-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

Tanizaki Jun'ichirō:

 Βιογραφικ

     Ο Τζουνιτσρο Τανιζκι (Jun'ichirō Tanizaki,  谷崎 潤一郎 ) ταν Iπωνας συγγραφας που θεωρεται απ τις πιο σημαντικς προσωπικτητες της σγχρονης ιαπωνικς λογοτεχνας. Ο τνος και το αντικεμενο του ργου του κυμανεται απ συγκλονιστικς απεικονσεις σεξουαλικτητας και καταστροφικς ερωτικς εμμονς, ως λεπτς απεικονσεις της δυναμικς της οικογενειακς ζως στο πλασιο των ραγδαων αλλαγν στην ιαπωνικ κοινωνα του 20ο αι. Συχν, οι ιστορες του αφηγονται, στο πλασιο μιας αναζτησης πολιτιστικς ταυττητας, στην οποα αντιπαρατθενται δημιουργες Δσης κι Ιαπωνας. Εναι σαφες οι επιδρσεις πνω του, στις αρχς της καρριρας του, των Πε και Μπωντλρ.
ταν νας απ τους 6 συγγραφες στον τελικ κατλογο για το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας το 1964, να χρνο πριν το θνατ του.
     Γεννθηκε 24 July 1886, σε μια επορη οικογνεια εμπορικς τξης στο Nihonbashi του Τκυο, που ο θεος του εχε τυπογραφικ πιεστριο, που εχε ιδρσει ο παππος του. Οι γονες του ταν: Kuragorō και Seki Tanizaki. Ο μεγαλτερος αδερφς του, Κουμακτσι, πθανε 3 μρες μετ τη γννησ του, γεγονς που τον κανε τον επμενο μεγαλτερο γιο της οικογνειας. Εχε 3 μικρτερα αδλφια: Τοκουζο, Σιτζι (επσης συγγραφας) και Σουι, καθς και 3 μικρτερες αδελφς: Σνο, σε και Σου. Περιγραψε τη παιδικ του ηλικα στο Yōshō Jidai (Παιδικ Χρνια, 1956). Η παιδικ του ηλικα κλονστηκε πολ, απ τον σεισμ του Meiji στο Τκυο του 1894, που απδωσε αργτερα τον δια βου φβο του για σεισμος. Τα οικονομικ της οικογνεις του μειθηκαν δραματικ καθς μεγλωνε, μχρι που αναγκστηκε να διαμενει σε λλο νοικοκυρι ως δσκαλος. Παρ' ολ' αυτ τα οικονομικ προβλματα, παρακολοθησε το Πρτο Γυμνσιο του Τκυο, που γνανε φλοι με τον Isamu Yoshii. Ο Τανιζκι παρακολοθησε το Τμμα Λογοτεχνας του Αυτοκρατορικο Πανεπιστημου του Τκυο απ το 1908, αλλ' αναγκστηκε να εγκαταλεψει το 1911 λγω της αδυναμας του να πληρσει τα δδακτρα.


                           Το μρος που γεννθηκε ο Τανιζκι

     Ξεκνησε τη λογοτεχνικ του καρριρα το 1909. Το 1ο του ργο, να σκηνικ θεατρικ ργο, δημοσιεθηκε σ' να λογοτεχνικ περιοδικ. Το νομα του γινε γνωστ για πρτη φορ με τη δημοσευση του διηγματος Shisei (The Tattooer) το 1910. Στην ιστορα, νας καλλιτχνης τατουζ ζωγρφιζει μια τερστια αρχνη στο σμα μιας μορφης νας γυνακας. Στη συνχεια, η ομορφι της γυνακας παρνει μια συναρπαστικ, δαιμονικ δναμη, που ο ερωτισμς συνδυζεται με σαδομαζοχισμ. Η femme-fatale εναι θμα που επανρχεται σε πολλ απ τα πρτα ργα του Τανιζκι, συμπεριλαμβανομνων των Kirin (1910), Shonen (The Children, 1911), Himitsu (Τhe Secret, 1911) κι Akuma (Devil, 1912) . Τ' λλα ργα του που δημοσιετηκαν στη περοδο Taishō περιλαμβνουν τα: Shindo (1916) κι Oni no men (1916), που εναι εν μρει αυτοβιογραφικ.
     Ο Τανιζκι πρε τη 1η του γυνακα, Chiyo Ishikawa, το 1915 και το μοναδικ του παιδ, Ayuko, γεννθηκε το 1916. Ωστσο, ταν νας δυστυχισμνος γμος και με τη προδο του χρνου ενθρρυνε μια σχση μεταξ της Chiyo και του φλου του και συντρφου Haruo Satō. Το ψυχολογικ γχος αυτς της κατστασης αντικατοπτρζεται σε μερικ απ τα πρτα του ργα, πως το θεατρικ ργο Aisureba koso (Because I Love Her, 1921) και το μυθιστρημα Kami to hito no aida (Between Men and the Gods, 1924). Παρλο που μερικ απ τα γραπτ του φανεται να 'χουν εμπνευστε απ' αυτ κι λλα πρσωπα και γεγοντα στη ζω του, τα ργα του εναι λιγτερο αυτοβιογραφικ απ' αυτ των περισστερων συγχρνων του στην Ιαπωνα. Υιοθτησε αργτερα την μικο, τη κρη της 3ης συζγου του, Ματσοκο Μορτα.
     Το 1918, ταξδεψε στη Κορα, στη Βρεια Κνα και στη Μαντζουρα. Στα 1α χρνια ενθουσιστηκε με τη Δση κι λα τα μοντρνα πργματα. Το 1922, μετεγκαταστθηκε απ την Ονταβρα, που ζοσε απ το 1919, στο Γιοκοχμα, που 'χε μεγλον απδημο πληθυσμ κι ζησε για λγο σε σπτι δυτικο στυλ βινοντας ναν αποφασιστικ μπομικο τρπο ζως. Αυτ η προοπτικ αντικατοπτρζεται σε μερικ απ τα 1α του γραπτ. Εχε μια σντομη καρριρα στο βωβ σινεμ, εργαζμενος σα σεναριογρφος για το στοντιο ταινιν Taikatsu. Υπρξε υποστηρικτς του Κινματος της Καθαρς Ταινας κι παιξε καθοριστικ ρλο να φρνει μοντρνα θματα στο ιαπωνικ σινεμ. γραψε τα σενρια για τις ταινες Amateur Club (1922) κι A Serpent's Lust (1923, με βση την ιστορα του διου ττλου απ την Ueda Akinari, η οποα ταν, εν μρει, η μπνευση για το αριστοργημα Ugetsu monogatari, 1953 του Mizoguchi Kenji). Κποιοι ισχυρστηκαν τι η σχση του Τανιζκι με το σινεμ εναι σημαντικ για τη κατανηση της συνολικς καρριρας του.



     Η φμη του ρχισε ν' απογεινεται το 1923, ταν μετακμισε στο Κιτο μετ τον σεισμ του Μεγλου Κντο, που κατστρεψε το σπτι του στη Γιοκοχμα (ταν ο Τανιζκι ταν σε λεωφορεο στο Χακνε κι τσι διφυγε τον τραυματισμ). Η απλεια των ιστορικν κτιρων και των γειτονιν του Τκιο στον σεισμ προκλεσε αλλαγ στον ενθουσιασμ του, καθς αναπροσανατολζει τη νεανικ του αγπη για τη φανταστικ Δση και τον εκσυγχρονισμ σ' να ανανεωμνο ενδιαφρον για την ιαπωνικ αισθητικ και τον πολιτισμ, ιδιατερα τον πολιτισμ της περιοχς Kansai (γρω απ τις πλεις: Οζκα, Κμπε και Κιτο). Το 1ο του μυθιστρημα μετ τον σεισμ και 1ο πραγματικ πετυχημνο μυθιστρημ του, ταν το Chijin no ai (Naomi, 1924-25), που 'ναι μια κωμικοτραγικ εξερενηση της τξης, της σεξουαλικς εμμονς και της πολιτιστικς ταυττητας. Ο Τανιζκι κανε να λλο ταξδι στη Κνα το 1926, που γνρισε τον Guo Moruo, με τον οποο αργτερα διατρησε αλληλογραφα. Μετακμισε απ το Κιτο στο Κμπε το 1928.
     Εμπνευσμνος απ τη διλεκτο της Οζκα, γραψε τον Μντζι (Quicksand, 1928–1929), που εξερενησε το λεσβιασμ, μεταξ λλων θεμτων. Ακολοθησε το κλασσικ Tade kuu mushi (Some Prefer Nettles, 1928–29), που απεικονζει τη σταδιακ αυτοανακλυψη ενς νδρα του Τκιο που ζει κοντ στην Οζκα, σε σχση με τον εκσυγχρονισμ που επηρεζεται απ τη Δση και την ιαπωνικ παρδοση. Το Yoshinokuzu (Arrowroot, 1931) παραπμπει στο θατρο bunraku και kabuki κι λλες παραδοσιακς μορφς, ακμη κι επειδ προσαρμζει μιαν ευρωπακ τεχνικ αφγησης-εντς-αφγησης. Ο πειραματισμς του με αφηγηματικ στυλ συνεχστηκε με τους Ashikari (The Reed Cutter, 1932), Shunkinsho (να πορτρτο του Shunkin, 1933) και πολλ λλα ργα που συνδυζουνε τη παραδοσιακν αισθητικ με τις ιδιατερες εμμονς του.
     Το ανανεωμνο ενδιαφρον του για τη κλασσικ ιαπωνικ λογοτεχνα κορυφθηκε με τις πολλαπλς μεταφρσεις του σε μοντρνα ιαπωνικ του κλασσικο του 11ου αι., Η ιστορα του Genji και στο αριστοργημ του Sasameyuki (κυριολεκτικ A Light Snowfall, αλλ δημοσιεθηκε στην αγγλικ μετφραση ως The Makioka Sisters, 1943-1948), νας λεπτομερς χαρακτηρισμς 4 θυγατρων μιας πλοσιας εμπορικς οικογνειας της Οζκα που βλπουν τον τρπο ζως τους να γλυστρ στα πρτα χρνια του Β 'Παγκ. Πολ.. Οι αδελφς ζονε κοσμοπολτικη ζω μ' Ευρωπαους γετονες και φλους, χωρς να υποφρουν με κρσεις πολιτιστικς ταυττητας που 'ναι κοινς στους παλαιτερους χαρακτρες του. ταν ρχισε να σειριοποιε το μυθιστρημα, οι συντκτες του Chūōkōron προειδοποιθηκαν τι δεν συνβαλε στο απαιτομενο πολεμικ πνεμα και, φοβομενοι τι θα χσουν προμθειες χαρτιο, κψανε τη παροχ. Ο Τανιζκι μετεγκαταστθηκε στο θρετρο Ατμι, Σιζουκα το 1942, αλλ επστρεψε στο Κιτο το 1946.


                            2ος απ αριστερ κτω στη τξη του

     Μετ τον Β' Παγκ. Πλ., εμφανστηκε ξαν στη λογοτεχνα, κερδζοντας μια σειρ βραβεων. Μχρι το θνατ του, θεωρθηκε ευρως ως ο μεγαλτερος σγχρονος συγγραφας της Ιαπωνας. Κρδισε το δισημο βραβεο Asahi το 1948, του απονεμθηκε το Μετλλιο Τγματος Πολιτισμο απ την ιαπωνικ κυβρνηση το 1949 και το 1964 εξελγη επτιμος διδκτωρ στην Αμερικανικ Ακαδημα και στο Ινστιτοτο Τεχνν κι Επιστολν, ο 1ος Ιπωνας συγγραφας που τιμθηκε τσο. Το 1ο μεγλο μεταπολεμικ ργο του ταν το Shōshō Shigemoto no haha ​​(Μητρα του καπετνιου Shigemoto, 1949-1950), που περιλαμβνει μια επανληψη του συνηθισμνου θματος του Τανιζκι, για τη λαχτρα ενς γιου για τη μητρα του. Το μυθιστρημα εισγει επσης να νο θμα, της σεξουαλικτητας στα γηρατει, που επανεμφανζεται σε μεταγενστερα ργα πως το Kagi (The Key, 1956). Εναι να ψυχολογικ μυθιστρημα που νας γηρσκων καθηγητς φροντζει η γυνακα του να διαπρξει μοιχεα, προκειμνου να ενισχσει τις δικς του σεξουαλικς επιθυμες.
     Ο Τανιζκι επστρεψε στο Ατμι το 1950, και διορστηκε Πρσωπο Πολιτιστικς Αξας απ την ιαπωνικ κυβρνηση το 1952. Παρουσιστηκε παρλυση του δεξιο χεριο του το 1958 και νοσηλετηκε για στηθγχη το 1960. Οι χαρακτρες του οδηγονται συχν απ ιδεολογικς ερωτικς επιθυμες. Σ' να απ τα τελευταα μυθιστορματ του, Futen Rojin Nikki (Ημερολγιο ενς τρελο Γροντα, 1961-1962), ο ηλικιωμνος χρονογρφος χτυπθηκε απ εγκεφαλικ που προκλθηκε απ μια περσσεια σεξουαλικο ενθουσιασμο. Καταγρφει τσο τις προηγομενες επιθυμες του σο και τις τρχουσες προσπθεις του να δωροδοκσει τη νφη του για να του παρχει σεξουαλικ καταπνηση σ' αντλλαγμα τα δυτικ στολδια. Το 1964, ο Τανιζκι μετακμισε στη Yugawara, Kanagawa, νοτιοδυτικ του Τκιο, που πθανε απ καρδιακ προσβολ στις 30 Ιουλου 1965, λγο μετ τον εορτασμ των 79ων γενεθλων του. Ο τφος του βρσκεται στο να Hōnen-in, στο Κιτο. Το Βραβεο Tanizaki εναι να απ τα πιο περιζτητα λογοτεχνικ βραβεα της Ιαπωνας. Ιδρθηκε το 1965 απ την εκδοτικ εταιρεα Chūō Kōronsha, απονμεται κθε χρνο σ' να ργο μυθοπλασας δρματος.


                                         Με την Αγιοκο

     Ο γμος δεν μιλ απ μνος του, απεναντας μιλον οι νυμφευμνοι, ακμα κι αν εναι Ιπωνες. Μσα σε μια ατμσφαιρα σαφνειας κι αληθοφνειας οι δυο νυμφευμνοι Ιπωνες, ο σζυγος αλλ κυρως η σζυγος Ικοκο, αποδεικνεται δεσπζουσα μορφ του ργου, καθσον απομιμεται κατ κποιον τρπο τα ερωτικ πθη του δυτικο κσμου. Ασφαλς δεν πρκειται για τη μοιχεα που αποτελε αδυναμα κι οιονε δναμη στα παντρεμμνα ζεγη. Προφανς, τα θη των πανδρων εκφρζονται μνο απ αυτος -τοι απ το ανδργυνο-, ωστσο ολγυρ τους κινονται η θυγατρα Τοσκο, ο γιατρς Κιμορα κι λλα τυχαα πρσωπα. "Επειδ δεν μου αρσει να αφηγομαι στους λλους τα σψυχ μου, ρχισα να κρατω αυτ το ημερολγιο για να μπορ να αφηγομαι στον εαυτ μου και να τ' ακοω, τρα μως που εναι πλον αδιαμφισβτητο πως τα διαβζει και κποιος λλος, νομζω πως πρπει να βλω να τλος. Πλι, μως, επειδ αυτς ο λλος εναι ο ντρας μου κι επειδ επιφανειακ υπρχει μια σιωπηρ συμφωνα να κοιτ ο καθνας τη δουλει του, νομζω πως τελικ δεν εναι λθος να συνεχσω".
     Η σζυγος προσφεγει χι στον εξομολγο ββαια, αλλ στο ημερολγι της, αναλει με κθε τρπο τις φαντασισεις της, νιθοντας ολονα και πιο αβσταχτη ζλεια. ρα, η σζυγος εχε μια σειρ κμπους να λσει: "Μερικς φορς, μσα στο βαθ μου λθαργο αισθνομαι αριστα κποιον να με γδνει. Μχρι τρα πστευα πως αυτ εναι μια ακμα φαντασωση δικ μου, αν μως αυτς οι φωτογραφες εναι δικς μου, ττε το υλικ πρπει να γνεται πραγματικ. Αν μουν ξπνια, δεν θα επτρεπα ποτ κτι ττοιο, αλλ αν με φωτογραφζουν εν αγνοα μου, αυτ ββαια εναι κτι που δεν μπορ να εμποδσω. Αν και το βρσκω χυδαο ως γοστο, αφο αρσει στον ντρα μου να με βλπει γυμν, θα υπομενω, κνοντας το καθκον μου ως αφοσιωμνη σζυγος, να με γυμννει, στω και χωρς να ξρω". Μ' να απλ αξωμα η σζυγος ομολογε τι μσα στη ψυχ της συνυπρχουν η μεγαλτερη λαγνεα κι η σχατη αιδημοσνη. σο για την ερωτικ επιθυμα, υπρχει και μλιστα σε μεγλο βαθμ. Εκενο που λεπει εναι η σωματικ δναμη που χρειζεται για να της δσει σρκα κι οστ. Μεταξ μπανιρας και σκοτεινιασμνης συνεδησης η σζυγος τανε παντοιμη ν' απωλσει τις μεγλες αλθειες του συζυγικο βου. "Στην αρχ λο της το σμα ταν διπλ, στη συνχεια τα μλη της ταν διασκορπισμνα εδ κι εκε στο διστημα. Τσσερα μτια κι αμσως δπλα δο μτες, λγο πιο πνω δο ζευγρια χελη να αιωρονται στο διστημα, κι λα αυτ βαμμνα στα πιο ζωηρ χρματα...".


                         Το σπτι που μενε ο Τανιζκι

     Στη δυτικ ποψη του ρωτα ενοτε η ζλεια εντενεται ανλογα με την ηδον, με τη διαφορ πως η σζυγος που παραδνεται στην αγκλη του εραστ κατ καννα βρσκει τρπο να ξεφγει απ τον σζυγο. Ωστσο, στην ιαπωνικ κδοση της συζγου που ζεστανει τη κλνη του συζγου χωρς να λησμονε τον εραστ βασικ ρλο παζει και το ημερολγιο των συζγων. Επσης, η σρκα της συζγου ελευθερνεται με ιδανικ τρπο, οπτε ο σζυγος αποκαλπτει με διφορα τεχνσματα τα μρη του κορμιο της που αποδδουν εξαρετη ηδον, πρωτγνωρη και καλοδεχομενη. Λγια της συζγου: "Αισθνομαι πως αυτς ο νθρωπος εναι σα να κατοικοσε στη μνμη της ψυχς μου πριν ακμα γεννηθε, μσα απ μια υπσχεση δοσμνη σε μια προηγομενη ζω, αλλις σαν να 'χε κποια τρομακτικ υπερφυσικ θεα δναμη που τον κανε να μπορε να περν τη μορφ του ποτε το θελε στα νειρ μου. Τρα που η φανταστικ εικνα του Κιμορα χει αποβε αλθητη αισθησιακ πραγματικτητα, μπορ να διαχωρσω εντελς τον ντρα μου απ' αυτν σαν δυο ξχωρα πλον ντα". Η δυτικ ποψη περ συζυγικο ρωτος, περ ζηλοτυπας και τελικ περ παραδσεως στον εραστ διαγρφεται σ' αυτ το βιβλο, λες και γρφεται με ανερο φτερ, παρ το γεγονς τι η απλυτη ρνηση του λλου, πιθαντατα ο θνατς του, εναι διχυτος.
     Tο παρξενα γοητευτικ και περτεχνο ιαπωνικ μυθιστρημα -που γνεται ολονα και πιο δημοφιλς στο δυτικ κσμο- χει πολυδισπαρτες κι ετερκλητες καταβολς που χνονται στα βθη των αινων. Η αρχικ του, ωστσο, διαμρφωση βασζεται σε ιστορες και θρλους που εντοπζονται σε παλαιτατα κεμενα, εν να μρος αυτο του υλικο κληροδοτθηκε απ γενι σε γενι, μ' να περιεχμενο ποικλο, προερχμενο συχν απ θρησκευτικ θματα. Η λλη σημαντικ πηγ που συνβαλε στη μετεξλιξη αυτο του μυθιστορματος εναι η ποηση και τα σκοτειν νοματα των παραδοσιακν στχων, με τη κατφορα υποβλητικ τους δναμη.



     να πριμο ργο που αναδεικνει τη δαιδαλδη καταγωγ του ιαπωνικο μυθιστορματος εναι Το Κολο Δντρο, σνθεση του 10ου αι. που βασζεται στις παρξενες αφηγσεις και στις ποιητικς ιστορες. Το ργο αυτ αποτελε το σμμεικτο εδος που 'πρεπε να προπρξει του σπουδαιτερου -για πολλος- μυθιστορματος της χρας αυτς. Ο λγος για την Ιστορα Του Γκντζι που γρφτηκε γρω στο 1000 μ.Χ., που η δομ της δεν εναρμονζεται με τις αντιλψεις των δυτικν μυθιστορημτων, αλλ θυμζει πιτερο τους περφημους οριζντιους κυλνδρους της ιαπωνικς ζωγραφικς: Οι συνθσεις των κυλνδρων αυτν αρχζουνε συχν με λγα μνο πρσωπα, αναπτσσονται σε μιαν αλληλουχα απ περπλοκες και συναρπαστικς σκηνς, για να επιστρψουνε πλι σ' να μικρ αριθμ ατμων, σ' να λογο και τλος, κπου μσα στην ομχλη, στη μοναχικ μορφ ενς στρατιτη. Η εντπωση που προκαλε αυτ το μυθιστρημα εναι μα γενικευμνη ασθηση θλψης που προρχεται απ την εμμον του στην αδυσπητη ρο του χρνου.
     Το μνο δυτικ μυθιστρημα που μοιζει με αυτ το αρχετυπικ ιαπωνικ ργο εναι το Αναζητντας Τον Χαμνο Χρνο του Μαρσλ Προυστ: Υπρχουν εκπληκτικς αναλογες τεχνικς ανμεσα στα 2 ργα, πως η συμπτωματικ αναφορ σε πρσωπα και γεγοντα που η σημασα τους αναβλλεται συνεχς για να ολοκληρωθε αργτερα, κπως σαν μια μουσικ συμφωνα, σαν μα μυστικ αλληλουχα επιμρους δρσεων που υποτσσει τα πρσωπα στην δια την αφγηση και τη δυναμικ της. Η καταιγιστικ επδραση της ιδιτυπης τεχνικς του ργου αυτο φανεται στα περισστερα απ τα κομψοτεχνματα του Τανιζκι, σως του σημαντικτερου σγχρονου Ιπωνα συγγραφα.
     Ο Τανιζκι γινε αρχικ γνωστς ως μυθιστοριογρφος του αισθησιασμο και τα βιβλα του, πως Η Σβστικα Το Κλειδ, αποτλεσαν σοβαρς ηθικς προκλσεις. Αλλ, αυτς ενδιαφρεται λιγτερο για τη πρκληση και πιτερο για την ανεξλεγκτη επιβολ των αισθσεων που ακολουθντας τη δικ τους αναπδραστη παρτιτορα οδηγε στο εσωτερικ χσμα, την αμηχανα, τη περισυλλογ, το ξεγμνωμα και την -νευ ρων- αυτογνωσα. Στον Τροχ Της Τχης, π.χ., εστιζει στη σεξουαλικ υποδολωση: μια να παντρεμμνη γυνακα αποκτ σχσεις με μιαν λλη, διεφθαρμνη και διαβολικ, που κατακτ και τον σζυγ της παρασροντας και τους τρεις στο θνατο! Βιβλο που γρφτηκε το 1928 κι ασχολεται με τη καταραμνη σεξουαλικ σχση δο γυναικν δεν μπορε παρ να σκαρε στην εποχ του. Στην ουσα, μως, ο Τανιζκι με θαυμαστ νηφαλιτητα διερευν τα ρια του ερωτισμο, τον εγωισμ που εμποδζει το συνασθημα να εκδηλωθε, τη κεν καθημεριντητα που αποκτ νημα με τη παρνομη ερωτικ σχση -κι λα αυτ, χωρς τη παραμικρ διθεση για σεμνοτυφες ηθικολογες.



     Σε κθε περπτωση, να απ τα αγαπημνα ερωτικ θματα της ιαπωνικς λογοτεχνας, αυτ του ηλικιωμνου νδρα που χει ακμα μσα του τη φλγα και που το ψιμο πθος του τον οδηγε στη καταρρκωση, πραγματεεται Το Κλειδ, το προτελευταο αριστουργηματικ μυθιστρημα του Τανιζκι. Το συγκεκριμνο ργο αναπτσσεται με τη μορφ 2 ημερολογων που κρατον αντιστοχως ο ντρας κι η γυνακα, παντρεμμνοι χρνια και κουρασμνοι. Απ να σημεο και μετ, ο καθνας προορζει το ημερολγιο για τη κρυφ ανγνωση απ τον λλο, με σκοπ να τον ερεθσει αλλ και να τον πληγσει. Η διαφορ που προκπτει ανμεσα στα 2 ημερολγια δημιουργε μια συνεχ νταση και μας κνει να γινμαστε συννοχοι του ενς του λλου.
     Τα θματα της νιτης και του γρατος, της σεξουαλικς εμμονς και του θαντου, του παλιο και του καινοργιου συνθτουν να επιπλον εξαιρετικ ργο, το τελευταο βιβλο που γραψε ο συγγραφας: Το Ημερολγιο Ενς Τρελλο Γρου.
νας ηλικιωμνος ντρας, φλγεται απ πθος για τη νφη του, -μια πρην χορετρια, αρκετ ελαστικ σε θματα ερωτικς ηθικς. Εκενη, με πολλ επιτηδειτητα, εκμεταλλεεται το πθος του και του αποσπ χρματα, προσφροντς του μνο κποιες υποτυπδεις σεξουαλικς εκδουλεσεις, οδηγντας τον -σταδιακ- στη παρνοια.
     σο για Το Πδι Της Φουμκο (1921) εναι να μικρ διαμντι, το πιο αντιπροσωπευτικ απ τα πριμα ργα του Τανιζκι που επιχειρε, με τη σειρ του, να διερευνσει τις πτυχς μιας γριας κι ακατανητης σεξουαλικτητας.
Μα ερωτικ μανα που τενει να κυριψει το μυαλ και το κορμ του πρωταγωνιστ -μσα σε μια ατμσφαιρα σαφνειας κι αληθοφνειας. Ο Ουνοκτσι, φοιτητς στη Σχολ Καλν Τεχνν, αφηγεται τη συνντησ του με τον συνταξιοχο Τσουκακσι και την ερωμνη του, Φουμκο. Ο ηλικιωμνος μπορος, παθιασμνος με την ομορφι του ποδιο της, αναθτει στον νεαρ ζωγρφο να αποδσει τη Φουμκο -κατ τον τρπο μιας παλις γιαπωνζικης γκραβορας- σε μια στση που αναδεικνει τη μεθυστικ σαγνη της. Με Το πδι Της Φουμκο, λοιπν, μας παραδδει μια διαχρονικ σπουδ -στη λογοτεχνικ της εκδοχ- πνω στον αισθησιασμ, την ομορφι, τη φαντασωση, καθς και το χρονικ μιας εμμονς. Πρκειται για μια εμμον, που δεν θ' αργσει ν' αποκτσει ττοια νταση που θα οδηγσει, σχεδν νομοτελειακ, στις παρυφς της τρλλας. Τελικ, τ απομνει; Η νταση, η παραφορ και μια αλλοπρσαλλη λξη, ικαν να οδηγσει την αυτογνωσα σε πρωτγνωρες αποκαλψεις -πολ πρα απ τα ρι της. Εκε, δηλαδ, που τα πντα μπορον να συμβον. Πντως, πειτα απ' λ' αυτ, να εναι ββαιο: τποτα δεν θα εναι, πια, το διο...



     Το Εγκμιο Της Σκις γρφτηκε το 1933, ταν δηλαδ ο Τανιζκι εχε πλον ολοκληρσει τη στροφ του προς την αισθητικ και τις παραδοσιακς αξες του ιαπωνικο πολιτισμο κι εναι ακριβς να δοκμιο πνω σ' αυτ την αισθητικ και στην βυσσο που τη χωρζει απ' αυτ της δσης. Πρωτοδημοσιετηκε στα τεχη του Δεκμβρη 1933 και Γενρη 1934 του περιοδικο Keizai orai. Δοκμιο με την ιαπωνικ ννοια του ρου, zuihitsu, δηλαδ ανμεικτα γραψματα, πννα ετερκλητη και χωρς a priori περιορισμος εδους, που αποτελε μως να ξεχωριστ εδος, να ακμη μεικτ εδος πρζας απ' αυτ που οι Ιπωνες συγγραφες απ πολ παλιτερες εποχς τσο αγαπον, δοκμιο χωρς μως τη θεωρητικ αυστηρτητα που ο ρος υποδηλνει στη Δση. Ιδες και συγκρσεις ελεθερες και ετερκλητες, ποηση και καθημεριντητα, παραδοξολογα και μαζ οι μεγαλτερες εκλογικεσεις του αισθητικο φαινομνου.
     Το Εγκμιο της σκις εναι μια πολ εγλωττη κθεση της αντληψς του για την ομορφι, αυτ της γιαπωνζικης και κατ προκτασην ανατολτικης αισθητικς στις τχνες και κυρως στη καθημεριν ζω. Μας δηλνει εξ αρχς πως η φση αυτς της ομορφις εναι αυτ των σκιν και του ομιχλδους, πως ο ρος γννησης κι παρξς της εναι το σκοτδι κι η ασφεια, μια ομορφι που εναι ττοια γιατ εναι κρυμμνη, και αδρ, μισοδωμνη σαν μσα σ νειρο, αντθετα με το αντικεμενο της δυτικς ομορφις που πρπει πριν παραδοθε στη θα να στιλβωθε και να φωτιστε ολοκληρωτικ, γιατ μνον τσι θ' αναδειχθε σ' λη του τη δξα.
     Το διο ισχει κι ως προς τις επιλογς των αντικειμνων καθημερινς χρσης. Απ τα γυαλιστερ σκεη της κουζνας μχρι τα αστραφτερ πλακκια του μπνιου. που μως εισχωρε το φως, σβνει η μαγεα. Τα πργματα χνουνε την εσωτερικτητ τους, η υπαινικτικ τους γοητεα διαλεται και μαζ η δναμ τους να μας βυθζουνε σε περισυλλογ και ποιητικ ελευθερα. Η εκλογ του δυτικο δρμου απ τη σγχρονη Ιαπωνα εξοντνει με αδιανητα γργορους ρυθμος και τα τελευταα απομεινρια αυτς της μαγεας.




     Θα πγαινε πολ μακρυ να ιχνηλατσουμε αυτ την αισθητικ αντληψη της ομορφις στις ιαπωνικς τχνες και τις πρακτικς της καθημεριντητας. Εναι ββαιο μως πως χει δοξαστε και συνοψιστε σε λξεις-ορσημα που εναι τουλχιστον τανε, κτμα της κουλτορας κθε Ιπωνα. Λξεις-αξες πως το σμπι, που σημανει νηφαλιτητα, μετριοπθεια, πλιωμα αισθητικ, πατνα του χρνου, ομορφι της σκουρις. πως το ουμπι, που εναι η γαλνια λεπττητα, το συγκρατημνο γοστο, μια μοναχικτητα και μια θλψη καλασθητες. Αξες που πνε χρι-χρι με τη σκι κι εχθρεονται καθετ που γυαλζει κι επιδεικνεται. Η ομορφι εναι ψυχρ, διακριτικ και σκτεινη.
     Εγκμιο και θαυμασμς του μισοσκταδου, της καπνισμνης και θολς πατνας που αποκτνε τ' αντικεμενα με το πρασμα του χρνου.
Δοκμιο με την ιαπωνικ ννοια του ρου zuihitsu, δηλαδ ανμεικτα γραψματα, πνα ετερκλητη και χωρς a priori περιορισμος του εδους, που αποτελε μως να ξεχωριστ λογοτεχνικ εδος, να ακμη μεικτ εδος πρζας απ' αυτ που οι Ιπωνες συγγραφες απ πολ παλαιτερες εποχς τσο αγαπον, δοκμιο χωρς μως τη θεωρητικ αυστηρτητα που ο ρος υποδηλνει στη Δση. Ιδες και συγκρσεις ελεθερες και ετερκλητες, ποηση και καθημεριντητα, παραδοξολογα και μαζ οι μεγαλτερες εκλογικεσεις του αισθητικο φαινομνου.


                                     Η Ματσοκο κι η Εμκο

     Του κυρου Τανιζκι του ρεσε να φτιχνει σπτια. Η τελευταα κυρα Τανιζκι αφηγεται τ συνβη, ταν ο μακαρτης ο σζυγς της αποφσισε κποτε να χτσει ακμα να. Ο αρχιτκτονας στον οποο το ανθεσε, δλωσε πως εχε διαβσει το Εγκμιο Της Σκις κι ξερε ακριβς τ θελε ο συγγραφας. "Μα σ' να ττοιο σπτι δεν θα μποροσα ποτ να ζσω", απντησεν εκενος.
     Γενικ θα πρπει να 'χετε υπψη σας τι οι σγχρονες ευκολες, πως ο ηλεκτρικς φωτισμς, οι τζαμνιες πρτες, τα τοβλα και το τσιμντο, οι σωλνες του γκαζιο, τα υδραυλικ κι η αποχτευση, δεν μπορον να συνυπρξουν εκολα με το γιαπωνζικο δωμτιο. "Σχεδν καμμι θερμστρα που να' ναι ξια του ονματς της δεν μπορε να ταιριξει με τη δομ του ιαπωνικο δωματου", γρφει ο Τανιζκι. Κι οι σμπες γκαζιο προκαλον πονοκφαλο. Ξεχστε τις.
     Τα πολ χοντρ προβλματα αρχζουν ταν φτσει η ρα να φτιξει κανες τη τουαλττα. "λθεια, η τουαλττα εναι το καλλτερο μρος για ν' αφουγκραστε κανες το θρυβο των εντμων, τη φων των πουλιν, να δει σωστ το φεγγρι τη νχτα και να γευτε τη σπαραχτικ ομορφι της αλλαγς των εποχν του χρνου και τολμ να πω, πως εδ συνλαβαν πολλς απ τις ιδες τους οι ποιητς χακο μσα απ’τους αινες".



     Για να συμβον λ' αυτ, η τουαλττα πρπει να βρσκεται ξεχωριστ απ το κριο οκημα, μσα σε πυκν βλστηση και τυλιγμνη στο ημφως. Υπρχουν ββαια και μειονεκτματα, ειδικ το χειμνα, πως μως χει πει νας μεγλος Ιπωνας συγγραφας, ο Σατ Ρυοκο: "Η κομψτητα εναι ψυχρ". Κι ελαφρς ανθυγιειν, θα συμπλρωνα, μ' λο το σεβασμ. Εναι πολ σημαντικ να σημειωθε επσης, τι τα αστραφτερ πλακκια εναι ξνα στην ιαπωνικ αισθητικ κι ιδιαζντως απεχθ στον συγγραφα. Σε γενικς γραμμς, αν θλετε παραδοσιακ γιαπωνζικη ατμσφαιρα, θα πρπει να αντικαταστσετε τα πλακκια του μπνιου με ξλο καμφορς και τη πορσελνινη λεκνη με μια ξλινη σε σχμα νυχτολολουδου.
     Τα γυαλιστερ σκεη της κουζνας εναι επσης εκτς. Αντικαταστεστε τα με τσγκινα που σκουρανουν μορφα με το πρασμα του χρνου και αφνουν λγη απαρατητη βρωμι. Τα κεραμικ κι η πορσελνη εναι ανεκτ, αν κι εναι βαρι, ψυχρ στην αφ, εντελς ακατλληλα για το σερβρισμα ζεστο φαγητο και θορυβδη. Σαφς καλλτερη επιλογ εναι η λκα του παρελθντος σε μαρο, καφ κκκινο χρμα, που ταν φτιαγμνη "απ αλλεπλληλα στρματα σκοταδιο". Ασμι, ατσλι και νκελ απαγορεονται δια ροπλου.
     Στον αφορισμ που λει πως η γιαπωνζικη κουζνα εναι για να βλπεται παρ για να τργεται, ο κριος Τανιζκι προσθτει τι πιο πολ κι απ' το να βλπεται, εναι αντικεμενο περισυλλογς. Το γικαν για παρδειγμα, αυτ το δροσερ και λεο ημιδιαυγς γλκισμα απ κκκινα φασλια με τη συννεφιασμνη επιφνεια και την υφ ζελ, που το ακουμπς στο στμα σου κι εναι σα να λινει η σκοτεινι στην κρη της γλσσας, δεν χει καμμι σχση με τις φανταχτερς δυτικς κρμες και τις κτασπρες σαντιγ που σου κβουνε την ρεξη στη μση. Η πηχτ σοπα μσο με το σκουροκκκινο χρμα σε κνει να μη σκφτεσαι τποτα ταν τη τρως, σο για το βραστ ρζι, αυτ πρπει να μπανει σε σκεπαστ κπελλο απ μαρη λκκα και να τοποθετεται σε σκοτειν μρος, τσι στε ν' αναδεικνεται η ομορφι του και να γνεται πιο ορεκτικ.


                      Το Μουσεο που φρει το νομ του

     Περνμε στο σαλνι: Το χρμα των τοχων δεν θα πρπει σε καμμα περπτωση να εναι λευκ. Τα καλλτερα χρματα γι' αυτ τη δουλει εναι το χρμα της μμου, το γκρι και γενικ τι εναι ουδτερο, τονο, αδναμο και ρουφ το φως. Το πτωμα θα πρπει να 'ναι τατμι κι αν δεν ξρετε τ εναι το τατμι, γκουγκλρετε παρακαλ και μην ανησυχετε για το τ θα πει ο κριος Τανιζκι: αναλαμβνω την ευθνη ολκληρη και τη μισ ντροπ (η λλη μισ δικ σας, που δεν ξρετε τ εναι το τατμι). Μοκττες, χαλι κι λλα ττοια εξωφρενικ μικροαστικ παραφερνλια, πετξτε τα χαρστε τα. Απ τους τοχους κρεμμε μνο ρολ απ περγαμην με ζωγραφις καλλιγραφες ποιημτων.
     Το γυαλ καλ εναι να αποφεγεται και ν' αντικαθσταται απ χαρτ. Στη περπτωση που σας αρσουν τα κρσταλλα, προτιμστε τα γιαπωνζικα απ καπνισμνο χαλαζα που χουν μια ευχριστη αδιαφνεια. Και τρα φτασε η ρα να πρετε μια βαθει ανσα και να πετξετε τον καναπ. Οι ανεμιστρες κνουνε τον συγγραφα, πως κι οποιονδποτε λλον Ιπωνα που σβεται τη κουλτoρα του, ξω φρενν. Για τα μοντρνα κλιματιστικ δεν το συζητμε, μιας και το 1933 που γρφτηκε το βιβλο δεν υπρχαν. Αν μως υπρχαν, στοιχηματζω τι θα σκωναν τις τρχες του κυρου Τανιζκι στο μη παρκει.


                                             Το μνμα του

     Φτιξτε στγες, υπστεγα, στος, βερντες, βλτε πρσθετα γεσα και στρια, φυτψτε δντρα, κνετε τι μπορετε τλος πντων, για να απομακρνετε το φως απ' τα δωμτια. Χωρς σκις, ομορφι δεν υπρχει, επαμε. Τλος, αν θλετε να αλλξετε τρπο σκψης, πετξτε τα στυλ και αγορστε πινλλα με τρχα. Αν θλετε ν' αλλξετε εμφνιση, ξυρστε τα φρδια σας, μαυρστε τα μαλλι και τα δντια σας, αγορστε να πρσινο κραγιν με ιριδισμος και κυρως κρυφτετε στο πλετο σκοτδι.
     Για να συμμαζψω λα τα παραπνω σ' να καννα, θα χρησιμοποισω την στατη συμβουλ του κυρου Τανιζκι: "Σπρξτε καθετ που χτυπ στο μτι στο σκοτδι και προσπαθστε ν' απογυμνσετε τα εσωτερικ απ κθε χρηστη διακσμηση". Κπως τσι θα μπορσετε σως να φτιξετε κι εσες κτι ατελς τλειο, ανεπασθητα φωτειν, μετριοπαθς λεπτ και νηφλιο, κτι σαν το υπροχο κι απθανα διασκεδαστικ Εγκμιο Της Σκις, του Τζουνιτσρο Τανιζκι δηλαδ.


========================


                                                    Το Τατουζ

     ταν εποχ που οι νθρωποι εκτιμοσανε την ευγεν αρετ της ελαφρτητας, ττε που η ζω δεν ταν αυτς ο σκληρς αγνας που 'ναι σμερα. ταν μια ρεμη εποχ, εποχ που οι νθρωποι μποροσαν να πλουτσουν ικανοποιντας τα καπρτσια των πλουσων νεαρν αριστοκρατν και φροντζοντας να μη χνουνε ποτ, το χαμγελ τους οι γκισες κι οι κυρες της αυλς. Στα εικονογραφημνα, ρομαντικ μυθιστορματα κενου του καιρο, στο θατρο Καμποκι, που σκληρο, αρρενωπο ρωες σαν τον Σαντακορο και τον Τζιργια μεταμορφνονταν σε γυνακες -παντο η ομορφι κι η δναμη ταν να και το αυτ. Οι νθρωποι κναν ,τι μποροσανε για να ομορφνουνε, μερικο κναν ακμα κι ενσεις με χρωστικς στο δρμα τους. Σχδια με φανταχτερ χρματα και γραμμς φανονταν να χορεουνε πνω στα σματ τους.
     Οι επισκπτες της Χαρς Του ντο προτιμοσαν να νοικιζουνε παλανκν που οι βαστζοι τους εχανε τα κορμι στολισμνα με υπροχα τατουζ -οι εταρες των συνοικιν Γιορβρα και Τατσομι ερωτεονταν επσης ντρες με τατουζ. Ανμεσα σ' αυτος που στολζανε το σμα τους τσι, ταν χι μνο χαρτοπαχτες, πυροσβστες κλπ, αλλ και πλοσιοι μποροι, ακμα και σαμουρι. Κατ καιρος γνονταν διφοροι διαγωνισμο κι αυτο που παρνανε μρος γδνονταν τελεως για να δεξουνε τα πολχρωμα κορμι τους, χαδεονταν με περηφνεια, καυχινταν για τη πρωτοτυπα των σχεδων τους κι ασκοσανε κριτικ ο νας στον λλο.
     Υπρχε κποιος νεαρς καλλιτχνης του τατουζ, μ' εξαιρετικ ταλντο, που τον λεγαν Σικιτσι. Εχε τη φμη μεγλου καλλιτχνη, πολλο τονε θεωροσαν ισξιο του Τσαριμπον του Γιατσουχι και το δμα δεκδων ανθρπων εχε προσφερθε σαν καμβς για τη τχνη του. Πολλ απ τα ργα που θαυμζονταν ιδιατερα στις εκθσεις τατουζ, τανε δικ του. λλοι καλλιτχνες εχανε γνει γνωστο για τις φωτοσκισεις τους, ο Σικιτσι μως τανε δισημος για την απαρμιλλη τλμη και την αισθησιακ δναμη της τχνης του.
     Παλι βγαζε το ψωμ του σαν ζωγρφος της σχολς των Τογιοκονι και Κουνισντα, μολοντι το κρος του εχε μειωθε απ ττε που 'χε γνει καλλιτχνης του τατουζ, η θητεα του αυτ τανε φανερ στη καλλιτεχνικ του συνεδηση και στην ευαισθησα του. Αν δεν τον ενδιφερε το δρμα το σμα κποιου, δεν προσφερε τις υπηρεσες του. Οι πελτες που δεχταν πρεπε ν' αφσουνε το σχδιο και το κστος στην απλυτη δικαιοδοσα του και ν' αντξουν για ναν δυο μνες το φριχτ πνο που προκαλοσαν οι βελνες του.
     Ο νεαρς καλλιτχνης κρυβε βαθι στη ψυχ του μια κρυφ ευχαρστηση και μιαν επιθυμα. Η ευχαρστησ του ταν να βλπει την αγωνα που νιθαν οι νθρωποι ταν μπηγε τις βελνες στο σμα τους, τυραννντας τις κκκινες σαν το αμα σρκες τους κι σο δυναττερα βογκοσαν τσο πιτερην ηδον νιωθε. Ο σχεδιασμς των φωτοσκισεων -κτι που θεωρεται τι προκαλε ιδιατερο πνο- ταν η τεχνικ που αγαποσε περισστερο. ταν κποιος που εχε τρυπηθε απ τις βελνες του Σικιτσι πεντακσιες εξακσιες φορς μσα σε μια μρα και μετ εχε μενει αρκετν ρα στη γεμτη μπανιρα με καυτ νερ, για να 'ρθει στην επιφνεια το χρμα, πεφτε στα πδια του μισοπεθαμνος, αυτς τονε κοταζε ψυχρ. "Τολμ να πω πως σε πνεσα!", παρατηροσε μ' να τνο ικανοποησης στη φων του.
     ταν κποιος δειλς βογκοσε απ πνο σφιγγε τα δντια στραβνοντας το στμα του σαν να ταν τοιμος να πεθνει, ο Σικιτσι του 'λεγε: "Μη φρεσαι σαν μικρ παιδ. Συγκρατσου, ακμα δεν χεις νισει τποτα απ' τον πνο που προκαλον οι βελνες μου!", και συνχιζε τη δουλει του ανενχλητος, ρχνοντας που και που κλεφτς ματις στο δακρυσμνο πρσωπο του πελτη του.
     Μερικς φορς μως βρισκτανε και κποιος ιδιατερα γενναος, που υπμενε το μαρτριο υπομονετικ, χωρς καν κποιο μορφασμ. Ττε ο Σκικιτσι του 'λεγε: "Α! Εσ εσαι πεισματρης! Περμενε μως. Σε λγο, λο σου το κορμ θα σφαδζει απ πνο. Πολ αμφιβλλω αν θα μπορσεις ν' αντξεις..."
     Πολ καιρ ο Σικιτσι εχε μιαν επιθυμα: να δημιουργσει να αριστοργημα πνω στο δρμα μιας μορφης γυνακας. Μια ττοια γυνακα θα 'πρεπε να 'χει μερικς εξαιρετικς ιδιτητες, στην εμφνιση και στο χαρακτρα. Αν κι εχε ψξει ανμεσα στις ομορφτερες κοπλλες που ζοσανε στη Συνοικα Της Χαρς Του ντο, δεν εχε βρει καμμι που να ικανοποιοσε τις απαιτσεις του. να μορφο πρσωπο κι να αρμονικ σμα, δεν σαν αρκετ για να τον ικανοποισουν. Εχανε περσει αρκετ χρνια χωρς να βρει τποτα κι μως το πρσωπο και το κορμ της τλειας γυνακας συνχιζαν να βασανζουνε τη σκψη του κι αρνιταν να εγκαταλεψει την ελπδα πως κποτε θα την ερισκε.
     να καλοκαιριτικο βρδυ, τσσερα χρνια αφ' του εχεν αρχσει την αναζτησ του, τυχε να περν απ το εστιατριο Χιρασι, στη συνοικα Φουκαγκβα του ντο, κοντ στο σπτι του, ταν πρσεξε να γυμν, κατλευκο γυναικεο πδι που πρβαλλε απ' τις κουρτνες ενς παλανκν που ξεκινοσε. Στο ευασθητο μτι του, να γυναικεο πδι φνταζε τσον εκφραστικ, σο κι να πρσωπο. Υπροχα σμιλεμνα δχτυλα, νχια που θμιζαν ιριδισμος κοχυλιν στη παραλα της Ενοσμα, φτρνα που 'χε τη στρογυλδα μαργαριταριο, δρμα τσο διφανο που δινε την εντπωση πως εχε πλυθε στα κρουσταλλνια νερ βουνσιας πηγς. τανε πραγματικ να πδι που θα 'πρεπε να βαφτε με αντρικ αμα, πδι που θα τους ποδοπατοσε. τανε σγουρος πως αυτ τανε το πδι της μοναδικς εκενης γυνακας που ψαχνε τσο καιρ. Λαχταρντας να δει το πρσωπ της στω και για μια στιγμ, ακολοθησε το παλανκν, ωστσο το 'χασε απ' τα μτια του εντελς, μες στους δρμους και στα σοκκια.
     Ο πθος που 'κρυβε στη ψυχ του ο Σικιτσι τσο καιρ γινε παθιασμνος ρωτας. να πρω, προς το τλος της επμενης νοιξης, στεκτανε στο καλαμνιο πτωμα της βερντας του σπιτιο του στη Φουκαγκβα κοιτντας μια γλστρα με κρνους, ταν κουσε κποιον που 'μπαινε απ τη πρτα του κπου. Απ τη γωνι του εσωτερικο φρχτη εμφανστηκε να κορτσι. Εχεν ρθει για να κνει να θλημα για λογαριασμ μιας φλης του, που τανε γκισα στη γειτονικ συνοικα Τσιτσομι.
 -"Η κυρα μου, μου ζτησε να σας παραδσω αυτν τον μανδα και ρωτει αν θα εχατε τη καλωσνη να διακοσμσετε τη φδρα του", επε το κορτσι και λγοντας αυτ, λυσε να μπγο απ κροκ φασμα κι βγαλε να γυναικεο μεταξωτ χιτνα -τυλιγμνο σ' να φλλο χαρτ που 'χε πνω τυπωμνη τη φωτογραφα του γνωστο ηθοποιο Τοτζκου- κι να γρμμα. Το γρμμα επαναλμβανε τη παρκλησ της και τονε πληροφορσε πως η κοπλλα που το 'φερε τανε προστατευμεν της και σντομα θα ξεκινοσε τη καρριρα της γκισας. λπιζε πως θα παρεχε τη προστασα του και στο κορτσι, χωρς φυσικ να ξεχσει να μνημονψει τον παλι τους δσιμο.
 -"Νομζω τι δεν σ' χω ξαναδε", της επε ο Σικιτσι, παρατηρντας τη μ' ντονο ενδιαφρον. Δεν φαιντανε παραπνω απ δεκαπντε-δεκξι ετν, το πρσωπ της μως εχε μια παρξενα ριμη ομορφι, το βλμμα της δειχνε μια περα σαν να 'χε περσει χρνια στη Συνοικα της Χαρς και να 'χε μαγψει αμτρητους ντρες. Η ομορφι της καθρφτιζε τα νειρα ολκληρων γενεν, που τις αποτελοσανε μυθικο, σαγηνευτικο ντρες και γυνακες, που 'χανε ζσει και πεθνει στην αχαν πρωτεουσα, που 'χε συγκεντρσει την αμαρτα και τον πλοτο λης της χρας. Ο Σικιτσι την βαλε να καθσει στη βερντα και παρατρησε τα λεπτοκαμωμνα πδια της που καλπτονταν μνο απ να ζευγρι κομψ ψθινα σανδλια. "Εχες φγει απ το εστιατριο Χιρασι μ' να παλανκν κποιο βρδυ Ιουλου, τσι δεν εναι;" πρσθεσε στο τλος της ενδελεχος παρατρησς του.
 -"Νομζω πως ναι... μλλον...", απντησε κενη στη παρξενη ερτησ του, "ττε ζοσε ο πατρας μου ακμα και με πγαινε συχν εκε".
 -"Σε περμενα καιρ πολ. Το πρσωπ σου το βλπω για πρτη φορ, θυμμαι μως το πδι σου... λα λγο μσα, θλω να σου δεξω κτι".
     Το κορτσι εχε σηκωθε να φγει, αυτς μως τη πρε απ το χρι και την οδγησε στο στοντι του, στο δετερο πτωμα, που βλεπε στο μεγλο ποτμι. στερα πρε δυο παπρους και ξετλιξε τον να μπροστ της. τανε μια ζωγραφι που απεικνιζε κποια Κινζα πριγκπισσα, την ευνοομενη του σκληρο αυτοκρτορα Τσου της δυναστεας των Σανγκ. γερνε σ' να κιγκλδωμα, σε μια νωχελικ στση, με τη μακρυ φοστα του ολομταξου, χρυσοκντητου φορματς της να φτνει ως τη βση της σκλας, εν το λεπτ της σμα δινε την εντπωση πως με δυσκολα μποροσε να σηκσει το χρυσ της στμμα, το στολισμνο με κορλλια και λαζουρτες.
     Στο δεξ της χρι κρατοσε μια μεγλη κοπα κρασ, που την ακουμποσε απαλ στα χελη της, εν το βλμμα της τανε στραμμνο κτω στον κπο, που ετοιμαζντουσαν να βασανσουν ναν ντρα. τανε δεμνος χειροπδαρα σε μια λεπτ χλκινη κολνα και μια φωτι ταν τοιμη ν' ανψει κτω απ' τα πδια του. Η πριγκπισσα, πως και το θμα της, τανε σκυμμνη με το κεφλι μπροστ της και τα μτια του κλειστ, τοιμο να δεχτε τη μορα του -απεικονζονταν μ' εκπληκτικ ζωντνια κι οι δυο.
     Καθς το κορτσι κοταζε αυτ τη περεργη εικνα, τα χελια της ρχισαν να τρμουν και τα μτια της να πετονε σπθες. Σιγ-σιγ το πρσωπ της ρχισε ν' αποκτ μια περεργη ομοιτητα με το πρσωπο της πριγκπισσας. Σ' αυτ τη ζωγραφι εχε ανακαλψει τον κρυφ εαυτ της.
 -"Εδ φανονται τα δικ σου συναισθματα" της επε ο Σικιτσι, γεμτος ευχαρστηση, καθς παρακολουθοσε το πρσωπ της ν' αλλζει.
 -"Γιατ μου δεξατε αυτ το φριχτ πργμα;" ρτησε το κορτσι, σηκνοντας το κεφλι για να τον κοιτξει. Εχε χλωμισει!
 -"Αυτ η γυνακα, εσαι εσ. Το αμα της τρχει στις δικς σου φλβες".
     Μετ ξετλιξε τον λλο ππυρο. τανε μια ζωγραφι με ττλο: Τα Θματα. Στη μση της, η σιλουττα μιας νας γυνακας ακουμποσε στον κοσμ μιας κερασις: κοιτοσε με ικανοποηση να σωρ απ αντρικ πτματα ξαπλωμνα μπροστ στα πδια της. Γρω της πετοσανε πουλκια που φανονταν να κελαηδονε θριαμβευτικ. ταν να πεδο μχης νας ανοιξιτικος κπος τχα; Σ' αυτ την εικνα το κορτσι νιωσε πως εχε βρει κτι που 'χε κρυμμνο απ καιρ στα βθη της ψυχς της.
 -"Αυτ η ζωγραφι δεχνει το μλλον σου" της επε ο Σικιτσι, δεχνοντας τη γυνακα κτω απ' τη κερασι -εικνα που μοιαζε του κοριτσιο. "λοι αυτο οι ντρες θα καταστραφονε για σνα"!
 -"Σε παρακαλ, κρψ' τα!".
     Γρισε τη πλτη της σα να προσπαθοσε να ξεφγει απ τη βασανιστικ γοητεα που ασκοσανε πνω της κι πεσε στα πδια του τρμοντας. Στο τλος του επε:
 -"Ναι... συμφων, χεις δκιο για μνα, -εμαι σαν αυτ τη γυνακα... Γι' αυτ σε παρακαλ, μζεψ τα"!
 -"Μη μιλς σαν να 'σαι μια δειλ" της επε ο Σικιτσι με το κακεντρεχς χαμγελ του. "Κοταξ τα πιο προσεχτικ. Δεν θα 'σαι τσον ευασθητη για πολ καιρ ακμα".
     Το κορτσι μως αρνθηκε να σηκσει το κεφλι του. Σωριασμνη ακμα στα πδια του και με το πρσωπ της κρυμμνο στα μανκια του κιμον της, λεγε και ξανλεγε τι φοβτανε κι τι θελε να φγει.
 -"χι, πρπει να μενεις. Εγ θα σε κνω πραγματικ καλλον" επε αυτς πλησιζοντς τη. Κτω απ' το κιμον του κρυβε να μπουκαλκι με αναισθητικ που 'χε καταφρει ν' αγορσει πριν απ καιρ απ ναν Ολλανδ γιατρ.
     Ο πρωινς λιος γυλιζε στο ποτμι και γμιζε με φως το ευρχωρο στοντιο. Η αντανκλαση των ακτνων στο νερ ζωγρφιζε χρυσαφνια κματα πνω στις χρτινες συρμενες πρτες και στο πρσωπο του κοριτσιο που κοιμτανε βαθι. Ο Σικιτσι εχε κλεσει τις πρτες κι εχα βγλει τα εργαλεα του τατουζ, κθισε μως λιγκι εκε μαγεμνος, σα να προσπαθοσε να γευτε την απκοσμη ομορφι της. Σκεφτταν τι δεν θα κουραζτανε ποτ να κοιτ το ρεμο πρσωπ της, που θμιζε μσκα. πως οι Αιγπτιοι εχανε στολσει τη πανμορφη χρα τους με πυραμδες και Σφγγες, τσι κι αυτς ταν τοιμος να στολσει την αγν επιδερμδα αυτο του κοριτσιο.
     Τελικ σκωσε το πινλλο που σφιγγε ανμεσα στον αντχειρα και τα δυο δχτυλα του αριστερο του χεριο, ακομπησε την κρη του στη πλτη του κοριτσιο και με τη βελνα που κρατοσε στο δεξ του χρι ρχισε να τρυπ το δρμα της και να φτιχνει το προσχδιο. νιωσε το πνεμα του να διαλεται μες στο μαρο μελνι, με το οποο σημδευε το δρμα της. Κθε σταγνα απ κινναβρι ανακατεμμνο με οινπνευμα που μπηγε μσα της, τανε σα να 'βγαινε απ το αμα της ψυχς του. Πντα στις χρωστικς ουσες βλεπε τις αποχρσεις του δικο του πθους.
     Χωρς να το καταλβει, ρθε το απγευμα κι στερα η συχη, ανοιξιτικη μρα φτασε στο τλος της. Ο Σικιτσι μως δεν σταμτησε οτε στιγμ να δουλεει, οτε ταρχτηκε ο πνος της κοπλλας. ταν ρθε κποιος υπηρτης απ το σπτι της γκισας να ρωτσει για τη κοπλλα, αυτς τον διωξε λγοντς του τι εχε φγει πριν απ πολλν ρα. Και πολλς ρες αργτερα, ταν το φεγγρι, που κρεμτανε πνω απ το μεγλο σπτι στις χθες του ποταμο, λουζε τα γρω σπτια μ' να απκοσμο φως, οτε το μισ τατουζ δεν εχε τελεισει ακμα. Ο Σικιτσι συνχισε να δουλεει κτω απ' το φως των κεριν.
     Το να χαρξει στω και μια σταγνα χρωστικς ουσας το δρμα του κοριτσιο, δεν ταν εκολη δουλει. Κθε φορ που μπηγε τη βελνα του, αισθαντανε πως μπηγε να μαχαρι στη δικ του καρδι. Σιγ-σιγ τα σημδια του τατουζ ρχισαν να παρνουνε τη μορφ μιας τερστιας, φαρμακερς, μαρης αρχνης, και μχρι να πρει ο ουρανς το χλωμ χρμα του πρωινο, αυτ το παρξενο, κακ πλσμα, εχεν απλσει τα οχτ του πδια για ν' αγκαλισει τη πλτη του κοριτσιο.
     Στο φως της ανοιξιτικης αυγς οι βρκες ανεβοκατβαιναν στο ποτμι, ο χος των κουπιν τους σπαζε την ησυχα του πρωινο. οι στγες λμπανε στον λιο πνω απ τ' σπρα πανι, που φουσκναν απ το πρωιν αερκι. Στο τλος, ο Σικιτσι ακομπησε το πινλλο του κτω και κοταξε τη χαραγμνη αρχνη. Αυτ το ργο τχνης υπρξε η υψστη στιγμ της ζως του. Τρα που το εχε τελεισει η ψυχ του τανε γυμν απ κθε συνασθημα. Οι δυο φιγορες μεναν ακνητες γι' αρκετν ρα. στερα η χαμηλ, βραχν φων του Σικιτσι χησε τρεμουλιαστ μσα στους τοχους του δωματου:
 -"Για να σε φτιξω πραγματικ μορφη χω βλει λη μου τη τχνη σ' αυτ το τατουζ. Σμερα δεν υπρχει λλη γυνακα στην Ιαπωνα που να μπορε να συγκριθε μαζ σου. λοι οι παλιο σου φβοι χουνε χαθε, -λοι οι ντρες θα γνουνε θματ σου".
     Σαν απντηση σ' αυτ τα λγια, να πνιχτ βογκητ ξφυγε απ τα χελη του κοριτσιο. Σιγ-σιγ ρχισε να ξαναβρσκει τις αισθσεις της. με κθε κοπιαστικ ανσα της, τα πδια της αρχνης σαλεανε σαν να 'ταν αληθιν.
 -"Πρπει να υποφρεις αρκετ. Εσαι δσμια της αρχνης".
     Ακογοντας αυτ τα λγια, η κοπλλα μισνοιξε τα μτια της και του ριξε μια θολ ματι. Το βλμμα της σιγ-σιγ ρχισε να ζωντανεει σαν το φως του φεγγαριο μσα στη νχτα, μχρι που η λμψη του τονε ζλισε.
 -"φησ με να δω το τατουζ" επε μιλντας σαν σε νειρο, αλλ με κποιον αυταρχισμ στη φων της. "Η ψυχ σου, που μου την δωσες, θα πρπει να μ' χει κνει πολ μορφη".
 -"Πρπει πρτα να κνεις να μπνιο με ζεστ νερ, για να 'ρθουνε στην επιφνεια τα χρματα" ψιθρισε ο Σικιτσι γεμτος συμπνοια. "Φοβμαι τι θα πονσεις, πρπει μως να φανες γενναα για λγο ακμα".
 -"Μπορ ν' αντξω τα πντα για χρη της ομορφις", του απντησε αποφασιστικ εκενη. Παρ τον πνο που διαπερνοσε το κορμ της, εκενη χαμογελοσε. "Πς πονω με το νερ... φησ με μνη, περμενε στο διπλαν δωμτιο! Δεν μου αρσει να με βλπει νας ντρας να υποφρω τσι"!
     Καθς βγαινε απ τη μπανιρα, πολ αδναμη ακμα για να σκουπιστε, η κοπλλα απθησε το χρι βοηθεας που της πρσφερε ο Σικιτσι και σωριστηκε στο πτωμα απ τον πνο, βογκντας σαν να βλεπε εφιλτη.
     Ο Σικιτσι θαμαζε την δη εμφανιζμενη αλλαγ στη ντροπαλ, υποταγμνη λλοτε, κοπλλα που εχε μπει στο σπτι του τη προηγομενη μρα, αλλ κανε ,τι του επε και πγε να τη περιμνει στο στοντιο. Μετ απ καμμιν ρα αυτ γρισε ντυμνη προσεχτικ, με τα νωπ, καλοχτενισμνα μαλλι της ν' αγγζουν απαλ τους μους της. Σκβοντας στα κγκελλα της βερντας, κοταξε τον ελαφρ συννεφιασμνον ουραν με μτια που λμπανε και δεν υπρχε σ' αυτ οτε το παραμικρ χνος πνου.
 -"Θα 'θελα να σου χαρσω αυτς τις εικνες" της επε ο Σικιτσι αποθτοντας στα πδια της τα δυο ρολλ."Πρτες και φγε".
 -"λοι οι φβοι χουν εξαφανιστε και το πρτο θμα μου θα εσαι εσ"!
     Του ριξε μια ματι κοφτερ σαν σπαθ. να τραγοδι θριμβου ηχοσε στα αυτι της.
 -"φησ με να δω το τατουζ σου λλη μια φορ" τη παρακλεσε ο Σικιτσι.
     Χωρς να βγλει μιλι, το κορτσι κανε να νεμα κι φησε το κιμον να γλυστρσει απ τους μους του.
     Εκενη τη στιγμ, μια αχτδα του λιου λουσε τη πλτη της και η αρχνη τυλχτηκε στις φλγες.

 
                                              Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers