-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

- 

... (40-45 ...)



 

                Ωραα Πλη

Ζω, να μικρ ποτμι που πηγζει κι εκβλλει στην δια πηγ
Νερ, χωρς μβια, χωρς καρβια, χωρς γλρους
Θολ κυλ σιωπηλ

Ευδαιμονα επιπλουσα, τποι ωραοι, σειρνες-νεογν καλον
Αισθματα, πολυτελες κυρες που ζουν κτω απ τη γονα
'Ανθη πλαστικ νυλον

Γρω μου ψυχς ανλαφρες, κενς
Κιτρινισμνα σματα ηχα με παγωμνο αμα
'Αδεια βλμματα

Καμι φων δε περν απο τσγκινες καρδις
Δε περν καν το στεγν μου λαργγι  
Πνος, συσστιο αδιανμητο

Ζω, κακ νειρο
Αγωνιδης εικνα κυνηγημνου απ εφιλτη
Ψυχ διαταραγμνη με απουσα

Φτνη δεν βρσκεται πι εκολα απ μγους
νειρα χαμνα, αξες ερμαφρδιτες, αμφιβολα
Κσμος ιδανικς

Καλοπραση εππλαστη στο νησ της Καλυψος
Αγπη, κπος πατημνος βρβαρα απ ξυπλητους
'Αμυαλος στις κοιτζει πσω

Πορεα ταχι στο επμενο νησ, με μπουκτα ανθν τσακισμνων
'Αμυαλος στις μιλ γι' αυτ
Συμφρον, η επμενη μορφη πλη                                                       
                                                         Δεκμβρης 2001
 
    Ο Πολεμιστς Του Φωτς

Σννεφα που περσανε μ' αγγξανε στα χελη.

Ποτ γυνακας, κκκινο, μεθυστικ σταφλι.

Ποι μορα τχα κρβεται στου κσμου τα αλνια;

Θεος αυτς που νομα καλ θα φρνει αινια.

Φορτθηκα της μχης μου το σκουριασμνο δρυ,

στα μονοπτια τ' ουρανο εσνα ψχνω κρη.

Φωτι που δεν με γγιξες, καημς που δε πονει.

Του Κστρου πρτες ανοιχτς: ο Αφντης σας περνει!

λα τα εδα μα τα μτια μου εναι τυφλ.

λα τα γνρισα και τποτε δεν ξρω.

Την Ιστορα που σ' αινια κομμτια με χαλ

τρπαιο Νκης μες στον κσμο μου θα φρω!

Πργος που δεν γκρεμστηκε, αυτ 'ναι η καρδι μου!

Ατς που δε λαβθηκε, πετει στα νειρ μου!

Οδσσεια που τλειωσε και μα λλη αρχζει,

στα μτια του πολεμιστ το παρελθν γυρζει!

Εσ που με προπαντες με μορφα τραγοδια,

το ματωμνο μου σπαθ στλισε με λουλοδια.

Για σας, ω σκλβοι, η κλαση ανογει αγκαλι της!

Εσες ανκετε εκε! Εσες εστε παιδι της!
                      
                                           Δεκμβρης 2001
                         Ποημα

Με τη κακι τη Μγισσα επλεψα, στη Νχτα
Πντε φορς τη ξπλωσα αλλ χαμνος βγκα
Τα τρομερ τα βτανα, τα ξρκια και τις μπλιες
Να πολεμ δε βσταξα κι πεσα σκοτωμνος

Το αμα μου εξρανε το πρσινο χορτρι
Τα ρνια κατασπραξαν τις κουρασμνες σρκες
Τα κκαλα μου μενανε να δεχνουνε τη στρτα
Και ξωτικ μαλσανε να κλψουν τη ψυχ μου

Μονχ' η Μνμη μου 'μεινε -γαλζια πεταλοδα-
Οπο πετ στα τρστρατα, σε μορφα λιβδια
Με το μικρ κορμκι της καρπζει τα λουλοδια
Και σ' να κρφο μυριστ πει να ξαποστσει

Με των φτερν το παξιμο δροσζει μια καρδολα
Με των ποδιν το πισιμο φιλε γλυκ τη σρκα
Με τη μικρολα της ματι τυλγει τη θωρι του
Με τη ψιλ φωνολα της  'στορε το θνατ μου
                                                                          Δεκμβρης 2001
                     Παγδα

Αναζητντας το δαυλ
Που θα δρσιζε τη μαρη ψυχ της μρας
Ανατραξε τη τρεμουλιαστ γαλνη της λμνης
διωξε λα τα ωδικ απ τους κκτους

Γοντισε στα πσω χρια και τλεσε δηση μαζ και θυσα στα ντομα
κι επικαλομενος αταραξα
Ετρπη σ' τακτη ονερωξη

Οι πλγες στο κορμ ιθηκαν
Σε κκκινα χωμτινα κπαλα
Η μνμη αυτοκτνησε πφτοντας
Απ σχεδν δυο μτρα
Σ' αναμνα δχτυλα μ' να ιερ γλιο

Ξυπνησε κθιδρος νιθοντας πως εχε ξεσπσει
Πλεμος ιερς πλον
Κτρινα μαργαριτ πνοα λεμφοκταρα
Τα υπεθυνα για τη λαχτρα
Μνυσαν κρυξη γελντας πνιχτ

Ξετλιξε τη πνα 
Τη γμισε τρομαγμνος
                                                 Δεκμβρης 2001
Προ-Θσεις

Ουσα
Περι-ουσα η
Παρ-ουσα
Συν-ουσα η
Εξ-ουσα
Αν-οσια η
Απ-ουσα

Γνωστ πσο πτωχς οι λξεις
Ανα-κατεονται, εμ-πλουτζονται και
Πλι λγες εναι

Γνωστ πσον αισθματα κι
Ανα-μνσεις κλανε -γελνε-
Ψυθιρζουν, κραυγζουν

Τα χημικ
πονται και
Δι-πονται
Δρπονται κι
Εν-δρπονται

Μα πντα, πντα, πντα
Αγνς και μη
Μετρνε
Καθ-ορζουν και δι-πουν οι
Προ-θσεις
                                            Μρτης 2002

                   Προ-Ορισμς

Αναχαρζω λξεις, που δρεψα απ' ρα
Εγκθειρκτος στης Ποησης, τη πλουμιστν αιρα

Και τις περν μ' εμβρθειαν εις τον χλωμν τον ππυρον
Οπο δε κιτρινζεται αλλ κρατε επ' πειρον

Προορισμς ειν' οι καρδις, σα δρμοι με λιθρια
Οι κεφαλς και τα μυαλ που κπτουν σα κριθρια

Να τις ακον, να διχνουνε αμσως τα τελνια
Οπο κρεμνε τις ψυχς, ζεμνες μες στ' αλνια

Εγ να καμαρνουμαι, πως τχα κτι κνω
Να μου 'βλογον το μνμα μου, σα τχει και πεθνω
                                                                             Αγουστος 2002
          Μωβ-Ολ

Απβραδο στο κντρο της πλης...
να στενκι ακμα 
'Αδεια μτια -υπνβτες
"Ω φλα στρα και πτνια νξ..."
Πτνια, ω πτνια νξ.
Το χρι του Van Gogh
Καλλιτχνη, δεξ χρι
Τα κορκια στο μογχρωμα λγο πριν το στεν
Θρρος αλθεια
Θρρος για να πω την αλθεια
Ποις εναι ο φονις
Δε τον εδα, ταν τα κορκια...
Μπορ να περιπουγρψω
Δεν εδα γιατ νχτωνε...
Φλα στρα, φλα μου τ' στρα -αν τα δεις-
Φλα ω φλα στρα
"...ξυνερσα μοι, παρπεμψον..."
Βρχηκε το χαρτ
Μα το μελνι γινε σα πινελι Van Gogh
Εκε λγο πιο πνω απτα κορκια
"... Κπρις, κδοτον γει..."
Ο Dali μιλ κι απ το στμα του βγανουν μυρμγκια
Στρεβλ πλην αλνθαστα ρολγια
Τικ-Τακ
Βρδυ στην κρη του κσμου...
                                                                Οκτβρης 2002

       Εξρχεια 2003

Μικρ, πουλνε χαρτομντηλα
Νεαρς, κνουν εντπωση
Νεαρο, ζητον τσιγρα λγα ψιλ
Μαροι, πουλνε CDs
Μαγαζτορες, τρβουν τα χρια τους
Πολ λγο δισημοι, μαζεουν τις απαρατητες ρες "πτσης" για να συμπληρσουν το ...νσημο image
Αγωνιστς-αναρχικο, αποκαμωμνοι πια απ' τους αγνες, παρνουν και δνουν ουσες κι στερα ξεκουρζονται, βρωμντας ιδρωτλα
Γριολες, πουλνε βτανα σεμεδκια
Σκεπτικιστς-μικροφιλσοφοι, αγοραπωλον βιβλα  τα ανταλλζουν, συνομιλντας δυνατ, για ν' ακοει ο διπλανς, το μεγαλεο τους, καθς εκθτουν λσεις, ιδες, προτσεις, πνωντας μπρα, που ο αφρς της, ξασπρζει τις κριες του μουστακιο του σοφιστικ γενεου τους
λοι φανονται και δεχνουν πως κτι χουν να κνουν σ' αυτ τη μικρ κα(λ) (κ)παθη πλατεα
Εγ, αναρωτιμαι: Τι διλο θλω εδ;
                                                             Οκτβρης 2003
                    Σεντνια

Κθε φορ που ξαπλωθ, με παρνει απ' το χρι
η μυρωδι σου μορφο, γλυκ μου περισ-ταρι

Πλνω τα και ξεπλνω τα, καλ-καλ και πλρια
μα κθε βρδυ με πετς πολυ ψηλ στ' αστρια

Να τα πετξω δε μπορ, δε λεν' και να πλυθονε
και κθε νχτα το μυαλ, σε 'σε το οδηγονε

Εναι καιρς που μσεψες σε τπους μακρινος μου
Μα δε ξεκλλησ' απ 'σε, σε σνα τρχει ο νους μου

Στο ξπνιο μου σ' αναζητ, στον πνο μαρτυρω
Και να γευτ το μλι σου ξαν, το λαχταρω

Εν' ο καιρς μου δσβατος, μα 'σε δνω ευκ μου
Να 'σαι καλ κι ολχαρο, πεντγλυκο πουλ μου
                                                                           Δεκμβρης 2003

να Κορτσι, Το Πινο Του, Το Γλυπτ & νας Οδοιπρος

Κρφτηκ' ο λιος στο βουν
κι εχθη η σκι της.
Λαξετηκ' ο αχτης,
σ' να κορμ γυμν.

χοι του πινου μακρινο
κι αλτικες οι ντες.
Εμζευ τες, ττες
-καλ ρα, βραδυν.

Η μνμη μ' δωκε πνο,
σα τρα, που βαδζω.
Κσμους πια δε γνωρζω.
Μνος ξυπν, πρω.
                                            Γενρης 2004

 Ρακο-Συλλκτης

Στους πρποδες της Λογικς
η κορυφ του Κσμου.
Ξαρμτωτος θα διεκδικες
το ρωμα τ' Ασμου.

Με νειρα το στλισες
και μ' νθη τη λαβ του,
μα ο Θες που ρισες
το καμε σπαθ του.

Ασλωτ' τι καβαλς,
αδμαστο ακμα
κι εν καλπζεις και γελς
ευρσκεσαι στο χμα.

Που να 'βρεις βρχο να σταθες;
Να ποντιστες, ποτμι;
Οι λξεις που 'χες για να πεις
επγανε χαρμι.

Μονχος περιπατητς
στου Λγου τα σοκκια,
γυρεεις -μτην- να "ντυθες",
ποιητικ σακκια!
          
                                          Γενρης 2004

ΧΑ-ΚΟΥ Ι

Θλω να γρψω
να χι-κου ξοχο
μα δε ξρω πως.

Μορφ που σβνει
στου δειλινο τη θλψη
κι αφνει κεν.

Κρατ στο χρι
νθη ανεπδοτα.
ταν για κενη!

Σκψεις δαιμνια,
με τριγυρζουν πλι,
νυχτς πεσοσης.

Εφιδρωμνα
τα κλινοσκεπσματα,
μεσστια πενα!

Δε βρσκω λγια.
τσι, αναπντεχα
μνο δακρζω.

Με πλημμυρζει
οδνη αμφοχθος.
Ηδονς πνης!

Να γρψω θλω
να ξοχο χι-κου
μα δε βρσκω πως.

ΧΑ-ΚΟΥ ΙΙ

Γκρζα ξανογουν
τα χαρωπ πρων,
σ' απλυτη θλψη.

Με κρμα λοιπν
πληρνεις τη λαχτρα,
ενς πρωνο;

να φιλ σου
ετοιμοπαρδοτο
πταξε πρα.

γινε στρο
το γελαστ σου δκρυ.
Ψηλθε φγγει.

Κλενεις τα μτια
καθς αποκοιμσαι
πφτει σκοτδι.

Σιχθηκα τες
φρμες, ρμες και λξεις.
Με παγιδεουν.

Μου 'ναι δσκολο
να γρψω δχως λγια.
Τα πρες μαζ!

Μελαγχολικ
τα δειλιν αλλζουν,
σε πηχτ σκτος!
                           
         Φλεβρης 2004

                Ασνταχτο

Δεν εμαι ερωτικ μαζ σου μωρ μου!

Μπορε να μου χαρσεις τα πντα
Σπτια, μσα, αμξια, χρματα
Μα δε θα 'ξερα τι να τα κνω

Μπορε να μου εξασφαλσεις εσοδο
Στις καλτερες παραστσεις:
θατρα, Cinemas, συναυλες
Μα θα 'πληττα θανσιμα εκε μσα

Μπορε να μου παρσχεις λα τα καλ
Φαγι, εδσματα, ποτ,
λουλοδια κι τι λλο
Μα θα 'μαι σε κεν, για δε μου λεπουν αυτ

Μπορε να γνεις
ασπδα προστασας γρω μου
Απ κθε τι που θα μποροσε να μου τχει
Μα μ' αρσει ο κνδυνος μωρ μου

Μπορε να στα 'παιρνα λα
Για να μη πεις πως δε προσπθησες
Μα πως να στο πω μωρ μου
Δεν εμαι ερωτικ μαζ σου

Και θα πασχσω να στη φρω (λες εσ)
Θα προσπαθσω να καλυφτ (λω εγ)

μως αφο επιμνεις... να τα λμε που και που...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Εμαι ερωτικ μαζι σου μωρ μου

Μπορε να μη μου χαρσεις τποτε
Σπτι, μσο, αμξι, καν ψιλ
Μου προσφρεις το κορμ σου

Μπορε να μη πμε ποτ σε παρσταση
Θατρο, cinema, συναυλα
Μα κοιτζω σνα

Μπορε να μην χουμε λα τα καλ
Φα, γλυκκι, ποτ, λουλοδι κι τι λλο
Μα πνω νερ και γεομαι σνα

Μπορε να μη με προφυλσσει η αγπη σου
Απ καννα κακ σ' αυτ το κσμο
Μα μ' αρσει ο κνδυνος μωρ μου

Μπορε να εμαι ερωτικ μαζ σου
Κι αλθεια να με μαγεει λο τοτο
Μα πως να στο πω μωρ μου
Δε καλπτεις τις ανγκες μου

Και θα πασχσω να στη φρω (λες εσ)
Θα προσπαθσω να καλυφτ (λω εγ)

μως αφο επιμνεις... να τα λμε που και που...
                                                                            Αγουστος 2004

                   Οβολν...

Πντα, παντο στη ζω,
ζητοσανε τον οβολν μου
ετε τον εχα, ετε χι
για να πιτο φα,
για να ποτρι νερ
-ναι, ακμα και για να ποτρι νερ-
για να φιλ, μιαν αγκαλι, να λουλοδι,
για να χαμγελο, να κκκινο στρωμνο χαλ
-φα, νερ και χαλ, το κατανο,
 μα νερ, χαμγελο, αγκαλι
;-

Πντα ζητοσανε τον οβολν μου
ετε τον εχα, ετε χι
Αν τον εχα, πρα περνοσα και στη χαρ
και στη λαχτρα και στη πεποθησ μου
αν χι, κανες δεν δινε με πστωση
-κι αυτ με τη πστωση, το κατανο επσης-

Με πληγνει τρα η σκψη πως κποιοι ρθανε
δθεν με πστωση να δσουνε,
μα ξρανε καλ
πως εκενη τη στιγμ κι εχα κι θελα να δσω
και πεινοσα
μα κνανε πως δε ξρανε
αντθετα,
ταν δεν εχα πργματι
κι ας πεινοσα κι ας θελα
δε με πλησιζανε καν.

Πντα ζητοσανε τον οβολν μου
ετε τον εχα, ετε χι
-κι ας πομε πως τσι ειν' εντξει,
 το κατανο
-
μα πθανα απ πενα και δψα
με στρεβλ τεντωμνην, αδειαν παλμη
δινα πολλκις λθος,
χωρς να παρνω
και πολλκις δεν δινα υποψιασμνος
-σως δικα-
σωστ, λθος, ποις ξρει;
Ποτ δε θα μθω

Πντα ζητοσανε τον οβολν μου
ετε τον εχα, ετε χι
-κι ας πομε πως τσι εναι το σωστ.
 Τχα ποιος νοιζεται;-
μα πθανα απ λαχτρα
και οργ και θλψη
μ' ανοιχτ απ κπληξη
τ' αδειαν στμα,
γιατ προς το τλος,
δεν εχα τποτε στη τσπη
-ξδι-

Πντα ζητοσανε τον βολον μου
εχα, δεν εχα
κθε τι θελε οβολν
και πθανα
-κι εναι εντξει-
κι ο ψυχοπομπς να με περσει πρα
μου γρεψε κι αυτς τον οβολν μου
-αυτ δε μπρεσα να το καταλβω-
                                                        Αγουστος 2004

 Περι...Γραφς Συνχεια...

μια κομμνη γιορτ
μια λαμπρ γιορτ
στα χελια σου
νας πυρακτωμνος συναγερμς
το φως του λιου
στα μαλλι σου
να λαγνι γεμτο υποσχσεις
στις ανακλσεις του μισφωτου
τα μτια σου

μια εικασα μια προσδοκα
μιαν απορα
εκε στη βαθι ρυτδα
ανμεσα στα φρδια σου
μια πλη σε ομηρικ ραψωδα
μια γλυκει πλη
στη κοιλι σου

αδυνατ
                                              Νομβρης 2004

        Ολιγωρα

Μονχη ννοια μου το ξυλκι
που μζεψε τα μαλλι σου...
Οδηγ, αγμενος, γκλειστος
διαγουμζω το πρθυμο, ολνοιχτο φροτο...

Μονχη ννοια μου το ξυλκι
στις ερημις των κσμων...
Θρυβος, κρτοι, κρηξη
ακοω μονχα το βογγητ
τον μχθο, το καψλισμα που τσιτσιρζει...

Μονχη ννοια μου το ξυλκι
στην κρη του κρεβατιο...
Κινομαι παλλμενος, ακνητος
αλληλοσυγκρουμενα σωματδια,
σπινθιρζουνε, στλες λυωμνο κερ...

Μονχη ννοια μου το ξυλκι
στην κρη τοτου του κσμου...
Παρν... Παρν!
Ρβε. Στξε. Πτρα.
-Δε ξρω πως σταματ τοτο το πρμα-...
Τυλξου... Κρατσου...

Μνη ννοια μου το ξυλκι,
που 'δεσε τα μαλλι σου...
Τποτ' λλο!
                                                   Δεκμβρης 2004


                                                                                              

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers