-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Anonymous: The Romance Of Lust

                                       Πρλογος

     Αυτ το ρθρο το 'χα στοχεσει απ καιρ για την Ερωτικ Λογοτεχνα μου εδ κι ευτυχς εχα σημαντικ βοθεια στη μετφραση απ την Ελνη Παπαδοπολου -και την ευχαριστ και δημοσως. Δε λω λλα, αφνω στην ανγνωση το λγο.

                                        Εισαγωγ

     Το Romance Οf Lust Early Experiences εναι να βικτωριαν ερωτικ μυθιστρημα γραμμνο αννυμα σε 4 τμους κατ τα τη 1873-76 και δημοσιετηκε απ τον William Lazenby. Ο Henry Spencer Ashbee το σχολιζει σε μα απ τις μελτες του σχετικ με την Ερωτικ Λογοτεχνα. Επιπλον, οι μεταγλωττιστς του Γενικο Καταλγου Τυπωμνων Βιβλων του Βρεττανικο Μουσεου το αναφρουν επσης.
     Το μυθιστρημα εναι σε 1ο πρσωπο κι ο πρωταγωνιστς του εναι ο Charlie Roberts. Ο Τσρλι χει να μεγλο πος, πολ ανδροπρπεια και μια φαινομενικ ακρεστη σεξουαλικ ρεξη. Το μυθιστρημα αρχζει με το "μασταν οι τρεις μας -η Μαρα, η Ελζα κι εγ..." Ο Τσρλι περιγρφει το σεξουαλικ του εφηβικ ξπνημα -καθς πλησιζει τα 15. Καταγρφει τις σεξουαλικς του εμπειρες συμπεριλαμβανομνης της αιμομιξας με τις αδελφς του Eliza και Mary, το σεξ με τις γκουβερνντες του και τις σεξουαλικς του δραστηριτητες με διφορους νδρες και γυνακες φλους και γνωστος. Εκτς απ την αιμομιξα, το βιβλο ασχολεται με ποικλλες σεξουαλικς δραστηριτητες, πως αυνανισμ, σαδομαζοχιστικ σεξ, ργια, ομοφιλοφυλικ, στοματικ, πρωκτικ κλπ. Τα θματα ταμπο πως η ομοφυλοφιλα, η αιμομειξα κι η παιδεραστα εναι κοιν θματα στο μυθιστρημα.



     Υπρχουν ερωτηματικ για τον συγγραφα του κι υπρχουνε δυο πιθανο υποψφιοι: ο William Simpson Potter κι ο Edward Sellon. Ο Sellon εναι συγγραφας κι λλων ερωτικν μυθιστορημτων κι ενς βιβλο για λατρεα φιδιν, εν ο Potter γραψε κι εχε εκδσει ιδιωτικ 2 βιβλα επιστολν σχετικ με την επσκεψη του Πργκηπα της Ουαλλας στην Ινδα το 1875-76. Απ την εξταση του κειμνου στις επιστολς απ την Ινδα κατ τη διρκεια του HRH, ο επισκπτης του Prince of Wales το 1875-6, απ τον William S. Potter στην αδελφ του, θα μποροσε κανες να κνει μια ισχυρτερη υπθεση για τον Potter, καθς υπρχουν ομοιτητες γραφς μεταξ του βιβλου επιστολν κι αυτο. Ο Ashbee ισχυρζεται πως ο Potter ενργησε ως συγγραφας σε πολλος λτρεις της Ε.Λ.
     Η ευρυμθεια σ' αυτ το μυθιστρημα εναι περιορισμνη, αν κι αναφρεται σε μια σειρ απ ιστορικ ργα της λογοτεχνας της βικτωριανς εποχς. Ο Steven Marcus το σχολιζει με λεπτομρεια στο βιβλο Οι λλοι Βικτοριανο: μια μελτη για τη σεξουαλικτητα και τη πορνογραφα στην Αγγλα του 19ου αινα (1966), πως κι ο John Alfred Atkins στην ιστορικ του ρευνα Sex in Literature (1970-82).
     Η μελτη του Marcus εναι ψυχολογικς φσης, εξαρτται σε μεγλο βαθμ απ το ργο του Σγκμουντ Φριντ κι εφευρσκει μια λξη για να περιγρψει τις σεξουαλικς δραστηριτητες σ' αυτ το μυθιστρημα, "πορνοκοπα", την οποα περιγρφει ως να μρος που "λοι οι νδρες εναι πντα κι απεριριστα ισχυρ ακμαοι · λες οι γυνακες βρθουν προθυμας και με σφοδρ επιθυμα και χνουν απεριριστα με ιδρτα κι ερωτικ χυμ, λοι κι λες εναι πντα τοιμοι για τα πντα", (σελ. 276). Δεδομνης της libido των χαρακτρων, το σχλιο πφτει ακριβς στο στχο. Λγω της συχν μη ρεαλιστικς περιγραφς των σεξουαλικν δραστηριοττων και των θσεων στο The Romance of Lust, ο Marcus χρησιμοποιε την αργκ για να περιγρψει τις μηχανικς πρξεις του σεξ. Μιλ επσης για συναισθηματικ στρηση σε συνδυασμ με το ργο, επειδ οι χαρακτρες δεν αλληλεπιδρον μεταξ τους ως πραγματικο, με αισθματα και λογικ στηριγμνα απλ στις αισθσεις και το νστικτο, παρ το σνηθες που θα κναν οι νθρωποι.
     Προσθετικ, χω να τονσω ιδιατερα την εξαιρετικ ικαντητα των συγγραφων του εδους, στο να προκαλον εγεροντας αισθσεις και διγερση στις περιγραφς τους, καθς επσης και την εκτεταμνη, ευφνταστη χρση ονομασας των γεννητικν οργνων. Ο Γκιγιμ Απολλινναρ ας πομε, εχε ονοματσει με πνω απ 1500 ονματα το θηλυκ γεννητικ ργανο -π.χ. ροδακινκι, φρουτκι, κοχυλκι, λουλουδκι κλπ- και με μλις 500 περπου το αντστοιχο αρσενικ, -π.χ. στυλιρι, κκκορα, παλοκι, κοντρι κλπ- χρησιμοποιντας ελχιστα τις συνθεις ονομασες του συρμο. Κατ τη ταπειν μου γνμη, οι συγγραφες του εδους γρφουν Ε.Λ. για 3 λγους: α) να ερεθσουνε τον αναγνστη την αναγνστρια, β) να σοκρουνε και να προκαλσουνε, και γ) για να διεγερονται κι οι διοι. Αυτ μως δεν μας πειρζει, εφσον πληρονε τις δουσες προδιαγραφς ενς αριστουργηματικο, καλλιτεχνικο αποτελσματος, στο ργο τους.



     Η 1η μη λογοκριμνη σγχρονη κδοση αυτο του ργου δημοσιετηκε το 1968 απ τη Grove Press. κτοτε χει αναδημοσιευθε απ διφορους εκδτες στις ΗΠΑ και τη Βρεττανα.


=======================

 
                                  Ο Ερωτισμς Του Πθου

     μασταν τρα αδλφια: η Μαρα, η Ελζα κι εγ. Πλησαζα τα δεκαπντε, η Μαρα τανε περπου να χρνο μικρτερη κι η Ελζα δδεκα στα δεκατρα. Η μαμ μας συμπεριφερταν λους σαν παιδι κι εθελοτυφλοσε στο γεγονς τι δεν μουνα πλον αυτ που μουνα σαν μικρτερος. Αν και δεν μουνα ψηλς για την ηλικα μου, οτε παρουσαζα εξωτερικ αντρικ χαρακτηριστικ, τα πθη μου ξυπνοσανε και το χαρακτηριστικ γνρισμα του φλου μου, αν και σε ανπαυση φαινταν υπροχο, αναπτυσσταν αρκετ ταν βρισκταν υπ την επιρρο θηλυκο ενθουσιασμο. Μχρι τρα, δεν εχα απολτως καμμι γνση των χρσεων των διαφορετικν γεννητικν οργνων. Οι αδελφς μου κι εγ κοιμμασταν στο διο δωμτιο. Αυτς μαζ σ' να κρεβτι, εγ μνος μου σε λλο. ταν κανες δεν ταν παρν, συχν, εξετζαμε αμοιβαα τις διαφορς των οργνων μας. Εχαμε ανακαλψει τι τα αμοιβαα χδια μας διναν ευχριστη ασθηση και, πρσφατα, η μεγαλτερη αδελφ μου εχε ανακαλψει τι ταν παιζε με το κουλουρκι μου, πως το αποκαλοσε, αμσως το 'κανε να πρζεται και να σκληρανει τσο σο να κομμτι ξλο. Το γγιγμα μου στη μικρ, ροζ χαραμδα της, της φηνε πολ ωραα ασθηση αλλ στη παραμικρ προσπθεια μου να χσω ακμη και το δχτυλ μου μσα, ο πνος ταν εξαιρετικ ντονος.
     Εχαμε κνει τσο λγη προδο στ' αγγγματ μας που οτε η παραμικρ ιδα για το τι θα μποροσε να συμβε δεν περνοσε απ το μυαλ μας. Εχα αρχσει να εμφανζω αραις μποκλες που μοιζανε με βρα γρω απ τη ρζα του κκκορα μου κι αργτερα, προς μεγλη μας κπληξη, η Μαρα ρχισε να δεχνει παρμοια σημδια. Μχρι στιγμς, η Ελζα τανε τσον τριχη σο το χρι της, αλλ κι οι δο τους ταν μορφα σχηματισμνες, με θαυμσια γεμτα παχουλ ρη της Αφροδτης. Ήμασταν απλυτα αθοι κι αρκετ εξοικειωμνοι στε ν αφνουμε ο νας τον λλον να κοιτ τα γυμν κορμι του καθενς μας χωρς το παραμικρ δισταγμ ντροπ κι ταν παζαμε στον κπο, ν κποιος θελε να ανακουφσει την ουροδχο κστη του, λοι καθμασταν στις φτρνες μας και διασταυρναμε τα νερ μας, ο καθνας να προσπαθε να ξελαφρσει γρηγορτερα. Παρ τα συμπτματα αυτ του πθους ταν ενθουσιαζμουνα, σε μια κατσταση ηρεμας θα μποροσα να περσω γι' αγρι των δκα ντεκα χρνων.
     Ο πατρας μου μας εχε αφσει, αλλ μας παρεχε τα απαρατητα κι η μαμ, που 'θελε να ζσουμε νετα, προτμησε να μου κνει μαθματα μαζ με τις αδερφς μου στο σπτι παρ να με στελει στο σχολεο, αλλ καθς η υγεα της ρχισε να χειροτερεει , βαλε αγγελα στους Times για νταντ . Απ το μεγλο αριθμ αιτοντων, μια νεαρ κοπλα, με τ' νομα Evelyn, επιλγχθηκε. Δκα μρες περπου μετ φτασε κι γινε μα απ' την οικογνεια. Δεν την εδαμε πολ το πρτο βρδυ, αλλ μετ το πρωιν το επμενο πρω, η μαμ τη συνδευσε σε , τι θεωρονταν σχολικ αθουσα κι επε:
 -"Τρα, αγαπητ μου παιδι, σας αφνω στη φροντδα της δεσποινδας Evelyn. Πρπει να την υπακοτε σ' λα, θα σας διδξει τα μαθματ σας, καθς δεν εμαι πλον σε θση να το κνω εγ". Στη συνχεια, γυρνντας στη να μας γκουβερνντα πρσθεσε: "Φοβμαι τι θα τους βρετε κπως κακομαθημνους κι απεθαρχους, αλλ υπρχει ν λογο κι η Susan θα σας φτιχνει εξαιρετικς βτσες σημδας κθε φορ που θα τις χρειζεστε. Αν λυπηθτε τα οπσθι τους ταν τους αξζει το μλλωμα, θα με προσβλλετε σοβαρ". Καθς τα 'λεγε αυτ, παρατρησα τι τα μτια της κυρας Evelyn φαινταν να διαστλλονται μ' να εδος χαρς κι νιωθα με βεβαιτητα πως, πως κι η μμα μας χτυποσε συχν, αν τρα το αξζαμε, η κυρα Evelyn θα το διαχειριζτανε πολ πιο σοβαρ.
     Φαιντανε τσον αξιαγπητη κι τανε πραγματικ μορφη στο πρσωπο και σαν κοπλλλα εκοσι δο ετν, καλοσχηματισμνη και ντυμνη πντα με περισσ χρη. ταν, αλθεια, να σαγηνευτικ πλσμα. Προς στιγμν εντυπωσασε λο μου το εναι ως προς τα αισθματ μου. Υπρχεν, ωστσο, κποια αυστηρτητα στην κφραση και μια αξιοπρπεια που προκλεσε ταυτχρονα φβο και σεβασμ προς το πρσωπ της. Φυσικ στην αρχ, λα πγαιναν αρκετ ομαλ και βλποντας τι η μαμ μου συμπεριφερταν ακριβς πως κανε στις αδελφς μου, ρχισα να θεωρομαι αρκετ παιδ κι απ τη δεσποινδα Evelyn. Θερησε πως πρεπε να κοιμται στο διο δωμτιο με τις αδελφς μου και μνα. Φαντστηκα τι τη πρτη νχτα, η δεσποινς Evelyn δεν θα ενκρινε αυτ τη ρθμιση, αλλ σταδιακ εξοικειθηκε και φνηκε να μη σκφτεται τποτα παραπνω γι' αυτ. ταν ρθε η ρα για πνο, λοι φλησαμε τη μαμ κι αποσυρθκαμε νωρς, πως συνθως. Εκενη ακολοθησε μερικς ρες αργτερα. ταν ρθε, προσεκτικ κλεδωσε τη πρτα κι πειτα κοταξε να δει αν κοιμμουνα. Δεν ξρω γιατ, αλλ ενστικτωδς προσποιθηκα τον κοιμισμνο. Το 'κανα μ' επιτυχα, παρ το πρασμα του κεριο μπρος στα μτια μου. τσι ρχισε αμσως να γδνεται. ταν γρισε τη πλτη της, νοιξα τα μτια μου και καταβρχθισα με γρια πενα, τις γυμνς της καμπλες πως σταδιακ εκτθονταν μπρος στα εφηβικ μτια μου. Τη στιγμ που γρισε, μουνα πλι σαν να κοιμμουν.
     χω ξαναπει τι τα πθη μου εχαν αρχσει να μεγαλνουν, αλλ μχρι τρα δεν εχα καταλβει την ισχ, δεν εχα ακμα βρει στχο στη διξοδ τους τη κατεθυνση τους. Καλ θυμμαι αυτ τη πρτη νχτα, ταν μια μορφη νεαρ γυνακα σταδιακ αφαιροσε κθε κομμτι ροχου μερικ μτρα μακρυ μου -το αποτλεσμα μιας σειρς απ σρκινες λιχουδις, απ' τα μορφα και καλογραμμνα στθη της ως την αφαρεση των παπουτσιν και των καλτσν της απ τα καλοσχηματισμνα πδια με τις μικρς πατοσες και τους υπροχους αστραγλους, κανε τον ποτσο μου να πρηστε και να σκληρνει σ' επδυνο βαθμ. ταν λα τα ροχα της εκτς απ τη πουκαμσα της νυχτς αφαιρεθκανε, σταμτησε κι σκυψε να μαζψει το μεσωφρι που 'χεν αφσει να πσει στα πδια της και σηκνοντς το, μζεψε και τη πουκαμσα προσφροντας στα μτια μου να χαριτωμνο κωλαρκι -εκθαμβωτικ λευκ κι αστραφτερ σα μετξι.
     Καθς το φως πεφτε πνω της κι ταν ακμα σκιμμνη, μποροσα να δω τι κτω απ τη σχισμ της τανε καλ καλυμμνη με σκορο τρχωμα. Γυρνντας, για να αφσει το μεσοφρι της σε μια καρκλα και να πρει το νυχτικ της φησε τη πουκαμσα να γλυστρσει απ το χρι της και να πσει στο δαφος, περνντας το νυχτικ πνω απ το κεφλι της, εχα για μερικ δευτερλεπτα θα στη πανμορφη κοιλι της και σκορα σγουρ μαλλι, -μια σκτη "ποδι της Αφροδτης"- καλπτανε το μουνκι της. Τσον ταν ηδονικ το θαμα που σχεδν ργησα, τσον ντονος ταν ο ενθουσιασμς μου. Τρα καθτανε στο κρεβτι για να βγλει παποτσια και κλτσες. Ω! τι μορφους μηρος, πδια, αστραγλους και πατοσες εχε! Αν κι χω προχωρσει πλον στη ζω μου κι εχα πολλς μορφες και καλοφτιαγμνες γυνακες, ποτ δεν εδα τσο ηδονικ φτιαγμνα κρα.
     Μετ απ λγα λεπτ το φως σβησε κι να ρυκι κλησε στο δοχεο νυχτς, πολ διαφορετικ απ τις πιες στλες, τις δικς μου και των αδελφν μου, καθς συχν καθμασταν ανακορκουδα ο νας απναντι απ τον λλο και διασταυρναμε τα τσσα μας, γελντας για τις διαφορετικς πηγς απ τις οποες βγανανε. Οι αδελφς μου συχν ζηλεανε τη δναμη μου να κατευθνω τον πδακα που θελα, τσο λγο ονειρευμασταν για τη πραγματικ πρθεση του μικρο οργνου που προεξεχε. κουσα το γοητευτικ πλσμα να μπανει στα σκεπσματα και σντομα ν' αναπνει βαθι και δυνατ. σο για μνα, δεν μποροσα να κοιμηθ. μενα ξγρυπνος το μεγαλτερο μρος της νχτας, φοβομενος μπως εμαι ανσυχος, μπως δεν πρεπε να ενοχλσω τη κυρα Evelyn και να της δσω λγο να νομζει τι τη παρατηροσα εν γδυνταν. ταν τελικ αποκοιμθηκα, γινε να ονειρευτ λα της τα καλοδια που 'χα δει.
     Περπου νας μνας πρασε τσι. Κθε βρδυ η δεσποινς Evelyn βολευταν λο και περισστερο και σιγουρευτανε για την αθα παιδωμ μου, προσφροντας απλχερα συχν νδοξες και παρατεταμνες ματις των υπροχα αναπτυγμνων θελγτρων της: αν και μποροσα να τ' απολασω περπου νχτα παρ νχτα, γιατ, πως με φηναν γρυπνο μετ, η επμενη νχτα διεκδικοσε τα δικαιματ της και συνθως πεφτα σε βαθ πνο εν θα προτιμοσα να συνεχσω να κοιτω τις μορφες καμπλες της υπροχης παιδαγωγο μου. Αλλ, χωρς αμφιβολα, οι εξαντλητικο πνοι βοθησαν να ξεφγω της προσοχς της και μου δνανε καλλτερες ευκαιρες απ' , τι θα μποροσα διαφορετικ να 'χω. Μα δο φορς χρησιμοποιοσε το δοχεο νυκτς πριν φορσει το νυχτικ τη, και μποροσα να δω τα ροζ χελη απ το νοιγμα του λουλουδιο της που βυθζονταν μες σ' εξασιες σκοτεινς μποκλες, να υγρανονται απ τα υγρ της, τονζοντας τη λεπτ δναμη της φσης κι οδηγντας με σε γριο ​ παραλρημα ηδονς. Ωστσο, εναι σγουρο πως ποτ δεν σκφτηκα να χρησιμοποισω τα χρια μου για ν' ανακουφιστ απ την οδυνηρ δυσκαμψα που σχεδν κανε τον ποτσο μου να εκραγε.
     Δεν μπορ να πω αν η μαμ εχε παρατηρσει το πολ συχν εξγκωμα στο παντελνι μου, ρχισε να σκφτεται καλλτερα αν θα πρεπε να κοιμμαι στο διο δωμτιο με τη δεσποινδα Evelyn, αλλ βαλε να μεταφρουν το κρεβτι μου στη δικ της κμαρα. Ωστσο, με προσχανε τσο πολ σαν το μοναδικ αγρι στο σπτι, στε η δεσποινς Evelyn φαινταν να ξεχνοσε το φλο μου κι υπρχε πντα μια ελευθερα στσης κι λλειψης μτρου στε σγουρα δεν θα υπκυπτε αν εχε αισθανθε κτι να τη συγκρατε εν θα βρισκταν μαζ μ' να νεαρ στην εφηβεα.
     ταν κανε κρο, καθμουνα σ' να χαμηλ σκαμν δπλα τη φωτι -η δεσποινς Evelyn καθτανε μπρος, εχα το βιβλο του μαθματος στο γνατ μου, κι εκενη τοποθετοσε τα μορφα πδια της στο προστατευτικ του τζακιο του δωματου μελτης, με τα ργα της στη ποδι της, εν κουγε τις αδελφς μου να επαναλβουνε το μθημ τους, μη συνειδητοποιντας τι για μισ ρα κθε φορ φηνε τα μορφα πδια και τους μηρος της στο φλογερ βλμμα μου, γιατ καθς καθμουνα πιο κτω απ' αυτ και σκβοντας το κεφλι μου σαν να συγκεντρωνμουνα στο μθημ μου, τα μτια μου τανε κτω απ τα σηκωμνα μισοφρια της. Οι στενς και σφιχτς λευκς κλτσες της τονζανε τα καλοφτιαγμνα πδια της, γιατ αφο τανε περιορισμνη στο σπτι κατ τη διρκεια των πρωινν μαθημτων μας δεν φοροσε κυλττα κι τσι πως καθταν, με τα γνατ της ψηλτερα απ τις πατοσες της στο δη υψηλ προστατευτικ και τα πδια της κπως ανοιχτ για να κρατσει το βιβλο της στη ποδι της πιο εκολα, ολκληρο το κοχυλνιο κτω μρος των δο μηρν και το χαμηλτερο μρος των ωραων μεγλων πισινν της, με τη ροζ σχισμ αρκετ ορατ, να ξεκουρζεται μσα στις πλοσιες σκορες μποκλες, τανε πλρως εκτεθειμνα στη δικ μου θα.
     Η λμψη της φωτις φτιζε κτω απ τα σηκωμνα μισοφρια της δνοντας στο σνολο μια λμψη και μ' κανε κι εμνα εξσου να καγομαι σε μια φλγα επιθυμας ως του μουν σχεδν τοιμος να λιποθυμσω. Θα μποροσα να χω βυθιστε σ' αυτ, να φιλοσα και να χιδευα αυτ το υπροχο στολδι και τα πντα γρω του. Ω, πσο λγο σκεφττανε το πθος που φερνε. Ω, αγαπημνη δεσποινδα Evelyn, πς σε αγαποσα απ τις παιδικς παντφλες και τις σφιχτς, γυαλιστερς, μεταξωτς κλτσες, μχρι το λαμπρ πρξιμο του μορφου στθους σου, που μου αποκαλυπττανε σχεδν κθε βρδυ και τα υπροχα χελη που πνω απ' λα θελα να σ' αγκαλισω και να τα φιλσω με λατρεα.
     τσι, φεγαν οι μρες κι η δεσποινς Evelyn γιντανε για μνα μια θε, να πλσμα το οποο, απ τα βθη της καρδις μου, κυριολεκτικ λτρευα. ταν φευγε απ το σχολεο κι μενα μνος, φιλοσα αυτ το μρος του προστατευτικο που εχαν πισει τα πδια της και το κθισμα στο οποο καθταν, ακμα και τον αρα μια ντσα λγο πιο πνω, που η φαντασα μου τοποθετοσε το υπροχο φρουτκι της. Εχα μια λαχτρα για κτι πρ' ​​απ' αυτ, χωρς να γνωρζω ακριβς τι ταν αυτ που 'θελα· γιατ πργματι δεν εχα ιδα για οτιδποτε σχετιζταν με τη σαρκικν νωση των φλων.
     Μια μρα εχα πει στο υπνοδωμτιο των αδελφν μου που κοιμταν η κουβερνντα, με τη σκψη τι θα μποροσα να ριχτ στο κρεβτι της και ν' αγκαλισω με φαντασα το μορφο σμα της. κουσα κποιον να πλησιζει και γνωρζοντας τι δεν εχα καμι δουλει εκε, κρφτηκα κτω απ' το κρεβτι. Την επμενη στιγμ η δεσποινς Evelyn μπκε και κλεδωσε τη πρτα. τανε περπου μια ρα πριν το βραδυν. Βγζοντας το φρεμ της και κρεμντας το στη ντουλπα, συρε κτι που μοιαζε πιπλο, το οποο εχε αγοραστε γι 'αυτν, η χρση του οποου με προβλημτιζε συχν. βγαλε το καπκι, ριξε νερ μσα σε μια λεκνη και τοποθτησε να σφουγγρι κοντ σ' αυτ. Στη συνχεια, βγαλε το φρεμ της, τρβηξε τη πουκαμσα και το μεσοφρι της πνω απ τη μση και τα μγκωσε εκε, περπτησε μχρι αυτ και κθισε πνω του.
     Εχα λοιπν την ηδονικ απλαυση να κοιτ λα της τα μορφα στολδια του φλου της, γιατ ταν ανβασε τα ροχα της στθηκε μπρος στον καθρφτη, παρουσιζοντας στη λαμαργη ματι μου τον υπροχο λευκ της πισιν σ' λη του τη πληρτητα, γυρζοντας να πλησισει το μπιντ, εμφνισε το κτω μρος της κοιλις της και το μορφο λοφκι με λο τον πλοτο της τριχοφυας του. Εν πγαινε γρω απ το μπιντ πριν καθσει, ολκληρο το μουνκι της σκλβωσε το βλμμα μου.
     Ποτ δε θα ξεχσω τον γριο ενθουσιασμ μου κενη τη στιγμ. ταν υπερβολικς για τις διεγερμνες αισθσεις μου, ευτυχς, ταν κθισε, η μεση αιτα της παρολγον τρλλας μου εξαφανστηκε. Πλθηκε καλ ανμεσα στους μηρος της για περπου πντε λεπτ. Μετ σηκθηκε απ το μπιντ και για μια στιγμ δειξε και πλι τα φουσκωμνα χελκια του μουνιο της -στη συνχεια στθηκε μπροστ μου για δο τρα λεπτ εν ξεπλενταν με το σφουγγρι, παρνοντας τις σταγνες νερο που ρχισαν να μαζεονται στον πλοσιο θμνο απ μποκλες γρω απ το αιδοο της. τσι η κοιλι της, το λοφακι της κι οι σαρκδης μηρο της, ταν ολοφνεροι στα μτια μου σο ποτ λλοτε και μπορε κποιος να καταλβει εκολα σε τι κατσταση μ' εχε ρξει αυτ η ηθελημνη θα.
     Ω, δεσποινς Evelyn, αγαπητ, νστιμη δεσποινς Evelyn, τι θα σκεφτσουν αν ξερες τι θαμαζα λες τις αγγελικς πτυχς σου κι τι τα μτια μου ντονα εχανε προσπαθσει να χωθονε σε κενα τα πλοσια γοητευτικ και γλυκτατα χελη που κρβονται σ 'αυτ τα πλοσια σκορα τουφκια. Ω! πσο επιθυμ να τα φιλσω, γιατ κενη την εποχ δεν εχα ιδα πως να τ' αγκαλισω κι ακμα λιγτερο πως να μπω μσα τους. ταν το μπνιο της τελεωσε, κθισε κι βγαλε τις κλτσες, αποκαλπτοντας τις μορφες λευκς γμπες και τις γοητευτικς μικρς πατοσες. Πιστεω τι ταν αυτς ο πρτος θαυμασμς προς τα πραγματικ μοναδικ φτιαγμνα πδια, τους αστραγλους και στις πατοσες, τα οποα ταν εξαιρετικ τλεια φτιαγμνα, που πρωτοξπνησε το πθος μου γι' αυτ, που απ ττε ασκοσε μιαν ιδιατερη γοητεα πνω μου.
     ταν επσης τσον ιδιατερα προσεκτικ με τα παποτσια της -μικρ και σκορα- που τανε υπροχο να τα κοιτς, συχν τα παιρνα και τα φιλοσα, ταν τ' φηνε στο δωμτιο. Στη συνχεια οι μεταξωτς κλτσες της, πντα ανεβανανε σφιχτς σα γντι, επιδεικνοντας στο μγιστο το αξιοσημεωτο λεπτ σχμα των ποδιν της. Φορντας μεταξωτς αντ βαμβακερς κλτσες, κατβασε να φρεμα με χαμηλ κορσζ, τελεωσε τη τουαλττα της κι φυγε απ το δωμτιο. Κλησα ξω απ το κρεββτι, πλυνα να το πρσωπ μου ρχνοντας μπλικο νερ και τα χρια μου στο νερ του μπιντ κι ακμη πια λγο πνω στον ενθουσιασμ μου.
    ξι εβδομδες εχανε περσει απ ττε που ρθε η δεσποινς βελυν και το πθος μου γι' αυτ με κρατοσε υπκουο και κατ συνπεια τις αδερφς μου αλλ αυτ δεν κρτησε για πολ. σο μασταν υπκουοι η δεσποινς βελυν τανε φιλικ και φανταστκαμε πως αυτ θα διαρκοσε για πντα. τσι αρχσαμε τις αταξες και ττε γινε πιο επιφυλακτικ. Στην αρχ μας προειδοποησε κι αργτερα μας απελησε με ξλο. Δεν πιστψαμε τις απειλς της κι η Μαρη ρχισε να γνεται λο και πιο απρσεκτη στη μελτη της. Ττε τανε που τη πρε απ το χρι και την οδγησε στο λογο. Η αδερφ μου τανε δυναμικ και πλευε με νχια και με δντια, αλλ μταια. Την ανβασε στο ζο θυμωμνα, πρασε τη θηλει γρω της και τη σταθεροποησε. λλες θηλεις πρασε στους αστραγλους και τους στερωσε στους χαλκδες στο πτωμα, αναγκζοντας τα πδια της να μνουν μισνοιχτα προβλλοντας τα κρυφ της σημεα.
     φυγε ττε η δεσποινδα και πγε στη μητρα για να ραβδ. Γρισε μετ απ λγο δνοντας το μεσοφρι της Μαρης ψηλ στη μση, φησε τα οπσθια και τη ροζ σχισμολα της γυμν κι εκτεθιμνα στα μτια μου. Μ' κπληξη διαπστωσα τι, μετ απ δυο μνες που εχα να τη δω, τα χειλκια της εχανε φουσκσει και μια ιδα απ τρχωμα κλυπτε το βουναλκι της. τανε πολ συναρπαστικ μιας κι οι σκψεις μου εχανε μενει πολ καιρ στις ωριμτερες ομορφις της δεσποινδας βελυν κι εχα σταματσει το παιχνδι με τη Μαρη. Αυτ το θαμα ξπνησε τις πριμες αισθσεις μου και τις δυνμωσε. Πρτα η δεσποινς βελυν βγαλε το σλι της αφνωντας ακλυπτους τους μους και το πνω μρος του στθους της, που τανε ξαναμμνο απ θυμ. Γμνωσε το δεξ χρι και παρνοντας το ραβδ κανε πσω σηκνοντας το. Τα μτια της γυαλσανε παρξενα κι τανε πργματι μορφο θαμα.
     Δεν θα ξεχσω ποτ τη στιγμ,γιατ τανε μοναδικ. Το ραβδ σφριξε στον αρα και πφτοντας χραξε τον στρουμπουλ πωπουδκι της Μαρης. Εκενη που εχε ορκιστε να μη κλψει, αναψοκοκκνησε και δγκωσε το κλυμμα του αλγου. Ξανασκωσε το χρι η δεσποινς βελυν και με μια γργορη κνηση το ραβδ ξανπεσε στους παλμμενους γλουτος της αδελφς μου. Και πλι, αν και πνεσε, δε ξφυγε καννας χος απ' τα χελη της. Κνοντας πσω, η δεσποινς βελυν ξανασκωσε το χρι και τρα τανε φανερ τι το ραβδ κατευθυνταν ανμεσα στους γλουτος της και κυρως στα χελη των ιδιωτικν σημεων της Μαρης. Τσος πολς ταν ο πνος στε ρχισε να ουρλιζει. μως ξαν η βργα πφτει στο διο σημεο...
 -"Ω, αγαπητ δεσποινς βελυν δεν θα το ξανακνω ποτ, ποτ!"
     Οι κραυγς της δεν εχανε κανν αποτλεσμα. Το κψιμο διαδεχταν λλο κψιμο πως κι οι φωνς της, μχρι που η βργα καταστρφηκε και οι γλουτο της καημνης της Μαρης μοιαζαν με μζα απ ακατργαστο κρας. ταν οδυνηρ θαμα αλλ και συναρπαστικ. Δεν μποροσα να πρω τα μτια μου απ το πρησμνο κουμπκι της και τα χελη της, που παρ τη σοβαρ τιμωρα, χι μνο φανονταν να φουσκνουν αλλ ανοιγκλειναν και προφανς πλλονταν με αγωνα. λ' αυτ τανε πρα πολ συναρπαστικ να τα παρακολουθ. Εκε και ττε υποσχθηκα να τα επιθεωρσω σε μια πιο κατληλη στιγμ, πργμα που δεν με απογοτευσε στο τλος. Εν τω μεταξ, το πνεμα της εχε τσακσει. Πργματι εχαμε φοβιθε λοι μας και τρα ξραμε τι μας περμενε αν δεν μασταν υπκουοι. Νισαμε τι πραγματικ πως πρεπε να συμμορφωνμαστε με οτιδποτε η νταντ μας διταζε. Ενστικτωδς μθαμε να τη φοβμαστε.
     Λγες μρες αργτερα, φθσανε μερικο επισκπτες -νας κριος και μια κυρα. Ο κριος τανε παλις φλος της μαμς που 'χε νυμφευτε πρσφατα κι η μαμ τους ζτησε να την επισκεφτον στο γαμλιο ταξδι τους και να περσουν λγο χρνο μαζ μας. Ο κριος ταν μορφος, ψηλς και γεροδεμνος. Η κυρα ταν αρκετ ντελικτη αλλ καλοσχηματισμνη με μορφο στθος κι μους, μικρ μση κι μορφες καμπλες, μπρτσα, χρια και πδια και λαμπερ μτια. Νομζω τρεις μρες μετ την φιξ τους πγα στο ελεθερο δωμτιο το οποο τρα εχαν καταλβει οι καλεσμνοι κι εν μουν εκε τους κουσα να ανεβανουν. Η κυρα μπκε πρτη κι εχα λγο χρνο να γλυστρσω στη ντουλπα και να τραβξω την πρτα. Αμσως ο κριος ακολοθησε και κλενοντας τη πρτα τη κλεδωσε. Μιας και δεν μποροσε μακρυ της, την ρπαξε απ τη μση, πλησασε τα χελη του και της δωσε να μεγλο φιλ, ζουλντας τη πνω του. Κθισε και την βαλε στα γνατ του, χαδεοντας τη πνω απ το μεσοφρι της, με τα στματα τους ενωμνα για αρκετ ρα. Κι εν εκενη τον παρτρυνε να κνουνε γργορα, κενος σηκθηκε την βαλε στην κρη του κρεββατιο και περνντας τα πδια της κτω απ τα μπρτσα του φησε να δω τα κλλη της.
     Δεν εχε τσο πολ τρχωμα στο ρος της πως η δεσποινς βελυν αλλ τα χελη της ταν πιο φουσκωτ και πιο ανοιχτ. Φανταστετε την κπληξ μου ταν εδα τον κριο Μπνσον να ξεκουμπνει το παντελνι και να βγζει να τερστιο ποτσο! Πσο τερστιο φαινταν και πσο με τρμαξε! Με τα δχτυλ του βαλε το κεφλι ανμεσα στα χελη της σχισμς της κυρας Μπνσον και μετ βζοντας τα χρια του τσι στε να στηρζει τα πδια της, το σπρωξε βαθι μσα της. μεινα φωνος που η κυρα Μπνσον δεν πετχτηκε με αγωνα. Φαιντανε τσο μεγλο για να το χσει στη κοιλι της. Αντ να ουρλιζει απ πνο, φαινταν να το διασκεδζει. Τα μτια της λαμψαν, το πρσωπ της κοκκνισε, και χαμογελοσε χαριτωμνα στον κριο Μπνσον. Το τερστιο παλοκι του γλυστροσε μσα-ξω αρκετ νετα και με τα χρια του πεζε τα μεγλα πισιν της φρνοντας τα πιο κοντ σε κθε του κνηση. Αυτ κρτησε περπου να πεντλεπτο ταν ξαφνικ σταμτησε ο κριος Μπνσον και μετ ακολοθησαν νας δο σπασμο κι αυτς να της χαμογελ μ' να πολ παρξενο τρπο. μεινε σιωπηλς για λγο, τρβηξε ξω τον ποτσο του, μαλακ, με μερικς λιπαρς σταγνες να στζουνε στο πτωμα. Παρνοντας μια πετστα σκοπισε το χαλ, τη τλιξε γρω απ το κοκκρι του και πγε να πλυθε.
     Η κυρα Μπνσον μεινε για λγο ξαπλωμνη, δεχνοντας το μουν της πιο ανοιχτ απ ποτ και μποροσα να δω σπρα υγρ να τρχουν απ αυτ. Δεν μπορετε να φανταστετε τον γριο ενθουσιασμ μου κενη τη στιγμ. Λθηκε το μεγλο μυστριο με τις ορξεις μου κι η γνοι μου. Αφο μου δωσε αρκετ ρα να κατανοσω τις ιδιωτικς της ομορφις, σηκθηκε, φτιαξε το μεσοφρι και το φρεμ της, πγε στον καθρφτη να φτιξει τα μαλλι. Αφο τακτοποιθηκε, νοιξε σιγ τη πρτα κι ο κριος Μπνσον φυγε. Ττε ξανακλεδωσε και πγε στη λεκνη να πλυθε ανμεσα στα πδια σηκνοντας το μεσοφρι. Στγνωσε με μια πετστα αφνοντας με να θαυμζω την ωραα θα. Αλλ συμφορ ταν ρθε κατευθεαν στη ντουλπα φωνζοντας γιατ με βρκε εκε! Κοκκνησα μχρι τ' αυτι και προσπθησα να δικαιολογηθ. Με κοταξε σιωπηρ ενθουσιασμνη και με ρτησε τι κανα εκε. Της επα πως εχα ανβει πριν απ' αυτος ψχνοντας τη μπλα μου κι ταν τους κουσα να ανεβανουνε κρφτηκα χωρς να ξρω το γιατ.
     Με κοταξε μερικ λεπτ με προσοχ και μου ζτησε αν μποροσα να εμαι διακριτικς.

(...)

 -"Ω! Τσρλυ", επε η Μαρα, βλποντας κπληκτη το πχος και το μκος του. "Πς χει μεγαλσει το κοκκορκι σου" κι σπευσε βιαστηκ να το πισει στα χρια της. "Εναι σκληρ σα ξλο και πσο κκκινο εναι το κεφλι του¨! Χωρς να ξρει γιατ, προφανς εχε τη φυσικ του επδραση στις αισθσεις της κι ρχισε να κοκκινζει καθς το ζουλοσε παντο.
 -"Αγαπητ Μαρη, χω μθει να μεγλο μυστικ γι' αυτ το πργμα, θα στο πω τη πρτη φορ που θα μπορσουμε να μενουμε μνοι κι ασφαλες απ τυχν διακοπ. Τρα δεν υπρχει χρνος, αλλ πριν πας κτω,φησ με να δω τη μικρολα τη Μιμ σου".
     Εχαμε συνηθσει σ' αυτς τις παιδικς εκφρσεις ταν με γνοια κι αθωτητα αμοιβαα εξετζαμε τις διαφορς μας στο φλο κι η αδελφ μου εχε ακμα γνοια και παρμενε αθα πως πντα. τσι ταν επα τι δεν το εχα δει απ ττε που τσο τη κακομεταχηρεστηκε με το φοβερ κτπημα η Δεσποινς Evelyn, ρπαξε αμσως την ευκαιρα και σκωσε λα τα μεσοφρια της για να το κοιτξω. "Ξπλωσε λγο στο κρεββτι".
     Συμμορφθηκε. μουν ευτυχς. Η δισταση που εχε πρει το ρος της Αφροδτης, η αυξημνη ανπτυξη τριχοφυας που μοιαζε με βρα και τα φουσκωτ χειλκια της μικροσκοπικς σχισμς της, λα ταν πολλ υποσχμενα και γοητευτικ. Γοντισα και το φλησα, γλεφοντας τη μικρ  προεξχον κουμπκι της με τη γλσσα μου: αμσως σκλρυνε, κι ρχισε να συσπται.
 -"Ω!... Τσρλυ..., πσο ωραο εναι!... Τ... τ κνεις; Ω... συνχισε παρακαλ!"
     Αλλ σταμτησα κι επα:
 -"χι τρα, αγαπημνη μου αδελφολα, αλλ ταν θα μπορσουμε να ξεφγουμε μαζ θα το κνω αυτ και κτι πολ καλλτερο, λα συνδονται με το μεγλο μυστικ που πρπει να σου πω. Πγαινε λοιπν κτω και πες τους τι παρακοιμθηκα, αλλ τσιμουδι σε καννα γι' αυτ που σου επα. Θα εμαι κτω πολ σντομα".
 -"Ω, Τσρλυ αγαπημνε, αυτ που μλις κανες τανε τσο ωραο... τσο γλυκ και μ' κανε να νισω τσο παρξενα; Ω, Τσρλυ, αν εναι τσι πως τα λες, θα εμαι τσο ευχαριστημνη με αυτ, να μου τα δεξεις λα".
     Κοντοστθηκε, ανεβζοντας τη πουκαμσα της. Το χρι μου περιπλανθηκε στη τρυφερολα κοιλτσα της και στο λοφκι της. πειτα γοντισα και βζοντας τα πδια της πνω στους μους μου και τα χρια κτω απ τους μηρος και το κωλαρκι της, βαλα τη γλσσα μου γργορα στο μικρ κουμπκι της, που τανδη σκληρ κι δειχνε το κεφαλκι του στο πνω μρος της παλλμενης ροδαλς σχισμς. Η ευκνητη γλσσα μου δωσε αμσως αποτλεσμα -τα λαγνια κι οι μηρο της ανασηκθηκαν για να πισουν το λουλουδκι της στο πρσωπ μου. Μηχανικ βαλε το χρι της στο κεφλι μου και μουρμορισε λγια τρυφερ:
 -"Ω, αγαπημνε μου Τσρλυ, πσο γλυκ! Ω, συνχισε,νιθω τσο μορφα"!
     Δε χρειστηκα καννα διεγερτικ, αλλ συνχισα να τη γλεφω μχρι, που ρχισε να της κβεται η αναπνο και να μεγαλνει η νταση στο σμα της, ρχισε να τραυλζει:
 -"Ω! Ω! Αισθνομαι τσο παρξενα -αχ, σταμτα, θα λιποθυμσω- εγ..., εγ..., εγ δεν μπορ... -δεν μπορ να το αντξω πια! Ω - Ωωω!"
     Τα κρα της χαλαρσανε και χθηκε στο πρτο της οργασμ, που τανε πολ κολλδης κι μορφος, αλλ λιγοστς σε ποστητα. Την φησα να ηρεμσει μχρι να συνλθει ξαν. πειτα κοιτζοντας το πρσωπ της χαμογελντας, τη ρτησα αν της ρεσε.
 -"Ω! μουν στον ουραν, αγαπητ Τσρλυ, τσο που σκφτηκα πως με σκοτνει -τανε πρα πολ ντονο και γλυκ για να το υποφρω- τποτα δεν θα μποροσε να εναι πιο απθανο".
 -"Ω ναι!" απντησα, "υπρχει κτι ακμα πιο ντονα γλυκ, αλλ, πρπει να σε ξαναφιλσω τσι λιγκι πλι πριν δοκιμσουμε, σο πιο υγρ εναι μσα τσο πιο εκολα θα μπω".
 -"Μα, Τσρλυ, εννοες τι θα βλεις μσα μου τ' ργαν σου, τρα που 'χει γνει τσο μεγλο";
 -"Λοιπν δοκιμζουμε κι αν σε πον πρα πολ μπορομε να σταματσουμε".
     τσι ρχισα πλι να τη γλεφω και να της χνω τη γλσσα μου κι αυτ τη φορ χρειστηκε μεγαλτερη προσπθεια για το τελικ αποτλεσμα· αλλ προφανς εχε ακμα μεγαλτερη επδραση,και πιο φθονα υγρ. Το γατκι της εναι τρα χαλαρ κι αρκετ υγρμε τα δικ της χσια και το σλιο μου, και προετοιμασμνο καλ να με δεχτε μσα του. φτυσα πνω του κι πλωσα το σλιο να λιπνω το κεφαλκι του ως τη ρζα. Στη συνχεια, σηκθηκα κι απλθηκα πνω στη κοιλι της Μαρης και στρφοντας απαλ τον ποτσο μου, ρχισα να τον τρβω πνω-κτω πρτα στα χειλκια της, ερεθζοντας τη κλειτορδα στο μικρ μορφο μουνκι της κι απαλ να βζω το κεφλι του ανμεσα τους. Τελικ τανε λιγτερο δυσκολο απ' ,τι θα περμενε κανες: το γλειφομονι και το διπλ χσιμο της εχανε χαλαρσει τους μυς του κλπου της κι η καλα της ενεργοσε σ' λα τα ργανα της. Μ' λ' αυτ, βαλα το κεφλι και μερικ εκατοστ μσα της, χωρς να μουρμουρσει οτιδποτε εκτς:
 -"Πσο μεγλο φανεται... ωω... ρχισε να με ανογει..."
     λα αυτ με ανεβζανε σε μεγλα ψη ηδονς και χρειστηκα μεγλη προσπθεια για να μη πισω γοργ κι ορμητικ πιο μσα της. Τρα νιωσα κποιο εμπδιο, σπρωξα σκληρ και τη πνεσε. Φναξε! με παρακαλοσε να σταματσω. μουνα τσο κοντ στο φινλε που νιωσα τι πρπει να συνεχσω. τσι, γρνοντας προς τα μπρος, πεσα το εμπδιο κι αυτ την κανε να φωνξει πονεμνα μα πιο παθιασμνα. Μλλον ακμα λγο πεση θα εχε αποφασσει τη θση μου, αλλ η φση δεν μποροσε να κρατηθε πια και παρδωσα το ερωτικ μου φρο στις παρθνες ομορφις της, χωρς να τη ξεπαρθενισω. Μχρι τρα, σως, τανε τυχερ, γιατ της ριξα να χεμαρρο απ τα υγρ μου που δεν ταν μνο βλσαμο για τον ελαφρ τραυματισμνο υμνα της, αλλ χαλρωσε και λπανε το εσωτερικ της τσο πολ για να διευκολνει τις μετ προσπθειες μου. Ξπλωσα συχα για λγο, το σταδιακ πρξιμο κι ο παλμς του οργνου μου στα τινγματ του, της εχανε ξαναξυπνσει στο μεταξ το νεανικ πθος της. Επε, μλλον απογοητευμνα, αλλ με μιαν... μφαση:
 -"Τσρλυ, αγαπημνε μου, επες τι θα γιντανε στο τλος απθανο... και... νιθω πως τσι γνεται. Δεν πον και θα συνεχσουμε πως θες..."
     ντας μσα της ακμα, δινα μικρς ωθσεις περισστερο για να σιγοντρω στην ηδον της της, παρ για να ανακουφσω τη δικ μου και καθς αγνοοσε τελεως τι θα συνβαινε, νοιξε τους μηρος κι ριξε το κτω μρος του κορμο της, αφνοντας το κοχλι της ελεθερο για τα πντα. Συγκντρωσα τη δναμ μου και καθς το καυλ μου στεκτανε σκληρ σα σδερο, το οδγησα ξαφνικ προς τα μπρος κι νιωσα κτιν να σπζει και να υποχωρε κερδζοντας τσι τουλχιστον λλα τρα-τσσερα εκατοστ μσα της.
     Η επδραση στη καημνη την αδελφ μου τανε πιο οδυνηρ, φναξε με πθο; προσπθησε σκληρ να με ξεγελσει, στριψε το σμα της σ' λες τις κατευθνσεις για να τα καταφρει, αλλ μουνα τσο σγουρα γαντζωμνος πνω της και μσα, στε λοι οι αγνες της μου δνανε τη δυναττητα να της τν χνω βαθτερα. Τσο ενθουσιασμνος μουν απ τους ηδονικος αλλ λυγμους και τις πνιχτς -αλλα και καυλωμνες- κραυγς της, που σντομα ξσπασε νας νος χεμαρρος ερωτικο ενθουσιασμο απ την κρη του καυλιο μου μσα της και ξπλωσα σαν πτμα, αποκαμωμνος και χωρς ανσα σχεδν, πντω στο γυμν παγιδευμνο κορμκι της, αλλ διατηρντας τλεια το κατακτηθν... δαφο. Για λγο επικρτησε νεκρικ ησυχα κι εξασθνησε κι ο πνος που εχα επιβλλει στη καημνη Μαρα.
     Αναμφισβτητα, επσης, η φθονη ποστητα σπρματος που εχα εκτινξει στη μτρα της, βοθησε να απαλνει τον πνο της. Σε κθε περπτωση, ταν μασταν κι οι δο και πλι σε θση να συζητσουμε, μ' σπρωξε απ την αγκαλι της για τον πνο που της εχα προκαλσει και μου ζτησε να κατβω αμσως απ πνω της αλλ διατηρντας τη πλεονεκτικ κατοχ της πολ σφιχτς και νστιμης θηκολας της, επα τι τρα λα τα... δσκολα τελεισανε και θα μποροσαμε πλον απ δω και πρα να προσβλπουμε σε τποτα λιγτερο απ πειρη ευχαρστηση...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers