-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Williams Thomas Lanier ( Tennessee ) III:

Τενεσ Ουλιαμς

                                   Βιογραφικ

    ταν απ τους σημαντικτερους Αμερικανος θεατρικος συγγραφες, μαζ με το σγχρον του, ρθουρ Μλερ. Εχεν ντονες επιρρος απ Τσχωφ, και Στρντμπεργκ. γραψε ποιματα, νουβλες, θεατρικ ργα, παιχνδια, ιστορες και μυθιστορματα. Κρδισε Πολιτζερ το 1948 για το "Λεωφορεον Ο Πθος" και το 1955 για τη "Λυσσασμνη Γτα". Eναι γνωστς για τα αμερικνικου ντου ργα και για τους ντονους του χαρακτρες. Οι ρλοι εναι αγαπημνοι σε κθε φοιτητ υποκριτικς και μεγλο ηθοποι για τις λεπτς αποχρσεις της ψυχολογας του και των ντονων εναλλαγν τους.
     
Στα κορυφαα δημιουργματ του, αναδεχθηκε ξοχος χειριστς του θεατρικο λγου, μοναδικ ευασθητος στις παλρροιες των ανθρπινων παθν και βαθι ποιητς στη δραματικ διατπωσ τους. Οι ρωες του και προπντων οι ηρωδες του συνθτουν μια πινακοθκη απ πολυδυνες θεατρικς μορφς, ανατομημνες ως τα σχατα του πθους τους. Συνθης φυσιογνωμα στα ργα του εναι η ηρωδα στα ρια της παρνοιας, με καθαρς επιρρος απ τη ζω της αδερφς του, Ρουζ. Απ' την αδερφ του και τη μητρα του φανεται τι εμπνεται για τους γυναικεους χαρακτρες (Laura, Amanda) στο "Γυλινο Κσμο", εν ο χαρακτρας της Μπλανς Ντιμπου στο "Λεωφορεον Ο Πθος" φανεται βασστηκε στη Ρουζ, αλλ και στον διο, καθς τη περοδο που 'γραφε το ργο, πστευε τι θα πεθνει κι τι θ' αποτελοσε το κκνειο σμα του. Στη "Λυσσασμνη Γτα" διακρνονται στοιχεα απ τη ζω του, πως η ομοφυλοφιλα, ο αλκοολισμς κι οι ψυχικς διαταραχς.
     Σε πολλ απ τα ργα του, ενσωματνει στοιχεα της δικς του προσωπικς ζως και των παιδικν του χρνων με την οικογνει του. Ο "Γυλινος Κσμος" θεωρεται το πιο αυτοβιογραφικ ργο του. Στην ουσα, περιγρφει την δια του την οικογνεια. Ο πατρας του, μια αυστηρ πατριαρχικ φιγορα, που θεωροσε ουσιαστικ "απντα" λγω της δουλεις του. Ο Τομ του ργου εναι ο διος ο συγγραφας (το πραγματικ μικρ νομα του τανε Τμας), η Αμντα εναι η μητρα του, μια αριστοκρατικ γυνακα, ωστσο υπερπροστατευτικ, αλλ κυρως χει επηρεαστε απ την αδερφ του, Ρουζ, που 'ναι κι η μπνευση για τη Λρα, καθς η δια πασχε απ σχιζοφρνεια κι εχε υποβληθε σε λοβοτομ, με αποτλεσμα να μενει σχεδν ανπηρη για το υπλοιπο της ζως της.

   Οι χαρακτρες του Γυλινου Κσμου δε σβνουν μαζ με το ργο. Προεκτενονται στα κατοπιν ργα του. Η λμα στο Καλοκαρι & Καταχνι εναι ομογλακτη αδελφ της Λρα κι ο ξεπεσμς της λμα στη τελευταα σκην του ργου συνεχζεται δραματικς σ' λκερο το Λεωφορεον Ο Πθος, που η Μπλανς Ντιμπου ξαναγυρζει στις φαντασισεις της Αμντα του Γυλινου Κσμου. Ουσιαστικ σ' λα τα ργα του υπρχει νας βασικς χαρακτρας, μα βασικ κατσταση: ο νθρωπος (η γυνακα κυριτατα), που ανμπορος να πλσει τη πραγματικτητα σμφωνα με τα νειρ του και μην αντχοντας τη θλιβερτητ της, γλιστρ στη φαντασα για να βρει μιαν υπνωτικ λτρωση". (Μριος Πλωρτης)


                     
                                    Tennessee Williams

    
Γεννθηκε 26 Μρτη 1911, στο Κολμπους, Μισσισσιππ. Η μητρα ταν απ αριστοκρατικ οικογνεια κι ο πατρας τανε πλασι σ' εταιρεα παπουτσιν. Στα 5 του διαγνστηκε παρλυση των ποδιν του, ασθνεια που τον καθλωσε για 2 χρνια. Καθς δε μποροσε να κνει τποτα, ενθαρυμμνος απ τη μητρα του, ρχισε να φαντζεται και να γρφει ιστορες. Μεγαλνει μχρι τα 9 εκε και πντα θυμται το πσο ευχριστη και γεμτη φαντασα ταν η ζω. μως μετακομζουν στο Σαιν Λοις του Μισσορι, να μρος πολ διαφορετικ κι σχημο για να μικρ παιδ που βινει παρλληλα με τη πολ σχημη σχση με τον πατρα του, την αποξνωση στο καινοριο περιβλλον. Ο διος, ββαια, θεωρε τι τα χρνια εκενα ταν χρσιμη «παιδεα» για ναν συγγραφα. Μλις το 1924, στα 13, εκδδει στη σχολικ εφημερδα μια ιστορα φαντασμτων κι να χρνο μετ γρφει το πρτο του διγημα, "Απομονωμνος", χαρακτηριστικ για τις ττε εμπειρες του. Ο διος δηλνει τι το γρψιμο ταν δη απ ττε γι' αυτν νας τρπος απδρασης:

   Στα 14 μου, ανακλυψα το γρψιμο σα φυγ απ' τον κσμο της πραγματικτητας, που νιωθα τρομερ βολα. γινε αμσως το αναχωρητρι μου, η σπηλι μου, το καταφγι μου.
                  (πρλογς του στο Γλυκ Πουλ Της Νιτης).

     Σε πολλ απ' τα ργα του, εμπνεστηκε απ' την δια του την οικογνεια για την ανπτυξη των πρωταγωνιστικν του χαρακτρων. Ο πατρας εχεν λο και πιο βναυση συμπεριφορ, απναντι στα παιδι του με το πρασμα των χρνων. Συχν ευνοοσε τον αδερφ του, σως λγω της ασθνειας και της αδναμης γενικ φσης του διου στα παιδικ του χρνια. Η μητρα, εχε βλψεις ως εκλεπτυσμνη κυρα της υψηλς κοινωνας του Ντου και δημιουργοσε ασφυκτικ ατμσφαιρα, εν πιθαντατα εχε νευρικ διαταραχ.
     Ο Ουλιαμς τανε πολ κοντ με την αδερφ του Ρουζ κι η ζω της τον επηρρασε σως πιτερο απ κθε τι λλο. Σε νεαρ ηλικα, μαθε τι πσχει απ σχιζοφρνεια και πρασε μεγλο μρος της ζως της σε ψυχιατρικς κλινικς. Στη προσπθεια καταπολμησης της ασθνεις της, οι γονες ενκριναν τη λοβοτομ της το 1937 στην Ουσινγκτον. Δυστυχς τ' αποτελσματα δεν τανε τ' αναμενμενα κι η Ρουζ σακατετηκε για το υπλοιπο της ζως της. Ο Τνεσι υπστη ισχυρ σοκ απ' το γεγονς αυτ και δε συγχρησε ποτ τους γονες και τον εαυτ του, γιατ νμιζε πως θα μποροσε να το 'χε αποτρψει, αν το 'χε μθει γκαιρα. Η ασθνεια της συνβαλε σως στην εξρτησ του απ' το αλκολ, ωστσο πιθανς να υπρχε γενετικ προδιθεση, καθς κι ο διος υπφερε απ κατθλιψη.
     Στα 16, κρδισε το πρτο του βραβεο για το δοκμιο "Can a Good Wife Be a Good Sport?", εν η κατσταση στο σπτι του εναι πολ σχημη. Το 1928 δημοσιεει το 1ο του διγημα, "Η Εκδκηση Της Ντρσι", εν επσης ταξιδεει στην Ευρπη με τον αγαπημνο του παππο. Ξεκνησε σπουδς δημοσιογραφας (1929) στο πανεπιστμιο του Μισορι, -οι συμφοιτητς του κλλησαν το παρατσοκλι Τennessee λγω της συρτς ντιας προφορς του- και γρφει και το 1ο του θεατρικ "Beauty Is The World", που αποσπ τιμητικ μνεα σε διαγωνισμ. Eρωτεεται τον συγκτοικ του, εν ο πατρας του τονε τιμωρε για τους χαμηλος βαθμος του αναγκζοντς τον να εργζεται στην εταιρεα του. Το 1932 αφνει τις σπουδς του για να συνεχσει να εργζεται εκε κι η αδελφ του νοσηλεεται 1η φορ σε σανατριο. Το 1934 παθανει καρδιακ προσβολ και νοσηλεεται, εν η αδερφ του παθανει τη 1η κρση διανοητικς διαταραχς. Αρχζει να αισθνεται πιο σταθερ λξη, χι για τη συγγραφ γενικτερα, αλλ ειδικ για το θεατρικ ργο. τσι αρχζει να γρφει πιο συστηματικ για το θατρο.
     Μετεγραφεται στο πανεπιστμιο Ουσινγκτον στο Σαιν Λοις, συνεχζει σπουδς θεατρολογας κι εκε παρουσιστηκαν και τα πρτα του ργα "Κερι Στον λιο" και "Φυγς". Μετεγρφεται στο πανεπιστμιο της Αβα για να σπουδσει δραματουργα-σκηνοθεσα. Μαγεεται απ' τον Τσχωφ. Εν η αδερφ του κλενεται πια σε ψυχιατρεο για σχιζοφρνεια, αρχζει να χει μια πιο ντονη θεατρικ παραγωγ με μονπρακτα κυρως, που παζονται απ μικρος θισους. Το 1938 παρνει το πτυχο του. Φοιτητς ακμη, γραψε μαζ με τη Ντροθι Σαπρο τη φρσα "Κιρο! Σαγκη! Βομβη!", που παχτηκε το 1935 στο Μμφις του Τενεσ. Τα επμενα χρνια, ανεβστηκαν μερικ ακμη μονπρακτ του και το 1939, αρχζει να χρησιμοποιε το Τενεσ. Την δια χρονι του δθηκε απ' το Group Theatre βραβεο 100 δολαρων για το μονπρακτο "Αμερικνικα Μπλουζ", καθς και μια υποτροφα 1000 δολαρων απ το δρυμα Ροκφλλερ. Το 1939 εχε μετακομσει στη Λουιζινα κι μεινε για κποιο χρονικ διστημα στη Γαλλικ Συνοικα στη Ν.Ορλενη.
     Στη Ν.Υρκη (1940) ανεβανει απ 'να πειραματικ θατρο το μονπρακτ του "Το Μεγλο Αντο" και στη Βοστνη το δπρακτο "Μχη Αγγλων", πρπλασμα του κατοπινο "Ορφα στον δη" μα κατεβανει αμσως απ τη λογοκρισα. 'Ενα ακμη μονπρακτο του, το "Προς Κατεδφιση", θα παρουσιαστε το 1942 στη Ν.Υρκη και το 1943 στο Κλβελαντ, το τρπρακτο "Το Πρτο Χδι", γραμμνο με τον Ντναλντ Ουνταμ. Τον διο χρνο, υπογρφει 6μηνο συμβλαιο με τη Μτρο-Γκλντουιν Μγερ, -μνος αξιομνημνευτος καρπς του εναι το σενριο "Ο Επισκπτης", πρδρομος του "Γυλινου Κσμου", εν λοβοτομεται η αδελφ του, πργμα που δε γνριζε και τονε γεμζει ενοχς αυτ, γιατ πστευε πως θα μποροσε να το 'χε αποτρψει.
      Ο "Γυλινος Κσμος" -ποιητικ αναπληση της χαμνης νιτης και του φανταστικο Ντου, λυρικ δραματοποηση της αυταπτης και των προδομνων ονερων- τον «αποκλυψε» μεμις, ταν παχτηκε πρτα στο Σικγο (1944) κι στερα στη Ν.Υρκη (1945), σκηνοθεσα Μργκο Τζουνς & ντι Ντουλινγκ. Πρε βραβεο Κριτικν Ν.Υρκης και θεωρθηκε σταθμς στην ιστορα του αμερικανικο θετρου. Ο διος χαρακτρισε τη ξαφνικ καθιρωσ του καταστροφ της επιτυχας, μιας επιτυχας που στηρχθηκε στην αποτυχα και τη καταστροφ των ηρων του, στη frustration, την απγνωσ τους για σα πθησαν αλλ δε μπρεσαν ν' αποκτσουν και να πραγματσουν. Αυτ στθηκε και το μνιμο θμα λων σχεδν των ργων που γραφε η τρομαγμνη καρδι του, στοιχειωμνη απ' την αγωνα της μοναξις και της παρνοιας, του πθους και του θαντου.
     γραψε (1947) τα: "Καλοκαρι & Καταχνι", "Ελεγεα Ενς Ανεκπλρωτου ρωτα", εν ξεκνησε να γρφει το "Λεωφορεον ο Πθος" και το τελεωσε αργτερα στη Φλριντα. Το ργο γνρισε τερστια επιτυχα: πρε βραβεο Κριτικν Ν.Υρκης και Πολιτζερ, παρουσιστηκε στη Ν.Υρκη σε σκηνοθεσα Ελα Καζν με το Μρλον Μπρντο στον πρωταγωνιστικ ρλο, εν γινε και ταινα το 1951 και χρισε το σκαρ στη Ββιαν Λι. Οι παραστσεις του αρχζουν να παζονται πρα απ τον Ατλαντικ: στο Λονδνο ανεβανει το 1948 ο "Γυλινος Κσμος" και το 1949 το "Λεωφορεον Ο Πθος". Το μοτβο της ψυχασθνειας επανρχεται συχν στα ργα του, με αποκορφωμα το "Ξαφνικ Πρσι Το Καλοκαρι". 
    Το 1947 επσης, γνρισε κι ερωτετηκε το Φρανκ Μρλο, Ιταλ 2ης γενις, μχρι το θνατ του απ καρκνο το 1963. σο ταν μαζ γραψε τα: "Μλα Μου Σαν Τη Βροχ" 1950, στη παρακµιακ ατµσφαιρα ενς φτηνο δωµατου, νας ντρας και µια γυνακα συζητον, η οικονοµικ τους κατσταση αλλ κι η προσωπικ τους σχση βρσκεται στα ρια της εξαθλωσης, εκενος εκφρζει την επιθυµα να κνουν µαζ νο ξεκνηµα, κενη µες απ 'να µονλογο-ξσπασµα δηλνει την ανγκη ν' αποµονωθε (παρουσιζεται στο Σικγο κι αργτερα στη Ν.Υρκη, Μανχταν.), "Τριαντφυλλο Στο Στθος" 1951, (γινε ταινα με τους ννα Μανινι και Μπαρτ Λνκαστερ), το μνο ργο του με ευτυχ κατληξη, "Καμνο Ρελ" 1953, δραματικ φαντασμαγορα, που παρελανουνι: Δον ΚιχτηςΜπυρονΜαργαρτα Γκωτι κι λλοι ρομαντικο ρωες, "Λυσσασμνη Γτα1955, (ταινα, σκηνοθεσα Καζν, με τον οποο συνεχζουν τη συνεργασα στη να ταινα "Baby Doll". εν ο διος περν κενη την εποχ φση κατθλιψης, καταχρσεων κι αλκοολισμο, χοντας χσει και τον αγαπημνο του παππο.), νας «νμιμος» ρως που υπονομεεται απ ναν 'αφσικο' (βραβεο Πολιτζερ και Κριτικν Ν.Υρκης), "Ο Ορφας Στον δη" 1957, λλος νας ρωτας ανμεσα στη γη και τη κλαση, (εν ξεκιν ψυχανλυση, για να περπου χρνο), "Ξαφνικ Πρσι Το Καλοκαρι", που θρασομανον ομοφυλοφιλα και καννιβαλισμς, "Κτι Που Δε Λγεται", "Περοδος Προσαρμογς" 1958, "Γλυκ Πουλ Της Νιτης" 1959, (ταινα, σκηνοθεσα Καζν), ργο-συμπερληψη βασικν χαρακτηριστικν -ακμη κι ελαττωμτων- της δραματουργας του, τμνονται το συνασθημα με τον βαθ υπολογισμ, το ηθικ δος και το καλλιτεχνικ δον, ο ατομικς λγος κι ο κοινς, η ποηση κι η φλυαρα, η ευλογα του ρωτα κι ο αναθεματισμς του: μια σταρ κι νας γης ρμαια της παρακμς και των ναρκωτικν, "Περοδος Προσαρμογς" 1960, μια οικογενειακ κωμωδα χι τσο... κωμικ, "Η Νχτα Της Ιγκουνα" 1961, μια ακμη ιστορα κατρρευσης και σεξουαλικς υστερας (βρ. Κριτικν Ν.Υρκης).
     Ο Μρλο εξισορροποσε τις κρσεις κατθλιψης του Ουλιαμς και του φβου του τι θα οδηγονταν στην παρνοια και την τρλα, πως η αδερφ του. Κατ τη διρκεια των δεκαετιν '50 κι '60, αντιμετπισε τη σκληρ κριτικ απ' ορισμνους κριτικος του θετρου, εξαιτας του τρπου ζως και των ομοφυλοφιλικν του τσεων, που τις τνιζεν ιδιατερα. Σιγ-σιγ το φος των ργων του ωρμαζε και σε κποια προχωροσε σε πειραματισμος, κτι που τον αποξνωσε ακμη πιτερο απ' τους κριτικος. Η "Ιγκουνα" θεωρεται το τελευταο επιτυχημνο ργο του, γιατ απ κει και μετ γρφει "Το Τρενκι Δε Σταματ Εδ" κι "Ο Τελευταος Επισκπτης" 1962, ργο που παχτηκε στο Φεστιβλ του Σπολτο κι αργτερα, 1968, μεταγρφτηκε στη ταινα "Boom", εν' απαρχ απανωτν αποτυχιν, ειδικ μετ και τον θνατο του Μρλο, το 1963, απ καρκνο.

   Εμαι νας ελσσων καλλιτχνης που 'τυχε να γρψει να-δο μεζονα ργα, αλλ δε μπορ να πω ποια εναι αυτ...

     Καταφεγοντας λο και περισστερο σε αλκολ και ναρκωτικ, κλεστηκε 3 μνες σε ψυχιατρεο (1969), ξαναβγκε, ξανρχισε τις προσπθειες να ξαναβρε τον εαυτ του, αλλ του κκου. Παρουσιζεται το "Στο Μπαρ Ενς Ξενοδοχεου Του Τκυο". Σ' λα τη δεκαετα αυτ παρουσιζει ργα του. Το 1970 βραβεεται με το χρυσ μετλλιο της Ακαδημας Γραμμτων και Τεχνν, εν σκηνοθετε ο διος το ργο του "Η Τλεια Εξγηση Που δωσε Ο Παπαγλος". Τα 22 μικρ και μεγλα ργα που γραψε τη περοδο αυτ, δεν τανε παρ απηχοι των παλιν φαντασμτων του και δε γνρισανε καμιν επιτυχα. Στα 70 το τελευταο του θεατρικ "Και Τρα Οι Γτες Με Πετρδια Για Νχια" απορρπτεται απ το New World Festival Of Arts, σαν εξαιρετικ σντομο. Το 1982, η αγπη του για τον Τσχωφ του εμπνει το "Σημειωματριο Του Τριγκριν". Το τελευταο ργο του που παχτηκε σο ο διος ταν εν ζω, τανε το δπρακτο "Κτι Ασαφς, Κτι Ξεκθαρο", το 1981 χωρς επιτυχα.
     Δεν εναι υπερβολ να πομε τι κανες λλος αμερικανς δραματικς συγγραφας δεν τανε τσον επικεντρωμνος στο σεξ σον αυτς. Και το ενδιαφρον εναι τι, εν οδηγε τους ρως του στο δρμο της σρκας, στο τλος τους τιμωρε παραδειγματικ για τις επιλογς τους. Με τον τρπο του εναι σα ν' αποτει φρο τιμς στον καλβινιστ Θε του γενθλιου τπου του, Θε τιμωρ. Απ' την λλη, πλι με τον τρπο του, εναι σα ν' αποτει φρο τιμς στη Μκκα του αμερικανικο θετρου, το μεσοαστικ Μπρντγουε.
     Εναι γνωστ πως απ' την αρχ της καριρας του, αποζητοσε το μεγλο κοιν. «Οσο μεγαλτερο το κοιν τσο το καλτερο», συνθιζε να λει. Ακμη κι αυτο οι γκροτσκοι χαρακτρες που δημιουργε (και δεν εναι λγοι), εμππτουν σ' αυτ τη λογικ του φλερτ με τον ορζοντα των προσδοκιν του μεγλου κοινο. Εναι σα να ζητ απ' αυτ να μη τους κρνει με αυστηρς αποδεκτ μτρα και σταθμ, αλλ να τους δει ως «λλες», ειδικς περιπτσεις (ρα, με συγκατβαση). Η τρλα της Μπλανς ζητ ειδικ αντιμετπιση, κι οι εμμονς της Σεραφνα ("Τριαντφυλλο Στο Στθος"), ο "Γυλινος Κσμος" της Λρα κλπ. Ο Ουλιαμς, γενικς, ξερε να επιβινει στο μεταχμιο της σμβασης και της ανατροπς της. Η θεατρικ του καριρα ταν να συνεχς σλλομ μεταξ αποδεκτο και μη, γεγονς που τονε βοθησε να δημιουργσει ιδιμορφα σκηνικ πλσματα, που διοχτευσε τις ευαισθησες των πολλν απ' τη μια και τις δικς του απψεις περ διαφορετικτητας, απ' την λλη.
     Στα ργα του λειτουργε συνθως να τργωνο, που στη κορφ βρσκεται νας ντρας (τρπαιο και θμα μαζ) και στη βση, δο γυνακες (αρπακτικς και θερμαιμες) τοιμες για λα. Απ' λα τα γυναικεα πορτρτα που δημιοργησε, ομολογε πως με την λμα ("Καλοκαρι Και Καταχνι") ταυτζεται πιο πολ γιατ, πως αυτ, τσι κι ο διος ξπνησε αργ στη ζω του. Απ μια ηρωδα του στιλ των ηρωδων ενς Κορνιγ (αφοσιωμνη στην αγπη, το καθκον, την ντιμη ζω), μεταμορφνεται σε μια παρουσα με το προσωπεο των dramatis personae του Ρακνα (παραδομνη στις ξεις και τις ορξεις της).
     Γενικ, το θεατρικ σμπαν του εναι κσμος δυνατν κι επιθετικν γυναικν και σεξουαλικ αββαιων ανδρν, ανκανων να δημιουργσουν ζω, ικανν μως να προυνε ζω. Δεν υπρχει χρος για τον γμο σ' αυτ τη κοινωνα με τις Αμαζνες, που η βασικ λειτουργα του νδρα εναι να λειτουργε ως διαθσιμο πος, πως διαπιστνει κανες στο "Γλυκ Πουλ Της Νιτης", που η οικονομικ ευκατστατη Αλεξνδρα ντελ Λγκο εναι κενη που θτει τους ρους της συνδιαλλαγς. Μταια προσπαθε ο Τσανς, ο ζιγκολ κι εραστς της, να της επιβληθε. «Εμαι πιο παλι πουτνα σ' αυτ το παιχνδι», του λει και του κβει τη φρα. Αυτ η αδυναμα να ελγξει καταστσεις τον ευνουχζει, με τον διο τρπο που ο χρνος ευνουχζει τις γυνακες, πως του υπενθυμζει η Αλεξνδρα, αλλ και το νυστρι του γιατρο ευνουχζει τη Χβενλι, ταν της αφαιρε τη μτρα (το τμημα της σχσης της με τον Τσανς).
     Δεν υπρχει εκολη εξσωση ανμεσα στον συγγραφα και τα λγνα θηλυκ του. Ο διος επε κποτε τι ταυτζεται περισστερο με τις γυνακες των ργων του, γιατ υπρξαν γι' αυτν πηγ μπνευσης. Αυτ δε σημανει τι τα θηλυκ του εναι θηλυπρεπες νδρες σε μεταμφεση (drag) τι μας κοροδεει προτσσοντας στο προσκνιο να χαρακτρα, πως η Μπλανς, με το προσωπεο κι χι το σμα μιας γυνακας. Η Μπλανς (η ποια Μπλανς) εναι ν απβλητο της συμβατικς κοινωνας που, ανκανη ν' αντιμετωπσει τη πραγματικτητα, βυθζεται λο και πιο πολ στις γειτονις του φανταστικο της κσμου, κει που οι πληγς δε ποννε κι οι ρυτδες δε φανονται. Γι' αυτν, πως και για λους τους ρωες-παραβτες του Ουλιαμς, δεν υπρχει απδραση. Εναι καταδικασμνοι να ζουν μσα στο και για το βρμικο σμα τους.
     Γρφει σαν νας διχασμνος μπομ, νας ασταθς πουριτανς που κατρθωσε να παντρψει το σεξ με το θνατο, χωρς το happy-end μιας τελικς υπρβασης απελευθρωσης. Θα περσουν αρκετ χρνια μχρι να σπσει τον κδικα σιωπς και να μιλσει πλον ανοιχτ για τη διαφορετικτητ του. Ββαια, ταν το 'κανε ξερε πως το Μπρντγουε του 'χε δη κλεσει για πντα τη πρτα. Δεν εχε να χσει τποτε. Σε κθε περπτωση, κανες δε μπορε να του αρνηθε μια εξχουσα θση στη θεατρικ ιστορα της χρας του (κι χι μνο). Με το ργο του (κυρως το πριμο) βοθησε, σο καννας λλος, το αμερικανικ θατρο να εγκαταλεψει το ερτημα «Τ γινε;» «Γιατ γινε;» και να στραφε στις συνπειες του συμβντος, δηλαδ εντς. Σμερα, τσο η θεωρα του φεμινισμο σο κι η θεωρα της διαφορετικτητας, της περφρμανς και της διαπολιτισμικτητας, χουν ανοξει δρμο για νες αναγνωστικς προτσεις, οι πιο πολλς απ' τις οποες στρφονται σ' αυτ που θεωρον ως ανομολγητη ομοφυλοφιλα των χαρακτρων, με ανμικτα αποτελσματα.

     Στη παρσταση του 1970 της "Eντα Γκμπλερ" απ το Εθνικ Θατρο του Λονδνου, σε σκηνοθεσα Ινγκμαρ Μπργκμαν, το προσωπικ του θετρου αναγκστηκε να σρει ξω απ' την αθουσα ναν ηλικιωμνο κριο, ατημλητα ντυμνο, παρα με νεαρ συνοδ, γιατ κθε τσο γελοσε, εμποδζοντας την ηρεμα και συγκντρωση του κοινο και των ηθοποιν. Αποκαλφθηκε πως ο κριος ταν ο Τενεσ Ουλιαμς, στην στερη φση της ζως και της δημιουργας του, ταν αμφτερα εχαν αρχσει να καταρρουν. τανε πια θλιβερ θαμα. Πς μως κατληξε τσι αυτς ο ποιητς τσων και τσων ργων αξας; Τοτο αποκαλπτεται οδυνηρ μες απ' τα "Σημειωματρι" του, που εκδθηκαν πρσφατα (Εκδ. Yale, 784 σελ), -εξαιρετικ επιμελητικ δουλει της Margaret Bradham Thornton. Απ κει φανεται, τι στη δημιουργα του μετγγισε τα πντα απ' τη ζω του, με τρομερ δυσκολα μετασχηματζοντς τα κι εν μσω δυνατν αμφιβολιν για την αξα του και προμηνυμτων (πως πστευε) του φυσικο και πνευματικο του τλους. Αυτ εναι δη γνωστ απ' την αλληλογραφα και τα "Απομνημονεματ" του, αλλ χι μ' αυτ την αμεστητα που τα διαβζει κανες στα σημειωματρια τοτα.
     Οταν τα ξεκνησε, η σχιζοφρνεια της αδελφς του δεν εχε ακμη διαγνωσθε, η μητρα του ταν απμακρη, ο πατρας του μθυσος κι ο διος εχε αναγκασθε απ' αυτν να εγκαταλεψει τα σχδι του για πανεπιστημιακ μρφωση και να δουλψει υπλληλος για μια τριετα στη Διεθν Εταιρεα Υποδημτων. Τις ελεθερες ρες του γραφε ασταμτητα διηγματα, μονπρακτα θεατρικ, ποιματα· λα τους απορρφθηκαν που τα 'στειλε για δημοσευση. Πολλ, μως, απ' αυτ που 'γραψε ττε τανε σπροι που αναπτυχθκανε στα κατοπιν του αριστουργματα. Με μια δημιουργικ διαδικασα που μοιαζε στη μουσικ σνθεση, παιρνε απ το 'να θματα, σκηνς, πρσωπα, πλοκ και τα μετφερε σ' λλο ργο, υπομονετικ κι επμοχθα, υφανοντς τα στον καμβ κενο των μεγλων, δραματικν ποιημτων του για τη σκην, τα οποα συναποτελον τη μεγαλτερη αξωσ του για την αθανασα.
     Μαζ μως ρχισαν να εμφανζονται οι δαμονες, οι καταθλψεις που τον καταδωκαν σ' λη τη ζω του και τα χπια για τα λγη της ψυχς και του σματος. Το αλκολ ταν ακμη λγο, αλλ στα 28 του, ανακλυψε την ομοφυλοφιλα του. Εκτοτε, η τριδα αυτ, σεξ, χπια, αλκολ, γιναν η μνιμη συντροφι του, η μνη που κρτησε ς το τλος της ζως του. ρχισε πια να πνει απ' το πρω και να σταματ ταν πεφτε για πνο, τις πρτες πρωινς ρες. Απ χπια, κθε μνα ανακλυπτε κποιο νο και μτε το πιοτ μτε τα χπια ταν εμπδιο στην ακατσχετη, αφτου τη ξεκνησε, ερωτικ του ζω, που τανε κυρως να κοιμται κθε βρδυ με λλον, λοι τους τυχαες συναντσεις, δχως παρελθν οτε μλλον. Μσα σ’ αυτ δολευε επμονα στα ργα του κι φτασε τελικ η φμη κι η επιτυχα. Βρκε τον καταστροφικ (;) ρωτα στο πρσωπο του Φρανκ Μρλο, αλλ χι τη γαλνη, αντθετα κατατρωγταν απ φβο, τη πηγ πως γρφει, λων των νευρσεν του, αλλ κι ολκερης της δημιουργας του. Ζοσε στα ρια της εμπειρας. Αξιοθαμαστη η αντοχ του. Τη μια μρα κακοποιονταν απ' τους συντρφους του και την λλη παρδιδε καινοργιο ργο στον εκδτη του.

      χω κουραστε να γρφω, αλλ δε μπορ να σταματσω...
                                             (επιστολ του σε φλο, 1960).

     Στο κντρο λων αυτν ταν η εργασα, αλλ η ζω τοτη δε θα μποροσε να συνεχιστε για πολ στο διο εππεδο, δημιουργικ και συναισθηματικ. Το γρψιμο ρχισε να γνεται λο και δυσκολτερο: «Αν μποροσα να ξανανψω τα χρωματιστ φτα στο μυαλ μου», γρφει κπου. Τα χπια με το πιοτ φρνουνε πνευματικ μοδιασμα. «Το ταλντο πεθανει μσα μου απ υπερκθεση, σαν να παθε ηλαση απ τον δυνατ λιο της επιτυχας». Βλπει τον εαυτ του σαν να μην εναι, να μην υπρξε ποτ, μρος της ζως. Κοιτζει τη παρακμ του. «Ο κατφορος εναι μακρς και συνεχζεται», σημεινει ταν πλευε με τη "Κθοδο Του Ορφα Στον Αδη" και τη "Λυσσασμνη Γτα", για τα οποα νας κριτικς παρατρησε: «Φανονται να μη γρφτηκαν καν, αλλ να αναπδησαν ως ουσα της ζως. Απλτητα μαζ με τελειτητα εκτλεσης», χαρακτηρισμο που σως θα προκαλοσανε την ειρωνεα του διου του συγγραφα.
     Κατφυγε στη ψυχανλυση, αλλ γργορα την εγκατλειψε. Σταμτησε να γρφει στα σημειωματρια το 1958 και ξανρχισε 21 χρνια μετ, με μιαν απολογα ζως:

    Πθανα απ' το διο μου το χρι με κατστρεψε σιγ και σκληρ μια συνωμοτικ ομδα; Δε καταλαβανω τη ζω μου, περασμνη και τωριν, οτε καταλαβανω τ εναι η ζω. Ο θνατος μο εναι πιο κατανοητς.

     ζησε ακμη 4 χρνια και πθανε χι απ συνωμοσα, αλλ απ τον φελλ ενς μπουκαλιο απ φρμακο, που καθς τον τρβηξε με τα δντια, τον κατπιε και κλλησε στον λαιμ του. Ισως το σμα του να μη μποροσε να υποφρει λλο, μετ τσα χρνια κατχρησης. «Και μετ...» εναι η φρση που τελεινουνε πολλ κομμτια στα σημειωματρια. Στη περπτωση αυτ, δεν υπρξε μετ.
     Αυτς ταν ο Τνεσι Ουλιαμς, ο «καταραμνος ποιητς» (poete maudit) του αμερικανικο θετρου, ο καλλιτχνης που 'κανε τη ζω του θατρο και τα πθη του τραυματισμνου «Εγ» του ρυθμιστς της σκηνικς του γλσσας. Ο καλλιτχνης που, περισστερο απ' οποιονδποτε λλον αμερικαν δραματικ συγγραφα, σπρωξε τον εγχριο ρεαλισμ πρα απ την καταγραφ της κοινωνικς και πολιτικς πραγματικτητας, προς το συνασθημα και τον ψυχισμ.
     Χωρς ιδιατερες αφηγηματικς ικαντητες βαθυστχαστες και πρωττυπες ιδες, χωρς ξεκθαρη εικνα για πολλος απ τους χαρακτρες του (συχν δε ξρει τι να τους κνει), χωρς ιδιατερους κοινωνικος ιδεολογικος προβληματισμος (σ' αντθεση με τον λλο μεγλο της εποχς του, τον Αρθουρ Μλερ), θα περμενε κανες μια πλρη αποτυχα , στη καλτερη περπτωση, μια «χρυσ μετριτητα». Κι μως, το ργο του χι μνον επιπλει, αλλ κι ορθνεται μπρος μας σα καταξιωμνη ποιητικ μαρτυρα θαυμαστς ευαισθησας και σκηνικς αρτιτητας.
     Εκτς απ θεατρικ, γραψε τα μυθιστορματα "Η Ρωμακ νοιξη Της Κυρας Στουν" 1950, "Ο Μωυσς & Ο Κσμος Της Λογικς" 1975, διηγματα, ποιματα: "Στο Χειμνα Των Πλεων" 1964, "Αναμνσεις" 1975, "Ανδργυνε Αγπη Μου" 1977, και δοκμια "Εκε Πο Ζω" 1978. Τα ργα του χουν μεταφραστε σε πνω απ 30 γλσσες κι αποτελον ιδιατερα δημοφιλες παραστσεις σ' λο τον κσμο. Αρκε να πομε πως εναι ο δημοφιλστερος αμερικανς θεατρικς συγγραφας στην Ευρπη. Στην Ελλδα εναι ο δημοφιλστερος, με πνω απ 110 ανεβσματα ργων του ( με 1ο φυσικ το "Γυλινο Κσμο"), με 2ο μακρν τον Ευγνιο Ο'Νιλ, γρω στα 50 -δηλαδ σπνια υπρξε χρονι που να μην εχε μια τουλχιστον παρσταση του. Το 1976 μλιστα διετλεσε πρεδρος της επιτροπς του Φεστιβλ Καννν.
     Στις 24 Φλεβρη 1983, βρθηκε νεκρς, ολομναχος στο ξενο δωμτιο που 'χε νοικισει στο ξενοδοχεο Elysee στη Ν.Υρκη, -πλη που τον ανδειξε, αλλ και τονε τιμρησε τελικ- χοντας σφηνωμνο στο λαιμ του να φελλ, σ' ηλικα 72 ετν, καταβροχθισμνος κι ο διος απ τα θρασματα του ραγισμνου κσμου του. Ο διος επιθυμοσε ν' αποτεφρωθε και να σκορπιστον οι στχτες του στον Κλπο Του Μεξικο, μα θφτηκε στον οικογενειακ τφο στο Σαιν Λοις, της πλης που τσο μσησε.
                                                             
=============

        Lifestory

Αφο πλαγισατε μαζ πρτη φορ,
χωρς καμμι προτρα γνωριμα
συχν το ταρι σας ρωτ,
"μλα μου για σνα,
πες τα μου λα,
θθελα να μθω την ιστορα σου
",

και πιστεετε πως αλθεια,
αυτ θα θλει να μθει:
την αληθιν σας ιστορα

Κι στερα

Ανβετε τσιγρο
κι αρχζετε να μιλτε,
ξαπλωμνοι οι δυο σας χαλαρ,
σα δυο κοκλες πνινες,
που να παιδ
πταξε πνω στο κρεββτι
γιατ βαρθηκε.

Κι στερα

Λτε την ιστορα σας,
απ' αυτν,
,τι χρνος και φρνηση
επιτρπει
κι εκενο κνει ωω,ω
και κθε φορ λιγκι πιο αδναμα
σπου το επιφνημα
γνεται μλις αντιληπτ.

Κι στερα

Ε! ττε φυσικ,
προκπτει κποιο εμπδιο,
η υπηρεσα δωματου
καθυστρησε κι φτασε τρα,
-ορστε, τα παγκια που ζητσατε,
λυνουνε σ' να μπολ
-

ο νας πει τουαλτα,
κπληκτος κοιτιται στο καθρφτη.

Κι στερα

Πριν να ‘χετε χρνο αρκετ
την μεγλη κι ενδιαφρουσα
ιστορα σας να πετε
ξεκιν εκενο
να λει τη δικ του,
ακριβς πως το εχε σχεδισει
απ' την αρχ.

Και λτε, ωω, ω
κθε φορ λιγκι πιο αδναμα
σπου πια το επιφνημα
ν' ακογεται σαν αναστναγμς
που μλις γνεται αντιληπτς
ο ανελκυστρας λγο πιο κτω,
δεξι στο διδρομο
αφνει μια στερν μακρι ανσα
κι στερα σταματ.

Κι στερα

Ε, να!
Ο νας αποκοιμιται
κι ο λλος θ' αποκοιμηθε κι αυτς
με το τσιγρο του ακμα αναμμνο,
τσι απανθρακνονται οι νθρωποι
μες στων φτηνν ξενοδοχεων τα δωμτια.

-------------------------------------------------------------------------

                                    Η Αδσμευτη

                                    ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ

ΠΡΟΣΩΠΑ:  Γκλρια, Μητρα

     (Παλι λβινγκρουμ σε μια κωμπολη του Μισσισσιππ. Μια μεσλικη γυνακα με σκορο ροχο κθεται σ' να καναπ ντυμνο με κκκινο βελοδο. Δπλα της το τραπζι που πνω του υπρχει λμπα πετρελαου. H εξπορτα και το παρθυρο εναι στο δεξι τοχο, η εσωτερικ πρτα στον αριστερ. Στον τοχο κρμονται νας οβλ καθρφτης και μια μεγλη εντυπωσιακ φωτογραφα της Γκλρια Λα Γκρην. Στο τζμι του παραθρου νερ απ τη σιγαν φθινοπωριν βροχ. H γυνακα κθεται καμπτη σα παλι δαγεροτυπα. Θρυβος στο χολ δεχνει την επιστροφ της κρης της. H πρτα μισανογει κι η μητρα γνεται πιο καμπτη καθς ακοει τη λογομαχα).

ΓΚΛΟΡΙΑ: Φτνει, φτνει πια! Τσρλι, θα με λισεις! (Η μητρα ξεροβχει για να καθαρσει το λαιμ της και κθεται με τη πλτη εντελς σια) Σσσσς! (Κλενει τη πρτα απ' ξω. Μικρ σιωπ και μετ αντρικ γλιο)
ΤΣΑΡΛΙ: (Εκτς σκηνς) Καληνχτα, Γκλρια.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Σ' ευχαριστ. Πρασα υπροχα. (Μπανει. Ξανθι, αδνατη, νευρικ. Η
ενασχλησ της με το θατρο δηλνεται με μφαση στο μακιγιζ της. Φορ λευκ, σατν τουαλτα, μρος της «θαυμσιας γκαρνταρμπας» της και ζακτα απ ιμιτασιν ερμνα
) Α! Μλιστα! H Επιτροπ Υποδοχς!

ΜΗΤΕΡΑ: Τ πθατε;
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Πει κατευθεαν στον καθρφτη) Τα συνηθισμνα.
ΜΗΤΕΡΑ: Δεν τανε κριος μαζ σου;
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Κοιτντας νευρικ τον καθρφτη) Μμμμ!
ΜΗΤΕΡΑ: Ποτ δε φρονται πως πρπει αυτο που γνωρζεις τυχαα, νθρωποι που συναντς στα ξενοδοχεα.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Δεν χω ττοια απατηση.
ΜΗΤΕΡΑ: Ττε γιατ βγανεις μαζ τους;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Μμμμ... (Στρφει ξαφνικ απ' τον καθρφτη) Ω Θε Παντοκρτορα, εχομαι να γνεις...
ΜΗΤΕΡΑ: Επα, ττε γιατ βγανεις μαζ τους;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Γιατ δε θλω να μενω εδ μαζ σου! Ικανοποιθηκες;
ΜΗΤΕΡΑ: Η φων σου εναι βραχν.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Η φων μου εναι πντα βραχν.
ΜΗΤΕΡΑ: Και το βρσκεις σωστ να βγανεις ξω τσι;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ναι, σωστ, ολσωστο. Εμαι η προσωποποηση της σοφας. Η Σφγγα της Αιγπτου. Θα γνει αντικατσταση: θα πω γω στη θση της!
ΜΗΤΕΡΑ: Εσαι νευρικ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Βγζοντας το καπλο) A, μπα;
ΜΗΤΕΡΑ: Φανεται απ τον τρπο που μιλς. Διλυσες τον αρραβνα σου με τον Βρνον. μεινε δω και τα 'παμε.
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Κοιτ το καπλο) Εδ ξηλθηκε η φδρα.
ΜΗΤΕΡΑ: Μου επε ,τι κατφερες...
ΓΚΛΟΡΙΑ: (γρια) Κατφερα, τι;
ΜΗΤΕΡΑ: Να σε συζητνε στα κουρεα των ξενοδοχεων.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Μπρβο μου! Χαρομαι που τ' ακοω. Γιατ να πληρνω κποιον να μου κνει δημσιες σχσεις;
ΜΗΤΕΡΑ: Ο Βρνον επε τι χεις παρτδες με ξνους, περαστικος απ' το ξενοδοχεο «Πλντερς».
ΓΚΛΟΡΙΑ: Μη μου πεις!
ΜΗΤΕΡΑ: Κι απψε σουνα με κποιον που η αστυνομα τον χει συμβουλψει να μενει μακρι απ το Μπλου Μουντεν.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ο Βρνον λει ψματα! Παλβωσε!
ΜΗΤΕΡΑ: χι. Εσ παλβωσες.
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Τραβ τη ξηλωμνη φδρα απ' το καπλο) Σγουρα θα παλαβσω αν δε ξεφγω γργορα απ' αυτ την αποπνικτικ ατμσφαιρα.
ΜΗΤΕΡΑ: Και πο θες να πας, νεργη και στη κατστασ σου;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Στο Μαμι! (Παση) Α! Πγε δυμισι.
ΜΗΤΕΡΑ: Το ξρω. Τσες ρες μνο το ρολι κοιτ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: λες τις λλες φορς που 'λειπα, δεν ξερες οτε πο οτε με ποιν μουνα!
ΜΗΤΕΡΑ: χι.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Αλλ κοιμσουνα, ε;
ΜΗΤΕΡΑ: χι.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Σε πιστεω. Κοτα χλια -διος ο Χρος!
ΜΗΤΕΡΑ: Εσ να δεις! Ο Χρος που γυρν απ πρτι μεταμφιεσμνων!
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Ασυνασθητα ρχνει μια ματι στον καθρφτη) Τρα τελευταα κουσα πολ καλ λγια για την εμφνισ μου.
ΜΗΤΕΡΑ: Σγουρα. (Με σντομο γελκι) Σαρκαστικ σχλια απ ανθρπους που να σε κοροδεουνε πσω απ' τη πλτη σου;
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Ξαφνικ ξσπασμα απελπισας) Γιατ να με κοροδεουν;
ΜΗΤΕΡΑ: (Αμελικτα) Γιατ εσ τους δνεις το δικαωμα. (Παση)
ΓΚΛΟΡΙΑ: Φυσικ. στερα απ δκα μνες κλεισορα σ' αυτ τη πλη που μοιζει με βλτο! Πς ν' ακτινοβολ πως παλι;
ΜΗΤΕΡΑ: Ξχνα τις ακτινοβολες και προσγεισου.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Τρβα με συ στη γη, αν μπορες.
ΜΗΤΕΡΑ: Μλησα και με το γιατρ. Ταρχτηκε ταν μαθε πσο τριγυρνς ξω. (Η Γκλρια δεχνει φοβισμνη) Μου 'πε για τις ακτινογραφες: δεν εναι και πολ καλς.
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Βραχν) Δηλαδ, τ σου 'πε;
ΜΗΤΕΡΑ: Μου 'πε πως οι ιστο των πνευμνων σου θα γιατρευτον, αν βοηθσεις κι εσ τη κατσταση.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Μα, με πινει ανησυχα, χω ανγκη να βγανω ξω, δε μπορ να μνω συνχεια κλεισμνη εδ μσα.
ΜΗΤΕΡΑ: χεις υπερκινητικτητα και θες να κνεις πιο πολλ απ' σα αντχεις.
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Βουλιζει στον καναπ, δπλα στη μητρα της. Κθεται τελεως καμπτη. Οι δυο γυνακες δε κοιτζονται. Υπρχει αρκετ απσταση μεταξ τους) Δε μπορ να κθομαι και να περιμνω να συμβε κτι. Να βφω τα νχια μου, να χτενζω τα μαλλι μου και να περιμνω τη Δευτρα Παρουσα. Τ λει ο γιατρς, αυτ θλει να κνω;
ΜΗΤΕΡΑ: χι, ββαια.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Χαρομαι που τ' ακοω.
ΜΗΤΕΡΑ: Ο Βρνον εναι...
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ο Βρνον εναι. Κι επειδ εναι, εσνα σου αρκε!
ΜΗΤΕΡΑ: ...Ο Βρνον εναι τοιμος να σε παντρευτε, αν βλεις μυαλ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ο Βρνον δεν εκπροσωπε το μλλον που ονειρεομαι για τον εαυτ μου.
ΜΗΤΕΡΑ: Το διο λεγες και πριν δκα χρνια.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ισχει ακμα.
ΜΗΤΕΡΑ: Υπρχει μεγλη διαφορ ανμεσα στο μλλον και στο παρελθν.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Αυτ το ξρω.
ΜΗΤΕΡΑ: Το παρελθν μεγαλνει συνχεια σε βρος του μλλοντος. (Παση)
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Σε μιαν απεγνωσμνη προσπθεια να βγλει απ μσα της την απελπισα) Πγαμε στο «Μεριντιν» κι αγρασα το «ρντινο». χει μσα την αγγελα μου. (Σηκνεται κι αρπζει να περιοδικ) Κοτα! κου: (Διαβζει μεγαλφωνα με φων ξαναμμνη, τρμοντας σα μεθυσμνη και σκβοντας προς τη λμπα για να δει καλτερα) «Αδσμευτη... (Σταματ για να βξει)
ΜΗΤΕΡΑ: (Ειρωνικ) Ναι, αδσμετη!
ΓΚΛΟΡΙΑ: (Συνεχζει λαχανιασμνη) ...γι' αυτ τη σεζν, πρωταγωνστρια, ενζεν, εκοσι εφτ χρνων, ξανθι, γοητευτικ...»
ΜΗΤΕΡΑ: Χα!
ΓΚΛΟΡIA: «ψος 5,2 πδια, βρος 114 λβρες, με ειδικς σπουδς σε τραγοδι και χορ...» (Η Μητρα κνει μια κνηση αποστροφς) ... «Επιδεκτικ στην εκμθηση ρλων. Διαθτει θαυμσια γκαρνταρμπα. Γρψατε τηλεγραφσατε: Γκλρια Λα Γκρην, Μπλου Μουντεν» (Εδ ο ενθουσιασμς της σβνει ξαφνικ και κοιτ τη Μητρα της φοβισμνη) «Μπλου Μουντεν, Μισσισσιππ» (Βχει) Πς σου φανεται;
ΜΗΤΕΡΑ: (Βλοσυρ) Γεμτο ανακρβειες!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ε, χι δα!
ΜΗΤΕΡΑ: Μα, καλ, δε μπορες να ξεχωρσεις την αλθεια απ' το ψμα; Τ εκοσι εφτ; Εσαι σχεδν τριντα δο!
ΓΚΛΟΡIA: Δε μου φανεται!
ΜΗΤΕΡΑ: Σου φανεται!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Κανες δε μου το 'χει πει.
ΜΗΤΕΡΑ: Γιατ να σου το πονε; Και πς; Να περνς στο δρμο και να στο φωνξουν;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Θες να μου κλονσεις την αυτοπεποθηση. Να με κνεις να νιθω χρηστη. (Κλαγοντας λγο) Πρασα κι εγ σχημες στιγμς, πως λοι στο θατρο, αλλ δεν εμαι ακμα ξοφλημνη! (Η Μητρα τη κοιτ αυστηρ. Η Γκλρια συνεχζει αργ) Δηλαδ, με θεωρες ξοφλημνη; (Η φων της γνεται σχεδν υστερικ κραυγ) Κθεσαι κθε βρδυ σ' αυτ τον παλιοκαναπ και με περιμνεις σα το Χρο! Μα τω Θε, τα μτια σου με κοιτνε σα να μου παρνουνε μτρα για φρετρο! Αλλ εγ θα σου ξεφγω!
ΜΗΤΕΡΑ: Σταμτα!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Μη μου λες εμνα, «σταμτα!» (Βχει και τρμει ολκερη)
ΜΗΤΕΡΑ: Εσαι πιωμνη! Εσαι ρρωστη και το πρσωπ σου καει απ' τον πυρετ! Κοτα χλια το φρεμ σου! Σκστηκε!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Δε με νοιζει. (Παση. Στρφει στον καθρφτη) Πο το βλπεις;
ΜΗΤΕΡΑ: Σου 'χει ξηλωθε η ραφ στη μση.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Αυτ διορθνεται.
ΜΗΤΕΡΑ: Ναι, μως λλα δε διορθνονται.
ΓΚΛΟΡΙΑ: λα διορθνονται! Εναι ζτημα χρνου!
ΜΗΤΕΡΑ: Πολ αισιδοξη μου 'σαι!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Φυσικ. ταν οι νθρωποι πειννε, γεμζουνε τα στομχια τους μ' αισιοδοξα. Και γνεται πως με το νερ τα χρτα: χουνε τη ψευδασθηση τι φγαν να θαυμσιο γεμα! (Σηκνει το κεφλι με πεσμα) Δεν χασα το κουργιο μου, οτε θα το χσω ποτ. Καθς ερχμασταν με τ' αυτοκνητο κι βρεχε, σκεφτμουνα...
ΜΗΤΕΡΑ: τι αριο θα εσαι τζα στο κρεβτι!
ΓΚΛΟΡΙΑ: χι!
ΜΗΤΕΡΑ: Ττε, τ σκεφτσουνα;
ΓΚΛΟΡΙΑ: τι αριο... (Ξαφνικ χαμογελ) Θα με ειδοποισουνε για να καταπληκτικ ρλο στο Μπρντγουη! Εγ εμαι καλλιτχνις, μητρα. 'Εχω ανγκη να εκφραστ, δε μπορ να κρατσω λο το πθος μσα μου!
ΜΗΤΕΡΑ: Τ εδους «κφραση» εν' αυτ;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Εναι μια κραυγ που βγανει απ' τη ψυχ! (Στρφει γργορα στο παρθυρο και το ανογει. Παση) Τα πουλι το λνε: η βροχ θα συνεχιστε για πντα.
ΜΗΤΕΡΑ: Κλεσε το παρθυρο.
ΓΚΛΟΡΙΑ: χι.
ΜΗΤΕΡΑ: Θα κρυσει το στθος σου.
ΓΚΛΟΡΙΑ: σο σκφτομαι τι γεννθηκα στο Μπλου Μουντεν, το «Γαλζιο ρος!» Πο το εδανε το «ρος»; Γοβα εναι!
ΜΗΤΕΡΑ: (Ρχνει στους μους της κρης της μια ζακτα) Οι Μπσετ, απναντι, χουνε φως ακμα. H κυρα Μπσετ εν' ετοιμοθνατη.
ΓΚΛΟΡΙΑ: πρεπε να το καταλβω. Σ' αυτ την υπροχη πλη ανβουνε τα φτα μνον ταν κποιος πεθανει. 'Ενα μνο αγρι μ' ρεσε απ δω, μητρα: ο Ρεντ λισον.
ΜΗΤΕΡΑ: Που πεσε απ' το φορτηγ του κι μεινε σακτης! (Παση)
ΓΚΛΟΡΙΑ: Και σακτης, χει χσει λιγτερα απ' σα εγ.
ΜΗΤΕΡΑ: Γιατ; Εσ τ χασες;
ΓΚΛΟΡΙΑ: Τα φτερ που 'χα στα παποτσια του χορο.
ΜΗΤΕΡΑ: Πλι βλακεες λες!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Δεν τα 'χασα λα μαζ. Λυσανε σιγ-σιγ με τον λιο. πως τα φτερ κενου του αρχαου λληνα, που 'θελε τσο πολ να πετξει. σως μουλισαν απ' τη βροχ. Δε θυμμαι.
ΜΗΤΕΡΑ: Παραμιλς απ' τον πυρετ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Ο Ρεντ κι εγ εχαμε να κλαμπ με δυο μονχα μλη: εκενον κι εμνα. Εχαμε βρει και δικ μας μβλημα. A, ββαια, κι Εσωτερικ Κανονισμ! Ο πρτος του ρος ταν τι ποτ δε θα σταματοσαμε να προχωρμε προς τα μπρος! Ο καημνος ο Ρεντ! Δε κατφερε να τηρσει αυτ τον ρο!
ΜΗΤΕΡΑ: Μη κνεις αστεα με ττοια πργματα. Δε λω, ατθασο αγρι κι ανεθυνο, αλλ το τλος του τανε τραγικ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Πηγαναμε για μπνιο στο «Ρμα του Σχεστον» .
ΜΗΤΕΡΑ: Μη μου πεις!
ΓΚΛΟΡΙΑ: Παιδιαρσματα της ηλικας! Πγα στο Τσεγιν ταν το 'μαθα. ταν φτασα ταν δη πεθαμνος. ργησα δκα λεπτ και τον εχανε σκεπσει μ' να σεντνι. Αλλ δεν ταν αρκετ μεγλο το σεντνι, και τα μαλλι του ξεφυτρναν απ την κρη. «Μπρβο, εσ τα κατφερες», του επα. «Δεν τα 'χεις πια ανγκη τα πδια σου!»
ΜΗΤΕΡΑ: Σε ποιν το 'πες;
ΓΚΛΟΡΙΑ: A, τποτα, μονολογοσα. (Σηκνεται κουρασμνη) Σμερα πγα στη Σχολ Μπαλτου να κνω τις ασκσεις μου. Δεν χω πια τον αρα που 'χα παλι, κατ τ' λλα, μως, εμαι εντξει.
ΜΗΤΕΡΑ: Μη περιμνεις να ξαναγνεις πως σουνα πριν.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Δε μπορ, λες;
ΜΗΤΕΡΑ: χι, χεις αιμοπτσεις. Οι ιστο των πνευμνων σου θα θρψουν, αλλ...
ΓΚΛΟΡΙΑ: (γρια) Σταμτα! (Στη κραυγ της υπρχει λο το βασανισμνο πθος για ζω που μπορε ν' αντξει η καρδι του ανθρπου) Σταμτα! (Μετ απ παση) Υπρχει να μνο ψμα στην αγγελα. Αυτ το «Αδσμευτη» εναι ψμα. Γιατ δεν εμαι αδσμευτη, μητρα... Εμαι δεσμευμνη για πντα. Εμαι πιασμνη σε παγδα!
ΜΗΤΕΡΑ: (Κλενοντας τα μτια) πως κι εγ.
ΓΚΛΟΡΙΑ: Αλλ δεν χω χσει το κουργιο μου. Απλς δεν εχα τση τχη τρα τελευταα για να 'χω να λω κτι καλ στον εαυτ μου... (Στρφει και μπανει στη πρτα δεξι. Η μητρα κθεται ακνητη, περιμνοντας. Μετ απ λγο ακογεται να υστερικ κλμα πσω απ' τη πρτα. Η Μητρα σηκνεται αργ και σβνει τη λμπα)
ΜΗΤΕΡΑ: πως κι εγ.

                                                  ΤΕΛΟΣ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers