η σοντα των φαντασμτων) 1907
Pelikanen (Πελεκνος) 1907
Sista riddaren (Ο τελευταος των ιπποτν) 1908
Stora landsvägen (Η μεγλη δημοσι) 1909
Genom öknar till arvland; eller, Moses (Μσα απ τις ερμους στην πατρικ γη Μωυσς) 1918, μεταθ.
Hellas; eller, Sokrates (Ελλς Σωκρτης) 1918
Lammet och vilddjuret; eller, Kristus (Το πρβατο και το γριο θηρο Χριστς) 1918


Πεζ:

The Red Room (Το κκκινο δωμτιο) 1879, μυθιστρημα
Tjänstekvinnans son ( Ο γιος της δολας) 1886–1909, αυτοβιογραφικ
Hemsöborna (Οι νθρωποι του Χμσαι) 1887, μυθιστρημα
Inferno [Κλαση] 1897, αυτοβιογραφικ μυθιστρημα
Ensam (Μνος) 1903, νουβλα
Svarta fanor (Μαρες σημαες) 1907, μυθιστρημα



==========================
 

                                  Δεσποινς Τζολια

ΠΡΟΣΩΠΑ

Χριστνα 35 ετν
Γιννης 30 ετν
δεσποινς Τζολια 25 ετν


H ΣΚΗΝΗ

     Tη νχτα τ' η Γιαννιο, σε μια κουζνα ενς αρχοντικο.
    (Μια μεγλη κουζνα, που το ταβνι της κι οι πλαγινο τοχοι εναι σκεπασμνο με υφσματα. Ο πσω τοχος προχωρ λοξ στο αριστερ μρος, στην αριστερ μερι δυο πιατοθκες με χλκινα μπροτζινα και σιδερνια σκεη, οι πιατοθκες εναι γαρνιρισμνες με οδοντωτ χαρτι, λγο δεξιτερα βλπεις τα τρα τταρτα της μεγλης θολωτς εξδου με δυο τζαμπορτες, μες απ τα τζμια φανονται στο βθος να συντριβνι μ' ναν ρωτα, ανθισμνες κουφοξυλις και λγες λεκες. σοδοι δεξι κι αριστερ. Αριστερ στη σκηνη η γωνι ενς μεγλου τζακιου μ' να μρος της καπνοδχου. Δεξι μια κρη ενς τραπεζιο φαγητο για τους υπηρτες, απ λευκ ξλο πεκου με μερικς καρκλες, πνωστο τραπζι να μεγλο ιαπωνικκ καντι με κουφοξυλις. Το τζκι εναι στολισμνο με κλαδι σημδας, το πτωμα με κδρους, εδ κι εκε σκορπισμνους. να ντουλπι, νας νιπτρας, να τραπζι για ξπλυμα. να μεγλο παλι ρολι, πνω απ' τη πρτα κι να τηλφωνο στο αριστερ μρος της πρτας).
     Η Χριστνα στκεται αριστερ στο τζκι και τηγανζει κτι σ' να τηγνι. Φορ τστινο ανοιχτχρωμο φρεμα και ποδι κουζνας. Ο Γιννης ρχεται απ τη τζαμπορτα, με λιβρα, κρατ στο χρι να ζευγρι μεγλες μπτες με σπηρονια, που αφνει στο πτωμα σε μρος που να φανονται.
-------
ΓΙΑΝΝΗΣ: Απψε η δεσποινς Τζολια εναι πλι τρελλ, μα θετρελλη πρα για πρα.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Μπα! Εδ εσαι πλι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Συνδευσα τον κριο Κμη στο σταθμ και στην επιστροφ, καθς περνοσα απ την αποθκη, μπκα μσα για να χορψω. Η δεσποινς Τζολια ταν εκε και χρευε μαζ με το δασονμο, αλλ μλις με εδε τρεξε αμσως σε μνα και μου ζτησε το βαλς. Απ ττε χορεει μ' να τρπο που ποτ δεν ξανδα. Εναι μλλον τρελλ.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: τσι τανε πντα, αλλ παργινε τρα τις τελευταες δεκαπντε μρες, αφ' του χλασε ο αρραβνας της.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αλθεια, τ ιστορα κι αυτ! Αυτς μως τανε λαμπρ παιδ, αν και δεν τανε πλοσιος. Α Θ μου χουνε τσες ιδιοτροπες κι αυτο! (Καθεται δεξι στο τραπζι). Εναι μως παρξενο με τη δεσποινδα Τζολια να κθεται στο σπτι με τους υπηρτες παρ να πει μαζ με τον πατρα της στους συγγενες ε;
ΧΡΙΣΤΝΑ: Μπορε να ντρπεται κιλας στερα απ αυτ την ιστορα με τον αρραβωνιαστικ της.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μπορε! ταν μως λαμπρ παιδ. Ξρεις πως γινε; Εγ εδα αν και δε με πρε εδηση κανες.
ΧΡΙΣΤΝΑ: Εδες; Τ εδες;
ΓΙΝΝΗΣ: να απγευμα τανε κι οι δυο κτω στην αυλ του σταλου, η δεσποινς Τζολια κρταγε το καμτσκι και του 'λεγε να πηδσει, πως πηδνε τα σκυλι. ταν τα μαθανουνε "χοπ". Αυτς πδησε δυο φορς και κθε φορ τρωγε μια καμτσικι. Τη τρτη φορ, της ρπαξε το καμτσκι απ' το χρι, το 'σπασε χλια κομμτια κι φυγε.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: τσι γινε; Τ 'ν' αυτ που λες; Εσαι καλ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, τσι γινε σου λω! Αλλ δεν χεις κτι να φω, Χριστνα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Παρνει κτι απ' το τηγνι και το βζει μπροστ του). Αχ λγο νεφρ μονχα, που το 'κοψα απ το ψητ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Το μυρζει). Α! ξοχο! Ο καλλτερος μεζς! (Βζει το χρι του κτω απ το πιτο). Αλλ μποροσες να ζεστνεις λγο το πιτο!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Οτε ο διος ο Κντες δεν χει τις απαιτσεις που χεις εσ. (Του τραβει χαδευτικ τα μαλλι).
ΓΙΝΝΗΣ: (Θυμωμνος). ου! Μη τραβς τσι... ξρεις καλ τι εμαι ευασθητος.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ε, ε! Απ' αγπη το 'κανα. (Πει να του φρει λγη μπρα, ενσω κενος τρει).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Απψε μπρα; χι, ευχαριστ πολυ... χω μνος μου κτι καλλτερο εδ. (Ανογει το συρτρι του τραπεζιου και βγζει μια μποτλια κκκινο κρασ με κτρινη στμπα). Βλπεις εδ; Φρε μου τρα να ποτρι! Ποτρι του κρασιο εννοεται, ταν πνει κανες το καλλτερο κρασ.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Γυριζει πλι στο τζκι και βζει επνω μια κατσαρλα). Ο Θες να φυλει αυτν που ιθα σε πρει γι' ντρα! Ττοιο καυγατζ!
ΓΙΑΝΝΗΣ: λα πρε! Μακρι να 'παιρνες ντρα σαν κι εμνα. και μου φανεται πως δεν σε ενοχλε και πολ ν' ακος να με λεν' αγαπητικ σου. (Δοκιμζει το κρασ). Α ωραο! Πολ ωραο, λγο κρυο μονχα. (Ζεστανει το μπουκλι με το χρι). Το αγορσαμε στη Ντιζν και κοστζει τσσερα φργκα το λτρο, χωρς το μπουκλι. Κι πειτα ο φρος! Τ διβολο μαγειρεεις αυτο και πνγεται κανες εδ μσα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Αχ! να βρωμοσυκτι, το θλει η δεσποινς Τζολια για τη Λινα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να μθεις να εκφρζεσαι κομψτερα. Αλλαπψε για νχτα, να κθεσαι να μαγειρεεις για τη σκλα. Μπως εναι ρρωστη;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Εμ ββαια! Ξφυγε και πγε με το μαντρσκυλο και κναν ανοησες και βλπεις η δεσποινς Τζολια δεν θλει να ξρει τποτε απ' αυτ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, σε μερικ πργματα η δεσποινς Τζολια εναι πολ περφανη και σε μερικ καθλου, δια κι απαρλλαχτα με τη Κοντσσα, ταν ζοσε. Δεν τη πειρζει διλου να κθεται στη κουζνα και στο στβλο, αλλ να βγει ξω σ' αμξι μ' να λογο, αδνατον. Τα μανικτια της ας εναι βρμικα αρκε να λεπει η κορνα του Κντε στα κουμπι. Η δεσποινς Τζολια, για να μιλσουμε τρα γι' αυτ, δεν προσχει πολ το τομ της. Δεν εναι λεπτ θλω να πω. Πριν που χρευε στην αποθκη, πρε το δασονμο να χορψει, εν αυτς τανε καβαλιρος της ννας. Εμες δε φερμαστε τσι. Αλλ' αυτ γνονται ταν τα αφεντικ τα 'χουν λα κοιν μαζ μας- γνονται οι διοι κοινο. χει μως μια μεγαλοπρπεια! ξοχο πργμα! Ω! εκενοι οι μοι! Εκενα τα στθη! ...και τα λοιπ!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ε τεχνητ κι αυτ! Ξρω τι λει η Κλρα που τη βοηθ στο ντσιμο.
ΓΙΑΝΝΗΣ: λα τρα... η Κλρα δεν θλει να σε ξρει. Εγ βγκα μαζ της ξω, την εδα να ιππεει κι πειτα πως χορεει.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Να σου πω Γιννη, θλεις να χορψουμε μαζ ταν τελεισω;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Φυσικ θλω.
ΧΡΙΣΤΝΑ: Το υπσχεσαι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ υπσχεση; Αφο σου το λω θα το κνω! Σ' ευχαριστ πολ και για το φαγητ. ταν ξοχο. (Βουλνει το μπουκλι).
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Στη τζαμπορτα, μιλ προς τα ξω). Θα γυρσω αμσως, προχωρεστε εσες. (Ο Γιννης κρβει το μπουκλι με το κρασ στο συρτρι του τραπεζιο και σηκνεται ρθος με σεβασμ. Η Τζολια μπανει και προχωρε στο τζκι προς τη Χριστνα). Εναι τοιμο; (Η Χριστνα της δνει με νημα να καταλβει πως εναι παρν κι ο Γιννης).
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Ευγενικ). χουν να πονε μυστικ οι κυρες;
ΤΖΟΛΙΑ: (Τονε χτυπ με το μαντλι στο πρσωπο). Γιατ τση περιργεια;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αχ τ ωραα! Μυρζει βιολττα!
ΤΖΟΛΙΑ: (Κοκκτικα). Αδιντροπε! Καταλαβανει τρα κι απ αρματα! Ξρει και να χορεει. -Να μη σε βλπω! Φγε!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Αδικριτα, αλλ μορφα). Εναι καννα μαγικ ποτ αυτ που φτιχνουν οι κυρες τη νχτα του η-Γιννη; Θλουν να διαβσουνε τ' στρα της ευτυχας και να δονε το μλλον;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Απτομα). Αν θες να δεις το μλλον, πρπει να 'χεις ανοιχτ τα μτια. (Στη Χριστνα). Χστο σ' να μπουκαλκι και βολωσ το καλ. λα να χορψουμε να σκωτσζικο, Γιννη. (Αφνει το μαντλι της πνω στο τραπζι).
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Δισταχτικ). Δεν θλω σε καμμι να εμαι αγενς, αλλ το χορ αυτ τον υποσχθηκα στη Χριστνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ε παρνει λλον αυτ. (Προχωρε προς τη Χριστνα). χι; Θλεις να μου δανεσεις τον Γιννη, Χριστνα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Αυτ δεν εναι στο χρι μου. Αφο η κυρα εναι τσο καταδεχτικ, δεν στκει να πει κανες χι. λα, πγαινε κι ευχαρστησ τη για τη τιμ που σου κνει.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για να μιλσω ειλικρινα και χωρς να θλω να σας προσβλλω δεσποινς Τζολια, εναι σωστ απ μρους σας να χορψετε δυο φορς στη σειρ με τον διο καβαλλιρο, ταν μλιστα οι νθρωποι αυτο αφορμ θλουνε για να βγλουνε διφορα συμπερσματα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Αγριεει). Τι θα πει αυτ; Τ συμπερσματα; Τ εννοε αυτς;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Υπεκφεγει). Επειδ η δεσποινς δεν θλει να καταλβει, πρπει να μιλσω καθαρτερα. Δεν κνει καλν εντπωση να δεχνετε προτμηση σ' ναν απ τους κατωτρους σας, εν λοι περιμνουν απ σας την δια ασυνθιστη τιμ-
TZOYΛΙΑ: Τ προτμηση; Τ φαντζεται αυτς; λλο και τοτο! Εγ η κυρα του σπιτιο τιμ με τη παρουσα μου το χορ των ανθρπων μου κι αν θελσω να χορψω μ' να που ξρει κπως,, αποφεγω και να με περιγελσουνε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: πως θλετε κυρα, εμαι στας διαταγς σας.
ΤΖΟΛΙΑ: (Μαλακ). Μ μιλτε τρα για διαταγς. Απψε εμαστε λοι χαρομενοι χωρς διακρσεις. Ελτε τρα, το χρι σας και πμε. Ησχασε Χριστνα, δε θα σου τονε κλψω.
   (Ο Γιννης της προσφρει το χρι και την οδηγε ξω απ τη τζαμπορτα. Η Χριστνα μνει μνη κι απ' ξω ακογεται μουσικ βιολιν σε κοντιν απσταση με τμπο σκωτσζικου χορο. Σιγοτραγουδ τη μουσικ, σηκνει το τραπζι που τρωγε ο Γιννης, πλνει τα πιτα, τα σκουπζει και τα βζει σ' να ντουλπι. Βγζει στερα την ποδι, παρνει να μικρ καθρφτη απ' το συρτρι του τραπεζιο, τονε τοποθετε στο καντι με τις κουφοξυλις που εναι πνω στο τραπζι, ανβει να κερ, καει μια φουρκτα και κατσαρνει τις αφλεις της. πειτα πηγανει στη τζαμνια πρτα κι αφουγκρζεται, γυρζςι πλι στο τραπζι, βρσκει το μαντλι της Τζολιας που το ξχασε, το παρνει και το μυρζει. Σκεπτικ πειτα το απλνει, το σιζει μετα χρια και το διπλνει στα τσσερα).
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Γυρζει μνος απ' τη τζαμπορτα). Μα εναι θετρελλη. Ακος να χορεει τσι! Κι λοι κθονται στις πρτες και ψιθυρζουνε χλια-δυο. Τ λς κι εσ, Χριστνα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ε, εναι πνω στο καιρ της τρα κι πειτα εναι πντα τσο παρξενη. Θλεις τρα να χορψουμε μαζ;

ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν θμωσες που σ' φησα ε;
ΧΡΙΣΤΝΑ: χι καθλου, αυτ το ξρεις και ξρω τη θση μου-
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Βζει το χρι του στη μση της). Εσαι μυαλομνο κορτσι, Χριστνα και θα γνεις καλ νοικοκυρ-
ΤΖΟΛΙΑ: (ρχεται μσα απ' τη τζαμπορτα, παραξενυεται δυσρεστα που τους εδε μαζ, αλλ με προσποιητ φαιδρτητα): Χαριτωμνος καβαλλιρος εσθε! Πως εγκαταλεπετε τη ντμα σας τσι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Απεναντας δεσποινς Τζολια, καθς βλπετε, βιστηκα να ξανβρω την εγκαταλειμμνη.
ΤΖΟΛΙΑ: (Σε λλο τνο). Ξρετε πως χορεετε πως κανες λλος; Αλλ γιατ φορτε λιβρα ττοια βραδυ; Βγλτε την αμσως!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ττε θα παρακαλσω τη δεσποινδα ναπομακρυνθε λγο, γιατ το μαρο μου σακκκι κρμεται εδ- (Προχωρε δεξι με κατλληλη χειρονομα).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ντρπεστε απ μνα; Για ν' αλλξετε σακκκι; Πηγανετε στο δωμτι σας και γυρστε πλι. επιτλους μπορετε εδ να μενετε, γυρζω εγ.
ΓΙΝΝΗΣ: Με την δει σας δεσποινς. (Πηγανει αριστερ, φανεται λγο το χρι του καθς αλλζει πανωφρι).
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Στη Χριστνα). κουσε Χριστνα, ο Γιννης εναι αγαπητικς σου, που σου μιλ τσο εμπιστευτικ;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (πηγανοντας προς το τζκι). γαπητικς μου; Ναι αν τσι θλει κανες! 'τσι τον λμε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: 'τσι τον λτε;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Να κι η δια η δεσποινς ε!χε ναν γαπητικ και-
ΤΖΟΥΛΙΑ: μες... μασταν ρραβωνιασμvοι πραγματικ-
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Αλλ δε βγηκε τποτα- (κθεται και σιγ-σιγ τη παρνει ο πνος. Μπανει ο Γιννης με μαρα ροχα και καπλλο).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πολ κομψς μεσι Γιννη! Πολ κομψς!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θα αστειεεται η δεσποινς.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι εσες μιλτε γαλλικ. Μα πο τα μθατε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Στν Ελβετα. ταν μουνα καμαριρης σ' να απ τα κορυφαα ξενοδοχεα της Λουκρνης.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλλ μ' αυτ τα ροχα φαινσαστε αληθινς τζντλεμαν, μορφος! (Κθεται στο τραπζι δεξι).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αχ με κολακεετε, δεσποινς.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Πειραγμνη). Εγ κολακεω; Εσς;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η μφυτη μετριοφροσνη μου δε μου επιτρπει να πιστψω πως αποτενετε αληθινς φιλοφρονσεις σε ναν νθρωπο σαν κι εμνα, γι' αυτ τλμησα να υποθσω πως μιλτε με κποιαν υπερβολ πως συνηθζουν να λνε, κολακεετε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Που μθατε να χειρζεστε τσο καλ τα λγια. Θα πγατε πολλς φορς θατρο, ε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ββαια, πγα σε πολλ μρη.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλλ γεννηθκατε εδ γρω;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο πατρας μου τανε κολλγας του Εισαγγελα, τοτης της περιφρειας κι εδα τη δεσποινδα ταν ταν ακμα παιδ, χωρς εκενη να με αντιληφθε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλθεια;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι και μια φορ θυμμαι... χι δεν μπορ να μιλσω γι' αυτ...

ΤΖΟΥΛΙΑ: Μα ναι, μιλστε... εεε... για χρη μου!
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι, πραγματικ δεν μπορ τρα. λλη φορ σως.
ΤΖΟΥΛΙΑ: λλη φορ εναι ποτ. Τσο επικνδυνο εναι τρα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Επικνδυνο δεν εναι, αλλ εναι καλλτερα να μη το πω. Κοταξε τοτη δω: (Δεχνει τη Χριστνα που 'χει αποκοιμηθε σε μια καρκλα κοντ στο τζκι).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πολ ζωηρ γυνακα. Ροχαλζει σως κιλας.
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι, δε ροχαλζει, αλλ μιλει στον πνο της.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πο ξρετε σεις πως μιλει στον πνο της;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Την κουσα. (Σιωπ, στην οποα αλληλοκοιτζονται).
ΤΖΟΛΙΑ: Γιατ δεν κθεστε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν το επιτρπω στον εαυτ μου να κτσω, μπροστ σε σας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι αν το διατξω;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ττε θα υπακοσω.
ΤΖΟΛΙΑ: Καθστε ττε! Αλλ πριν, μπορετε να μου φρετε κτι να πιω;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν ξρω αν υπρχει τποτα εδ στο ντουλπι. Νομζω μνο μπρα χει.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι η μπρα καλ εναι. χω τσον απλ γοστα, τη προτιμ απ' το κρασ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Παρνει μια μπρα απ' το ντουλπι και την ανογει, ψχνει στο ντουλπι για να ποτρι κι να πιτο και σερβρει). Ορστε παρακαλ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ευχαριστ! Δεν θα πιετε κι εσες;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν μου αρσει τσο η μπρα, αλλ αν διατξει η δεσποινς...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αν διατξω; Απ ευγνεια σαν καβαλλιρος θα μου κνετε συντροφι...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Σ' αυτ χετε δκιο. (Ανογει ακμα μια μπρα και παρνει να ποτρι).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πιετε στην υγει μου.
ΓΙΝΝΗΣ: (Διστζει).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πολ δειλς εναι ο κριος!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Γονατζει στ' αστεα και σκνει το ποτρι). Στν υγει της κυρας μου.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μπρβο! Φλησε τρα το παποτσι μου, για να 'ναι τλεια.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Διστζει, πινει πειτα το πδι της απτομα και το φιλ ελαφρ).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ωραα! πρεπε να γνετε ηθοποις.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Σηκνεται). χι παραπνω δεσποινς. Μπορε να μπει κανες και να μας δει.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και τ πειρζει;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θα λγανε... πειτα αν ξρατε τ λνε αυτ τα στματα...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Τ λνε; Πετε μου. Αλλ καθστε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Κθεται). Δεν θλω να σας λυπσω, αλλ λνε πργματα που αφνουν να υποθσει κανες τι... να... το καταλαβανετε και μνη σας. Δεν εστε παιδ πια... κι ταν βλπουνε μια κυρα μνη να τα πνει μ' ναν ντρα -ας εναι κι υπηρτης- και μλιστα νχτα... πειτα...
ΤΖΟΥΛΙΑ: πειτα; Στο κτω-κτω δεν εμαστε μνοι. Η Χριστνα εναι δω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, αλλ κοιμται.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ττε θα τη ξυπνσω. (Σηκνεται). Χριστνα, κοιμσαι!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Στον πνο της). Μπλα, μπλα, μπλα...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ε; Χριστνα! Μα πς κοιμται;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Στον πνο της). Οι μπτες του κυρου τοιμες. Καφ θα βλω αμσως.. αμσως. Ω ω πουφ!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Της πινει τη μτη). Θα ξυπνσεις;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Αυστηρ). Μην ενοχλετε να κοιμισμνο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Τραχει). Πς;
ΓΙΑΝΝΗΣ: ποιος στκει λη τη μρα στο τζκι, εναι κουρασμνος τη νχτα και τον πνο του πρπει να τονε σβεται κανες.

ΤΖΟΥΛΙΑ: (Μαλακωμνη). Σωστ σκψη και σας τιμ. Ευχαριστ! (Του δνει το χρι). Ελτε τρα ξω και κψτε μου λγες κουφοξυλις
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Ξυπν στο μεταξ και πηγανει τρεκλζοντας δεξι κι αριστερ, να κοιμηθε στη κμαρ της).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Με τη δεσποινδα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ναι μαζ μου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι, δεν γνεται, αδνατον.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν καταλαβανω τ εννοετε; Τ σας περνει απ' το νου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι εγ μα οι λλοι...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Τ; τι ερωτετηκα τον υπηρτη μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν εμαι κανς ξιπασμνος αλλ χουμε παραδεγματα... κι ο κσμος δε χρωστ να κνει καλ...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Σεις εστε αριστοκρτης, βλπω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι εμαι!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι εγ κατεβανω...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν κατεβανετε δεσποινς, ακοστε τη συμβουλ μου. Κανες δεν πιστεει τι θλετε να κατεβετε, ο κσμος θα πει πντα πως πσατε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: χω καλλτερην ιδα για τον κσμο απ σας. Ελτε και δοκιμστε... ελτε! (Τον προκαλε με τα μτια).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ξρετε... εστε παρξενη.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ισως. Αλλ κι εσες εστε. λα εναι παρξενα. Η ζω, οι νθρωποι, λα εναι σαν να καρυδτσουφλο στο νερ, που γρνει απ δω κι απ κει, ως του να βουλιξει. Εδα να νειρο που ενοτε το ξαναβλπω και τρα το σκφτομαι. Κθομαι λει ψηλ σε μια κολνα και δεν υπρχει τρπος να κατεβ, ζαλζομαι ταν κοιτ κτω κι μως πρπει να κατβω, αλλ δεν χω το θρρος να πηδξω, δεν μπορ να σταθ εκε κι χω επιθυμα να πσω, αλλ δεν πφτω. Κι μως δεν ησυχζω εκε ψηλ αν δεν κατβω, δε βρσκω ανπαυση αν δε φτσω στη γη. Κι ταν κατεβ, θλω πιο κτω μσα στη γη. Αισθανθκατε ποτ τσι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι! Συνηθζω να ονειρεομαι πως εμαι ξαπλωμνος κτω απ να ψηλ δντρο, μσα σ' να πυκν  δσος και θλω ν' ανεβ πνω, ψηλ στη κορυφη να δω τα μρη που φωτζει ο λιος και θα πρω τη φωλι που χει μσα τα χρυσ αυγ. Κι ανεβανω, ανεβανω αλλ το δντρο εναι λεο και τσο χοντρ και το πρτο κλαδ εναι τσο ψηλ! Αλλ ξρω πως ταν φτσω εκε μπορ ν' ανβω στερα ως τη κορφ, σαν ανεβανω σκλα. Ακμα δεν το φτασα αλλ πρπει, στω και στ' νειρο μνο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κθομαι εδ μαζ σας φλυαρντας. Ελτε τρα ξω στο πρκο. (Του προσφρει το χρι της και βγανουν).
ΓΙΑΝΝΗΣ: πρεπε απψε να κοιμηθομε σε εννι βτανα για να εκπληρωθονε τα νειρ μας, δεσποινς.
(Κι οι δυο γυρζουνε στη πρτα. Ο Γιννης κρστ το χρι του στο να μτι).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αφστε με να δω τ μπκε στο μτι σας.
ΓΙΝΝΗΣ: Ω τποτε, θα περσει αμσως.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Το μανκι μου τανε που σας γρατζονισε. Καθστε να σας βοηθσω. (Τον παρνει απ' το χρι και τον καθζει στο τραπζι, πινει το κεφλι του και το γυρζει προς τα πνω και με την κρη του μαντηλιο της προσπαθε να του βγλει το σκουπιδκι). Καθστε συχα τρα, συχα! (Τονε χτυπ στο χρι). τσι για να ακοτε. Μου φνηκε πως ο μεγλος, δυνατς ντρας τρμει. (Αγγζει τον καρπ του). Με ττοια δυνατ χρια!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Αποτρποντς τη). Δεσποινς Τζολια!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ναι μεσι Ζαν.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Προσοχ, δεν εμαι παρ μνον νας ντρας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Θα καθσετε φρνιμα! Ντο, βγκε. Φιλστε τρα το χρι μου κι ευχαριστστε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Σηκνεται). Δεσποινς Τζολια, ακοστε με! Τρα η Χριστνα πγε για πνο, θλετε να μ' ακοσετε;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Το χρι φιλστε μου πρτα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ακοστε με-...
ΤΖΟΛΙΑ: Το χρι πρτα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, αλλ πρπει πρτα ν\ αναλβετε την ευθνη.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Για τ πργμα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για τ; Εστε εικοσιπντε ετν κι εστε ακμα παιδ; Δεν ξρετε πως εναι επικνδυνο να παζει κανες με τη φωτι;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Για μνα χι! Εμαι ασφαλς.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Τολμηρ). χι δεν εστε. Κι αν εσες εστε, κοντ σας υπρχουν εφλεκτα στοιχεα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εσες δηλαδ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, χι γιατ εμαι εγ, αλλ γιατ εμαι νος ντρας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Με ωραο παρουσιαστικ κι απστευτη ματαιοδοξα! νας δον Ζουν σως; νας Ιωσφ! Νομζω ναι, νας Ιωσφ, μα τη πστη μου!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Νομζετε;

ΤΖΟΥΛΙΑ: Το φοβμαι σχεδν.
(Ο Γιννης προχωρε τολμηρ προς το μρος της και θλει να την αγκαλισει και να τη φιλσει. Αυτ του δνει να μπτσο).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Φγε!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Σοβαρ ταν αυτ αστεο;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Σοβαρ!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ττε και το πριν τανε σοβαρ. Παζετε πρα πολ σοβαρ παιγνδια κι επικνδυνα. Τρα μως κουρστηκα με αυτ και σας παρακαλ να με συγχωρσετε που πηγανω στη δουλει μου. (Πηγανει να πρει τις μπτες). Ο κριος Κμης χρειζεται πρω-πρω τις μπτες του κι εναι δη περασμνα μεσνυχτα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αφστε τις μπτες!
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι. Αυτ εναι η δουλει μου, οφελω να τη κνω και σωστ. Ποτ δεν ανλαβα να εμαι σντροφος στα παιγνδια σας κι οτε μπορ ποτ να γνω, γιατ με θεωρ καλλτερο απ' αυτ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εστε περφανος.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Σε μερικ πργματα ναι, σε μερικ χι.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αγαπσατε ποτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εμεις δεν χρησιμοποιομε αυτ τη λξη. Πολλ κορτσια μως μου αρσανε και μια φορ μλιστα αρρστησα, γιατ δεν μποροσα να πρω κενη που 'θελα, σαν τα βασιλπουλα στα παραμθια της Χαλιμς, που απ τον ρωτα δεν μποροσαν να φνε και να πιονε. (Αφνει πλι τις μπτες).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ποι ταν αυτ; (Ο Γιννης σωπανει). Ποι ταν αυτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν μπορετε να με αναγκσετε να σας πω.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αν σας παρακαλσω σαν ση σας, σαν φλη... ποι ταν αυτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εσες!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αστεο!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι αν θλετε ν' ακοσετε, ταν αστεο. Αυτ η ιστορα που δεν θελα να διηγηθ εξ αρχς, αλλ τρα θα την ακοσετε. Ξρετε πως βλπει ο κσμος απ κτω; χι, αυτ δεν το ξρετε. Σαν πουλι, σαν γερκια, που πετνε ψηλ. Εγ μεγλωσα με επτ αδλφια κι να γουρονι, μαζ, ξω στα γυμν χωρφια που δεν υπρχει μτε δντρο. Απ τα παρθυρα μως βλεπα τον τοχο του πρκου σας κι π πνω τις φουντωμνες μηλις. Αυτς τανε για μνα ο κπος του παραδεσου και στκονταν πολλ γγελοι με φλογισμνες ρομφαες και τονε φυλγανε. Κι μως εγ βρκα το δρμο μαζ με λλα παιδι προς το δντρο της ζως, -λοιπν μη με περιφρονετε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ε χι δα... λα τα παιδκια κλβουνε μλα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: τσι το λτε τρα, πραγματικ μως με περιφρονετε. Μια φορ μπκα με τη μητρα μου να καθαρσουμε τα χρτα στα κρεμμδια. Κοντ στον τοχο ταν να τορκικο κισκι στη σκια των γιασεμιν, περιτρυγιρισμνο με περικοκλδες, που δεν ξερα τ χρησμευε ττε αλλ ποτ μου δεν εχα δει τσο ωραο σπτι. νθρωποι μπαιναν κι βγαιναν και μια μρα η πρτα μεινε ανοιχτ. Μπκα μσα κι εδα τους τοχους γεμτους εικνες με βασιλες κι αυτοκρτορες, τα παρθυρα με κκκινες κουρτνες με κρσσια και τρα καταλαβανετε. Ποτ μου δεν εχα μπει σ' παυλη, τποτε λλο δεν εχα δει απ εκκλησα, αλλ' αυτ εδ τανε πολ ωραιτερο, κι απ' που κι αν τρεχαν οι σκψεις μου, πντα γυρζαν εδ. πειτα σιγ-σιγ μεγλωσε ο πθος μσα μου να δω λλη μια φορ μσα, εδα και θαμασα. Κποιος μως ρθε και μην χοντας λλη ξοδο, πδηξα απ το παρθυρο! (Της δνει να κλαδ κουφοξυλις να το κρατ, σο της λει αυτ. ταν τελεινει τη διγησ του, εκενη αφνει το κλαδ στο τραπζι. Συνεχζει). Κτω ταν νας φρχτης, τονε πδηξα, γλστρησα μες απ' το κπο κι φτασα στη ταρτσα με τις τριανταφυλλις. Εκε εδα να λευκ φρεμα και δυο λευκς κλτσες, -σασταν εσες. Ξπλωσα κτω απ να σωρ χρτα -μπορετε να με φανταστετε- κτω απ αγκθια που με τρυποσανε, στο υγρ χμα που βρωμοσε. Σας κοταζα, εν σεις περπατοσατε ανμεσα στα ρδα και σκεπτμουν: σο αδνατο να πει νας φονις στον παρδεισο να μενει με τους αγγλους, λλο τσο εναι αδνατον να παιδ σαν και μνα να μπει στο πρκο και να παξει με τη κρη του Κμη.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Νομζετε πως λα τα φτωχ παιδι σ' αυτ τη περπτωση, θα εχανε τις διες σκψεις;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Διστακτικ στην αρχ, πειτα με βεβαιτητα). Αν λα τα... φτωχ.. ναι! Φυσικ, βεβαιτατα!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Φανεται πως εναι πειρη δυστυχα το να εναι κανες φτωχς.

ΓΙΑΝΝΗΣ: (Με βαθ πνο). Αχ δεσποινς Τζολια! να σκυλ μπορε να ξαπλνει στον καναπ, να λογο μπορε να δεχτε χδια απ γυναικεο χρι, αλλ να παιδ... (Μ' λλο τνο). Ναι, ναι υπρχουνε κι μως μερικο που ανυψνονται, αλλ πσο συχν συμβανει αυτ; Εν τω μεταξ ξρετε τ κανα εγ; Πδηξα με τα φορματα στο ποταμκι του μλου, με βγλανε κι μως φαγα ξλο. Την επμενη Κυριακ, ταν ο πατρας κι λοι οι λλοι φγανε για τον παππο, κατφερα να μενω σπτι. Πλθηκα καλ με σαπονι και ζεστ νερ, φρεσα τα καλλτερ μου ροχα και πγα στην εκκλησα, που μποροσα να σας δω! Σας εδα και πγα σπτι μου με την απφαση να πεθνω -αλλ θελα να πεθνω ωραα και χωρς πνους. Ττε σκφτηκα πως εναι επικνδυνο να κοιμηθε κανες κτω απ θμνο κουφοξυλις. Εχαμε στην αυλ μας να φορτωμνο με λουλοδια, τα κοψα λα και ξπλωσα μαζ τους μσα στο κασνι της βρμης. χετε παρατηρσει πσο λεα εναι η βρμη, μαλακι στην αφ σαν ανθρπινο δρμα. κλεισα το σκπασμα και κοιμθηκα βαρι και ξπνησα ρρωστος πολ. Δεν πθανα μως καθς βλπετε. Τ θελα; Δεν το ξρω! Να σας αποκτσω ταν απολτως αδνατον -αλλ σεις για μνα σασταν μια απδειξη, πσο δσκολο τανε για μνα, πσον απελπιστικ, το να μη μπορ να βγω απ τον κκλο που γεννθηκα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Διηγεστε χαριτωμνα, ξρετε. Πγατε ποτ σχολεο;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Λγο, αλλ διβασα πολλ μυθιστορματα και πγαινα πολ στο θατρο. Εκτς αυτ, κουσα πολλς φορς καλ κσμο να μιλ κι απ' αυτος μαθα πολλ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μας ακοτε ταν συνομιλομε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ββαια! Πολλ ακοω ταν κθομαι στο αμξι κι ταν κωπηλατ στη βρκα. Μια φορ κουσα τη δεσποινδα Τζολια με μια φλη της.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μπα, και τι λγαμε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτ δεν μπορ να σας το πω τρα, αλλ μου φνηκε αληθιν παρξενο που μθατε λες αυτς τις λξεις. Κατ βθος δεν υπρχει τση μεγλη διαφορ μεταξ ανθρπων κι ανθρπων, σο νομζουν.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω! Δεν ντρπεστε! Αλλ μεις δεν ζομε πως εσες ταν αγαπμε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εναι σγουρο αυτ; Μου φανεται δεν πρπει να κνετε τσο τον αθο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: ταν νας παλινθρωπος αυτς που του 'δωσα την αγπη μου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτ λνε πντοτε μετ, τα κορτσια.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πντοτε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πντοτε μου φανεται, γιατ πολλκις κουσα την δια φρση σε παρμοιες περιστσεις.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Σε τ περσταση;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Σαν αυτ που αναφραμε τη τελευταα φορ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Σιωπ, δεν θλω ν' ακοσω τποτα πια...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι εκενη δεν θελε ν' ακοσει, εναι παρξενο. Σας παρακαλ τρα να μου επιτρψετε τρα να πω να κοιμηθ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Τραχει). Τη νχτα του ι Γιννη να κοιμηθτε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι να πω να χορψω με τους ανθρπους ξω, δε μ' ευχαριστε καθλου, σας βεβαι.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πρτε το κλειδ για τη βρκα κι ελτε να τραβξετε κουπ στη λμνη ξω. Θλω να δω την ανατολ του λιου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εναι σωστ αυτ;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εναι σα να φοβστε μη σας βγει τ' νομα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και γιατ χι; Δεν μ' αρσει να γνομαι γελοος, δεν μ' αρσει να με διξουνε χωρς καλς συστσεις κι πειτα μου φανεται πως χω κι υποχρεσεις απναντι στη Χριστνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μπα τσι; Η Χριστνα παρουσιστηκε πλι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι αλλ και για σας ακμα. Ακοστε τη συμβουλ μου και πηγανετε στο κρεβτι σας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μπως πρπει εγ ν' ακοσω εσς;

ΓΙΑΝΝΗΣ: Μνον αυτ τη φορ για σας και το καλ σας. Σας παρακαλ, εναι νχτα αργ κι ο πνος μεθει, ο νους θερμανεται! Πηγαντε να ησυχσετε. Μα τ ακογεται; ρχονται οι νθρωποι να με προυνε για το χορ. Αν μας βρουν εδ μσα μαζ εσαστε χαμνη!
ΧΟΡΟΣ: (Ακογεται απ μακρυ κι σο πει πλησιζει).

                       Πσο τρελλ μ' αρσει
                       η μορφη κυρ!
                       Δεν μπορ να την αφσω,
                       μου τρελλανει τη καρδι.
                           Τραλαλ - τραλαλ.

                       Και τρα εκατφερα
                       ,τι θερμ ποθοσα.
                       Απ' λα εγλυτσαμε,
                       εμνα αγαπ,
                       η μορφη κυρ.
                           Τραλαλ - λα - λα!

ΤΖΟΥΛΙΑ: Γνωρζω τους ανθρπους μου και τους αγαπ, πως κι αυτο. Ας ρθουν και θα δετε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι δεσποινς Τζολια, δεν σας αγαπον οι νθρωπο σας. Τρνε το ψωμ σας απλς, μα δεν σας αγαπον, απ πσω σας κοροδεουνε πιστψτε με! Ακοστε μνο τι τραγουδνε. -αλλ χι μην ακοτε, καλλτερα!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Ακοει). Τ τραγουδνε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: να σατιρικ τραγοδι, για σας και για μνα!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Απασιο! Και πσο πουλα... Ω πφ... -
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο χλος εναι δειλς πντα και πρπει να φγουμε!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Να φγουμε για πο; ξω δεν μπορομε να πμε, μσα στη Χριστνα επσης...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μσα στη κμαρ μου λοιπν! Η ανγκη μας κνει και μπορετε να μ' εμπιστευτετε, γιατ εμαι ο πιο αληθινς, ο πιο ειλικρινς, ο πιο αφοσιωμνος φλος σας!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλλ σκεφτετε αν μας ζητσουν εκε μσα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κλειδνω τη πρτα κι αν θελσουν να μπουν πυροβολ. Ελτε, (πφτει στα γνατα) ελτε!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Με σημασα). Μου υπσχεσθε...-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ορκζομαι!
(Φεγουνε κι οι δυο τρεχτοι κι αγχωμνοι).

                                        Bωβ Σκην

     (Ζευγρια αρραβωνιασμνων με γιορτιν φορματα και λουλοδια στα καπλλα ρχονται μσα απ' τη τζαμπορτα, προηγεται ο βιολιστς. Βζουν πνω στο τραπζι να βαρλι μπρα κι να μικρ βαρελκι ρακ στολισμνα και τα δυο με κλωνρια, παρνουν ποτρια και πνουν. πειτα σχηματζουν κκλο, τραγουδον και χορεουν. στερα φεγουν τραγουδντας πλι απ τη τζαμπορτα. ρχεται η Τζολια απ τ' αριστερ μρος μνη της, βλπει την αταξα που επικρατε στη κουζνα και χτυπ τα χρια, πειτα παρνει να κουτκι ποδρα και πουδραρζεται. Ο Γιννης ρχεται μετ ενθουσιασμνος πσω της).

ΓΙΑΝΝΗΣ: Να, βλπετε; Τους ακοσατε με τ' αυτι σας! ταν δυνατν να μενουμε εδ;
ΤΖΟΥΛΙΑ: χι, δεν το ξανακνω! Αλλ τρα τ θα κνουμε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να φγουμε, να ταξιδψουμε μακρυ απ δω.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Να φγουμε καλ, μα να πμε πο;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Στην Ελβετα, στις λμνες της Ιταλας πγατε ποτ;
ΤΖΟΥΛΙΑ: χι. Εναι ωραα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ω αινιο καλοκαρι, πορτοκαλις, δφνες... Αχ!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και τ θα κνουμε κει;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ανογουμε να ξενοδοχεο πρτης τξης, με ξνους επσης πρτης τξης.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ξενοδοχεο;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εναι ολκερη ζω, πιστψτε με, διαρκς να πρσωπα, νες γλσσες, οτε μια στιγμ καιρς για σκψεις κι νειρα, καμμι αναζτηση ασχολας, γιατ η εργασα ρχεται μνη της. Μρα και νχτα χτυπ το κουδονι, σφυρζει το τρανο, πηγανει κι ρχεται το λεωφορεο, εν το χρυσφι χνεται στο γραφεο. Ολκερη ζω!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ναι αυτ λγεται ζω. Κι εγ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η κυρ του καταστματος και στολδι της φρμας. Με το παρουσιαστικ σας, το φρσιμ σας ω! η επιτυχα εναι ββαιη. Εσες κθεστε σαν βασλισσα στο γραφεο και μ' να χτπημα στο ηλεκτρικ κουμπ πγαινορχονται οι σκλβοι. Οι ξνοι παρελανουν μπρος στο θρνο σας και τοποθετον ταπειν τους θησαυρος τους στο τραπζι σας. Δεν μπορετε να φανταστετε πσο τρμουν οι νθρωποι ταν παρνουν το λογαριασμ στο χρι. Εγ θα παραφουσκνω το λογαριασμ κι εσες θα τους γλυκανετε με το πιο γλυκ χαμγελ σας. Αχ! Να φγουμε μνον απ δω! (Παρνει απ τη τσπη να δρομολγιο). Αμσως με το τρανο που φεγει γρηγορτερα, στις 6.30' θα 'μαστε στο Μλμε, στις 8.40' στο Αμβοργο, Φραγκφορτη-Βασιλεα μια μρα και στο Κμο με το τρανο του Αγου Γαθρδου σε -για να δομε- το λον σε τρεις μρες. Τρεις μρες μνο!
ΤΖΟΥΛΙΑ: λ' αυτ εν' ωραα, αλλ Γιννη πρπει να μου δνεις θρρος! Πες πως μ' αγαπς, λα κι αγκλιασ με!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θλω μα δεν τολμ. χι εδ στο σπτι. Σας αγαπ δεν υπρχει αμφιβολα -χωρει αμφιβολα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Με πραγματικ γυναικεα αιδημοσνη). Σας! Πες εσ, μεταξ μας δεν υπρχουν πια φραγμο! Πες εσ!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Με βασανισμνο τνο). Δεν μπορ! Υπρχουν μεταξ μας ακμα φραγμο, σο βρισκμαστε σε τοτο το σπτι -εδ εναι ο Κντες, ποτ δεν συνντησα νθρωπο στη ζω μου, που να αισθνομαι τσο σεβασμ- αρκε να δω τα γντια του πνω σε μια καρκλα και γνομαι αμσως μικρς, τσος δα -αρκε ν' ακοσω το κουδονι να χτυπ εκε πνω και τρομζω σα δειλιασμνο λογο, -και καθς βλπω τρα τις μπτες του εκε να στκουν τσο περφανες και τσο ρθιες, ανατριχιζω (σπρχνει με το πδι τις μπτες παραπρα). Δεισιδαιμονα, προκαταλψεις που μας πτισαν απ τη παιδικ μας ηλικα, απ την οποα μως δεν μπορομε ποτ ν' απαλλαχτομε. Ελτε σ' λλον τπο, σε μια δημοκρατα και θα δετε να γονατζουν στη λιβρα του πορτιρη μου, θα δετε. χι εγ μως. Δε γεννθηκα για να μνω γονατιστς, γιατ μσα μου υπρχει δναμη χαρακτρα κι ταν πισω μια το πρτο κλαδ θα δετε να σκαρφαλνω ψηλ. Σμερα εμαι υπηρτης, σ' να χρνο γνομαι κτηματας, σε δκα χρνια εισοδηματας κι πειτα ταξιδεω Ρουμανα να στολιστ και μπορ -προσξτε- μπορ σας λω να καταλξω Κντες.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Καλ... καλ!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Α, στη Ρουμανα αγορζεται ο ττλος του Κντε και θα γνετε κι εσες Κοντσσα: Η Κοντσσα μου!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Τ θα βγλω εγ απ' αυτ, τ θα γνω τρα εγ! Πες μου μ' αγαπς, αλλις -ναι- αλλις τ εμαι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θα σας το πω χλιες φορς, αργτερα. Εδ πρα χι. Και προπντων μακρυ οι ευαισθησες, για να μη χαθε το παν. Πρπει να προυμε το πργμα μ' ηρεμα, σαν μυαλωμνοι νθρωποι. (Παρνει να πορο, κβει την κρη και το ανβει). Καθστε σεις εδ, κθομαι στερα εγ εκε και μιλμε συχα, σα να μη συνβη τποτα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω Θε μου! Δεν χετε πνω σας καννα ασθημα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εγ; Δεν υπρχει πιο ευασθητος νθρωπος απ μνα, απλ μπορ και συγκρατομαι.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πρωττερα φιλοσατε το παποτσι μου -και τρα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Σκληρ). Ναι, πριν! Τρα χουμε λλα να σκεφτομε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μη μιλτε απτομα σε μνα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι απτομα, σωστ. Μια τρλλα γινε, ας μη κνουμε λλες. Ο Κντες μπορε να φανε αν πσα στιγμ κι η τχη μας πρπει να αποφασιστε πριν ρθει. Πς σας φανονται τα σχδι μου για το μλλον; Το παραδχεστε;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Καλ μου φανονται, αλλ να ζτημα για μια τσο μεγλη επιχερηση χρειζεται να μεγλο κεφλαιο.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Καπνζει). χω ββαια! Τις γνσεις μου, τη σπνια περα μου, τη γλωσομθει μου! Αυτ εναι κτι που αξζει, μου φανεται.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλλ μ' αυτ, δεν μπορομε οτε τα εισιτρια του τρανου να βγλουμε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτ εναι αλθεια, γι' αυτ ακριβς ζητ ναν νθρωπο που να μπορε να καταβλει το χρηματικ ποσ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και πο θα τονε βρετε τσι αμσως;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτν θα τονε βρετε εσες, αν θα γνετε συνοδς μου.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αυτ δεν μπορ, δεν χω μτε δικ μου χρματα.
(Παση).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ττε λα ναυαγον.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μνουν τα πργματα ως χουν.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Νομζετε θα μενω κτω απ' αυτ τη στγη σαν μαιτρσσα σας; Νομζετε θ' αφσω να με δεχνει ο καθνας με το δχτυλο; Σκεφτετε μπορ να δω στα μτια τον πατρα μου; χι! Οδηγστε με μακρυ απ τη ταπενωση και την ατιμα απ δω! Ω Θε μου, τ κανα! Ω Θε μου, Θε μου! (Κλαει).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αχ. Αρχσαμε...! Τ κνατε δηλαδ; Αυτ που κνανε χιλιδες λλες πριν απ σας!

ΤΖΟΥΛΙΑ: (Φωνζει σαν 'χει παροξυσμ). Και τρα περιφρονστε με. Πφτω, πφτω!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πστε πνω μου, εγ θα σας σηκσω αργτερα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ποι φριχτ δναμη μ\' συρε κτω, χαμηλ σε σας; Η δια που σπρχνει τον αδνατο σ' ναν ισχυρ; Αυτν που πφτει σε κενον που ανεβανει; ταν ρωτας αυτ; ρωτας, αυτ; Ξρετε σεις τ εναι ρωτας;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εγ; Τρα θα το μθω; Φαντζεστε δεν θα εχα ξανααισθανθε τσι, λλοτε;
ΤΖΟΥΛΙΑ; Ποι γλσσα μιλτε και ποις σκψεις γυρζουνε στο νου σας;
ΓΙΑΝΝΗΣ: τσι μαθα κι τσι εμαι. Μην εστε τρα νευρικ και μη κνετε τη λεπτ κυρα, ,τι μαγειρψαμε θα φμε. Να κοταξε δω κορτσι μου, λα και θα σου δσω τρα να ποτρι φνο κρασ. (Ανογει το συρτρι του τραπεζιο, βγζει τη μποτλια με το κρασ και γεμζει δυο ποτρια μεταχειρισμνα).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Απ που εναι αυτ το κρασ εδ;
ΓΙΑΝΝΗΣ:  Απ το κελλρι.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Το Βουργουνδας του πατρα μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν εναι καλ για το γαμπρ του;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι εγ πνω μπρα...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτ αποδεικνει πως χετε χειρτερο γοστο απ μνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κλφτη!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θλετε σως να λεηλατσουμε μαζ;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω! Συννοχος ενς κλφτη; Μθυσα απψε κι ταν νειρο ,τι γινε. Νχτα του ι-Γιννη απψε; Η γιορτ της αθας χαρς-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αθα! Χμμ...
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Πηγανει πνω-κτω). Υπρχει τη στιγμ αυτ νας νθρωπος σ' αυτ τη γη που να 'ναι τσο δυστυχς σο εγ;

ΓΙΑΝΝΗΣ: Γιατ να εστε σεις; στερα απ ττοια κατκτηση! Σκεφτετε τη Χριστνα εκε μσα. Νομζετε δεν χει κι αυτ αισθματα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πριν το πστευα, τρα χι πια. χι, ο δολος εναι δολος-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι η πρνη εναι πρνη!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Πεσμνη στα γνατα με μπλεγμνα χρια). Ω Θε μου, πρε μου την ελεειν ζω μου. Πρε με απ' αυτ τον βρβορο που βουλιζω! Σσε με! Σσε με!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν αρνομαι πως μου προκαλετε πολλ λπη. Και ττε που μουνα κτω στα χρτα και σας βλεπα στον κπο, -τρα θα σας το μολογσω- εχα πλι τις διες βρμικες σκψεις, που χουν λα τ' αγρια.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι μως θλατε να πεθνετε για μνα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μες στη κσα της βρμης; Αυτ τανε λγια.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ψμματα λοιπν;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Αρχζει να νυστζει). Πνω-κτω! Την ιστορα αυτ την εχα διαβσει κποτε στην εφημερδα για να καπνοδοχοκαθαριστ που κλεστηκε σε μια κσα με κουφοξυλις, επειδ εχε καταδικαστε να πληρσει ξοδα διατροφς...
ΤΖΟΥΛΙΑ: τσι λοιπν εστε...-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ λλο να εφερισκα; Της γυνακας πντα της αρσουν οι κολακεες, πντα με δατες τη καταφρνουν!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αχρεε!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πρνη!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και θα γινμουνα το πρτο κλαδ...-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αλλ τανε σπιο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και θα γινμουνα το στολδι του ξενοδοχεου...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι εγ το ξενοδοχεο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Θα κθομαι στο γραφεο, να ελκω τους πελτες και να κνω ψετικους λογαριασμος...-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Γι' αυτ θα φρντιζα μνος μου...-
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω Θε μου, πως μπορε μια ανθρπινη ψυχ να εναι τσο βρωμερ;

ΓΙΑΝΝΗΣ: Πλντε τη λοιπν.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Λακ! Υπηρτη! Σκω πνω ταν σου μιλ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πρνη του λακ, κλεσε το στμα σου και τρβα απ δω. ρχεσαι τρα να μου πεις πως εμαι βναυσος; Τσο πρστυχα που φρθηκες εσ απψε. ποτ δεν θα φερταν μια κυρα, μια μοι σου. Νομζεις να απλ κορτσι. αγγζει τσι τους ντρες πως εσ; Εδες εσ να κορτσι της τξες μου να φρεται τσι πως εσ;;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Συντρβεται). Δκιο χεις, χτπα με, πτησ με κτω, δεν αξζω περισστερο. Εμαι μια ελεειν, αλλ βοθα με. Αν υπρχει ακμα τρπος!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Μαλακτερα). Δεν θλω ν' αρνηθ πως φταιξα κι εγ, αλλ νομζετε πως νας νθρωπος της σειρς μου θα τολμοσε ποτ να σηκσει τα μτια του  σε σας, αν δεν το επιζητοσατε η δια; Εμαι ακμα σαστισμνος-
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και περφανος.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Γιατ χι; Αν και θα πρπει να μολογσω πως η νκη τανε πολ εκολη, στε να μη με μεθσει...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Χτυπστε με γι' αυτ περισστερο!
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι. (Σηκνεται). Συγχωρστε μου καλλτερα σα σας επα ως τρα. Δεν χτυπ ανσχυρους και προπντων μια γυνακα. Δεν μπορ ν' αρνηθ τι απ να μρος χρηκα που εδα πως δεν τανε χρυσς εκενο που εκε ψηλ μας τφλωνε απ' τη λμψη, που εδα πως η ρχη του γερακιο δεν τανε παρ σταχτι, τι στα τρυφερ μγουλα ταν επνω ποδρα, τι τα λιμαρισμνα νχια μπορον να 'χουν πνθος, τι το μαντλι ταν βρμικο κι ας μριζε αρματα-! Αλλ' απ' το λλο μρος πνεσα που εδα πως αυτ που επιζητοσα δεν τανε ψηλτερο, δεν τανε στρεο, πνεσα που σας εδα να πφτετε τσο χαμηλ, στε να στεκσαστε πολ πιο κτω απ τη μαγερισσ σας, πνεσα που εδα πως χτυπιονται απ τη βροχ τα φθινοπωριν λουλοδια, πως πφτουνε και μεταβλλονται σε βρβορο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μιλτε σα να στεκσαστε απ τρα πιο πνω απ μνα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Το κνω κιλας; Βλπετε εγ μπορ να σας κνω κποτε κοντσσα, εν εσες δεν μπορετε να κνετε εμνα κντε ποτ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: λλ εγ γεννθηκα απ κντε κι εσες δεν μπορετε να το 'χετε ποτ.
ΓΙΝΝΗΣ: Αυτ εναι αλθεια, αλλ εγ μπορ ο διος να γεννσω κντε, αν-...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλλ εσες εστε νας κλφτης κι εγ δεν εμαι.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κλφτης δεν εναι το χειρτερο! Υπρχουνε και χειρτερα πργματα. Κι πειτα, ταν υπηρετ σ' να σπτι θεωρομαι κπως μλος της οικογνειας, σαν παιδ του σπιτιο και δεν θεωρεται κλοπ ταν το παιδ κψει να σταφλι απ τα κλωνρια που γρνουν απ το βρος του καρπο. (Το πθος του ξυπν πλι).  Δεσποινς Τζολια, εστε μια θεσπσια γυνακα, πρα πολ καλ, για ναν νθρωπο σαν κι εμνα! Πσατε θμα ενς μεθυσιο και θλετε να κρψετε το σφλμα σας με την ιδα τι μ' αγαπτε. Δεν μ' αγαπτε μως στω σας σαγνευσε σως μνο το εξωτερικ μου -και ττε ο ρωτς σας δεν εναι καλλτερος απ τον δικ μου, αλλ δεν μπορ ποτ ν' αρκεστ να εμαι για σας μνο το κτνος και την αγπη σας δεν μπορ να τη κερδσω.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εστε τσο σγουρος γι\ αυτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θλετε να πετε πως μπορε και να συμβε κποτε; Εγ θα μποροσα να σας αγαπσω κποτε, ναι, δεν χωρε αμφιβολα: Εστε μορφη, εστε ειλικρινς (τη πλησιζει και πινει το χρι της), εστε μορφωμνη, γλυκει ταν το θλετε κι αν μια φορ εξεγερετε τη πεθυμι ενς ντρα, δε σβνει πια ποτ (Την αγκαλιζει). Εστε σαν το φλογισμνο κρασ κι να φιλ απ σας - (προσπαθε να τη παρασρει ξω, προς τα αριστερ, αλλ' εκενη του ξεφεγει).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αφστε με. Δεν με καταφρνετε τσι.
ΓΙΑΝΝΗΣ:Πς λοιπν; χι τσι, χι με χδια και χλια ωραα λγια; χι και με ωραα σχδια για το μλλον και σωτηρα απ το ασχος! Πς λοιπν;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πς Πς, δεν ξρω! Δε θα γνει ποτ. Σας σιχανομαι σαν τους ποντικος, αλλ δεν μπορ να εμαι χωρς εσς.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να φγετε μαζ μου.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Να φγω; Ναι, ββαια να φγουμε! Αλλ εμαι τσο κουρασμνη! Δστε μου να ποτρι κρασ. (Ο Γιννης βζει να ποτρι κρασ κι η Τζολια κοιτ το ρολι). Αλλ πρπει πρτα να 'χουμε λγο χρνο ακμα. (Αδειζει το ποτρι ως το πτο και του το δνει να της το ξαναγεμσει).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μη πνετε τσο πολ, θα μεθσετε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και τ πειρζει;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ πειρζει; Εναι πρστυχο να μεθ κανες. Τ θλετε λοιπν να μου πετε;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Να φγουμε! Αλλ πρτα να μιλσουμε, δηλαδ εγ να μιλ γιατ σεις μιλοσατε τσην ρα. διηγηθκατε τη ζω σας και τρα θα διηγηθ κι εγ τη δικ μου κι τσι γνωριζμαστε καλλτερα, πριν τραβξουμε μαζ τον διο δρμο.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μια στιγμ με συγχωρετε! Σκεφττε πριν μου εκθσετε τα μυστικ της ζως σας, μη μετανισετε μετ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν εστε φλος μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, κποτε. Αλλ μη μου εμπιστευτετε τποτα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: τσι το λτε κι πειτα τα μυστικ μου τα ξρει λος ο κσμος. Ακοστε λοιπν: η μητρα μου δεν εχε καμμιν ευγενικ καταγωγ, ανατρφηκε με ιδες περ ιστητας κι ελευθερας της γυναικς κι λλα ττοια κι εχε απχθεια στο γμο. ταν τη ζτησε ο πατρας μου, απντησε πως δε θα γνει ποτ γυνακα του -αλλ' στερα γινε. ρθα στον κσμο εγ, παρ την επιθυμα της μητρας μου καθς κατλαβα. θελε μως ν' ανατραφ κατ φσιν, να γνω παιδ της φσης κι ακμα θελε να μθω λα σα μαθανουνε τ' αγρια, για να γνω παρδειγμα τι κι η γυνακα μπορε κλλιστα να γνει πως ο ντρας. Φοροσα αγορστικα ροχα κι μαθα να περιποιομαι λογα. Δεν θελε μως να πω στο κτμα. θελε να ξυστρζω και να ζεγω τ\' αλογα και να πηγανω κυνγι εδ κι εκε, μθαινα μλιστα και δουλεις του χωραφιο και στο κτμα δνανε γυναικεες δουλεις στους ντρες και αντρικς στις γυνακες, με αποτλεσμα να πσει ξω το κτμα και μεις να γνουμε ο περγελως σε λα τα περχωρα. Επιτλους λθηκαν τα μγια στον πατρα μου κι επανασττησε, γιατ λα μεταβλθηκαν σμφωνα με τις επιθυμες του. Η μητρα μου αρρστησε, -τ αρρστια δεν ξρω- αλλ υπφερε πολ και συχν απ σπασμος. κρυβτανε στο υπγειο και στον κπο κι μενε νχτες ολκληρες στο παιθρο. Ττε γινε η μεγλη πυρκα που θ' ακοσατε φαντζομαι. Σπτια, αποθκες, στβλοι, λα κακανε και μλιστα με συνθκες που μαρτυροσαν εμπρησμ, γιατ το ατχημα γινε ακριβς την απμενη μρα που τλειωνε η ασφλεια κι η ανανωσ της δεν πρφτασε να πει εγκαρως. απ αμλεια του κομιστ. (Γεμζει το ποτρι και πνει).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μη πνετε λλο!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω τ πειρζει; Μεναμε που λες στεγοι και κοιμμαστε στ' αμξια. Ο πατρας δεν ξερε απ πο να πρει χρματα, για να ξαναχτσουμε το σπτι μας. Ττε τονε συμβουλεει η μητρα να πει σ' ναν εργοστασιρχη εδ κοντ, που γνριζε αυτ και να πρει δνειο. Ο πατρας το πρε, δεν του ζητσανε τκο μως, πργμα που τον εξπληξε πολ. (Ξαναπνει). Ξρετε ποις ταν ο εμπρηστς του σπιτιο μας;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η κυρα μητρα σας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ξρετε τ τανο εργοστασιρχης;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εραστς της μητρας σας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ξρετε τνος τανε τα χρματα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για σταθετε... χι! Αυτ δεν το ξρω.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Της μητρας μου,
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και του πατρα σας συνεπς, εκτς κι αν ζοσανε χωριστ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: χι αυτ δεν το κνανε! Η μητρα μου εχε μια μικρ περιουσα, αλλ δεν θλησε να τη δσει του πατρα μου να τη διαχειριστε και τη κατθεσε στον εραστ της.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Που τηνε σοφρωσε!
ΤΖΟΛΙΑ: Ακριβς! Τη κατακρτησε! λ' αυτ τα 'μαθε ο πατρας μου, δεν μποροσε μως να πει στα δικαστρια, δεν μποροσε να μη πληρσει τον εραστ της συζγου του, δεν μποροσε ν' αποδεξει πως τα χρματα τανε της γυνακας του. Αυτ ταν η εκδκηση της μτρας μου γιατ της πρε τη διοκηση του σπιτιο. Ο πατρας μου ττε εχε σκεφτε ν' αυτοκτονσει! Λγανε μλιστα πως αποπειραθηκε μα απτυχε! μεινε λοιπν στη ζω και πλρωνε τ' αντποινα των πρξεν της. ταν σχημος καιρς για μνα ττε, μπορετε να το φανταστετε. Συμπαθοσα τον πατρα μου, αλλ παιρνα το μρος της μητρας μου γιατ δεν ξερα πως εχανε τα πργματα. Απ κενην μαθα να δυσπιστ και να μισ τους ντρες -γιατ αυτ μισοσε τους ντρες, πως εχα ακοσει- και της ορκστηκα να μη γνω ποτ η σκλβα ενς ντρα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι πειτα αρραβωνιαστκατε με τον Κρνμποτ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ακριβς, γιατ απλς πρεπε να γνει σκλβος δικς μου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και δεν θελε;
ΤΖΟΥΛΙΑ: σως να 'θελε, μα δεν το κατφερε. Τονε βαρθηκα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Το 'δα, στο σταλο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Τ εδατε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πς διλυσε τον αρραβνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αυτ εναι ψμμα! Εγ διλυσα τον αρραβνα. Μπως επε τποτα ττοιο αυτς ο αχρεος;
ΓΙΑΝΝΗΣ: :Δεν τανε καθλου αχρεος! Μισετε τους ντρες, δεσποινς Τζολια;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ναι! Πολλς φορς! Αλλ κποτε ταν ρχεται η αδυναμα... Ω! Πφου!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μισετε λοιπν και μνα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν χει ρια το μσος μου για σας! Μπορ να σας σκοτσω σαν σκυλ-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο κακοργος καταδικζεται αλλ το σκυλ σκοτνεται.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πολ σωστ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αλλ δεν υπρχει εδ καννα σκυλ και καννας κατγορος κατηγορομενος. Τι θα κνουμε τρα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Θα ταξιδψουμε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για να βασανζουμε μχρι θαντου ο νας τον λλο;
ΤΖΟΥΛΙΑ: χι, για ν' απολασουμε δυο, τρα χρνια σο μπορσουμε, κι στερα να πεθνουμε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να πεθνουμε; Τση βλακεα! Ττε εναι προτιμτερο ν' ανοξουμε ξενοδοχεο.
*ΤΖΟΥΛΙΑ: (Χωρς ν' ακοσει τον Γιννη).  Στη λμνη του Κμο που 'ναι πντα λιος, που η δφνες εναι πρσινες,τα Χριστογεννα κι οι πορτοκαλις ολχρυσες.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Στο Κμο λο βρχει και δεν εδα αλλο πορτοκλια, παρ στους μανβηδες. Αλλ εναι καλς τπος γιατ χει πολλς βλες που νοικιζονταισ' ερωτευμνα ζευγρια, βιομηχανα εξχως προσοδοφρα, ξρετε γιατ; Κνουνε συμβλαιο για ξη μνες και φεγουνε μετ τρεις βδομδες.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Γιατ μετ τρεις βδομδες;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Γιατ μαλλνουνε φυσικ! Αλλ το νοκι μως πληρνεται! Κι πειτα ξανανοικιζει κανες. Κι αυτ επαναλαμβνεται διαρκς, γιατ ρωτας υπρχει μχρι συντλειας των αινων κι ας μη διαρκε πολ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν θλετε να πεθνετε μαζ μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν χω καμμιν επιθυμα να πεθνω! Πρτα γιατ μ' αρσει η ζω κι στερα γιατ θεωρ την αυτοκτονα ως γκλημα προς τον Θε, που μας τη χρισε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πιστεετε στο Θε εσες;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι εγ ββαια. Και πηγανω κθε δεκαπντε, την Κυριακ στην εκκλησα. Αλλ τρα ειλικριν σας λω, βαρθηκα πια και πηγανω στο κρεββτι μου.
ΤΖΟΥΛΙΑ: τσι; Και νομζετε πως εμαι ικανοποιημνη μ' αυτ; Ξρετε τ χρωστει νας ντρας σε μια γυνακα που ατιμζει;

ΓΙΑΝΝΗΣ: (Βγζει απ' το πορτοφλι του ν αργυρ νμισμα και το πετ στο τραπζι). Παρακαλ, δεν θλω να χρωστω.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Κνει σαν να μην κουσε την βρη του). Ξρετε τ ορζει ο νμος;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δυστυχς ο νμος δεν ορζει τποτα για τη γυνακα που ξελογιζει τον ντρα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (πως πριν). Βρσκετε εκτς του ταξιδιο, λλη διξοδο, να στεφανωθομε και να χωρσουμε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι αν αρνηθ να παραδεχτ τον δυσανλογο αυτ γμο;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δυσανλογο;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, για μνα! Βλπετε εγ χω καλλτερους προγνους απ σας, γιατ δεν χω εμπρηστς στο γνος μου.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μπορετε να το γνωρζετε αυτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εν πση περιπτσει, δεν μπορετε να μου αποδεξετε το ενντιο, γιατ δεν χουμε γενεαλογικ δντρο, παρ μνο το κατλογο της δημαρχας. Αλλ για το δικ σας διβασα σ' να βιβλο που βρκα στο τραπζι του σαλονιο. Ξρετε τ ταν ο προπππος σας; νας μυλωνς που κοντ στη γυνακα του ο Βασιλις στον Δανικ πλεμο, πρασε μια νχτα ολκερη. Ττοιους προγνους χετε κι εγ δεν χω καθλου. αλλ πορ να γνω ο διος.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εγ φταω που νοιξα τη καρδι μου σ' να τιποτνιο. που εξθεσα την οικογενειακ μου τιμ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Οικογενειακ ατιμα θλετε να πετε! Να βλπετε; Εγ σας το 'πα! Ββαια δεν πρπει να πνει κανες, γιατ στερα φλυαρε! Και δεν πρπει να φλυαρε κανες!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πως μετανο, ω! πως μετανο! Τουλχιστον να μ' αγαποσατε λιγκι...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για τελευταα φορ, τ θλατε; Πρπει ν' αρχσω τα κλμματα; Πρπει να πηδξω πνω απ το καμτσκι; Να σας πρω για τρεις βδομδες στο Κμο; Κι στερα τ πρπει να κνω; Τ θλετε; Αρχζει να γνεται βασανιστριο. Αυτ συμβανει ταν χνει κανες τη μτη του σε γυναικοδουλεις. Δεσποινς Τζολια, βλπω πως εστε δυστυχς, ξρω πως  υποφρετε, αλλ δεν μπορ να σας καταλβω. Εμες δεν δημιουργομε ττοιες ιστορες, δεν γνωρζουμε μση μεταξ μας! Κναμε τον ρωτα σαν παιγνδι, ταν η δουλει μας αφνει καιρ για παιγνδια, χωρς να 'χουμε να διαθσουμε ολκερη μρα κι ολκερη νχτα, γι' αυτ. Σας βλπω, εστε ρρωστη. Εστε ωρισμνως ρρωστη.
TZOYΛΙΑ: Πρπει να 'στε καλς μαζ μου, μιλστε σαν νθρωπος. Βοθστε με, πετε μου τ να κνω, ποι δρμο να τραβξω;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Για τ'νομα του Θεο, τ να σας πω; Ξρω λι εγ ο διος;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Παρασρθηκα, μουνα τρελλ, αλλ σωτηρα; Δεν υπρχει σωτηρα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μενετε 'δω και να 'στε συχη, κανες δεν ξρει τποτε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Οι νθρωποι ξω το ξρουνε κι  η Χριστνα το ξρει.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν ξρουνε τποτα και ποις ποτ θα πστευε ττοιο πργμα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Με δισταγμ). Αλλ μπορε να ξανασυμβε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αυτ εναι αλθεια.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι οι συνπειες;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Τρομαγμνα). Οι συνπειες! Πο εχα το μυαλ μου, να μη το σκεφτ αυτ; Ναι να μσον υπρχει μνο -μακρυ απ 'δω. Κι αμσως! Εγ δεν θα σας ακολουθσω, γιατ εναι χαμνο το παν, αλλ να φγετε μνη σας, φγετε -αδιφορο πο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Μνη μου; Πο να πω; Δεν μπορ να το κνω αυτ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πρπει να το κνετε. Και μλιστα πριν γυρσει ο Κντες. Αν γυρσει ξρετε τ θα συμβε. ταν κνει κανες μια φορ το σφλμα. το ξανακνει, πειτα εξοικεινεται γιατ το ασχος γινε πια. στερα, σο πει γνεται θραστερος, σπου επιτλους τον ανακαλπτουν. Φγετε λοιπν! Γρψτε γργορτερα στον Κντε κι ομολογστε τα λα, εκτς τι μουν εγ! Κι ποτ δεν θα μαντψει πως εμαι 'γω. Πιστεω μλιστα πως οτε θα ζητσει να μθει ποις ταν.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Θα φγω μνον αν ρθετε κι εσες μαζ.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν εστε καλ, δεσποινς Τζολια. Με τον υπηρτη σας να δραπετεσετε; Μεθαριο θα το 'χουν λες οι εφημερδες κι ο Κντες δεν θα μπορσει να το αντξει αυτ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δεν μπορ να φγω!Δεν μπορ να μενω! Βοηθστε με! Εμαι τσο κουρασμνη, τσο τρομερ κουρασμνη. Διατξτε με! Δστε μου ζω, γιατ δεν μπορ να σκεφτ, δεν μπορ τποτα να κνω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Βλπετε τρα τ θλιο πλσμα που εστε; Γιατ φουσκωνετε λοιπν και σηκνετε τη μτη ψηλ σαν να εστε ο κριος της δημιουργας; Εναι λοιπν καιρς να σας διατξω! Πηγανετε ν' αλλξετε φορματα, εφοδιασθτε με χρματα και κατεβετε πλι εδ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Χαμηλφωνα). Ελτε μαζ μου επνω!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Στο δωμτι σας; Τρελλαθκατε πλι; (Διστζει προς στιγμν). χι! πηγανετε: Αμσως! (Τη πινει απ το χρι και την οδηγε ξω απ τη τζαμπορτα).
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Φεγοντας). Αλλ μλα μου πιο μαλακ, Γιννη!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η διαταγ χτυπει πντα κπως απτομα! Καταλβετ το κι εσες η δια τρα. Καταλβετ το!
(Φεγουν κι οι δυο. Ο Γιννης ξαναγυρζει κι αναστενζει σαν να ξαλφρωσε, κθεται στο τραπζι δεξι και βγζει το σμειωματρι του, λογαριζει απ κπου-κπου δυνατ. Βουβ μιμικ παξιμο).
ΧΡΙΣΤΝΑ: Χριστς και Παναγα! Τ χλια εναι αυτ εδ; Τ γινε δω μσα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η δεσποινς Τζολια φναξε λους μσα... Τσο βαθι κοιμσουνα που δεν κουσες τποτα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Χαμπρι δεν πρα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και ντθηκες απ τρα για την εκκλησα
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ναι. Μου υποσχθηκες να με συνοδψεις εσ σμερα.

ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι καλ λες. Κι χεις τοιμο και το πουκμισ μου. λα δω: (Κθεται δεξι. Του δνει το σπρο πουκμισο και τη γραβτα και τον βοηθ να τη φορσει. Ακολουθε παση. Ο Γιννης νυστζει φανερ).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και τ ευαγγλιο χει σμερα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ. Θα λει για την αποκεφλιση του γιου Ιωννου του Προδρμου, φαντζομαι.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ου, θα διαρκσει πρα πολ; Αχ, με γρατζονισες. Πωπ, χω μια νστα!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Μα τ κανες λη νχτα, χεις κτι μοτρα πρσινα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Καθμουν εδ και μιλοσαμε με τη δεποινδα Τζολια.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ποτ της αυτ δεν θα καταλβαινε τι πρπει να κνει και τ χι. (Ακολουθε παση).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ε, Χριστνα, κου δω!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Τ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εναι τσο παρξενο, ταν κανες το σκπτεται...
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Τ πργμα εναι παρξενο;
ΓΙΑΝΝΗΣ: λα. (Ακολουθε να παση. Η Χριστνα βλπει το ποτρι μισοδειο πνω στο τραπζι).
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: πιατε και μαζ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Πουφ! Κοταξ με στα μτια!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Εναι δυνατν; Εναι δυνατν;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (στερα απ λγη σκψη). Ναι εναι.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Πφφ... Ποτ δεν θα το πστευα... χι!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν τη ζηλεεις, ε;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: χι, χι αυτν! Αν ταν η Κλρα η Σοφα ναι! Το κακμοιρο το κορτσι! χι δε θα μενω πια εδ, ταν δεν μπορ να χω πια σεβασμ στ' αφεντικ...
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και γιατ πρπει να 'χουμε σεβασμ;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Αυτ ρωτς εμνα εσ, που εισαι τσο πονηρς; Θα θελες να υπηρετες ανθρπους που φρονται ανθικα; Ντροπιαζμαστε κι εμες οι διοι ττε, μου φανεται.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι αλλ ωστσο μια παρηγορι για μας, που οι λλοι δεν εναι καλλτεροι απ μας.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: χι αυτ δεν εναι σωστ, γιατ αν δεν εναι αυτο καλλτεροι, ττε δεν χει καμμιν αξα να προσπαθομε να γνουμε και μεις σαν τον καλ κσμο. Σκφτομαι τον Κντε! Σκφτομαι πσες λπες πρασε στη ζω του! χι δεν θλω να μενει περισστερο σε τοτο το σπτι: Και μ' να ττοιο, σαν εσνα! θα ταν ακμα ο Κρμποτ, αν ταν καλλτερος νθρωπος.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ θα πει αυτ;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ναι κι εσ καλ παιδ εσαι αλλ πντα υπρχει μεγλη διαφορ ανθρπου με νθρωπο -χι ποτ δεν θα το λησμονσω αυτ. Η δεσποινς Τζολια που τανε τσο περφανη, τσον απτομη με τους ντρες, στε δεν μποροσα ποτ να σκεφτ πως θα παραδοθε σε κποιον κι στερα να δοθε σ' να ττοιο σαν κι εσνα! Αυτ που 'θελε να σκοτσει τη κακομορα τ Δινα, γιατ πγε με το μαντρσκυλο! Αυτ θα το 'χω να το μολογω! Αλλ εδ δεν μνω περισστερο εγ, στις εικοσιτσσερεις Οκτβρη φεγω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι στερα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: στερα να κοιτξεις για πουθεν αλλο κι εσ, γιατ φτασε ο καιρς που θα παντρευτομε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, αλλ πο θα 'βρω καλ θση. Ττοια θση δεν τη ξαναβρσκω, αν νυμφευτ.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Φυσικ δεν μπορες να πρεις ττοια θση, αλλ μπορες να κοιτξεις κπου για πορτιρης να πρεις καμμι θση υπηρτη σε δημσιο κατστημα. Ο μισθς δεν εναι πολς, αλλ γυνακα και παιδι παρνουν στερα σνταξη.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Με γκριμτσα). Αυτ εναι σχετικ θαυμσιο, αλλ δεν ταιριζει στο χαρακτρα μου, να σκεφτ αμσως να πεθνω για γυνακες και παιδι. Κι οφελω να ομολογσω πως χω πργματι υψηλτερους στχους.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Καλο εναι οι στχοι σου, αλλ χεις κι υποχρεσεις. Σκψου αυτν.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μη με σκοτζεις με τις υποχρεσεις μου. Ξρω πολ καλ τ χω να κνω. (Ακοει προς τα ξω). χουμε καιρ να τα πομε αυτ, πγαινε τρα μσα να ετοιμαστες να πμε στην εκκλησα.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ποις περπατει πνω κτω, ακος;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν ξρω, η Κλρα μπορε να εναι.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Φεγοντας). Μπορε να ρθε ο Κντες χωρς να τονε προυμε χαμπρι.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Τρομαγμνος). Ο Κντες; χι, δεν νομζω. θα χτπαγε το κουδονι.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: νας Θες ξρει. Ποτ δεν ξανκουσαν ττοιο πργμα τ' αυτι μου. (Φεγει οριστικ απ δεξι).
     (Ο λιος εν τω μεταξ αντειλλε και φτισε σιγ-σιγ τις κορυφς των δντρων ξω στο πρκο, οι ακτνες προχωρον λοξ ως του πτφτουν μες στο δωμτιο, απ το παρθυρο. Ο Γιννης πηγανει στη τζαμπορτα και κνει νημα. Η Τζολια μπανει με φρεμα ταξιδιο, στο χρι κρατ να μικρ κλουβ σκεπασμνο με πετστα και το αφνει πνω σε μια καρκλα).
ΤΖΟΛΙΑ: τοιμη εμαι.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Σουτ, η Χριστνα εναι ξπνια.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Πρα πολ ταραγμνη σ' λη την επμενη σκην). Κατλαβε τποτα;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν ξρει τποτε, αλλ Θε μου, πς εσαστε τσι;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πς, πως εμαι;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εστε κατακτρινη σαν πεθαμνη και με το συμπθειο, χετε μουτζορες στο πρσωπο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Δστε μου νερ λοιπν. τσι! (Πηγανει στο νιπτρα και πλνει το πρσωπο και τα χρια της). Δστε μου μια πετστα. Αχ βγκε ο λιος!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και φεγουν τα φαντσματα.
ΤΖΟΛΙΑ: Απψε πργματι τανε φαντσματα. Γιννη κουσ με: λα μαζ μου, χω χρματα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Διστζοντας). Αρκετ;
ΤΖΟΥΛΙΑ:. Αρκετ για την αρχ. λα μαζ μου. Δεν μπορ να ταξιδψω ττοια μρα μνη. Για σκψου μνο, τη μρα του η-Γιαννιο, σ' να πνιγηρ τρανο, να στριμχνεσαι μ' να σωρ κσμο που σε τρει με τα μτια και να περιμνεις ρες ολκληρες σε σταθμος εν θες να φγεις, να φγεις... Οχι δεν μπορ! δεν μπορ... Κι στερα -οι αναμνσεις- οι αναμνσεις τ' η Γιαννιο στα παιδικ μου χρνια με την εκκλησα στολισμνη με κλαρι σημδας και κουφοξυλις, το μεσημεριαν τραπζι στρωμνο για φλους και συγγενες και το απγεμα στο πρκο, μουσικν, χορς, παιχνδια, Ω... σο μακρυ κι αν φεγεις, σ' ακολουθονε οι αναμνσεις, τρυπνουν απ παντο και μαζ η θλψη, η μεταμλεια!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Θα 'ρθω μαζ σας, αλλ τρα, στη στιγμ, πριν εναι πολ αργ. Εμπρς πμε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ετοιμσου λοιπν. (παρνει το κλουβ).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κι χι αποσκευς για να μη προδοθομε.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ναι, σωστ. Μνον σες μπορομε να προυμε μαζ μας στο βαγνι.
ΓΙΑΝΝΗΣ: (παρνοντας το καπλο του) Τι εναι αυτ; Τι διβολο χει εκε μσα;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ο σπνος μου εναι. Δεν θα 'θελα να τον αφσω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ω, για τ' νομα του Θεο! Θα κουβαλμε κι να κλουβ μαζ μας. Παρτα το.
TZOYΛIA: Εναι το μνο πργμα που θλω να πρω μαζ μου. Εναι το μνο ζωνταν πλσμα που μ' αγαπ αφτου η Λινα με πρδωσε. Γιννη, μην εσαι τσο σκληρς, σε με να το πρω μαζ μου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Αφστε το εδ σας λω και μη φωνζετε τσο θα σας ακοσει η Χριστνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: χι, δεν τ' αφνω σε ξνα χρια. Θα προτιμοσα να το σκοτσω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εντξει. Δστε το σε μνα να του στρψω το λαιμ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Να μην πονσει μνο. Σας παρακαλ να μην το πονσετε. Δεν θα το αντξω.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εγ το αντχω. Δστε το σε μνα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (παρνοντας το πουλ απ' το κλουβ, το φιλει). Ω, μικρ, φτωχ ψυχολα! Θα μου πεθνεις τρα για χρη της κυρς σου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Να χαρετε αφστε τρα τις σκηνς. Εδ πρκειται για το μλλον σας, για τη ζω σας. Ας βιαστομε! (αρπζει το πουλ απ' τα χρια της, παρνει το μαχαρι του κρατος, προχωρε προς το ξλο, που λιανζουν τα κρατα. Η Τζολια γυρζει τις πλτες). Θα 'πρεπε να εχατε μθει να σφζετε κοτπουλα παρ να μου πυροβολετε στο βρντο με το πιστλι... (δνει μα με το μαχαρι) και ττε δε θα λιποθυμοσατε με μια σταγνα αμα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (κραυγζοντας). Σκτωσ με! Σκτωσε και μνα! Εσ που σφζεις να αθο πλασματκι χωρς να σε νοιζει διλου. Ω, σε μισ, σε σιχανομαι. Αμα μπκε τρα ανμεσ μας. Κατρα στην ρα που σκωσα τα μτια μου πνω σου! Κατρα στην ρα που μ' πιασε στη μτρα η μνα μου.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ βγανει με τις κατρες; λα πμε!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Σα να τραβιται απ το αμα και προχωρε προς το ξλο που σφχτηκε ο σπνος της). χι δε φεγω τρα. Δε μπορ! Πρπει να ιδ- Σσσ! να αμξι εναι ξω! (ακροζεται εν τα μτια της εναι στυλωμνα αδικοπα στο ξλο και στο μαχαρι το ματωμνο). Νμισες πως δεν μπορ να δω αμα; Νμισες πως εμαι τσι αδναμη; Ω πς θα το 'θελα να ιδ το αμα σου, τα μυαλ σου χυμνα πνω σ' αυτ το ξλο. λα τα ανδρικ σου μλη να κολυμπνε μσα στο αμα. Ω, θα μποροσα να πινα μσα απ το κακαλ σου, πσο θα χαιρμουνα να τσαλαβουτσω τα πδια μου μσα στα σπλχνα σου και να φω την καρδι σου τσι καθς θα την ξεροτηγνιζα. Θρρεψες πως σ' αγαπ γιατ η μτρα μου τρελθηκε και θλησε το σπρο σου. Και νομζεις πως θα κρατσω το μβρυ σου μσα στα σπλχνα μου και θα το θρψω με το αμα μου - να το γεννσω και να πρω τ' νομ σου! Και ποιο εναι τ' νομ σου; Σγουρα δε θ 'χεις νομα! Και να γνω εγ η Κυρα του Πορτιρη η Κυρα του Σκουπιδιρη! Σκλε εσ, με το λουρ μου γρω στο λαιμ σου, εσ λακ, που χεις τα οικσημ μου στα μανικτια σου. Εγ να σε μοιραστ με τη μαγερισσα μου, να γνω αντζηλος της δολας μου! Ωχ! Νμισες πως εμαι μια δειλ και θα 'θελα να το σκσω μαζ σου. χι, τρα θα σταθ εδ κι ας χαλσει λος ο κσμος!... Θα γυρσει ο πατρας μου, θα βρει το συρτρι του σπασμνο και τα λεφτ του παρμνα! Θα χτυπσει το κουδονι, αυτ εκε πνω, δυο φορς για το λακ του, στερα θα ειδοποισει την αστυνομα και γω θα του τα πω λα. λα! Ω, να τλειωναν τσι λα αυτ! Αν μπορον ποτ να τελεισουν! Ναι, θα του 'ρθει αποπληξα και θα πεθνει. τσι θα τλειωναν λα και θα 'ρχτανε η γαλνη, η γαλνη, η αινια ανπαυση! Και τα οικσημα θα σπσουνε πνω στο φρετρο οι ττλοι θα εξαλειφθον κι ο γνος του δολου θα ριχτε μσα σ' να ορφανοτροφεο για να δρψει τις δφνες του νεροχτη και να τελεισει στη φυλακ!
( Η Χριστνα ντυμνη για την εκκλησα, με το προσευχητρι, βγανει απ το δεξι μρος).

ΤΖΟΥΛΙΑ: (Τρχει προς το μρος της, πφτει στα χρια της σα να ζητ προστασα). Σσε με Χριστνα, σσε με απ αυτν τον νθρωπο.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Ακνητη και κρα). Τ φωνς εναι αυτς χρονιρα μρα. (Βλπει το ξλο του κρατος). Τ βρωμσατε τον κσμο εδ μσα! Τ σημανουν αυτ; Γιατ ξεφωνζετε τσι και σκανδαλζετε λο τον κσμο;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Εσαι γυνακα και φλη μου! Φυλξου απ' αυτν τον αχρεο!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Λγο δειλ και σκοτισμνα). Αν οι κυρες θλουν να συζητσουν, εγ πηγανω να ξυρισθ (Εξαφανζεται δεξι).
ΤΖΟΛΙΑ: Θα με καταλβεις. Πρπει να με ακοσεις.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: χι, δεν μπορ να καταλβω τποτα! Και γιατ φορσατε αυτ το φρεμα και κενος πρε το καπλλο; Τ συμβανει;
ΤΖΟΥΛΙΑ: κουσ με Χριστνα, κουσ με και θα σου τα πω λα.
ΧΡΙΣΤΝΑ: Δεν θλω να ξρω τποτα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πρπει να μ' ακοσεις!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Τ ν' ακοσω; Αυτ που κνατε με τον Γιννη; Να, βλπετε τι γι' αυτ δεν ενδιαφρομαι καθλου. γιατ δεν θλω ν' ανακατωθ. Αλλ' αν χετε σκοπ να τον καταφρετε για να το σκσετε, ττε θα σας κλεσουμε το δρμο.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Φοβερ ταραγμνη). Προσπθησε να εσαι ρεμη, Χριστνα κι κουσ με! Δεν μπορ να μενω, εδ οτε ο Γιννης μπορε, πρπει λοιπν να φγουμε.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Χμμ...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Α μια τρομερ ιδα μου 'ρθε ξαφνικ: Αν ταξιδεαμε μαζ κι οι τρεις στο εξωτερικ, στην Ελβετα και να ανογαμε να ξενοδοχεο; χω χρματα, ντα, ο Γιννης κι εγ θα 'χουμε τη διεθυνση και συ σκφτηκα ν' αναλβεις τη κουζνα. Δεν θα 'ναι ωραα; Πες τρα ναι, λα μαζ μας κι λα διορθνονται. Πες λοιπν το ναι! (Την αγκαλιζει και τη χτυπ τρυφερ).
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Κρα και σκεπτικ). Χμμ...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ποτ δεν βγκες ξω Χριστνα, ποτ δεν ταξδεψες -πρπει κι εσ να βγεις να δεις τον κσμο. Δεν μπορες να φανταστες τ διασκεδαστικ πργμα εναι να ταξιδεει κανες με το τρανο -διαρκς να πρσωπα, νοι τποι κι ταν φτασουμε Αμβοργο, θα κατεβομε να δομε τον ζωολογικ κπο- τ λες; Κι στερα στο Μναχο, χουμε να δομε μουσεα που χουν πνακες του Ρομπενς και του Ραφαλ, οι δυο μεγαλτεροι ζωγρφοι, ξρεις. Για το Μναχο θ' κουσες, που ταν ο βασιλις Λουδοβκος, ξρεις, ο βασιλις που τρελλθηκε και θα πμε να δομε τα παλτια του -χει παλτια παραμυθνια- κι απ κει δεν εναι μακρυ η Ελβετα, με τις λπεις, σκψου, τις λπεις καταχιονισμνες μσα στο καλοκαρι και κει εναι γεμτος ο τπος απ πορτοκαλις και δφνες που 'ναι πρσινες λο το χρνο-
(Ο Γιννης φανεται στο δεξι μρος, που ακονζει να ξυρφι σ' να λουρ που το κρατ με τα δντια, με το μυαλ στην συζτηση που ακοει μ' ευχαρστηση και κπου-κπου κνει επιδοκιμαστικς κινσεις).
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Συνεχζει να μιλ γργορα) -κι ανογουμε κει να ξενοδοχεο, εγ κθομαι στο ταμεο, εν ο Γιννης υποδχεται τους ξνους, βγανει ξω, φροντζει, γρφει γρμματα, -αυτ λγεται ζω, πστεψ με- στερα ρχεται το λεωφορεο, χτυπνε τα κουδονια στο ξενοδοχεο στο εστιατριο, κι εγ γρφω τους λογαριασμος πιπερνοντς τους λιγκι, δεν μπορες να φανταστες πσο τρμουν οι νθρωποι ταν ρχεται η ρα να πληρσουνε τους λογαριασμος! Και συ κθεσαι σαν κυρα στη κουζνα. Δεν θα στκεσαι φυσικ εσ η δια στο τζκι και θα 'σαι ντυμνη ωραα και κομψ και θα παρουσιζεσαι στους ξνους και με το εξωτερικ σου -ναι δεν σε κολακεω- μπορες μια μρα να παντρευτες! να πρεις να πλοσιο Εγγλζο, βλπεις -εναι τσο εκολο να καταφρνει κανες (αρχζει να μιλ πιο αργσυρτα) τους ανθρπους- κι στερα θα γνουμε πλοσιοι και χτζουμε μια βλλα στο Κμο, φυσικ βρχει κι εκε καμμι φορ- αλλ (με λο και πιο χαλαρ τνο) κι ο λιος πιστεω να φανεται κι εκε κποτε κι ας εναι και θολς κι στερα... στερα μπορομε να ταξιδψουμε... να γυρσουμε πλι εδ (παση) εδ που αλλο...
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ακοστε δεσποινς Τζολια, τα πιστεετε σεις η δια λ' αυτ;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Συντριμμνη). Αν τα πιστεω;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ναι!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Κουρασμνα). Δεν ξρω, δεν πιστεω γενικ σε τποτα πια. (Πφτει στον πγκο και βζει το κεφλι ανμεσα στα χρια της, πνω στο τραπζι). Σε τποτα! Σε τποτα απολτως!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Στρφει αριστερ που στκεται ο Γιννης). τσι λοιπν, σκφτηκες να δραπετεσεις!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Ντροπιασμνος, βζει το ξυρφι πνω στο τραπζι). Να δραπετεσω; Πολ βαρει λξη! κουσες τα σχδια της δεσποινδας κι αν κι εναι κουρασμνη στερα απ την γρυπνη νχτα που πρασε μπορον ωστσο τα σχδι της να γνουν πραγματικτητα.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: κουσε δω, δικ σου ιδα ταν να γνω μαγερισσα τουτηνς εδ-
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Απτομα). Σε παρακαλ να μιλς καλλτερα ταν μιλς για τη κυρα σου! Κατλαβες;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Κυρα μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: χι, κου δω... κουσε λοιπν!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εσ ν' ακος, αυτ θα σου χρησμευε πολ και να φλυαρες λιγτερο! Η δεσποινς Τζολια εναι κυρα σου και γι' αυτ που τη περιφρονες τρα εσ, πρεπε να περιφρονσεις πρτα τον εαυτ σου.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Εχα πντα για τον εαυτ μου την ιδα...-
ΓΙΑΝΝΗΣ: τι μπορες να περιφρονες τον λλο;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: τι ποτ δεν θα πσω πιο κτω απ τη θση μου. λα να πεις πως η μαγερισσα του Κντε καμε κτι με το παιδ που φροντζει τα ζα, με το βοσκ! λα και πστο!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, ,τι κανες το 'κανες με καθς πρπει νθρωπο, σε αυτ εχες πολ τχη.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ω ββαια,"καθς πρπει νθρωπος" που πουλ του αφεντικο του το σαν απ τον σταλο!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Εσ τολμς να τα λες αυτ, που παρνεις μζα απ τον μπακλη και δωροδοκες το χασπη;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Τ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Και δεν μπορες να χεις πια σεβασμ στη κυρα σου; Εσ, εσ, εσ!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: λα τρα μαζ μου στην εκκλησα! στερα απ' σα γνανε πολ θα σου χρησμευε να κρυγμα.
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι δεν πηγανω σμερα στην εκκλησα, μπορες να πας μνη σου και να ξομολογηθες τις αμαρτες σου.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ναι αυτ θα κνω και θα γυρσω με συγχρεση και για σνα ακμα. Ο Χριστς παθε τσα και πθανε στο σταυρ για τις αμαρτες μας κι ταν προσευχμαστε με πστη και μετνοια, παρνει πνω του λες τις αμαρτες μας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Το πιστεεις αυτ Χριστνα;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Το πιστεω, πως το τι ζω. Το πιστεω απ μικρ παιδ και την φλαξα σ' λη μου τη ζω, αυτ τη πστη, δεσποινς Τζολια. Κι ταν ξεχειλζουν οι αμαρτες, εκε ρχεται η Θεα Χρις.
ΤΖΟΛΙΑ: Αχ, αν εχα τη πστη σου! Αν, αν...-
ΧΡΙΣΤΝΑ: Ναι βλπετε, δεν μπορε ο καθνας να την χει...-
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ποις την χει λοιπν;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Αυτ εναι το μεγλο μυστικ της Θεας Χριτος, βλπετε δεσποινς κι ο Θες δε λαμβνει υπψη του πρσωπα, αλλ οι πρτοι θα γνουν τελευταοι...
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ττε λαμβνει υπψη του τους τελευταους -
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: (Συνεχζει). -... κι εναι ευκολτερο να περσει κμηλος μες απ τρπα βελνας παρ πλοσιος να 'μπει στον παρδεισο! Βλπετε τσι εναι δεσποινς Τζολια. Τρα εγ φεγω μνη μου και καθς θα περσω θα πω στο παιδ του σταλου να μη δσει καννα λογο, αν ζητσει κανες πριν γυρσει ο Κντες στο σπτι. Αντο! (Φεγει απ τη τζαμπορτα).
ΓΙΑΝΝΗΣ: Τ διβολο μωρ! Ολ' αυτ για να σπνο;
ΤΖΟΥΛΙΑ: (τονα). Αφστε κατ μρος τον σπνο. Βλπετε καμμι διξοδο; Βλπετε καννα τλος;
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Σκπτεται). χι!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Τ θα κνατε αν σασταν στη θση μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Στη θση σας, περιμνετε μια στιγμ. Αν μουν ευγενς, γυνακα που ξπεσε; Δεν ξρω, χι ξρω τρα!
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Παρνει το ξυρφι και κνει μια κνηση). τσι!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι! Αλλ εγ δεν θα το 'κανα -προσξτε το καλ αυτ. Γιατ εναι η διαφορ μεταξ μας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Γιατ εσες εστε ντρας κι εγ γυνακα; Τ διαφορ εναι αυτ;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Η δια διαφορ που εναι μεταξ ντρα και γυνακας.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Με το ξυρφι στα χρια). Θλω μα δεν μπορ! Κι ο πατρας μου δεν μπρεσε ττε που πρεπε να το κνει.
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι δεν πρεπε να το κνει! πρεπε πρτα να εκδικηθε!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Και τρα εκδικεται πλι η μητρα μου με μνα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν αγαπσατε τον πατρα σας δεσποινς Τζολια;
ΤΖΟΥΛΙΑ: Ω, τρομερ αλλ κπως και τον μισοσα για λα. Μισοσα χωρς να το καταλαβανω. Αυτς μ' κανε να μισσω το φλο μου, να γνω μισ γυνακα και μισς ντρας. Ποις φταει γι' αυτ που γινε; Ο πατρας, η μητρα, εγ η δια; Αλλ εγ, δεν χω εγ. Δεν χω οτε μια σκψη που να μη την χω πρει απ τον πατρα, οτε να πθος που να μη το 'χω πρει απ τη μητρα και το τελευταο -τι λοι οι νθρωποι εναι τσι- το πρα απ τον αρραβωνιαστικ μου -γι' αυτ τονε λω αχρεο! Αλλ τ θα γνει τρα με το δικ μου παρπτωμα; Ν' αποδσω το σφλμα στο Χριστ, πως κνει η Χριστνα; χι, εμαι πολ περφανη γι' αυτ και πολ μυαλωμνη χρη στη διδασκαλα του πατρα μου. Κι τι νας πλοσιος δεν μπορε να μπει στον παρδεισο, εναι κι αυτ ψμμα κι η Χριστνα που κρατ σα χρματα παρνει δεν θα μπει επσης. Ποις φταει για το σφλμα μου; Τ μας ενδιαφρει επιτλους, ποις; Εγ δεν εμαι που πρπει να βαστξω πνω μου και το σφλμα και τις συνπειες;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ναι, αλλ...- (Χτυπ το κουδονι 2 φορς συνεχς, η Τζολια πετγεται πνω, ο Γιννης αλλζει γργορα φρεμα). ρθε ο Κντες. Σκεφτετε αν η Χριστνα...- (Πηγανει πσω στο τηλφωνο, χτυπει κι ακοει).
ΤΖΟΥΛΙΑ: Πγε στο γραφεο του;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο Γιννης, κριε Κμη! (Ακοει. Η φων του Κντε δεν ακογεται ταν μιλ). Μλιστα κριε Κμη. (Ακοει). Μλιστα κριε Κμη, αμσως. (Ακοει). Πολ ευχαρστως, κριε Κμη! (Ακοει). Μλιστα, σε μισ ρα.
TZOYΛΙΑ: (Με φοβερ αγωνα). Τ επε; Χριστ μου, τ επε;
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ζτησε τις μπττες του και τον καφ σε μισ ρα.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Σε μισ ρα λοιπν! Ω εμαι τσο κουρασμνη. Δεν μπορ να κνω τποτα, δεν μπορ να μετανισω, δεν μπορ να φγω, οτε να μενω, οτε να ζσω, οτε να πεθνω! Βοθστε με! Διατξτε με και θα υπακοσω σα σκυλ! Δστε μου τη τελευταα σας υπηρεσα, σστε τη τιμ μου, σστε τ' νομ μου! Ξρετε τι πρπει να θλω, αλλ δεν θλω. Αν το θλετε σεις, διατξτε με να το κνω!
ΓΙΑΝΝΗΣ: Δεν ξρω, τρα δεν μπορ οτε 'γω -δεν καταλαβανω μτε 'γω ο διος τποτα. Εναι σαν να μη μ' αφνουν ετοτα τα ροχα να σας διατξω -κι αφ' του μου μλησε ο Κντες δεν μπορ να εξγσω, κι μως- α εναι ο δολος, ο λακς που κθεται στο σβρκο! Μου φανεται πως αν ερχτανε τρα εδ ο Κντες και με διταξε να κψω το λαιμ μου, θα το 'κανα στη στιγμ.

ΤΖΟΥΛΙΑ: Κντε λοιπν σα να 'στε σεις αυτς κι εγ εσες. Πριν μποροσατε τσο καλ να υποκρνεστε ταν υποκλιθκατε μπροστ μου γονατιστς, πως εστε ιππτης και δεν πγατε ποτ στο θατρο και δεν εδατε ποτ πως μαγνητζουν; (Ο Γιννης γνφει καταφατικ). Λει στο μντιουμ: πρε τη σκοπα, και τη παρνει, σκοπισε, και σκουπζει-
ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο λλος μως πρπει να κοιμται.
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Ενθουσιασμνη). Κι εγ κοιμμαι -λος ο τπος φανεται μπρος στα μτια μου σα να 'ναι γεμτος καπν και σεις φαινσαστε σα μια σιδερνια σμπα, που μοιζει με ντρα ντυμνο στα μαρα και ψηλ καπλλο- και τα μτια σας λμπουνε σαν κρβουνα ταν σβνει η φλγα και το πρσωπ σας εναι σπρο σαν τη στχτη. (Το φως του λιου φτασε στο πτωμα και πφτει πνω στο Γιννη). Εναι τσο ζεστ εδ, τσον ωραα (Τρβει τα χρια της σα να ζεστανεται σε φωτι). Τσο φως και τση ησυχα!
ΓΙΑΝΝΗΣ: (Παρνει το ξυρφι και της το δνει στο χρι). Να η σκοπα! Πγαινε τρα που εναι πια φως ξω στην αποθκη και...- (Της ψιθυρζει κτι στο αυτ).
ΤΖΟΥΛΙΑ: (Ξυπνητ). Ευχαριστ! Πηγανω τρα ν' αναπαυθ! Αλλ πστε μου τρα ακμα κι τι οι πρτοι μπορον να συμμεριστον τη Θεα Χρη. Πστε το κι ας μη το πιστεετε.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Οι πρτοι; 'Οχι, αυτ δεν μπορ να το πω. Αλλ σταθετε δεσποινς Τζολια -ξρω. Εσες δεν ανκετε πια στους πρτους, γιατ εστε πιο κτω κι απ' τους τελευταους!
ΤΖΟΥΛΙΑ: Αλθεια! Εμαι η τελευταα, πιο κτω κι απ' τους τελευταους! Ω, αλλ τρα δεν μπορ μτε να περπατσω. Πετε μου μια φορ ακμα πως πρπει να πω!
ΓΙΑΝΝΗΣ: χι τρα, δεν μπορ εγ πια. Δεν μπορ.
ΤΖΟΥΛΙΑ: Κι οι πρτοι θα γνουν σχατοι!
ΓΙΝΝΗΣ: Μη σκπτεστε! Μη σκπτεστε! Μου παρνετε λη τη δναμ μου και γνομαι δειλς. Τ! Μου φανεται το κουδονι κουνιται. χι! Να το στουπσω με χαρτ! Τσο να τρομζω με το χτπημα του κουδουνιο! Ναι αλλ δεν εναι απλ κουδονι -κποιος κθεται απ πσω- να χρι κουνιται και κτι λλο κουνει το χρι, αλλ κλεστε ε' αυτι σας. Ναι, αλλ χτυπει δυνατ! Χτυπει σπου να δσουμε απντηση -κι στερα εναι πολ αργ! Κι στερα - (Χτυπει το κουδονι δυο φορς δυνατ. Ο Γιννης τρομζει. στερα σηκνεται ορθς). Εναι φοβερ, αλλ δεν υπρχει λλη διξοδος! Πηγανετε!
( Η Τζολια πηγανει ξω απ τη τζαμπορτα με σταθερ βμα...).


                                                   Τ Ε Λ Ο Σ


=========================================================

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:















ΖΩΓΡΑΦΙΚ:












=========================================================

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers