-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

.  

Artaud Antonin: ... , '

 Βιογραφικ

     Ο Αντονν Αρτ (Antoine Marie Joseph Paul Artaud) τανε Γλλος ηθοποις, ποιητς, σκηνοθτης, σκηνογρφος, ενδυματολγος και θεωρητικς θετρου. Eζησε μα μλλον σντομη και σγουρα οδυνηρ ζω με τ' ραμα να αλλξει τη πορεα του θετρου. Υπρξε απ τα πρτα μλη του κινματος του υπερρεαλισμο και τακτικς συνεργτης του περιοδικο La Revolution Surrealiste (Η Σουρρεαλιστικ επανσταση). Συνγραψε πλθος δοκιμων και μελετν για το θατρο και τη δραματολογα. Ο διος επινησε και δημιοργησε το Θατρο της Σκληρτητας (Théâtre de la cruauté) που οι ηθοποιο "επιτθενται" στις αισθσεις των θεατν και τους κνουν να εκφρσουν τα αισθματα που κρβουν στο υποσυνεδητ τους. Για μεγλες περιδους της ζως του, ταν γκλειστος σε ψυχιατρικς κλινικς, εν αντιμετπιζε ντονα ψυχολογικ, καταθλιπτικ προβλματα.



     Ο Αρτ γεννθηκε στη Μασσαλα στις 4 Σεπτμβρη 1896, γις Σμυρνιν μεταναστν κι ελληνικ του ρζα παιξε σημαντικ ρλο στη μετπειτα πορεα του. Η μητρα του φερε στον κσμο 9 παιδι, 4 απ τα οποα γεννθηκαν νεκρ κι λλα 2 πθαναν πολ μικρ. Απ νωρς εμφνισε δεγματα στατης υγεας. Στα 4 του προσβλθηκε απ μηνιγγτιδα. πασχε παρλληλα απ νευραλγα εν περνοσε και μεγλες περιδους κατθλιψης. Τη περοδο της εφηβεας του, οι γονες του φρντισαν για μια μακροχρνια σειρ παραμονν του σε σανατρια. Διρκεσαν συνολικ 5 τη, μ' να διλειμμα 2 μηνν, τον Ιονιο και Ιολιο του 1916, ταν επιστρατετηκε. Τελικ μως απαλλχθηκε λγω της υπνοβασας του. Στη διρκεια των θεραπειν του στο σανατριο, ρθε σε επαφ με ργα των Ρεμπ, Μπωντλαρ και Πε.
     Το Μη του 1919 ο διευθυντς του σανατορου, ο Δρ. Dardel, συνιστ τη χοργηση οπου για τον Αρτ, γεγονς που οδγησε σε μνιμο εθισμ του. Το Μρτη του 1920 ο Αρτ εγκαταστθηκε στο Παρσι. Εκε ρθε σε επαφ με το κνημα του υπερρεαλισμο και προσχρησε, για να αποβληθε ωστσο λγο αργτερα. Ο Αρτ υπρξε επσης ηθοποις. Μλιστα εμφανστηκε σε 2 ταινες που θεωρονται κλασσικς: στο La Passion de Jean d'Arc του Καρλ Ντργιερ του 1928 (στο ρλο του Jean Massieu) και στο Napoléon του Αμπλ Γκανς του 1927 (στο ρλο του Μαρ).
     Το Γενρη του 1948 διαγνστηκε πως πσχει απ καρκνο. Πθανε την δια χρονι, 4 Μρτη 1948, απ μια θανατηφρα δση κποιου φαρμκου. Δεν εναι γνωστ αν εν γνσει του χοργησε στον εαυτ του αυτ τη θανατηφρα δση.

     Τρα θα δσουμε το λγο στην εξαρετη φλη, Βκυ Διαμντη να μας μιλσει γι' αυτν και τη καλλιτεχνικ του πορεα,-απ τη σελδα της:

                        Ο Επανασττης Αρτ (1896-1948)

     Σκηνοθτης, ποιητς, ηθοποις, εικαστικς, συγγραφας, ερευνητς, ο Αντονν Αρτ υπρξε νας απ τους εδραιωτς του σγχρονου θετρου, καινοτμος και πρωτοπρος, νας νθρωπος ωστσο που στη προσωπικ του ζω βωσε βαθι τον πνο του σματος και της ψυχς. Υπρξε ιδρυτς του Θετρου Της Σκληρτητας και παρλληλα συγγραφας δοκιμων, θεατρικν ργων και πειραματικν κειμνων με αναφορς σε θματα ενδοσκπησης, μυστικισμο, χρσης ναρκωτικν, ανορθδοξων πολιτικν απψεων και εμπειριν του απ την σχιζοφρνεια.



     Ο Αντουν Μαρ Ζοζφ Πολ Αρτ (Αντονν Αρτ) χει αναγνωριστε ως μα απ τις κορυφαες μορφς του θεατρικο χρου του 20ο αι. Γνσιος εκπρσωπος της avant-garde σκηνς της εποχς του, γνωστς για την ωμ, σουρρελ και παραβατικ θεματολογα του. Υπρξε ιδρυτς του Θετρου της Σκληρτητας και παρλληλα συγγραφας δοκιμων, θεατρικν ργων και πειραματικν κειμνων με αναφορς σε θματα ενδοσκπησης, μυστικισμο, χρσης ναρκωτικν, ανορθδοξων πολιτικν απψεων κι εμπειριν του απ την σχιζοφρνεια.
     Οι γονες του, Euphrasie Nalpas κι Antoine-Roi Artaud, κατγονταν απ τη Σμρνη και μετανστευσαν στη Μασσαλα. Γννησαν 9 παιδι, τα 4 απ' αυτ γεννθηκαν νεκρ κι λλα 2 πθαναν στη παιδικ τους ηλικα. Η ελληνικ του καταγωγ σκησε ντονη επιρρο στη μετπειτα πορεα του. 5 ετν διαγνστηκε με μηνιγγτιδα, μα ασθνεια που εκενη την εποχ δεν εχε θεραπεα.
     Ο βιογρφος του David Shafer ωστσο επισημανει, "δεδομνης της συχντητας ττοιων λανθασμνων διαγνσεων, σε συνδυασμ με την απουσα θεραπεας (και το σχεδν ελχιστο ποσοστ επιβωσης) και τα συμπτματα που εχε, εναι απθανο ο Αρτ να εχε προσβληθε πραγματικ". Μετ να μακροχρνιο αγνα που περιελμβανε μια περοδο σε κμα, κατφερε να επιζσει. Οι γονες του στη πορεα καννισαν τη παρατεταμνη παραμον του σε σανατριο για περπου 5 τη μ' να μικρ διλειμμα 2 μηνν, τον Ιονιο και τον Ιολιο του 1916, ταν παρουσιστηκε στον γαλλικ στρατ απ' που πρε αναβολ λγω της ψυχικς του αστθειας.
     Στη διρκεια των παραμονν του στα σανατρια ο Αρτ διβασε Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire κι Edgar Allan Poe. Τον Μη του 1919 ο διευθυντς του σανατορου δωσε συνταγ για λβδανο στον Αρτ, καταβυθζοντς τον στον μνιμο εθισμ σε αυτ και σε λλα οπιοχα σκευσματα. παθε νευρικ κλονισμ στα 19 του. Τον Μρτη του 1921 μετακμισε στο Παρσι για να κνει καρριρα ως συγγραφας, σμφωνα με την επιθυμα του πατρα του. Στη διρκεια της εκπαδευσς του δπλα στους σκηνοθτες Charles Dullin και Georges Pitoëff, συνχισε να γρφει τσο ποηση σο και δοκμια. Στα 27 του στειλε μερικ απ τα ποιματ του στο περιοδικ La Nouvelle Revue Française, τα οποα μως απορρφθηκαν, αλλ ο συντκτης Jacques Rivière του γραψε πσω προσπαθντας να τον κατανοσει κι τσι αναπτχθηκε μσω των επιστολν μα φιλικ σχση ανμεσ τους. Μλιστα η συλλογ των επιστολν ταν η πρτη μεγλη εκδοτικ εργασα του με τον ττλο Correspondance avec Jacques Rivière.


                                  Αυτοπροσωπογραφα του

     Η πρτη του δουλει στο θατρο ταν με τον Γλλο σκηνοθτη Lugné Poe ο οποος τον περιγρφει ως "να ποιητ χαμνο ανμεσα στους ηθοποιος". Συνχισε τη μαθητεα του και συνεργστηκε με τον δισημο Γλλο σκηνοθτη Charles Dullin, αλλ και με τους Jacques Copeau, André Antoine και Firmin Gémier. Υπρξε μαθητευμενος του Dullin το 1921 στο Théâtre de l'Atelier. Εργστηκε ως μλος στο θασο του Dullin για 18 μνες, με εκπαδευση 10-12 ρες τη μρα. Παρ' λ' αυτ εχε ντονες διαφωνες μαζ του κι τσι αποχρησε απ το θασο μετ τη διαφωνα τους σχετικ με την απδοση του Ο αυτοκρτορας Καρλομγνος στο Huon de Bordeaux του Alexandre Arnoux.

     Ο Αρτ ενδιαφρθηκε και για τον κινηματογρφο κι εργστηκε ως κριτικς, ηθοποις και σεναριογρφος. Υποδθηκε τον Jean-Paul Marat στη ταινα Napoleon του Abel Gance (1927)χρησιμοποιντας ντονες κινσεις για να εκφρσει την εσωτερικ φλγα του Μαρ. παιξε επσης τον μοναχ Massieu στη ταινα The Passion of Joan of Arc του Carl Theodor Dreyer (1928). γραψε να σημαντικ αριθμ κινηματογραφικν σεναρων και 10 συμπεριλαμβνονται στις ολοκληρωμνες του δουλεις. Μνο να απ τα σενρι του πρασε στη παραγωγ το The Seashell and the Clergyman (1928), το σκηνοθτησε ο Germaine Dulac και θεωρεται η πρτη σουρρεαλιστικ ταινα. Αυτ το φιλμ επηρασε τον Salvador Dalí και τον Luis Buñuel ταν δημιοργησαν τον Ανδαλουσιαν Σκλο (1929). Εντχθηκε στους σουρρεαλιστς, κι εκδιχθηκε απ τον Αντρ Μπρετν το 1927, λγο καιρ απ' ταν οι σουρρεαλιστς ευθυγραμμστηκαν με το κουμμουνιστικ κμμα. Ο λγιος Ros Murray επιβεβαινει: "Ο Αρτ δεν εμπλεκταν στη πολιτικ κι γραφε φρσεις πως Χζω τον μαρξισμ, εν την δια περοδο ο Μπρετν ταν κατ του θετρου θεωρντας το απλς ψυχαγωγα της μπουρζουαζας και αντιεπαναστατικ".
     Μλιστα ο Αρτ κλενει το μανιφστο του για το θατρο Alfred Jarry, The Manifesto for an Abortive Theatre (1926/27), με μια μεση επθεση στους Σουρρεαλιστς, τους οποους αποκαλε "επανασττες απ χαρτ που θελαν να πιστψουμε τι το θατρο εναι μια αντεπαναστατικ προσπθεια". Δηλνει επσης "υποκλνονται στον κομμουνισμ που εναι μια επανσταση ενς τεμπλη" εν ζητε περισστερη ουσιαστικ μεταμρφωση της κοινωνας. Το 1926 δρυσε το θατρο Alfred Jarry με τον Robert Aron κι διωξε τον σουρρεαλιστ Roger Vitrac. Ανβασαν 4 παραγωγς μεταξ Ιουνου 1927 και Γενρη 1929. Το θατρο ταν εξαιρετικ βραχβιο, αλλ παρακολοθησαν μια τερστια γκμα Ευρωπαων καλλιτεχνν, συμπεριλαμβανομνων των Arthur Adamov, André Gide και Paul Valéry.


                             Το Σανατριο Chapelle Paraire Rodez

     Το 1931, ο Αρτ εδε να συγκρτημα χορο Μπαλινζων στην αποικιακ κθεση του Παρισιο. Παρλο που δεν κατλαβε πλρως τις προθσεις και τις ιδες πσω απ τη παραδοσιακ παρσταση του Μπαλ, επηρασε πολλς απ τις ιδες του για το θατρο. Ο μελετητς Adrian Curtin σημεωσε τη σημασα του ηχητικο θματος που συνδευε το γεγονς, δηλνοντας τι ο Αρτ εντυπωσιστηκε απ τους "υπνωτικος ρυθμος του συνλου, το ερος των κρουστικν εφφ του, τη ποικιλα των ρυθμν που παργαγαν οι μουσικο κι απ τον τρπο με τον οποο οι κινσεις των χορευτν αλληλεπιδροσαν δυναμικ με τα μουσικ στοιχεα αντ να λειτουργον απλς ως εδος συνοδεας στο παρασκνιο". Την δια χρονι δημοσευσε στο La Nouvelle Revue Française το Πρτο μανιφστο για να θατρο σκληρτητας.
     Το 1935 ο Αρτ ανβασε σε θεατρικ παραγωγ το θεατρικ ργο The Cenci του Shelley στο Théâtre des Folies-Wagram στο Παρσι. Το δρμα περιχει θματα κακοποησης, αιμομιξας, βας, δολοφονας και προδοσας. Στις σκηνικς κατευθνσεις του περιγρφεται η ναρξη της σκηνς που υποδηλνονται ακραες σκηνικς αναταρξεις, με κουρτνες που κινονται στο φσημα του αρα, κματα μανιασμνα και πλθη μορφν που συμμετεχαν σε μανιδη ργια, συνοδευμενα ηχητικ απ καμπνες εκκλησιν. Σε αυτν την σκην, η οποα συχν αναφρεται ως «η σκην του συμπσιου», η επιρρο του Dullin στον Αρτ εναι πολ σαφς. Ο μελετητς Adrian Curtin χει υποστηρξει για τη σημασα των «ηχητικν πτυχν της παραγωγς, τι δεν υποστριξαν απλς τη δρση, αλλ την παρακνησαν λοξ». Εν η κδοση του Shelley για το The Cenci μετφερε τα κνητρα και την αγωνα της κρης του Cenci, Beatrice, για τον πατρα της μσω μονολγων, ο Αρτ ασχολθηκε πολ περισστερο με τη μετδοση του απειλητικο χαρακτρα της παρουσας του Cenci και τις αντηχσεις της σχσης τους με αιμομιξα.
     Το ντονο ενδιαφρον του Αρτ για το Ανατολτικο θατρο, ειδικτερα το Μπαλινζικο και το κινζικο, σε να βαθμ το μοιραζταν με τον μντορ του Dullin, ο οποος μως, σε αντθεση με τον Αρτ, δεν πστευε τι το Δυτικ θατρο θα πρεπε να υιοθετσει την ανατολτικη γλσσα και το στυλ. Το Cenci ταν εμπορικ αποτυχα, παρτι χρησιμοποησε καινοτμα ηχητικ εφ.



     Το 1935 αποφασζει να επισκεφθε το Μεξικ, πιστεοντας τι υπρχε να εδος βαθεις κνησης υπρ της επιστροφς στον πολιτισμ πριν απ τον Κορτζ. λαβε επιχοργηση για να ταξιδψει στο Μεξικ, που το 1936 συνντησε τον πρτο του μεξικανο-παριζινο φλο, τον ζωγρφο Federico Cantú, ταν ο Cantú δωσε διαλξεις σχετικ με την παρακμ του δυτικο πολιτισμο. Ο Αρτ επσης ζησε με τους ανθρπους του Tarahumaran και συμμετεχε σε τελετουργες peyote, εν τα γραπτ του αργτερα κυκλοφρησαν σε βιβλο με ττλο: Voyage to the Land of the Tarahumara, που δημοσιετηκε στα αγγλικ με τον ττλο The Peyote Dance (1976). Το περιεχμενο αυτο του ργου μοιζει πολ με τα ποιματα των τελευταων ημερν του, που αφοροσαν κυρως το υπερφυσικ. Κατγραψε επσης τη φρικτ απσυρσ του απ την ηρωνη κατ την εσοδ του στη γη των Ταραχουμρα. χοντας εγκαταλεψει την τελευταα του προμθεια ναρκωτικν στην πλαγι του βουνο, πρεπε κυριολεκτικ να τον ανεβσουν στο λογ του και σντομα μοιαζε, σμφωνα με τα λγια του, μ' να "γιγαντιαο, φλεγμονδες κμμι".
     Το 1937, επστρεψε στη Γαλλα, που απκτησε να μπαστονι, το οποο πστευε τι ανκε στον γιο Πτρικ, αλλ και στο Λοσιφερ και τον Ιησο Χριστ. Ταξδεψε στην Ιρλανδα. Μιλοσε πολ λγα αγγλικ και καθλου ιρλανδικ, γεγονς που δημιοργησε προβλματα στη συνεννηση με τους ντπιους. Το μεγαλτερο μρος του ταξιδιο του το πρασε σε δωμτιο ξενοδοχεου για το οποο δεν μποροσε να πληρσει. Στη συνχεια απομακρνθηκε βαια απ τους χρους του Milltown House, μιας κοιντητας των Ιησουιτν. Πριν απ την απλαση, περιορστηκε για λγο στη διαβητη φυλακ Mountjoy. Σμφωνα με τα γγραφα της Ιρλανδικς Κυβρνησης, απελθηκε ως "πορος κι ανεπιθμητος". Στο ταξδι της επιστροφς του με πλοο, πστευε τι δχτηκε επθεση απ 2 μλη του πληρματος κι ανταπδωσε. Συνελφθη και κρατθηκε. Η επιστροφ του απ την Ιρλανδα επφερε την ναρξη της τελευταας φσης της ζως του, την οποα πρασε σε διαφορετικ συλα. Εκενη την περοδο δημοσιετηκε το πιο γνωστ ργο του: Το θατρο και το εδωλ του (1938). Αυτ το βιβλο περιεχε τα δο μανιφστα του Θετρου της Σκληρτητας. Εκε, πρτεινε "να θατρο που ταν στην πραγματικτητα μια επιστροφ στη μαγεα και τα τελετουργικ και προσπθησε να δημιουργσει μια να θεατρικ γλσσα τοτμ και χειρονομας -μια γλσσα χρου χωρς διλογο που θα ρεσε σε λες τις αισθσεις". Οι λξεις λνε ελχιστα στο μυαλ", γραψε "σε σγκριση με το διστημα που βροντ με εικνες και γεμτο χους".
     Το 1943 μεταφρθηκε στο ψυχιατρικ νοσοκομεο του Ροντζ που υπεβλθη σε θεραπεες με ηλεκτροσκ και μσω Τχνης. Στην πορεα το 1946 νοσηλετηκε στη ψυχιατρικ κλινικ του Ivry-sur-Seine εν συνχισε το συγγραφικ του ργο. Το 1948 διαγνστηκε με καρκνο του παχος εντρου κι απεβωσε 4 Μρτη σε ψυχιατρικ κλινικ του Ivry-sur-Seine, μιας κοιντητας στα νοτιοανατολικ προστια του Παρισιο.
     Το ργο του αποδεχθηκε σημαντικ επιρρο στο Θατρο του Παραλγου, ιδιατερα στα ργα του Jean Genet και του Samuel Beckett, και βοθησε να εμπνεσει να κνημα μακρι απ τον κυραρχο ρλο της γλσσας και του ορθολογισμο στο σγχρονο θατρο. Εχε επσης σημαντικ επιρρο στους φιλοσφους Gilles Deleuze και Félix Guattari.



     Οι ιδες του υιοθετθηκαν κι εμφανστηκαν ντονα στην προσαρμογ του Barrault στη Δκη (The Trial) του Κφκα (1947). Μια εξαιρετικ σημαντικ μελτη για το ργο του Artaud προρχεται απ τον Jacques Derrida. Σμφωνα με το φιλσοφο, ως θεατρικς συγγραφας κι ηθοποις, εναι η ενσρκωση μιας επιθετικς κι επανορθωτικς χειρονομας, που χτυπ, ακογεται, εναι σκληρ με δραματικ τρπο κι επσης με κριτικ αποφασιστικτητα. Προσδιορζοντας τη ζω ως τχνη, επικεντρθηκε κριτικ στο δυτικ πολιτισμικ κοινωνικ δρμα, για να επισημνει και να αρνηθε τη διπλ αντιμετπιση που βασζεται η δυτικ θεατρικ παρδοση. Εργστηκε με τη δνη των συναισθημτων και των τρελν εκφρσεων, υποταγμνος σε μια αντθετη δναμη που προερχταν απ την πρξη της χειρονομας. Ο θεατρικς επαγγελματας Peter Brook εμπνεστηκε απ το Theatre of Cruelty του Αρτ σε μια σειρ εργαστηρων που οδγησαν στη παραγωγ του Marat/Sade απ τη Royal Shakespeare Company το 1964, η οποα παχτηκε στη Να Υρκη και το Παρσι, καθς και στο Λονδνο. Το Ζωνταν Θατρο επηρεστηκε επσης πολ απ τον Αρτ, πως και το πολ πειραματικ θατρο κι η τχνη της παρστασης στην αγγλικ γλσσα.
     Η Karen Finley, ο Spalding Gray, η Liz LeCompte, ο Richard Foreman, ο Charles Marowitz, ο Sam Shepard, ο Joseph Chaikin κι λλοι, λοι ανφεραν τον Αρτ ως μια απ τις επιρρος τους. Ο συγγραφας κι ηθοποις Tim Dalgleish γραψε και παργαγε το ργο The Life and Theatre of Antonin Artaud (αρχικ ονομαζμενο Pigshit) για την αγγλικ εταιρεα σωματικο θετρου Bare Bones το 1999. Στον Καναδ, ο θεατρικς συγγραφας Gary Botting δημιοργησε μια σειρ απ Artaudian χπενινγκς απ το The Aeolian Stringer μχρι το Zen Rock Festival. Το λατινοαμερικνικο δραματικ μυθιστρημα Yo-Yo Boing! της Giannina Braschi περιλαμβνει μια συζτηση μεταξ καλλιτεχνν και ποιητν σχετικ με τα πλεονεκτματα των πολλαπλν ταλντων του Aρτ σε σγκριση με τα μοναδικ ταλντα λλων Γλλων συγγραφων. Το συγκρτημα Bauhaus συμπεριλαβε να τραγοδι για το θεατρικ συγγραφα, που ονομζεται Antonin Artaud, στο λμπουμ τους Burning from the Inside. Το συγκρτημα σκληρο ροκ απ την Αργεντιν Pescado Rabioso ηχογρφησε να λμπουμ με ττλο Artaud. Ο κινηματογραφιστς E. Elias Merhige, κατ τη διρκεια μιας συνντευξης του συγγραφα Scott Nicolay, ανφερε τα γραπτ του Αρτ ως βασικ επιρρο για την πειραματικ ταινα Begotten.
     Εδ τελεινει το απσπασμα της Βκυς Διαμντη κι απ δω και πρα συνεχζω... -μπρβο σου Βκυ, τανε πλοσιο και κατατοπιστικ!!!

     Σμφωνα με τον διο, το θατρο της σκληρτητας δημιουργθηκε προκειμνου ν' αποκατασταθε στο θατρο μια εμπαθς και σπασμωδικ σλληψη της ζως. Βασικ χαρακτηριστικ του θετρου της σκληρτητας εναι:

 * Η απαισιοδοξα αλλ ταυτχρονα κι η ελπδα τι το θατρο μπορε να οδηγσει σε αλλαγς.
 * Η απομκρυνση του κοινο απ τη καθημεριν πραγματικτητα κι η χρση συμβλων με σκοπ τη συναισθηματικ και ψυχικ συμμετοχ του.
 * Χρση τεχνικν και σκληρν εκφραστικν μσων με απτερο στχο την αφπνιση του κοινο, να εδος ψυχοθεραπεας.
 * Χρση του γκροτσκ, του σχημου και του πνου για να απευθνεται στο κοιν.


                                       Τξη του... 2019!
   Φωτ.: (απ αριστ.) Mervyn Peake, Martin Luther King Jr., Marcel Duchamp.
μση: Kurt Schwitters, John Steinbeck, Helen Keller, Maria Olga de Moraes Sarmento da Silveira.
κτω: Ruth Benedict, Sergei Eisenstein, Antonin Artaud, D. W. Griffith.

     "… υπρχει να πργμα που εναι κτι, και που το νιθω απ κενο που θλει ΝΑ ΒΓΕΙ: η παρουσα του σωματικο μου πνου, αυτ η απειλητικ παρουσα που δε λει να βαρεθε ποτ το σμα μου…"

     Μεσλικας πια, παθανει συχν νευρικος κλονισμος και το 1938 χαρακτηρζεται παρφρων, συλλαμβνεται και κλενεται σε ψυχιατρικ συλα. Ο Dr. L., που συχν αναφρει ο Αρτ στις επιστολς του και που δεν εναι λλος απ’ τον Jacques Lacan, το 1939 μιλντας στον Roger Blin, διγνωσε πως ο Αρτ, "θεραπετηκε, θα ζσει μχρι τα 80 και δεν θα ξαναγρψει τποτα πια, θεραπετηκε". Θα παραμενει μως γκλειστος για τα επμενα 9 χρνια εν γρφει ασταμτητα.
     Στη διρκεια της γερμανικς κατοχς κινδνεψε να πεθνει απ ασιτα και με τη βοθεια της μητρας του μεταφρθηκε στο σανατριο Rodez. Εκε τον υπβαλλαν σε απανωτ ηλεκτροσκ. Σε διστημα λιγτερο απ ναν χρνο, θα υποβληθε σε περισστερα απ 51 ηλεκτροσκ. Στη διρκεια μιας θεραπεας, θα σπσει το πλευρ του εν σε μιαν λλη θα πσει σε κμα και θα ξυπνσει στο νεκροτομεο. Αρχζει να υποφρει απ αιμορραγα στα ντερα και θα χσει λα του τα δντια. Το 1946 τελικ απελευθερνεται αλλ εναι ρρωστος με καρκνο στα ντερα και θα πεθνει τελικ το 1948 απ υπερβολικ δση ενς φαρμκου.
     Ο Αντονν Αρτ υπρξε ηθοποις, ποιητς, σκηνοθτης, συγγραφας, σκηνογρφος, ενδυματολγος και θεωρητικς του θετρου. γραψε θεατρικ ργα, σενρια, δοκμια, κριτικς, ποιματα, μανιφστα και επιστολς -πολλς επιστολς- με χωρς παραλπτη. Παρλο που δεν κατφερε να πραγματοποισει ο διος το καλλιτεχνικ του ραμα, κατφερε να επηρεσει την εξλιξη του θετρου. Η ζω του μοιζει με κενη του μρτυρα, βασανισμνος απ ναν πνο σωματικ, που δινε μεταφυσικ δισταση, τυραννισμνος απ' τη κατθλιψη και τον νευρικ κλονισμ, εθισμνος στο πιο και τα κατασταλτικ, ιδιοφυς κι αγνοημνος απ' τους συγχρνους του ως τρελλς, τρβηξε τον προσωπικ του δρμο χωρς πισωγυρσματα και χωρς μετνοιες.
     Απ' το 1920 που εγκαθσταται στο Παρσι γνωρζει τον κκλο των Ντανταστν και γνεται απ' τα πρτα μλη του σουρρεαλιστικο κινματος. χει μεγλες ελπδες απ' αυτ το κνημα, απ' την επανσταση που διακηρττουν. Γνεται διευθυντς της Σουρρεαλιστικς Κεντρικς Επιτροπς, κρατ το ημερολγιο του Γραφεου Σουρρεαλιστικν Ερευνν, γρφει στη Σουρρεαλιστικ Επανσταση.


                                Σκτσο με τον εαυτ του

     Ωστσο δε θα μενει για πολ. Η ρνησ του να χρησιμοποισει την αυτματη γραφ, η μεταφυσικς εμμονς του, η διαγραφ του φλου του Ροζ Βιτρκ απ' την ομδα, η προσχρηση των σουρρεαλιστν στο Κομμουνιστικ Κμμα Γαλλας, οδηγονε στη διαγραφ του το 1926. Ο Αρτ κατηγορε τους σουρρεαλιστς για καιροσκοπισμ: "Δε θλησα να εμπιστευτ παρ στον εαυτ μου τη φροντδα να καθορσω τα ρι μου, το τι απαιτ να μ’ αφσουν ελεθερο και κριο της διας μου της δρσης. Μα τ να τη κνω εγ λη την Επανσταση του κσμου αν ξρω τι παραμνω αινια δυστυχισμνος κι θλιος μες στη καρδι της διας μου της λειψανοθκης"; Απαντντας στην επθεση που δχτηκε απ’ τους παλιος του συντρφους κνει τον απολογισμ για τη συμμετοχ του στο κνημα:

   "Ο σουρρεαλισμς υπρξε αυτ η δυναμικ ελπδα, η ακατληπτη και πιθανν απατηλ πως και κθε λλη, που μως σε ωθε ακοσια να παξεις το τελευταο χαρτ, να κρεμαστες απ’ οποιαδποτε φαντασωση, στω κι αν αυτ ξεγελσει για λγο το πνεμα. Ο σουρεαλισμς δεν μποροσε να μου ξαναδσει μια χαμνη ουσα, αλλ μου μαθε να μην αναζητ μσα στην εργασα της σκψης μια συνχεια που μου εχε γνει ανφικτη, και να μπορ να αρκομαι στα φαντσματα που το μυαλ μου σερνε μπροστ μου".


                              Σκτσο του: "le Momo" 1947

     Για τον Αρτ, η θεατρικ πρξη δεν πρεπε να περιορζεται σε να σκηνικ δρμενο μπρος απ να παθητικ ακροατριο, αλλ πρεπε ν' αφυπνζει τη συνεδηση και τα αισθματα των ανθρπων, ως μα πνευματικ θεραπεα, που το γγιγμ της δεν θα μποροσε να ξεχαστε. Η σκληρτητα, για τον Αρτ, ταν το συστατικ που ερχταν ν' αντιταχθε στη νωθρτητα και στον εφησυχασμ και να προκαλσει την αναη εσωτερικ διαπλη, στε η ανθρπινη παρξη ν' αναμετρηθε με τα προκαθορισμνα μτρα της. Η θεωρα του διατυπθηκε στο βιβλο του Το θατρο και το εδωλ του αλλ περισστερο στην δια τη ζω του, που ταν νας διαρκς αγνας να υπερβε τον σωματικ και ψυχικ πνο. να ακμα θμα διαμχης με τους σουρρεαλιστς εναι το θατρο. Ο Αρτ το θεωρε πολ σημαντικ, εν οι σουρρεαλιστς ανφελη διασκδαση για τους αστος. Το 1935 ο Αρτ θα επιχειρσει να καθιερσει το Θατρο της Σκληρτητας (Théâtre de la Cruauté), ανεβζοντας τους Τσντσι (Les cenci), απ’ τη 5πρακτη τραγωδα του Shelley (1819) και το διγημα του Stendhal (1837).
     Η πρεμιρα δθηκε Μη του 1935 στo θατρο Folies Wagram. Το κεμενο, πως λει ο διος, "θετε σε αμφισβτηση λες τις παραδοσιακς αξες της κοινωνας, της τξης, της δικαιοσνης, της θρησκεας, της οικογνειας, του θνους". Η παρσταση κρθηκε σαν αποτυχα απ κοιν και κριτικος κι μεινε μνο 17 μρες στη σκην. Η οικονομικ αποτυχα του εγχειρματος απογοτευσε πολ τον Αρτ, που δε θα ξανασκηνοθετσει για το θατρο κτοτε. Η παρσταση μως αυτ θεσε σε εφαρμογ τη θεωρα του για το νο εδος θετρου που οραματιζταν στα μανιφστα του (1933, 1935), που δημοσιετηκαν στην Nouvelle Revue Française (NRF).
     Η αρχ εχε γνει το 1931 ταν στο πλασιο της αποικιακς κθεσης στο Παρσι παρακολοθησε ναν χορευτικ θασο απ' το Μπαλ. Αυτ ταν η αφορμ ν' αποκρυσταλλωθε το ατημα του Αρτ για να νο εδος θετρου, διαφορετικ απ' το λογοκρατομενο Δυτικ Θατρο, που θα δνει μφαση στο χορ, τη μουσικ, τη κνηση, τη τελετουργα. τσι γεννιται η ιδα του περ μαγικο θετρου και ζητ το θατρο να ξεφγει πια απ' τη λογοτεχνα και να γυρσει στις αρχγονες ρζες του, τα τελετουργικ δρμενα. Στα ρθρα-μανιφστα που δημοσιεει, ζητ να βρει το θατρο τη λειτουργικ του δναμη, υμνε το αρχγονο θατρο και ομολογε την πστη του σ' να γυμν -απογυμνωμνο θατρο, που θα βασζεται στην απλυτη χειρονομα και σε σ’ ναν ηθοποι- ιερογλυφικ σμβολο που θα παρνει κθε φορ λλη μορφ, εν ο συγγραφας θα εναι ο πραγματικς συγγραφας της παρστασης. τσι διαμορφνεται η θεωρα, που χει σαν στχο να βγλει στην επιφνεια τα ορμμφυτα του θεατ.



     Η μοναδικ σκηνοθεσα που κανε μετ τους «Τσντσι» ταν χι πια για το θατρο, αλλ για το ραδιφωνο. Το 1947 ηχογρφησε το Pour en finir avec le jugement de Dieu (Για να τελεινουμε με την υπθεση του θεο) ως μια μικρογραφα αυτο που εννοοσε Θατρο της Σκληρτητας.
Το κεμενο γρφτηκε στο συλο και κνει κατ μτωπο επθεση -τη τελευταα του- στο χριστιανισμ, τη ψυχιατρικ, τον πλεμο. Πιστ στη θεωρα του της σκληρτητας, εναι να παρφορο ργο, γεμτο ουρλιαχτ και παρξενους χους, σκοτειν ατμσφαιρα κι γρια γλσσα. Το ργο λογοκρθηκε τη τελευταα στιγμ πριν βγει στον αρα κι ο Ferdinand Pouey που το 'χε αναλβει, παραιτθηκε απ' το ραδιοφωνικ σταθμ σ' νδειξη διαμαρτυρας. Πολλο διανοομενοι και καλλιτχνες διαμαρτυρθηκαν κι ο Αρτ κατφερε να οργανσει 2 ιδιωτικς παρουσισεις του, αλλ πρεπε να περσουν 30 χρνια για ν' ακουστε απ’ το ραδιφωνο.

   "Αν το θατρο θλει να μας ξαναγνει αναγκαο, πρπει να μας δσει λα αυτ τα στοιχεα που υπρχουν στον ρωτα, στο γκλημα, στον πλεμο στην τρλλα".

     O Αντονν Αρτ χει καταχωρηθε στις μρες μας ως μα φιγορα με μεγλη επδραση στο θατρο, την τχνη και τη λογοτεχνα. Η θεωρα του επηρασε το Θατρο του Παραλγου κι ιδιατερα τα ργα των Ζεν και Μπκετ, εν ενπνευσε το σγχρονο θατρο να απαγκιστρωθε απ την παντοκρατορα του ορθολογισμο.



ΕΡΓΑ ΤΟΥ:

Ο καλγερος (του Λιος) [Διασκευ]" [Le moine]; Lewis, M. G., Matthew Gregory, 1775-1818 μετ. Αλξης Ζρας, Αιγκερως , c1981
"Ο Ηλιογβαλος ο εστεμμνος αναρχικς" [Héliogabale : ou L'anarchiste couronné (1934)] ; μετ. Τολα Τλια , Ελεθερος Τπος, 198? (Ξνη λογοτεχνα ) κι Αιγκερως, 1981
"Τα επαναστατικ μηνματα" [Messages révolutionnaires] ; μετ. Λητ Λσκου , Μπογιτης, 1983
"Βαν Γκογκ ο αυτχειρας της κοινωνας" [Van Gogh le suicidé de la société (1947)] ; μετφραση Δσποινα Ψλλη, Αιγκερως , c1986
"Γρμματα στη Genica" [Lettres à Génica Athanasiou : précédées de deux poèmes à elle dédiés (1969)] ; μετ. Ελνη Μαχαρα , Σμλη, 1986
"Η μεγλη μρα και η μεγλη νχτα" ; μετφραση Στφανος Ευθυμιδης, Αιγκερως, c1987 και 2001 (Ο ττλος του βιβλου προρχεται απ το κεμενο του Αρτ Η μεγλη νχτα σαν απντηση του κειμνου των σουρεαλιστν Η μεγλη ημρα)
"Ταξδι στη χρα των Ταραχουμρα" [D'un voyage au pays des Tarahumaras(1945)]; μετ. Λυδα Κουβτσου, Αιγκερως , c1989
"Για να τελεινουμε με την υπθεση του θεο"; μετ. Λυδα Κουβτσου, πρλογος Γιννης Σολδτος, Αιγκερως , c1989 και 2001
"Η τχνη και ο Θνατος" [L’art et la mort. (1929)]; μετ. Σεραφεμ Βελντζας, Μαρος λιος , 1991
"Το θατρο και το εδωλ του" [Le Théâtre et son double (1938)]; μετ. Παλος Μτεσις, Δωδνη , 1992 (Μελτες για το θατρο)
"Επιστολς και λλα τραγικ" ; μετ. Λεωνδας Χρηστκης , Δελφνι , 1995 (Μικρ συλλογ)
"Αρχιτκτονες του σγχρονου θετρου" ; μετ. Λζα Μαντζοπολου, επιμ. Παλος Μτεσις, Κεμενα των Αρτ, Πιραντλλο, Σου, Μπρεχτ, Πισκατρ, Μπργκμαν, Γιτς, Τοκβλ, ππια, Γκ. Κρηγκ/ Δωδνη, [198-]
"Пoτσα και ξλο" [Cogne et Foutre] ; μετ. Ζσης Αναλς, Εκδσεις Ουαπτι
"Παρασπουδς Στη Γαλλικ Ποηση", μετ. Γιννης Λειβαδς, εκδσεις Bibliotheque 2018




================

Σκατ Στο Πνεμα

Μετ τον ρομαντισμ,
ο συμβολισμς,
ο νταντασμς,
ο σουρεαλισμς,
ο λετρισμς
και ο μαρξισμς,
δηλαδ εκατ “σχολς” πολιτικς, φιλοσοφικς και λογοτεχνικς ανατροπς, υπρχει μια λξη, να πργμα, που μεινε ρθιο, μια αξα που μεινε αναλλοωτη, που διατρησε σε πεσμα λων την υπεροχ της, εναι η λξη και το πργμα πνεμα,
η αξα που προσδδεται στο πνεμα,
η αξα του πργματος πνεμα,
λες και θ’ αρκοσε να προφρουμε την μαγνητικ αυτ λξη,
λες και θ’ αρκοσε να την αφσουμε να ξεπηδσει στη γωνι μιας σελδας, για να χουν ειπωθε λα.
Σαν να εννοετο, πργματι,
και σαν αρχ και σαν ουσα, τι το πνεμα εναι η μφυτη ννοια, η αξα υπδειγμα,
η λξη κορυφ,
που απ το σημεο αυτ και πρα, ο παλις αταβιστικς αυτοματισμς του ζου που ονομζεται νθρωπος θα παυε να κλυδωνζεται.
Γιατ το φορεο θα ταν καλ στερεωμνο στη θση του.
Παντο ταν αναμφισβτητο, μετ απ, δεν ξρω κι εγ πσα, χρνια Καββαλισμο, ερμητισμο, μυσταγωγας, πλατωνισμο και ψυχουργας,
τι το σμα εναι τκνο του πνεματος, του οποου φανεται να εναι η διγκωση,
το σμφυρμα ο μαγικς σωρς
και πως δεν μπορομε να αντιληφθομε σμα που να μην εναι, στο τλος της φυσικς πορεας, η κατληξη μιας σκοτεινς σζευξης του πνεματος με την δια του τη δναμη, το ριο μιας διαδρομς επιλεγμνης απ’ το διο το πνεμα κατ την πορεα του,
σαν να μην μποροσε να υπρχει σμα, εν δεν υπρχε κπου το πνεμα,
σαν η κατσταση που αποκαλεται σμα, το πργμα που ονομζουμε σμα, να ταν ουσα και φσει καττερο απ την κατσταση πνεμα και να πγαζε απ’ αυτν.
Σαν το σμα να ταν η μαξα και το πνεμα, το λογο, που οδηγεται απ να λλο πνεμα που ονομζεται αμαξς.
Σαν το σμα να εναι οι εργτες του εργοστασου και το πνεμα, το αφεντικ, το οποο χει επινοσει το αλυσσδεμα των εργατν στη διαδικασα παραγωγς.
Σαν το σμα να ταν το κορμ λων των στρατιωτν που σκοτνονται υπ τις διαταγς αυτο του μεγλου πνεματος, του Στρατηγο, που τους στλνει να σφαγιασθον.
Σαν να ταν αυτονητο για τη ζω τι το σμα εναι αυτ η βρωμερ ουσα μσα στην οποα το πνεμα κνει το ποδλουτρ του, πως νας καπουτσνος ξεπλνει τις μπτες του μσα στο λουτρ αματος του πολμου.
Και το σμα δεν χει παρ να το βουλσει.
Θα θελα να δω το σμα ενς πνεματος να οργαννει τα μελλοντικ του κοιμητρια.
Αλλ πιο πριν, θα θελα να μιλσω για τους εφιλτες.
Αστεα ανακολουθα, δεν εναι;
Να περνς τσι ξαφνικ και κτηνδικα απ το πνεμα στους εφιλτες.
Οι εφιλτες προρχονται απ’ τους παλιανθρπους, απ’ λους τους αρνητς του σματος,
απ’ λους τους πλρεις πνεματος, που ασκον μαγεα για να ζσουν και που δεν χουν βισει παρ μνο πνεμα, δηλαδ τη μαγεα.
Χωρς τους υποστηρικτς της καθαρτητας του πνεματος,
του καθαρο πνεματος σαν αρχ των πραγμτων και του Θεο ως καθαρο πνεματος,
δεν θα υπρχαν εφιλτες.
Και λοι ββαια, απ ττε που υπρχει η γη, χουν να παραπονεθον για ναν εφιλτη, να του προσψουν, μλις ξυπνσουν, τι τους βασνισε τη νχτα, χωρς μως να δσουν μεγαλτερη σημασα,
χωρς να δσουν προσοχ στην σοβαρτητα του γεγοντος.
Δεν γνωρζουν τι ο εφιλτης εναι η εσοδος του παραλογισμο απ το κεν,
η αναρχα μσα στην κανονικ λογικ του μυαλο τους,
το δηλητριο που ρχνεται στην ευμρεια, μια παρμβαση απ κτω προς τα πνω, τι εναι η σταγνα του μσους κποιου λλου, που κυλει στη βραδυν αναπνο τους, η ενστλαξη μιας νμφης του πνεματος, να δκρυ καθαρο πνεματος που αθρυβα εισχθη στο σμα τους, απ κθε τι που εναι αδυναμα, απουσα, κεν, μσος, αρρστια επιθυμα.
Ο εφιλτης λοιπν, για την πλειοψηφα των κοιμωμνων στη γη δεν εναι παρ μια ωραα ιστορα που διηγονται μλις πεταχτον απ’ το κρεβτι.
Κτι σαν διγημα του ντγκαρ Πε, του Ερμν Μελβλ, του Χφμαν, του Λαμτ Φουκ, του Ναθαναλ Χθορν, του Λιοις του Καμσο,
των οποων το νειρ τους παρχει το υλικ για την απεικνιση τχα της ζως,
αλλ δεν υποψιζονται,
δεν αντιλαμβνονται,
πως κποιοι νθρωποι ψχνουν μεθοδικ, μσα στο νειρο, τον τρπο για να σταματσουν τη ζω, να αποκτσουν αυτο οι διοι ζω, εις βρος της στρεβλωμνης αγωνας του κοιμμενου που αυτο χουν κυριεσει.
Με ποιο τρπο;
Επωφελομενοι απ’ τον πνο του ανθρπου,
απ την χαλρωση που προσφρει ο πνος στον νθρωπο, για να ξεριζσουν απ τη φυσιολογικ ρο του μοριακο τρπου παρξης ενς ανθρπου, μια μικρ φτα ζως, να μικρ αιμτινο δκτυο ατμων που θα τους χρησιμεσει για να θρψουν τη δικ τους ζω.
νας εφιλτης δεν εναι ποτ τυχαο συμβν, αλλ συμφορ ολδικ μας, ξαμολημνη απ μια πουτνα, απ το στμα ενς βαμπρ που μας βρσκει πολ πλοσιους σε ζω και που δημιουργε, με ορισμνες σταλαγματις αλληλεπιδρσεων μσα στις σκψεις μας,
καταστροφικ κεν στις διαδρομς των αναπνον του κοιμμενου σματς μας το οποο νομζει τι χει γλιτσει απ τις γνοιες.
Εναι οι νθρωποι λοιπν που δημιουργον αυτος τους εφιλτες, αλλ αυτο οι νθρωποι εναι πνεματα που θλησαν να παραμενουν στο πνεμα χωρς να προχωρσουν πιο μακρι στη ζω.
Και τι εναι το πνεμα;
Το πνεμα πραγματικ.
Εννο πρα απ τη Φιλοσοφα.
Και γιατ το σμα να προρχεται απ το πνεμα και χι το πνεμα απ το σμα;
Γιατ το πνεμα να περιχει τις αξες και το σμα να θεωρεται απλς η θλια κατοικα τους, η υλικ τους ενσρκωση;
Λες και υπρξε ποτ κποιο μυστριο που ονομζεται ενσρκωση.
Ποια σχση υπρχει ανμεσα στο σμα και το πνεμα;
Αν σκεφτομε καλ, καμα.
Γιατ το σμα ξρουμε τι εναι, αλλ το πνεμα,
ποιος επε πως ταν η αρχ εκενου απ’ που ξεπηδ ,τι υπρχει στη ζω;
Εναι το πνεμα που χει τα δεδομνα.
Μσα σ’ αυτ εναι που βλπουμε τις ιδες, τα μητρικ αυτ μαστρια απ’ τα οποα τρφεται ο,τιδποτε χει ενργεια.
Αλλ, μας την σπας, Πλτωνα. Και σεις, Σωκρτη, Επκτητε, Επκουρε, Καντ, ακμα κι εσ Καρτσιε.
Γιατ μπορομε εκολα ν’ αντιστρψουμε το πρβλημα και να πομε πως το πνεμα δε θα εχε υπρξει, οτε οι αξες και τα δεδομνα του, αν το σμα, που τις διδωσε, δε βρισκταν εκε, τη στιγμ που το πνεμα, πντα βρισκμενο σε ακινησα, αρεσκταν απλς να τις κοιτζει, περιμνοντας να τις σοδομσει απ’ την πρτη στιγμ.
Αφο χωρς την αρχ του σοδομισμο, δεν θα απμενε πλον στο πνεμα παρ να αδεισει εξσου τη γη και το μεγλο κεν των πλανητν, το οποο ο Πλτωνας, αυτς ο θλιβερς ημιμαθς, νμισε κποια μρα τι ταν επιπλωμνο με ιδες, που κανες ποτ δεν συνντησε.
Γιατ το πνεμα εναι μια πομφλυγα, μια απτη.
να εδος στοιχειωμνου καπνο που δε ζει παρ μνο απ’ ,τι απομυζ απ το σμα, για να κνει με κπο μια κνηση και χι μια σκψη μια υπθεση.
Γιατ τι εναι αυτς οι σκψεις, οι υποθσεις, οι αξες και οι ιδιτητες;
ννοιες χωρς ζω που υλοποιονται μνο ταν το σμα τις αποβλει, δημιουργντας μια μεγλη εφδρωση για να τις αναγκσει να το εγκαταλεψουν.
Γιατ το σμα δεν χει ποτ ανγκη να του προσδιορσουμε τι κανε.
Χωρς τις καθημερινς λειτουργες του σματος, δεν θα γεννιταν ποτ καμι σκψη και δεν εναι απ το σμα που γεννιται, αλλ ενντι του, με την ευκαιρα μιας κνησης δικς του, της οποας η σκψη, δηλαδ η σκι, θλησε να ζσει απ μνη της, υπ την επρεια των λεγμενων πνευμτων.
Αυτν των εξριστων αερικν που θελαν να αποκτσουν υπσταση χωρς μως να κοπισουν για να την κερδσουν.
ταν κποιος δεν χει σμα και εναι να τποτα, ταν δεν χει ακμα αναπνεσει, απαιτεται φοβερ θληση για να καταφρει να κατασκευσει να ττοιο σμα και να κατακτσει μ’ αυτ τη δυναττητα να αναπνει καθολικ.
Και αυτ δεν εναι θμα σκψης, αλλ μιας τρομερς φρκης την οποα πρπει να υπερπηδσει.
Σ’ αυτ το σημεο εναι που ψφησε ο μεγλος αγρτης,
ο απατενας,
ο μγας γαμημνος απ την πλημμρα των καθαρν ουσιν,
που ως αρχ και ουσα και χωρς σμα για να τους αντισταθε, δεν εναι παρ η τρπα του αινιου περσματος κθε σκψης υπθεσης για παρξη,
ο Θες,
πνεμα καθαρ, σκι και δυνητικτητα.
Πολ δειλ για να επιχειρσουν να αποκτσουν σμα, τα πνεματα, πτητικ αρια, πιο ελαφρι και απ κθε επεξεργασμνο σμα,
περιφρονται στο στερωμα στο κεν και η απουσα ζως, το κεν τους, η απραντη νωθρτητ τους τα περιορζει στο πνεμα.
Βλποντας το σμα του ανθρπου να υπερτερε, κατληξαν να φαντζονται τι το ξεπρασαν.
Για να μη περιφρονηθον και απωθηθον απ τον νθρωπο,
προσπθησαν να προσδσουν σ’ αυτ το κεν που αποκαλομε πνευματικ κατσταση, στον ευνουχισμ του σματς τους, αρσενικο θηλυκο, στην αδυναμα τους να αναγνωρσουν ο,τιδποτε χει ζω
και ενργεια, να εδος επικνδυνης σεμντητας που στηρχτηκε στην πιο βρωμερ μαγεα.
Το πνεμα δεν υπρξε ποτ τποτα λλο απ το παρσιτο του ανθρπου, το σαρκι που ξιζε στο σμα του, απ τη στιγμ που δεν εναι τποτα περισστερο απ να ζωφιο που δε θλει να αναγνωρσει την αξα της ζως του.
Αλλ πς ξεπετχτηκε μια μρα μσα απ τα αποκρουστικ αυτ βδελγματα ο Θες;
Αυτ η Ιστορα δεν το απεκλυψε ποτ.

Και λω, σκατ στο πνεμα.
Γνωρζω καλ, απ ποιες οργιδεις περιπτξεις των νυφν κατληξε το πνεμα να υπερισχσει του σματος, το οποο ταν προγενστερο.
Γνωρζω καλ τι αυτ που αποκαλομε πνεμα δεν εναι παρ νας πολτς χωρς παρξη, που απαξωσε να σαρκωθε και, για να αποκτσει σμα και να εξασφαλσει την τροφ του, στηρχθηκε πνω σ’ αυτ που θα χαναν τα εν ζω σματα, στηρχθηκε πνω στα σματα που θα αφαμασσε.
Το σμα που εργζεται δεν χει χρνο να σκεφθε και να παρξει, καθς λνε, ιδες.
Οι ιδες εναι απλς το κεν του σματος.
Αλληλεπιδρσεις απουσας και λλειψης ανμεσα σε δυο κινσεις καταυγζουσας πραγματικτητας, που το σμα με την παρουσα του δεν παψε να επιβλλει.
Δεν εναι μνο τι η λη ενεργοποιθηκε πριν τη σκψη,
εναι κυρως τι δεν ενεργοποιθηκε,
δεν κατευθνθηκε ποτ προς το μρος που η ψυχικ αντληψη σκιρτ, στο μρος που εκδηλθηκε η ζω, διαλεκτικ συλλογιστικ, στο μρος που η κουλτορα κατρθωσε να ξεκινσει.
Εναι τι το σμα υπρχε ανκαθεν, το σμα, και τι ο τρπος ζως και παρξς του δεν εχε ποτ να κνει με το πνεμα τη σκψη, οτε καν μ’ αυτ που αποκαλομε ψυχ.
Το σμα εναι να γεγονς που δεν χει ανγκη απ ιδες ευαισθησες, αλλ που, απ’ τα βθη της ραχλης σπηλις του, εποπτεει τη στιγμ που ακμα και η καρδι δεν χει το χρνο να αισθανθε τι υπρχει.
Πργμα που σημανει τι, ταν βλπω τον Κλωντλ [Πωλ Κλωντλ (1868 – 1955): Γλλος ποιητς και θεατρικς συγγραφας, επηρεασμνος απ τον χριστιανισμ.] να ζητ τη βοθεια των πνευμτων των αρχν του αινα, μπορ ακμα να επιτρψω στον εαυτ μου να γελσει, αλλ ταν βλπω στον Καρλ Μαρξ στον Λνιν την λξη πνεμα, σαν την δια και απαρλλαχτη παλι αξα, ταν βλπω την επκληση της αινιας αυτς ονττητας σαν σημεο αναφορς των πραγμτων λω στον εαυτ μου τι υπρχει λρα και παρτοζα και πως ο Θες γλειψε τον κλο του Λνιν
και πως πντα τσι γινταν
και πως δεν αξζει να συνεχσω,
δεν πειρζει,
εναι μνο
νας γαμημνος λογαριασμς
που πρπει να τακτοποιηθε.

Εκδσεις discordia
Μτφρ.: Αλξανδρος Ζτα

Γρμματα στη Génica Athanasiou

     Κι αν ποτ η ζω μας χριζε, οι ψυχς μας θα μποροσαν να επουλωθον με τον καιρ, αλλ θα μεναν καττερες. τη θαμπ απχρωση του δρματς σου και τα λαμπερ σου μτια, σαν να νερ μσα απ φρσκα φλλα.
     Η ζω μου λη εναι κλαση, εν δε μου γρφεις. Θλεις να χεις ελυθερη τη ζω σου, θα την χεις, μα δεν θα σου φρει ευτυχα το να την αρχσεις με τη ρημαγμνη ζω ενς ανθρπου στο κατφλι σου. κι αυτς να εμαι εγ.
     ξω απ σνα δεν θα υπρχει πια ολοκλρωση για μνα σε τποτα μσα σ’αυτ τη ζω που αποτραβιται αλλωστε απ μνα κθε μρα, κεραυνοβλα, μες στους πνους μιας παρλογης γννας. Αποτρπαιος τοκετς φαντασμτων.
     Το χρνο που περνον οι λλοι για να ζσουν, εγ τον περν για ν' απογοητεομαι. Και σε λατρεω. χω χαραγμνο το βλμμα σου μες
στο μυαλ μου, πιο βαθ κι απ μαχαιρι.
     Πρπει να μου βρεις ηρωνη με κθε τρπο και πρπει να σκοτωθες να μου τη φρεις εδ.
-Να που
βρσκονται τα πργματα-

               Τα Σκατ

Για να υπρξεις εναι αρκετ να αφεθες να εσαι,
αλλ για να ζσεις πρπει να εσαι κποιος,
πρπει να χεις να κκκαλο,
να μη φοβσαι να δεξεις το κκκαλο,
και να διακινδυνεσεις να χσεις τη σρκα.
Ο νθρωπος απ πντα αγαποσε περισστερο τη σρκα απ τη γη των οστν.
Και ττε δεν υπρχε παρ γη και ξυλεα απ κκαλα,
και αναγκστηκε να κερδσει τη σρκα του,
δεν υπρχε παρ σδερο και φωτι
κι απ σκατ οτε χνος,
κι ο νθρωπος φοβθηκε μπως χσει τα σκατ
μλλον πεθμησε τα σκατ
και γι’ αυτ θυσασε το αμα.
Για να χει τα σκατ, τη σρκα με λγα λγια,
και σιδερικ απ κκαλα
και που δεν εχε να κερδσει το εναι
αλλ εχε μνο να χσει τη ζω.
O reche modo
to edire
di za
tau dari
do padera coco
Εκε ο νθρωπος κανε πσω και το βαλε στα πδια.
Ττε τα θηρα τον φαγαν.
Δεν υπρξε βα, προσφρθηκε μνος του στο θηριδες γεμα.
Το βρκε του γοστου του,
μαθε κι αυτς να παριστνει το θηρο,
και να τρει το ποντκι με λεπττητα.
Και απ πο προρχεται αυτ η ταπειν αισχρτητα;
Απ το τι ο κσμος δε μορφοποιθηκε ακμα
απ το τι ο κσμος δεν χει παρ μια μζερη
ιδα για το σμπαν
και θλει να την κρατσει αινια,
προρχεται απ το τι ο νθρωπος μιαν ωραα μρα
ρισε την ιδα του κσμου.
Δο δρμοι του προσφρονταν:
κενος του πειρου εκτς,κενος του σχατου εντς.
Και διλεξε το σχατο εντς,
που δεν χει παρ να συντρβει το ποντκι,
τη γλσσα, τον πρωκτ, τη βλανο.
Και ο θες, ο θες ο διος κατστρεψε την κνηση.
Ο θες λοιπν εναι να εναι;
Αν εναι, εναι σκατ.
Αν δεν εναι να εναι, δεν εναι.
Δεν εναι λοιπν,
αλλ δεν εναι με τον διο τρπο που το κεν προχωρ
με λες του τις μορφς,
απ τις οποες η πιο τλεια απεικνισ του
εναι η παρλαση μιας αμτρητης στρατις
απ μουνψειρες.
Εστε τρελς κριε Αρτ,
και η Θεα Λειτουργα;
Εγ ανυμνομαι τη βφτιση και τη λειτουργα.
Δεν υπρχει ανθρπινη πρξη που,
στο ερωτικ εππεδο,
να εναι πιο βλαβερ απ την κθοδο
του αυτονομαζμενου Ιησο Χριστο
στις γιες τρπεζες.
Εναι δσκολο να με πιστψουν
και βλπω δη το κοιν να σηκνει τους μους του
αλλ ο λεγμενος Χριστς
εναι εκενος που μπροστ στο θαμα
της μουνψειρας του θεο
δχτηκε να ζσει χωρς σμα,
εν μια στρατι απ ανθρπους,
αποκαθηλωμνοι απ να σταυρ
που ο θες απ καιρ πστευε πως τους εχε καρφωμνους,
επανασττησε,
και πνοπλη απ σδερο,
απ φωτι και απ κκαλα,
προχωρει βρζοντας τον Αρατο
για να ξεμπερδψει μια για πντα
με την υπθεση του θεο

"Για να τελεινουμε με την υπθεση του θεο", Εκδσεις “Αιγκερως”, 1989
μτφρ.: Λυδα Κουβτσου

Εναι Πως Κποια Μρα

Εναι πως κποια μρα
εκε που βρισκμουν
και ττοιος που μουν
δεν μουν πια παρθνος

οτε ακραιος
οτε λετερος
οτε μνος
οτε στην αρχ
οτε η αρχ

και μουν πντα εγ
μα ο μικρς των ντων με εχε ξεσκεπσει
και εχε γαντζωθε στην αρχ
ττε επα
τι με τη σκψη δεν υπρχε αρχ
και τι εγ μουν η αρχ στο κορμ μου
σο για τις ρυπαρτητες που με καλπτουν
θα πλυθ με μια βορτσα αγριδας

και μια που δεν υπρχει πνεμα που να βγανει απ το σμα μου
και να το χαρακτηρζει
κι οτε σκψη σχετικ με τις πρξεις του σματς μου,

οι πρξεις του σματς μου περιορισμνες μοναχς στον εαυτ τους
δχως την ακτινοβολα τους
τη στφα τους
το λουλοδιασμα
της σκψης

που εναι το σημεο, που η αμαρτα γαντζθηκε
για να με χαντακσει
δημιουργντας μου μια τψη
να κνω να μην κνω
να εμαι να μην εμαι
να θσει μ'λους τους τρπους το πρβλημα της ζως ξω απ το σμα
σ'να προβληματικ διστημα,χιμαιρικ,φανταστικ κ.λ.π.

,τι εναι ωραο
θα γνει ωραο σε δντρα,λουλοδια,χρτα
μα ποτ σε σκψη
και να δομε ακμα,αν δντρα,λουλοδια,χρτα

,τι εναι στα ρια του αδημιοργητου αντιληπτο.
Το αδημιοργητο εναι το αγν μηδν.

μ
τφρ.: Σταρος Καρακσης

Aπ' Τα 18 Ποιματα

Ι
Τα ντα δε βγανουν στο εξωτερικ φως

Δεν χουν λλη δναμη παρ ν’ αναπηδον
απ’ την υπγεια νχτα που γεννιονται.

Μα εδ κι αινες
ξοδεουν τον καιρ τους
κι ο καιρς
γνεται τσι που
καννα δεν εφτιχτηκε ποτ

Πρπει να περιμνουμε το χρι του Ανθρπου
να τ’ αδρξει και να τα στοιβξει
γιατ μνος
ο νθρωπος
απ τη φση του ταγμνος
χει αυτ τη φοβερ
ανκφραστη
ικαντητα

Να βγλει το κορμ απ τ’ ανθρπινο
ξω στο φως της φσης
να το βυθσει ζωνταν στο αχνφεγγο της φσης
που ο λιος τλος θα το παντρευτε.

μτφρ.: Τκης Σινπουλος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers